Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 372/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2019-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6145 Sprawy dyrektorów szkół
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono, że zaskarżone zarządzenie jest niezgodne z prawem
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 268a
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 90, art. 91, art. 94
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 5c pkt 2, art. 36a ust. 6
journal: Dz.U. 2015 poz 2156
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Wojewody Opolskiego na zarządzenie Prezydenta Miasta [...] z dnia 30 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie powołania komisji konkursowej w celu przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora przedszkola 1) stwierdza, że zaskarżone zarządzenie jest niezgodne z prawem, 2) zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz Wojewody Opolskiego kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez Wojewodę Opolskiego (dalej: skarżący, Wojewoda) jest zarządzenie Prezydenta Miasta [...] (dalej: Prezydent) z dnia 30 marca 2017 r., nr [...], wydane w sprawie powołania komisji konkursowej w celu przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora Publicznego Przedszkola nr [...] w [...].

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Zaskarżonym zarządzeniem Prezydent powołał wskazaną wyżej komisję, w skład której weszli: jako przedstawiciele organu prowadzącego szkołę – W. J. (przewodniczący komisji), B. J., K. D., D. Z., jako przedstawiciele organu sprawującego nadzór pedagogiczny – A. K., R. S., H. P. i T. S., jako przedstawicielki rady pedagogicznej przedszkola – M. H. oraz A. T., jako przedstawiciele rady rodziców przedszkola –J. T. oraz B. S., jako przedstawicielka Zarządu Oddziału Związku Nauczycielstwa Polskiego w [...] – A. Z., jako przedstawicielka Międzyzakładowej Organizacji Związkowej NSZZ "Solidarność" Pracowników Oświaty i Wychowania w [...] – H. B. oraz jako przedstawicielka Związku Zawodowego Pracowników Samorządowych Gminy [...] – B. J.

W podstawie prawnej zarządzenia Prezydent powołał przepisy art. 36a ust. 6 w zw. z art. 5c pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r., poz. 2156 ze zm. [obecnie: Dz. U. z 2019 r., poz. 1481, z późn. zm.]), zwanej dalej w skrócie: u.s.o. i § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. nr 60, poz. 373, z późn. zm.).

W skardze, w zakresie odnoszącym się do opisanego zarządzenia, Wojewoda wystąpił o stwierdzenie, że zostało ono wydane z naruszeniem prawa oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

Uzasadniając swoje stanowisko, Wojewoda podniósł, że zaskarżone zarządzenie w sposób istotny narusza art. 36a ust. 6 pkt 1 lit. a u.s.o. na skutek powołania do składu komisji, jako reprezentantów organu prowadzącego szkolę, K. D. i D. Z. – ówczesnych radnych Rady Miasta[...]. Organem tym była w dacie podjęcia uchwały Gmina [...], a kwestionowane reprezentantki Gminy nie były pracownicami Urzędu Miasta [...], nie były też zatrudnione w jednostce obsługującej organ (Prezydenta) i świadczącej pomoc w wykonywaniu jego ustawowych zadań. Wojewoda powołał się przy tym na orzeczenia sądów administracyjnych i poglądy wyrażane w piśmiennictwie.

Prezydent wnosił o oddalenie skargi i o obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania. Zwrócił uwagę na to, że powołanie komisji konkursowej było etapem postępowania konkursowego, którego końcowym wynikiem było powołanie konkretnej osoby na stanowisko dyrektora przedszkola. Wywołało ono zatem nieodwracalne skutki prawne. Poza tym przepisy dotyczące postępowań konkursowych nie precyzują kręgu przedstawicieli organu prowadzonego jednostkę oświatową i nie wykluczają przedstawicieli kolegialnego organu uchwałodawczego. Możliwość desygnowania radnych jest pragmatyczna z punktu widzenia transparentności i rzetelności postępowania konkursowego. Organ, tytułem przykładu podał 10 przypadków powołania w skład komisji radnych z innych miast i gmin oraz podniósł, że osoby takie nadal są powoływane do komisji konkursowych w całej Polsce. Zarzucił, że stanowisko zajęte przez Wojewodę prowadzi do ograniczenia roli organu stanowiącego gminy i godzi w przejrzystość i funkcjonalność procedury konkursowej. Zakaz zasiadania w komisji osoby pełniącej funkcję organu monokratycznego, wynikający z przywołanych przez Wojewodę orzeczeń sądowych, nie obejmuje członków organu kolegialnego, z których żaden nie jest piastunem tego organu. W tym zakresie powołał się na pozytywną opinię prawną wydaną na zlecenie Ministerstwa Edukacji Narodowej przez dra T. K. z Uniwersytetu [...], dotyczącą możliwości delegowania przez burmistrza radnego do komisji konkursowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) zwanej P.p.s.a.. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (tj. inne niż akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie zarządzenie Prezydenta Miasta [...] z dnia 30 marca 2017 r. w sprawie powołania komisji konkursowej na stanowisko dyrektora Publicznego Przedszkola nr [...] w [...]. Zaskarżone zarządzenie, nie będąc aktem prawa miejscowego, nie podlegało ogłoszeniu w dzienniku urzędowym, i w konsekwencji weszło w życie w sposób określony w § 2 Zarządzenia, tj. z dniem jego podjęcia. W stosunku do tego zarządzenia nie zostało wydane przez organ nadzoru rozstrzygnięcie nadzorcze w trybie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualnie: Dz. U. z 2019 r., poz. 506, z późn.zm.), dalej w skrócie u.s.g. Przypomnieć należy, że w art. 86 u.s.g. ustawodawca upoważnił wojewodę do wykonywania nadzoru nad działalnością gminną. Organowi nadzoru przyznano kompetencję do stwierdzania nieważności uchwał i zarządzeń organów gminy (z wyjątkami niemającymi znaczenia dla rozstrzygnięcia). Kompetencja ta została jednak ograniczona w czasie, bowiem po upływie 30 dni od doręczenia aktu samorządu terytorialnego organowi nadzoru, nie posiada on już możliwości samodzielnego stwierdzenia jego nieważności. W tym przypadku organ nadzoru może natomiast zaskarżyć taki akt do sądu administracyjnego, a uprawnienie do wniesienia skargi na akt organu samorządu terytorialnego przez organ nadzoru, ze względu na szczególny charakter postępowania nadzorczego, nie zostało przez ustawodawcę ograniczone żadnym terminem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1575/04, CBOSA).

Zarządzenie organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego o powołaniu komisji konkursowej na stanowisko dyrektora publicznego przedszkola, dla którego dana jednostka samorządu jest organem prowadzącym, stanowi akt z zakresu administracji publicznej. Powołanie komisji jest elementem procedury mającej na celu wyłonienie kandydata, któremu ma być powierzone stanowisko dyrektora przedszkola. Jest to akt o charakterze organizacyjnym związany z wykonywaniem zadań własnych jednostki samorządu terytorialnego w zakresie oświaty. Zarządzenie takie jest natomiast prawną formą działania prezydenta miasta, który w ten sposób podejmuje władcze rozstrzygnięcie w zakresie swoich kompetencji wynikających z ustawy oświatowej. Wszystko to prowadzi do wniosku, że zarządzenie o powołaniu komisji ds. przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora przedszkola należy do kategorii aktów z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., zaskarżalnych do sądu administracyjnego.

Istotą sporu w sprawie poddanej sądowej kontroli jest odpowiedź na pytanie, czy Prezydent Miasta [...] mógł powołać dowolne osoby, niebędące pracownikami Urzędu Miejskiego w [...], na członków komisji konkursowej, która miała wybrać dyrektora przedszkola. Zarządzeniem z dnia 30 marca 2017 r. Prezydent Miasta [...] powołał bowiem komisję konkursową, w której przedstawicielkami organu prowadzącego szkołę, zostały radne Miasta [...].

Z uwagi na fakt, że przedmiotem skargi jest zarządzenie Prezydenta Miasta [...] wydane w 2017 r., Sąd dokonał jego oceny zgodności z prawem w oparciu o przepisy ówcześnie obowiązujące. Zasady powoływania na stanowisko dyrektora szkoły ówcześnie były uregulowane w ustawie o systemie oświaty - nadal powoływanej jako u.s.o. Stosownie do art. 36a ust. 1 u.s.o. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zarządzenia, to jest przed jego zmianą wprowadzoną art. 15 pkt 54 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 60), stanowisko dyrektora szkoły lub placówki powierza organ prowadzący szkołę lub placówkę. Zgodnie natomiast z art. 36a ust. 2 i 6 u.s.o., kandydata na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki wyłania się w drodze konkursu. W celu przeprowadzenia konkursu organ prowadzący szkołę lub placówkę powołuje komisję konkursową w składzie: 1) trzech przedstawicieli organu prowadzącego szkołę lub placówkę; 2) dwóch przedstawicieli organu sprawującego nadzór pedagogiczny; 3) po jednym przedstawicielu: a) rady pedagogicznej, b) rady rodziców, c) zakładowych organizacji związkowych, przy czym przedstawiciel związku zawodowego nie może być zatrudniony w szkole lub placówce, której konkurs dotyczy - z zastrzeżeniem ust. 7. Przy czym, w myśl art. 36a ust. 7 i 8 u.s.o., Łączna liczba przedstawicieli organów, o których mowa w ust. 6 pkt 1, nie może być mniejsza niż łączna liczba przedstawicieli, o których mowa w ust. 6 pkt 2 i 3. Jeżeli w składzie komisji konkursowej łączna liczba przedstawicieli organów, o których mowa w ust. 6 pkt 1, byłaby mniejsza niż łączna liczba przedstawicieli, o których mowa w ust. 6 pkt 2 i 3, liczbę przedstawicieli tych organów zwiększa się proporcjonalnie, tak aby ich łączna liczba nie była mniejsza niż łączna liczba przedstawicieli, o których mowa w ust. 6 pkt 2 i 3.

Zadania i kompetencje organu prowadzącego, określone w art. 36a ust. 1 i 6 u.s.o., w przypadku szkół i placówek prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego wykonuje odpowiednio: wójt (burmistrz, prezydent miasta), zarząd powiatu, zarząd województwa (art. 5c pkt 2 u.s.o.). Nadto wyjaśnić należy, że stosownie do § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. z 2010 r. nr 60, poz. 373 z późn. zm.), organ prowadzący publiczne przedszkole, publiczną szkołę lub publiczną placówkę wyznacza przewodniczącego komisji konkursowej, który kieruje jej pracami. Natomiast po myśli § 8 ust. 2 cyt. rozporządzenia organ prowadzący szkołę (przedszkole) zatwierdza konkurs albo unieważnia konkurs i zarządza jego ponowne przeprowadzenie w razie stwierdzenia: 1) nieuzasadnionego niedopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego; 2) przeprowadzenia przez komisję postępowania konkursowego bez wymaganego udziału 2/3 jej członków; 3) naruszenia tajności głosowania, z zastrzeżeniem § 4 ust. 1; 4) innych nieprawidłowości, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu.

Przeprowadzona przez Sąd analiza zacytowanych przepisów prowadzi do wniosku, że słuszny jest zarzut Wojewody Opolskiego co do nieprawidłowości wskazania członków komisji konkursowej, mających być przedstawicielami organu prowadzącego przedszkole. Podkreślić należy, że przepis art. 36a ust. 6 u.s.o. w sposób wyczerpujący określa skład komisji konkursowej w już działającym przedszkolu. Liczba członków komisji jest określona w sposób sztywny i organ prowadzący nie ma prawa jej zmieniać. Jak wyżej wskazano do składu komisji konkursowej powołanej w celu przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora przedszkola organ prowadzący powołuje m.in. swoich trzech przedstawicieli.

Należy zwrócić uwagę, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany został pogląd, że w skład komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora przedszkola (szkoły, zespołu szkolno-przedszkolnego) wejdą przedstawiciele organu prowadzącego przedszkole, a nie osoba piastująca funkcję tego organu. Wyjaśniano, że określenie "przedstawiciel organu" nie jest tożsame z określeniem "piastun organu" lub "organ". Jedną z dyrektyw wykładni językowej jest zakaz nadawania różnych znaczeń tym samym wyrazom lub zwrotom zawartym w tekście prawnym.

W przedmiotowej sprawie "przedstawiciel organu" oznacza pracownika jednostki zapewniającej obsługę organu i pomoc w wykonywaniu jego ustawowych zadań. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 2013 r. (sygn. akt I OSK 324/13, LEX nr 1344475,) podał, że pod pojęciem "organu administracji publicznej należy rozumieć element (jednostkę) struktury organizacyjnej podmiotu realizującego zadania z zakresu administracji publicznej, posiadający swój substrat osobowy (w postaci osoby lub osób piastujących funkcję takiego organu), którego działania i zaniechania przypisywane są danemu podmiotowi (np. państwu lub jednostce samorządu terytorialnego) jako dokonywane w jego imieniu i na jego rzecz. Z tej definicji jasno wynika, że piastun organu nie jest przedstawicielem tego organu, również w rozumieniu art. 36a ust. 6 u.s.o., bo jest osobą piastującą funkcję danego organu, np. prezydenta. Przedstawicielem takiego organu będzie natomiast osoba, która zostanie upoważniona przez piastuna organu do załatwiania (prowadzenia) określonego rodzaju spraw w jego imieniu i na jego rzecz [por. np.: art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) – dalej jako K.p.a.].

Należy podkreślić, że przepis art. 268a K.p.a. reguluje tzw. przedstawicielstwo administracyjne, stanowi podstawę do wydania przez piastuna funkcji organu indywidualnej normy kompetencyjnej, która służy dekoncentracji zadań realizowanych przez organ administracji publicznej. Udzielenie takiego upoważnienia jest czynnością o charakterze wewnętrznym, gdyż podmiot upoważniony działa w tym zakresie w imieniu organu i na jego odpowiedzialność. Zgodnie z przepisem art. 268a K.p.a., który przez Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyroku z 14 maja 2013 r. (sygn. akt I OSK 324/13, CBOSA), jak również w wyroku z dnia 25 listopada 2014 r. (sygn. akt I OSK 2185/14, CBOSA), został uznany za podstawę do wyznaczenia przez organ prowadzący przedszkole swoich przedstawicieli w przedmiotowej komisji konkursowej, organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić swoich pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie. Dzięki temu, jak wywodził trafnie organ nadzoru, nie ma wątpliwości co do umocowania danego przedstawiciela, przy czym istotnym jest, że takiego rodzaju upoważnienia można udzielić wyłącznie pracownikom jednostki obsługującej. Dlatego Sąd w pełni akceptuje stanowisko organu nadzoru, zgodnie z którym przez przedstawiciela organu należy rozumieć pracownika jednostki zapewniającej obsługę organu i pomoc w wykonywaniu jego ustawowych zadań, bowiem przepis art. 36 a ust. 6 u.s.o. nie ogranicza prawa do udziału w składzie komisji konkursowej pracownika samorządowego (zob.: M. Pilch Ustawa o systemie oświaty. Komentarz. Lex 2015).

W ocenie Sądu, zasadnie jest stanowisko organu nadzoru, że przedstawicielami organu prowadzącego powinny być osoby działające w imieniu i na rzecz prezydenta miasta. Stosując przepis art. 36a u.s.o. prezydent, jako organ prowadzący przedszkole, wyznacza osoby, które będą go reprezentować w komisji konkursowej, a jednocześnie będą mieć wpływ na wybór dyrektora publicznego przedszkola. To organ wykonawczy gminy (wójt, burmistrz, prezydent), a nie jej organ uchwałodawczy, został ustawowo określony jako wykonujący zadania i kompetencje organu prowadzącego przedszkole. Dlatego przedstawicielami tego organu mogą być pracownicy jednostek organizacyjnych obsługujący ten organ. Radni są członkami organu uchwałodawczego gminy (miasta), a więc odrębnego od wójta (burmistrza, prezydenta) organu tej gminy. Radni nie są również pracownikami obsługującymi wójta (burmistrza, prezydenta) jako organ gminy i jako organ prowadzący przedszkole. Ustawa nie ogranicza prawa do udziału w składzie komisji konkursowej pracownika samorządowego zatrudnianego przez organ prowadzący, np. sekretarza gminy. Gdyby jednak ustawodawca dopuścił możliwość udziału w pracach powołanej komisji konkursowej bezpośrednio osoby pełniącej funkcję organu jednostki samorządu terytorialnego, w tym radnych, norma wyrażona w art. 36a ust. 6 pkt 1 lit. a u.s.o. zostałaby skonstruowana w sposób wyraźnie dopuszczający udział tego organu w pracach komisji. Organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego nie może zatem powołać piastuna tegoż organu (tj. samego siebie) w skład komisji konkursowej, jak i wyznaczać do składu komisji konkursowej członków organu stanowiącego rady gminy. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta [...] w skład komisji konkursowej, jako swoich przedstawicieli powołał radnych, a więc osoby niezwiązane z organem prowadzącym szkołę. Okoliczność ta sprawia, że zaskarżone zarządzenie Prezydenta Miasta [...] obarczone jest wadą nieważności.

Reasumując, w ocenie Sądu, zasadnie argumentował organ nadzoru, że bezsprzecznie Prezydent [...] w skład komisji konkursowej, jako swojego przedstawiciela, powołał radne, a więc osoby niezwiązane z organem prowadzącym i tym samym nieuprawnione w świetle prawidłowej wykładni art. 36a ust. 6 u.s.o.

Zgodnie z art. 147 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Takim przepisem szczególnym jest art. 94 ust. 1 u.s.g., w myśl którego nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Jednocześnie zgodnie z ust. 2 tego przepisu, jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co do skutków takiego orzeczenia stosuje się odpowiednio.

Jest poza sporem, że kontrolowane zarządzenie Prezydenta nie podlegało obowiązkowi doręczenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1 u.s.g. oraz że upłynął już ponad rok od dnia jego wydania.

Mając wszystko to na uwadze, Sąd na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 94 ust. 2 u.s.g., stwierdził, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane niezgodnie z prawem (pkt 1 sentencji wyroku).

Przepis art. 94 ust. 1 i 2 u.s.g. nie uzależnia możliwości stwierdzenia nieważności aktu organu gminy lub stwierdzenia wydania go niezgodnie z prawem od skutków jakie akt ten wywołał, a zatem argumentacja Prezydenta dotycząca wywołania przez zaskarżone zarządzenie nieodwracalnych skutków nie mogła być uwzględniona.

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącego ustalone według stawek minimalnych, zgodnie z § 15 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), w wysokości 480 zł.