Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 2751/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność postanowienia I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.) Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant st. ref. Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2005 r. sprawy ze skargi Sp. z o.o. A z siedzibą w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. Nr [...] oraz orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 2. zasądza na rzecz skarżącej Spółki od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. kwotę [...]zł ([...] zł ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta G. działając z urzędu w oparciu o art. 113 § 1 i § 3 k.p.a. sprostował omyłkę w wydanej przez siebie decyzji z dnia [...]r. nr [...], którą zatwierdzono projekt podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. D. przeprowadzony w celu wydzielenia działki przewidzianej pod lokalizację autostrady. Na mocy tego postanowienia zmieniono załączony do opisanej decyzji projekt podziału działki nr [...] na działki [...] i [...]. Zmiana wymienionego załącznika polegała na naniesieniu na podlegającej podziałowi działce innych konturów budynku nr [...], które wynikały z rozbudowy tego obiektu.

Od tego postanowienia zażalenie ( mylnie określone jako odwołanie ) do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniósł G. K. ówczesny współwłaściciel podlegającej podziałowi działki. Wskazując, że postanowienie (mylnie określone decyzją ) Prezydenta Miasta G. prostujące pomyłkę w załączonym projekcie podziału działki uwzględnia jedynie pierwszy etap rozbudowy budynku nr [...]. Wymieniona inwestycja zgodnie z udzielonym pozwoleniem i zatwierdzonym projektem budowlanym obejmuje budowę salonu samochodowego oraz dobudowę serwisu stacji obsługi [...] S.A., a po jej zakończeniu przedmiotowy budynek uzyska zdecydowanie inny kształt i gabaryty. W tej sytuacji odwołujący się wniósł o ponowne sprostowanie załącznika do decyzji uwzględniające kształt i gabaryty, jakie uzyska przedmiotowy budynek po zakończonej rozbudowie.

Wymienione zażalenie ( odwołanie ) nie zostało rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozpatrujące wniesione wcześniej odwołania G. K. i Agencję Budowy i Eksploatacji Autostrad od decyzji podziałowej. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SA/Ka 28000/00 uchylił decyzję tego organu z dnia [...]r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że postanowienie o sprostowaniu błędów i omyłek ma ten skutek, że po jego wydaniu decyzja musi być wykonywana stosownie do treści zgodnej ze sprostowaniem, a w przypadku jej zaskarżenia powinna być również z nim oceniana. Sąd wskazał też, że tylko prawidłowo dokonane sprostowanie błędów i omyłek staje się integralną częścią treści decyzji. Zatem bez dokonania merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia nie było możliwe rozpoznanie odwołania od decyzji organu I instancji.

W wykonaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozpoznało opisane zażalenie i zaskarżonym postanowieniem utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o sprostowaniu omyłki. W podstawie prawnej swojego rozstrzygnięcia Kolegium podało art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że poprawiony przez Prezydenta Miasta G. w oparciu o art. 133 § 1 i § 3 k.p.a. projekt podziału działki przedstawia wymiary i gabaryty budynku zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją tego organu z dnia [...]r. nr [...]. Przeprowadzona kontrola terenu budowy stacji wykazała niezgodność zatwierdzonego projektu ze stanem faktycznym, co stało się podstawą uchylenia opisanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazano także, że położenie i kontury budynku znajdującego się na dzielonej nieruchomości nie miały wpływu przy wyniesieniu linii rozgraniczającej teren inwestycji, a to budowy autostrady A-4. Linie rozgraniczające pas autostrady płatnej A-4 w obrębie województwa ś. na odcinku K. – S. zatwierdzone zaś zostały decyzją Wojewody Ś. nr [...] z dnia [...]r.

W skardze do sądu administracyjnego [...] Sp. z o.o. reprezentowana przez jej Prezesa G. K. domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta G. oraz zasądzenia kosztów procesu. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała na mylne oznaczenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia rozstrzygnięcia organu I instancji. Uznanie przez Kolegium, iż położenie i kształt budynku posadowionego na dzielonej działce został naniesiony zgodnie z zatwierdzonym projektem, zdaniem skarżącej narusza normę wynikającą z przepisu art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( tekst obowiązujący w czasie wydawania postanowienia – Dz. U. z 2000 r. nr 46, poz. 543 ze zm.) zgodnie z którą projekt podziału winien być sporządzony na aktualnej mapie, a ta ewidentnie obejmuje obrys budynku powiększonego o stację serwisu. Powyższego dowodzi wyrys z projektu zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta G., którego odpis został dołączony do skargi. Skarżąca wskazała także, że Kolegium powołując się na uchylenie przez Prezydenta Miasta G. decyzji z [...] r. udzielającej pozwolenia na budowę i zatwierdzającej projekt budowlany pominęło milczeniem wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 3019/00 uchylający tę decyzję oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Wojewody Ś.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium podało, że uchybienie, które wkradło się do uzasadnienia zaskarżonego postanowienia polegające na błędnym wskazaniu numeru postanowienia organu I instancji w żaden sposób nie rzutowało na rozstrzygnięcie sprawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi SKO podtrzymało argumenty przywołane w uzasadnieniu swojego postanowienia, wskazując, że wydało także w dniu [...]r. decyzję nr [...]w przedmiocie podziału działki [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem

1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej Poppsa.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z przyczyn w niej podniesionych, lecz z powodów, jakie Sąd wziął pod uwagę z urzędu ( art. 134 § 1 Poppsa). Przystępując do kontroli zaskarżonego aktu w pierwszym rzędzie należy wskazać, że stosownie do art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W orzecznictwie sądowym i doktrynie ugruntowany jest pogląd, że na gruncie tego przepisu możliwość sprostowania błędów i omyłek w decyzjach organu administracyjnego ogranicza się do uchybień nieistotnych, których eliminacja nie prowadzi do zmiany merytorycznej treści prostowanego rozstrzygnięcia. Natomiast nie podlegają sprostowaniu w tym trybie "błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej ( B. Adamiak, Rektyfikacja decyzji w postępowaniu administracyjnym, Acta Uniwersitatis Wratislaviensis nr 922, Prawo CLIII, Wrocław 1988 s. 9-10). Stanowisko to zostało w pełni zaaprobowane w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2001 r. sygn. akt II SA 863/00 ( LEX nr 75522 ) oraz z dnia 1 lipca 1999 r. sygn. akt IV SA 1067/97 (LEX nr 47889 ).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanego postępowania należy wskazać, że rektyfikacja wydanej w oparciu o art. 96 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami ( w jej ówczesnym brzmieniu ) decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, polegająca na zmianie załącznika tej decyzji zawierającego projekt podziału nieruchomości dotyczy bez wątpienia istotnych poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Stosownie bowiem do przywołanego przepisu projektu podziału powinien być sporządzony na aktualnej mapie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Ustawa o gospodarce nieruchomościami nie zawiera co prawda definicji użytego przez ustawodawcę w tym przepisie pojęcia "aktualna mapa", jak również definicji takiej nie zawiera ustawa z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2000 r. nr 100, poz. 1086 ze zm.), tym niemniej pojęcie to jest zakresowo zbliżone do pojęcia "mapa zasadnicza" zdefiniowanego w art. 2 pkt 7 ostatnio wymienionej ustawy. Zgodnie z tym przepisem przez "mapę zasadniczą" rozumie się wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz elementach ewidencji gruntów i budynków, a także sieci uzbrojenia terenu : nadziemnych, naziemnych i podziemnych. Dodatkowo i wskazać należy także na § 7 ust. 1 pkt 10 obowiązującego w czasie wydawania zaskarżonego postanowienia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu ( Dz. U. nr 25, poz. 130 ) zgodnie z którym projekt podziału powinien zawierać dane dotyczące nieruchomości podlegającej podziałowi i nowo wydzielonych działek, a w szczególności innych niezbędnych do projektu podziału nieruchomości elementów zagospodarowania terenu. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że naniesienie na mapie stanowiącej załącznik decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości innych konturów posadowionego na tej nieruchomości budynku można było uznać za oczywistą omyłkę podlegającą sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Nie bez znaczenia w sprawie jest także okoliczność, iż linia podziału nieruchomości zgodnie ze sprostowanym załącznikiem dzieli posadowiony na niej obiekt budowlany na dwie części.

Zważywszy na powyższe należało stwierdzić nieważność zaskarżonego postanowienia jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa ( art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 k.p.a.). Stosownie zaś do przepisu art. 135 Poppsa należało także stwierdzić nieważność postanowienia Prezydenta Miasta G.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. winno w pierwszym rzędzie wyeliminować z obrotu prawnego w trybie wznowienia postępowania swoją ostateczną decyzję utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji zastosuje się do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami z uwzględnieniem zmian wprowadzonych ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2004 r. nr 141, poz. 1491 ze zm.), a także przepisy rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości ( Dz. U. nr 268 poz. 2663 ).

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2, art. 135 i art. 152 Poppsa w związku z art. 97 § 1 cytowanych Przepisów wprowadzających. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 Poppsa.