Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 83/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla ( spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VIISA/Wa 83/16

UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją dnia [...] września 2015 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej nośnika reklamowego, usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w rejonie ul. [...] i ul. [...] w [...], nakazał inwestorowi [...] Sp. z o.o., całkowitą rozbiórkę nośnika reklamowego w postaci tablicy reklamowej (nr ident. – [...]) o wymiarach ok. 2,4x5 m, zamontowanej na dwóch słupach stalowych, posadowionego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w rejonie ul. [...] i ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 15.04.2015 r. przeprowadził kontrolę na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w rejonie ul. [...] i ul. [...] w [...]. W trakcie oględzin stwierdzono, że na ww. działce usytuowane są cztery nośniki reklamowe firmy [...] Sp. z o.o.

W zakresie nośnika reklamowego o nr identyfikacyjnym [...] ustalono, że składa się on z tablicy reklamowej o wymiarach 2,4x5m, zamontowanej do konstrukcji wsporczej z profili stalowych, postawionej na powierzchni terenu, obciążonej obrzeżami betonowymi. Przedstawiciel władającego nieruchomością, na której został usytuowany przedmiotowy nośnik reklamowy, przedłożył umowę najmu z dnia [...].08.2001 r. zawartą z firmą [...] Sp. z o.o. (obecnie [...] Sp. z o.o.), na mocy której zezwolono najemcy na ustawienie 5 szt. nośników reklamowych, tablic do ekspozycji plakatów o formacie 5,04x2,38m.

Inwestor [...] Sp. z o.o. przedłożył kopię pisma Wydziału Architektoniczno - Budowlanego Gminy [...] - Centrum Urzędu Dzielnicy [...] potwierdzającego przyjęcie zgłoszenia przystąpienia do wykonywania robót budowalnych z dnia [...].09.2001 r. "w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu 5 szt. przestawnych tablic reklamowych na terenie działki należącej do Uniwersytetu [...] przy ul. [...] w rejonie ul. [...]. Nadto kopię dwóch map zagospodarowania terenu, stanowiących załącznik do zgłoszenia z dnia [...].09.2001 r.

Po analizie map organ stwierdził, że obecna lokalizacja nośników różni się od planowanej. Z dokumentacji techniczno - montażowej tablicy przestawnej typu [...] z grudnia 1997r. załączonej przez inwestora do ww. zgłoszenia, wynikało, że planowana inwestycja przewidywała realizację pięciu nośników reklamowych, o wymiarach tablicy reklamowej 2,55x5,22m zamontowanej na dwóch słupkach stalowych połączonych ze stalową konstrukcją wsporczą o wymiarach 3,1 x 2 x 0,8m. Przewidziano realizację siedzeń przymocowanych do powyższej konstrukcji wsporczej. Obecna konstrukcja wsporcza nośnika różni się od tej określonej w zgłoszeniu.

Konstrukcja wsporcza nośnika reklamowego, będącego przedmiotem postępowania składa się z profili stalowych i jest posadowiona na powierzchni terenu. Nośnik nie został zrealizowany w docelowym miejscu, dokonano jego dociążenia poprzez ułożenie na konstrukcji betonowych bloków. Powyższe, zdaniem organu przesądzało o kwalifikacji inwestycji, jako nie stanowiącej budowy obiektu.

Zrealizowana inwestycja odbiega od będącej przedmiotem zgłoszenia z dnia 5.09.2001 r. Stalowa konstrukcja wsporcza, do której zamocowane są słupki stalowe, niezgodnie ze zgłoszeniem, posiada inne wymiary i jest obciążona blokami betonowymi. Ponadto nie zrealizowano siedzeń, które były ujęte w projekcie budowlanym.

Skoro przedmiotowy nośnik reklamowy został wybudowany w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w zgłoszeniu, to stanowi przesłankę do zastosowania trybu z art. 50-51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obowiązującej przed wejściem zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 20 lutego 2015r.

o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 ., poz. 443), która nie ma zastosowania do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej.

Zrealizowanie obiektu w sposób niezgodny z warunkami określonymi w zgłoszeniu zobowiązywało organ nadzoru budowlanego do zbadania zgodności inwestycji z przepisami miejscowymi, obowiązującymi w dniu wydania decyzji.

Przedmiotowy nośnik reklamowy został usytuowany na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania rejonu [...], zatwierdzonego uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...].06.2009 r.

Zgodnie z § 8 ust. 1, 4 ww. m.p.z.p. - wolnostojące nośniki reklamowe, z wyjątkiem słupów ogłoszeniowych, mogą być lokalizowane tylko w liniach rozgraniczających ulic: [...] i [...], wyłącznie w miejscach dopuszczalnego sytuowania wolnostojących nośników reklamowych, wskazanych na rysunku planu. (...). maksymalna powierzchnia wolnostojącego nośnika reklamowego, nie związanego trwale z gruntem, nie może przekraczać 3m2.

W wyniku analizy rysunku planu, stwierdzono, że na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w rejonie ul. [...] i ul. [...] w [...] - nie przewidziano możliwości sytuowania wolnostojących nośników reklamowych. Ponadto powierzchnia tablicy reklamowej wynosi ok. 12m2 i przekracza dopuszczalne 3m2.

Organ uznał, że brak jest przesłanek umożliwiających legalizację robót budowlanych związanych z realizacją przedmiotowego nośnika reklamowego, usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] w rejonie ul. [...] i ul. [...] w [...].

[...] Sp. z o.o. wniosła odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2015 r., domagając się jej uchylenia.

W uzasadnieniu wskazała, że [...] Sp. z o.o. w [...] - poprzednik prawny [...] Sp. z o.o. w [...] pismem z dnia [...] września 2001 r., dokonał zgłoszenia czterech urządzeń reklamowych zlokalizowanych na działce nr [...] z obrębu [...] w pobliżu skrzyżowania ul. [...] i [...] w [...].

Wobec faktu że przedmiotowe urządzenie reklamowe zostało zainstalowane zgodnie z obowiązującym prawem [...] wniosła o umorzenie postępowania., jednak jak wskazano w skardze wniosek ten nie został rozpatrzony.

Stan faktyczny został ustalony przez organ pierwszej instancji nieprawidłowo. Firma [...] Sp. z o.o w [...] dokonała zgłoszenia w dniu [...] września 2001 r., załączając do zgłoszenia projekt. Niezrozumiałe jest dlaczego organ pierwszej instancji porównuje przedmiotowe urządzenie reklamowe z projektem z grudnia 1997 r. dołączonym do "jakiegoś zgłoszenia z dnia [...] września 2001r." Urządzenia reklamowe o nazwie "[...]", były stosowane przez firmę [...] Sp. z o.o. w [...], która była firmą konkurencyjną do firmy [...] Sp. z o.o w [...], dokonującej zgłoszenia.

W przedmiotowej sprawie nie zachodzą, przesłanki wskazane w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, jak i w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego.

Zmiana konstrukcji czy też rozmiarów konstrukcji wsporczej nie jest istotnym odstępstwem od zgłoszenia, gdyż nawet przy realizacji obiektu budowlanego na podstawie pozwolenia na budowę dopuszczalne są zmiany konstrukcyjne w wykonywanym obiekcie. Rezygnacja z ławeczki, czy siedzeń nie stanowi istotnego odstępstwa. Nie można wykluczyć, że siedzenia takie były zamontowane, a w związku z upływem 14 lat od czasu montażu ich ma.

Wprowadzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w 2009 r., nie uwzględniającego legalnie istniejących urządzeń reklamowych, nie daje podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie ich likwidacji.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2015r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...].09.2015 r., nakazującej całkowitą rozbiórkę nośnika reklamowego w postaci tablicy reklamowej (obecny nr [...]) o wymiarach ok. 2,4 m x 5,0 m, zamontowanej na dwóch słupach stalowych, posadowionego na powierzchni terenu, na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w rejonie ul. [...] i ul. [...] w [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że czynności kontrolne przeprowadzone w dniu 15.04.2015 r. na działce ew. nr [...] z obr. [...] u zbiegu ulic [...] i [...] w [...], wykazały istnienie czterech nośników reklamowych wolnostojących. Trzy z nich posiadają identyczną konstrukcję i gabaryty. Składają się z tablicy reklamowej o wym. 2,4 m x 5,0 m i konstrukcji wsporczej wykonanej z profili stalowych. Konstrukcja wsporcza postawiona jest bezpośrednio na powierzchni terenu i obciążona obręczami betonowymi. Nośniki posiadają szyldy informacyjne, iż są własnością firmy [...] mają numerację ewidencyjną w kolejności liczonej od ul. [...] w kierunku [...]: 1. nr ew. [...], 2. nr ew. [...], 3. nr ew. [...].

W toku postępowania ustalono, że do Urzędu Dzielnicy [...] wpłynęło w dniu [...].09.2001 r., zgłoszenie [...] Sp. z o.o. zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu 5 szt. przestawnych tablic reklamowych o wym. 5,04 x 2,38 m na terenie działki należącej do Uniwersytetu [...] przy ul. [...] w rejonie ul. [...]. Przewidywany termin montażu tablic - 25.10.2001 r. Pismem z dnia 14.11.2001 r. Urząd [...] Dzielnicy [...] wystosował potwierdzenie przyjęcia w/w zgłoszenia.

Inwestor zrealizował nośnik reklamowy o wielkości zgodnej ze zgłoszeniem. Konstrukcja wsporcza wykonana z profili stalowych postawiona jest bezpośrednio na powierzchni terenu i obciążona obręczami betonowymi. Jednak przedmiotowy nośnik został wykonany w innym miejscu niż wskazane w zgłoszeniu oraz posiada inną konstrukcję wsporczą.

W związku z powyższym organ powiatowy był uprawniony do sprawdzenia zgodności przedmiotowego obiektu z przepisami prawa. Ponadto inwestycja wykracza poza ramy przepisu ar. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Jej realizacja wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten zwalnia z uzyskania pozwolenia na budowę m.in. w stosunku do zamiaru instalowania tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Skuteczne zgłoszenie budowy obiektu, na który wymagane jest pozwolenie na budowę nie zwalnia organu nadzoru budowlanego z możliwości badania takiej inwestycji pod względem zgodności z przepisami.

Zgłoszeniem objęte jest jedynie instalowanie tablic i urządzeń reklamowych do konstrukcji nośnej, o czym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego.

Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 15.05.2009 r., sygn. akt II OSK 811/08 zwrot "instalowaniu" użyty w art. 29 ust. 2 pkt 6 należy uznać za adekwatny dla określenia robót budowlanych wykonywanych na obiektach budowlanych, a ilekroć w ustawie jest mowa o "budowie" zwrot ten należy odnieść między innymi do takich budowli jak wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, których budowy nie wymieniono w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego.

O tym czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie decydują jego parametry techniczne, co zgodnie z wymogami art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego i zasadami wiedzy technicznej przy projektowaniu i budowie obliguje uczestników procesu budowlanego do brania pod uwagę okresu użytkowania, przepisów techniczno-budowlanych, względów bezpieczeństwa oraz innych warunków i wymagań tam wymienionych.

Stosownie do art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (...) wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 lit. b obiektem budowlanym jest budowla stanowiąc całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.

Zatem wielkość przedmiotowego urządzenia reklamowego jak i sposób osadzenia, świadczą o tym, że jest to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Tym samym do tego typu budowli nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowe urządzenie reklamowe niewątpliwie posiada trwałe związanie z gruntem, albowiem jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych. W konsekwencji na jego wzniesienie wymagane było pozwolenie na budowę.

Posiadanie przez inwestora skutecznego zgłoszenia wpływa na tryb procedowania, nie mogąc bowiem zarzucić inwestorowi samowoli budowlanej, postępowanie należało prowadzić w oparciu o art. 50-51 Prawa budowlanego.

Organ I instancji prawidłowo nakazał - na podstawie art. 51 Prawa budowlanego rozbiórkę przedmiotowego nośnika reklamowego wobec braku zgodności jego lokalizacji z miejscowym planem zagospodarowania rejonu [...] [...], zatwierdzonego uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...].06.2009r.

Wykonanie robót budowlanych w następstwie skutecznie dokonanego zgłoszenia uniemożliwiało stosowanie art. 48 i 49 b Prawa budowlanego, ale nie wykluczało zastosowania trybu przewidzianego w przepisach art. 50 i 51 tej ustawy, także gdy wadliwie nie wniesiono sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych naruszającego przepisy.

Powołany plan miejscowy, w § 8 ust. 1 i 4 dopuszcza lokalizację wolnostojących nośników reklamowych, z wyjątkiem słupów ogłoszeniowych, tylko w liniach rozgraniczających ulic: [...] i [...], wyłącznie w miejscach dopuszczalnego sytuowania wolnostojących nośników reklamowych, wskazanych na rysunku planu. Maksymalna powierzchnia wolnostojącego nośnika reklamowego, nie związanego trwale z gruntem, nie może przekraczać 3 m2.

[...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] listopada 2015r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

1) art. 3 ust. 6 w związku z art. 3 ust. 3 Ustawy - Prawo budowlane, przez niewłaściwą wykładnię ww. przepisów, co doprowadziło do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane,

2) art. 51 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i orzeczenie nakazu rozbiórki pomimo, że instalacja została wykonana na podstawie skutecznego zgłoszenia, a organ nie ustalił istotnych odstępstw od zgłoszenia,

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik

sprawy:

1) art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego, w tym charakteru ewentualnych odstępstw od dokonanego zgłoszenia,

2) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.

Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję l instancji pomimo, że doszedł do innych wniosków w zakresie kwalifikacji prawnej przedmiotowego nośnika.

Brak było podstaw do zastosowania w tej sprawie art. 51 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, ponieważ instalacja nośnika nie wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Została wykonana na podstawie zgłoszenia z dnia [...] września 2001 r., od którego nie został wniesiony sprzeciw. Organ pismem z dnia 14 listopada 2001 r. potwierdził przyjęcie zgłoszenia.

Dokonanie skutecznego zgłoszenia wykluczało możliwość zastosowania art. 51 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane i wydania decyzji nakazującej rozbiórkę.

Organ I instancji uznał, że wykonanie nośnika wymagało jedynie zgłoszenia, nadto że inwestor wykonał instalację niezgodnie ze zgłoszeniem. Organ II instancji nie wyjaśnił na jakiej podstawie doszedł do odmiennych wniosków i uznał, że realizacja nośnika wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.

Całkowicie niezrozumiałe było stwierdzenie WINB, że przedmiotowy nośnik został wykonany w innym miejscu niż wskazane w zgłoszeniu. Nie wyjaśniono odległości pomiędzy miejscem gdzie nośnik miał zostać wykonany, a gdzie został rzeczywiście wykonany.

Zdaniem skarżącego ww. nośnik wymagał wyłącznie zgłoszenia zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania zgłoszenia, bez konieczności uzyskania pozwolenia na budowę.

Art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane stanowił bowiem, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonania robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Przepis uzależniał możliwość dokonania zgłoszenia nie od tego, czy obiekt odpowiada pojęciu budowli, lecz od tego czy urządzenie reklamowe będzie instalowane, czy też będzie budowane.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji WINB stwierdził, że nośnik posiada inną konstrukcję wsporczą. Organ nie wyjaśnił precyzyjnie na czym polega to odstępstwo. Tym samym doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Badając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.).

Zasadniczo celem postępowania prowadzonego na podstawie na art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

W postępowaniu tym organ musiał dokonać wstępnej analizy, czy pomimo naruszającego przepisy wykonania przedmiotowego obiektu, istnieje możliwość jego zalegalizowania. Jeżeli wykonany obiekt prima facie nie mógł być doprowadzony do stanu zgodnego z prawem, to nakaz rozbiórki wynikający z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego musiał być zastosowany.

Z ustaleń organu wynikało, że [...] Sp. z o.o. poprzednik prawny skarżącej dokonał w dniu [...].09.2001 r., w Urzędzie Dzielnicy [...] zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu 5 szt. przestawnych tablic reklamowych o wym. 5,04 x 2,38 m na terenie działki należącej do Uniwersytetu [...] przy ul. [...] w rejonie ul. [...]. Pismem z dnia 14.11.2001 r. Urząd [...] Dzielnicy [...] potwierdził przyjęcia ww. zgłoszenia.

Mając zatem na uwadze, że inwestor dokonał skutecznego zgłoszenia, od którego właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, nie można było w tej sprawie postawić inwestorowi zarzutu samowoli budowlanej.

Jednak z analizy map wynika, że obecna, istniejąca lokalizacja nośników różni się od planowanej. Nadto z dokumentacji techniczno - montażowej załączonej przez inwestora do ww. zgłoszenia, wynikało, że inwestycja będzie polegać na realizacji pięciu nośników reklamowych, o wymiarach tablicy reklamowej 2,55x5,22m zamontowanej na dwóch słupkach stalowych połączonych stalową konstrukcją wsporczą o wymiarach 3,1 x 2 x 0,8m, nadto przewidziano realizację siedzeń przymocowanych do tej konstrukcji wsporczej.

Obecna konstrukcja wsporcza nośnika będącego przedmiotem postępowania składa się z profili stalowych i jest posadowiona na powierzchni terenu. Zatem nośnik nie został zrealizowany w docelowym miejscu, ma inną konstrukcję i dociążony jest poprzez ułożenie na konstrukcji betonowych bloków. Powyższe, stanowi co najmniej o istotnych odstępstwach od dokonanego zgłoszenia.

W związku z powyższym organ nadzoru budowlanego był uprawniony do sprawdzenia zgodności obiektu z przepisami prawa.

Słusznie również organ II instancji zauważył, że inwestycja nie mieści się w ramach przewidzianych w art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Jej realizacja wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powołany przepis, zwalnia bowiem z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę ale co do robót instalowania tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Stosownie do art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (...) wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 lit. b obiektem budowlanym jest budowla stanowiąc całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.

Do tego typu budowli nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowe urządzenie reklamowe niewątpliwie jest trwałe związanie z gruntem, albowiem jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych. W konsekwencji na jego wzniesienie wymagane było pozwolenie na budowę.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Dla określenia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność zagłębienia w gruncie czy też posadowienia na nim obiektu ani technika w jakiej tego dokonano. Istotny dla rozstrzygnięcia jest stopień trwałości połączenia oraz to czy konstrukcja opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co sprowadza się do konieczności zapewnienia stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru. (wyroki NSA z 1 marca 2012 r., II OSK 2558/10, z 5 stycznia 2011 r., II OSK 25/10, z 10 października 2010 r., II OSK 1596/09, z 1 października 2009 r., II OSK 1461/08, z 12 maja 2009 r., II OSK 735/08 oraz z 23 czerwca 2006 r., II OSK 923/05, orzeczenia publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 a Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa jego konstrukcji. Bezpieczeństwo konstrukcji przedmiotowej tablicy reklamowej zapewnia m. in. betonowy fundament powodujący trwałe związanie jej z gruntem. (wyrok NSA z 11 grudnia 2015 r., II OSK 954/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy potwierdzić, iż skuteczne zgłoszenie budowy obiektu, na który wymagane jest pozwolenie na budowę nie wyłącza możliwości badania takiej inwestycji przez organu nadzoru budowlanego pod względem zgodności z przepisami.

Posiadanie przez inwestora skutecznego zgłoszenia miało jednak znaczenie w zakresie trybu procedowania, które należało prowadzić w oparciu o art. 50-51 Prawa budowlanego (gdyż wobec braku samowoli, art. 48 był wykluczony).

Stosowanie tego trybu również umożliwia legalizację obiektu, pod warunkiem jego zgodności z przepisami.

Wobec braku zgodności przedmiotowego nośnika reklamowego z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania rejonu [...], zatwierdzonego uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...].06.2009r., organ prawidłowo nakazał na podstawie art. 51 Prawa budowlanego jego rozbiórkę.

Powołany plan miejscowy, w § 8 ust. 1 i 4 dopuszcza lokalizację wolnostojących nośników reklamowych, z wyjątkiem słupów ogłoszeniowych, tylko w liniach rozgraniczających ulic: [...] i [...], wyłącznie w miejscach dopuszczalnego sytuowania wolnostojących nośników reklamowych, wskazanych na rysunku planu. Maksymalna powierzchnia wolnostojącego nośnika reklamowego, nie związanego trwale z gruntem, nie może przekraczać 3 m2.

Biorąc zatem pod uwagę brak możliwości zalegalizowania spornego nośnika reklamowego z uwagi na ograniczenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodzić się należy z organami, że w spawie zastosowanie miała rozbiórka wynikająca z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Sąd nie podziela również podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów procesowych.

Organy przeprowadziły postępowanie w sposób nie naruszający zasad wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Rozstrzygnięcie oparto na właściwej podstawie prawnej. Stan faktyczny ustalono prawidłowo. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest obszerne i spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., organ przytoczył fakty istotne dla rozstrzygnięcia, wyjaśnił jaki jest przedmiot postępowania, w oparciu o jaką podstawę prawną jest ono prowadzone, a tym samym jaki jest zakres analizowanych ustaleń.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.