Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 655/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-11-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew i krzewów - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wspólnota Mieszkaniowa w dniu 29 sierpnia 2008 r. złożyła do Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]., którą nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 21.503,16 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia drzewa jesion i krzewów z terenu posesji przy ul. [...] w L. Skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż nie posiada środków na uregulowanie tej kary, gdyż w chwili obecnej środki zgromadzone na przekazanym do dyspozycji Zarządu Wspólnoty funduszu eksploatacyjnym wynoszą jedynie 3.000 zł. W przypadku wszczęcia egzekucji administracyjnej Wspólnota będzie zmuszona dodatkowo ponieść koszty postępowania egzekucyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ustawy).

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu, czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne.

Skarżąca nie wskazała okoliczności świadczących, że wykonanie przez organ zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Okoliczność, iż środki zgromadzone w chwili obecnej na przekazanym do dyspozycji Zarządu skarżącej Wspólnoty funduszu eksploatacyjnym są niewielkie, nie oznacza, że wykonanie tej decyzji może wywołać dla Wspólnoty znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie przemawia również fakt, iż w przypadku wszczęcia egzekucji administracyjnej Wspólnota będzie zmuszona dodatkowo ponieść koszty postępowania egzekucyjnego. Skarżąca może bowiem dobrowolnie uiścić karę pieniężną nałożoną w niniejszej sprawie i wówczas uniknie poniesienia kosztów związanych z przymusowym egzekwowaniem tego obowiązku.

Sąd nie dopatrzył się również z urzędu okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wysokość kary pieniężnej ustalona zaskarżoną decyzją nie pozwala bowiem – w ocenie Sądu – na przyjęcie, iż jej uiszczenie przez skarżącą Wspólnotę wywołałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Ponadto w przypadku ewentualnego uwzględnienia przez Sąd skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżąca mogłaby otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienia NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04, niepubl. oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004, LexPolonica nr 375764).

Z powyższych względów, wobec braku przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy, należało orzec, jak w postanowieniu.