Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1464/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Janusz Walawski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi T. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy własną decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie odmowy T. O. przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

T. O. raportem z dnia [...] marca 2012 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o zaliczenie do wysługi lat okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców w okresie od [...] maja 1998 r. do [...] sierpnia 2004 r. Do przedmiotowego raportu wymieniony załączył: oświadczenie wnioskodawcy z dnia [...] marca 2012 r., w którym informuje, iż praca w gospodarstwie rolnym rodziców trwała od dnia [...] maja 1998 r. do dnia [...] czerwca 2004 r., dokumenty wystawione przez Urząd Gminy Z. w postaci zaświadczenia z dnia [...] lutego 2012 r. potwierdzającego fakt istnienia gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,02 ha przeliczeniowego, zaświadczenia o adresach i okresach zameldowania z dnia [...] lutego 2012 r., informację o braku dokumentów umożliwiających wydanie zaświadczenia o pracy w gospodarstwie rolnym rodziców z dnia [...] marca 2012 r. Ponadto zainteresowany przedstawił zaświadczenie z dnia [...] lutego 2012 r. wydane przez Naczelnika Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami z upoważnienia Starosty S. potwierdzającego fakt posiadania gruntu przez M. i W. O. w latach 1998-2005 oraz zeznania świadków (Pana J. D. oraz Pana S. T.) potwierdzających, iż w okresie od [...] maja 1998 r. do [...] czerwca 2004 r. wymieniony wykonywał stałą pracę w pełnym wymiarze czasu w gospodarstwie rolnym rodziców w miejscowości P. Następnie w dniu [...] kwietnia 2012 r. policjant doprecyzował swoje żądanie, prosząc w uzupełnieniu swojego raportu o zaliczenie okresu od dnia [...] maja 1998 r. do dnia [...] czerwca 2004 r.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. odmówił [...] T. O. przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym od dnia [...] maja 1998 r. do dnia [...] czerwca 2004 r. W uzasadnieniu wskazał m.in., iż wątpliwym jest twierdzenie, że w omawianym okresie [...] T. O. pracował w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Trudno bowiem przyjąć, że zainteresowany w istocie od dnia [...] maja 1998 r. do dnia [...] czerwca 2004 r. wykonywał pracę w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców, w pełnym wymiarze czasu pracy. Wobec wniesienia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Komendant Główny Policji w dniu [...] lipca 2012 r. wydał rozkaz personalny nr [...] , mocą którego zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

Powyższa decyzja stała się ostateczna, bowiem skarżący nie skorzystał z prawa wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W dniu [...] marca 2013 r. do Komendanta Głównego Policji wpłynął wniosek [...] T. O. o stwierdzenie nieważności wskazanego powyżej rozstrzygnięcia. Jako podstawę swojego żądania wskazał art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 i 2 K.p.a. Uzasadniając swoje żądanie wskazał, że wydanie przedmiotowych decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa wobec błędnej interpretacji przepisów prawa oraz brakiem dostatecznego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Wniósł jednocześnie o wydanie decyzji administracyjnej przyznającej mu prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym od dnia [...] maja 1998 r. do dnia [...] czerwca 2004 r. [...] T. O. opisał dotychczasowy przebieg sprawy oraz stwierdził m.in., że organ nie zbadał, czy którekolwiek z jego rodziców było rolnikiem w myśl przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników i czy w związku z tym można go traktować jako domownika w myśl art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy. Zarzucił organowi błędną interpretację unormowań pojęcia rolnika, domownika, stażu pracy i stałej pracy. Wskazał także, że wydane decyzje Komendanta Głównego Policji zostały wydane w oparciu o zbyt pobieżną analizę materiału dowodowego oraz bez dostatecznego wyjaśnienia okoliczności jego sprawy. Zdaniem strony należy zaaprobować stanowisko, że wystarczające do uznania pracy domownika w gospodarstwie rolnym za stałą jest wykonywanie w jej przebiegu wszystkich zabiegów agrotechnicznych, związanych z prowadzoną produkcją. Podniósł, iż organ nie przeprowadził i nie udowodnił w wyczerpujący sposób dlaczego nie uznał powołanych przez niego dowodów za miarodajne i zasługujące na uwzględnienie, twierdząc, że dysponuje innymi dowodami, których treść przeczy poczynionym przezeń ustaleniom.

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., wydaną na podstawie art. 157 § 2 i art. 158 § 1 K.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ stwierdził, iż wskazane przez stronę we wniosku okoliczności nie mieszczą się w przesłankach wyszczególnionych w art. 156 K.p.a. Natomiast nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na rażące naruszenie prawa zarzut odmiennej, błędnej interpretacji przepisu. Ponadto organ wskazał, że w omawianej sprawie, z uwagi na brak jasno sprecyzowanych i niebudzących wątpliwości regulacji prawnych odnoszących się do wspomnianego zagadnienia, nie może być mowy o naruszeniu prawa w sposób rażący.

Od powyższej decyzji T. O. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

We wniosku streścił dotychczasowy przebieg sprawy oraz wskazał, że nie zgadza się z argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz ponowił swoje dotychczasowe żądania, po raz kolejny przytaczając wcześniejsze argumenty. Ponownie wskazał, że w jego ocenie organ przyjął błędną interpretację przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Stwierdził, że wcześniejsze decyzje w jego sprawie zostały wydane w oparciu o zbyt pobieżną analizę materiału dowodowego oraz bez dostatecznego wyjaśnienia okoliczności jego sprawy. W konkluzji swojego wniosku T. O. powtórnie podniósł, iż wydanie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., utrzymującego w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa wobec błędnej interpretacji przepisów prawa, na których oparto negatywne dla niego rozstrzygnięcia.

Komendant Główny Policji w wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym i samodzielnym postępowaniem administracyjnym zmierzającym w przypadku określonym w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. do ustalenia, czy decyzja wydana w trybie zwykłym jest dotknięta naruszeniem prawa, a jeżeli tak, to czy naruszenie to ma charakter "zwykły", czy "rażący", bądź też czy decyzja została wydana bez podstawy prawnej.

Tymczasem podstawę prawną rozstrzygnięć wymienionych we wniosku [...] T. O. – jak wskazano powyżej – stanowiły § 4 ust. 1 pkt 5 i § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego oraz art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy.

Odnosząc się do kwestii rażącego naruszenia prawa organ odwoławczy wskazał, że rażące naruszenie prawa ma miejsce wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Jako rażąco naruszającego prawo nie można traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy. Rażące naruszenie prawa jest z reguły wyrazem ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa. Natomiast już z zestawienia orzeczeń sądów administracyjnych powołanych w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego z orzeczeniami, na które wskazuje T. O., jednoznacznie wynika, że kwestia uwzględnienia danego okresu pracy w gospodarstwie rolnym przy ustalaniu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat wymaga zastosowania wykładni prawa i zabiegów interpretacyjnych, a przy tym jest różnie oceniana przez sądy. Ponadto, przy kwalifikowaniu naruszenia jako rażące nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1414/12). A zatem dokonanie odmiennej niż pożądana przez zainteresowanego interpretacji przepisów nie stanowi o ich naruszeniu. Co do zasady spór co do wykładni przepisu prawa materialnego, nie może stanowić przesłanki do uznania, że decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem prawa i stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt 915/12).

Ponownie organ wskazał, iż celem niniejszego postępowania nie jest ponowne rozpatrywanie wniosku T. O. z dnia [...] marca 2012 r., lecz zbadanie prawidłowości wskazanego przez stronę rozkazu personalnego. Dlatego też nie jest celowym prowadzenie rozważań odnośnie sposobu interpretacji pojęć "staż pracy", "stała praca" czy "domownik", albowiem właściwym dla tego typu analiz było postępowanie zwyczajne. Niniejsze natomiast postępowanie – nadzwyczajne, sprowadza się jedynie do oceny przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi T. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania.

W skardze skarżący zarzuca naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., gdyż pomimo naruszenia przez organ, w rozkazie personalnym nr [...] dnia [...] lipca 2012 r., przepisów prawa, a to § 4 ust. 1 pkt 5 i § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie do pracowniczego stażu pracy i art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników poprzez ich błędną interpretację, Komendant Główny Policji nie stwierdził nieważności tego rozkazu. W dalszej części skarżący wskazał, iż organ rozpoznając sprawę nie dostrzegł naruszeń art. 77 i 80 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga T. O. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja ani poprzedzająca ją decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Należy w tym miejscu przypomnieć, że powyższe decyzje zostały wydane w postępowaniu nadzwyczajnym wszczętym przez organ na wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] odmawiającej przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym od dnia [...] maja 1998 r. do [...] czerwca 2004 r.

Instytucja stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej należy do wyjątków ot ustanowionej w art. 16 § 1 K.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga w związku tym bezpośredniego ustalenia, że uchylana decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w tym przepisie. W postępowaniu tym organ nie może natomiast rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym.

Zgodnie natomiast ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego o rażącym naruszeniu prawa, jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji, można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (vide: wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 1996 r., sygn. akt III SA 565/95). Nie chodzi tu zatem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dni 13 grudnia 1988 r., sygn. akt II SA 981/88, ONSA 1988/2/96; z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993, z. 1, poz. 23).

W ocenie Sądu, nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. Podstawę prawną tych decyzji stanowiły § 4 ust. 1 pkt 5 i § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310 ze zm.).

W myśl art. 1 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy wliczeniu do stażu pracy podlegają przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Istotnym zagadnieniem przy stosowaniu powołanej nomy prawnej jest więc ustalenie normatywnej treści pojęcia "domownik w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin", z którym ustawodawca związał możliwość zaliczenia pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do ogólnego stażu pracy.

Pojęcie "domownika" wykonującego pracę w gospodarstwie rolnym nie zostało zdefiniowane w powołanej ustawie z dnia 20 lipca 1990 r., lecz ustawodawca odesłał w zakresie ustalania jego normatywnej treści do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Warto przy tym zaznaczyć, że z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż praca w gospodarstwie rolnym powinna być oceniana z punktu widzenia tych przepisów, które obowiązywały w całym czasie jej wykonywania (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 września 2006 r., sygn. II SA/Wa 983/06). Zatem do oceny stanu faktycznego mającego miejsce w okresie od [...] maja 1998 r. do [...] czerwca 2004 r. mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. Nr 7, poz. 24 z późn. zm.).

Treść art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników stanowi, że domownikiem jest osoba bliska rolnikowi, która ukończyła 16 lat, pozostaje z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym lub zamieszkuje na terenie jego gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie oraz stale pracuje w tym gospodarstwie rolnym i nie jest związana z rolnikiem stosunkiem pracy. Cytowana ustawa wprowadza zatem wymóg stałej pracy w gospodarstwie rolnym.

W ocenie organu skarżący nie udowodnił faktycznego wykonywania pracy w gospodarstwie rodziców M. i W. O. w okresie od dnia [...] lipca 1998 r. do [...] czerwca 2004 r. w charakterze domownika.

W ocenie skarżącego rażące naruszenie prawa przez organ wyraża się w przyjęciu błędnej wykładni wskazanych przepisów, odmiennej, niż późniejsza interpretacja, prezentowana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Jednocześnie błędna wykładnia wynikała z naruszenia przez organ norm art. 77 i 80 K.p.a., bowiem w sprawie dotyczącej ustalanie prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym organy Policji nienależycie przeprowadziły postępowanie wyjaśniające.

Zgodzić się trzeba z organem, który w tej mierze oparł się na utrwalanej linii orzeczniczej, iż błędna wykładnia przepisów prawa nie stanowi przesłanki zaistnienia rażącego naruszenia prawa. Zatem sam fakt, iż kiedyś organ orzekał inaczej, a obecnie inaczej lub sądy mają odmienne stanowisko nie może samo w sobie stanowić podstawy stwierdzenia nieważności.

Zarzut rażącego naruszenia prawa w takiej sytuacji musi się sprowadzić do oceny, czy orzekając sprawę in meritum (pierwotnie) organ dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego oraz czy na tak ustalonym stanie faktycznym dokonał prawidłowej subsumpcji prawa.

W niniejszej sprawie organ nie naruszył żadnej z powołanych norm prawnych w sposób, który mógłby zostać uznany za rażący.

Z rozkazu personalnego nr [...] i poprzedzającego rozkazu nr [...] wynika, iż w okresie od [...] maja 1998 r. do dnia [...] sierpnia 2004 r. skarżący zamieszkiwał wraz z rodzicami. Z przedstawionych przez stronę materiałów wynika, iż matka posiadała od dnia [...] stycznia 1998 r. gospodarstwo rolne o powierzchni 1,02 ha. Ojciec skarżącego był zatrudniony w tym czasie w [...]. Skarżący posiadał nadto rodzeństwo – siostry: starszą o 2 lata i młodszą o 3 lata. Z zeznań świadków wynika zaś, iż wymieniony był widziany przy sianiu zbóż, sianokosach, orce, wykopkach oraz innych pracach w gospodarstwie, głównie poza nauką, w godzinach popołudniowych i dni i okresy wolne od nauki. Ponadto organ ustalił, iż we wskazanym okresie skarżący uczęszczał do szkoły ponadpodstawowej. Są to okoliczności bezsporne w sprawie. W tej mierze organ nie dopuścił się naruszenia przepisów o postępowaniu dowodowym.

Organ dokonał też wyjaśnienia, zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a., dlaczego zeznaniom świadków nie dał wiarygodności, wskazał jakie, jego zdaniem, okoliczności miały istotny wpływ na odmowę przyznania wzrostu uposażenia, na jakich przepisach prawa oparł się w tej mierze. Zatem nie zostały rażąco naruszone przepisy proceduralne.

Organ zastosował też prawidłowe przepisy materialne, będące podstawą orzekania w sprawie. W ustalonym jak wyżej stanie faktycznym organ przyjął, że wszystkie te okoliczności wykluczają, aby zajęcia, jakie wykonywał on w gospodarstwie miały charakter pracy.

Trzeba bowiem zauważyć, iż rozmiar gospodarstwa oraz fakt, iż prowadziła je wyłącznie matka, ojciec zaś pracował na umowę o pracę przesądza o znikomości prac, jakie były na nim prowadzone. Świadkowie jednoznacznie wskazują na produkcję roślinną, zboża. Areał 1 ha ([...] to obszar ok. 2 ha) nie wymaga intensywnej pracy, czego najlepszym dowodem jest fakt pracy zarobkowej ojca skarżącego. Poza tym w gospodarstwie była także starsza siostra, która również mogła i powinna pomagać rodzicom w jego prowadzeniu. Niektóre drobne prace mogła wykonywać także młodsza siostra.

Nie można przyjąć, iż skarżący sam prowadził gospodarstwo rolne swej matki. Takie założenie pozostaje w sprzeczności z ochroną osób małoletnich przed nadmiernym zarobkowym wykorzystaniem, a organ nie może i nie powinien nawet czynić takiego założenia. Prowadzi ono do absurdu: osoba małoletnia, której praca winna mieć mniejszy zakres niż praca rolnika, w rzeczywistości prowadziłaby to gospodarstwo. Taki wniosek jest contra legem.

Zatem analiza całości materiału, jaki posiadał organ w chwili orzekania in meritum, przesądzała o zasadności odmowy. Jakiekolwiek zaś ewentualne uchybienia nie mają charakteru rażącego naruszenia prawa.

Wskazać należy, iż T. O. swoje twierdzenie o istnieniu podstaw do zastosowania nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji ostatecznej jakim jest stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. wywodzi z odmiennej oceny stanu faktycznego, w oparciu o który doszło do jej wydania.

Tymczasem tryb stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej uruchamiany winien być wówczas, gdy istnieje kwalifikowana wada decyzji – wada prawna, pozwalająca, jak w rozpoznawanej sprawie przyjęto, uznać, że zachodzi rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Jednak w przypadku odmiennej oceny tych samych ustaleń faktycznych, nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa, bowiem rzecz w istocie sprowadza się do nowej kwalifikacji stanu faktycznego w oparciu o te same normy prawne, które stanowiły podstawę pierwotnego orzekania przez organ i nawet jeśli ich wykładnia doprowadziła organ do innych wniosków, niż przy wydaniu decyzji w trybie zwykłym, to – zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym – błędy wykładni nie mogą być kwalifikowane w kategoriach rażącego naruszenia prawa.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.