Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 195/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Referent Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi E. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 195/07

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego dotyczące udzielenia

E. J. pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że pismem z dnia 11.04.2005 r. E. J. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w kwestii opodatkowania kwot otrzymywanych przez ławnika sądowego.

Zdaniem podatniczki kwoty otrzymywane z tytułu pełnienia funkcji społecznej nie są wynagrodzeniem za pracę, lecz dietą zwolnioną od opodatkowania na podstawie

art. 21 ust. 1 pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Uznanie pracy ławnika za działalność wykonywaną osobiście wykluczałoby ryczałtowe wynagrodzenie w formie rekompensaty. Definicja pojęcia rekompensata zawarta w słowniku języka polskiego oznacza odszkodowanie, zatem rekompensata ta nie może być uznana za wynagrodzenie.

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że stanowisko podatniczki przedstawione w przedmiotowym wniosku jest nieprawidłowe w odniesieniu do opisanego w nim stanu faktycznego. W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy stwierdził, że rekompensaty wypłacane ławnikom należy zakwalifikować do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, określonych w art. 13 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie objętych zwolnieniem od podatku dochodowego od osób fizycznych.

Podatniczka korzystając z przysługującego jej prawa złożyła zażalenie, w którym zarzuca naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej i stwierdza, że niedopełnienie obowiązku wynikającego z zapisu tego artykułu jest istotną wadą postępowania. Na potwierdzenie powyższego powołuje wyrok NSA z dnia 04.08.2004 r.,

sygn. akt FSK 156/04.

Ponadto podtrzymując stanowisko wyrażone we wniosku stwierdza, że w przypadku uznania, iż kwoty otrzymywane przez ławników nie są dietami należałoby uznać je za odszkodowania (zgodnie z językową wykładnią słowa rekompensata), o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu swojego stanowiska w sprawie podniósł, że zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, póz. 176 z późn. zm.) - w brzmieniu obowiązującym w 2004 roku - opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają, wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52 i 52a oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zatem dochody, które nie są enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych w art. 21 i nie są zwolnione na mocy art. 52 i 52a oraz od których nie zaniechano poboru podatku podlegają opodatkowaniu.

Zgodnie z zapisem art. 21 ust. 1 pkt 17 powołanej ustawy wolne od podatku dochodowego są diety oraz kwoty stanowiące zwrot kosztów, otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych i obywatelskich. Stosownie do art. 4 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości obywatele biorą udział przez uczestnictwo ławników w rozpoznawaniu spraw przed sądami w pierwszej instancji, chyba że ustawy stanowią inaczej. W myśl art. 172 § 3 i § 4 ustawy z dnia 27.07.2001 r. ławnik za czas wykonywania czynności w sądzie otrzymuje rekompensatę pieniężną. Ponadto, zgodnie z art. 173 ustawy z dnia 27.07.2001 r., ławnicy zamieszkali poza siedzibą sądu otrzymują diety oraz zwrot kosztów przejazdu i noclegu według zasad ustalonych w tym zakresie dla sędziów.

Z literalnego brzmienia powołanych przepisów wynika, że nie wszystkie należności otrzymywane przez ławników są wolne od podatku dochodowego. Należy zauważyć, że zarówno ustawa Prawo o ustroju sądów powszechnych, jak i ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadza ścisły rozdział pomiędzy rekompensatą pieniężną a dietą i zwrotem kosztów. Powołane przez Podatniczkę zwolnienie, określone w art. 21 ust. 1 pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczy wyłącznie diet oraz kwot stanowiących zwrot kosztów. Natomiast z analizy treści art. 173 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych wynika, że diety oraz zwrot kosztów przejazdu i noclegu otrzymują jedynie ławnicy zamieszkali poza siedzibą sądu. W konsekwencji rekompensata pieniężna stanowiąca należność za czas wykonywania czynności ławnika nie może być uznana - wbrew twierdzeniom podatniczki - za dietę. Przy czym mając na uwadze podniesioną kwestię znaczenia pojęcia rekompensata wskazać należy, że zgodnie z definicją zawartą w Komputerowym Słowniku Wyrazów Obcych i Zwrotów Obcojęzycznych Władysława Kopalińskiego przez pojęcie rekompensata rozumie się odszkodowanie; wyrównanie, wynagrodzenie strat, szkód, trudów, przykrości itp., natomiast "Komputerowy Słownik Wyrazów Podobnych i Bliskoznacznych" określa rekompensatę jako odszkodowanie, zadośćuczynienie, ujednolicanie, niwelacja, wyrównanie, równość, zrównanie, wynagrodzenie, satysfakcja, nagroda. Zatem mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że utożsamianie znaczenia rekompensaty tylko z pojęciem odszkodowanie i sugerowanie uznania tej rekompensaty jako odszkodowanie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. jest nieprawidłowe.

Na podstawie ustawowego uprawnienia ławnik pełni obowiązki społeczne - uczestniczy w rozpoznawaniu spraw jako reprezentant obywateli. W związku z tym, wypłacane ławnikom rekompensaty należy zakwalifikować do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, określonych w art. 13 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. jako przychody otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych. Przy czym podniesiona kwestia, iż uznanie pracy ławnika za działalność wykonywaną osobiście wykluczałoby ryczałtowe wynagrodzenie w formie rekompensaty nie znajduje uzasadnienia w świetle powołanych powyżej przepisów.

W kwestii naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej podniósł natomiast, że stosownie do treści art. 14a § 1-4 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) organ podatkowy pierwszej instancji na pisemny wniosek podatnika udziela pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie. Składając wniosek podatnik jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Naczelnik urzędu dokonuje oceny prawnej stanu faktycznego przedstawionego we wniosku i w formie postanowienia stwierdza, czy stanowisko podatnika w sprawie jest prawidłowe czy też nie.

Organ podatkowy w sprawie złożonego wniosku nie zbiera dodatkowego - niż przedstawiony przez podatnika - materiału dowodowego. Ustawodawca określając zasady załatwiania wniosków o pisemne interpretacje w art. 14a § 5 Ordynacji podatkowej wskazuje tylko na art. 169 § 1 i § 2 oraz art. 170 § 1. Podatnik bowiem składając wniosek o interpretację ma obowiązek przedstawić wyczerpująco stan faktyczny i własne stanowisko w sprawie i tylko stan faktyczny przedstawiony we wniosku podlega ocenie prawnej organu podatkowego. Zatem - w ocenie organu odwoławczego - art. 200 § 1 Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego nie ma w sprawie wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie podatnika - zastosowania.

Odnosząc się do powołanego w zażaleniu wyroku NSA Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż dotyczy on decyzji z dnia 15.02.2000 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie podatkowe za 1994 r.

i został on wydany w indywidualnej sprawie (wyłącznie w tej sprawie jest wiążący). Jako taki nie może stanowić podstawy do zmiany lub uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] będącego przedmiotem zażalenia wniesionego w rozpatrywanym przypadku.

Reasumując Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że uzyskany dochód stanowiący rekompensatę pieniężną za czas wykonywania czynności ławnika, nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na mocy powołanego art. 21 ust. 1 pkt 17 ustawy z dnia 26.07.1991 r. W konsekwencji stanowi dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Skargę na powyższą decyzję wniosła E. J. podnosząc, iż decyzja jest nieprawidłowa, co czyni skargę zasadną.

W uzasadnieniu skargi E. J. wskazała, że w roku 2004 pełniła społeczną funkcję ławnika w sądzie Rejonowym w S. Z tego tytułu otrzymywała, zgodnie z art. 172 § 2 i 3 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, za każdy dzień uczestniczenia w rozprawach sądowych kwotę (rekompensatę) w wysokości 3% kwoty bazowej stanowiącej podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego asesora sądowego (w 2004 r. 51,53 zł). Kwota ta do roku 2003 uznawana była przez sąd na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 17 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych za kwotę wolną od podatku. Od roku 2004 sąd zmienił zdanie i uznał tę kwotę za przychód z tytułu działalności wykonywane osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 5 w/w ustawy.

Zdaniem podatniczki kwoty otrzymywane przez ławników sądowych nie mogą być uznawane za przychody z tytułu działalności wykonywanej osobiście, bowiem zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ) przychody z działalności wykonywanej osobiście uznawane są za działalność gospodarczą a osoba wykonująca taką działalność zalicza się do przedsiębiorców nawet gdy inne ustawy (w tym ustawa o PIT) nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej. Funkcja ławnika jest natomiast funkcją społeczną z wyboru.

Zdaniem podatniczki, przy uznaniu czynności ławnika za działalność gospodarczą (przychody z działalności wykonywanej osobiście) lecz wynagradzanie go w sposób, na który on nie ma wpływu jest złamaniem art. 32 Konstytucji RP. W myśl zapisu tego art. wszyscy są wobec prawa równi.

Podatniczka, podobnie jak większość innych ławników jest emerytką więc nie może być w jej przypadku mowy o rekompensacie za utracony zarobek. Zdaniem podatniczki rekompensata otrzymywana przez nią z tytułu pełnienia funkcji ławnika ma cechy diety wypłacanej pracownikom z tytułu zwiększonych kosztów wyżywienia: ławnik, spędzający w sądzie wiele godzin ponosi koszty np. na kanapki lub napoje zakupywane w bufecie sądowym. Możliwe jest także uznanie rekompensaty zgodnie z definicją zawartą w słowniku języka polskiego za odszkodowanie. Tak dieta jak i odszkodowanie są w ustawie o podatku od towarów i usług zwolnione od podatku dochodowego.

Jednocześnie podatniczka zarzuciła złamanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz Dyrektora Izby Skarbowej art. 200 § 1 ordynacji podatkowej tj. uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu w sprawie zgromadzonego materiału.

Podatniczka podtrzymuje swoje stanowisko w sprawie obowiązku organów podatkowych umożliwienia stronie możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, nawet gdyby organ ten nie zgromadził jakichkolwiek nowych dowodów lub materiałów. Zdaniem podatniczki niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 200 § 1 ordynacji podatkowej jest istotną wadą postępowania, co wielokrotnie potwierdzone zostało w wyrokach sądów administracyjnych.

W trakcie sporządzania niniejszej skargi podatniczka dostrzegła istotne jej zdaniem nieprawidłowości w sporządzonej przez Sąd Rejonowy w S. informacji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-11/8B) za rok 2004 z tytułu pełnienie obowiązków społecznych. Podane tam kwoty, szczególnie koszty uzyskania przychodu, nie mają odbicia w przepisach prawa, gdyż k.u.p. stanowią wg PIT-11/8B 47,78% przychodu. Gdyby organy podatkowe uwzględniły art. 200 § 1 ordynacji podatkowej podatniczka miałaby możliwość zwrócenia uwagi na w/w dokument, co z pewnością przyczyniłoby się do wyjaśnienia problemów związanych z opodatkowaniem kwot otrzymywanych przez ławników oraz ustalenia podstawy opodatkowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo wskazał, że przedstawienie przez skarżącą w skardze nowej kwestii nieprawidłowości w sporządzonej przez Sąd Rejonowy informacji o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za 2004 r., nie może stanowić podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji ze względu na to, że skarżąca nie wskazała tych okoliczności w treści wniosku o interpretację przepisów prawa podatkowego. Wskazała je dopiero na etapie skargi do Sądu. W kolejnych pismach z dnia 6.12.2005 r. skarżąca i z dnia 23.04.2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymali swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

W pierwszej kolejności, zdaniem Sądu, zaakcentować należy, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2006 r. sygn. akt P 36/05 nie budzi wątpliwości kompetencja sądów administracyjnych do merytorycznego rozpatrywania spraw dotyczących indywidualnych interpretacji podatkowych, bowiem stanowi ona przejaw realizacji art. 45 Konstytucji RP.

Odnosząc się do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że zasadniczą kwestią istotną dla jej rozstrzygnięcia jest właściwa interpretacja art. 14 a ordynacji podatkowej.

W myśl § 1 powołanego przepisu naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa (według swej właściwości) na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Paragraf drugi tego przepisu przewiduje, że wniosek o interpretację składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celnego lub wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa. Składając wniosek, podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Interpretacja, o której mowa w § 1, zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (§3).

Zgodnie z jednoznaczną, jasną i nie budzącą wątpliwości treścią przytoczonego przepisu rolą organu i istotą jego postępowania w sprawie urzędowej interpretacji jest ocena stanowiska strony, nie zaś przedstawianie poglądów i interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych w odniesieniu do rożnych sytuacji faktycznych.

Organ ogranicza się jedynie do wykładni treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy. Należy też zaakcentować, że pełną wiedzę o stanie faktycznym stanowiącym punkt wyjścia dla ustalenia adekwatnych regulacji prawa podatkowego organ podatkowy czerpie wyłącznie z wniosku uprawnionego podmiotu. Jeśli wniosek ten nie zawiera określonych informacji organ może zwrócić się o jego uzupełnienie w trybie przewidzianym dla usuwania braków formalnych. Zaakcentować należy, że organ w tym postępowaniu nie może prowadzić żadnego postępowania dowodowego. Właśnie z tego względu, że ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie urzędowej interpretacji wynika, iż stan ten jest stanem hipotetycznym, określonym przez wnioskującego o interpretację. Dla rozstrzygnięcia kwestii prawnych nie jest, bowiem istotne rzeczywiste wystąpienie określonych zdarzeń.

W świetle powyższych uwag, dotyczących zakresu kompetencji organu podatkowego, należy wskazać, że zawarty w skardze zarzut naruszenia przepisu

art. 200 Ordynacji podatkowej pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji i nie może stanowić podstawy do jej uchylenia. Organy podatkowe nie prowadziły bowiem postępowania dowodowego, nie zbierały dowodów i innych materiałów z którymi musiałaby zapoznawać się strona (jak ma to miejsce w postępowaniu podatkowym).

Organ udzielając interpretacji przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez wnioskodawcę. Również organ odwoławczy kontroluje jedynie poprawność dokonanej interpretacji danego przepisu w kontekście zadanego pytania prawnego. Zarówno na etapie postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia, jak i na etapie kontroli sądowej wydanego w wyniku tego postępowania rozstrzygnięcia kontroli podlega prawidłowość wyjaśnienia treści przepisów w odniesieniu do zadanego pytania. Nie jest, więc możliwe dalsze uzupełnienie, bądź doprecyzowanie zgłoszonego wniosku o interpretację.

Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że organ podatkowy prawidłowo rozstrzygnął wniosek o udzielenie interpretacji w kontekście zadanego pytania, pozostawiając poza sprawą zarzuty podniesione dopiero w skardze do Sądu.

Zdaniem Sądu organ podatkowy dokonał prawidłowej subsumcji stanu faktycznego opisanego we wniosku przez skarżącą Spółkę, przedstawił swój pogląd dotyczący rozumienia i zastosowania przepisów prawa mających zastosowanie przy opisanym we wniosku stanie faktycznym.

Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo wskazał, że stosownie do postanowień

art. 13 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się przychody otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych lub obywatelskich, bez względu na sposób powoływania tych osób, nie wyłączając odszkodowania za utracony zarobek. Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 17 ustawy wolne od podatku dochodowego są diety oraz kwoty stanowiące zwrot kosztów, otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych i obywatelskich - do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 2.280 zł.

Ławnicy sądów powszechnych, uczestniczący w rozpoznawaniu spraw przed sądami w pierwszej instancji, otrzymują rekompensatę pieniężną (art. 172 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych - Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Ponadto ławnicy zamieszkali poza siedzibą sądu otrzymują diety oraz zwrot kosztów przejazdu i noclegu według zasad ustalonych w tym zakresie dla sędziów

(art. 173 powołanej ustawy). Zatem już w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawodawca rozróżnił otrzymywaną przez ławnika rekompensatę pieniężną od diety i zwrotu kosztów podróży. Dodatkowo od stycznia 2004 r. ustawodawca zmieniając treść przepisu art. 172 cyt. ustawy rekompensatę pieniężną przyznał zarówno ławnikom pozostającym w stosunku pracy (którzy wcześniej otrzymywali równowartość utraconego wynagrodzenia za pracę w wysokości ustalonej jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy) jak i ławnikom nie pozostającym w stosunku pracy co powoduje, że w stanie prawnym dot. pytania rekompensaty pieniężnej nie można utożsamiać z dietą, czy innym zwrotem kosztów.

W świetle powyższego zarówno rekompensata pieniężna, jak i pozostałe świadczenia otrzymane przez ławników sądów powszechnych stanowią przychód z działalności wykonywanej osobiście, o którym mowa w art. 13 pkt 5 ustawy.

O ile jednak świadczenia, przyznane na podstawie art. 173 ustawy o ustroju sądów powszechnych, korzystają ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 i 17 ustawy, to otrzymana rekompensata pieniężna podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Sąd uznając, w oparciu o art. 145 p.p.s.a. a contrario, że w niniejszej sprawie nie miało miejsce naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujące uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz nie zaistniały przesłanki skutkujące stwierdzeniem jego nieważności, bądź stwierdzeniem wydania z naruszeniem prawa, na mocy art. 151 p. p. s. a. skargę oddalił.

DSz