Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 337/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2019-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1  ust. 1,  art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 4 lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. M. była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 4 lipca 2019 r., nr [...] utrzymująca

w mocy decyzję Prezydenta Kędzierzyna – Koźla z dnia 10 maja 2019 r., nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Wydanie tych aktów administracyjnych poprzedziło postępowanie

o następującym przebiegu.

We wniosku z dnia 18 kwietnia 2019 r. adwokat M. M. wystąpił do Prezydenta Kędzierzyna – Koźla o udostepnienie informacji publicznej w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2019, poz. 1429) dalej też w skrócie : u.d.i.p.

Wniósł o podanie, czy nieruchomości w postaci działek ewidencyjnych o numerach a, b, c, d, e, f, g obręb [...], gmina [...] i o numerach h, i, j obręb [...] gmina [...] zostały zakwalifikowane przez podatnika podatku od nieruchomości jako zwolnione od podatku od nieruchomości, ze względu na to, że wchodzą w skład infrastruktury kolejowej na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 o podatkach i opłatach lokalnych lub jakiejkolwiek innej podstawy prawnej.

Domagał się przedłożenia takiej informacji za okres od 2009 r. do 2019 r. w rozbiciu na każdy rok. Odpowiedzi oczekiwał w formie pisemnej na adres Kancelarii Adwokackiej podany we wniosku.

Prezydent Kędzierzyna-Koźla decyzją z dnia 10 maja 2019 r., nr [...] działając na podstawie art. 104 § 1 K.p.a. i art. 16 ust. 1 i 2, oraz art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 293 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2018 poz. 800 ze zm., obecnie Dz. U. 2019 poz. 900 ze zm.) dalej w skrócie O.p. odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej podnosząc, że wniosek dotyczy danych objętych tajemnicą skarbową, a przepisy u.d.i p. chronią taką tajemnicę (tu: indywidualne dane podatnika zawarte w deklaracji podatkowej).

W odwołaniu adwokat M. M. wniósł o uchylenie decyzji I instancji w całości, zarzucając:

- naruszenie prawa materialnego art. 5 ust. 1 u.d.i p. w zw. z art. 293 § 1 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że żądana informacja o konkretnych nieruchomościach i ich zakwalifikowaniu przez podatnika jako zwolnionych z podatku od nieruchomości ze względu na wejście w skład infrastruktury kolejowej na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p. i o.l. lub innej podstawie jest objęte tajemnicą skarbową z art., 293 § 1 O.p., a prawo dostępu do informacji z art. 5 ust. 1 u.d. i p. nie może naruszać przepisów o ochronie tajemnic ustawowo chronionych.

Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania art. 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji co doprowadziło do naruszenia zasady przekonywania z art. 11 K.p.a. , co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 4 lipca 2019 r. utrzymało w mocy akt I instancji.

W motywach decyzji organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania po czym stwierdził, iż analiza wniosku na tle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazuje, że skarżący ubiegał się o udzielenie informacji na temat zachowania konkretnego podatnika podatku od nieruchomości w zakresie deklarowanych przedmiotów opodatkowania w ramach samoobliczenia podatku przez złożenie deklaracji podatkowej (art. 6 ust. 9 i ust. 11 u.p. i o.l. w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 O.p. ) bądź zgłoszonych do opodatkowania przedmiotów opodatkowania, wynikających ze złożonej organowi podatkowemu informacji podatkowej tj. informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (art. 6 ust. 6 u.p. i o.l.). SKO zaznaczyło, że organ I instancji wskazał, iż ubiegano się o informacje wynikające z deklaracji podatkowej w ramach samoobliczenia podatku, co zawęziło badanie ale nie wpływa na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

W obu bowiem wypadkach informacje co do ewentualnego braku zgłoszenia określonego gruntu do opodatkowania jako zwolnionego z podatku od nieruchomości, wynikają z dokonanej przez podatnika oceny stanu faktów i prawa dotyczących przedmiotów opodatkowania, która znajduje odzwierciedlenie w treści deklaracji lub informacji.

Dalej SKO omówiło pojęcie informacji publicznej z art. 1 ust. 1 u.d.i p., prawo dostępu do informacji z art. 2 u.d.i.p. jako przysługujące każdemu, lecz z ograniczeniami wprowadzanymi przez art. 5 u.d.i.p. i wymieniło jako jedną z tajemnic ustawowo chronionych o jakich stanowi art. 5 ust. 1 u.d.i.p. , tajemnicę skarbową z art. 293 § 1 O.p. zawartego w Dziale VII tej ustawy.

Ponadto organ odwoławczy wywiódł, że żądane informacje dotyczą działalności Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla jako organu podatkowego w rozumieniu art. 13 § 1 pkt 1 O.p., właściwego w sprawach podatku od nieruchomości, któremu podatnicy zobowiązani są składać informacje lub deklaracje podatkowe na ten podatek, który jako należność publicznoprawna stanowi dochód gminy. Stosowne przepisy powołano w decyzji.

W podsumowaniu tej części wywodów organ zważył, że zarówno żądane informacje są informacją publiczną, a wezwany organ - Prezydent Kędzierzyna- Koźla, organem władzy publicznej, (i jednocześnie organem podatkowym) zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązanym do udzielenia informacji.

Dalej organ odwoławczy omówił tajemnicę skarbową z art. 293 § 1 i 2 O.p. i analizując ją na tle okoliczności sprawy wywiódł, że informacje dotyczące sposobu zakwalifikowania przez podatnika, czy to w trybie złożenia deklaracji, czy w trybie złożenia informacji podatkowej będącej podstawą wydania decyzji o wymiarze podatku od nieruchomości, przedmiotu opodatkowania, jako podlegającego opodatkowaniu, bądź korzystającego ze zwolnienia podatkowego, są objęte tajemnicą skarbową. Wynikają bowiem z deklaracji składanych przez podatnika (art. 293 § 1 w zw. art. 3 pkt 5 O.p.) i mają charakter indywidualny.

Podanie żądanych danych jako dotyczących konkretnych nieruchomości powoduje możliwość ustalenia podmiotu który jest podatnikiem. Tymczasem tego rodzaju dane także objęte są tajemnicą skarbową i nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ zaznaczył też, że żądane informacje nie stanowią informacji zbiorczej o jakiej stanowi art. 305 O.p. (zbiorcza informacja dotycząca podatków). Ta regulacja zaś dodatkowo potwierdza, że wprowadzenie specjalnego przepisu dla podawania do publicznej wiadomości zbiorczych informacji potwierdza niemożność udzielenia informacji dotyczących indywidualnego podatnika.

Skargę od tej decyzji wywiódł M. M. reprezentowany przez pełnomocnika adwokata A. K. i zarzucił naruszenie prawa materialnego art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 293 § 1 O.p. polegające na błędnej wykładni pojęcia "indywidualne dane zawarte w deklaracji" i nieprawidłowym uznaniu, że pojęcie to obejmuje swym zakresem również informacje dotyczące sposobu zakwalifikowania przez podatnika poszczególnego gruntu (jako korzystającego lub nie ze zwolnienia od podatku od nieruchomości), co w konsekwencji miałoby stanowić tajemnicę skarbową, podczas gdy przedmiotowa wykładnia tego pojęcia nie pozwala na przyjęcie jakoby te czynności podatnika dotyczyły indywidualnie i konkretnie tego podatnika a tym samym, że można je zakwalifikować jako indywidualne dane, zawarte w deklaracji, w rozumieniu art. 293 § 1 O.p. – podczas gdy czynność w postaci uznania lub nie poszczególnej nieruchomości jako podlegającej zwolnieniu od podatku od nieruchomości dotyczy nieruchomości a nie indywidualnego podatnika.

Ponadto zarzucił naruszenie tych samych co wyżej przepisów przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że samoobliczenie podatku przez podatnika, czyli czynność polegająca na wypełnieniu stosownej deklaracji zawiera w sobie również indywidualne dane zawarte w deklaracji objęte tajemnica skarbową, podczas gdy ta czynność podatnika powinna doprowadzić organ do przekonania, że tego rodzaju działanie (samoobliczenie podatku) nie zawiera w sobie elementu chronionego tajemnicą skarbową, a wyłącznie dane dotyczące zobowiązania podatkowego.

Wskazując na te zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

Ponadto wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi, że ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego można się zgodzić jedynie w tej części, która rzeczywiście dotyczy informacji indywidualnych podatnika a zawartych w deklaracji, a którymi są dane personalne, kontakt, miejsce zamieszkania, NIP lub PESEL.

Inne dane zawarte w deklaracji podatkowej lub informacji podatkowej nie będą już indywidualnymi danymi zawartymi w deklaracji. Wykładnia literalna słowa indywidualne oznacza właściwie tylko jednej konkretnej osobie, dotyczące pojedynczych osób. Dlatego zwrot "indywidualne dane zawarte w deklaracji" nie obejmuje czynności zakwalifikowania przez podatnika poszczególnych działek jako korzystających lub nie ze zwolnienia od podatku od nieruchomości.

Czynność podatnika, że w stosunku do danej nieruchomości wystąpiły przesłanki, pozwalające na zakwalifikowanie jej jako korzystającej ze zwolnienia lub nie od podatku, nie dotyczą przecież podatnika, a dotyczą tylko nieruchomości.

Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że czynność, która polega na wskazaniu w deklaracji, czy określona nieruchomość podlega (nie podlega) zwolnieniu ustawowemu od podatku, nie zawiera w sobie indywidualnych danych podatnika objętych tajemnicą skarbową, a jedynie zobowiązania podatkowego, które powstaje z mocy ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zaskarżonej decyzji.

Organ nie wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie zgodnie z możliwością przewidzianą w art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej w skrócie P.p.s.a.

Zgodnie z nim sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzania rozprawy.

Zgodnie z art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019 r., poz. 2167 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. 2019 r., poz.2325) dalej w skrócie: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne.

W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.

Materialnoprawną podstawą żądania, zawartego we wniosku złożonym przez skarżącego w dniu 18 kwietnia 2019r., są przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U.2019, poz. 1429). Ustawa służy realizacji konstytucyjnego prawa obywateli do uzyskiwania wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne, zagwarantowanego w art. 61 Konstytucji RP, stanowiąc element kontroli opinii publicznej nad ich działalnością.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).

Pojęcie informacji publicznej określone zostało w art. 1 ust. 1 oraz w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Natomiast art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Wskazany w tym przepisie katalog informacji podlegających udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest wyczerpujący i ma charakter otwarty, na co wskazuje użyty zwrot "w szczególności".

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok NSA z 25 marca 2003 r., II SA 4059/02, dostępny na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zakres podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej, czyli krąg podmiotów zobligowanych do udostępniania informacji publicznej, wyznacza art. 4 ust. 1 analizowanej ustawy stanowiąc, że są nimi: władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Katalog podmiotów, które mogą żądać udostępnienia informacji publicznej, wskazuje art. 2 ust. 1 omawianej ustawy, przewidujący, że prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu z zastrzeżeniem art. 5. Używając pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje obywatelskie uprawnienie zagwarantowane w art. 61 Konstytucji RP, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach, przy czym pojęcie to należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej wymienia w art. 7 ust. 1 różne sposoby udostępniania informacji publicznej, przewidując jednocześnie w art. 10 udostępnianie informacji publicznej na wniosek. Poza tym, ustawa określa dwie formy reakcji organu na wniosek strony o udostępnienie takiej informacji. Udzielenie żądanych informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, natomiast odmowa ich udostępnienia – w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy, natomiast o zakwalifikowaniu określonej informacji do podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje treść i charakter informacji.

Ustawa o dostępie do informacji publicznych określa w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Możliwość ta została zasygnalizowana już w art. 2 ust. 1 tej u.d.ip., poprzez odesłanie w tym zakresie do art. 5 u.d.ip. ustawy, którego ust. 1 stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Przepis ten koresponduje z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, wedle którego ograniczenie prawa do uzyskiwania informacji może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

Do tego rodzaju tajemnic ustawowo chronionych należy tajemnica skarbowa, unormowana w Dziale VII ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900), co wskazuje na jej ścisłe związanie z postępowaniem podatkowym. Zakres tajemnicy skarbowej określony został w art. 293, który stanowi, że tajemnicą skarbową objęte są indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów (§ 1). Na zasadzie art. 293 § 2, przepis § 1 stosuje się również do danych zawartych m. inn. w:

1) informacjach podatkowych przekazywanych organom podatkowym przez podmioty inne niż wymienione w § 1,

2) aktach dokumentujących czynności sprawdzające,

3) aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej oraz aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe,

4) dokumentacji rachunkowej organu podatkowego (....).

Tajemnica skarbowa obejmuje dane, czyli fakty, liczby i informacje, dotyczące materiałów służących do ustalania obowiązku podatkowego oraz przekształcenia go w zobowiązanie podatkowe. Dane objęte tajemnicą skarbową dotyczą w zasadzie pełnej treści dokumentów składanych przez podatników, płatników lub inkasentów. Obejmują one zawsze dane odnoszące się do danego podmiotu (w tym sensie są danymi indywidualnymi) i dotyczą źródeł i wysokości osiąganych przychodów oraz rodzajów i wysokości poniesionych wydatków (kosztów), a także zapłaconych zaliczek na podatek.

Dane te obejmują również określenie danych osobowych podatnika (imiona i nazwisko, nazwisko rodowe, imiona rodziców), datę urodzenia, miejsce zamieszkania i miejsce wykonywania działalności gospodarczej lub miejsce zatrudnienia (nauki), numer ewidencyjny (PESEL), numer identyfikacji podatkowej (NIP), stan cywilny, osoby pozostające na utrzymaniu podatnika, dane dotyczące spadkodawcy, zapisodawcy, pożyczkodawcy itp. (por. C. Kosikowski [w:] C. Kosikowski, L. Etel i inni: "Ordynacja podatkowa", Wyd. LEX a Wolters Kluwer buisness, Warszawa 2013, s. 1474). Tajemnica skarbowa stanowi szczególny rodzaj tajemnicy służbowej, zatem jej granice muszą być zakreślone szeroko. Z opodatkowaniem związane są zjawiska gospodarcze, a niejednokrotnie wiąże się ono z indywidualnymi przejawami życia jednostki, co wymaga ścisłego przestrzegania zawodowej dyskrecji dotyczącej wszelkich informacji, jakie pozyskiwane są dla potrzeb stosowania prawa podatkowego. (por. R. Mastalski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, Komentarz 2011, str. 1162).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wywodzono, że w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą być ujawnione indywidualne dane podatnika, płatnika, inkasenta, znajdujące się w posiadaniu organu podatkowego. Można je ujawnić tylko od strony zbiorczej. Nie mogą być też ujawniane dane zawarte w rozstrzygnięciu organu podatkowego w sprawie indywidualnego wymiaru podatku przez konkretnego podatnika, a nawet dane dotyczące numerów poszczególnych spraw podatkowych, dat wszczęcia i zakończenia indywidualnych postępowań podatkowych, gdyż są one danymi, o których mowa w art. 293 § 2 Ordynacji podatkowej i stanowią tajemnicę skarbową (por wyrok NSA z 2 lutego 2005 r., OSK 1060/04, wyrok WSA w Warszawie z 26 maja 2010 r., II SA/Wa 414/10).

Organy stanęły na stanowisku, że żądana informacja nie podlega ujawnieniu z uwagi na objęcie jej ustawowym wyłączeniem z zasady jawności jako tajemnicy skarbowej.

W ocenie Sądu, dane z akt wymiaru podatku od nieruchomości konkretnego podatnika stanowią tajemnicę skarbową. Przepisy Ordynacji podatkowej wyłączają jawność takiego postępowania, dlatego słusznie organy odmówiły skarżącemu udostępnienia informacji publicznej we wnioskowanym zakresie.

W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 15 października 2015 r., K 28/06, który dotyczył uznania, że art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 196, poz. 1631, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 149, poz. 1078, Nr 218, poz. 1592 i Nr 220, poz. 1600 oraz z 2008 r. Nr 171, poz. 1056) jest zgodny z zasadą poprawnej legislacji wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Trybunał zważył, "że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nie ma, co wynika wprost z Konstytucji, charakteru absolutnego (art. 61 ust. 3 Konstytucji).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej wskazuje na istnienie odstępstw od zasady dostępu (art. 5 ust. 1). W razie odmowy udostępnienia informacji, z powołaniem się na jedną z normatywnie wymienionych wartości, bądź ze wskazaniem na ustawowe ograniczenie, organ władzy publicznej powinien wyraźnie oznaczyć podstawę decyzji odmownej.

Decyzja taka może być następnie przedmiotem niezależnej kontroli ze strony organu sądowego. W wypadku kontroli decyzji odmownej, która opiera się na wyjątku przewidzianym w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, sąd poprzestaje jednak na badaniu, czy dana informacja rzeczywiście jest informacją wchodzącą w wyżej wymieniony zakres odstępstw".

Sąd orzekający uznał, że zasadnie odmówiono skarżącemu udostępnienia informacji publicznej, gdyż żądane dane objęte są tajemnicą skarbową. Choć generalną zasadą jest jawność działalności organów administracji, w tym działalności organów skarbowych i podatkowych, a także jawność dokumentów wytworzonych przez te organy, to na mocy art. 293 Ordynacji podatkowej dokumenty wytworzone przez organy administracji podatkowej w związku z czynnościami sprawdzającymi wobec złożonych deklaracji w zakresie podatku od nieruchomości konkretnych podatników stanowią tajemnicę skarbową i na mocy art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie podlegają udostępnieniu.

Dane, których żąda skarżący, odnoszą się do danych indywidualnych dotyczących wskazanego, konkretnego podatnika. Tym samym zamiarem skarżącego nie było udostępnienie danych zbiorczych o podatnikach. Wobec treści wniosku skarżącego z dnia 18 kwietnia 2019r., który dotyczył konkretnych nieruchomości a przez to konkretnych podatników, kierując się treścią przepisu art. 5 u.d.i.p. w zw. z art. 293 § 1, art. 293 § 2 pkt 3 i 4 Ordynacji podatkowej, organy słusznie uznały, że brak jest przesłanek do udostępnienia informacji publicznej we wskazanym zakresie.

Brak jest możliwości udzielenia informacji osobie fizycznej niewymienionej w art. 298 oraz art. 299 Ordynacji podatkowej i niebędącej stroną postępowania podatkowego - danych żądanych wnioskiem. Dane dotyczące wysokości ustalonego podatku od nieruchomości na rzecz konkretnej strony należą do dokumentacji rachunkowej organu podatkowego, o której mowa w art. 293 § 2 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Dane o zakresie opodatkowania wskazanym podatkiem, tj. od nieruchomości, zawarte są w deklaracji na podatek i podlegają tajemnicy skarbowej na postawie art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dlatego Sąd w pełni podziela stanowisko zaprezentowane przez organ odwoławczy, a zawarte w zaskarżonej decyzji. Argumentacja organu jest trafna i kompletna. Żądana informacja o konkretnych nieruchomościach jako zwolnionych od podatku ze względu na przesłanki wymienione w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. lub inną podstawę prawną, za poszczególne wymienione we wniosku lata zmierza do uzyskania informacji objętych zakazem z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 293 § 1 i § 2. W istocie zatem zmierza do obejścia prawa.

Bezzasadne są w konsekwencji zarzuty skargi co do naruszenia wymienionych przepisów art. 5 ust. 1 u.d.i.p. i art. 293 § 1 O.p., iż czynność podatnika jaką jest zakwalifikowanie nieruchomości pod względem skutków podatkowych nie może prowadzić organu do ustaleń, że tego rodzaju działanie zawiera w sobie element chroniony tajemnicą skarbową w postaci indywidualnych danych podatnika.

Ma rację organ, że podanie danych odnoszących się do nieruchomości stwarza – choćby potencjalnie – możliwość ustalenia osoby podatnika, w konsekwencji udostępnienia indywidualnych danych zawartych w deklaracji (informacji) w rozumieniu art. 293 § 1 O.p.

Operowanie konkretnymi numerami geodezyjnymi nieruchomości i latami podatkowymi przy jawności zapisów ewidencji gruntów i budynków w zakresie właściciela (posiadacza samoistnego, użytkownika wieczystego i innych posiadaczy) o jakich stanowi art. 3 u.p.o.l. w powiązaniu z ujawnieniem danych odnośnie nieruchomości z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. daje pytającemu wprost możliwość identyfikacji podatnika, a organ naraża na zarzut naruszenia zakazu ujawnienia indywidualnych danych objętych tajemnicą skarbową, a w dalszej konsekwencji na odpowiedzialność odszkodowawczą.

Z tych względów skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku i na podstawie art. 151 P.p.s.a. podlegała oddaleniu w całości.