Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 391/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 46 ust. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2010 nr 106 poz 675
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 11 kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

"A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Wojewody z dnia 11 kwietnia 2014 r., Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 21 lutego 2014 r., Nr [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wieży kratowej typu "[...]" z instalacją stacji bazowej telefonii komórkowej "A" wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] i [...] w miejscowości S., gmina S.

Zaskarżoną decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia 21 lutego 2014 r., nr [...], Starosta orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia "A" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę wieży kratowej typu "[...]" z instalacją stacji bazowej telefonii komórkowej "A" wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] i [...] w miejscowości S., gmina S. Starosta uznał bowiem, że realizacja przedmiotowej inwestycji na wskazanych działkach byłaby niezgodna z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przewidywana wysokość wieży wynosić miała 54 m, a wysokość dopuszczalna planem wynosi 12 m.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzucając zaskarżonej decyzji, że została wydana w oparciu o wadliwą interpretację art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), a także wadliwą interpretację art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. nr 106 poz. 675 ze zm.)

Rozpoznając odwołanie Wojewoda decyzją z dnia 11 kwietnia 2014 r., Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyjaśniając motywy rozstrzygnięcia organ wskazał, że planowana inwestycja zlokalizowana jest na nieruchomościach objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia 12 czerwca 2007 r., w strefie oznaczonej symbolem "P". Z § 3 planu wynika, iż symbol "P" oznacza tereny zabudowy produkcyjno - usługowej i rzemieślniczej z wyłączeniem obiektów stwarzających zagrożenia dla środowiska, życia lub zdrowia ludzi w przypadku awarii przemysłowej, w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska. Ponadto, w karcie terenu nr B 010, w pkt 4 zatytułowanym "zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu" określona została maksymalna wysokość zabudowy do 12 m. Przepis art. 46 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Zdaniem organu obowiązujący plan na terenie planowanej inwestycji nie przewiduje lokalizacji żadnej inwestycji celu publicznego, ponadto zawiera ograniczenie wysokości zabudowy do 12 m. Dlatego też planowaną inwestycję należało uznać za sprzeczną z planem.

Wojewoda nie podzielił stanowiska skarżącej, ze ustalona w miejscowym planie wysokość zabudowy dotyczy jedynie budynków. Organ wskazał, że uchwała planu w § 2 zawiera wyjaśnienie pojęć użytych w planie i określa, jak należy mierzyć wysokość budynku. Zatem należy przyjąć, iż określenie wysokości zabudowy dotyczy nie tylko budynków, ale również pozostałych obiektów budowlanych, do których zaliczyć należy również wieżę o wysokości 54 m wraz z instalacją stacji bazowej telefonii komórkowej.

Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem inwestora, że ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w art. 46 ust. 2 zdanie drugie wskazuje wprost, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, zatem przedmiotowa inwestycja nie narusza ustaleń planu miejscowego. W § 3 uchwały o planie oznaczenia literowe dotyczące przeznaczenia terenów wskazują między innymi: P - tereny zabudowy produkcyjno-usługowej i rzemieślniczej z dopuszczeniem mieszkań integralnie związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz U - tereny zabudowy usługowej komercyjne i publiczne, użyteczności publicznej niechronione, tereny użyteczności publicznej chronione. Z tego wynika, że na obszarze wsi S. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wyznaczone zostały tereny przeznaczone pod zabudowę usługową o przeznaczeniu publicznym. Zatem brak jest podstaw do swobodnego interpretowania art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych do wszystkich innych terenów i uznania, że realizacja przedmiotowej wieży na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego literą P jest zgodna z ustaleniami planu. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego są tworzone po to, a wymóg zawarty w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego dotyczący zgodności projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowił gwarancję, iż ustalone w nim uwarunkowania będą kształtowały ład przestrzenny i ten nie zostanie naruszony. Obiekt, jakim jest wieża stalowa o wysokości 54 m, znacznie przewyższająca dozwoloną wysokość zabudowy, stanowi ingerencję w przestrzeń i może przyczyniać się do dysharmonii oraz naruszać ład przestrzenny na danym terenie.

W skardze na powyższą decyzję "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w przypadku braku podstaw prawnych do wydania decyzji odmownej oraz art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę polegające na niezgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy niezgodność taka przy uwzględnieniu art. 46 ust. 1 i 2 wskazanej ustawy nie występuje.

Wobec sformułowanych zarzutów skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia 21 lutego 2014 r.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organy rozpoznające sprawę całkowicie pominęły dyspozycję przepisu art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych, według którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.), jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Art. 75 tej ustawy przewiduje, że art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących z dniu wejścia w życie ustawy.

Skarżąca zarzuciła, że wbrew twierdzeniom organów art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci wskazuje wprost, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne, nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (a taki charakter ma przedmiotowa inwestycja), a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (a taki charakter ma przedmiotowa inwestycja). Brak sprzeczności z określonym w planie przeznaczeniem terenu, która warunkuje dopuszczalność lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w przypadku nieumieszczenia takiej inwestycji w planie miejscowym, nie może być interpretowana inaczej aniżeli zostało to wskazane z art. 46 ust. 2 ww. ustawy. Na gruncie przedmiotowej sprawy oznacza to, że lokalizacja inwestycji celu publicznego w postaci wieży kratowej ze stacją bazową telefonii komórkowej na działkach nr [...] i [...] jest dopuszczalna, albowiem ustawa wskazuje wprost, że pomiędzy przeznaczeniem terenu na cele zabudowy produkcyjno-usługowej i rzemieślniczej, a lokalizacją takiej inwestycji nie występuje sprzeczność.

Skarżąca wskazała, że ograniczenie wysokości zabudowy na przedmiotowych działkach wynoszące według planu miejscowego 12 m odnosi się tylko do budynków, a nie do wszystkich obiektów budowlanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przez ograny administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa oraz ich wykładni.

Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Wojewody oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały w oparciu o treść art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), zgodnie z którym, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Ustalony w sprawie przez organy stan faktyczny nie był przez strony kwestionowany i nie budził wątpliwości.

Przedmiotem sporu na gruncie rozpatrywanej sprawy jest zgodność projektowanej inwestycji - stacji bazowej telefonii komórkowej, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. – S. C. (Dz. Urz. Woj. z 2007 r. nr 131 poz. 2358)

W niniejszej sprawie jest bezsporne, że działki nr [...] i [...], na których ma zostać zrealizowana planowana inwestycja, znajdują się na obszarze objętym planem miejscowym kartą terenu nr B 010-P.

Z § 3 planu wynika, iż symbol "P" oznacza tereny zabudowy produkcyjno - usługowej i rzemieślniczej. Obszar ten jest przeznaczony pod wszelką działalność gospodarczą z zakres produkcji, składów, baz i magazynów oraz usług

– z wyłączeniem obiektów stwarzających zagrożenia dla środowiska, życia lub zdrowia ludzi choćby w przypadku awarii przemysłowej, w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska, przedsięwzięć wymagających składowania materiałów sypkich pod gołym niebem

– obiektów emitujących odory

– szpitali i domów opiekli społecznej

– budynków związanych ze stałym i wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży,

przy czym dopuszcza się mieszkania związane integralnie z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Ponadto, w karcie terenu nr B 010, w pkt 4 zatytułowanym "zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu" określona została maksymalna wysokość zabudowy do 12 m.

W § 2 zawierającym wyjaśnienie pojęć planu w pkt 4 wskazano sposób pomiaru wysokości budynku.

Z zapisów planu wynika nadto, że przewidziano w nim tereny oznaczone symbolem U - zabudowy usługowej komercyjne i publiczne, użyteczności publicznej niechronione np. administracji publicznej, kultury, nauki , tereny zabudowy usługowej, tereny użyteczności publicznej chronione np. oświaty, ochrony zdrowia i pomocy społecznej.

Organy zakwestionowały zgodność projektowanej inwestycji - stacji bazowej telefonii komórkowej, z ustaleniami planu miejscowego dotyczącymi maksymalnej wysokości zabudowy.

Zdaniem Sądu, dokonana przez organy administracji wykładnia przepisów planu miejscowego polegająca na stwierdzeniu, że zawarte w nim ograniczenie wysokości zabudowy na terenie oznaczonym symbolem P numer karty terenu B010 dotyczy także wież stacji bazowych telefonii komórkowej jest prawidłowa.

Plan miejscowy wprowadza ograniczenia dotyczące wszelkiej dopuszczalnej na tym terenie zabudowy, ponieważ w punkcie 4 karty terenu dotyczącym zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu w ppkt 5 wskazano, że maksymalna wysokość zabudowy dopuszczalnej na tym terenie wynosi 12 m.

Zapis ten, jak wynika z jego treści, nie jest ograniczony do wysokości budynków, lecz dotyczy wszelkiej zabudowy.

Zabudową są wszystkie obiekty budowlane. W świetle przepisów Prawa budowlanego obiektami budowalnymi są m.in. budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. b). Unormowania ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) niewątpliwie odnoszą się również do tego typu zabudowy. Podobnie oceniać należy uregulowania planu zagospodarowania przestrzennego. Zrealizowanie obiektu o wysokości 54 m na terenie, na którym wysokość zabudowy ograniczono do 12 m pozostaje w sprzeczności z założeniami organu planistycznego odnośnie kształtowania zabudowy na tym terenie.

W 2 pkt 4 planu zawarto regulację dotyczącą pomiaru wysokości budynku. Okoliczność ta nie stanowi argumentu na poparcie tezy, że przewidziana w karcie terenu wysokość zabudowy dotyczy wyłącznie budynków. Unormowanie § 2 pkt 4 uchwały dotyczy budynków. W karcie terenu nie użyto natomiast pojęcia wysokości budynku lecz wysokości zabudowy, co świadczy o rozróżnianiu przez organ planistyczny tych pojęć i świadomym zabiegu unormowania w punkcie 4 ppkt 5 karty terenu wysokości wszelkiej zabudowy.

Zatem w sytuacji w jakiej plan miejscowy nie reguluje odrębnie kwestii wysokości zabudowy dla obiektów typu wieża stacji bazowej telefonii komórkowej, wskazane w planie ograniczenie wysokości zabudowy odnieść należy również do tego typu budowli.

Taki pogląd wyrażony został w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 października 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. II SA/Sz 713/10 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) kontrolującym ten wyrok wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2012 r., sygn. II OSK 395/11 (niepubl.) oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 października 2013 r., sygn. II SA/Gd 402/13 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl)

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 maja 2012 r., sygn. II OSK 395/11 wskazał, że "To, że w planie wskazano określoną metodę ustalania dopuszczalnej wysokości przyszłej zabudowy na przykładzie budynków nie oznacza, że tej metody nie da się zastosować do innych elementów zagospodarowania terenu niż budynków. W innym wypadku doszłoby bowiem do zaprzepaszczenia podstawowego celu jakiemu ma służyć uchwalenie miejscowego planu, a mianowicie gwarancji spełnienia wymagań ładu przestrzennego. Skoro określona wspólnota samorządowa zadecydowała jak na danym terenie objętym planem ma kształtować się ład przestrzenny w zakresie maksymalnej zabudowy, to brak jest podstaw do dopuszczenia do odmiennego kształtowania zagospodarowania określonego w planie terenu.

Zarówno z literalnej, jak i systemowej oraz celowościowej wykładni ustaleń omawianego planu miejscowego wynika zatem, że na terenie, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja możliwa jest zabudowa nie wyższa niż 12 m. Wymóg ten dotyczy wszelkiej zabudowy, a więc również dopuszczalnej wysokości wież stacji bazowych telefonii komórkowej. Wszyscy właściciele nieruchomości znajdujących się na tym terenie zostali w ten sam sposób ograniczeni co do wysokości możliwej zabudowy ze względu na wymagania ładu przestrzennego zawarte w obowiązujących przepisach prawa miejscowego.

Z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. nr 106 poz. 675 ze zm.) wynika, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń.

Z treści planu miejscowego wynika, że w planie tym brak jest zapisów szczególnych dotyczących umiejscowienia stacji bazowych telefonii komórkowej. Natomiast lokalizacja planowanej inwestycji na terenie objętym kartą terenu nr B010 narusza ustanowione w planie ograniczenia wysokości zabudowy.

Sąd rozważył, że zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Podkreślić jednak należy, że norma ta skierowania jest do organu planistycznego. Inwestor, który uważa, że unormowanie planu miejscowego narusza jego interes prawny winien wystąpić ze skargą na uchwałę w sprawie planu miejscowego na podstawie art. 101 z dnia 8 marca 1990 r. ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) kwestionując ustalenia planistyczne w tym zakresie.

Dodatkowo wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyroku zwrócił uwagę, że w związku z treścią art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie można oczekiwać, że owe wspieranie inwestycji w zakresie rozwoju telekomunikacji przez jednostki samorządu terytorialnego może zostać osiągnięte tylko poprzez realizację na danym terenie stacji bazowych telefonii komórkowej. Przepis ten w sposób ogólny mówi bowiem o celu publicznym z zakresu łączności publicznej w zakresie lokalizacji inwestycji telekomunikacyjnych. Nie wyklucza on jednak, że cel ustawy może zostać osiągnięty przez realizację innej infrastruktury telekomunikacyjnej niż telefonii komórkowej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak jest w związku z powyższym podstaw do przyjęcia, że zapisy dotyczące maksymalnej wysokości zabudowy, uniemożliwiają rozwój infrastruktury telekomunikacyjnej o charakterze publicznym.

Stanowisko organu odwoławczego, że wieże telefonii komórkowej mogą być realizowane na terenie oznaczonym symbolem U - tereny zabudowy usługowej komercyjne i publiczne, użyteczności publicznej niechronione, tereny użyteczności publicznej chronione jest słuszne. Niemniej jednak okoliczność ta nie wyklucza, co do zasady, możliwości wybudowania inwestycji celu publicznego w zakresie telekomunikacji na terenach o innym przeznaczeniu, o ile nie narusza to ustanowionych w planie ograniczeń.

Przepis art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych stanowi, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowej lub produkcyjnej nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Obowiązujący na terenie objętym przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę plan miejscowy został wprawdzie uchwalony wcześniej niż ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ale z przepisu art. 75 ust. 1 tej ustawy wynika, że przepis art. 46 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy.

W świetle treści art. 46 ust. 2 cytowanej powyżej ustawy, brak jest podstaw do uznania, że na terenie tym istnieje zakaz realizacji tego typu inwestycji. Przeznaczenie tego terenu pod zabudowę produkcyjno-usługowo-rzemieślniczą powoduje, że na terenie tym lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest dopuszczalna. Budowa inwestycji telekomunikacyjnych jest więc na tym obszarze, co do zasady możliwa. Wprowadzona maksymalna wysokość zabudowy nie uniemożliwia realizacji obiektów z zakresu łączności publicznej. Inwestycje te nie mogą jednak przekraczać 12 m wysokości i inwestor winien respektować ten zakaz. Z treści art. 46 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wynika możliwość realizacji infrastruktury znacznie niższej z konstrukcjami wsporczymi do wysokości 5 m, o nieznacznym oddziaływaniu. W świetle postanowień planu inwestor może zrealizować na terenie działek nr [...] i [...] także inwestycję, której zakres wykracza ponad oddziaływanie nieznaczne.

W niniejszej sprawie brak było możliwości wydania pozwolenia na budowę z uwagi na sprzeczność planowanej inwestycji z planem miejscowym w zakresie obowiązującej na terenie przeznaczonym pod inwestycję wysokości zabudowy.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.