Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 337/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Sędzia NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. z dnia 1 marca 2004 r. Nr [...] w części nieustalenia związku schorzenia ze służbą wojskową postanawia skargę odrzucić


UZASADNIENIE

Opisaną w sentencji decyzją, utrzymane zostało w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. z dnia [...] .09.2003 r. Nr [...] , którą uznano J. S. za trwale niezdolnego do służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny z przyznaniem kategorii zdrowia "E", z jednoczesnym orzeczeniem, że stwierdzone schorzenie nie pozostaje w związku ze służbą wojskową.

Na opisane w sentencji orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. , skarżący J. S., działający przez pełnomocnika - ojca T S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę w części dotyczącej ustalenia braku związku rozpoznanego schorzenia (zespół paranoidalny) ze służbą wojskową. W uzasadnieniu skargi akcentowany jest zarzut braku dostatecznego rozważenia zebranego materiału, dla ustalenia przyczynowo-skutkowego związku schorzenia ze służbą wojskową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga ulega odrzuceniu z powodu niedopuszczalności. Uchwałą siedmiu sędziów z dnia 27 października 1999 r. Sąd Najwyższy w sprawie do sygn. III ZP 9/99 orzekł, iż "Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową.

Przywołane wyżej stanowisko prawne podzielił także Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu 7 sędziów z dnia 6 listopada 2000 r., (ONSA 2001/2/47) stwierdzając, że od orzeczenia Wojskowej Komisji Lekarskiej w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojsko wado celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługuje.

Zmiany stanu prawnego w zakresie organizacji sądownictwa administracyjnego od dnia 1 stycznia 2004 r., nie pozbawiają aktualności powołanych orzeczeń, których motywację Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuci skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego

W świetle art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 1992 r. Nr 4, poz. 16 z późn. zm.), wojskowe komisje lekarskie właściwe są do orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej. Przepis § 19 wydanego m. in. na podstawie tej ustawy Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10.06.1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich (Dz. U. Nr 57, poz. 278 z późn. zm.), przewiduje, że orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej winno zawierać ustalenie kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej, a w razie stwierdzenia chorób i ułomności -określenie ich związku ze służbą wojskową. Zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie braku związku schorzenia ze służbą wojskową, wydawane jest na potrzeby rozstrzygnięcia o zdolności do tej służby i może być tylko elementem innego postępowania przed właściwymi organami rentowymi, które mogą w zakresie istnienia lub nieistnienia takiego związku dokonywać samodzielnych ustaleń. Od decyzji organów rentowych w tych sprawach służą środki odwoławcze do sadów powszechnych.

Z tych przyczyn na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.