Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 102/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-03-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2011 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku J. W. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) grudnia 2010 r., nr: (...), w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za październik 2008 r. - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 28 lutego 2011 r. J. W. wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych, w sprawie skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) grudnia 2010 r. W złożonym, na urzędowym formularzu, oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i małoletnim synem, a na ich majątek składa się: dom o pow. 200 m2 (obciążony kredytem w wysokości 200 000 zł), mieszkanie o pow. 67 m2, udział wynoszący 20 % we własności budynku handlowo-magazynowego o pow. 5 000 m2, udział wynoszący 25 % we własności budynku handlowo-magazynowego o pow. 7 000 m2, budynek handlowo-gospodarczy o pow. 140 m2 oraz drugi budynek handlowo-gospodarczy o pow. 300 m2.

W pozycji nr 10 formularza, dotyczącej uzyskiwanych dochodów skarżący podał, że zarówno on jak i jego żona trudnią się prowadzeniem działalności gospodarczej. Z tego tytułu jego żona uzyskuje dochód w wysokości 3000 zł miesięcznie, zaś jego działalność przynosi stratę.

Mając na uwadze fakt, że złożone przez skarżącego oświadczenie okazało się niewystarczające do oceny jego rzeczywistej sytuacji materialnej, działając na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) zwrócono się do skarżącego o złożenie dodatkowego oświadczenia, poprzez określenie wydatków związanych z utrzymaniem domu, złożenie oświadczenia o posiadanych środkach transportu, przedłożenie zeznania podatkowego za 2009 r., deklaracji składanych na poczet podatku od towarów i usług, zaświadczeń z Ewidencji Działalności Gospodarczej, wyciągów z rachunków bankowych oraz rachunków kart kredytowych, a także kserokopii rachunków i faktur za media, w terminie siedmiu dni pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie informacji zawartych w oświadczeniu na urzędowym formularzu.

Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 marca 2011 r., jednakże nie ustosunkował się on do niego w jakikolwiek sposób.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Obowiązek wykazania przedmiotowych okoliczności spoczywa na stronie wnioskującej o przyznanie prawa pomocy, która winna w tym celu złożyć kompletne, wiarygodne i przekonujące oświadczenie, zawierające dokładne dane odnośnie jej sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów oraz sytuacji osobistej, co wynika z brzmienia art. 252 § 1 P.p.s.a. W sytuacji natomiast, gdy oświadczenie wnioskodawcy, złożone na urzędowym formularzu jest niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub też budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 P.p.s.a.).

W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący nie wykazał, że spełnia przesłanki przyznania mu prawa pomocy, o których mowa art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., ponieważ złożone przez niego oświadczenie na urzędowym formularzu jest wybiórcze i niekompletne, a przy tym budzi wątpliwości co do jego rzetelności. Oprócz tego, z jego treści wynika, że skarżący dysponuje znacznym majątkiem, a w tej sytuacji nie sposób jest zasadnie twierdzić, że uiszczenie kosztów sądowych w niniejszej sprawie stanowiłoby zagrożenie dla egzystencji jego oraz jego rodziny.

Co zaś się tyczy dochodów skarżącego to zadeklarował on stratę z prowadzonej działalności gospodarczej, jednakże w tym miejscu należy podkreślić, że samo poniesienie straty w roku podatkowym, w rozumieniu ustaw o podatku dochodowym, nie może być jednoznacznie utożsamiane z brakiem jakichkolwiek przychodów, które mogłyby stanowić źródło pokrycia kosztów związanych z przedmiotowym postępowaniem.

Z uwagi na wymienione wyżej braki i wątpliwości wezwano skarżącego do złożenia dodatkowego oświadczenia, które pozwoliłoby na ocenę jego rzeczywistych możliwości finansowych. Umożliwiono mu więc tym samym wykazanie spełnienia przez niego przesłanek przyznania mu prawa pomocy. Mimo tego, nie skorzystał on jednak z tej możliwości, dobrowolnie rezygnując ze sposobności wykazania przedmiotowych okoliczności.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.