Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 563/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Ochrona zwierząt
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 2, ust. 9 i  art. 1 pkt 1 lit. n
journal: Dz.U. 2017 poz 1855
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt - tekst jedn.
article: art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] maja 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie nadania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii (dalej: [...]WLW, organ odwoławczy) z [...] maja 2018 r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. (dalej: PLW, organ I instancji) z [...] lutego 2018 r., odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie o nadanie numeru WNI Fermie K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: skarżąca, strona, spółka, wnioskodawca).

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Pismem z [...] grudnia 2017 r. spółka zwróciła się do PLW o wpisanie do rejestru podmiotów nadzorowanych, nadanie numeru w tym rejestrze i objęcie nadzorem weterynaryjnym. Spółka określiła we wniosku zakres i rodzaj prowadzonej działalności jako ferma brojlerów kurzych, miejsce jej prowadzenia – K. [...], budynki K1, K2, K3, K4, planowany czas prowadzenia hodowli: od [...] grudnia 2017 r. na czas nieokreślony.

W dniu [...] grudnia 2017 r. po rozpatrzeniu wniosku PLW wydał zaświadczenie nr [...], w którym stwierdził, że strona prowadzi działalność w zakresie fermy brojlerów kurzych w miejscowości K. [...], gmina G., budynki K1, K2, K3, K4

i jest wpisana do rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną pod numerem [...].

Pismem z [...] stycznia 2018 r. do PLW wpłynął kolejny wniosek spółki

o nadanie weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego (dalej: WNI) i objęcie podmiotu nadzorem weterynaryjnym, wskazując taki sam rodzaj prowadzonej działalności – ferma brojlerów kurzych, miejsce prowadzenia działalności – J.S., gmina I., planowany czas prowadzenia działalności: od [...] marca 2018 r. na czas nieokreślony. Pismo zawierało również opis cyklu produkcyjnego brojlerów oraz informację o przybliżonym terminie pobierania prób w kierunku Salmonella spp.

Po rozpoznaniu wniosku skarżącej PLW postanowieniem z [...] lutego 2018 r., znak: [...], działając na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, zwanej dalej: k.p.a.), odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie o nadanie spółce WNI.

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji podniósł, że kwestię nadania WNI określa ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczania chorób zakaźnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1855, zwana dalej: ustawą zakaźną),

a przepisy tej ustawy nie znajdują zastosowania dla utrzymywania fermowego drobiu rzeźnego. Nadto spółka została już objęta nadzorem weterynaryjnym przez wpisanie do rejestru podmiotów nadzorowanych pod numerem [...]. Dlatego lokalizacja działalności w J.S. będzie widnieć również pod ww. numerem jako obiekt K5.

Od powyższego postanowienia skarżąca złożyła zażalenie, wnosząc o uchylenie postanowienia z [...] lutego 2018 r., wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie

i rozstrzygnięcie co do istoty.

W uzasadnieniu zażalenia strona podniosła, że niezależnie od brzmienia art. 5 pkt 9 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 i art. 1 pkt 1 litera n ustawy zakaźnej, rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 października 2008 r.

w sprawie sposobu ustalania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego. (Dz. U. Nr 193, poz. 1193 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem wykonawczym z 2008 r.) wymienia symbole określające zakres i rodzaj działalności nadzorowanej, które są zbieżne z określonymi w art. 1 ustawy zakaźnej wymaganiami weterynaryjnymi dla podejmowania i prowadzenia takiej działalności.

Z treści art. 5 pkt. 9 ustawy zakaźnej oraz z zestawienia symboli w ww. rozporządzeniu wynika, że jedyną działalnością, dla której nie przewidziano obligatoryjnego nadania WNI, jest działalność w zakresie utrzymywania zwierząt gospodarskich w celu umieszczenia na rynku tych zwierząt lub produktów pochodzących z tych zwierząt lub od tych zwierząt. Nie zmienia to jednak faktu, że

w rozporządzeniu wykonawczym z 2008 r. przewidziano symbol działalności "71 - inne", który to może być wykorzystany przy ustalaniu WNI dla ferm drobiu.

Skarżąca wskazała ponadto, że o konieczności posiadania przez fermę drobiu WNI celem zapewnienia odpowiedniej identyfikacji świadczy chociażby pkt 1.7 Załącznika do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 stycznia 2017 r. w sprawie wprowadzenia "Krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach brojlerów gatunku kura (Gallus gallus)" na lata 2017-2019 (Dz. U. 2017, poz. 114, zwanego dalej: rozporządzeniem w sprawie programu zwalczania Salmonelli). W piśmie przewodnim dołączanym do próbek kierowanych do badania laboratoryjnego producent brojlerów gatunku kura (Gallus gallus) jest obowiązany umieścić informacje dotyczące m.in. WNI.

W przypadku, gdy pismo przewodnie dołączone do próbek kierowanych do badania laboratoryjnego nie zawiera wymaganych informacji, laboratorium zobowiązane jest poinformować o tym producenta brojlerów kurzych przy przyjęciu próbek do badania laboratoryjnego. Wówczas po sprawozdaniu z przeprowadzonych badań laboratoryjnych powinna być umieszczona informacja: "Badanie laboratoryjne nie może być traktowane jako przeprowadzone zgodnie z wymaganiami programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach brojlerów gatunku kura (Gallus gallus)".

Wykładnia przyjęta przez PLW, uniemożliwiająca otrzymanie WNI przez spółkę powoduje, że fermy brojlerów, jako jedyne spośród działalności w zakresie utrzymywania drobiu, nadzorowanych przez Inspekcję Weterynaryjną, nie mają zapewnionej identyfikowalności. Ponadto brak nadania WNI powoduje brak możliwości uczestnictwa w audytach systemu jakości QS oraz otrzymanie tego rodzaju certyfikacji, która jest wymagana przez kontrahentów współpracujących ze spółką. Wpis do rejestru podmiotów nadzorowanych nie jest wystarczającym dla identyfikowalności, co z kolei jest całkowicie zapewnione w przypadku nadania WNI, który zapewnia niepowtarzalny numer dla danego gospodarstwa, określający również jego lokalizację ze wskazaniem na dany powiat. Natomiast numer w rejestrze PLW (chociażby ten przyznany spółce dla obiektów zlokalizowanych w J.S.) w żaden sposób nie identyfikuje obiektu. Rejestr PLW w odniesieniu do ferm utrzymujących zwierzęta gospodarskie nie jest ogólnie dostępny (w przeciwieństwie ogólnie dostępnych ferm kur niosek), dlatego kontrahenci nie mają możliwości jego weryfikacji.

Strona podniosła również, że niedopuszczalna jest sytuacja, w której dwa lub więcej obiektów zlokalizowanych w różnych powiatach na terenie kraju, będzie miało ten sam numer, pod którym znajdują się w rejestrze odpowiedniego PLW, lub też

w sytuacji posiadania przez jedno przedsiębiorstwo ferm w kilku powiatach, gospodarstwa te będą miały ten sam numer w rejestrze. Jednocześnie spółka wskazała na okoliczność, że brak możliwości wprowadzenia systemu QS na jej obiektach powoduje utratę potencjalnych kontrahentów, brak dalszego rozwoju spółki, a co za tym idzie poważne straty finansowe przedsiębiorstwa.

Postanowieniem z [...] maja 2018 r., znak: [...], MWLW, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy, powołując się na przepisy ustawy zakaźnej: art. 1 pkt 1 litera n, art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 9 ustawy zakaźnej, stwierdził, że prowadzenie działalności w zakresie utrzymywania zwierząt gospodarskich w celu umieszczenia na rynku tych zwierząt lub produktów z tych zwierząt lub od tych zwierząt, wymaga jedynie zgłoszenia w formie pisemnej zamiaru jej prowadzenia. Wpis do rejestru następuje wyłącznie w drodze czynności materialno-technicznej, zatem w przedmiotowej sprawie brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji nadającej spółce WNI. Takiej podstawy prawnej nie stanowi art. 5 ust. 9 ustawy zakaźnej.

W ocenie [...]WLW bez znaczenia są argumenty spółki podnoszone w zażaleniu, że rozporządzenie wykonawcze z 2008 r. przewiduje symbol działalności "71-inne". Rozporządzenie to zostało wydane bowiem na podstawie upoważnienia wynikającego

z art. 10 ust. 2 ustawy zakaźnej, zgodnie z którym minister właściwy do spraw rolnictwa upoważniony został do określenia sposobu ustalania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego nadawanego podmiotom prowadzącym działalność nadzorowaną,

o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a-l, o, p. Brak litery n w treści ww. przepisu jednoznacznie potwierdza, że nadanie WNI w niniejszym przypadku nie jest możliwe.

Również argumenty strony odnoszące się do wymagań wskazanych

w Załączniku do rozporządzenia w sprawie programu zwalczania Salmonelli pozostają bez znaczenia, bowiem w przywołanym rozporządzeniu brak jest załącznika stanowiącego wzór pisma przewodniego do prób dostarczanych do laboratorium. Załącznik ten jest natomiast integralną częścią Instrukcji Głównego Lekarza Weterynarii nr [...] oraz nr [...] w sprawie postępowania powiatowych lekarzy weterynarii przy zwalczaniu niektórych serotypów Salmonella w stadach drobiu, w tym przy realizacji przepisów rozporządzenia (WE) Nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność (DZ.U.UE.L.2003.325.1, z późn. zm.) w odniesieniu do krajowych programów zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach drobiu i jako akt prawa wewnętrznego nie może prowadzić do naruszenia powszechnie obowiązujących przepisów. Na przepisy ww. instrukcji nie należy powoływać się przy rozstrzyganiu o prawach i obowiązkach podmiotów prywatnych, gdyż nie jest dla nich wiążąca. Zatem posługiwanie się numerem porządkowym, pod którym ferma została wpisana do rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną, jest prawidłowe i zapewnia identyfikację fermy.

W konsekwencji [...]WLW uznał, że w niniejszej sprawie brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji o nadanie WNI dla prowadzonej przez stronę działalności.

W skardze wniesionej na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła

o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania, formułując zarzuty naruszenia:

1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 61a § 1 k.p.a. przez uznanie, że działalność nadzorowana objęta wnioskiem strony podlega jedynie zgłoszeniu do PLW i w konsekwencji odmowę wszczęcia postępowania, pomimo że działalność ta może zostać uznana jako inna działalność opisana w art. 1 ust. 1 ustawy zakaźnej, dla której nadawany jest numer weterynaryjny;

b) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez:

- brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz uznanie, że we wnioskach z [...] grudnia 2017 r. oraz z [...] stycznia 2018 r. skarżąca wskazała, iż prowadzi działalność w zakresie utrzymywania zwierząt gospodarskich w celu umieszczenia na rynku tych zwierząt lub produktów z tych zwierząt lub od tych zwierząt, pomimo że działalność ta mogła zostać uznana jako inna działalność opisana w art.

1 ust. 1 ustawy zakaźnej, dla której nadawany jest WNI;

- uznanie, że wymóg stosowania WNI wynika z instrukcji Głównego Lekarza Weterynarii nr [...] oraz nr [...], które to jako akt prawa wewnętrznego nie mogą prowadzić do naruszenia powszechnie obowiązujących przepisów, pomimo że wymóg ten wynika z pkt. 1.6 Załącznika do rozporządzenia w sprawie programu zwalczania Salmonelli, a zatem aktu prawa powszechnie obowiązującego;

c) art. 8 § 2 k.p.a. przez odstąpienie od utrwalonej praktyki oraz uznanie, że wniosek skarżącej o nadanie WNI jest niezasadny z uwagi na zakres prowadzonej działalności, pomimo że utrwaloną praktyką jest, iż fermy drobiowe objęte są nadzorem weterynaryjnym i nadaje się im WNI;

2) przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 5 ust. 9 ustawy zakaźnej przez odmowę wszczęcia postępowania oraz nadania WNI, pomimo że ustawa ta oraz rozporządzenie wykonawcze z 2008 r. przewidują możliwość nadania numeru identyfikacyjnego dla przedmiotowej działalności w trybie wnioskowanym przez skarżącą, tj. jako zakres i rodzaj działalności nadzorowanej, któremu zgodnie z ww. rozporządzeniem nadaje się symbol "71 - inne";

b) art. 5 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy zakaźnej przez odmowę wszczęcia postępowania, pomimo że organ powinien wydać decyzję stwierdzającą spełnianie wymagań weterynaryjnych z uwagi na fakt, że wymagania dla danego rodzaju działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a, c-f, h, i, l, zostały spełnione oraz nadać WNI;

c) naruszenie przepisów rozporządzenia w sprawie programu zwalczania Salmonelli, który wprowadza wymóg umieszczenia w piśmie przewodnim dołączonym do próbek kierowanych do badania laboratoryjnego informacji w zakresie WNI, a zatem odmowa wszczęcia postępowania oraz w konsekwencji brak nadania WNI uniemożliwia skarżącej spełnienie obowiązków nałożonych na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że zastosowanie instytucji określonej

w art. 61a § 1 k.p.a. powinno być ograniczone co do zasady do sytuacji, w której brak możliwości wszczęcia postępowania z przyczyny podmiotowej lub przedmiotowej jest oczywisty i nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego. W tego rodzaju postanowieniu organ administracji nie powinien też formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. W przedmiotowym postępowaniu organy a priori uznały, że działalność skarżącej należy zakwalifikować jako działalność opisaną w art. 1 pkt 1 litera n ustawy zakaźnej, pomimo że nie wynikało to z żadnych wniosków skarżącej. Organy nie zbadały, czy działalność strony może być zakwalifikowana z innej podstawy prawnej ww. ustawy, np. z art. 1 pkt 1 litera c.

Organy weterynaryjne orzekające w tej sprawie pozbawiły skarżącą możliwości złożenia odpowiednich wyjaśnień i dowodów na poparcie swoich tez, nie zadali pytania, jak kwalifikuje swoją działalność, nie wezwały do uzupełnienia wniosku

w przedmiotowym zakresie. Dopiero po zebraniu materiału dowodowego, przy braku przekonujących argumentów, mogły wydać decyzję odmowną, a nie odmówić wszczęcia postępowania.

Zdaniem skarżącej rozporządzenie w sprawie programu zwalczania Salmonelli wraz z Załącznikiem jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa, wprowadzającym m.in. wymóg posługiwania się WNI przez podmioty prowadzące działalność analogiczną do działalności prowadzonej przez skarżącą. Brak WNI powoduje, że działalność spółki nie ma zapewnionej identyfikowalności, co stoi

w sprzeczności z przepisami wyżej cytowanego rozporządzenia, a tym samym uniemożliwia skarżącej spełnienie wymogów, określonych w powszechnie obowiązujących przepisach prawa.

Poza tym w ocenie skarżącej istnieje powszechna praktyka nadawania WNI dla podmiotów prowadzących taką samą lub analogiczną działalność. Organy prowadzące postępowanie mogły nadać WNI dla działalności określonej w art. 1 ust. 1 litera n ustawy zakaźnej przy zastosowaniu symbolu "71-inne".

W odpowiedzi na skargę [...]WLW wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację powołaną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego.

Zaskarżone postanowienie jest rozstrzygnięciem procesowym, co oznacza, że

w tej sprawie ocenie podlega jedynie prawidłowość czynności procesowej, jaką była odmowa wszczęcia postępowania. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Natomiast gdy żądanie,

o którym mowa w ww. przepisie, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub

z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W przedmiotowej sprawie ustalenia wymaga, czy wystąpiły "inne uzasadnione przyczyny", przez które postępowanie nie mogło być wszczęte, pomimo wniosku strony z dnia [...] stycznia 2018 r. o nadanie WNI i objęcie nadzorem weterynaryjnym fermy brojlerów kurzych w J. S., gmina I.. Okoliczności te nie zostały skonkretyzowane w k.p.a., jednak należy przyjąć, że są to przyczyny, które w oczywisty sposób stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania (por. teza 1 wyroku WSA

w Poznaniu z 6 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 332/12, publ. Lex nr 1216728).

W orzecznictwie oraz literaturze wskazuje się w tym zakresie na okoliczność oczywistego braku podstawy prawnej do wydania w jego toku decyzji załatwiającej wniesione żądanie (por. wyrok NSA z 22 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1635/14, publ. Lex nr 1517991). Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.

"z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy akt sprawy i przeprowadzenia dowodów, tj. gdy organ "na pierwszy rzut oka" może stwierdzić, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania (por. wyrok NSA z 22 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2671/13, publ. Lex nr 1982821).

W okolicznościach niniejszej sprawy przyczyną odmowy wszczęcia postępowania był brak podstawy prawnej do wydania decyzji o nadaniu WNI dla prowadzonej przez stronę działalności nadzorowanej. Organ odwoławczy

w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w sposób jasny wskazał na stosowne przepisy ustawy zakaźnej, z których bez wątpienia wynika, że dla prowadzonej przez skarżącą działalności – fermy brojlerów kurzych, określonej w art. 1 ust. 1 pkt n (utrzymywanie zwierząt gospodarskich w celu umieszczenia na rynku tych zwierząt lub produktów pochodzących z tych zwierząt lub od tych zwierząt), nie wydaje się decyzji

o nadaniu podmiotowi, prowadzącemu działalność nadzorowaną, WNI (art. 5 ust. 9 ustawy zakaźnej). Jak wynika z art. 5 pkt 2 ustawy zakaźnej, podjęcie działalności nadzorowanej, określonej w art. 1 ust. 1 pkt n tej ustawy, jest dozwolone po uprzednim zgłoszeniu w formie pisemnej zamiaru jej prowadzenia powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na przewidywane miejsce jej prowadzenia. Tak też skarżąca uczyniła we wniosku z [...] grudnia 2017 r. i jako podmiot prowadzący działalność w formie fermy brojlerów kurzych została objęta nadzorem weterynaryjnym

oraz wpisana do rejestru pod numerem [...] wśród tego typu działalności (zaświadczenie nr [...]).

Żądanie nadania WNI we wniosku z [...] stycznia 2018 r. dla tego samego podmiotu i w tym samym zakresie działalności (ferma brojlerów kurzych), ale w innym miejscu jej prowadzenia nie znajduje podstaw prawnych do jego uwzględnienia

w formie decyzji administracyjnej. Organy weterynaryjne, jako wyspecjalizowane

w zakresie swojej działalności, oceniły stan faktyczny wynikający z wniosku strony z [...] stycznia 2018 r. i prawidłowo zastosowały przepisy ustawy zakaźnej, bez konieczności prowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego i przeprowadzania dowodów, wskazując na oczywisty brak przepisów prawnych do nadania w drodze decyzji WNI.

Skarżąca we wniosku wskazała rodzaj prowadzonej działalności jako ferma brojlerów kurzych oraz opisała, jak ta działalność ma wyglądać, dlatego organy orzekające w tej sprawie prawidłowo uznały, że dla prowadzenia fermy drobiu utrzymującej brojlery gatunku "kura" wystarczające jest zgłoszenie do rejestru działalności nadzorowanej i wpisanie jej pod odpowiedni numer w tym rejestrze. Brak jest podstaw, aby organy mogły dowolnie zakwalifikować zgłoszony we wniosku rodzaj działalności jako inną działalność nadzorowaną, wymienioną w art. 1 pkt 1 ustawy zakaźnej, np. wskazaną pod literą c (obrót zwierzętami, z wyjątkiem obrotu prowadzonego w ramach działalności rolniczej w rozumieniu przepisów prawa działalności gospodarczej, pośrednictwa w tym obrocie lub skupu zwierząt), jak to zarzuca w skardze skarżąca.

Znamienne jest, że skarżąca nie kwestionowała kwalifikacji prowadzonej działalności nadzorowanej, jakiej dokonał organ I instancji, wydając stosowne zaświadczenie na skutek wniosku z [...] grudnia 2017 r. Dla skarżącej wówczas było oczywiste, że uzyskała zgodę na prowadzenie działalności wskazanej we wniosku: ferma brojlerów kurzych, która wymaga jedynie zgłoszenia do rejestru właściwego powiatowego lekarza weterynarii, a przepisy ustawy zakaźnej nie przewidują możliwości wydania decyzji administracyjnej o nadaniu WNI dla tego rodzaju działalności.

Zarzut skarżącej, że organy nie mogły zastosować art. 61a k.p.a. bez wcześniejszego zbadania, czy wnioskodawca nie prowadzi innej działalności nadzorowanej, określonej w art. 1 ust. 1 ustawy zakaźnej, dla której wydaje się decyzję o nadaniu WNI, są w ocenie Sądu jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wniosek skarżącej z [...] stycznia 2018 r., zdaniem Sądu, był jednoznaczny i niebudzący wątpliwości co do kwalifikacji działalności nadzorowanej, o rozpoczęcie której wnosiła, a organy weterynaryjne były związane treścią tego wniosku. Organ nie musiał więc w tym wypadku prowadzić postępowania wyjaśniającego, które wymagałoby wcześniejszego wszczęcia postępowania administracyjnego.

W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy odniósł się również do zarzutów zawartych w odwołaniu, jakoby podstawą prawną do wydania decyzji

w przedmiotowej sprawie było rozporządzenie w sprawie programu zwalczania Salmonelli. Sąd podziela w tym zakresie argumentację [...]WLW, że przepisy ww. rozporządzenia nie są podstawą do nadania fermie brojlerów kurzych WNI, ani nie uniemożliwiają prowadzenia wnioskowanej działalności. Brak WNI nie jest przeszkodą do pobierania i badania próbek w ramach realizacji Krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach brojlerów gatunku kura na lata 2017-2019. Wystarczające jest przy oddawaniu próbek do badań posługiwanie się przez skarżącą numerem porządkowym, pod którym ferma została wpisana do rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną. Numer ten zapewnia identyfikację fermy.

Sąd nie podziela też zarzutu skarżącej, że przepisy rozporządzenia wykonawczego z 2008 r. stosuje się do działalności nadzorowanej prowadzonej przez stronę, kwalifikując ją do symbolu "71-inne". Należy zauważyć, że to rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy zakaźnej, zgodnie z którym minister właściwy do spraw rolnictwa upoważniony został do określenia sposobu ustalania WNI nadawanego podmiotom prowadzącym działalność nadzorowaną, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a-l, o, p ustawy zakaźnej. Brak w tym wyliczeniu litery n, na podstawie której skarżąca prowadzi swoją działalność, jednoznacznie potwierdza, że nadanie WNI

w przedmiotowej sprawie nie znajduje podstawy prawnej w obowiązujących w tym przedmiocie przepisach prawa.

Zdaniem Sądu, z powyższego wynika oczywisty brak podstaw prawnych do wydania w toku postępowania administracyjnego decyzji załatwiającej merytorycznie wniesione żądanie. Prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie zakończyłoby się bowiem albo decyzją obarczoną wadą nieważności (z uwagi na jej wydanie bez podstawy prawnej – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), albo decyzją umarzającą postępowanie. Działanie takie nie licowałoby z zasadą demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) oraz zasadą praworządności postępowania organów (art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a.).

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powołał przepisy prawa materialnego, tj. ustawy zakaźnej: 1 pkt 1 lit. n, art. 5 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 9, art. 10 ust. 2 oraz przepisy rozporządzenia wykonawczego z 2008 r.

i rozporządzenia w sprawie programu zwalczania Salmonelli, ale tylko w kontekście wykazania braku podstawy prawnej do orzekania w drodze decyzji w przedmiocie wniosku skarżącej z [...] stycznia 2018 r. Żaden z tych przepisów nie stanowił podstawy prawnej odmowy wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie, dlatego nie są zasadne zarzuty naruszenia prawa materialnego przy wydaniu kontrolowanego formalnego rozstrzygnięcia.

W świetle poczynionych ustaleń należy uznać, że organy orzekające nie były zobowiązane w tej sprawie prowadzić postępowania wyjaśniającego w rozumieniu przepisów art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 107 k.p.a., jeśli dokonały prawidłowej wstępnej oceny wniosku, która zasadnie doprowadziła do oceny, wyrażonej

w zaskarżonym postanowieniu.

Zarzut naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. również nie znajduje zastosowania

w przedmiotowej sprawie, ponieważ ww. przepis obowiązuje dopiero od 1 czerwca 2017 r. (ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2017 r., poz. 935), natomiast spółka w skardze powołała listę podmiotów prowadzących analogiczną działalność do działalności skarżącej, którym nadano WNI, na rok 2015.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.