Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 169/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Burmistrza Miasta K. w przedmiocie nierozpoznania wniosku postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 8 sierpnia 2013 r. A. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Burmistrza Miasta K. w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 3 lipca 2013 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż pominął tryb odwoławczy, ponieważ "nie ma zaufania do SKO, a sprawa jest pilna".

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta K. wniósł o jej odrzucenie wskazując na niedopuszczalność skargi w niniejszej sprawie wobec braku wyczerpania trybu odwoławczego wynikającego z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna.

Podnieść należy, że w myśl art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz 270, ze zm.), zwanej dalej jako: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jednocześnie w myśl przepisu art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a zatem jeżeli stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak np. zażalenie.

Zgodnie z treścią art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) na niezałatwienie sprawy w terminie oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie przysługuje zażalenie do organu wyższego stopnia. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skargę zarówno na bezczynność danego organu jak i na przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania. Podkreślić należy, że warunkiem formalnym wniesienia skargi na bezczynność jest jedynie złożenie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. Skarga jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy zażalenie to zostanie rozpatrzone oraz niezależnie od stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia w razie jego rozpatrzenia. Innymi słowy, dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę wystarczające jest wykazanie złożenia przez nią stosownego zażalenia do organu wyższego stopnia, zaś przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu lub na przewlekłość postępowania nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego zażalenia przez właściwy organ wyższego stopnia.

W niniejszej sprawie niekwestionowanym był fakt, iż skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa i wniósł zażalenia do organu wyższego stopnia na bezczynność Burmistrza Miasta K. Co więcej w treści samej skargi wyraźnie wskazał, iż nie korzysta z uprawnienia wynikającego z tego przepisu, albowiem "nie ma zaufania do SKO, a sprawa jest dość pilna".

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 8 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Tym samym brak wyczerpania środków odwoławczych przez skarżącego powoduje, że skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.