Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 844/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 75 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 80 w zw. z  art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. sprawy ze skargi spółki H. w T. na decyzję [...] Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań higieniczno-sanitarnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Inspektora Sanitarnego w T. NR[...] z dnia [...] maja 2012r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263 z zm.), art. 104 Kpa, art. 207 § 1 i 2 Kodeksu Pracy i § 14, § 15 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tj. z 2003 r., Dz. U. Nr 169, poz. 1650 z zm.) oraz § 1 pkt 1,2,3, § 25 pkt 1 i § 26 pkt 1 i 2 załącznika nr 3 do ww. rozporządzenia nakazał PHS "H." S. A. doprowadzenie ścian w pomieszczeniach magazynu wyrobów gotowych do właściwego stanu sanitarnego (pkt 1) oraz zapewnienie pracownikom magazynu wyrobów gotowych ustępu w budynku, w którym odbywa się praca (pkt 2). Ww. przedsiębiorstwo"H." wniosło odwołanie od pkt 2 decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. w dniu [...] lipca 2012 r. wydał decyzję Nr [...], znak [...] utrzymującą nakaz zawarty w pkt 2 wskazując, że stosownie do § 1 pkt 1, 2, 3 załącznika nr 3 ww. rozporządzenia z dnia 26 września 1997 r. pomieszczenia higienicznosanitarne powinny znajdować się w budynku, w którym odbywa się praca albo w budynku połączonym z nim obudowanym przejściem, które w przypadku przechodzenia z ogrzewanych pomieszczeń pracy powinno być również ogrzewane. Pomieszczenia higienicznosanitarne powinny być usytuowane w sposób uniemożliwiający pracownikom korzystającym z nich przechodzenie przez pomieszczenia, w których stosowane są substancje trujące lub materiały zakaźne albo wykonywane są prace szczególnie brudzące, jeżeli nie pracują oni w kontakcie z tymi czynnikami. Pomieszczenia higienicznosanitarne powinny być ogrzewane, oświetlone i wentylowane zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi i Polskimi Normami. Zgodnie z § 25 pkt 1 i § 26 pkt 1 ww. rozporządzenia - ustępy powinny być zlokalizowane w odległości nie większej niż 75 m od stanowiska pracy. Wejścia do ustępów powinny prowadzić bezpośrednio z pomieszczeń, korytarzy lub dróg służących do komunikacji ogólnej. Ustęp powinien mieć wejściowe pomieszczenia izolujące, wyposażone w umywalkę z dopływem ciepłej i zimnej wody.

Składając skargę pełnomocnik Przedsiębiorstwa stwierdził, że określone § 25 ust. 1 zał. nr 3 do ww. rozporządzenia z dnia 26 września 1997 r. kryterium zostało zachowane przez skarżącego. Budynek biurowy do którego pracownicy magazynu wyrobów gotowych kilkanaście razy w ciągu dnia przychodzą z dokumentami znajduje się w odległości mniejszej od wspomnianej normy 75 m. Nadto ust. 1 zał. nr 3 nie zawiera bezwzględnej normy nakazującej usytuowanie ustępu w budynku w którym odbywa się praca. Zawarta tam norma prawna jest raczej wskazówką a nie obligatoryjnym nakazem. Należy wziąć pod uwagę, iż pracowników magazynu wyrobów gotowych jest tylko czterech, oraz że przebywają oni kilkanaście razy dziennie w budynku administracyjnym, przekazując do działu handlowego oraz księgowości dokumenty rozliczeniowe. Nie stanowi zatem dla nich dyskomfortu korzystanie z ubikacji usytuowanych w budynku administracji, tym bardziej, że ten jest oddalony od magazynu wyrobów gotowych w odległości znacznie mniejszej niż 75 m.

Odpowiadając na skargę organ, powtarzając argumentację z zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać zgodność zaskarżonej decyzji z prawem obowiązującym w chwili jej wydania - przede wszystkim z przepisami wskazanymi w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji.

Analizując przepisy wskazane w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji (a wcześniej wskazane w decyzji organu pierwszej instancji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją) nie sposób zasadnie zakwestionować treści przywołanych prawidłowo w nich przepisów.

Zauważyć jednak należy, że zastosowanie przepisów prawa materialnego, ich subsumcja powinna być poprzedzona dokładnym ustaleniem stanu faktycznego. Stosownie bowiem do zasady prawdy obiektywnej zawartej w przepisie art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Realizacji tej zasady służą także dalsze przepisy Kpa, w szczególności przepisy dotyczące postępowania dowodowego. I tak z przepisu art. 75 § 1 Kpa wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77) i ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 Kpa). Wierności tym kardynalnym zasadom w niniejszej sprawie nie dochowano.

Wskazywane przez organy przepisy § 1 pkt 1,2 i 3 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tj. Dz. U. Nr 169 z 2003 r. poz. 1650 z późn. zm.) stanowią m.in. że pomieszczenia higienicznosanitarne powinny znajdować się w budynku w którym odbywa się praca albo w budynku połączonym z nim obudowanym przejściem, które w przypadku przechodzenia z ogrzewanych pomieszczeń pracy powinno być również ogrzewane.

Zadaniem organu było zatem dokładne ustalenie - czego niestety nie uczyniono -miejsca pracy pracowników zatrudnionych w magazynie wyrobów gotowych. W toku rozprawy pełnomocnik skarżącego Przedsiębiorstwa "H." wskazał, czyniąc to także wcześniej w odwołaniu, że pracownicy magazynu wyrobów gotowych pracę swą wykonują w różnych pomieszczeniach. Należało zatem okoliczność tę ustalić i sprawdzić. Służyłoby temu chociażby zapoznanie się z zakresem czynności służbowych tych pracowników co nie nastąpiło.

Dopiero dokładne, wnikliwe ustalenie okoliczności dotyczących miejsca wykonywania pracy przez pracowników magazynu wyrobów gotowych pozwoli na prawidłową subsumcję wskazanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisów obowiązującego prawa.

W tym stanie rzeczy mając na uwadze powyższe uznając, że doszło do naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania, a zatem uznając, iż zaistniały przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) na podstawie tego przepisu uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. Nr [...] z [...] maja 2012 r.

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku oparto na przepisach art. 152 tej ustawy.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z niniejszego wyroku, którego oceny i wskazania po myśli art. 153 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. są dla organu wiążące. W szczególności organ przeprowadzi ponownie całe postępowanie wyjaśniające, ustalając gdzie i w jakim zakresie (rozmiarze) pracownicy magazynu materiałów gotowych wykonują swoje obowiązki służbowe a następnie czy w miejscu wykonywania pracy są obiekty o których mowa w obu decyzjach.