Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 709/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 103 ust. 1 , art. 29 ust. 1 u.P.b. pkt 2c, art. 30,  art. 48 lub 49b, art. 6 ust. 1, art. 50 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: § 12
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 105  par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2018r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kielce - Zachód w Kielcach delegowanej do Prokuratury Okręgowej w Kielcach sprawy ze skargi S.B. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 26 września 2018r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) w, po rozpatrzeniu odwołania W.J., uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 kwietnia 2018r. znak: SO.520.10.6.2017 nakazującą A. B. dokonanie rozbiórki wiaty o wym. w rzucie 5,6 x 4,8 m usytuowanej na działce o nr ewid. A bezpośrednio przy granicy z działką nr ewid. B. w miejscowości [...], i umorzył postępowanie organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podał następujący stan faktyczny

i prawny sprawy.

W dniu 26 lipca 2017r. do organu I instancji wpłynęło pismo C. D. z prośbą o kontrolę drewnianych budynków na działce A. w miejscowości [...], zlokalizowanych na sieci gazu ziemnego. W wyniku dokonanej kontroli w dniu 16 sierpnia 2017r. stwierdzono m.in., że na działce nr ewid. A. w msc. [...] ul. Podmiejska 77, gm. [...], znajduje się obiekt będący wiatą gospodarczą o wym. w rzucie 5,6 x 4,8 m usytuowaną bezpośrednio przy granicy z działką nr ewid. B. i dobudowaną do szopy gospodarczej, usytuowanej od strony wschodniej wiaty. Konstrukcja wiaty jest drewniana, za wyjątkiem słupów stalowych, które są zabetonowane w gruncie. Wiata posiada swoje ściany od północy i zachodu, wykonane z desek; od strony północnej (granicy z działką nr ewid. 650/2) cokół ściany jest betonowy o wys. ok. 80 cm, dach wiaty jednospadowy pokryty eternitem. Ze zdjęć wykonanych podczas kontroli wynika, że wiata jest otwarta od strony południowej. A. B., właściciel działki nr ewid. C., oświadczył podczas kontroli m.in. że przedmiotowa wiata została dobudowana do istniejącej szopy w 1994 r. i jest usytuowana w odległości 30 cm od granicy z działką nr 650/2. Inwestorem obiektu był jego ojciec F. G. Wiata została zrealizowana bez dopełnienia czynności formalnoprawnych i służy mu do przechowywania sprzętu rolniczego. [...]F. G. potwierdził oświadczenia syna.

Z załącznika graficznego do protokołu kontroli, obrazującego usytuowanie przedmiotowej wiaty na działce, wynika, że wiata ta została usytuowana poza strefą kontrolowaną wyznaczoną dla gazociągu - usytuowana jest ok. 1,8 m od gazociągu.

Na podstawie historycznych zdjęć satelitarnych z portalu Google Earth ustalono, że przedmiotowa wiata została wybudowana pomiędzy 15 maja 2005r.

a 30 kwietnia 2009r. Przy ustalaniu daty budowy uwzględniono również ortofotomapy archiwalne uzyskane z serwisu geoportal.gov.pl oraz operat pomiarowy, sytuacyjno-wysokościowy, sąsiedniej działki 654/3.

Ze względu na niejasne zapisy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr XXVI/207/05 Rady Gminy z dnia 19 października 2005r. ze zmianami), organ I instancji zwrócił się do Rady Gminy o zajęcie stanowiska, czy miejscowy plan dopuszcza sytuowanie wiaty gospodarczej na działce o szerokości ponad 20m na terenie oznaczonym symbolem MN1, bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią. W piśmie Wójta Gminy [...] z dnia 29 listopada 2017r. zostało zawarte stanowisko, że usytuowanie "wiaty gospodarczej" na działce o szerokości frontu ponad 20 m jest niezgodne z ustaleniami planu miejscowego.

Dokonane przez organ I instancji ustalenia stanowiły podstawę do wydania decyzji z dnia 6 kwietnia 2018r., znak: SO.520.10.6.2017, którą nakazano A. B .dokonanie rozbiórki przedmiotowej wiaty.

W toku postępowania odwoławczego organ II instancji decyzją z dnia 28 maja 2018r., znak: WINB-WOA.7721.4.28.2018, uchylił w/w decyzję organu I instancji

i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na konieczność ustalenia dokładnej daty budowy przedmiotowej wiaty z uwagi na zapisy MPZP sołectwa [...].

W wyniku rozpatrzenia sprzeciwu od powyższej decyzji złożonego przez C.D., WSA w Kielcach wyrokiem z dnia 18 lipca 2018r., sygn. akt II SA/Ke 408/18, uchylił decyzję WINB z uwagi na brak podstaw do wydania decyzji kasacyjnej.

Organ wystąpił do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o udostępnienie archiwalnych materiałów graficznych w postaci zdjęć lotniczych i satelitarnych bądź materiałów z czynności kontrolnych ARiMR obrazujących stan zagospodarowania działki nr ewid.A. położonej w msc. [...] Gm. [...] pochodzących z okresu pomiędzy 1 stycznia 2005r. a 31 grudnia 2009r. W odpowiedzi na powyższe pismo ARiMR poinformowała, że na przedmiotowej działce nie były wykonywane przez ten organ żadne czynności kontrolne. Do pisma dołączono zdjęcie obrazujące stan zagospodarowania działki nr ewid. A.na dzień 14 lipca 2009r.

W toku postępowania odwoławczego do organu wpłynęło pismo C. D. z dnia 10 września 2018r., do którego załączono oświadczenie [...] odnoszące się do daty budowy rozpatrywanej wiaty. W dniu 12 sierpnia 2018r. A. B. również przedłożył oświadczenia świadków na potwierdzenie wskazywanej przez siebie daty budowy wiaty. Ponadto do organu wpłynęło pismo wystosowane do A. B. przez Wójta Gminy [...], z którego wynika, że budynki wybudowane przed wejściem w życie MPZP sołectwa [...] mogą pozostać w istniejącym stanie.

Dokonując ponownej oceny zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego organ II instancji wskazał, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji było ustalenie przez organ I instancji, że przedmiotowy obiekt narusza ustalenia obowiązującego od dnia 14 kwietnia 2006r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectwa [...] uchwalonego uchwałą Nr XXVI/207/05 Rady Gminy w z dnia 19 października 2005r. Z zapisów tego planu wynika bowiem, że przedmiotowy obiekt leży na terenie oznaczonym symbolem MN1. Zgodnie z § 27 ust. 2 dla tych terenów jako przeznaczenie podstawowe określa się mieszkalnictwo jednorodzinne i zagrodowe z towarzyszącymi zabudowaniami gospodarczymi i garażami. W myśl zaś § 27 ust. 14 planu wyklucza się zabudowę do granicy działki i w zbliżeniu do działki sąsiedniej poniżej 3,0 m jeżeli szerokość frontu działki jest większa lub równa 20,0 m. Jak zaś ustalił organ I instancji szerokość frontu działki nr ewid. A. w msc. [...] wynosi 21,5 m. W § 27 ust. 8 zawarto informację, że "w rozwiązaniach architektonicznych obowiązują ustalenia zawarte w § 11 ust. 2".

Organ odwoławczy zwrócił jednak uwagę, że w dniu 12 kwietnia 2007r. została podjęta przez Radę Gminy uchwała nr V/39/07 w sprawie zmiany nr 1 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...] - część I na terenie gminy [...]. W § 3 cytowanej uchwały zawarto zapis o treści: "1. § 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

9) na całym obszarze objętym ustaleniami planu dopuszcza się zabudowę budynków gospodarczych i garaży w granicy działki lub 1,5 m od granicy działki".

Mając na uwadze powyższe organ II instancji stwierdził, że rozpatrywana wiata, choć nie jest budynkiem, to pełni funkcję garażową, jak wynika bowiem z oświadczenia inwestora wiata ta służy do przechowywania sprzętu rolniczego. Świadczy o tym również dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach sprawy. Skoro plan miejscowy dopuszcza budowę budynków gospodarczych i garaży w granicy działki, to należy wnioskować, że tym bardziej dopuszcza też budowę wiat pełniących w/w funkcje.

Jakkolwiek z pisma Wójta Gminy [...] z dnia 29 listopada 2017r. wynika, że usytuowanie wiaty gospodarczej na działce o szerokości frontu ponad 20 m jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr XXVI/207/05 Rady Gminy z dnia 19 października 2005r., to jednak organ gminy zastrzegł, iż pismo to nie może stanowić podstawy do wydawania decyzji oraz rozstrzygnięć, a jest jedynie niewiążącym stanowiskiem, które powinno być zweryfikowane przez dany organ przed wydaniem przez niego rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie.

Organ odwoławczy, mając na uwadze wyżej przywołane zapisy planu, stwierdził, że rozpatrywana wiata nie narusza obecnie obowiązujących przepisów prawa miejscowego.

Podejmując rozstrzygnięcie organ II instancji miał również na względzie unormowania wynikające z przepisów Prawa budowlanego w stosunku do wiat. Wskazał, że zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami prawa budowlanego budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2 usytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Jak wynika z akt sprawy na przedmiotowej działce znajdują się trzy wiaty, natomiast powierzchnia działki nr ewid. A wynosi ok. 2000 m2, a zatem spełniony został warunek, o którym mowa powyżej.

Organ podniósł ponadto, mając na uwadze lokalizację przedmiotowej wiaty w granicy, że w orzecznictwie sądowoadministacyjnym wyrażony jest pogląd, że nie mają do wiat zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie normujące odległości budynku od granicy działki, jak również odnoszące się do przepisów przeciwpożarowych zawartych w w/w akcie prawnym, w tym odnoszące się do wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że wybudowanie przedmiotowej wiaty, która obecnie nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, a także brak jest naruszeń innych przepisów, sprawiło że w świetle art. 105 § 1 kpa zasadnym było umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie. Wskazał, że postępowanie administracyjne może być bezprzedmiotowe gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, nie ma charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo gdy utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego. Dyspozycja normy prawnej zawarta w powyższym przepisie zawiera obowiązek organu administracji publicznej do wydania takiego rozstrzygnięcia w przypadku zaistnienia ku temu przesłanek.

Mając na uwadze powyższe organ II instancji stwierdził, iż ustalenia co do daty budowy przedmiotowej wiaty mają w tej sytuacji znaczenie poboczne. Na marginesie dodał, że przedłożone przez C. D. oświadczenie świadka jakoby rozpatrywana wiata została wybudowana w latach 1995 - 2000 stoi w sprzeczności z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, tj. ze zdjęciem satelitarnym z portalu google earth wykonanym w dniu 14 maja 2005r., na którym w tej dacie przedmiotowa wiata jeszcze nie istniała. Organ odwoławczy podał, że dał wiarę świadkom, których oświadczenia przedłożył A. B., bowiem były one zbieżne z ustaleniami w zakresie daty budowy przedmiotowej wiaty dokonanymi przez organ I instancji znajdującymi się w aktach sprawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył C. D., zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie:

1. art. 8, art. 7, art. 12, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności wyjaśnień W.J. i uznanie ich jako wiarygodnych, podczas gdy uczestnik zmieniał je w toku trwania postępowania i przyjmował wersję korzystniejszą dla siebie;

2. art. 6, art. 10, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez nieokreślenie prawidłowo stanu faktycznego polegającego na ustaleniu, kiedy została wybudowana wiata (wcześniej szopa) o wymiarach 5,6 x 4,8 m usytuowana na działce nr ewidencyjny C..

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o dołączenie do niniejszej sprawy akt postępowania toczącego się przed WSA w Kielcach, dotyczącego sprawy zakończonej wydaniem przez WINB decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ dokonał wybiórczej interpretacji przepisów wynikających z ustawy prawo budowlane z 1994r.,

a następnie dopasował je do wybranych elementów stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Podał, że przed organem II instancji toczyło się postępowanie sygn. WINB.WOA.7724.4.16.2018 dotyczące innej nielegalnie wybudowanej wiaty przez A. B. na jego działce o wymiarach 3,8 x 4,8 m. Podniósł, że z niewiadomych dla niego względów obydwie sprawy zostały rozdzielone do odrębnego rozpoznania pomimo tego, że były objęte jednym zgłoszeniem i dotyczą obiektów budowanych w tym samym czasie. Wskazał, że porównanie przebiegu tych dwóch spraw i uzasadnień decyzji organów administracji pokazuje jak wybiórczo stosowane są przepisy prawa i do jak różnych unormowań odwołują się te organy wydając decyzje. Raz organ opiera się na przepisach ustawy prawo budowlane z 1974r., innym razem na obecnie obowiązujących przepisach, z kolei innym razem na podstawie unormowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 27 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowanie przestrzennego w Gminie [...] uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 19 października 2005 r., który zaczął obowiązywać od dnia 14 kwietnia 2006, dla tych terenów odpowiadających działce W.J. jako przeznaczenie podstawowe określa się mieszkalnictwo jednorodzinne i zagrodowe z towarzyszącymi zabudowaniami gospodarczymi i garażami. Natomiast § 27 ust. 14 w/w mpzp wyklucza możliwość zabudowy do granicy działki i w zbliżeniu do działki sąsiedniej poniżej 3 m jeżeli szerokość frontu działki jest większa lub równa 20 m. Skarżący podniósł, że ponieważ wiata stanowi niewątpliwie część zabudowy przedmiotowej działki o szerokości frontu powyżej 20 m i jest usytuowana w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z działką sąsiednią, przedmiotowy obiekt narusza zapisy miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego. Wzniesiona szopa, obecnie nazywana garażem, została wybudowana w sposób sprzeczny zarówno z uregulowaniami ustawy prawo budowlane, jak i obecnie obowiązującymi przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie odpowiada prawu i regułom wynikającym z kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i i podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

W pierwszej kolejności należy podnieść, że nie może być wątpliwości, iż obiekt będący przedmiotem postępowania prowadzonego w tym przypadku przez organy nadzoru stanowi wiatę. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, z uwagi na brak legalnej definicji wiaty, za jej podstawowe cechy uznaje się przede wszystkim wsparcie budowli na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem. Ponadto przyjmuje się, że częściowe wyposażenie w ściany nie zmienia charakteru obiektu, zwłaszcza jeżeli nie stanowią one elementu konstrukcyjnego, a konstrukcja nadal pozostaje słupowa, gdy funkcję nośną spełniają słupy, nie ściany (por. m.in. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. II OSK 1481/14, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 października 2017r., sygn. II SA/Sz 784/17). Takie cechy obiektu stwierdzono w czasie kontroli w dniu 16 sierpnia 2017r.

Z obiektywnych dowodów zgromadzonych przez organy w toku postępowania w postaci zwłaszcza zdjęć satelitarnych wynikało, że przedmiotowa wiata została wybudowana pomiędzy 15 maja 2005r. a 30 kwietnia 2009r. Ustalenie to ma znaczenie o tyle, że pozwala bez wątpliwości stwierdzić, iż w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 1202 ze zm.), dalej jako "u.P.b.". Co do zasady, przepisy nowej ustawy mają zawsze zastosowanie do stanów faktycznych mających miejsce i postępowań administracyjnych wszczętych po dniu wejścia w życie nowej ustawy. Zgodnie z art. 103 ust. 1 u.P.b. do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Ustęp 2 art. 103 stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w ust. 1, polegający na tym, że do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1995 r.) lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne, nie stosuje się przepisu art. 48 komentowanej ustawy. Przytoczenie tej regulacji w tym miejscu służy także wyjaśnieniu zagadnienia podniesionego przez skarżącego, a dotyczącego możliwości stosowania różnych reżimów prawnych do różnych obiektów budowlanych – w zależności od czasu ich powstania.

W czasie całego w/w okresu, w którym miało dojść do wzniesienia przedmiotowej wiaty, tj. pomiędzy 15 maja 2005r. a 30 kwietnia 2009r., na wybudowanie tego rodzaju obiektu było wymagane pozwolenie na budowę. Zwolnienie z tego obowiązku nastąpiło począwszy od dnia 28 czerwca 2015r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015r. poz. 443), którą w art. 29 ust. 1 u.P.b. dodano pkt 2c, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Niekwestionowanym był fakt, że w niniejszym przypadku tak przewidziane warunki zostały spełnione. Aktualnie zatem na budowę przedmiotowej wiaty nie jest wymagane pozwolenie na budowę ani nawet zgłoszenie (por. art. 30 u.P.b.). Trafnie zatem organy obu instancji przyjęły, że w tej sytuacji nie mogą znaleźć zastosowania przepisy art. 48 lub 49b u.P.b., które dotyczą przypadków realizacji obiektów budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub wymaganego zgłoszenia. Jak wynika z art. 6 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 20 lutego 2015 r., do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Niemniej rozpatrywana obecnie sprawa została wszczęta po 28 czerwca 2015r.,

a zatem już pod rządami nowego prawa. Ponadto w art. 6 tejże ustawy uregulowano zagadnienia intertemporalne związane z wydawaniem decyzji o pozwoleniu na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych i ustalaniem wysokości opłaty legalizacyjnej. Kwestie te nie dotyczyły jednak rozważanej sprawy. Tym samym nie można wskazać przepisów przejściowych, które nakazywałyby stosowanie dotychczasowych rozwiązań do samowoli budowlanej powstałej przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r. Jednocześnie należy zauważyć, że organy administracji publicznej stosują co do zasady przepisy w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2018r., sygn. II OSK 2904/17). Poza tym z istoty legalizacja zmierza do doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem obowiązującym w dacie orzekania, nie zaś w dacie popełnienia samowoli (wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2016r., sygn. II OSK 1291/14).

Niemniej jednak, jak przyjął NSA w uchwale podjętej w składzie 7 sędziów z dnia 3 października 2016r., sygn. II OPS 1/16, do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine u.P.b., a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine. Chodzi tu o przypadki wykonywania robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub też w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Jak słusznie podniósł organ odwoławczy, do usytuowania wiaty nie znajdują zastosowania odległości sytuowania budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną, określone w § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 1422 ze zm.). W orzecznictwie zwraca się uwagę, że obiekty spełniające funkcje budynków są poddane reżimowi warunków technicznych, ale tylko w takim zakresie, w jakim przepisy nie odnoszą się w sposób wyłączny do budynków i ich parametrów. NSA w wyroku z 8 stycznia 2013r., sygn. II OSK 1642/11 przyjął, że hipoteza § 12 rozporządzenia obejmuje tylko budynki, zawężając zakres regulacji w nim zawartej do parametrów posiadanych przez budynki (por. też m.in. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 października 2008r., sygn. II SA/Bk 243/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2018r., sygn. VII SA/Wa 628/17).

Niemniej jednak, przez przepisy w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 u.P.b. należy rozumieć także unormowania zawarte w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania jako akcie prawa miejscowego. Organy zasadnie zatem dokonały analizy zgodności wykonanego obiektu z zapisami planu miejscowego obowiązującego na przedmiotowym terenie, ustanowionego uchwałą Nr XXVI/207/05 Rady Gminy z dnia 19 października 2005r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...] – część I na terenie Gminy [...]. Istotą przy tym ustalenia zgodności z przepisami planowania przestrzennego jest wykazanie takiej zgodności w trakcie wszczętego postępowania dotyczącego samowoli budowlanej. Także w tym przypadku zatem zgodność samowoli budowlanej z prawem należy oceniać na czas jej legalizacji, skoro celem regulacji jest właśnie doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem (a więc w czasie teraźniejszym). Istotnie, jak wskazał organ I instancji, zgodnie z § 27 ust. 2 w/w uchwały dla przedmiotowego terenu jako przeznaczenie podstawowe określa się mieszkalnictwo jednorodzinne i zagrodowe z towarzyszącymi zabudowaniami gospodarczymi i garażami. W myśl zaś § 27 ust. 14 planu wyklucza się zabudowę do granicy działki i w zbliżeniu do działki sąsiedniej poniżej 3,0 m jeżeli szerokość frontu działki jest większa lub równa 20,0 m. W niniejszym przypadku szerokość działki wynosi 21,5 m. Jak jednak zwrócił uwagę organ odwoławczy, w dniu 12 kwietnia 2007r. została podjęta przez Radę Gminy uchwała Nr V/39/07 w sprawie zmiany nr 1 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...] - część I na terenie gminy [...]. W § 3 cytowanej uchwały zawarto zapis o treści: "1. § 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

(...) 9) na całym obszarze objętym ustaleniami planu dopuszcza się zabudowę budynków gospodarczych i garaży w granicy działki lub 1,5 m od granicy działki". Sąd podziela interpretację zapisów planu dokonaną przez organ odwoławczy z uwzględnieniem powyższej zmiany, zgodnie z którą skoro uchwała zmieniająca dopuściła na całym obszarze objętym ustaleniami planu (stosownie do treści § 27 ust. 8 w rozwiązaniach architektonicznych obowiązują ustalenia zawarte w § 11 ust. 2) zabudowę w granicy działki budynków gospodarczych i garaży, to tym bardziej za dopuszczalną należy uznać budowę na całym obszarze objętym planem, niezależnie od szerokości frontu działki, wiat pełniących (jak w tym przypadku) analogiczne funkcje. Wniosek ten organ wywiódł z rozumowania argumentum a fortiori (z silniejszego) w odmianie a maiori ad minus (z większego na mniejsze). Jeżeli bowiem ktoś jest uprawniony do czynienia czegoś więcej, uprawniony jest też do czynienia czegoś mniej. Chodzi tu przy tym wyłącznie o sposób interpretacji zapisów planu miejscowego, co nie powoduje – wbrew twierdzeniu skarżącego – zmiany kwalifikacji badanego obiektu (w dalszym ciągu jest on uznawany za wiatę).

W świetle powyższych uwag trudno zatem uznać, by doszło w niniejszej sytuacji do naruszenia zapisów miejscowego planu, a tym bardziej do naruszenia (odstąpienia) istotnego – jak tego wymaga art. 50 ust. 1 pkt 4 u.P.b.

Trzeba jeszcze podnieść, że przedmiotowa wiata jest położona poza strefą kontrolowaną gazociągu, jaki przebiega przez działkę o nr C., tj. w odległości 1,8 m od linii gazociągu, podczas gdy szerokość strefy kontrolowanej wynosi łącznie 3m, a więc 1,5 m po każdej ze stron linii, co potwierdza pismo Polskiej Spółki Gazownictwa z dnia 27 grudnia 2017r. zawarte w aktach administracyjnych dołączonych do akt w sprawie o sygn. II SA/Ke 633/18 tut. Sądu, z których dopuszczono dowód w sprawie niniejszej.

Całość powyższych rozważań potwierdza, że zasadnym jest stanowisko organu odwoławczego dotyczące konieczności umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W szczególności zaś nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przez organ odwoławczy przepisów regulujących postępowanie dowodowe. Dowody zostały w sprawie zgromadzone w sposób wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy i prawidłowo ocenione.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.