Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 384/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 106 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 12 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 403 poz 18 art. 11 ust. 4
law: Dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) (Tekst mający znaczenie dla EOG)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2018 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wlkp. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy kat.B oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Starosta decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (teks jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm.; dalej jako u.k.p.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej k.p.a.), odmówił R.G. wydania krajowego prawa jazdy kat. B.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 22 sierpnia 2016 r. R.G., będący obywatelem RFN, złożył wniosek o wydanie polskiego prawa jazdy kat. B. Organ, w oparciu o art. 4 pkt 2 u.k.p., zwrócił się do Federalnego Urzędu Transportu w Niemczech celem zbadania czy wnioskodawca nie posiada niemieckiego krajowego prawa jazdy. Pismem z dnia [...] września 2016 r. Federalny Urząd Transportu poinformował, że wnioskodawca nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy, gdyż w dniu [...] czerwca 2012 r. został on pozbawiony uprawnień do kierowania pojazdami z powodu uzależnienia od narkotyków. Warunkiem odzyskania niemieckiego prawa jazdy jest pozytywny wynik badań lekarsko-psychologicznych przeprowadzonych w Niemczech, co warunkuje dopuszczenie wnioskodawcy do kierowania pojazdami mechanicznymi po drogach publicznych.

Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą krajowe prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia.

Wobec ustalenia negatywnej przesłanki wydania wnioskującemu polskiego krajowego prawa jazdy kategorii B, tj. cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami Starosta wydał decyzję odmowną.

2. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 4 ust. 2 u.k.p., kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest uznawane za ważne prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli na terytorium któregokolwiek z tych państw to prawo jazdy zostało zatrzymane lub czasowo albo na stałe cofnięto posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem – art. 4 ust. 3 u.k.p.

Kolegium wyjaśniło, że pozytywne przesłanki wydania prawa jazdy reguluje art. 11 ust. 1 u.k.p., zaś przesłanki negatywne - art. 12 ust. 1 u.k.p. Zgodnie z art. 12 ust. 2a i 2b u.k.p., w celu wydania prawa jazdy właściwy organ wydający prawo jazdy zwraca się do odpowiednich organów państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, o potwierdzenie, że osoba ubiegająca się o uprawnienie nie posiada prawa jazdy wydanego w jednym z tych państw ani nie rozpoczęła procedury wymiany prawa jazdy na krajowe prawo jazdy lub procedury wydania wtórnika polskiego krajowego prawa jazdy.

Z informacji udzielonej przez Federalny Urząd Transportu, otrzymanej w wyniku wniosku złożonego przez organ I instancji za pośrednictwem Europejskiej Sieci Praw Jazdy, wynika przyczyna utraty przez wnioskującego niemieckiego prawa jazdy (prowadzenie pojazdu pod wpływem narkotyków) oraz okoliczność, że strona może ponownie uzyskać prawo do kierowania pojazdami w Niemczech, gdy przedłoży pozytywną opinię medyczno-psychologiczną.

Zdaniem Kolegium wobec pozbawienia strony przez organy niemieckie dwukrotnie uprawnień z powodu prowadzenia pojazdu pod wpływem narkotyków dopiero po upływie wskazanego w decyzji organu niemieckiego okresu istnieje możliwość odzyskania dokumentu potwierdzającego posiadanie uprawnień do kierowania pojazdami kat. B. Jednak by dokument został zwrócony strona musi przedłożyć pozytywne wyniki badań medyczno-psychologicznych. Do momentu przedstawienia orzeczeń, niemieckie prawo jazdy pozostaje zatrzymane.

Mając to na uwadze Kolegium uznało, że organ I instancji prawidłowo wydał decyzję o odmowie wydania prawa jazdy. Kolegium podkreśliło, że art. 12 ust. 1 u.k.p. ma charakter imperatywny i nie pozostawiający organowi jakichkolwiek możliwości uznaniowego decydowania w przedmiocie wydania bądź odmowy wydania prawa jazdy. Decyzja wydana na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. ma charakter związany, co oznacza obligatoryjność jej wydania w każdym przypadku, kiedy tylko wnioskodawca spełnia chociaż jedną ze wskazanych przesłanek. W świetle dokonanych ustaleń uznać należało, że strona spełnia warunek wskazany w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., stąd zaskarżona decyzja Starosty jest prawidłowa i nie doszło przy jej wydaniu do błędnego ustalenia stanu faktycznego.

3. Skargę na powyższą decyzję złożył R.G. zarzucając jej naruszenie prawa materialnego określonego w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., przez niemające podstaw faktycznych i błędne, w zakresie oceny materialno-prawnej uznanie przez SKO, że ubiegając się o wydanie polskiego prawa jazdy strona skarżąca posiadając na terenie Niemiec uprawnienia do kierowanie pojazdami mechanicznymi wypełnia tym samym negatywną przesłankę określoną w powołanym przepisie, gdy tymczasem z dokumentów załączonych do akt postępowania administracyjnego wprost wynika, że skarżący nie posiada na terenie Niemiec ważnego prawa jazdy, a ponowne uzyskanie przez niego (na terenie Niemiec) uprawnień do kierowania pojazdami może mieć miejsce po wykonaniu i przedłożeniu badań lekarsko-psychologicznych, co tym samym nie sprzeciwia się możliwości ubiegania się o wydanie polskiego prawa jazdy po spełnieniu wymogów określonych w art. 11 u.k.p.

Mając to na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zobowiązanie Starosty do wydania niezwłocznie decyzji uwzględniającej w całości wniosek o wydanie polskiego prawa jazdy kat. B oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego, co podkreślono również na rozprawie w dniu 25 lipca 2018 r. strona, jako osoba mieszkająca na terenie RP, domaga się wydania prawa jazdy według prawa polskiego, którego warunki przyznania w pełni spełnia. W świetle unijnych zasad wolności przemieszczania i zamieszkania. Nie ma zatem przeszkód do tego by prawo jazdy uzyskała. To od woli strony zależy to, czy przystąpi do wymaganych prawem niemieckim czynności, po upływie wskazanych tym prawem i orzeczeniami okresów i uzyska prawo jazdy na terenie RFN, czy też spełni wymagania określone prawem polskim.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

5. Zasady wydawania prawa jazdy regulują przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 978), a podstawę odmowy wydania prawa jazdy w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 12 ust. 1 pkt 5 tej ustawy zgodnie z którym, prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia.

W ocenie Sądu dokonane przez organy ustalenia co do wystąpienia okoliczności uzasadniających odmowę wydania skarżącemu polskiego prawa jazdy znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Z pisma Federalnego Urzędu Ruchu Drogowego wynika, że skarżący nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy (kategorii A1 oraz BE) na mocy orzeczeń o jego utracie z powodu prowadzenia pojazdu w ruchu drogowym pod wpływem narkotyków oraz skłonności do narkomanii. Skarżący może ponownie uzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami jeżeli przedłoży pozytywną opinię medyczno-psychologiczną. Jak wynika z załączników do tego pisma zatarcie kar nastąpi kolejno [...] czerwca 2014 r., [...] czerwca 2027 r., [...] maja 2028 r., [...] sierpnia 2029 r. i [...] czerwca 2030 r.

Dane te, wynikające z tłumaczonych przez tłumacza przysięgłego dokumentów urzędowych wskazują, że skarżący uzyskał prawo jazdy w Niemczech, ale jego uprawnienia do kierowania pojazdami zostały cofnięte i mogą być przywrócone dopiero po uprzednim przedłożeniu stosownej opinii lekarsko-psychologicznej.

Oznacza to, że wystąpiła sytuacja opisana w art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy, tj. skarżący uzyskał za granicą prawo jazdy, ale jego uprawnienie do kierowania pojazdami zostało okresowo cofnięte i to do czasu przedstawienia opinii lekarsko-psychologicznej. Jak wynika z treści skargi, skarżący błędnie utożsamia okres cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z orzeczonym przez Sąd okresem zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Tymczasem po upływie tego okresu, w którym skarżący w ogóle nie mógł odzyskać uprawnień do kierowania pojazdami, nadal z mocy obowiązujących przepisów niemieckich trwa okres cofnięcia tych uprawnień, które skarżący może odzyskać tylko po spełnieniu warunku w postaci przedłożenia pozytywnej opinii lekarsko-psychologicznej. Dopiero po ostatnim z wskazanych okresów to jest [...] czerwca 2030 r. skarżący może ubiegać się o nowe niemieckie prawo jazdy bez przedstawiania takiej opinii.

Wobec powyższego w świetle prawidłowo ustalonych w oparciu o dokument urzędowy – pismo Federalnego Urzędu Ruchu Drogowego okoliczności faktycznych istniała, w ocenie Sądu, prawna podstawa do wydania decyzji odmawiającej skarżącemu wydania polskiego prawa jazdy, którą stanowił art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami. Ustalenie tych okoliczności w sprawie nastąpiło na podstawie tłumaczonych przez tłumacza przysięgłego dokumentów urzędowych, których wiarygodność, w świetle całego materiału dowodowego, nie budzi wątpliwości. Organy prawidłowo powołały właściwe przepisy, a uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

6. Przepis art. 12 ust. 1 pkt 5 stanowi odzwierciedlenie regulacji zawartych art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U.UE.L.2006.403.18 ze zm.) zgodnie z którym państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o prawo jazdy, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione.

Celem tych przepisów jest uniemożliwienie osobom, które zostały wykluczone z uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium jednego z krajów członkowskich Unii Europejskiej, ominięcia sankcji nałożonych mocą prawomocnych orzeczeń właściwych władz i nie dopuszczenie ich do ruchu drogowego bez uprzedniego spełnienia określonych przepisami prawa warunków do odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami.

Skoro zatem aby ubiegać się o ponowne wydanie uprawnienia do kierowania pojazdami w Niemczech skarżący musiałby spełnić dodatkowy warunek, a mianowicie przedstawić pozytywną opinię lekarsko-psychologiczną potwierdzającą jego zdolność do uczestnictwa w ruchu drogowym, to wydanie mu polskiego prawa jazdy bez spełnienia tego warunku prowadziłoby do obejścia prawa niemieckiego. Właśnie wyeliminowaniu możliwości takiego obejścia prawa państw członkowskich służy powołany wyżej przepis dyrektywy 2006/126/WE i stanowiący jego odpowiednik art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami.

Niezasadne jest powoływanie się przez pełnomocnika strony na naruszenie zasad swobody przemieszczania się i osiedlania osób zamieszkałych na terytorium UE. Wskazane przepisy i system koordynacji dotyczące takich jak rozpatrywany przypadków nie wprowadzają bowiem ograniczeń tej zasady tylko zawierają rozwiązania chroniące bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a więc w szczególności życie i zdrowie ludzkie przed osobami, które naruszają regulacje krajowe chroniące najistotniejsze dobra i wartości. Mając na względzie jednolitą i skuteczna ochronę tych wartości na terenie całej Unii rozwiązania koordynujące należy uznać za w pełni uzasadnione.

Zauważyć też należy, że z zasad, na które powołuje się strona skarżąca nie da się wyprowadzić wniosku, że prawa, które przysługują stronie w innym kraju członkowskim muszą być szersze niż prawa przysługujące jej w dotychczasowym miejscu zamieszkania. Przyjęcie stanowiska strony prowadziłoby do nadużycia tych zasad, godząc w inne, co najmniej równe im zasady i wartości, a zatem legalizacji bardzo niebezpiecznego zjawiska określanego mianem "turystyki w zakresie praw jazdy", które sprowadza się do wykorzystywania różnić w prawie wewnętrznym państw członkowskich do obchodzenia sankcji i rygorów, które wynikały z naruszenia podstawowych zasad porządku i bezpieczeństwa w ruchu drogowym na terenie Niemiec. Tego typu naruszenia i okoliczności popełnienia czynów karalnych niosą za sobą takie same zagrożenia i konsekwencje, niezależnie od tego na jakim terytorium zostały popełnione i jakie konkretnie sankcje za nie wymierzono, co powoduje, że również organy polskie muszą je brać pod uwagę.

7. Podkreślić należy, że gwarancje wynikające z prawa unijnego, na które powołuje się strona znajdują zastosowanie w innej sytuacji mianowicie, gdy państwo członkowskie bezterminowo odmawia uznania ważności prawa jazdy osoby, której na terytorium tego państwa cofnięto lub unieważniono prawo jazdy, wydane ewentualnie w innym państwie członkowskim w późniejszym czasie, to jest po upływie okresu obowiązywania takiego zakazu (por. wyrok TSUE: z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C‑476/01 Kapper, Rec. s. I‑5205, pkt 76; oraz w sprawach połączonych Wiedemann i Funk, pkt 63; a także w sprawie Schwarz, pkt 85; postanowienie z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie C‑227/05 Halbritter, pkt 28).

Podobnie, w powołanym przez stronę wyroku TSUE z 26 kwietnia 2012 r. w sprawie C-419/10 Trybunał uznał, że art. 2 ust. 1 i art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie odmowy uznania przez państwo członkowskie – poza okresem obowiązywania zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy orzeczonego wobec posiadacza prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim i w sytuacji, gdy spełniony jest warunek zwykłego miejsca zamieszkania zainteresowanego na terytorium drugiego z tych państw członkowskich – ważności wspomnianego prawa jazdy, jeżeli jego posiadaczowi cofnięto poprzednie prawo jazdy na terytorium pierwszego z tych państw członkowskich.

Porównując przesłanki prawne odmowy i stan faktyczny sprawy z motywami i stanami faktycznymi powołanych orzeczeń widoczne jest, że są one różne, a zarzucane naruszenia w sprawie nie zachodzą.

Wskazać również należy, że zgodnie ze stanowiskiem TSUE wyrażonym w wyroku z 1 marca 2012 r. w sprawie C-467/10 Baris Akyüz, przepisy art. 1 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG w związku z art. 2 ust. 1 oraz z art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126/WE w sprawie praw jazdy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom przyjmującego państwa członkowskiego, które pozwalają, aby odmówiło ono uznania na swoim terytorium prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim, jeżeli wobec posiadacza owego prawa jazdy przyjmujące państwo członkowskie nie zastosowało żadnego środka w rozumieniu rzeczonych art. 8 ust. 4 dyrektywy 91/439 lub art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126, lecz w tym ostatnim państwie odmówiono mu wydania pierwszego prawa jazdy na tej podstawie, że zgodnie z przepisami wskazanego państwa nie spełniał on fizycznych i psychologicznych wymogów bezpiecznego prowadzenia pojazdu silnikowego.

W niniejszej sprawie właściwy według prawa niemieckiego organ zastosował środki przewidziane art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126 wobec czego odmowa wydania dokumentu również przez organ krajowy (polski) była uzasadniona.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia prawa materialnego orz prawa procesowego, a tym bardziej zasad i gwarancji wynikających z prawa traktatowego oraz prawa wtórnego i w związku z tym oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.

-----------------------

#

2