Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 381/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 107 par. 3, art. 145, art. 145a, art. 155
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. c, art. 152, art. 153, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2011 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie wyłączenia gruntów rolnych z produkcji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty K. z dnia (...) nr (...) II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę (...) zł (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia (...) lipca 2006 r. K. J. zwróciła się do Starostwa Powiatowego w K. o wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów położonych w miejscowości P. oznaczonych w ewidencji jako działka nr (...) przeznaczonych pod budowę budynku sportowo-agroturystycznego.

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2006 r., Nr (...), wydaną na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity Dz. U. Nr 121, poz. 1266 z 2004 r. ze zm.) Starosta K. zezwolił na wyłączenie z produkcji rolniczej części działki oznaczonej numerem ewidencyjnym (...) położonej w P. o powierzchni całkowitej 0,2249 ha oraz określił warunki tego wyłączenia, w tym między innymi obowiązek uiszczenia jednorazowej należności oraz opłat rocznych płatnych przez 10 lat na konto Funduszu Ochrony Gruntów Rolnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia (...) października 2006 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższą decyzję Kolegium K. J. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 20 marca 2007 r., sygn. akt III SA/Po 1086/06, uchylił zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy punkt II podpunkt 2 i 3 decyzji Starosty K. z dnia (...) sierpnia 2006 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty K. w punkcie II podpunkt 2 i 3, to jest w części dotyczącej ustalonej jednorazowej należności z tytułu trwałego wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd wskazał na wadliwość zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzja organu I instancji w zakresie ustalającym wartość rynkową gruntu podlegającemu trwałemu wyłączeniu z produkcji rolnej i zalecił organowi ponownie rozpoznającemu sprawę ustalenie cen rynkowych gruntów stosowanych w obrocie gruntami we wsi P. na dzień faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji.

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2007 r. Starosta K. zwolnił Stronę z obowiązku uiszczenia jednorazowej należności na podstawie art. 12 ust. 6 ustawy z dnia 03 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Wnioskiem z dnia (...) grudnia 2007 r. K. J. wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty K. z dnia (...) sierpnia 2006 r. w przedmiocie wyłączenia gruntów rolnych z produkcji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia (...) lutego 2008 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. Takie same stanowisko zajęło Kolegium w decyzji z dnia (...) marca 2008 r. wydanej po rozpoznaniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, Sąd, wyrokiem z dnia 18 listopada 2008 r., sygn. III SA/Po 226/08, oddalił.

Wnioskiem z dnia (...) listopada 2008 r. K. J. zwróciła się do Starosty K. o uchylenie decyzji z dnia (...) sierpnia 2006 r., w sprawie wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej, wskazując, że w wyniku długotrwałego procesu administracyjnego nie skorzystała z tej decyzji i nie jest już zainteresowana rozwiązaniami, które były planowane w roku 2006.

Decyzją z dnia (...) stycznia 2009 r. Starosta K., po rozpoznaniu wniosku K. J., działając na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) odmówił uchylenia swojej wcześniejszej decyzji z dnia (...) sierpnia 2006 r.

W uzasadnieniu decyzji w skazano, iż nie ma podstaw prawnych do uchylenia powyższej decyzji w trybie kpa, bowiem użytki rolne objęte decyzją zezwalającą na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej położone na działce nr (...) we wsi P. zostały faktycznie wyłączone z produkcji rolnej, zaś przepisy szczególne, to jest art. 28 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wskazują wręcz, iż w razie stwierdzenia, że grunty przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nierolnicze i nieleśne zostaną wyłącznie z produkcji bez decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1 i 2 tej samej ustawy, to decyzję taką (to jest decyzję o zezwoleniu na wyłączenie z produkcji) wydaje się z urzędu.

Pismem z dnia (...) czerwca 2009 r. K. J. zwróciła się na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa do Starosty K. z wnioskiem o wznowienie postępowania w celu uchylenia decyzji tegoż organu z dnia (...) sierpnia 2006 r. W uzasadnieniu wniosku podano, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie wadliwie interpretowanych przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a realizowany na nieruchomości budynek rolniczy był realizowany przez ojca wnioskodawczyni, który ma zarejestrowane na przedmiotowej nieruchomości gospodarstwo rolne i siedzibę stada.

Pismem z dnia (...) lipca 2009 r. Starosta wezwał K. J. do usunięcia braków formalnych podania z dnia (...) czerwca 2009 r. poprzez udokumentowanie daty, w której strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących przesłankę do wznowienia postępowania oraz sprecyzowania żądania wniosku poprzez wskazanie, której decyzji Starosty dotyczy złożony wniosek.

Pismem z dnia (...) lipca 2009 r. K. J. wyjaśniła, że wniosek o wznowienie postępowania dotyczy decyzji z dnia (...) stycznia 2009 r., w której Starosta K. i odmawia uchylenia swojej wcześniejszej decyzji z dnia (...) sierpnia 2006 r.

Postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2009 r. Starosta K. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty K. z dnia (...) stycznia 2009 r. odmawiającą uchylenia jego wcześniejszej decyzji z dnia (...) sierpnia 2006 r.

Decyzją z dnia (...) września 2009 r., Nr (...), Starosta K. odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej z dnia (...) stycznia 2009 r., w sprawie odmowy uchylenia decyzji z dnia (...) sierpnia 2006 r., zezwalającej na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego oraz wskazano, że decyzją z dnia (...) maja 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy realizacji budowy budynku gospodarczo-magazynowego zlokalizowanego na działce nr (...) we wsi P., gmina B. W dalszej kolejności podniesiono, że ponowna analiza akt sprawy wskazała, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 1 kpa, co uzasadniałoby uchylenie decyzji Starosty z dnia (...) stycznia 2009 r. Wyjaśniono, iż powołując powyższą podstawę strona skonkretyzowała, iż decyzję oparto na fałszywym dowodzie - przyjęciu takiej wykładni przepisów prawa w wyniku której uznano, iż każda inwestycja realizowana na przedmiotowych gruntach, niezależnie od jej rodzaju, w tym budynek gospodarczo-magazynowy, wymaga decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej, bowiem są to grunty przeznaczone w planie zagospodarowania przestrzennego na cele nie związane z produkcją rolniczą. Zdaniem organu nie można uznać tego faktu za oparcie się na sfałszowanym dowodzie w uzasadnieniu decyzji z dnia (...) stycznia 2009 r., gdyż sfałszowanym dowodem nie jest sformułowanie, z którym strona nie zgadza się, bowiem różni się od jej własnej interpretacji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła w dniu (...) września 2009 r. K. J. , wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca podniosła, że na przedmiotowej działce nie wykonano żadnych zmian zagospodarowania. K. J. odwołała się do stanowiska Ministerstwa Rolnictwa w sprawie prawidłowej wykładni prawa i zarzuciła, iż organ nie odniósł się merytorycznie do tego stanowiska, jak również do podstaw ustawowych, a swoje rozstrzygnięcie ograniczył do przepisu art. 145 kpa nie wskazując, na jakiej podstawie ma dalej uiszczać opłaty roczne za wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej, skoro nie wykonała żadnych zmian zagospodarowania działki.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia (...) października 2009 r., utrzymało w mocy decyzję Starosty K. z dnia (...) września 2009 r. wskazując, iż w sprawie nastąpiło faktyczne wyłączenie gruntów rolnych z produkcji, co wynika m.in. z dokumentów mówiących o zaawansowaniu robót budowlanych. Podniesiono nadto, iż zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych rozpoczęcie inwestycji jest wyłączeniem gruntów z produkcji rolniczej, a na ocenę zgodności z prawem kwestionowanej decyzji nie ma wpływu podnoszona w pismach sprawa aktualnie prowadzonych zmian w realizowanej na nieruchomości inwestycji.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. J.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 10 marca 2010 r., sygn. II SA/Po 878/09 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Zdaniem Sadu postanowienie o wznowieniu postępowania powinno prowadzić do wszechstronnego rozważenia przez organ prowadzący postępowanie, czy decyzja, której uchylenia strona domagała się w wyniku toczącego się postępowania wznowieniowego, była obarczona jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 kpa oraz 145a kpa, przy czym z uwagi na fakt, iż postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania jest postępowaniem, które za wyjątkiem określonym w ustawie, może toczyć się z urzędu, przesłanka wznowieniowa określona w żądaniu strony nie jest wiążąca dla organu, na którym z woli ustawodawcy spoczywa obowiązek wszechstronnego rozważenia, czy w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniających wydanie decyzji o uchyleniu kwestionowanej decyzji. W przedmiotowej sprawie organy zaniechały zrealizowania powyższego obowiązku, jak też zaniechał wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie.

Decyzją z dnia (...) czerwca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ponownie orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty K. z dnia (...) września 2009 r.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że nie ma podstaw do uchylenia decyzji Starosty K. z dnia (...) sierpnia 2006 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa., bowiem przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, zaś w niniejszym przypadku przedmiotową decyzję wydano w oparciu o wówczas i nadal obowiązujące przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Kolegium wskazało nadto, że w aktach sprawy jest wniosek strony o wyłączenie gruntów rolnych z produkcji wraz z mapą sytuacyjno-wysokościową z zaznaczeniem konturu projektowanej zabudowy oraz wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazującym, że nieruchomość jest przeznaczona pod tereny usług komercyjnych UC 1 i UC 6 - handel (turystyka), co umożliwiło wyłączenie gruntu z produkcji rolnej. Odnosząc się do argumentów podnoszonych w odwołaniu Kolegium wskazało, że podnoszone przez stronę twierdzenie, iż w niniejszym przypadku nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania przedmiotowych gruntów jest nietrafne, gdyż ze zgromadzonych w sprawie dokumentów jednoznacznie wynika, że część działki została zainwestowana poprzez jej zabudowę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uznało jako argumentu uzasadniającego uchylenie decyzji ostatecznej faktu zarejestrowania siedziby stada w dniu (...) czerwca 2007 r. w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Powiatowym Biurze, albowiem w ocenie organu II instancji stado składające się z pięciu owiec może być wypasane na pozostającej w rolniczym użytkowaniu pozostałej części działki. Ponadto Kolegium podkreśliło, że pełnomocnik K. J., P. J. na rozprawie przeprowadzonej w dniu (...) maja 2010 r. w Wydziale Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w K. stwierdził, że z zainwestowanego terenu została zdjęta próchniczna warstwa gleby, co jest równoznaczne z zaniechaniem rolniczego użytkowania tych gruntów. Do czynności tej K. J. była zobowiązana w punkcie IV decyzji z dnia (...) sierpnia 2006 r., o uchylenie której strona wnioskuje, a nadto aktualnie strona złożyła nowy wniosek o wyłączenie dalszej części gruntów rolnych pod już częściowo zrealizowaną inwestycję i na załączonym bilansie terenu jednoznacznie określiła, iż powierzchnia 0,0904 ha z działki (...) została już wyłączona z produkcji decyzją z dnia (...) sierpnia 2006 r.

Decyzje powyższą zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. J. , zarzucając jej wydanie została z naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 05 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Po 537/10, uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia (...) czerwca 2010 r.

Zdaniem Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygając przedmiotową sprawę nie zrealizowało wskazań zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 10 marca 2010 r., sygn. II SA/Po 878/09, odnosząc się jedynie do przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 kpa z pominięciem pozostałych przesłanek wznowienia postępowania określonych w przepisach przywołanych przez Sąd w uzasadnieniu powyższego wyroku. Jak podkreślił Sąd przedmiotem postępowania administracyjnego przedmiotowej sprawie nie stanowi kwestia zbadania dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty K. z dnia (...) sierpnia 2006 r., uchylenia tej decyzji, lecz kwestia wznowienia postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 155 k.p.a. i zakończonego decyzją ostateczną Starosty wnioskiem. Nr (...) z dnia (...) stycznia 2009 r. odmawiającą uchylenia swojej wcześniejszej decyzji Nr (...) z dnia (...) sierpnia 2006 r. Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących posłużenia się przez Starostę przy wydaniu decyzji z dnia (...) stycznia 2009 r. "nieprawdziwą interpretacją ustawy o ochronie gruntów rolnych w powiązaniu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego" wskazano, iż wadliwe zastosowanie bądź niezastosowanie przepisów prawa materialnego, względnie jego błędna wykładnia nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania i uchylenia decyzji ostatecznej w trybie postępowania wznowieniowego, będącego jednym z postępowań nadzwyczajnych, ustanawiających wyłom w zasadzie trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Przesłanki wznowienia postępowania określone bowiem zostały w przez ustawodawcę w postaci zamkniętego katalogu zawartego w art. 145 § 1 pkt 1 do 8 k.p.a. oraz w art. 145a § 1 k.p.a. i nie ma wśród nich błędnego zastosowania, względnie błędnej wykładni prawa materialnego.

Decyzją z dnia (...) marca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty K. z dnia (...) września 2009 r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia powtórzono dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazano, że decyzja z dnia (...) sierpnia 2006 r., którą orzeczono o wyłączeniu gruntów rolnych z produkcji jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz jest ostateczna. Jak wskazano podnoszony przez stronę zarzut sfałszowania przepisów ustawy z dnia 03 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych lub ich błędna interpretacja nie ma w przedmiotowej sprawie miejsca, a fakt zrealizowania inwestycji nie związanej z produkcją rolną podkreśla wydana na wniosek skarżącej decyzja Starosty z dnia (...) czerwca 2010 r., którą zatwierdzono zmianę użytku rolnego na działce nr (...).

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. J. wskazując na błędne ustalenia faktyczne organy dotyczące uznania, że inwestycja zrealizowana na nieruchomości stanowiła inwestycję nie związaną z produkcją rolną, gdyż w istocie jej wniosek z dnia (...) czerwca 2006 r. dotyczył wyłączenia gruntu, na którym realizowany był budynek rolniczy. W opinii skarżącej Kolegium nie zbadało, czy na przedmiotowej nieruchomości doszło do faktycznej zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Skarżąca zakwestionowała również fakt nałożenia na nią opłaty w sytuacji, gdy nie wykonała żadnych czynności zmierzających do wyłączenia gruntów oraz niezrealizowanie przez organ wytycznych zawartych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 14 lipca 2011 r. uczestnik postępowania – P. J. – wniósł o jej uwzględnienie i wyjaśnił, że w istocie kwestionowana jest część decyzji z 2006 r. nakładająca na K. J. opłaty roczne od 2006 r., co jest sprzeczne z ustawą o ochronie gruntów rolnych, gdyż w istocie od 2011 r. grunty nie były wykorzystywane w sposób nierolniczy.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony.

Przedmiotem niniejszej skargi jest kwestia oceny prawidłowości działań podejmowanych przez organy administracji publicznej w ramach postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia (...) stycznia 2009 r., którą Starosta K., po rozpoznaniu wniosku K. J., działając na podstawie art. 155 kpa odmówił uchylenia swojej wcześniejszej decyzji z dnia (...) sierpnia 2006 r. Tak zakreślony przedmiot postępowania obliguje organy administracji do rozważenia, czy decyzja z dnia (...) stycznia 2009 r. była obarczona kwalifikowanymi wadami określonymi w art. 145 § 1 oraz 145a kpa, uzasadniającym jej wzruszenie.

Rozstrzygając przedmiotową sprawę w pierwszej kolejności zauważyć należy, iż zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W powyższym świetle wskazać należy, że wytyczne zawarte w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 marca 2010 r., sygn. II SA/Po 878/09, oraz z dnia 05 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Po 537/10, nadal nie zostały przez organy administracji zrealizowane.

Jak podkreślono, w powołanych powyżej wyrokach, z natury postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania wynika, że wydanie przez organy administracji publicznej postanowienia o wznowieniu postępowania otwiera drogę do wszechstronnego rozważenia, czy decyzja, której uchylenia strona domagała się w wyniku toczącego się postępowania wznowieniowego, była obarczona jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 oraz 145a kpa. Równocześnie postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania jest postępowaniem, które za wyjątkiem określonym w ustawie, może toczyć się z urzędu, a przesłanka wznowieniowa określona w żądaniu strony nie jest wiążąca dla organu, na którym spoczywa obowiązek wszechstronnego rozważenia, czy w sprawie nie wystąpiła żadna z ustawowych przesłanek uzasadniających wydanie decyzji o uchyleniu kwestionowanej decyzji. Innymi słowy wniosek skarżącej, dotyczący wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia (...) stycznia 2009 r. winien skutkować wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, w ramach którego to postępowania organy z urzędu zbadają, czy w sprawie zaistniała jedna z przesłanek określonych w przepisach kpa uzasadniających uchylenie lub zmianę decyzji z dnia (...) stycznia 2009 r.

Analiza zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia (...) września 2009 r. wskazuje, że organy administracji nie wywiązały się z powyższego obowiązku. W szczególności w treści rozstrzygnięcia Starosty wskazano jedynie na nie zaistnienie w przedmiotowej sprawie podnoszonej przez skarżacą przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 kpa, natomiast w treści zaskarżonej decyzji Kolegium wskazano, na prawidłowość decyzji z dnia (...) sierpnia 2006 r., którą orzeczono o wyłączeniu gruntów rolnych z produkcji. Tym samym organ I instancji w treści rozstrzygnięcia pominął konieczność rozważenia, czy w sprawie zaistniały inne przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia (...) stycznia 2009 r., zaś rozstrzygnięcie organu II instancji jest wadliwe i niezwiązane z przedmiotem postępowania, gdyż odnosi się w istocie do stwierdzenia prawidłowości decyzji z dnia (...) sierpnia 2006 r. Co więcej również powyższe orzeczenie pomija rozważania dotyczące wystąpienia innych przesłanek wznowienia postępowania zaskarżonego decyzją z dnia (...) stycznia 2009 r., a jeżeli chodzi o przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt. 1 kpa nie zawiera uzasadnienia dlaczego, zdaniem organu, przesłanka ta nie nastąpiła bowiem stwierdzenie, że "podnoszona przez strony sprawa sfałszowania przepisów ustawy z dnia 03 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych lub błędna ich interpretacja nie miała miejsca w niniejszym przypadku" nie stanowi odniesienia się do okoliczności, które stanowią podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o powyższy artykuł.

W tym miejscu Sąd podkreśla raz jeszcze, iż przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie nie jest badanie zgodności z prawem decyzji z dnia (...) sierpnia 2006 r. mocą której Starosta zezwolił na wyłączenie z produkcji rolniczej części działki oznaczonej numerem ewidencyjnym (...) położonej w P. o powierzchni całkowitej 0,2249 ha oraz określił warunki tego wyłączenia, leczy tylko i wyłącznie ustalenie, czy zachodzą przesłanki dla uchylenia w wyniku wznowienia postępowania innej decyzji Starosty K., wydanej w odrębnym, prowadzonym na podstawie art. 155 kpa postępowaniu - to jest decyzji z dnia (...) stycznia 2009 r. odmawiającej uchylenia jego wcześniejszej decyzji z dnia (...) sierpnia 2006 r. Poza zakresem rozpoznania organów administracji winno zatem być rozważenie zgodności z prawem decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej, czy też nałożenia na skarżącą obowiązku uiszczania opłat rocznych za wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej.

Reasumując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że rozstrzygając przedmiotową sprawę organy administracji publicznej nie rozważyły, czy w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt. 1 – 8 kpa oraz w art. 145a kpa, uzasadniające wzruszenie decyzji ostatecznej z dnia 14 stycznia 2009 r., wydanej w trybie art. 155 kpa. Organy dopuściły się tym samym naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3, a więc dopuściły się naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia (...) września 2009 r.

Ponownie rozpoznając sprawę organy zobowiązane są do zbadania z urzędu, czy w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty K. z dnia (...) stycznia 2009 r., nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniających wydanie decyzji o uchyleniu tej decyzji z powodu, obarczenia ja którąkolwiek z wad uzasadniających wznowienie postępowania, a następnie w sposób wyczerpujący, uwzględniający wymogi określone w art. 107 § 3 kpa uzasadnić podjętą decyzję.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 powyższej ustawy.