Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2810/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Zabytki
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1446
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie asesor WSA Karolina Kisielewicz, sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2017 r. sprawy ze skargi L.J. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2016 r. znak [...] w przedmiocie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] października 2016 r. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania L.J., od decyzji [...] Konserwatora Zabytków, działającego z upoważnienia Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] pozwalającej A. L. i P. S. na prowadzenie robót budowlanych w budynku przy ul. [...]w [...] - położonym na terenie strefy ochrony konserwatorskiej "[...]", wpisanej do rejestru zabytków decyzją Konserwatora Zabytków [...] z dnia [...] kwietnia 1979 r. pod numerem [...]- polegających na wymianie więźby dachowej i poszycia dachowego wraz z doświetleniem dachu oknami połaciowymi, wg "Projektu budowlanego konstrukcji wymiany więźby dachowej w budynku przy ul. [...] w [...]" z 2015 r. oraz dwóch projektów pt. "Projekt budowlany doświetlenia strychu wraz z inwentaryzacją wymienionej więźby dachowej i poszycia nad lokalem (...)" z 2015 – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana na podstawie art. 7 pkt 1, art. 36 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 44 ust. 1 pkt 2, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (j.t. Dz. U. 2014 poz. 1446 ze zm.) oraz art. 17 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

2. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że sprawa samowolnego prowadzenia robót budowlanych w budynku mieszkalnym położonym przy ul. [...]w [...], była już uprzednio przedmiotem postępowania [...] Konserwatora Zabytków, który decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], wstrzymał roboty budowlane prowadzone w obrębie dachu budynku, bez pozwolenia organu ochrony zabytków. Następnie, decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...],[...]Konserwator Zabytków nałożył na A. L. i P. S. obowiązek uzyskania pozwolenia tego organu na prowadzenie wstrzymanych prac, poprzez złożenie wniosku w terminie siedmiu dni od daty doręczenia tej decyzji. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. A. L. i P. S. zwrócili się do [...] Konserwatora Zabytków z wnioskiem o wydanie pozwolenia na wymianę więźby dachowej i pokrycia dachowego nad lokalami [...] i [...] w budynku przy ul. [...]w [...].Po rozpatrzeniu wniosku, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...]lipca 2015 r. nr [...] pozwolił na kontynuowanie wstrzymanych robót budowlanych. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, zarzucając [...] Konserwatorowi Zabytków m.in. zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, [...] Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] pozwolił A. L. i P. S. na prowadzenie wstrzymanych robót budowlanych w przedmiotowym budynku; termin ważności pozwolenia wyznaczono do dnia [...] grudnia 2016 r.

Od decyzji tej odwołanie wniósł L. J..

3. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 44 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, który stanowi, że decyzja, o której mowa w art. 43, wygasa po upływie 2 miesięcy od dnia jej doręczenia, jeżeli w tym terminie wojewódzki konserwator zabytków nie wyda decyzji nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie wstrzymanych badań, prac, robót lub innych działań przy zabytku, przy czym wniosek o wydanie tego pozwolenia składa się w terminie nie dłuższym niż 7 dni od dnia doręczenia decyzji. Obowiązek prowadzenia m.in. prac konserwatorskich i robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru na podstawie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wynika natomiast wprost z dyspozycji przepisu art. 36 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

Zdaniem organu, właściwość rzeczowa organu konserwatorskiego wynika z faktu, iż objęty przedmiotową inwestycją budynek przy ul. [...] w [...]zlokalizowany jest na obszarze strefy ochrony konserwatorskiej "[...]", wpisanej do rejestru zabytków decyzją Konserwatora Zabytków [...]z dnia [...] kwietnia 1979 r. pod numerem [...], w uzasadnieniu której stwierdzono, że "zabudowa [...] wraz z siatką ulic jest jednolitym zespołem architektonicznym, który powstał w latach międzywojennych XX w. Większość obiektów na tym terenie to dzieła przodujących architektów wówczas działających".

Z treści decyzji o wpisie do rejestru zabytków obszaru [...] wynika, że ochronie konserwatorskiej podlega nie tylko układ urbanistyczny, ale również zespół budowlany, który stosownie do art.3 pkt 13 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, stanowi powiązaną przestrzennie grupę budynków, wyodrębnioną ze względu na formę architektoniczną, styl, zastosowane materiały, funkcję, czas powstania lub związek z wydarzeniami historycznymi. Objęcie ochroną konserwatorską układu urbanistycznego oraz zespołu budowlanego ma na celu trwałe zachowanie historycznego rozplanowania i kompozycji przestrzennej układu wraz z najbardziej wartościowymi obiektami architektury. Zakres ochrony nieruchomości przy ul. [...]w [...] określają jednocześnie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą nr [...] Rady [...]z dnia [...] października 2006 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. nr [...], poz. [...]), sprostowaną uchwałą nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Stosownie natomiast do art. 7 pkt 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowią jedną z form ochrony zabytków.

Organ stwierdził, że przedmiotowy budynek położony jest w tzw. strefie ochrony prawnej Służb Ochrony Zabytków, oznaczonej na rysunku planu miejscowego symbolem KZ1. W § 17 ust. 1 tego planu przedmiotowa nieruchomość - budynek i działka - została wskazana jako "będąca w ewidencji właściwych Służb Ochrony Zabytków", a w § 17 ust. 2 pkt 2 wprowadzono zakaz jej likwidacji, dokonywania nadbudowy oraz zasadniczych zmian gabarytów obiektów, przy czym dopuszczono remonty kapitalne i modernizacje, pod warunkiem zachowania m.in. typu oraz pochylenia i pokrycia dachu.

Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2015 r. [...]Konserwator Zabytków przeprowadził oględziny nieruchomości przy ul. [...]w [...], w obecności stron postępowania. Podczas oględzin ustalono, że w budynku były prowadzone roboty budowlane, polegające na wymianie więźby dachowej, które po wydaniu decyzji w trybie art. 43 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami zostały wstrzymane przez inwestorów, tj. A. L. i P. S.. Wykonano jednak tymczasowe zabezpieczenie więźby dachowej przed opadami atmosferycznymi, jak również rynny i obróbki blacharskie. Skutkiem tych ustaleń [...] Konserwatora Zabytków było wydanie decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], zobowiązującej inwestorów do uzyskania pozwolenia konserwatorskiego na kontynuowanie wstrzymanych prac.

Organ ustalił, w oparciu o dokumenty dołączone do wniosku o wydanie pozwolenia,że przedmiotem inwestycji prowadzonej w budynku przy ul. [...] w [...], było wykonanie nowej więźby dachowej wraz z ociepleniem połaci dachowych oraz ich pokryciem, jak również wprowadzenie w dachu okien połaciowych, wykonanie rynien, rur spustowych i obróbek blacharskich. Ze względu na zmianę układu oraz wymiarów poszczególnych elementów więźby dachowej, zmianie uległa faktyczna grubość dachu, w związku z czym doszło do nieznacznej zmiany wysokości budynku, która zwiększyła się o 38 cm. Pomimo wprowadzonych zmian w decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] , odpowiedzialny m.in. za weryfikację inwestycji pod względem zgodności z przepisami ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. 2016 poz. 290), ocenił, że roboty budowlane związane z wykonaniem nowej więźby dachowej w przedmiotowym budynku oraz wprowadzeniem w dachu okien połaciowych, miały w istocie charakter przebudowy, która nie stoi w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Podobne stanowisko wyraził [...] Konserwator Zabytków w decyzji, będącej przedmiotem zaskarżenia. Będąc obowiązanym do dokonania oceny zgodności prowadzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod względem kształtowania funkcjonalno-przestrzennego z uwzględnieniem problematyki konserwatorskiej, organ pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie ma charakteru nadbudowy, nie powoduje też zasadniczych zmian gabarytu budynku przy ul. [...] w [...], a także nie narusza proporcji bryły, ani kompozycji elewacji.

Organ drugiej instancji podzielił stanowisko organu ochrony zabytków co do dopuszczalności przedmiotowej inwestycji z perspektywy zasad ochrony konserwatorskiej, obowiązujących na terenie strefy ochrony konserwatorskiej [...]w [...]. Wprowadzenie nowej więźby dachowej i wykonanie termoizolacji dachu, związane ze zmianą warstw i grubości dachu, a zarazem nieznacznym podniesieniem jego połaci, nie doprowadziło w niniejszej sprawie do modyfikacji formy architektonicznej budynku, będącego elementem zabudowy z okresu międzywojennego, jak również nie wpłynęło negatywnie na relacje przestrzenne w zabytkowym zespole zabudowy i układzie urbanistycznym dzielnicy.

W ocenie organu odwoławczego, [...] Konserwator Zabytków dostatecznie wyjaśnił powody zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 44 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, którego konsekwencją było wydanie pozwolenia na kontynuację wstrzymanych robót budowlanych.

Organ podniósł, że okoliczność wydania przez organ pierwszej instancji decyzji w trybie art. 43 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, daje możliwość wszczęcia swoistej procedury legalizacji robót budowlanych prowadzonych samowolnie bądź niezgodnie z zakresem i warunkami wydanego pozwolenia, jaką jest postępowanie w trybie art. 44 tej ustawy. Ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami szczegółowo określa postępowanie, jakie powinno następować po wstrzymaniu robót budowlanych decyzją, wydaną na podstawie art. 43. Będąc upoważnionym do wydawania rozstrzygnięć, które stanowią analogiczny do uprawnień organu nadzoru budowlanego sposób reakcji na samowolne wykonywanie przy zabytku robót budowlanych, wojewódzki konserwator zabytków ma możliwość wydania decyzji: (1) nakazującej przywrócenie zabytku do poprzedniego stanu lub uporządkowanie terenu, z określeniem terminu wykonania tych czynności, albo (2) nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie wstrzymanych badań, prac, robót lub innych działań przy zabytku, przy czym wniosek o wydanie tego pozwolenia składa się w terminie nie dłuższym niż 7 dni od dnia doręczenia decyzji, albo (3) nakładającej obowiązek podjęcia określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych badań, prac, robót lub innych działań przy zabytku do zgodności z zakresem i warunkami określonymi w pozwoleniu, wskazując termin wykonania tych czynności - art. 44 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Organ zaznaczył, że wydanie decyzji na podstawie art. 44 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków opiece nad zabytkami, nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie wstrzymanych badań, prac, robót lub innych działań przy zabytku, nie obliguje organu ochrony zabytków do wydania w konsekwencji decyzji pozytywnej, tj. pozwolenia na kontynuację rozpoczętych działań. Niemniej jednak, powyższa regulacja daje organowi możliwość dokładnego przeanalizowania przedłożonej przez stronę dokumentacji projektowej w porównaniu z oceną stanu faktycznego i prawnego oraz dokonania merytorycznej analizy wpływu i konsekwencji całości inwestycji budowlanej, rozpoczętej bez wymaganego pozwolenia tego organu. W konsekwencji możliwe jest więc zaakceptowanie przez organ ochrony zabytków wstrzymanie inwestycji oraz wydanie pozwolenia na jej kontynuację.

Organ stwierdził również, że [...] Konserwator Zabytków dokonał starannej oceny prognozowanego wpływu inwestycji na przedmiot ochrony, natomiast jego stanowisko zostało dostatecznie uzasadnione w treści zaskarżonej decyzji, którą Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uznał za słuszną i zgodną z prawem.

4. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł L. J.; zarzucając decyzji naruszenie:

1) art. 105 § 1 kpa poprzez brak umorzenia postępowania w sprawie, pomimo że roboty budowlane, na które pozwolenia domaga się inwestor zostały zakończone;

2) art. 8 kpa i art. 11 kpa poprzez:

a) niewyjaśnienie dlaczego organ administracyjny II stopnia zmienił własny pogląd prawny o braku możliwości wydania decyzji pozwalającej na prowadzenie robót budowlanych w trybie art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - po ich zakończeniu co doprowadziło do niezastosowania art. 44 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami,

b) nie ustosunkowanie się do twierdzeń skarżącego w odwołaniu od decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]m.in. w przedmiocie zarzutu zakończenia inwestycji oraz w przedmiocie zmiany wyglądu zewnętrznej bryły budynku powodującej jego oszpecenie;

3) art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie przez organ zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego oraz nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mających wpływ na treść decyzji, w tym dotyczących wpływu samowoli budowlanej na układ urbanistyczny strefy ochrony konserwatorskiej oraz zakończenia inwestycji budowlanej przez wydaniem zaskarżonej decyzji;

4) art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż dokonane prace budowlane przy budynku u. [...]w [...] w wyniku których doszło do zmiany gabarytów budynku nie stanowi[ą] nadbudowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane a stanowi[ą] przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane;

5) § 17 ust. 2 pkt 1 i § 17 ust. 2 pkt 2a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla [...]- uchwała nr [...]Rady Miasta Stołecznego [...] z dnia [...]października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], który zakazuje dokonywania nadbudowy oraz zasadniczych zmian gabarytów obiektu jak i zmian pierwotnego stylu obiektu oraz proporcji bryły i kompozycji elewacji - znajdujących się w ewidencji Służby Ochrony Zabytków, w tym budynku ul. [...]–

- wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji w całości i na podstawie art. 145 § 3 ppsa - umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i b ppsa uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach.

7. Zaskarżoną decyzją Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy decyzję pozwalającą A. L.i P. S. na prowadzenie robót budowlanych w budynku przy ul. [...] w [...]- położonym na terenie strefy ochrony konserwatorskiej [...]", wpisanej do rejestru zabytków decyzją Konserwatora Zabytków [...] z dnia [...]kwietnia 1979 r. polegających na wymianie więźby dachowej i poszycia dachowego wraz z doświetleniem dachu oknami połaciowymi.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa.

8. Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1446 z późn. zm.), pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru. Zgodnie natomiast z art. 44 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - decyzja, o której mowa w art. 43, wygasa po upływie 2 miesięcy od dnia jej doręczenia, jeżeli w tym terminie wojewódzki konserwator zabytków nie wyda decyzji nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie wstrzymanych badań, prac, robót lub innych działań przy zabytku, przy czym wniosek o wydanie tego pozwolenia składa się w terminie nie dłuższym niż 7 dni od dnia doręczenia decyzji.

Z akt sprawy wynika, że objęty przedmiotową inwestycją budynek przy ul. [...]w [...] zlokalizowany jest na obszarze strefy ochrony konserwatorskiej "[...]", wpisanej do rejestru zabytków decyzją Konserwatora Zabytków [...] z dnia [...] kwietnia 1979 r. Z decyzji tej wynika, że ochronie konserwatorskiej podlega nie tylko układ urbanistyczny, ale również zespół budowlany, który stosownie do art. 3 pkt 13 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, stanowi powiązaną przestrzennie grupę budynków, wyodrębnioną ze względu na formę architektoniczną, styl, zastosowane materiały, funkcję, czas powstania lub związek z wydarzeniami historycznymi. Objęcie ochroną konserwatorską układu urbanistycznego oraz zespołu budowlanego ma na celu trwałe zachowanie historycznego rozplanowania i kompozycji przestrzennej układu wraz z najbardziej wartościowymi obiektami architektury. Zakres ochrony przedmiotowej nieruchomości określają również ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą nr [...] Rady [...]z dnia [...] października 2006 r. Zgodnie natomiast z art. 7 pkt 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowią jedną z form ochrony zabytków.

Nie budzi zatem wątpliwości, jak słusznie wskazał organ, że przedmiotowy budynek położony jest w tzw. strefie ochrony prawnej Służb Ochrony Zabytków, w § 17 ust. 1 tego planu przedmiotowa nieruchomość - budynek i działka została wskazana jako "będąca w ewidencji właściwych Służb Ochrony Zabytków", dla której w § 17 ust. 2 pkt 2 wprowadzono zakaz jej likwidacji, dokonywania nadbudowy oraz zasadniczych zmian gabarytów obiektów, przy czym dopuszcza się remonty kapitalne i modernizacje, pod warunkiem zachowania m.in. typu oraz pochylenia i pokrycia dachu.

W czasie oględziny przedmiotowej nieruchomości przeprowadzonych przez organ w dniu [...] maja 2015 r. w obecności stron postępowania, okazało się, że w budynku były prowadzone roboty budowlane, polegające na wymianie więźby dachowej, które po wydaniu decyzji w trybie art. 43 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami zostały wstrzymane przez inwestorów – A. L. i P.S.. Wykonano jednak tymczasowe zabezpieczenie więźby dachowej przed opadami atmosferycznymi, jak również rynny i obróbki blacharskie.

Wobec takich ustaleń [...] Konserwatora Zabytków wydano decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. zobowiązującą inwestorów do uzyskania pozwolenia konserwatorskiego na kontynuowanie wstrzymanych prac.

Słusznie w oparciu o analizę dokumentów dołączonych do wniosku o wydanie pozwolenia organ ustalił, że przedmiotem inwestycji prowadzonej w budynku przy ul. [...]w [...], było wykonanie nowej więźby dachowej wraz z ociepleniem połaci dachowych oraz ich pokryciem, jak również wprowadzenie w dachu okien połaciowych, wykonanie rynien, rur spustowych i obróbek blacharskich. Ze względu na zmianę układu oraz wymiarów poszczególnych elementów więźby dachowej, zmianie uległa faktyczna grubość dachu, w związku z czym doszło do nieznacznej zmiany wysokości budynku, która zwiększyła się o 38 cm. Pomimo wprowadzonych zmian, w decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] kontrolując inwestycję pod względem zgodności z przepisami ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ocenił, że roboty budowlane związane z wykonaniem nowej więźby dachowej w przedmiotowym budynku oraz wprowadzeniem w dachu okien połaciowych, miały w istocie charakter przebudowy, która nie stoi w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sąd równocześnie zauważa, że WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 823/16, rozpoznając na rozprawie w dniu 24 maja 2017 r. skargę L. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję PINB dla [...] z dnia [...]grudnia 2015 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, m. in., że "Różnica w wysokości budynku wynoszącą 0,38 m spowodowana jest wyłącznie grubością materiałów budowlanych użytych w trakcie wykonywania wymiany dachu i w żadnym razie nie wynika z faktu nadbudowy przedmiotowego budynku. Również wykonana w toku prac zmiana układu dachu z płatwiowo-krokwiowego na jętkowo-krokwiowy nie wpłynęła na jego parametry. Rozbiórka starej więźby dachowej i wykonanie nowego pokrycia dachowego była wynikiem zastanego w trakcie robót stanu technicznego tych elementów oraz koniecznością wymiany całych elementów. (...) W ocenie Sądu prawidłowe jest także zakwalifikowanie wykonanych robót budowlanych jako przebudowy o której mowa w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. Zgodnie z przywołanym przepisem przebudową są roboty budowlane, w wyniku których następuje zmiana paramentów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych paramentów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Wykonane w przedmiotowej sprawie roboty budowlane, wbrew twierdzeniem skarżącego, nie stanowią nadbudowy, bowiem zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego w wyniku nadbudowy powstaje nowa część istniejącego obiektu budowlanego. Zmiana wymiarów pokrycia dachowego – zwiększenie o 0,38 m, wynikająca z użycia innych materiałów oraz dodatkowego ocieplenia, ale bez zmiany wysokości ścian zewnętrznych nie może być kwalifikowana jako zmiana wysokości budynku w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. (...) Należy także podkreślić, iż [...] Konserwator Zabytków zezwolił na prowadzenie prac budowlanych w budynku przy ul. [...] w [...] (budynek położony jest na terenie strefy ochrony konserwatorskiej [...], wpisanej do rejestru zabytków pod nr [...]), polegających na wymianie więźby dachowej i poszycia dachu wraz z doświetleniem oknami połaciowymi, zaś wykonane roboty budowlane nie naruszają zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] tj. uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...].".

Sąd podziela stanowisko organów wyrażone zarówno przez [...] Konserwatora Zabytków – iż przedmiotowa inwestycja nie ma charakteru nadbudowy, nie powoduje też zasadniczych zmian gabarytu budynku przy ul. [...]w [...], a także nie narusza proporcji bryły, ani kompozycji elewacji, jak i organ drugiej instancji – Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, co do dopuszczalności przedmiotowej inwestycji z perspektywy zasad ochrony konserwatorskiej, obowiązujących na terenie strefy ochrony konserwatorskiej [...] w [...]. Wprowadzenie nowej więźby dachowej i wykonanie termoizolacji dachu, związane ze zmianą warstw i grubości dachu, a zarazem nieznacznym podniesieniem jego połaci, nie doprowadziło do modyfikacji formy architektonicznej budynku, będącego elementem zabudowy z okresu międzywojennego, jak również nie wpłynęło negatywnie na relacje przestrzenne w zabytkowym zespole zabudowy i układzie urbanistycznym dzielnicy.

Zdaniem Sądu, nie budzi również wątpliwości możliwość zastosowania w niniejszej sprawie art. 43 ust. 1 pkt 1 i art. 44 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, i podziela również w tym zakresie stanowisko organu przedstawione wyczerpująco przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

9. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

10. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.