Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 262/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 2438/19 o odrzuceniu skargi W.K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Pismem z 18 września 2019 r. W.K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dalej również jako "WSA", skargę na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej, dalej jako "KGSG", z [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania.

W wykonaniu zarządzenia z 30 października 2019 r. (k. 1 akt sadowych), skarżącego wezwano do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez podanie numeru PESEL strony skarżącej.

Korespondencja zawierająca powyższe wezwanie (k. 17 i n. akt sądowych) została odebrana przez skarżącego 14 listopada 2019 r., o czym świadczy znajdujące się w aktach zwrotne potwierdzenie odbioru, dalej jako "ZPO". Wobec powyższego termin do usunięcia braku skargi, zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", upłynął 21 listopada 2019 r. Wobec niewywiązania się przez skarżącego z wezwania, postanowieniem z 13 grudnia 2019 r., WSA odrzucił skargę W.K.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. Wnosząc o uchylenie postanowienia z 13 grudnia 2019 r. Wskazał w nim, że 14 listopada 2019 r. otrzymał z WSA pismo datowane na 7 listopada 2019 r., zatytułowane "Doręczenie odpisu odpowiedzi na skargę" wraz z odpowiedzą na skargę KGSG z 17 października 2019 r. Dalej podniósł, ze "choć ww. pismo to wykonane zostało na 4 ss. i pod pieczęcią referenta stażysty (imię nazwisko nieczytelne) zawiera liczne pouczenia, to trudno uznać je za wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, gdyż w swej treści nie zawiera ono żądania nadesłania numeru PESEL, ani też nie zakreśla 7 – dniowego terminu na realizację powyższego, pod rygorem odrzucenia skargi".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Pismo procesowe strony powinno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można mu nadać prawidłowego biegu. Wymogi formalne składanych pism uregulowane zostały w art. 46 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., poza elementami wymienionymi w § 1 tego przepisu pismo strony powinno ponadto zawierać, w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie – numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Brzmienie tego przepisu zostało ustalone ustawą z dnia 12 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 934), dalej: "ustawa zmieniająca". Odnotować przy tym należy, że w myśl art. 5 pkt 2 ustawy zmieniającej, która weszła w życie 31 maja 2019 r., do postępowań prowadzonych na podstawie p.p.s.a. wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że do pierwszego pisma wniesionego przez stronę w danej sprawie po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepis art. 46 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, tj. zawierający wymóg podania numeru PESEL. W przedmiotowej sprawie skarga do WSA została wniesiona pismem z 18 września 2019 r., wobec czego konieczność podania numeru pesel nie budzi wątpliwości.

Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis ten stosuje się do skargi, stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi, o których mowa w tych przepisach, skutkuje odrzuceniem skargi.

Skarga do WSA, złożona przez W.K., nie zawierała numeru PESEL skarżącego. Zatem zasadnie został on wezwany do usunięcia wskazanego braku – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W aktach sprawy znajduje się podpisane przez niego ZPO przesyłki zawierającej odpis odpowiedzi na skargę oraz wzywającej do nadesłania numeru PESEL, zawierającej stosowne pouczenia. Świadczy o tym znajdująca się na ZPO adnotacja. Ponadto z ZPO wynika jednoznacznie, że przesyłka ta została odebrana przez skarżącego 11 listopada 2019r.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że brak skargi nie został usunięty w terminie. Skarżący podniósł, jakoby omawiana przesyłka nie zawierała wezwania z 7 listopada 2019 r. o nadesłanie numeru PESEL, jednakże to twierdzenie nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym. W aktach sprawy (k. 17 akt sąd.) znajduje

się przedmiotowe wezwanie z 7 listopada 2019 r., brak więc podstaw by twierdzić, że przesyłka, która dotarła do skarżącego, zawierała doręczenie odpisu odpowiedzi na skargę, a nie zawierała wezwania. Na druku zwrotnego potwierdzenia jej odbioru, w rubryce "Rodzaj przesyłki", znajduje się bowiem wygenerowany komputerowo zapis: "dor odp na skarg + pou o med. + wezw. pesel". Wynika z tego jednoznacznie, że przesyłka zawierała owe wezwanie.

Dodatkowo wskazać należy, że dopuszczalne jest przesyłanie w jednej przesyłce listowej kilku pism sądowych, jednak w momencie odbioru winny one być traktowane indywidualnie (por. post. SN z dnia 20 kwietnia 2000 r., I CZ 38/00, Biul. SN 2000, nr 5, poz. 15). Dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru ta okoliczność wynikała. Adresat przesyłki lub inne osoby upoważnione do odbioru przesyłek potwierdzają odbiór przesyłki, zgodnie z opisaną jej zawartością, składając czytelny podpis i umieszczając datę otrzymania przesyłki, a listonosz wpisuje datę doręczenia przesyłki, imię i nazwisko odbierającego i sposób doręczenia. Zgodnie zaś z art. 65 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. W paragrafie 2 tego artykułu przewidziano, że do doręczania pism przez pocztę w postępowaniu sądowym stosuje się tryb doręczeń, jak w postępowaniu cywilnym. Podkreślić zatem należy, że wypełniony prawidłowo pocztowy dowód doręczenia pisma sądowego, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 Kodeksu postępowania cywilnego, potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1998 r. III CZ 51/98 OSNC 1998). W tym zakresie dokument urzędowy korzysta bowiem z domniemania zgodności z prawdą. Do obalenia wskazanego domniemania nie jest natomiast wystarczające samo oświadczenie, że wewnątrz koperty brak było wezwania do uzupełnienia braku formalnego. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z adnotacji znajdującej się na ZPO, sporna przesyłka zawierała wezwanie z 7 listopada 2019 r. Powyższego nie może obalić twierdzenie, że do zażalenia skarżący dołączył przesyłkę, którą – jak twierdzi – otrzymał, a w której brak jest wezwania do uzupełnienia numeru PESEL. Na ZPO skarżący poświadczył odbiór korespondencji zawierającej oprócz odpisu odpowiedzi na skargę także wezwanie do nadesłania numeru PESEL. Co więcej w aktach sprawy na k. 17 akt sądowych znajduje się wezwanie, które zostało skarżącemu doręczone.

Dlatego twierdzenie skarżącego, jakoby przesyłka nie zawierała wezwania nie można było uznać za wiarygodne.

W tych okolicznościach, wobec bezskutecznego upływu terminu do usunięcia braków formalnych skargi W.K., prawidłowo sąd pierwszej instancji zastosował art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., odrzucając skargę.

Mając na uwadze podane okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2, postanowił jak w sentencji.