Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 206/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960r.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2014r. sprawy ze skargi J.S., W. A. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J. W. małż. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wielostanowiskowego garażu podziemnego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, przy ul. [...] w [...] – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że dniu [...] sierpnia 2012 r. dokonano oględzin miejsc postojowych w garażu podziemnym w budynku mieszkalnym, wielorodzinnym przy ul. [...] w [...].

Ustalono, iż miejsca parkingowe nr [...] i [...] posiadają wymiary 2,30 m x 5,0 m i wyznaczone zostały zgodnie z projektem. Odległość linii wyznaczającej miejsce postojowe znajduje się w odległości od 5 cm do 11 cm od ściany oddzielającej pomieszczenie garażowe od klatki schodowej i w odległości 10 cm od słupa na stanowisku nr [...].

Zawiadomieniem z dnia [...] września 2012 r. organ powiatowy wszczął postępowanie w sprawie zgodności wykonania miejsc parkingowych nr [...] i [...] w garażu podziemnym przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego.

Następnie decyzją z dnia [...] grudnia2012 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego dotyczące wykonania miejsc postojowych nr [...] i [...] w garażu podziemnym przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Podczas kolejnej kontroli w dniu [...] marca 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] ustalił, że w przedmiotowym budynku wielorodzinnym usytuowany jest garaż.

Miejsca parkingowe nr [...] i [...] posiadają wymiary 2,30 m x 5,0 m. Linia rozgraniczająca miejsce parkingowe nr [...] usytuowana jest od 5 cm do 11 cm od ściany klatki schodowej. Miejsca parkingowe nr [...] i [...] usytuowane są w ciągu 3 miejsc parkingowych tj. nr [...], [...] i [...] pomiędzy ścianą klatki schodowej a słupem nośnym. Linia rozgraniczająca miejsce parkingowe nr [...] usytuowana jest 10 cm od słupa nośnego. Usytuowanie tych trzech miejsc parkingowych jest zgodne z okazaną dokumentacją projektową. Budynek jest użytkowany na podstawie decyzji z dnia [...] maja 2008 r, nr [...].

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] września 2013r wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wielostanowiskowego garażu podziemnego w przedmiotowym budynku mieszkalnym wielorodzinnym.

Rozpatrując odwołanie J. i W. małż. S. ( właścicieli lokalu mieszkalnego oraz współwłaścicieli garażu, posiadających wyłączne prawo do korzystania z miejsc postojowych nr [...] i [...] ) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił ocenę organu pierwszej instancji o bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania.

Organ odwoławczy wskazał, że budynek mieszkalny wielorodzinny wraz z wielostanowiskowym garażem podziemnym przy ul. [...] w [...] został oddany do użytkowania na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2008 r.

Podczas obowiązkowej kontroli przeprowadzonej przed udzieleniem pozwolenia na użytkowanie stwierdzono, że budynek został wybudowany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym.

Z uwagi na istnienie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku brak jest podstaw do prowadzenia jakiegokolwiek postępowania w sprawie prawidłowości wykonania inwestycji.

W sytuacji funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie organ nie ma podstaw w szczególności do procedowania w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, które to przepisy stosuje się wyłącznie na etapie realizacji inwestycji bądź już po jej zrealizowaniu ale przed formalnym jej zakończeniem poprzez przyjęcie inwestycji do użytkowania.

Z akt sprawy nie wynika, aby po otrzymaniu decyzji zezwalającej na użytkowanie były prowadzone w budynku jakiekolwiek roboty budowlane. Zatem nie ma podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wielostanowiskowego garażu podziemnego w przedmiotowym budynku mieszkalnym wielorodzinnym, który stanowi całość inwestycyjną w budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym.

Organ odwoławczy wskazał, że § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie może być stosowany bezwzględnie i kategorycznie przez organy nadzoru budowlanego, a jedynie jako instrukcja dla projektanta, gdyż nie sposób przewidzieć jakich gabarytów auto będzie parkowane na danym miejscu. Precyzyjne wykorzystanie w/w przepisu ze względu na zakres zmiennych, które mogą się w przyszłości pojawiać jest w praktyce trudne do wykonania. Powodowałoby konieczność w rzeczywistości zapewnienia w każdym przypadku odległości 50 cm od linii wyznaczającej miejsce postojowe ze względu na możliwość pełnego wykorzystania jego szerokości.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli J. i W. małż. S..

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

I. przepisów postępowania administracyjnego, tj.:

1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, nieprzeprowadzenie samodzielnego postępowania dowodowego i nie odniesienie się do poczynionej przez organ I instancji oceny stanu faktycznego i materiału dowodowego;

2. art. 105 § 1 w zw. z art. 8 k.p.a., polegające na umorzeniu postępowania opartym na niewłaściwym przyjęciu, że skoro istnieje w obrocie prawnym decyzja o oddaniu przedmiotowego budynku do użytkowania to wszczęte przez skarżących postępowanie jest z zasady bezprzedmiotowe;

3. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 oraz art. 6 k.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie faktyczne decyzji, polegające na nie odniesieniu się do zebranego w sprawie materiału dowodowego jak i poczynionych ustaleń faktycznych oraz nieodniesieniu się w żaden sposób do wskazanych w toku postępowania zarzutów Skarżących dotyczących braku możliwości korzystania z miejsc parkingowych, co stanowi o naruszeniu zasady wskazanej w art. 11 k.p.a., jak i poprzez wskazanie błędnych założeń w uzasadnieniu prawnym decyzji polegających na uznaniu, że § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2012 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie stanowi normy bezwzględnie obowiązującej, a jedynie "instrukcję dla projektanta", co stanowi o naruszeniu zasady wskazanej w art. 6 k.p.a.;

II. prawa materialnego, tj.:

1. § 104 ust. 3 rozporządzenia, w związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. Nr 1409, t.j.) oraz w zw. z art. 87 Konstytucji RP, poprzez uznanie, że przepisy te nie stanowią normy bezwzględnie obowiązującej a stanowią jedynie "instrukcję dla projektanta", jak i poprzez (w ślad za Organem I instancji) błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

2. art. 51 ust. 7 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcia spełnienia norm techniczno - budowlanych i określonych w przepisach rozporządzenia, pomimo zaistnienia przesłanek do jego zastosowania.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz 1269 ze zm ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowego zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wielostanowiskowego garażu podziemnego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, przy ul. [...] w [...].

Postępowanie zostało wszczęte na skutek zawiadomienia skarżących o wybudowaniu wielostanowiskowego garażu podziemnego niezgodnie z przepisami prawa.

Skarżący wskazywali, że miejsca postojowe nr [...] i [...] przyznane im do wyłącznego korzystania jako współwłaścicielom garażu są zbyt małe do parkowania samochodów osobowych. Skarżący wnosili o dokonanie kontroli wydanych pozwoleń, wykonanych projektów oraz kontroli wykonanej inwestycji w szczególności miejsc postojowych nr [...] i [...].

W tym stanie rzeczy zadaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego było sprawdzenie legalności wykonanego garażu podziemnego oraz zgodności z przepisami prawa wyznaczonych miejsc postojowych nr [...] i [...].

Organ nadzoru budowlanego ustalił, że budynek mieszkalny wielorodzinny wraz z wielostanowiskowym garażem podziemnym przy ul. [...] w [...] został oddany do użytkowania na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2008 r.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] przeprowadził także oględziny kwestionowanych miejsc postojowych dokonując ich pomiarów oraz sprawdzając ich usytuowanie z okazaną dokumentacją projektową. Ustalenia dokonane podczas oględzin wykazały, że stanowiska postojowe w garażu wyznaczone zostały zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, nie stwierdzono również naruszeń przepisów techniczno-budowlanych.

Zgodnie z § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002r, nr 75, poz 690 ) stanowiska postojowe w garażu powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5,0 m, z zachowaniem odległości między bokiem samochodu, a ścianą lub słupem - co najmniej 0,5 m.

Kwestionowane przez skarżących miejsca postojowe posiadają wymagane wymiary natomiast zachowanie odległości co najmniej 0,5m między bokiem samochodu, a ścianą lub słupem jest uzależnione od rozmiarów samochodu i sposobu jego zaparkowania ( ustawienia ).

Jest rzeczą oczywistą, iż w przypadku samochodów posiadających duże gabaryty spełnienie warunku zachowania wskazanej odległości nie jest możliwe. Warunek ten zostanie natomiast spełniony dla samochodu o gabarytach i szerokości dostosowanych do wyznaczonego miejsca.

Organy nadzoru budowlanego trafnie wskazały, że nie jest możliwe precyzyjne ustalenie spełnienia takiego warunku w oparciu o dokonane pomiary rzeczywiste na etapie użytkowania miejsca postojowego ponieważ takie pomiary nigdy nie będą miarodajne ze względów technicznych ( parkujące samochody o różnych gabarytach i w różny sposób zaparkowane).

Bezsporne jest, że inwestor legitymuje się ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2008r udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z wielostanowiskowym garażem podziemnym.

Tym samym skoro sporny obiekt, został pobudowany legalnie na podstawie ostatecznej decyzji po pozwoleniu na budowę i po jego wzniesieniu inwestor uzyskał pozwolenie na jego użytkowanie, to jedyną możliwą formą zakończenia postępowania było wydanie w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. decyzji umarzającej prowadzone postępowanie.

Organ odwoławczy akceptując rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji prawidłowo uzasadnił brak możliwości prowadzenia postępowania w sprawie prawidłowości wykonanej inwestycji z uwagi na istnienie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Jak trafnie wskazał z akt sprawy nie wynika, aby po otrzymaniu decyzji zezwalającej na użytkowanie były prowadzone w budynku jakiekolwiek roboty budowlane i nie ma podstaw w szczególności do procedowania w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, które to przepisy stosuje się wyłącznie na etapie realizacji inwestycji bądź już po jej zrealizowaniu ale przed formalnym jej zakończeniem poprzez przyjęcie inwestycji do użytkowania.

Uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego na podstawie art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego oznacza nie tylko, że inwestor zakończył prace budowlane lecz, że prace te zostały wykonane zgodnie z udzielonym pozwoleniem. Z brzmienia art. 55 i art. 59 Prawa budowlanego wprost wynika, że wydanie pozwolenia na budowę uzależnione jest od stwierdzenia zgodności wykonania obiektu budowlanego z warunkami wydanego pozwolenia. Bez zbadania tej kwestii nie można mówić o możliwości wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu.

Fakt przyjęcia budynku do użytkowania jednoznacznie potwierdza, że obiekt wybudowany został zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie może on podlegać ponownemu sprawdzaniu (pod kątem legalności wybudowania) przez organ nadzoru budowlanego. Stanowisko to powszechnie przyjmowane jest w orzecznictwie sądowo-administracyjnym (por. m.in. wyrok NSA z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 887/10, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 673/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1390/06).

Bezprzedmiotowe było zatem prowadzenie postępowania w sprawie prawidłowości wykonania miejsc postojowych w wielostanowiskowym garażu podziemnym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w sytuacji gdy obiekt ten został już wybudowany i jest legalnie użytkowany.

Organ nadzoru budowlanego przeprowadził postępowanie zgodnie z wnioskiem skarżących dokonując kontroli wydanych pozwoleń, wykonanych projektów oraz kontroli wykonanej inwestycji w szczególności miejsc postojowych nr [...] i [...].

W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdził, że garaż został pobudowany legalnie na podstawie ostatecznej decyzji po pozwoleniu na budowę i po jego wzniesieniu inwestor uzyskał pozwolenie na jego użytkowanie.

Miejsca postojowe w garażu nr [...] i [...] z których korzystają skarżący wyznaczone zostały zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym oraz nie naruszają warunków o których mowa w § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Jeżeli z ustaleń faktycznych organu wynika, że brak jest podstaw prawnych do jego ingerencji wówczas jest on zobligowany do wydania decyzji opartej na art. 105 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie właśnie tego typu sytuacja zaistniała.

Niezasadne są zarzuty skarżących dotyczące zarówno naruszenia przepisów postępowania administracyjnego jak i naruszenia prawa materialnego.

Organ odwoławczy nie ma obowiązku przeprowadzenia samodzielnego postępowania administracyjnego lecz stosownie do art. 136 k.p.a. może przeprowadzić dodatkowe postępowanie uzupełniające lub zlecić przeprowadzenie takiego postępowania organowi pierwszej instancji.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy ponownie rozpatrzył sprawę na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego.

Wbrew zarzutom skarżących organ odwoławczy prawidłowo ustalił stan faktyczny i dokonał jego trafnej oceny dochodząc do wniosku, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe i organ odwoławczy nie znalazł podstaw do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy.

Z tych wszystkich względów wobec nie stwierdzenia aby zaskarżona decyzja naruszała prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.