Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1562/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za brak wpisu imienia kierowcy na wykresówkach; 2. w pozostałym zakresie skargę oddala; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2005 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego K. S. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.400,- złotych – uchylił decyzję organu I instancji w zakresie kary 100 zł i nałożył karę 150,- zł za brak wpisu imienia kierowcy na okazanych wykresówkach (3 szt.) oraz na podstawie art. 139 k.p.a. ograniczył nałożoną karę 150,- zł do kwoty 100,- zł (pkt 1 decyzji), zaś w pozostałej części utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji (pkt 2 decyzji).

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] grudnia 2004 r., w [...], na drodze krajowej nr [...], zatrzymano do kontroli samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...], należący do skarżącego K. S., którym kierował p. J. B. W trakcie przeprowadzonej kontroli pojazdu kierowca deklarował dokonywanie przewozu rzeczy na potrzeby własne, niemniej funkcjonariusz [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego stwierdził, iż przewożony towar został zakupiony przez skarżącego, pojazd pozostaje w dyspozycji prawnej strony, jednak kierowca – J. B. nie jest przedsiębiorcą dokonującym przewozu, ani też pracownikiem strony skarżącej, co oznacza wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Ponadto pracownik WITD stwierdził, iż w kontrolowanym pojeździe nie ma uprawnień do wykonywania transportu drogowego rzeczy. Również w toku kontroli stwierdzono, iż w pojeździe brak jest dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, niemniej w trakcie kontroli dowód opłaty (karta opłaty rocznej nr [...]) został dowieziony na miejsce kontroli przez p. A. B. W protokole kontroli wpisano ponadto, iż na okazanych przez kierowcę wykresówkach z dni poprzednich (w łącznej ilości 2 sztuki) stwierdzono, że kierowca nie wpisuje daty i miejsca wyciągnięcia wykresówki oraz swojego imienia. Kierowca podpisał protokół nie wnosząc do jego treści żadnych uwag ani zastrzeżeń (vide: Protokół kontroli nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. – k. 24-25 akt administracyjnych).

W toku kontroli przesłuchano w charakterze świadka kierowcę p. J. B., który zeznał m.in., iż nie jest pracownikiem skarżącego K. S., zaś przewożone owoce stanowią towar handlowy strony skarżącej (vide: Protokół przesłuchania świadka – k. 18 akt administracyjnych).

Pismem z dnia [...] grudnia 2004 r. skarżący został powiadomiony przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu postępowania oraz pouczony o przysługujących mu prawach strony, w tym o prawie do składania wyjaśnień.

W konsekwencji ustaleń dokonanych w toku powyższej kontroli z dnia [...] grudnia 2004 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] stycznia 2005 r. decyzję nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 15 ust. 5 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L 370/8 z 31.12.1985 r.; Dz.Urz. UE – polskie wydanie specjalne 07/t. 1), a ponadto przepis art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) oraz na podstawie Lp. 1.11.11 ust. 4 lit. a), Lp. 1.11.11 ust. 4 lit. c), Lp. 1.4.2. oraz Lp. 1.1.1. załącznika do w/w ustawy – nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 8.400,- złotych (w tym karę: 100,- zł – za brak na okazanych wykresówkach wpisanego imienia lub nazwiska kierowcy; 100,- zł – za brak na okazanych wykresówkach miejsca i daty końcowej używania wykresówki; 200,- zł - za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej; oraz 8.000,- zł – za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek).

Skarżący K. S. w piśmie z dnia [...] stycznia 2005 r. odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Skarżący podniósł w uzasadnieniu, iż posiadany przez niego samochód ciężarowy wykorzystywany jest do niezarobkowego przewozu na potrzeby własne. Strona skarżąca stwierdziła, że nigdy nie prowadziła zarobkowej działalności w zakresie transportu drogowego i dlatego nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego. Ponadto skarżący oświadczył, iż w dniu kontroli kierowcą jego samochodu był szwagier – J. B., który zastąpił chorego kierowcę. Skarżący wskazał, iż nie miał świadomości, że przewozu rzeczy nie może wykonywać osoba nie będąca pracownikiem. Zdaniem strony skarżącej wymierzona kara pieniężna jest niewspółmiernie wysoka do dokonanego z niewiedzy i konieczności wykroczenia, a także możliwości finansowych skarżącego.

W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] – uchylił decyzję organu I instancji w zakresie kary 100 zł i nałożył karę 150,- zł za brak wpisu imienia kierowcy na okazanych wykresówkach (3 szt.) oraz na podstawie art. 139 k.p.a. ograniczył nałożoną karę 150,- zł do kwoty 100,- zł (pkt 1 decyzji), zaś w pozostałej części utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji (pkt 2 decyzji). W uzasadnieniu decyzji organ II instancji – powołując się na stosowne przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz na postanowienia cyt. rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. - stwierdził, iż kontrolowany w dniu [...] grudnia 2004 r. pojazd skarżącego wykonywał transport drogowy rzeczy, nie zaś przewóz na potrzeby własne, albowiem kierowca J. B. nie był pracownikiem strony skarżącej. Organ odwoławczy uznał, iż argumenty podniesione przez stronę w odwołaniu dotyczące choroby kierowcy i potrzeby zastąpienia go przez inną osobę nie będącą pracownikiem strony, nie mogą być uwzględnione, albowiem w świetle obowiązujących przepisów prawnych nie stanowi to podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary. Organ wskazał jednocześnie, iż nie może uwzględnić odwołania strony, gdyż kary są sztywno określone w załączniku do ustawy o transporcie drogowym, zaś organ II instancji nie ma możliwości swobodnego obniżenia lub anulowania kary. Odnośnie kary pieniężnej z tytułu niezawierania przepisowych wpisów na wykresówkach organ odwoławczy stwierdził, iż na okazanych do kontroli wykresówkach za dni [...] grudnia 2004 r., [...] grudnia 2004 r. i [...] grudnia 2004 r. kierowca nie wpisał swojego imienia, zaś na wykresówkach z dnia [...] grudnia 2004 r. i [...] grudnia 2004 r. – nie wpisał daty i miejsca wyciągnięcia wykresówki. Ponadto Główny Inspektor Transportu Drogowego odnosząc się do kwestii nałożonej kary pieniężnej z tytułu nieposiadania w pojeździe opłaty drogowej wskazał w uzasadnieniu, iż konsekwencją ustaleń dokonanych w sprawie jest zastosowanie treści Lp. 1.4.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który karą 500,- zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełniona kartą opłaty drogowej.

Skarżący K. S. pismem z dnia [...] lipca 2005 r., uzupełnionym następnie w dniu [...] września 2005 r. o brakujący podpis, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. z uwagi na wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, skarżący podniósł w uzasadnieniu, iż decyzje wydane przez organ I oraz II instancji zawierają nieprawidłowe oznaczenie strony, co narusza przepis art. 107 § 1 k.p.a. Strona wskazała, iż decyzja organu I instancji jest skierowana do K. S., zaś decyzja organu II instancji jest skierowana do K. S. J. Ponadto skarżący wskazał, iż uzasadnienie decyzji wydanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego zawiera wady, albowiem organ wskazał, iż skarżący naruszył przepisy dotyczące nieprawidłowego wypełnienia karty opłaty drogowej, które to naruszenie sankcjonowane jest karą 500,- złotych zgodnie z Lp. 1.4.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, gdy tymczasem zgodnie z protokołem kontroli strona jedynie podczas kontroli nie posiadała karty opłaty drogowej w pojeździe. Skarżący stwierdził również, iż nie może zgodzić się z nałożoną karą z tytułu wykonywania transportu drogowego bez licencji, albowiem nigdy nie wykonywał usługi transportowej, co potwierdza protokół kontroli. W ocenie strony do dnia dzisiejszego organy administracji publicznej nie udowodniły, że skarżący wykonywał transport drogowy. Według skarżącego K. S. zgodnie z wydanym zaświadczeniem wykonywał on przewozy na potrzeby własne i nie może być mowy o świadczeniu żadnej usługi na rzecz innych podmiotów.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Pana K. S. zasługuje na częściowe uwzględnienie, lecz nie z przyczyn wskazanych przez stronę skarżącą, a ponadto wyłącznie w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za brak wpisu imienia kierowcy na wykresówkach, a więc w zakresie punktu pierwszego zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 r.

W pozostałym zakresie, a więc w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8.000,- złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, a także kary 100,- zł – za brak na okazanych wykresówkach miejsca i daty końcowej używania wykresówki i kary 200,- zł - za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej - skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem – w ocenie Sądu - zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w części tej nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, oraz w rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, jak również nie narusza w tym zakresie przepisów formalnoprawnych wskazanych w kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności przepisu art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Jeśli chodzi o kwestię kary pieniężnej za brak wpisu imienia kierowcy na wykresówkach, a więc w zakresie punktu pierwszego zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 r., należy wyraźnie podkreślić, iż wbrew ustaleniom zawartym w protokole kontroli z dnia [...] grudnia 2004 r. oraz w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej - organ odwoławczy stwierdził, iż strona okazała w toku kontroli trzy wykresówki, a nie dwie wykresówki, jak to ustalił w toku postępowania kontrolnego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego.

Przyjęcie tego stwierdzenia nastąpiło - zdaniem Sądu - wbrew przepisom procedury, albowiem w postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 k.p.a. Zgodnie zaś z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie /w:/ wyroku z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 420/98, nie publik.). Niewątpliwie, poprzez zaniechanie wyjaśnienia kwestii przyjęcia odmiennego od organu I instancji stanu faktycznego, organ odwoławczy uniemożliwił sądowi administracyjnemu przeprowadzenie prawidłowej i pełnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

Ponadto należy uznać, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się naruszenia przepisu art. 139 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie.

Zgodnie z art. 139 k.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Zdaniem Sądu przepis ten nie daje organowi odwoławczemu podstawy do ograniczenia wysokości nałożonej na stronę kary pieniężnej do wysokości niższej kary nałożonej przez organ I instancji. Z tej przyczyny należy przyjąć, iż poprzez uchylenie decyzji organu I instancji w zakresie kary 100 zł i nałożenie kary 150,- zł za brak wpisu imienia kierowcy na okazanych wykresówkach (3 szt.) a następnie ograniczenie nałożonej kary 150,- zł do kwoty 100,- zł na podstawie art. 139 k.p.a. (vide: punkt 1 zaskarżonego rozstrzygnięcia z dnia 25 maja 2005 r.) Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się obrazy przepisu art. 139 k.p.a.

W toku ponownego postępowania organ odwoławczy zobowiązany będzie ponownie dokładnie wyjaśnić przedmiotową kwestię, a następnie - przestrzegając powyższych zastrzeżeń Sądu – wydać stosowną decyzję w zakresie w/w naruszenia, mając przy tym na względzie zakaz reformationis in peius wyrażony w art. 139 k.p.a.

Z tej przyczyny Sąd uchylił w tej części zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Jednocześnie rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w uchylonej części do czasu uprawomocnienia się wyroku, Sąd oparł się na dyspozycji przepisu art. 152 p.p.s.a.

W pozostałym zakresie Sąd uznał, iż skarga Pana K. S. nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy uznać, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w świetle przepisu art. 156 § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu – wbrew zarzutom skargi – uznać należy, iż decyzje organów obu instancji zostały skierowane do właściwej strony, tj. skarżącego K. S., jako osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Dodanie w decyzji drugoinstancyjnej do imienia i nazwiska skarżącego - członu "Jartex", będącego prawdopodobnie fragmentem firmy, pod którą skarżący – jako przedsiębiorca – prowadzi działalność gospodarczą (vide: kopia wypisu z zaświadczenia i kopia druku Wz – k. 15 akt administracyjnych), nie zmienia faktu, iż w decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego strona postępowania administracyjnego została oznaczona prawidłowo, a więc zgodnie z dyspozycją przepisów art. 29 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a.

Zasądzając karę pieniężną w wysokości 8.000,- złotych organy inspekcji drogowej obu instancji prawidłowo uznały, że skontrolowanym pojazdem wykonywano transport drogowy rzeczy, nie zaś niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne.

Zgodnie z przepisem art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych, załadowanego lub bez ładunku, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Jednym z warunków kwalifikacji takiego przejazdu jako przewozu na potrzeby własne jest to, aby dany pojazd samochodowy był prowadzony przez przedsiębiorcę lub jego pracownika (art. 4 pkt 4 lit. a) cyt. ustawy). W przepisie tym ustawodawca posłużył się pojęciem "pracownik", nie zaś osoby zatrudnionej, na przykład na podstawie umowy zlecenia. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż kierowca J. B. nie jest pracownikiem strony skarżącej, a zatem kontrolowany przejazd spełniał przesłanki kwalifikujące go jako transport drogowy, na który, zgodnie z art. 4 pkt 17 ustawy o transporcie drogowym wymagana była licencja. Z uwagi na brak stosownej licencji organy zasadnie nałożyły karę pieniężną, stosownie do art. 92 ust. 1 i ust. 4 w związku z Lp. 1.1.1. załącznika do cyt. ustawy.

Jeśli chodzi o karę pieniężną w wysokości 100,- zł z tytułu niewpisania na wykresówce miejsca i daty końcowej używania wykresówki, należy uznać, iż organ prawidłowo ustalił, że na wykresówkach z dnia [...] grudnia 2004 r. i [...] grudnia 2004 r. – nie zawarto w/w wpisów wymaganych przez art. 15 ust. 5 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. W konsekwencji organy obu instancji przyjęły zasadnie, iż zachodzi podstawa do nałożenia kary ustalonej w Lp. 1.11.11. ust. 4 lit. c) załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo przyjęły również, iż w trakcie kontroli kierowca prowadzący pojazd skarżącego nie miał przy sobie rocznej karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, która dopiero została dowieziona na miejsce kontroli w toku jej przeprowadzania. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie m.in. dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z tych dróg. W konsekwencji należy uznać, iż skoro kierowca J. B. nie posiadał karty opłaty w pojeździe, organy inspekcji transportu drogowego prawidłowo wymierzyły wobec strony karę pieniężną w wysokości 200,- zł, na podstawie Lp. 1.4.2. załącznika do ustawy.

Wprawdzie – w ocenie Sądu - należy zgodzić się ze stroną skarżącą, iż organ II instancji – z nieznanych Sądowi przyczyn – przytoczył w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawę prawną dotyczącą innej kary pieniężnej określonej w Lp. 1.4.4. załącznika do w/w ustawy (vide: strona 4 uzasadnienia), niemniej uznać trzeba, iż uchybienie to nie miało jakiegokolwiek istotnego wpływu na ostateczny wynik rozstrzygnięcia organu. Zdaniem Sądu powołanie się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na zupełnie inną karę pieniężną, która nie ma zastosowania w niniejszej sprawie (organ powołał się mylnie również na karę za nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – vide: strona 3 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) świadczyć może jedynie o bardzo chaotycznym, czy też niechlujnym sposobie uzasadniania decyzji z dnia [...] maja 2005 r., lecz nie może stanowić podstawy do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego w całości.

W świetle przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50,- zł do 15.000,- zł. Konsekwencją tego unormowania jest treść Załącznika do cyt. ustawy, który w/w karami pieniężnymi sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem omówionych przepisów.

Zdaniem Sądu należy w pełni zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż okoliczności podnoszone przez skarżącego w uzasadnieniu odwołania nie uzasadniały zmiany decyzji i uchylenia kary pieniężnej, albowiem w świetle obowiązujących przepisów wspólnotowych oraz unormowań ustawy o transporcie drogowym nie stanowią one podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary.

Ze wskazanych wyżej względów, stosownie do przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę w części dotyczącej kary za brak na okazanych wykresówkach miejsca i daty końcowej używania wykresówki, kary za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej, a także kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.