Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 915/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2013-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Burmistrz Miasta - powołując się na przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( t. j Dz. U. z 2006 r. nr 139 poz. 993 ze zm. określanej dalej jako u.e.l. ) - orzekł o wymeldowaniu J.P. z pobytu stałego w lokalu mieszkalnym przy ul. [...].

Uzasadniając wydaną decyzję Burmistrz wyjaśnił, iż z wnioskiem o wymeldowanie byłego męża J.P. zwróciła się B.P.. Związek małżeński wskazanych osób został rozwiązany wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia [...] czerwca 2007 r. , w którym sąd nie rozstrzygnął o sposobie korzystania ze wspólnego mieszkania.

J.P. - zgodnie z oświadczeniem B.P. - wyprowadził się ze wspólnego mieszkania, zabierając swoje ubrania, w maju 2011 r., po otrzymaniu wyroku Sądu Rejonowego, skazującego go za spowodowanie u B.P. obrażeń ciała. W mieszkaniu pozostały jego rzeczy codziennego użytku. Natomiast koszty związane z utrzymaniem mieszkania wskazane osoby ponoszą wspólnie.

J.P. w swoich wyjaśnieniach potwierdził, że opuścił wspólne mieszkanie i obecnie zamieszkuje w jednym z garaży przy ul. [...], gdzie znajduje się zakład mechaniki pojazdowej. Także przeprowadzony przez Straż Miejską wywiad środowiskowy potwierdził, że J.P. od dwóch lat zamieszkuje pod wskazanym adresem.

W złożonych wyjaśnieniach J.P. wskazał, że opuszczenie lokalu nie było dobrowolne, gdyż nastąpiło to z uwagi na prowokujące zachowanie byłej żony. Uznał bowiem, iż mógłby nie zapanować nad swoimi emocjami .

Powyższe okoliczności - zdaniem organu I instancji - potwierdzają, że od dwóch lat J.P. nie zamieszkuje oraz nie koncentruje swoich życiowych i osobistych spraw w miejscu dotychczasowego stałego zameldowania.

Organ I instancji uznał - stosownie do art. 15 ust. 2 u.e.l. – że opuszczenie przez wyżej wymienionego lokalu mieszkalnego przy ul. [...] miało charakter stały i dobrowolny, bowiem wymeldowany pod wskazanym adresem nie zamieszkuje i nie podjął żadnych czynności w celu umożliwienia korzystania z mieszkania. Ponieważ zaś zameldowanie jest jedynie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby lub ustania jej pobytu w dotychczasowym miejscu, uznać należało za uzasadnione orzeczenie o wymeldowaniu J.P. ze wskazanego dotychczas adresu pobytu stałego.

Wnosząc odwołanie od powyższej decyzji J.P. zwrócił się o jej zmianę poprzez oddalenie wniosku B.P. o wymeldowanie, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając naruszenie art. 6 ust. 1 i art. 15 ust. 2 u.e.l. W ocenie skarżącego organ nie tylko naruszył powołane przepisy, ale przede wszystkim oparł się na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym, przyjmując za wiarygodne twierdzenia B.P..

W uzasadnieniu odwołania skarżący wyjaśnił, iż nie opuścił swojego mieszkania z zamiarem zmiany stałego miejsca pobytu. Ponadto podkreślił, iż jest współwłaścicielem tego lokalu i regularnie dokonuje opłat na rzecz wspólnoty mieszkaniowej, ponadto posiada klucze do mieszkania, a w mieszkaniu pozostały jego rzeczy osobiste, ruchomości, które stanowią również przedmiot współwłasności małżeńskiej. Skarżący oświadczył również, że z lokalu nie wyprowadził się dobrowolnie i zamierza do niego wrócić. Nieobecność w lokalu – jego zdaniem - uzasadniona jest prowokującą postawą byłej małżonki, która grozi mu "wsadzeniem do więzienia". Doprowadziła ona zresztą do skazania go i pozbawienia go prawa wykonywania zawodu kierowcy taksówki osobowej. Skarżący podkreślił również, iż pomieszczenie, w którym obecnie przebywa nie nadaje się do zamieszkania, nie jest lokalem mieszkalnym, a zatem nie można uznać, iż zamieszkuje on tam ; nie jest możliwym by uczynić z niego trwale centrum jego życiowych spraw. Wskazał również, iż podjął czynności w celu dokonania podziału majątku wspólnego, w tym spornego lokalu mieszkalnego.

Wojewoda decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013r., po rozparzeniu odwołania J.P., utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] czerwca 2013 r.

Organ odwoławczy wskazał, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego z punktu widzenia zaistnienia przesłanek do wymeldowania J.P., prowadzi do wniosku, że opuszczenie przez niego miejsca zameldowania na pobyt stały nosi znamiona dobrowolności i ma trwały charakter w rozumieniu przepisów u.e.l.

Z akt sprawy wynika bowiem, że J.P. obecnie nie przebywa w lokalu przy ul. [...], co potwierdzają obie strony postępowania. B.P. w toku prowadzonego postępowania podała, że J.P. opuścił mieszkanie w maju 2011 r. i prawdopodobnie przebywa w garażu przy ul. [...]. Potwierdził to przeprowadzony przez Straż Miejską wywiad środowiskowy. Okoliczność zamieszkania przy ul. [...] potwierdził również J.P. ( w rozmowie ze strażnikiem miejskim oraz w złożonych wyjaśnieniach z dnia [...] czerwca 2013 r. ).

Wojewoda wyjaśnił, że nie dał wiary twierdzeniom J.P., iż nie opuścił on lokalu dobrowolnie. Przez okres dwóch lat, od dnia wyprowadzki, nie dochodził swoich praw na drodze cywilnej w celu przywrócenia naruszonego posiadania w oparciu o przepis art. 344 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego. Wprawdzie odwołujący wskazał, że B.P. wielokrotnie uniemożliwiała mu wejście do mieszkania, jednak brak czynnego wykorzystania środka prawnego w celu powrotu do mieszkania daje podstawy do wysunięcia wniosku, że J.P. skoncentrował swoje życie w innym miejscu niż sporny lokal. Dodatkowo organ uznał, że za dobrowolnością opuszczenia lokalu świadczy okoliczność, iż J.P. opuścił go sam, z uwagi na prowokującą postawę B.P. i posiada klucze do mieszkania. Sam zamiar powrotu do spornego lokalu, przy tym uwarunkowany orzeczeniem w sprawie podziału majątku, nie stanowi dowodu na podjęcie prawem określonych działań w celu odzyskania utraconego posiadania.

J.P. wystąpił ze skargą na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wnosząc o zmianę decyzji Burmistrza Miasta w sprawie wymeldowania go z adresu pobytu stałego lub ewentualnie uchylenie decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Podobnie jak w odwołaniu podkreślił, że organy oparły się w swoich rozstrzygnięciach na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym, czym naruszyły przepisy u.e.l. Skarżący podniósł również, iż nie wyprowadził się ze spornego lokalu dobrowolnie, lecz został do tego zmuszony, prowokującym zachowaniem byłej małżonki i wolą uniknięcia konfliktów. Ponadto wskazał, iż jest współwłaścicielem spornego lokalu, posiada do niego klucze, uiszcza regularnie należności z tytułu jego utrzymania. W mieszkaniu pozostawił większość swoich rzeczy, w tym wiele cennych, co wskazuje na wolę powrotu do domu.

Jednocześnie skarżący wskazał, że podjął działania zmierzające do odzyskania możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości, bowiem złożył wniosek o podział wspólnego majątku.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi J.P..

W piśmie z dnia [...] października 2013 r. skarżący wskazał, że wymeldowanie go z lokalu doprowadzi do sytuacji, że mieszkająca w nim B.P. wyrzuci wszystkie jego rzeczy osobiste. Spowoduje również, że stanie się osobą bezdomną.

W toku postępowania wpłynęło do sądu także pismo uczestniczki postępowania – B.P., w którym wskazała, iż twierdzenia J.P. dotyczące jej osoby nie odpowiadają prawdzie. Uczestniczka podkreśliła w nim, że skarżący wyprowadził się sam, dobrowolnie, zostawiając klucze do mieszkania. Ponadto wskazała, iż w lokalu przy ul. [...] skarżący wybudował pokój, łazienkę oraz kuchnię, dostosowując ten lokal do potrzeb mieszkaniowych. Jednocześnie wskazała na agresywne zachowanie J.P. wobec niej, które skutkują, iż do dzisiaj zmuszona jest korzystać z pomocy psychologa.

Z kolei w odpowiedzi na wezwanie sądu z dnia [...] listopada 2013 r. J.P. wyjaśnił – w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. – że z wnioskiem o podział majątku wspólnego wystąpił pierwszy raz w dniu [...] sierpnia 2008 r., jednakże cofnął go z uwagi na brak możliwości uzyskania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w tym zakresie. Kolejny wniosek o podział wspólnego majątku złożył [...] lipca 2013 r. Jednocześnie wyjaśnił, iż tak długa przerwa pomiędzy jednym wnioskiem a drugim wynikała z jego sytuacji finansowej, bowiem dopiero w bieżącym roku uzyskał on pozytywną odpowiedź banku w zakresie udzielenia mu kredytu na wykup mieszkania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa, a tylko pod tym względem – jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - podlega ona kontroli sądowej zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259 ze zm. określanej dalej jako p.p.s.a ).

Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta, którą wymeldowano J.P. z adresu pobytu stałego.

Na wstępie rozważań w niniejszej sprawie wyjaśnić należy, iż zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu (art. 10 ust. 2 u.e.l.). Osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca (art. 15 ust. 1 u.e.l. ) .

Ustawodawca wyraził wprost, iż celem ewidencji jest odzwierciedlenie stanu rzeczywistego. Służy ona zatem potwierdzeniu przebywania osoby pod oznaczonym adresem, z czego wynika jednoznacznie, iż zameldowanie na pobyt stały w oznaczonej miejscowości pod wskazanym adresem ma odpowiadać faktycznemu przebywaniu osoby w oznaczonym miejscu ( por. wyrok NSA z 16 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 173/06, wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 322/05).

Obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Należy podkreślić, iż ewidencja ludności polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób służy także ochronie interesów samych zainteresowanych ( np. dzięki zameldowaniu można odnaleźć osobę w przypadku dziedziczenia przez nią majątku) oraz ochronie praw osób trzecich (np. wierzycieli w przypadku "przeprowadzki" dłużnika). Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki ( por. uzasadnienie wyroku TK z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01, OTK 2002/3/34 ). Prowadzi to do wniosku, iż organy meldunkowe są zobowiązane utrzymywać ewidencję w stanie, który odpowiada rzeczywistości, w tym mają obowiązek wymeldowania z pobytu stałego każdego, kto z jakichkolwiek powodów nie przebywa w miejscu zameldowania.

Zameldowanie nie przesądza o istnieniu jakiegokolwiek prawa danej osoby do lokalu, objętego tym zameldowaniem, również wymeldowanie z pobytu stałego nie oznacza utraty takiego tytułu prawnego. Źródłem prawa do lokalu są bowiem stosunki cywilnoprawne ( por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 880/08).

Podstawę wydania decyzji o wymeldowaniu osoby zameldowanej na pobyt stały stanowi art. 15 ust. 2 u.e.l. , zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Oznacza to, iż zasadniczym elementem decydującym o możliwości wymeldowania jest trwałość oraz dobrowolność opuszczenia miejsca pobytu stałego ( por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 476/08, wyrok z dnia 2 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 67/08, wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1569/07, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 389/07).

Ustawa precyzuje, iż pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 u.e.l. ). W związku z powyższym wyróżnia się dwie przesłanki, których łączne spełnienie warunkuje orzeczenie o wymeldowaniu danej osoby z pobytu stałego:

- opuszczenie miejsca stałego pobytu;

- zamiar podmiotu jego rzeczywistego opuszczenia.

W orzecznictwie podkreśla się, iż opuszczenie lokalu musi być faktem oczywistym, dającym się ustalić na podstawie obiektywnych okoliczności. Opuszczenie lokalu sprowadzać się zatem musi do działania zameldowanego. Nie oznacza to, że sprowadza się jedynie do działania bezpośredniego, związanego z wygaśnięciem woli dalszego zamieszkiwania i koncentrowania swoich życiowych spraw w danym lokalu mieszkalnym. Zdarzenie – jakim jest opuszczenie lokalu – należy oceniać w kontekście okoliczności w jakich ono następuje. Uwzględnić przy tym należy także brak prawnej i fizycznej możliwości zamieszkiwania w danym lokalu, wynikający ze świadomego działania zameldowanego.

Przez dobrowolność z kolei rozumie się nie tylko opuszczenie lokalu z własnej woli, tj. bez przymusu, ale także sytuację, w której, niezależnie od okoliczności opuszczenia lokalu, opuszczający lokal nie podejmuje żadnych działań zmierzających do przywrócenia możliwości przebywania w lokalu (por. wyrok NSA z 6 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 401/06, wyrok NSA z 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 389/07, wyrok NSA z 7 grudnia 2005r. sygn. akt II OSK 302/05). Stąd też za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu wbrew swej woli, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. Takim środkiem jest powództwo o przywrócenie naruszonego posiadania ( por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 722/06, wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 rok, sygn. akt V SA 3078/00; wyrok NSA z dnia z dnia 15 lutego 2002 roku, sygn. akt II SA/Po 1942/00 , wyrok NSA 25 października 2005r. sygn. akt II OSK 127/05 ).

W rozpatrywanej sprawie bezspornym było to, iż J.P. opuścił lokal mieszkalny przy ul. [...] ponad dwa lata temu. Wynika to ze zgodnych w tym zakresie oświadczeń stron postępowania oraz przeprowadzonego wywiadu przez Straż Miejską. Przy czym bez znaczenia jest dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest to , czy obiekt budowlany, w którym aktualnie przebywa skarżący nadaje się na miejsce pobytu ludzi w rozumieniu prawa budowlanego. Do przesłanek bowiem wymeldowania - w świetle powołanego art. 15 ust. 2 u.e.l. – nie należy okoliczność, czy osoba podlegająca wymeldowaniu będzie miała możliwości zameldowania się w innym miejscu .

Sporną natomiast kwestią było to, czy skarżący dobrowolnie opuścił lokal. Konsekwentnie podkreślał bowiem, iż uczynił to nie własnej woli, a mianowicie spowodowane było to prowokującą postawą byłej żony i wolą z jego strony uniknięcia kolejnych konfliktów. Już samo przytoczone tłumaczenie pozwala uznać - przyjmując obiektywną ocenę, a nie subiektywne przekonanie w tym zakresie skarżącego - iż opuszczenie lokalu miało charakter dobrowolny. Skarżący dokonał bowiem racjonalnego wyważenia sytuacji panującej w rodzinie i swoich zdolności zapanowania nad emocjami, których jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] maja 2011 r. , wydanego w sprawie [...], skazującego go za przestępstwo z art. 157 § 1 k.k. na szkodę byłej żony , nie potrafił w przeszłości kontrolować. Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż sąd ustaleniami tego wyroku w zakresie skazującym skarżącego za przestępstwo był związany zgodnie z art.11 p.p.s.a. Skarżący nie może przerzucać odpowiedzialności na osoby trzecie za brak panowania nad swoim emocjami, który to brak jest tak daleko posunięty, iż nosi znamiona przestępstwa i z tego powodu nadawać swojemu wyborowi znamion przymusu .

Ponadto należy zaznaczyć, iż skarżący nie podjął przez ponad dwa lata skutecznie żadnych prawnych działań zmierzających do powrotu do opuszczonego lokalu. Za podjęcie takich czynności, nie może być uznany jego wniosek o podział majątku wspólnego . Pierwszy bowiem wniosek o podział majątku skarżący cofnął, więc nie wywołał on żadnych skutków prawnych, zresztą został on złożony jeszcze przed opuszczeniem lokalu przez niego lokalu. Natomiast drugi wniosek skarżący złożył dopiero po dwóch latach od opuszczenia lokalu . Ponadto wniosek ten nie ma charakteru roszczenia posesoryjnego, a jedynie zmierza do podziału majątku wspólnego, w efekcie którego, wcale nie musi dojść do przyznania spornego lokalu na rzecz wnioskodawcy. Skarżący nie wystąpił przeciwko swej byłej żonie z powództwem o dopuszczenie do współposiadania spornego lokalu, do czego był uprawniony na podstawie art. 344 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilnego ( Dz. U nr 16 poz. 93 ze zm. określanej dalej jako k.c. ) w terminie jednego roku od chwili, gdy doszło do naruszenia posiadania, a tym samym roszczenie to wygasło ( art. 344 § 2 k.c. ). W piśmiennictwie i orzecznictwie zgodnie się przyjmuje, iż zakres współposiadania lokalu jest możliwy do określenia, stąd art. 346 kc wykluczający ochronę posesoryjną między współposiadaczami nie ma zastosowania. Dlatego też małżonkowi, który został wyzuty ze współposiadania mieszkania przez drugiego małżonka, przysługuje ochrona posesoryjna, przy czym dla istnienia tej ochrony bez znaczenia jest okoliczność, że mieszkanie jest objęte małżeńską wspólnością ustawową ( por. uchwałę SN z dnia 27 października 1969 r. II CZP 49/69, OSNC 1970/6/103 , E. Gniewek, Kodeks cywilny, Warszawa 2011, teza 5 do art. 346).

Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują - w świetle powołanego powyżej orzecznictwa – iż opuszczenie lokalu miało cechy dobrowolności. Tym bardziej, iż skarżący przyznał, że deklaruje powrót do lokalu dopiero po skutecznym podziale majątku, w przypadku przyznania lokalu mieszkalnego na jego rzecz. Wymeldowanie go z pobytu stałego - zgodnie z zaskarżoną decyzją - nie stanowi w żaden sposób przeszkody w dochodzeniu przez niego praw, wynikających ze współwłasności i wbrew twierdzeniem skarżącego, bezpośrednio nie ma związku z ewentualnym zachowaniem B.P..

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia ma również fakt, iż skarżący pozostawił rzeczy w spornym lokalu. Jak trafnie się bowiem podkreśla w orzecznictwie nie ma decydującego znaczenia fakt, że w lokalu którego dotyczy postępowanie, pozostały rzeczy stanowiące osobistą własność skarżącego lub należące do majątku dorobkowego małżonków. Ewentualny spór o prawo własności tych przedmiotów i żądanie ich wydania może rozstrzygnąć sąd powszechny w odpowiednim postępowaniu. Fakt pozostawienia takich rzeczy nie przesądza jednak o istnieniu , czy też barku przesłanek z art. 15 ust. 2 u.e.l. do wymeldowania osoby, która opuściła stałe miejsce zamieszkania ( por. wyrok NSA z dnia 07 marca 2013 r. , II OSK 2122/11, LEX nr 1296074 ).

W rozpatrywanej sprawie organ I instancji niewątpliwie dopuścił się szeregu naruszeń przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( t. j. Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. określanej dalej jako k.p.a ) . Organ nie poinformował bowiem skarżącego o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 k.p.a ). Ponadto przeprowadzając rozprawę w dniu 07 czerwca 2013 r. tenże organ nie zawiadomił o niej B.P. ( art. 90 § 2 k.p.a ), a bezpośrednio przed wydaniem decyzji nie umożliwił stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań ( art. 10 § 1 k.p.a ). Naruszenia te pozostają jednak bez wpływu na wynik postępowania administracyjnego, zważywszy na treść pism uczestniczących stron oraz ich aktywność w postępowaniu. Tym samym w ocenie sądu stwierdzone naruszenia nie mają charakteru na tyle istotnego, aby można było uznać, że mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Jak bowiem wynika z powyższych rozważań w sprawie bezspornie ustalono przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 2 u.e.l. uzasadniające orzeczenie o wymeldowaniu skarżącego. Wydane w tym zakresie orzeczenia odpowiadają prawu.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 151 p.p.s.a – oddalił skargę .