Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 13/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 1-4a i 8, art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 8 ust. 1, art. 12 pkt 1 i 2, art. 18 ust. 1 pkt 1 pkt 1 i 2, art. 32 ust. 1 pkt 5 art. 33
journal: Dz.U. 2016 poz 922
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na bezczynność Ministra Cyfryzacji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 20 października 2016 r. w sprawie udostępnienia danych osobowych postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 5 grudnia 2016 r. M. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Cyfryzacji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 20 października 2016 r. Zarzucając naruszenie przepisów art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – pisownia oryginalna) skarżący wniósł o zobowiązanie Ministra Cyfryzacji do 1) wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2) dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga, 3) zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wyjaśnił, że wnioskiem z 20 października 2016 r. wystąpił do Ministerstwa Cyfryzacji o udzielenie informacji czy w logach Systemu Rejestrów Państwowych w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 20 października 2016 r. odnotowano udostępnienie jego danych osobowych następującym podmiotom: a) organom państwowym lub organom samorządu terytorialnego, b) podmiotom, o których mowa w art. 31 ustawy o ochronie danych osobowych, c) przedstawicielom, o których mowa w art. 31a ustawy o ochronie danych osobowych, d) osobom upoważnionym do przetwarzania danych. Wniósł również o wyszczególnienie jakim podmiotom dokładnie, w jakim zakresie oraz do jakiego celu dane te zostały udostępnione.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., ewentualnie o oddalenie skargi. Pełnomocnik organu wskazał, że podmiotem uprawnionym do rozpoznawania skarg w zakresie kontroli przetwarzania danych osobowych przez administratora tych danych jest Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest wniesienie skargi na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, określone w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Stosownie do ostatnio powołanego przepisu skargę można wnieść na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających.

Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności jest uzasadniony wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Celem skargi na bezczynność jest bowiem spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.

Wyjaśnić zatem należy, że zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 922) każdej osobie przysługuje prawo do kontroli przetwarzania danych, które jej dotyczą, zawartych w zbiorach danych, a zwłaszcza prawo do uzyskania informacji o sposobie udostępniania danych, a w szczególności informacji o odbiorcach lub kategoriach odbiorców, którym dane te są udostępniane. Informacji na wniosek osoby, której dane dotyczą, udziela administrator danych w terminie 30 dni (art. 33 ustawy o ochronie danych osobowych).

Podkreślić należy, że żądanie takie jest skierowane do administratora danych osobowych, niezalenie od tego czy jest on organem administracji publicznej czy też podmiotem prywatnym. Administrator danych jest zobowiązany udzielić żądanych informacji lub odmówić ich udzielenia w sytuacjach przewidzianych w art. 34 ustawy o ochronie danych osobowych. Odmowa udostępnienia danych osobowych przez administratora danych nie jest dokonywana w formie umożliwiającej zaskarżenie do sądu administracyjnego, podlega jednakże kontroli Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, zwanego dalej "Generalnym Inspektorem" (art. 8 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych), który jest organem do spraw ochrony danych osobowych. Do zadań Generalnego Inspektora należy w szczególności kontrola zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych oraz wydawanie decyzji administracyjnych i rozpatrywanie skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych (art. 12 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych). Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a więc w sytuacji określonej w przepisie art. 33 ustawy o ochronie danych osobowych – nakazuje administratorowi danych osobowych spełnienie obowiązku informacyjnego.

Przenosząc powyższe rozważania na płaszczyznę niniejszej sprawy wskazać należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność Ministra Cyfryzacji w przedmiocie udostępnienia danych osobowych jest niedopuszczalna, bowiem Minister, jako administrator danych, nie ma możliwości wydawania decyzji, postanowień czy innych aktów podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego, zatem nie można skutecznie zarzucić temu organowi bezczynności w ww. zakresie.

Natomiast działalność Ministra jako administratora danych osobowych podlega kontroli Generalnego Inspektora, który orzeka o zasadności przetwarzania danych osobowych w sposób prawem przewidziany i ewentualnie temu organowi można postawić zarzut bezczynności, pod warunkiem, że wszczęte zostało odpowiednie postępowanie.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.