Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 304/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 4, art. 1a ust. 1 pkt 6, art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b)
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 1 art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1381
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jednolity.
article: art. 2, art. 5 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1829
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jedn.
article: art. 122, art. 187 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agata Pasternak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku do nieruchomości za 2015 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2017 r. Burmistrz Miasta i Gminy w [...], na podstawie art. 207 § 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. - dalej: "O.p."), art. 1a, art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 1 i 9, art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm. - dalej: "u.p.o.l."), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.) oraz Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2014 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2014 r., poz. 5637) określił [...] "[...]" Sp. z o.o. w [...] (poprzednio [...] "[...]" Sp. z o.o.) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wyjaśnił, że decyzją z [...] maja 2016 r. określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. Następnie decyzją z [...] lipca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania, uchyliło zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji zalecając uzupełnienie postępowania podatkowego w zakresie ustalenia do kogo należy ferma bydła, na którą wywożona jest kiszonka kukurydziana, jakie ilości tego surowca z zakupionych trafiają na tą fermę i na podstawie jakich umów oraz z jakiego źródła pozyskiwana jest przez spółkę gnojowica, obornik, odchody zwierzęce oraz odpady z produkcji zwierzęcej, dalej przeznaczane do produkcji energii odnawialnej elektrycznej i gazowej, a więc produktów wytwarzanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Kolejno decyzją z [...] października 2016 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. Decyzją z [...] czerwca 2017 r. SKO w K., po rozpatrzeniu odwołania, uchyliło zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji zalecając uzupełnienie postępowania podatkowego o umowy normujące wzajemne i szczegółowe relacje gospodarcze polegające na wymianie handlowej (płody rolne - substraty do produkcji energii elektrycznej i cieplnej) pomiędzy podatnikiem a podmiotami grupy [...]. Postanowieniem z [...] lipca 2017 r. organ zwrócił się do podatnika o doręczenie kompletu umów regulujących wzajemne i szczegółowe relacje gospodarcze w zakresie wymiany handlowej za 2015 rok (płody rolne - substraty do produkcji energii elektrycznej i cieplnej). W dniu [...] sierpnia 2017 r. podatnik przesłał żądane umowy.

W ocenie organu nie ma wątpliwości, że podatnik w 2015 r. figurował w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz dokonywał sprzedaży wytworzonej w biogazowni energii elektrycznej na rzecz innego przedsiębiorcy energetycznego. W 2015 r. podatnik był właścicielem obiektu budowlanego - elektrowni biogazowej obejmującej urządzenia do wytwarzania biogazu na drodze fermentacji metanowej oraz urządzenia energetyczne do produkcji prądu elektrycznego i ciepła w sposób kojarzony, wybudowanego na podstawie decyzji Starosty [...] z [...] września 2012 r. w sprawie pozwolenia na budowę, oddanego do użytkowania na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] października 2013 r.

Organ wyraził stanowisko, że cały obiekt, łącznie z nieruchomością gruntową był w posiadaniu przedsiębiorcy i wypełnia definicję gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą, zawartą w art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Organ wskazał, że wytwarzanie biogazu i sprzedaż energii elektrycznej jest:

- wytwórczą, zarobkową działalnością gospodarczą wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, wypełniającą przesłanki z art. 2 ustawy z dnia2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1829 ze zm. – dalej: "s.d.g.");

- działalnością gospodarczą regulowaną w myśl art. 5 pkt 5 s.d.g.;

- działalnością przemysłową w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2017 r., poz. 220 ze zm. – dalej: "u.p.e.").

Produkcja energii elektrycznej i jej sprzedaż nie jest działalnością rolniczą.

W ocenie organu bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje rolniczy status podatnika oraz, jak twierdzi podatnik, rolniczy charakter niektórych budowli składających się na kompleks biogazowni. Istotny jest nie rolniczy charakter budowli, lecz to, że działalność prowadzona przez podatnika w biogazowi skierowana jest na produkcję biogazu, z którego wytwarzana jest energia elektryczna, a nie na przetwarzanie czy magazynowanie produktów rolnych. Inwestycja w postaci biogazowi służy produkcji biogazu - paliwa odnawialnego, który wykorzystywany jest do produkcji energii elektrycznej i cieplnej, przeznaczonej na sprzedaż do sieci. Wytworzona w biogazowni energia elektryczna jest wyłącznie przedmiotem sprzedaży na rzecz operatora energetycznego. Kwalifikacji obiektów biogazowni organ dokonał na podstawie opinii biegłego. Biogazownia jest obiektem kompletnym, powstałym dla celów prowadzenia konkretnej działalności gospodarczej - produkcji energii elektrycznej. Wyeliminowanie z procesu technologicznego pewnych jego części składowych typu: dozownik, zbiornik fermentacyjny, zbiornik pofermentacyjny, place pod kiszonkę nie daje podstaw do wyłączenia lub zwolnienia z opodatkowania, a nadto do uznania za służące wyłącznie działalności rolniczej.

W celu opodatkowania biogazowni, według organu, nie ma znaczenia z jakich substratów jest produkowana energia elektryczna i z jakich źródeł są pozyskiwane substraty. Biogazownia powstała w celu wytwarzania energii ze źródła odnawialnego, a nie w celu wytwarzania, przetwarzania czy magazynowania produktów rolniczych. Ponadto kiszonka kukurydziana składowana w spornych silosach jest przedmiotem sprzedaży, co świadczy o braku związku z działalnością rolniczą.

W odwołaniu z dnia [...] października 2017 r. strona wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ stwierdził, iż wiodącą działalnością Spółki jest działalność w zakresie wytwarzania i obrotu energią elektryczną prowadzoną w biogazowni. Nie jest to zatem działalność rolnicza lecz działalność gospodarcza. Produkowana energia elektryczna wytworzona w biogazowni w [...], której właścicielem jest Spółka nie jest wykorzystywana na własne potrzeby, ale jest przedmiotem obrotu handlowego. Ponadto elementy składowe biogazowni, Spółka ujęła w ewidencji środków trwałych, co oznacza, że stanowią one element składkowy przedsiębiorstwa. Powołując art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2015 r. organ stwierdził, że wszystkie przedmioty opodatkowania będące w posiadaniu przedsiębiorcy mają status związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą o ile nie sprzeciwiają się temu statusowi ich względy techniczne sprawiając, że przy danej działalności być wykorzystywane nie mogą. Nie ma tu znaczenia, że nie są one wykorzystywane w sposób ciągły. Organ podkreślił, że sporne obiekty są wykorzystywane przy działalności gospodarczej polegającej na wytwarzaniu energii elektrycznej, a następnie jej dystrybuowania i sprzedaży na zewnątrz. Niezasadność wywiedzionego odwołania potwierdził dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy budowlanego z [...] grudnia 2015 r., który ustalił, iż w skład biogazowni wchodzą następujące budowle:

- zbiornik wstępny, 3 zbiorniki fermentacyjne, zbiornik pofermentacyjny, sieć uzbrojenia terenu (sieci instalacyjne) elektryczna, wodociągowa, kanalizacyjna, wody brudnej, biogazu, kondensatu, ogrzewania i substratu - wchodzą w skład obiektu, w którym się znajdują ponieważ zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem

- place składowe na kiszonkę - przez analogię do składowisk odpadów - wraz ze ścianami oporowymi jako konstrukcjami oporowymi przedzielającymi plac na części,

- dozownik kiszonki jako wolnostojące urządzenie techniczne - oraz płytę fundamentową, na której jest posadowiony - jako fundament pod urządzenie,

- drogi i place manewrowe - obiekty liniowe,

- wiatę stalową osłaniającą dozownik - nie jest budynkiem jako niewydzielona z przestrzeni, ani obiektem małej architektury ze względu na swe znaczne wymiary,

- pomieszczenia sterowni i pomp znajdujące się pomiędzy zbiornikami fermentatorów - posiadają przegrody budowlane i dach, ale nie posiadają fundamentów zapewniających trwałe związanie z gruntem. Wobec tego nie tworzą one budynku. Obiekt, który tworzą te pomieszczenia nie jest również obiektem małej architektury, gdyż nie odpowiada tej definicji zawartej w art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm. - dalej: "P.b.").

W ocenie biegłego w skład biogazowni wchodzą następujące budynki :

- 2 kontenery dla kogeneratorów - spełniają bowiem definicję zawartą w art. 3 pkt 2 P.b., gdyż są wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadają dach i fundamenty przez co są trwale związane z gruntem,

- stacja trafo - również spełnia definicję budynku zawartą w art. 3 pkt 2 P.b., gdyż jest wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiada dach i fundament.

Kolegium stwierdziło, iż dokonana przez organ I instancji klasyfikacja obiektów wchodzących w skład biogazowni jest prawidłowa. Uznanie zatem przez organ podatkowy spornych obiektów jako budynków, a nie budowli przyczyniło się do ustalenia zobowiązania podatkowego w niższej kwocie.

W skardze z dnia [...] marca 2018 r. skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] września 2017 r., a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w błędnym przyjęciu przez organ, iż biogazownia stanowi obiekt budowlany kompletny, a w konsekwencji wszystkie budowle znajdujące się na terenie gospodarstwa wykorzystywane się dla celów wytwarzania energii elektrycznej, podczas gdy w sprawie przedstawione zostały dowody potwierdzające prowadzenie działalności rolniczej,

2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez jego zastosowanie i zakwalifikowanie przez organ kontenerów kogeneratorów i stacji transformatorowej jako budynki,

- art. 1a ust 1 pkt 3 w zw. z 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez ich zastosowanie i zakwalifikowanie wszystkich budowli znajdujących się na terenie gospodarstwa jako budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym brak zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości co do budowli związanych z prowadzeniem działalności rolniczej.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie spór dotyczy dwóch spraw. Skarżąca zarzuciła organowi, że wydając zaskarżoną decyzję nie wziął pod uwagę faktu, iż biogazownia funkcjonuje w oparciu o wykorzystanie gnojownicy i obornika do produkcji biogazu, natomiast kiszonka kukurydziana wykorzystywana jest na cele rolnicze i jest wywożona na fermę bydła. Energia elektryczna wytwarzana jest z biomasy roślinnej, odchodów zwierzęcych oraz innych odpadów organicznych, co skutkuje tym, że nie wszystkie budowle znajdujące się na terenie gospodarstwa wykorzystywane się dla celów wytwarzania energii elektrycznej. Budowle w postaci silosów przeznaczone są do tymczasowego składowania płodów rolnych i nie są wykorzystywane do działalności gospodarczej związanej z wytwarzaniem energii elektrycznej. Wskazano, że biogazownia może poprawnie funkcjonować bez silosów na kiszonkę przy wykorzystaniu innych substratów, czy bez zbiornika magazynowego - zbiornika pofermentacyjnego oraz dozownika.

Druga kwestia sporna dotyczy zakwalifikowania przez organ podatkowy kontenerów kogeneratorów i stacji transformatorowej jako budynku, co zdaniem skarżącej, doprowadziło do ustalenia obowiązku podatkowego w znacznie zawyżonej wysokości. Spółka przedstawiła stanowisko odmienne i wychodząc z założenia definicji pojęcia "fundament" twierdzi, że kontenery na kogeneratory, jak i stacja transformatorowa nie są budynkami, bowiem nie są trwale związane z gruntem, bowiem w ich konstrukcji brak jest fundamentów.

W ocenie Sądu zarzuty i argumentacja skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Przedstawiając stan prawny obowiązujący w 2015 r., tj. w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja, wskazać należy w pierwszej kolejności, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z treści art. 1a ust. 1 u.p.o.l., wynika, że użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) budynek - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; 2) budowla - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem; 3) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych; 4) działalność gospodarcza - działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej (obecnie: ustawa z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646); poprzednio: ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - dalej: "u.s.d.g.").

W myśl z kolei art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Nadto, z treści art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 - dalej: "u.p.r."), zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Kluczową dla analizowanej sprawy kwestię stanowi to, że Spółka jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą reglamentowaną w zakresie wytwarzania, przesyłania, dystrybucji i obrotu handlowego energią elektryczną. Wynika to z wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym w rejestrze z dnia [...] listopada 2009 r. Nadto spółka znajduje się w Rejestrze wytwórców biogazu rolniczego prowadzonego przez Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] października 2013 r. Wpis ten potwierdza, że skarżąca Spółka jest przedsiębiorcą energetycznym wytwarzającym energię elektryczną z biogazu rolniczego. Powyższe świadczy o tym, że w/w Spółka jest przedsiębiorcą energetycznym a jako, że figuruje także w ewidencji podatkowej podatników podatku rolnego za gospodarstwo rolne o pow. 166,2355 ha fizycznych, dodatkowo posiada status rolnika

Nie ulega zatem wątpliwości, że na terenie objętej podatkiem od nieruchomości za 2015 r., Spółka prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą z wykorzystaniem znajdujących się tam gruntów, budynków i budowli. Ponieważ z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się takie, które są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, to dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości istotne jest wyłącznie kryterium posiadania określonych rzeczy przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Bez znaczenia są zatem zarówno zamiary podatnika, co do określonej nieruchomości, jak i faktyczne wykorzystywanie konkretnych nieruchomości w bieżącej działalności gospodarczej.

Zasadnicza kwestia sporna w sprawie dotyczy przesłanki prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza w przedmiotowej biogazowni rolniczej. Z materiału dowodowego wynika, iż wiodącą działalnością jest działalność w zakresie wytwarzania i obrotu energią elektryczną prowadzoną w biogazowni. Nie jest to zatem działalność rolnicza, lecz stricte działalność gospodarcza. Potwierdza to ustalenie, że produkowana energia elektryczna wytworzona w biogazowni w [...], której właścicielem jest skarżąca nie jest wykorzystywana na własne potrzeby, ale jest przedmiotem obrotu handlowego. Wytworzona bowiem moc jest przedmiotem sprzedaży w całości na rzecz operatora energetycznego. Odnośnie elementów składowych biogazowni, tj. znajdujących się na jej terenie obiektów budowlanych, istotny jest fakt, że Spółka ujęła je w ewidencji środków trwałych, co oznacza, że stanowią one element składkowy przedsiębiorstwa. Budowle wykorzystywane do działalności rolniczej nie mogą być amortyzowane, a wynika to z faktu, że przychód z działalności rolniczej nie jest opodatkowany podatkiem dochodowym od osób prawnych. Tak więc uzasadnionym jest twierdzenie, że w zasadzie skarżąca wprowadzając wszystkie elementy biogazowni do ewidencji środków trwałych przesądziła o ich statusie jako elementów składkowych prowadzonego przedsiębiorstwa.

Znaczenie terminu "działalność gospodarcza" wskazano w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., który odsyła do przepisów u.s.d.g. Stosownie do art. 2 u.s.d.g. działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Ponadto, w myśl art. 5 pkt 5 u.s.d.g. użyte w ustawie określenie "działalność regulowana" oznacza "działalność gospodarczą, której wykonywanie wymaga spełnienia szczególnych warunków, określonych przepisami prawa". Z definicji działalności gospodarczej zawartej w u.s.d.g., na mocy art. 1a ust. 2 pkt 1 u.p.o.l., wyłączono działalność rolniczą i leśną. Działalność rolnicza to, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., produkcja roślinna i zwierzęca, w tym również produkcja materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja warzywnicza, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowla ryb. Z przepisem tym współbrzmi art. 2 ust. 2 u.p.r., z którego wynika, że za działalność rolniczą uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwa, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb.

W ocenie Sądu zasadnie organy przyjęły, że inwestycja w postaci biogazowni służy produkcji biogazu – paliwa odnawialnego, który wykorzystywany jest do produkcji energii elektrycznej i cieplnej, przeznaczonej na sprzedaż do sieci. Uzyskana z biogazowi energia elektryczna jest przedmiotem sprzedaży w całości na rzecz operatora energetycznego spółki "[...]" S.A. z siedzibą w G., na podstawie umowy sprzedaży energii elektrycznej z [...] grudnia 2013 r. Spółka na żadnym etapie postępowania nie twierdziła natomiast, że całość energii elektrycznej wykorzystuje na własne potrzeby.

Trafnie organy wskazały, że podstawowym celem działalności biogazowni jest działalność przemysłowa w rozumieniu art. 3 pkt 12 u.p.e. Z treści tego przepisu wynika natomiast, że przedsiębiorstwem energetycznym w rozumieniu ustawy jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi. Bez wątpienia w sprawie wykazano, że Spółka jest przedsiębiorstwem energetycznym, bowiem zebrany materiał dowodowy potwierdza, że podatnik prowadzi działalność w zakresie wytwarzania, przesyłania, dystrybucji i handlu energią. Podatnik prowadzi więc działalność przemysłową.

Należy zgodzić się również z poglądem organu, że nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy kwestie rolniczego statusu skarżącej Spółki oraz rolniczy charakter niektórych budowli składających się na kompleks biogazowni. Jakkolwiek część tej działalności związana jest z produkcją rolniczą (np. nawóz pofermentacyjny gromadzony w zbiorniku pofermentacyjnym może być wykorzystany do nawożenia pól, jednak to tylko produkt uboczny produkcji), to w działalności biogazowni głównym celem nie jest wytwarzanie czy przetwarzanie produktów rolniczych, a wytwarzanie energii ze źródła odnawialnego.

Istotny jest nie rolniczy charakter budowli, lecz to, że działalność prowadzona przez podatnika w biogazowi skierowana jest na produkcję biogazu, z którego wytwarzana jest energia elektryczna, a nie na przetwarzanie czy magazynowanie produktów rolnych. To nie rolniczy charakter budowli ma znaczenie, a to czy działalność prowadzona przez Spółkę w zakresie produkcji biogazu i wytwarzania energii elektrycznej z tego paliwa jest działalnością rolniczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Norma ta zawiera własną definicję takiej działalności na potrzeby ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Produkcja energii elektrycznej nie jest zaś działalnością rolniczą. Przepis ten nie odwołuje się również w jakikolwiek sposób do poza podatkowych przepisów technicznych dotyczących budowli rolniczych.

Sąd zauważa, że o ile za zasadne uznać należy wyjaśnienia Spółki, że sporne obiekty służą też działalności rolniczej, to jednak stwierdzenia wymaga fakt, że nie służą jej wyłącznie. Mając na uwadze art. 7 ust. 1 pkt.4 lit. b) u.p.o.l. zwolnieniu z opodatkowania podlegają obiekty służące wyłącznie działalności rolniczej, co w niniejszej sprawie miejsca nie ma. Podkreślenia wymaga fakt, że płody rolne gromadzone w silosach zgodnie z oświadczeniem przedstawiciela Spółki podlegają sprzedaży, a więc obrotowi gospodarczemu. Są bowiem najpierw magazynowane w silosach, a następnie zbywane na rzecz odrębnego podmiotu. W zamian za dostarczenie tych płodów Spółka otrzymuje w obrocie handlowym substrat do produkcji biogazu. Już sam ten fakt przesądził o tym, że sporne obiekty są wykorzystywane przy działalności gospodarczej polegającej na wytwarzaniu energii elektrycznej, a następnie jej dystrybuowania i sprzedaży na zewnątrz. Niezasadność stanowiska skarżącej potwierdził dopuszczony i przeprowadzony na etapie postępowania przed organem I instancji, dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy budowlanego z [...] grudnia 2015 r., który ustalił, jakie budowle wchodzą w skład biogazowni (k. 35 – akt adm.).

Dokonana zatem przez organy klasyfikacja obiektów wchodzących w skład biogazowni jest prawidłowa. Wynika bowiem z charakterystyki tych obiektów jaką przedstawił biegły, nadto odpowiada kwalifikacjom ustawowym. Jednocześnie zakwalifikowanie dwóch kontenerów dla kogeneratorów i stacji transformatorowej do kategorii budynków, a nie budowli, przyczyniło się do ustalenia zobowiązania podatkowego w niższej kwocie. Ustalenie bowiem w postępowaniu podatkowym, że dany obiekt spełnia warunki budynku wiąże się zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.o.l. z naliczeniem podatku od powierzchni użytkowej.

Podkreślenia wymaga, że pogląd w kwestii opodatkowana biogazowni, który skład orzekający w pełni podziela, został wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2016 r. o sygn. akt II FSK 2476/14 oraz z dnia 16 maja 2017 r. o sygn. akt II FSK 1050/15 - powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl .

W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził ponadto naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., bowiem stosownie do treści art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935; dalej: O.p.), z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII. Niemniej jednak uwzględniając intencje strony skarżącej, działającej wprawdzie przez profesjonalnego pełnomocnika, nie sposób uznać, że doszło do odpowiadającym w swej treści przepisów art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p. Materiał dowodowy w sprawie jest kompletny i dał podstawę do podjęcia ustaleń w zakresie rzeczywistej podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości za 2015 r. Wnioski wyciągnięte na podstawie zebranego materiału dowodowego oparte są na przekonywujących podstawach, a argumenty strony skarżącej nie znajdują uzasadnienia. Sąd orzekający w sprawie nie znalazł więc podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) orzekł jak w sentencji.