Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1111/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67 ust. 2, art. 162 ust. 1, art. 229 ust. 1(1) i 1(2), art. 242 ust. 1, art. 244, art. 252, art. 253, art. 535, art. 535(1), art. 552
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 7, art. 28, art. 77 par. 1, art. 97 par. 1 pkt 4, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 55(1), art. 552
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania wpisu w rejestrze znaków towarowych oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2010 r. rzecznik patentowy A. C. – pełnomocnik Skarżącej – G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zwrócił się o dokonanie zmiany uprawnionego do prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy [...] poprzez wykreślenie: D. Co. D. M., S.i wpisanie: G. Sp. z o.o., W.. Wraz z wnioskiem przysłano "Dokument przeniesienia praw do zarejestrowanego znaku towarowego" z dnia [...] października 2009 roku podpisany pomiędzy Skarżącym a D. M. prowadzącym działalność gospodarczą w S..

2. W dniu [...] stycznia 2010 roku wpłynęło pismo D. M. oraz spółki F. Sp. z o.o., w którym zawnioskowano o odrzucenie przedmiotowego wniosku podważając przy tym umowę cesji, na którą powoływał się Skarżący. W piśmie tym poinformowano, że uprawnionym do prawa ochronnego na znak towarowy [...] jest spółka F.Sp. z o.o. z siedzibą w S. co wynika z wniesienia do w/w spółki aportu w postaci zorganizowanego przedsiębiorstwa przez D. M. [...] grudnia 2008 roku. Na potwierdzenie w/w informacji w dniu [...] marca 2010 roku do Urzędu Patentowego przesłano kopię aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 2008 roku.

3. W dniu [...] sierpnia 2010 roku do Urzędu Patentowego, dalej również: Urząd lub organ, wpłynęło pismo syndyka masy upadłości F. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej M. W., w którym poinformował on, że spółka F. Sp. z o.o., S. została postawiona w stan upadłości obejmującej likwidację majątku, na dowód czego załączono postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] marca 2010 roku (sygn. Akt [...]) o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika F.Spółka z o.o. w S.. Syndyk potwierdził także, że prawo ochronne na znak towarowy [...] zostało wniesione aportem do spółki F. Sp. z o.o., S. i weszło do masy upadłości dłużnika.

4. Skarżący w pismach z dnia [...] marca 2010 roku oraz [...] września 2010 roku podniósł, iż przedmiotem umowy z dnia [...] października 2009 roku zawartej pomiędzy D. M. a Skarżącym było przeniesienie prawa ochronnego na znak towarowy.

Zdaniem Skarżącego:

a) aport wniesiony przez D. M. do spółki F. Sp. z o.o. nie obejmował przedmiotowego znaku towarowego:

b) nie odnosi się do niego również wnoszona w ramach aportu "[...]", której wycenę zawiera przedstawiony przez Skarżącego dokument "Wyceny wartości godziwej marki [...] jako marki produktowej" sporządzony [...] kwietnia 2006 roku przez A. P..

c) Skarżący załączył również oświadczenie podpisane przez osoby z nim związane będące świadkami podpisania "Dokumentu przeniesienia prawa" z dnia [...] października 2009 roku, w którym m.in. stwierdzono, że cenę nabycia przedmiotowego znaku towarowego stanowić miały koszty związane z przeniesieniem prawa i jego przedłużeniem, poniesione przez Skarżącego.

5. Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] odmówił dokonania wnioskowanego wpisu do rejestru dotyczącego zmiany uprawnionego. Swoją decyzję podpierał argumentami, które wynikały z nadesłanych dokumentów w sprawie. Wynikało z nich, iż D. M., w dniu podpisania dokumentu z dnia [...] października 2009 roku nie był już uprawnionym do przedmiotowego znaku towarowego i tym samym nie mógł nim rozporządzać, gdyż zgodnie z przedstawionym urzędowi dokumentem aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 2008 roku wniósł w/w prawo ochronne do spółki F. Sp. z o.o. jako część składową całego zorganizowanego zespołu składników materialnych i niematerialnych należącego do niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ KC.

6. W dniu [...] grudnia 2010 roku nowo ustanowiony pełnomocnik Skarżącego, tj. W. J. wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] września 2010 roku odmawiającej dokonania wnioskowanego przez Skarżącego wpisu do rejestru. W przedmiotowym wniosku postulował o uchylenie decyzji z dnia [...] września 2010 roku a także o zawieszenie postępowania w sprawie zmiany uprawnionego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania sądowego w sprawie dotyczącej własności znaku towarowego (myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.).

Zdaniem rzecznika patentowego stanowisko urzędu jest błędne, gdyż zostało oparte o niekompletny materiał dowodowy, a także zostało wyrażone w oparciu o niewłaściwe wnioskowanie na podstawie już złożonych dokumentów. Rzecznik patentowy zarzuci, iż organ nie podjął kroków mających na celu uzupełnienie zebranego materiału. Sugerował, iż Urząd Patentowy RP, decyzją z dnia [...] września 2010 roku odmawiającą wpisu wnioskowanej zmiany w rejestrze ustanawia automatycznie jako nowego uprawnionego F. Sp. z o.o. z siedzibą w S..

Rzecznik podniósł także, iż Urząd błędnie przyjął, iż przeniesienie prawa ochronnego udzielonego na przedmiotowy znak towarowy na spółkę F. Sp. z o.o. nastąpiło na podstawie Aktu Notarialnego z dnia [...] grudnia 2008 roku w rozumieniu art. 55¹ k.c. Zdaniem rzecznika w przedmiotowym akcie notarialnym nie wskazany został wyraźnie znak towarowy [...];

Zdaniem rzecznika dwa znaki towarowe [...] i [...] zostały wycenione na zupełnie inna kwotę, niż ta, która wynika z aktu notarialnego. Dlatego rzecznik przyjmuje, iż znaki te nie wchodziły w skład majątku sprzedającego, tj. D. M. D.CO..

Ponadto rzecznik podważył tożsamość przedsiębiorstwa D. M. D. CO., S. z wcześniejszym uprawnionym do znaku towarowego, tj. M.D. D.CO., S..

Rzecznik uznał, iż "Dokument przeniesienia praw do zarejestrowanego znaku towarowego" z dnia [...] października 2009 roku stanowi wystarczającą podstawę prawną do dokonania zmiany uprawnionego, a żądanie Urzędu, aby dokument ten zawierał explicite cenę, bądź zapis o nieodpłatnym zbyciu powinno być poparte konkretnymi przepisami prawa. Zdaniem rzecznika zdanie z w/w dokumentu "Nabywca oświadcza, że nabył wszystkie prawa (..) na podstawie umowy ze zbywcą" świadczy o tym, iż Urząd nie musi mieć wglądu do tych punktów umowy dotyczących zbycia majątku, które nie są związane z przeniesieniem prawa do znaku towarowego. Ponadto rzecznik zarzucił Urzędowi, iż odmawiając wpisu postulowanej przez jego mocodawcę zmiany w rejestrze, automatycznie uznał jako nowego uprawnionego podmiot F. Sp. z o.o. Zdaniem rzecznika narusza to w sposób oczywisty zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art.7-12 k.p.a., gdyż Urząd nie zwrócił się z tą wątpliwością z wnioskiem o rozstrzygnięcie do odpowiedniego sądu.

Wreszcie rzecznik upatruje w postępowaniu pana M., który najpierw na podstawie Aktu Notarialnego, a potem na podstawie dokumentu z dnia [...] października 2009 roku zbywa przedmiotowe prawo do znaku, za - w pierwszym przypadku - nieświadome. Dodatkowo rzecznik argumentuje, iż w ciągu 10 miesięcy od podpisania Aktu Notarialnego F.Sp. z o.o. z siedziba w W. nie zainteresowały się wpisem zmiany uprawnionego do rejestru prowadzonego przez Urząd Patentowy RP, co stanowić miałoby o słuszności tezy reprezentowanej jak wyżej przez Pana rzecznika.

7. Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że nie podziela zdania rzecznika patentowego W. J..

Odnośnie a;f wskazał, że decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] września 2010 roku o odmowie dokonania przedmiotowego wpisu została podjęta po dokładnej analizie wszystkich materiałów i dokumentów przysyłanych przez byłego pełnomocnika Skarżącego Rzecznika Patentowego A. C., który - w związku niekompletną dokumentacja dosłaną do Urzędu w dniu [...] stycznia 2010 r. - postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 roku został wezwany przez Urząd Patentowy RP do dosłania wyjaśnień dotyczących wniosku z dnia 5[...] stycznia 2010, łącznie z dokumentami, z których wynikać powinna wnioskowana zmiana.

Następnie postanowieniem z dnia [...] marca 2010 skierowanym do wiadomości do rzecznika A. C., Urząd poinformował o wpływie w dniu [...] stycznia 2010 roku pisma spółki F. Sp. z o.o. z siedzibą w W., w którym wniesiono o odrzucenie wniosku Skarżącego z dnia [...] stycznia 2010 roku. Ponadto Urząd wskazał tam na wątpliwości natury prawnej, wzywając wnioskujących o ich wyjaśnienie. W odpowiedzi na to postanowienie, w dniu [...] maja 2010 roku rzecznik C.nadesłał pismo, w którym wyjaśnił, iż stosowne wyjaśnienia i dokumenty w sprawie złożone będą do [...] lipca 2010 roku.

Następnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 roku Urząd Patentowy wezwał wnioskujących do ustosunkowania się wobec osobno nadesłanych dwóch dokumentów (Aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 2008 roku i umowy z dnia [...] października 2009 roku), na mocy których prawo na przedmiotowy znak towarowy przeniesione zostało w różnych terminach na odmienne podmioty kupujące, przy czym, Urząd Patentowy RP zauważył, iż umowa sprzedaży zwana "Dokumentem.." zawarta w dniu [...] października 2009 roku nie zawiera obok przedmiotu sprzedaży elementu przedmiotowo istotnego (essentialia negotii), do którego zaliczyć należy określenie ceny zbywanego prawa, bądź zapis o jego nieodpłatnym przeniesieniu.

W odpowiedzi na w/w postanowienie rzecznik patentowy A. C. w dniu [...] lipca 2010 roku złożył pismo, w którym ponownie oświadczył, iż stosowne wyjaśnienia złożone będą do dnia [...] września 2010 roku.

W odpowiedzi M. W., syndyk masy upadłości F. Sp. z o.o., wniósł wniosek o odrzucenie, względnie oddalenie wniosków innych nieuprawnionych do przedmiotowego prawa. Do wniosku dołączył dokumenty wzywane w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2010 roku (dwa akty notarialne z [...] grudnia 2008 roku, postanowienie sądu dotyczące upadłości F. Spółka z o.o., S. ( sygn. Akt. [...])

W dniu [...] września 2010 roku rzecznik C. dosłał żądane ww. postanowieniem materiały w sprawie, tj. akty notarialne z [...] grudnia 2018 roku, które nadesłane zostały już wcześniej przez syndyka M. W., umowy zawarte pomiędzy [...] S.A., a D. M., które nie dotyczą przedmiotowej sprawy. Skarżący załączył ponadto oświadczenie podpisane przez osoby związane ze Stroną będące świadkami podpisania "Dokumentu przeniesienia prawa" z dnia [...] października 2009 roku, w którym m.in. stwierdzono, że cenę nabycia przedmiotowego znaku towarowego stanowić miały koszty związane z przeniesieniem prawa i jego przedłużeniem, poniesione przez wnioskodawcę. Dołączony został także dokument "wyceny wartości godziwej marki F. jako marki produktowej" sporządzony dnia [...] kwietnia 2006 roku przez A. P..

W ocenie Urzędu Patentowego, ze wskazanego wykazu wymiany korespondencji wynika, iż Urząd w sposób dokładny, skrupulatny i wyczerpujący zbierał i badał potrzebne w sprawie dokumenty i materiały dowodowe. A podejmując decyzję z dnia [...] września 2010 roku kierował się zasadami praworządności.

Urząd Patentowy odrzucił stwierdzenie, iż odmawiając dokonania wnioskowanego przez Skarżącego wpisu zmiany uprawnionego, Urząd jednocześnie uznał, iż prawo przysługuje F. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej. Wskazał, że po pierwsze, zgodnie z art. 229 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2003r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.) – dalej: "p.w.p." w sprawach, w których wpis do rejestru jest uzależniony od złożenia wniosku, wpisu dokonuje się na podstawie decyzji. Wpis ten nie konstytuuje prawa i posiada jedynie charakter deklaratywny. W myśl ww. przepisu do wniosku należy dołączyć właściwe dokumenty, z których wnioskowana zmiana powinna wynikać i które Urząd Patentowy zobowiązany jest, zbadać, czy nie naruszają ustawy i odpowiadają co do formy obowiązującym przepisom". W przedmiotowej sprawie Urząd Patentowy RP, decyzją z dnia [...] września 2010 roku nie dokonał wpisu nowego uprawnionego, tj. F. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w S., a jedynie zajął odmowne stanowisko na podstawie dosłanego materiału, który to zdaniem Urzędu zawierał wady, tj. zgodnie z art. 229 ust.1 p.w.p. nie odpowiadał co do formy obowiązującym przepisom. Zatem badanie danej sprawy mieściło się w kompetencji Urzędu Patentowego i nie wymagało w myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawieszenia postępowania w celu przekazania sprawy do uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez właściwy sąd.

Urząd Patentowy wskazał ponadto,, że z nadesłanego aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 2008 roku wynika, iż prawo na przedmiotowy znak towarowy przeniesione zostało jako nierozerwalna część składowa masy majątkowej przedsiębiorstwa na inny podmiot w myśl art. 55¹ k.c. Zatem, zgodnie z tym przepisem, nie jest konieczne wskazywanie w akcie notarialnym pojedynczych składników (aktywów i pasywów) masy majątkowej przenoszonego przedsiębiorstwa, gdyż zgodnie z art. 55² k.c. czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w jego skład, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. Wyliczenie pojedynczych składników nie jest zatem obowiązkowe, a ich obecność miałaby w tym kontekście jedynie charakter przykładowy. Wskazuje na to także użycie przez ustawodawcę w przepisie 55¹ k.c. określenia "w szczególności", które zgodnie z powszechnie przyjętym poglądem oznacza, że każde wyliczenia składników majątku w myśl art. 55¹ k.c. ma charakter niewyczerpujący. Reasumując prawo ochronne udzielone na przedmiotowy znak towarowy stanowiło część składową majątku przedmiotowego przedsiębiorstwa w myśl art. 55¹ k.c. i jego niewskazanie w akcie notarialnym nie stanowi o tym, iż zostało ono wyłączone z masy majątkowej wnoszonej aportem do majątku nowego uprawnionego.

Urząd Patentowy nie zgodził się z argumentacją, iż inne znaki towarowe, tj. [...] i [...] nie wchodzą w skład przenoszonej aktem notarialnym masy majątkowej w myśl art. 55¹ k.c., gdyż zostały wycenione na zupełnie inna kwotę, niż ta, która widnieje w zapisach aktu notarialnego. W przedmiotowej sprawie Urząd Patentowy RP dowiódł w pkt b, iż w rozumieniu art. 55¹k.c. masa majątkowa przenoszonego aportem przedsiębiorstwa zawiera wszystkie składniki materialne i niematerialne wchodzące w skład przedsiębiorstwa. Zawiera ona także prawa ochronne udzielone na wspomniane tu znaki towarowe: [...] jak i [...]. Zbycie przedsiębiorstwa w rozumieniu art.55¹ k.c., a stosownie do art. 75¹ k.c. uwarunkowane jest (pod rygorem nieważności) dokonaniem w formie pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi. Zatem w/w wycena nie stanowi w przedmiotowej sprawie odpowiedniej rangi dokumentu, który podważałby skuteczność wniesienia aportem masy majątkowej przedsiębiorstwa w rozumieniu Art. 55¹k.c., co wskazane zostało w akcie notarialnym.

Zdaniem Urzędu Patentowego powątpiewanie w tożsamość uprawnionego do przedmiotowego prawa ochronnego, widniejącego w rejestrze Urzędu Patentowego jako: M. D. D. CO., S., Polska z wnoszoną aportem masą majątkową (akt notarialny z dnia [...] grudnia 2008 roku) przedsiębiorstwa: D. M. D.CO., S., Polska jest bezzasadne. Na postawie przeprowadzonej analizy dokumentów zgłoszeniowych, tj. podania z dnia [...] września 2005 roku o udzieleniu prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy wynika, iż zgłaszający, czyli M. D. D. CO. legitymował się tym samym numerem identyfikacyjnym, co przenoszone aktem notarialnym przedsiębiorstwo, tj. D. M. D. CO.. Ponadto zwrot CO. stanowi skrót słowa CORPORATION i co warte podkreślenia używany jest wymiennie w systemie prawa międzynarodowego ze słowem CORPORATION. Tym samym Urząd Patentowy RP wskazał, że nie powątpiewa w tożsamość D. M. D. CO.

i M. D. D. CO. Jest nim ten sam przedsiębiorca.

Urząd nie zgodził się z twierdzeniem rzecznika, iż "Dokument przeniesienia praw do zarejestrowanego znaku towarowego" z dnia [...] października 2009 roku stanowi wystarczającą podstawę prawną do dokonania zmiany uprawnionego, bez podania ceny przedmiotowego prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy. Zdaniem pełnomocnika, Urząd nie musi mieć wglądu do tych punktów umowy dotyczących zbycia majątku, które nie są związane z przeniesieniem prawa do znaku. Wynika z tego zatem, iż oświadczenie "Nabywca oświadcza, że nabył wszystkie prawa (...) na podstawie umowy ze zbywcą" powinno służyć Urzędowi jako wystarczające i miarodajne do badania i oceny (w myśl art. 229 ust.2 p.w.p.), czy dokument ten nie "narusza ustawy i odpowiada co do formy obowiązującym przepisom ".

W rozumieniu art. 535 k.c. umowa sprzedaży ma charakter odpłatny. Zgodnie z art. 536 k.c. w nawiązaniu do art. 535 k.c. cena, jako przedmiotowy element umowy sprzedaży powinna być w niej określona cyfrowo lub także przez wskazanie podstaw do jej ustalenia. Cena jest zatem warunkiem prawnym dojścia do skutku umowy sprzedaży i we wskazany wyżej sposób musi być umieszczona w umowie. Jeśli z treści umowy wynika, że nabywca nie ma obowiązku zapłaty ceny, czynność prawną należy kwalifikować jako umowę darowizny. Formą właściwą dla umowy darowizny jest akt notarialny, (art. 890 k.c.). Zgodnie z w/w przepisami zobowiązanie nabywającego, iż poniesie koszty związane z przeniesieniem prawa i jego przedłużeniem mogłoby stanowić element ceny wyrażonej nie cyfrowo, ale poprzez wskazanie podstaw do jej ustalenia. Warunkiem uznania w/w oświadczenia jako uzupełniającego aneksu do "Dokumentu przeniesienia prawa" (i tym samym stanowiącego jej część składową) jest podpisanie/potwierdzenie go przez dwie strony umowy, czyli nabywającą i sprzedającą. Oświadczenie to zostało podpisane ze strony nabywającego przez A.K. (osoba uprawniona do reprezentacji spółki, która sygnowała też dokument z dnia [...] października 2009), J. B, A. G., A. M. w obecności rzecznika patentowego A. C.. Pominięta została tu druga strona, tj. zbywca, D. M. Zatem Oświadczenie to nie może stanowić uzupełniającego aneksu do dokumentu z dnia [...] października 2009 roku, gdyż brak pod nim podpisu pana M. jako zbywcy podważa konsensualność umowy, a w konsekwencji skuteczność czynności prawnej, jaką jest przeniesienie prawa.

Z tego wynika, iż dokument z dnia [...] października 2009 roku nie stanowi umowy sprzedaży w rozumieniu prawa cywilnego, gdyż brakuje w nim elementu ceny, która zgodnie z doktryną prawa może być wskazana gotówkowo, bądź bezgotówkowo. Zatem powoływanie się przez rzecznika J. na prawo do ochrony tajemnic handlowych, czy prawo swobodnego kształtowania umów przez strony nie jest przez Urząd w przedmiotowej sprawie zrozumiałe, gdyż obecność kluczowego w umowie sprzedaży elementu ceny - obok przedmiotu sprzedaży - (tzw. essentialia negotii) nie stanowi o pogwałceniu zarówno tajemnicy handlowej jak i nie może być dowolnie pominięte przez strony kształtujące ten typ umowy, co dowiedziono jak powyżej. Badany dokument zatem nie spełnia wymogów w rozumieniu art. 229 ust. 2 p.w.p. i nie może stanowić podstawy do dokonania wnioskowanej zmiany.W ocenie Urzędu Patentowego, zarzut, że Pan M. nieświadomie złożył podpis pod aktem notarialnym jest bezpodstawny. W powyższym uzasadnieniu wykazano, iż dokument z dnia [...] października 2009 roku jest ze względu na wskazane przez Urząd wady nieskuteczny. Zatem Urząd nie podziela zarzutu rzecznika, iż przeniesienie przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ k.c. (aktem notarialnym z dnia [...] grudnia 2008 roku) było wynikiem nieświadomego oświadczenia woli Pana M.. Wskazany dokument spełnia wszelkie standardy prawne, które są potrzebne, aby uznać skuteczność przedmiotowego przeniesienia. Tym samym, wszelkie ewentualne późniejsze czynności prawne dokonane przez D. M., a obejmujące swym działaniem prawo do przedmiotowego znaku towarowego, są nieskuteczne i nieważne ze względu na fakt, że nie był on już właścicielem praw do tego znaku. Urząd nie podzielił zdania rzecznika, iż o słuszności jego wywodów - że jakoby jego klient, tj. Skarżący jest uprawnionym do przedmiotowego prawa ochronnego - świadczy fakt, iż w ciągu 10 miesięcy od podpisania Aktu Notarialnego F. Sp. z o.o. nie zainteresowały się dokonaniem wpisu przedmiotowej zmiany uprawnionego do rejestru prowadzonego przez Urząd Patentowy RP. W przedmiotowej kwestii Urząd Patentowy RP informuje, iż ze względu na deklaratoryjny charakter wszystkich wpisów do rejestru, każdorazowe zwrócenie się uprawnionego z wnioskiem o dokonanie zmiany w rejestrze odnośnie nowego stanu prawnego dotyczącego prawa ochronnego nie jest obowiązkowe.

8. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję zarzucając jej:

- naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 229 ust. 2 i 2¹ p.w.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, o ile UP uznał, iż przedłożone przez Skarżącego dokumenty nie odpowiadają co do formy obowiązującym przepisom.

- naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, o ile UP uznał się kompetentnym do rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego dotyczącego sprzedaży znaku towarowego [...], w tym kto jest właścicielem przedmiotowego znaku towarowego.

- naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść decyzji, a mianowicie art. 7 i 77 § 1 oraz 107 § 1 k.p.a. poprzez nierozważenie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz nieuzasadnienie w sposób poprawny zaskarżonej decyzji, a w szczególności:

a) uznanie, że umowa sprzedaży znaku towarowego zawierała wadę uniemożliwiającą dokonanie zmiany w rejestrze Uprawnionego do znaku towarowego [...].

b) braku wskazania przepisu prawa materialnego uzasadniającego żądanie umieszczenia ceny sprzedaży prawa ochronnego w umowie jako warunku ważności umowy;

c) uznania, iż aktem notarialnym z dnia [...] grudnia 2008 prawo ochronne na znak towarowy R.145685 zostało wniesienie aportem do spółki F. Sp. z o.o. w myśl art. 55¹ k.c.

d) uwzględnienia w postępowaniu z wniosku skarżącej spółki materiału dowodowego złożonego przez spółkę F. Sp. z o.o., nie będącą stroną w postępowaniu;

e) nie poddaniu krytycznej analizie całości materiału dowodowego.

Skarżący stwierdził, że naruszenie wymienionych wyżej przepisów przejawia się przede wszystkim w błędnie ustalonym stanie faktycznym, nieuwzględnieniu całości materiału dowodowego, przez co niewłaściwie zostały zastosowane przepisy ustaw: p.w.p., k.p.a. i k.c.

9. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o oddalenie skargi w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.

10. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. Syndyk Masy upadłości F. Sp. z o.o. również udzielił odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że przedstawiony przez Skarżącego "Dokument przeniesienia praw do zarejestrowania znaku towarowego (dokument przeniesienia) nie spełnia żadnych wymagań przewidzianych przez art. 67 ust. 2 w związku z art. 162 ust. 1 p.w.p. Wskazał, że w dokumencie przeniesienia strony nie złożyły oświadczeń woli odpowiednio przeniesienia i nabycia prawa do zarejestrowanego znaku słownego "[...]". W dokumencie użyto natomiast (w stosunku do zbywcy) sformułowania "przeniosłem w całości", w stosunku do nabywcy zaś "Nabywca oświadcza, że nabył" . Aby można było stwierdzić skuteczne dojście do skutku umowy, musi ona zawierać odpowiednie i jednoznaczne oświadczenia woli jej stron. Sformułowania użyte w dokumencie przenoszącym sugerują, że zamiarem stron nie było przeniesienie prawa, jego treść może być natomiast interpretowana jako oświadczenie wiedzy o fakcie przeniesienia prawa. Nadto dokument nie zawiera istotnych elementów wymaganych do skutecznego przeniesienia praw.

1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna.

4. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie pozostawała przede wszystkim kwestia prawidłowości zastosowania przez organ przepisu art. 229 p.w.p. i zasadności odmowy wniosku Skarżącej o wpisie do rejestru oraz dokonanie zmiany uprawnionego do prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy

[...] poprzez wykreślenie: D. Co. D.M., S.

i wpisanie: G. Sp. z o.o., W.

5. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 252 p.w.p. w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się, z zastrzeżeniem art. 253, odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej: k.p.a. Powyższe unormowanie zobowiązuje Urząd Patentowy do stosowania ogólnych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 6 i następnych k.p.a. Związanie regułami procedury administracyjnej oznacza, w szczególności, że wydając decyzję Urząd Patentowy obowiązany jest do przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Jego powinnością jest należyte i wyczerpujące informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (art. 9 k.p.a.). Jest też obowiązany zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zabranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie Urząd Patentowy, co stanowi istotę sporu między stronami postępowania, negatywnie ocenił zasadność wniosku Skarżącej o wpis do rejestru poprzez dokonanie zmiany uprawnionego do prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy [...]. Rozstrzygnięcie powyższego sporu wymaga przede wszystkim dokonania prawidłowej wykładni treści art. 229 p.w.p.

6. Przepis art. 229 p.w.p. określa wymagania jakie winien spełniać wniosek oraz jakie dokumenty winny być do niego dołączone. Jeśli wniosek nie spełnia wymogów określonych w art. 229 ust. 11 i 12 p.w.p. Urząd wydaje postanowienie, w którym wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia lub poprawienia wniosku w terminie nie krótszym niż miesiąc, gdy strona ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terenie Polski, a w przypadku gdy strona ma miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą - nie krótszy niż dwa miesiące, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W przypadku stwierdzenia, że wniosek spełnia wymogi formalne, Urząd bada czy dołączone do niego dokumenty uzasadniają objęte wnioskiem żądanie dokonania wpisu w rejestrze, a także czy odpowiadają, co do formy obowiązującym przepisom i nie naruszają ustawy. W przypadku stwierdzenia, że przedłożone dokumenty uzasadniają dokonanie wpisu w rejestrze, Urząd wydaje decyzję, będącą podstawą dokonania wpisu w rejestrze. Jeśli przedłożone dokumenty i przedstawione wyjaśnienia wnioskodawcy nie dają podstaw do uwzględnienia wniosku o dokonanie wpisu w rejestrze, Urząd wydaje decyzję o odmowie dokonania wpisu do rejestru. Przed wydaniem decyzji Urząd wydaje postanowienie, w którym wzywa wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień w terminie nie krótszym niż miesiąc, gdy strona ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terenie Polski, a w przypadku gdy strona ma miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą - nie krótszy niż dwa miesiące, pod rygorem umorzenia postępowania.

W piśmiennictwie przyjmuje się, że wprawdzie przepis art. 229 p.w.p. nie przewiduje regulacji, które określałyby jaki jest tryb odwoławczy od decyzji wydawanych przez Urząd sprawach dokonania wpisu w rejestrze wszczynanych przez wnioskodawcę, wskazać jednak należy, iż do decyzji tych zastosowanie będzie miał przepis art. 244 p.w.p. określający, iż od decyzji Urząd stronie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w rozumieniu k.p.a.

Wpisy dokonane w rejestrach prowadzonych przez Urzędu nie są wiążące dla organu, do którego kompetencji zgodnie z przepisami prawa, należy rozstrzyganie w sprawie dokumentu będącego podstawą decyzji o wpisie do rejestru bądź w sprawie, w której wynik mógłby mieć wpływ na decyzję Urzędu o dokonanie wpisu w rejestrze. Oznacza to np., że fakt wydania przez Urzędu decyzji i dokonania wpisu w rejestrze w oparciu o sfałszowany dokument, który został przedłożony przez wnioskodawcę nie jest wiążący, np. dla innych organów państwa, np. prokuratury w zakresie prowadzonego postępowania w sprawie sfałszowania dokumentu.

7. Strona skarżąca kwestionuje fakt przeniesienia drogą umowy zawartej w formie aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 2008 r. przedmiotowego prawa, stanowiącego nierozerwalną część masy majątkowej przedsiębiorstwa D. M. D.CO. w myśl art. 5351 kc. Twierdzenie to jest uzasadniane przede wszystkim brakiem wyszczególnienia poszczególnych części składowych składających się na przedsiębiorstwo w ww. akcie notarialnym. Powyższe argumenty nie są zasadne.

Organ słusznie podkreślił, katalog zawarty w art. 5351 k.c. ma charakter otwarty o czym w sposób jednoznaczny świadczy użycie w nim sformułowania w szczególności. Znajduje to potwierdzenie w jednolitym stanowisku doktryny nauki, w której podkreśla się, że "Określając przedsiębiorstwo w art. 5351 k.c., wskazano przykładowy katalog składników niematerialnych i materialnych, które tworząc pewną całość organizacyjną, służą do prowadzenia działalności gospodarczej. Obok tych składników, w skład przedsiębiorstwa może wchodzić wiele czynników nawet niekiedy nieuchwytnych, trudno mierzalnych, niewymiernych" (A. Kidyba [red.], Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna, Warszawa 2012).

Nie można żywić wątpliwości co do tego, że przedmiotowe prawo stanowiło w tym wypadku zorganizowaną część przedsiębiorstwa - trudno sobie bowiem wyobrazić realistyczne zastosowanie dla takiej marki w oderwaniu od prowadzonej działalności gospodarczej. Przepis art. 552 k.c. przewiduje przy tym, że czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. Nie pozostawia to wątpliwości co do tego, że w takim wypadku przedmiotowe prawo zostało przeniesione w ramach umowy przenoszącej własność przedsiębiorstwa zawartej w formie aktu notarialnego.

Z aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 2008 roku, który znajduje się w aktach sprawy wynika, iż prawo na przedmiotowy znak towarowy przeniesione zostało jako nierozerwalna część składowa masy majątkowej przedsiębiorstwa na inny podmiot w myśl art. 551 k.c. . Z powyższego wynika, iż D. M., w dniu podpisania dokumentu z dnia [...] października 2009 roku (umowy ze stroną skarżącą) nie był już uprawnionym do przedmiotowego znaku towarowego i tym samym nie mógł nim rozporządzać, gdyż zgodnie z przedstawionym urzędowi dokumentem aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 2008 roku wniósł ww. prawo ochronne do spółki F. Sp. z o.o. jako część składową całego zorganizowanego zespołu składników materialnych i niematerialnych należącego do niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ k.c.

Ponadto zgodnie art. 551 k.c nie jest konieczne wskazywanie w akcie notarialnym pojedynczych składników (aktywów i pasywów) masy majątkowej przenoszonego przedsiębiorstwa, gdyż zgodnie z art. 552 k.c. czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w jego skład, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. Wyliczenie pojedynczych składników nie jest zatem obowiązkowe, a ich obecność miałaby w tym kontekście jedynie charakter przykładowy. Wskazuje na to także użycie przez ustawodawcę w przepisie 551 k.c. określenia "w szczególności", które zgodnie z powszechnie przyjętym poglądem oznacza, że każde wyliczenia składników majątku w myśl art. 551 k.c. ma charakter niewyczerpujący. (Komentarz Kodeks Cywilny, Tom I. pod redakcją K. Pietrzykowskiego, Skowrońska-Bocian, art. 551 k.c.)

Reasumując prawo ochronne udzielone na przedmiotowy znak towarowy stanowiło część składową majątku przedmiotowego przedsiębiorstwa w myśl art. 551 k.c. i jego niewskazanie w akcie notarialnym nie stanowi o tym, iż zostało ono wyłączone z masy majątkowej wnoszonej aportem do majątku nowego uprawnionego.

8. Sąd uznał ponadto, że strona skarżąca niezasadnie zarzuca, że w przedmiotowym postępowaniu nieprawidłowo uwzględniono dowody przedstawione przez F. Sp. z o. o., która, w ocenie strony skarżącej, nie była stroną w postępowaniu. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną w postępowaniu jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przedmiotowe postępowanie w sposób oczywisty dotyczy masy upadłości F. Sp. z o. o. gdyż wynik postępowania w sposób istotny wpłynie na jego sytuację prawną w odniesieniu do prawa będącego przedmiotem postępowania. Wynika to jednoznacznie ze stanu faktycznego sprawy.

9. W spornej sprawie zgodnie art. 229 p.w.p. Urząd Patentowy rozpatrując wniosek o wpis do rejestru badał, czy złożone dokumenty, mające uzasadnić wydanie decyzji o dokonaniu wpisu do rejestru nie naruszają ustawy i odpowiadająco do formy obowiązującym przepisom. Przepis art. 67 ust. 2 w związku z art. 162 ust. 1 p.w.p. stanowi, że umowa o przeniesienie prawa ochronnego na znak towarowy wymaga pod rygorem nieważności zachowania formy pisemnej. Jak trafnie podkreślił organ orzekający w takiej formie muszą być ujęte wszelkie uzgodnienia stron istotne dla zawieranej umowy przeniesienia prawa ochronnego.

Przedstawiony przez stronę skarżącą "Dokument przeniesienia praw do zarejestrowanego znaku towarowego" (dokument przeniesienia) nie spełnia wymagań przewidzianych przez art. 67 ust. 2 w związku z art. 162 ust. 1 p.w.p. W pierwszej kolejności trzeba zgodzić się z pełnomocnikiem uczestnika postępowania, że w dokumencie przeniesienia strony nie złożyły oświadczeń woli odpowiednio przeniesienia i nabycia prawa do zarejestrowanego znaku słownego "[...]". W dokumencie użyto natomiast (w stosunku do zbywcy) sformułowania "przeniosłem w całości", w stosunku do nabywcy zaś "Nabywca oświadcza, że nabył". Aby można było stwierdzić skuteczne dojście do skutku umowy, musi ona zawierać odpowiednie i jednoznaczne oświadczenia woli jej stron. Sformułowania użyte w dokumencie przenoszącym mogą sugerować jedynie, że zamiarem stron nie było przeniesienie prawa, jego treść może być natomiast interpretowana jako oświadczenia wiedzy o fakcie przeniesienia prawa. Ponadto zauważyć należy, że dokument nie zawiera istotnych niezbędnych elementów wymaganych do skutecznego przeniesienia praw. W szczególności brak postanowień, dotyczących ceny za zbycie prawa.

Tymczasem aby ocenić, czy na mocy oświadczeń złożonych przez strony doszło do skutecznego przeniesienia prawa, konieczne jest ustalenie, czy i w jakiej formie uzgodnione wszystkie elementy przedmiotowo istotne (essentialia negotii) umowy przeniesienia prawa ochronnego na znak towarowy. Niewątpliwie do elementów tych zalicza się określenie ceny przenoszonego prawa, ewentualnie jego nieodpłatne przeniesienie. Element ten nie został zawarty w "Dokumencie przeniesienia prawa" z dnia [...] października 2009 r. W oświadczeniu złożonym przez świadków podpisania ww. dokumentu (oświadczenia tego nie podpisał D. M.) stwierdzono, że podczas spotkania z D.M. jako cenę nabycia ustalono koszty poniesione przez spółkę G. Sp. z o.o. w związku z przeniesieniem oraz przedłużeniem prawa ochronnego. Jednakże zgodnie z art. 67 ust. 2 w związku z art. 162 ust. 1 p.w.p. umowa o przeniesienie prawa ochronnego na znak towarowy wymaga, pod rygorem nieważności, zachowania formy pisemnej. W takiej zatem formie muszą być ujęte wszelkie uzgodnienia stron przedmiotowo istotne dla zawieranej umowy przeniesienia prawa ochronnego. Podsumowując należy stwierdzić, że zawarta w formie pisemnej umowa o przeniesieniu prawa ochronnego na znak towarowy nie zwierająca określenia ceny, za jaką zbywane jest prawo, jest nieważna.

Zgodnie bowiem z przepisem art. 535 k.c. przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.

Jak przyjmuje się w piśmiennictwie do zawarcia umowy sprzedaży wystarczy, ale równocześnie niezbędne jest, porozumienie stron w odniesieniu do ceny - zgodność intencji stron co do odpłatności tej umowy, czyli zobowiązanie się kupującego do zapłaty ceny. Do zaistnienia umowy nie jest zatem konieczne uzgodnienie wysokości ceny w konkretnej kwocie, liczbowo. W braku takiego oznaczenia ceny jest wymagane uzgodnienie podstaw do późniejszego ustalenia wysokości ceny albo też - co najmniej - możliwość przyjęcia na podstawie zachodzących okoliczności. Dopuszczalne jest więc określenie ceny przez posłużenie się klauzulami "po cenie dnia", "według ceny rynkowej", "według ceny giełdowej", "według kosztów wytworzenia", "według starych kosztów własnych".

Jak wynika z dodatkowego oświadczenia świadków podpisania ww. dokumentu jako cenę nabycia ustalono koszty poniesione w związku z przeniesieniem i przedłużeniem prawa ochronnego. W związku z powyższym umowę taką należy uznać za umowę sprzedaży, jedynie częściowo ujętą w formie pisemnej a więc nie spełniającą wymogu z art. art. 67 ust. 2 w związku z art. 162 ust. 1 p.w.p. Oświadczenie powyższego nie podpisała jednak druga strona umowy, tj. prezesa zarządu F. Sp. z o.o. D. M.. Trudno więc uznać, że w tej sprawie doszło do zgodnego oświadczenia woli obu stron umowy i organ powyższe kwestie w skarżonej decyzji ocenił prawidłowo.

Nie jest zasadny zarzut skarżącej, że art. 535 k.c. dotyczy jedynie sprzedaży konsumenckiej, gdyż w myśl art. 5351 k.c. Przepisy art. 535-555 k.c. mają odniesienie jedynie w stosunku do sprzedaży konsumenckiej. Przepis art. 5351 k.c. stanowi, że przepisy niniejszego działu stosuje się do sprzedaży konsumenckiej w takim zakresie, w jakim sprzedaż ta nie jest uregulowana odrębnymi przepisami. Nie oznacza to, że regulacje kodeksowe dotyczące umowy sprzedaży dotyczą jedynie sprzedaży konsumenckiej, wręcz przeciwnie zgodnie z tym przepisem stosowne regulacje kodeksu cywilnego znajdują zastosowanie jedynie w ograniczonym stopniu w odniesieniu do sprzedaży konsumenckiej w pełnym zaś zakresie w stosunku do umów innych niż te zawierane w ramach sprzedaży konsumenckiej.

10. Strona skarżąca podnosi ponadto, że w przedmiotowej sprawie pojawiły się okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i skierowanie sprawy na drogę postępowania cywilnego celem wyjaśnienia powstałych wątpliwości. Trzeba zauważyć, że w myśl art. 229 ust. 2 i 21 Urząd Patentowy bada, czy złożone dokumenty, mające uzasadnić wydanie decyzji o dokonaniu wpisu do rejestru, nie naruszają ustawy i odpowiadają co do formy obowiązującym przepisom. Przedłożone dokumenty, mające uzasadnić decyzję o dokonaniu wpisu nie mogą naruszać ustawy. Dokument zawierający oświadczenia wiedzy dwóch podmiotów, nie może być uznany za umowę przenoszącą prawo ochronne.

Nawet jeżeli uznać ww. dokument za umowę, nie ma wątpliwości co do tego, że nie została ona w całości zawarte w formie wymaganej przepisami p.w.p. Już samo ustalenie braku odpowiedniej formy zawarcia całości umowy przenoszącej prawo ochronnego na znak towarowy (formy pisemnej) uzasadnia wydanie decyzji odmownej. Nie może zatem być mowy o naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego przez organ wydający decyzję.

11. Odnośnie zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez organ, mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu nie jest on zasadny. Według Skarżącego Urząd Patentowy podjął się rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego dotyczącego sprzedaży znaku towarowego [...], do czego nie był uprawniony.

Zgodnie z art. 229 ust. 2 ustawy p.w.p. w sprawach, w których wpis do rejestru jest uzależniony od złożenia wniosku, wpisu dokonuje się na podstawie decyzji. Wpis ten nie konstytuuje jednak prawa i posiada jedynie charakter deklaratywny. W myśl ww. przepisu do wniosku należy dołączyć właściwe dokumenty, z których wnioskowana zmiana powinna wynikać (uzasadniają wydanie decyzji o dokonaniu wpisu) i które Urząd Patentowy zobowiązany jest zbadać, w zakresie tego czy nie naruszają ustawy i odpowiadają co do formy obowiązującym przepisom.

W przedmiotowej sprawie Urząd Patentowy RP, decyzją z dnia [...] września 2010 r. nie dokonał wpisu nowego uprawnionego, tj. F. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w S.. W myśl wykładni art. 229 p.w.p. Urząd nie stworzył w ten sposób nowego stanu prawnego odbierającego Skarżącemu prawo do spornego znaku. Decyzja Urzędu wyraża jedynie jego stanowisko zgodnie z którym materiał dowodowy, który przedstawił Skarżący zawierał wady, tj. zgodnie z art. 229 ust. 1 p.w.p. nie odpowiadał co do formy obowiązującym przepisom. W myśl przepisu art. 229 ust 21 p.w.p. Urząd Patentowy wydaje decyzję o odmowie dokonania wpisu do rejestru, gdy złożone dokumenty oraz wyjaśnienia nie uzasadniają wydania decyzji o dokonaniu takiego wpisu. Przed wydaniem decyzji Urząd Patentowy wzywa wnioskodawcę postanowieniem do usunięcia braków bądź złożenia wyjaśnień, w terminie, o którym mowa w art. 242 ust. 1 p.w.p., pod rygorem umorzenia postępowania.

Z przepisu wynika więc, że w razie wątpliwości Urząd wzywa do złożenia wyjaśnień lub dodatkowych dokumentów, a następnie w ramach oceny powyższych dokumentów wydaje decyzję o odmowie wpisu lub wpisie. Zatem badanie danej sprawy mieściło się w kompetencji Urzędu Patentowego i nie wymagało w myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawieszenia postępowania w celu przekazania sprawy do uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez właściwy sąd.

12. W ocenie Sądu nie zasadne są także zarzuty skargi naruszenia art. 7 i 77 § 1 oraz 107 § 1 k.p.a. Decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] września 2010 roku o odmowie dokonania przedmiotowego wpisu została podjęta po dokładnej analizie wszystkich materiałów i dokumentów przysyłanych sukcesywnie przez pełnomocnika Skarżącego. Był on kilkakrotnie wzywany do uzupełnienia dokumentów złożonych w sprawie, m.in. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 roku został zawezwany przez Urząd Patentowy RP do dosłania wyjaśnień dotyczących wniosku z dnia [...] stycznia 2010, łącznie z dokumentami, z których wynikać powinna wnioskowana zmiana. Następnie [...] września 2010 roku pełnomocnik Skarżącego dosłał wzywane w/w postanowieniem materiały w sprawie, tj. akty notarialne, które nadesłane zostały już wcześniej przez pana syndyka M. W., umowy zawarte pomiędzy Deutsche Bank PBC S.A. a D. M., które nie dotyczą przedmiotowej sprawy

Powyższe fakty oraz akta sprawy wskazują, że Urząd w sposób dokładny, skrupulatny i wyczerpujący zbierał i badał potrzebne w sprawie dokumenty i materiały dowodowe. Dokonana przez organ ocena materiału dowodowego była logiczna i zgodna z przepisami prawa i doświadczenia życiowego. Zawarte w decyzji ustalenia dowodzą, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Inna ocena dowodów w sprawie przez stronę skarżącą nie przesądza, że ocena organu jest błędna.

13. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga jest niezasadna. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania nie orzeczono z uwagi na treść rozstrzygnięcia. Nie mógł zostać w tym zakresie uwzględniony wniosek pełnomocnika uczestnika postępowania o zasądzenie kosztów postępowania, gdyż zwrot kosztów w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji przysługuje wyłącznie skarżącemu i to jedynie w przypadku uwzględnienia skargi (art. 200 p.p.s.a.).