Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 408/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2009-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4, art. art. 53 ust. 5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 92
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Izabela Suchenia, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 września 2009r. sprawy ze skargi K. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 408/09

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia K.Ś., utrzymało w mocy postanowienie Starosty z dnia [...] uzgadniające, w zakresie ochrony gruntów rolnych, projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie linii średniego napięcia 15 kV, budowie stacji transformatorowej 15/0,4 kV i budowie linii niskiego napięcia na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych w miejscowości K. oraz na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości J., gm. W.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy ustalił, że rozstrzygnięcie organu I instancji zapadło na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W uzasadnieniu postanowienia Starosta wskazał natomiast, że planowana inwestycja nie spowoduje zmiany przeznaczenia gruntów rolnych z wyłączeniem działki nr [...], położonej w J., w miejscu, w którym planowana jest budowa stacji transformatorowej.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożył K.Ś. podnosząc, że nie wyraża zgody na przeprowadzenie linii średniego, ani też niskiego napięcia przez działkę będącą jego współwłasnością. W przekonaniu skarżącego brak zgody na lokalizację linii na jego działce skutkuje brakiem podstaw do uzgodnienia przez Starostę projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji.

Rozpoznając powyższe zażalenie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który obliguje organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego do uprzedniego uzgodnienia projektu decyzji z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy. Zgodnie natomiast z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy, decyzję wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami.

Organ II instancji podał, że z uwagi na fakt, iż przedmiotowe działki stanowią grunty rolne, konieczne było uzgodnienie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z organem właściwym w sprawie ochrony gruntów rolnych, dlatego też Wójt Gminy przesłał Staroście, jako organowi właściwemu w sprawach ochrony gruntów rolnych, projekt decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego na rzecz Zakładu Energetycznego Okręgu [...]w S.- K.

SKO podkreśliło, że nie ulega wątpliwości, iż organ ochrony gruntów rolnych i leśnych uzgodnił projekt pozytywnie, przy czym uzgodnienie to dotyczy wyłącznie tych aspektów, które wiążą się z zadaniami tego organu. Do zadań organu do spraw ochrony gruntów rolnych i leśnych nie należy natomiast wypowiadanie się w przedmiocie wyłączenia gruntu z produkcji rolnej w klasie RII i RIIIa na działce o numerze ewid. [...], położonej w J., na której projektowana jest lokalizacja stacji transformatorowej.

Organ odwoławczy wskazał na marginesie, że w kolejnym etapie procesu inwestycyjnego wnioskodawca ubiega się o udzielenie przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej pozwolenia na budowę, do wniosku zaś należy dołączyć stosowne uzgodnienia i decyzje, w tym decyzję o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Organ II instancji podniósł także, iż podnoszona przez K.Ś. kwestia wyrażenia przez niego zgody na realizację niniejszego zamierzenia inwestycyjnego na działce będącej jego współwłasnością, będzie przedmiotem analizy na kolejnym etapie postępowania administracyjnego.

Skargę na powyższe postanowienie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach K. Ś., wnosząc o jego uchylenie.

Skarżący zarzucił, że nie wyrażał nigdy zgody na przeprowadzenie przez jego posesję linii energetycznych. Zgodę wyraziła jego żona, jednakże później wycofała to oświadczenie, przy czym działała ona w imieniu własnym.

K.Ś. podniósł, że skoro jest uczestnikiem postępowania, to ma prawo do składania zastrzeżeń i uwag do projektu w zakresie, w jakim dotyczy on jego nieruchomości, a takiego prawa został pozbawiony.

Skarżący podkreślił, że w jego przekonaniu projektowana linia napowietrzna będzie przebiegać za blisko jego domu, a co więcej, w pasie linii zostały posadzone drzewa owocowe i z uwagi na bliskie położenie linii oraz wytworzone przez nią szkodliwe promieniowanie, nie będzie mógł korzystać z ich pożytków.

Autor skargi wskazał, że nie zgadza się również z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, gdyż nie wynika z niego w sposób jednoznaczny, czy przedmiotem uzgodnień jest linia energetyczna - napowietrzna, której lokalizację planuje się w wąskim pasie terenu bezpośrednio przylegającym do dróg lokalnych, czy też linia energetyczna przebiegająca m.in. przez jego działkę położoną w J.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi, sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności postanowienia będącego przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Podkreślić należy, że postępowanie administracyjne toczące się w niniejszej sprawie ma charakter pomocniczy w stosunku do postępowania głównego, którego przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii średniego napięcia 15 kV, budowie stacji transformatorowej 15/0,4kV i linii niskiego napięcia w miejscowości K. i J. na działkach wymienionych szczegółowo w postanowieniu organu I-szej instancji.

Stosownie do treści art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przytaczanej dalej jako ustawa (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się w uzgodnieniu z innymi właściwymi organami, między innymi z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych -w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami ( art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy). Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 kpa ( art. 53 ust. 5 ustawy). Stosownie zaś do art. 92 ust.2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.04.261.2603 ze zm.), za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne, grunty zadrzewione i zakrzewione oraz wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika natomiast ze znajdującego się w aktach administracyjnych wypisu z rejestru gruntów, działka nr [...] w J., stanowiąca współwłasność skarżącego, wykazana została jako grunt orny.

Z przytoczonych przepisów wynika zatem w sposób nie budzący wątpliwości konieczność uzgodnienia planowanej inwestycji w oparciu o art. 53 ust.4 pkt 6 ustawy, w odniesieniu m.in. do działki nr [...] w J.

Wykonując dyspozycje cytowanych wyżej przepisów, organ prowadzący postępowanie główne - Wójt Gminy, zwrócił się do organu właściwego- Starosty - o dokonanie uzgodnienia wyżej opisanej inwestycji celu publicznego. Jak słusznie podkreślił organ odwoławczy, przedmiotem postępowania uzgodnieniowego była jedynie ocena zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami dotyczącymi ochrony gruntów rolnych i leśnych, nie zaś analiza, czy podmiot, który będzie realizował inwestycję uzyskał zgodę skarżącego na jej wykonanie (a więc czy dysponuje prawem do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane). Organ uzgadniający nie był także władny badać kwestii związanych ze szczegółowym usytuowaniem inwestycji i zachowaniem stosownych wymogów w zakresie odległości np. od istniejących budynków. Wszystkie te okoliczności będą ustalane w innym postępowaniu administracyjnym, którego stroną będzie skarżący i tam winien zgłaszać ewentualne uwagi i zastrzeżenia w tym zakresie. Tym samym, argumenty podnoszone przez K.Ś. w niniejszej sprawie, zarówno w skardze jak i w zażaleniu, uznać należy za chybione, albowiem podnoszone w nich zarzuty w ogóle nie mogły być przedmiotem postanowienia uzgodnieniowego.

Prawidłowo natomiast organ ustalił i ocenił okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzgodnienie uregulowane w art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy, ma bowiem na celu ochronę, o jakiej mowa w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przytaczanej dalej jako ustawa o ochronie gruntów (Dz. U. Nr 121/04 poz. 1266 ze zm.). Zgodnie z art. 3 tej ustawy, ochrona gruntów rolnych polega na:

ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne;

zapobieganiu procesom degradacji i dewastacji gruntów rolnych oraz szkodom

w produkcji rolniczej, powstającym wskutek działalności nierolniczej i ruchów masowych ziemi,

rekultywacji i zagospodarowaniu gruntów na cele rolnicze,

zachowaniu torfowisk i oczek wodnych jako naturalnych zbiorników wodnych.

Zadaniem organu było więc przede wszystkim ustalenie, czy planowana inwestycja będzie przebiegać przez grunty rolne i czy nie spowoduje zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i nie koliduje z rolnym charakterem gruntu. Pozytywne odpowiedzi na te pytania powodują konieczność uzgodnienia przez Starostę decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do wyrażanych w skardze wątpliwości dotyczących usytuowania inwestycji wyjaśnić należy, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, której uzgodnienie pod względem ochrony gruntów rolnych i leśnych, jest przedmiotem kontroli sądowej, dotyczyć może wyłącznie zamierzenia planowanego, a nie istniejącego. Uzgodnienie dokonane przez organy obu instancji nie mogło zatem dotyczyć linii energetycznej, która już przebiega przez działkę będącą współwłasnością skarżącego.

Mając na uwadze powyższe należało uznać, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.