Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 132/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 18 ust. 10 pkt 3
journal: Dz.U. 2015 poz 1286
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jedn.
article: Art. 7, art. 77  i art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Sudyka WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2016 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 listopada 2015 r. nr [ ] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dwoma decyzjami z dnia [...] 2015 r. organ I instancji zezwolił stronie skarżącej na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu do 4,5 % oraz piwa (zezwolenie nr [...]) oraz na sprzedaż napojów o zawartości alkoholu powyżej 18% (zezwolenie nr [...]) przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w punkcie sprzedaży - obiekcie małej gastronomii położonym w P na działce nr [...].

Pismem z dnia 18 sierpnia 2015 r. Kierownik Ogniwa Kryminalnego Komisariatu Policji zwrócił się do Burmistrza o rozważenie cofnięcia przedmiotowych zezwoleń. W uzasadnieniu wskazał, że w okresie od 3 czerwca 2015 r. do dnia 18 sierpnia 2015 r. doszło do 24 interwencji wobec osób nietrzeźwych dotyczących zakłócania porządku publicznego oraz 5-ciu zdarzeń o charakterze przestępczym, co miało związek z działalnością strony, co "stawia to miejsce jako najbardziej zagrożone na terenie działania Komisariatu Policji".

Zawiadomieniem z dnia 3 września 2015 r. Burmistrz poinformował stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia przedmiotowych zezwoleń na zasadzie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2015 r., poz. 1286), zwanej dalej w skrócie jako "ustawa".

Pismem z dnia 7 września 2015 r. organ zwrócił się do Komendanta Komisariatu Policji o "uszczegółowienie materiałów dotyczących zakłócania porządku publicznego na wskazanym terenie".

W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 11 września 2015 r. wskazano na interwencje z dnia 25 lipca 2015 r. i 8 sierpnia oraz zakłócania porządku w dniach: 26 lipca, 16 i 23 sierpnia 2015 r., przy czym wszystkie wydarzenia miały związek z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością oraz nie zostały przez niego zgłoszone.

W aktach sprawy znajduje się także pismo z dnia 10 września 2015 r. adresowane do Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych podpisane przez 6 osób - mieszkańców sołectwa P, w którym zawnioskowano o cofnięcie zezwoleń na sprzedaż alkoholu oraz opisano wpływ działalności lokalu przedsiębiorcy na życie mieszkańców. Podkreślono, że regularnie dochodzi do zakłócania ciszy nocnej, niepokojenia mieszkańców, niszczenia mienia prywatnego i publicznego w związku ze sprzedażą alkoholu prowadzoną przez lokal "C".

W dniu [...] 2015 r. Burmistrz wydał decyzję znak [...], w której orzekł o cofnięciu zezwolenia nr [...] z dnia [...] 2015 r. na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu do 4,5 % oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży i zezwolenia nr [...] z dnia 3 czerwca 2015 r. na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 18% przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w punkcie sprzedaży - obiekcie małej gastronomii położonym w P na działce nr [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji organ wskazał, że w lokalu i jego najbliższej okolicy podejmowano szereg interwencji. Zdaniem organu, zgormadzony w sprawie materiał dowodowy prowadzi do jednoznacznej konkluzji, że w sprawie zostały spełnione przesłanki art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy, a zatem celowe jest cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu.

Po wydaniu decyzji do organu I instancji wpłynęło pismo strony z dnia 7 października 2015 r. prezentujące stanowisko w sprawie. Wyjaśniono w nim, że organizacja sprzedaży alkoholu uniemożliwia wnoszenie i wynoszenie alkoholu poza obiekt. Strona podkreśliła, że nie ma wpływu na ilość zdarzeń związanych z osobami spożywającymi alkohol w miejscach publicznych oraz tego konsekwencji.

Z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji nie zgodziła się skarżąca Spółka składając odwołanie, w którym zarzucono decyzji Burmistrza :

a) naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy poprzez jego zastosowanie, podczas gdy ustalony w toku postępowania stan faktyczny sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, że zaistniały przesłanki do cofnięcia zezwoleń na sprzedaż alkoholu;

b) naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) i art. 77 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Zdaniem Spółki nie wykazano, aby zachodził związek przyczynowy pomiędzy faktem zakłócania porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych.

Rozpatrując odwołanie strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 listopada 2015 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu swojej decyzji wskazało na przepisy mające w sprawie zastosowanie, w szczególności art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy będącego podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia. Podano, że by doszło do ziszczenia się przesłanek z tego przepisu musi dojść łącznie do:

powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy,

w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy zakłócania porządku publicznego,

w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży,

gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego.

W przedmiotowej sprawie, wbrew stanowisku wyrażonym w odwołaniu, doszło do kumulatywnego spełnienia powyższych przesłanek i zostało to udowodnione przez organ I instancji.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności informacji uzyskanej od organów Policji ustalono, że w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy doszło do zakłócania porządku publicznego, powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, tj. interwencje z dnia 25 lipca 2015 r. i 8 sierpnia oraz zakłócania porządku w dniach: 26 lipca, 16 i 23 sierpnia 2015 r., przy czym wszystkie wydarzenia miały związek z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością oraz nie zostały przez niego zgłoszone. Jak wskazuje Policja, zdarzenia powstały w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, zaś prowadzący ten punkt nie powiadomił organów powołanych do ochrony porządku publicznego - powiadomienie nastąpiło przez okolicznych mieszkańców oraz osoby pokrzywdzone.

Zarzuty odwoławcze, jakoby stan faktyczny sprawy nie został dokładnie ustalony, zaś w sprawie nie ma związku przyczynowego pomiędzy działalnością punktu sprzedaży a zrachowaniami penalizowanymi, są gołosłowne i niczym nie poparte. Zakłócenia porządku zostały udokumentowane - jak już była o tym mowa - informacjami Policji oraz dodatkowymi informacjami mieszkańców sołectwa.

Jak wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Po 394/2010, wskazany w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy związek przyczynowy pomiędzy zakłócaniem porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez daną placówkę handlową winien być normalny (typowy), zaś pojęcie owych "powtarzających się zakłóceń porządku publicznego" nie musi być utożsamiane z czynami opisanymi w art. 51 Kodeksu wykroczeń, a zwłaszcza fakty takich zakłóceń nie muszą być ustalone orzeczeniami organów wymiaru sprawiedliwości.

Z całą pewnością o zakłóceniach porządku publicznego prowadzący ten punkt nie powiadamiał organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Jak wynika z zaprezentowanego materiału dowodowego - powiadomienia pochodziły od okolicznych mieszkańców i pokrzywdzonych.

Jak trafnie zauważa Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt III SA/Kr 200/2006, artykuł 18 ust. 10 pkt 3 ustawy nakazuje badać, czy prowadzący punkt sprzedaży alkoholu powiadamiają organy powołane do ochrony porządku publicznego o zakłóceniach tego porządku. Bez znaczenia dla sprawy pozostają ustalenia, że pracownicy ochrony lokalu interweniują w razie naruszania porządku publicznego, a zatem zakłócania tego porządku nie są tolerowane. Ustawa jednoznacznie wymaga powiadamiania właściwych organów, a nie interwencji prowadzących punkt sprzedaży alkoholu czy ich pracowników. Okoliczność, że właściciel punktu sprzedaży alkoholu po interwencji Policji uczestniczył w uspokajaniu gości, nie prowadzi do wyłączenia spełnienia omawianej przesłanki.

Podsumowując, organ I instancji prawidłowo dążył dostępnymi środkami do ustalenia prawdy obiektywnej i zdaniem organu odwoławczego, taką prawdę ustalił. Strona miała zaś pełny dostęp do toczącego się postępowania.

Kolegium Odwoławcze nie dopatrzyło się uchybień w zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającym ją postępowaniu, a zatem zaskarżoną decyzję należało uznać za odpowiadającą prawu.

Z takim rozstrzygnięciem także nie zgodziła się Spółka A sp. z o.o. w T zaskarżając ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w ustawowym terminie. W skardze powielono zarzuty odwoławcze wnosząc o uchylenie decyzji organów obojga instancji, zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie:

a) art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy ustalony w toku postępowania stan faktyczny sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, iż zaistniały przesłanki cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wymienione w tym przepisie;

b) naruszenie art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

W odpowiedzi na skargę, uznając ją za pozbawioną uzasadnionych podstaw, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo.

Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Skarga skarżącej Spółki zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą materialnoprawna wydania decyzji przez I instancji, a następnie przez organ odwoławczy był przepis art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2015 r., poz. 1286), który stanowi, że zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych organ zezwalający cofa w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Powyższy przepis nakłada na przedsiębiorcę dokonującego sprzedaży alkoholu obowiązek takiego zorganizowania tejże sprzedaży, aby klienci zachowaniem swoim nie naruszali przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a tym nie zakłócali porządku publicznego.

Trafnie organy obu instancji uznały, że zastosowanie sankcji wynikającej z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy wymaga kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek: a) powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy zakłócania porządku publicznego w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy; b) istnienia związku między zakłócaniem porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych w danym punkcie sprzedaży; c) braku powiadamiania przez prowadzącego dany punkt sprzedaży alkoholu organów powołanych do ochrony porządku publicznego.

Związek między zakłócaniem porządku publicznego w miejscu sprzedaży lub w najbliższej okolicy a sprzedażą alkoholu musi mieć charakter normalnego (typowego) związku przyczynowego. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że związek taki istnieje w sytuacji, gdy zostanie wykazane, że gdyby nie sprzedaż napojów alkoholowych, to nie doszłoby do zakłócenia porządku publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt II GSK 547/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Gl 1690/13). Powtarzające się przypadki zakłóceń porządku publicznego nie muszą być utożsamiane jedynie z czynami opisanymi w art. 51 Kodeksu wykroczeń, a zwłaszcza fakty takich zakłóceń nie muszą być ustalone orzeczeniami organów wymiaru sprawiedliwości.

W tej sprawie organy obu instancji ustaliły, że zakłócenia porządku publicznego miały miejsce w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w punkcie Małej Gastronomi w P na działce nr [...] nad akwenem wodnym. Ma to wynikać przede wszystkim z informacji zawartej we wniosku o cofniecie zezwolenia z dnia 18 sierpnia 2015 r., skierowanym do organu I instancji przez Komendanta Miejskiego Policji (akta administracyjne sprawy, karta nr 1) oraz uzupełniających wyjaśnień Policji z dnia 11 września 2015 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 6). Jako dodatkowy dowód organy uwzględniły pismo mieszkańców sołectwa P informujące o zakłócaniu porządku i ciszy nocnej przez klientów lokalu gastronomicznego "C" w P (akta administracyjne sprawy, karta nr 5). Z informacji uzyskanych od Komendanta Miejskiego Policji wynika, że co najmniej w dniu 25 lipca 2015 r. i 8 sierpnia 2015 r. miały miejsce zdarzenia naruszające porządek publiczny i polegające na tym, że osoba będąca po użyciu alkoholu została zaatakowana w bezpośrednim sąsiedztwie przez nieznaną osobę, przy czym w jednym przypadku interweniowali ochraniarze imprezy, a w drugim poszkodowany trafił do szpitala.

Oceniając tak wskazane okoliczności należy stwierdzić, że z ww. opisu zdarzeń nie wynika, aby istniał związek przyczynowy między sprzedażą alkoholu a zaatakowaniem poszkodowanego w pobliżu miejsca sprzedaży alkoholu. Być może taki związek dałoby się ustalić, ale nie wynika to z uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji. Organy a priori przyjęły, że skoro do zajść doszło w pobliżu punktu sprzedaży alkoholu, to zdarzenia te miały związek ze sprzedażą alkoholu. W ocenie Sądu trafnie w tym zakresie dowodzi strona skarżąca, że co najwyżej można uznać związek pomiędzy poszkodowanymi, którzy spożywali alkohol, a samą sprzedażą alkoholu. Osoba nabywająca alkohol celem jego konsumpcji i zarazem go spożywająca, jest osobą będąca pod wpływem alkoholu. Nie oznacza to jednak, że spowodowanie wystąpienia jakiegokolwiek czynu zabronionego wobec takiej osoby już samo stanowi o związku między sprzedażą alkoholu a sprawcą. Z uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji nic nie wynika, aby sprawca lub sprawcy owych zdarzeń (wskazanych przez Policję) dokonali tych czynów na skutek właśnie spożywania alkoholu zakupionego u punkcie sprzedaży na działce nr [...].

Tym samym przedwczesnym było stwierdzenie, że opisane w sprawie oba zdarzenia (z daty 25 lipca 2015 r. i dnia 8 sierpnia 2015 r.) to zdarzenia spełniające przesłanki wynikające z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy. W szczególności organy nie ustaliły, czy istniał związek przyczynowy między zdarzeniami mającymi miejsce w tych dniach, a sprzedażą alkoholu w punkcie małej gastronomii położonym w P na działce nr [...]. Jak pośrednio wynika z akt sprawy Policja prowadzi (lub prowadziła) odrębne dochodzenia (postępowania) dotyczące ww. zdarzeń i wskazała nawet znaki obu spraw ([...]). Mimo to organy obu instancji nie zwróciły się do organów Policji o bliższe wyjaśnienie, czy pomiędzy zdarzeniami (a w tym zachowaniem sprawców obu zdarzeń), a sprzedażą napojów alkoholowych w przedmiotowym punkcie istnienie związek przyczynowy.

W ocenie Sądu zbyt enigmatyczne było powołanie się na zakłócanie porządku publicznego w dniach: 26 lipca 2015 r., 16 sierpnia 2016 r. i 23 sierpnia 2015 r. Z akt sprawy nie wynika, czego dotyczyły interwencje Policji w dniach 26 lipca 2015 r., 16 sierpnia 2016 r. i 23 sierpnia 2015 r. i co w trakcie tych interwencji ustalono. Brakuje także wyjaśnień ze strony samych organów Policji co do zdarzeń z 26 lipca 2015 r., 16 sierpnia 2016 r. i 23 sierpnia 2015 r. Tym samym także i w tym zakresie zawarte w uzasadnieniu obu decyzji jednozdaniowe stwierdzenia, że z bazy danych Policji wynikają interwencje w ww. dniach w związku z zakłócaniem porządku i zakłócaniem ciszy nocnej nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że owe zakłócanie porządku publicznego i ciszy nocnej w dniach: 26 lipca 2015 r., 16 sierpnia 2016 r. i 23 sierpnia 2015 r. miały związek ze sprzedażą alkoholu przez skarżącą Spółkę na działce nr [...] w miejscowości P.

Nie można także odmówić racji skarżącej Spółce która zarzuca, że pismo mieszkańców sołectwa P (akta administracyjne sprawy, karta nr 5) nie może stanowić dowodu potwierdzającego naruszenia porządku publicznego. Wprawdzie zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i co nie jest sprzeczne z prawem, tym niemniej organy nie ustaliły, jakim to dowodem jest owo pismo mieszkańców i czy to pismo zawiera informacje zgodne ze stanem prawnym. Tak złożone pismo mieszkańców jako osób nie będących stronami tej sprawy mogło stanowić (a nawet powinno) asumpt do przeprowadzenia dowodu w postaci odebrania zeznań od świadków, którzy podpisali się pod tym pismem. Wówczas to, po przeprowadzeniu dowodu zgodnie z K.p.a. (art. 79 K.p.a., art. 82-83 K.p.a.), można byłoby ocenić moc dowodową takiego dowodu (zeznań świadków) i na tej podstawie ustalać, jakie zdarzenia miały miejsce i czy stanowiły one naruszenie porządku publicznego w związku ze sprzedażą alkoholu przez skarżącą Spółkę w lokalu gastronomicznym na działce nr [...] w miejscowości P. Skoro jednak tego nie zrobiono, to powoływanie się w uzasadnieniu decyzji na okoliczności wynikające z pisma mieszkańców nie mogą stanowić podstawy do ustalania obiektywnego stanu sprawy.

Jeszcze raz należy podkreślić, że w przypadku wydania decyzji o cofnięciu zezwoleń na sprzedaż alkoholu na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy, zebrany w sprawie materiał dowodowy winien w sposób jednoznaczny i prawidłowy wskazywać, że co najmniej w dwóch przypadkach, w okresie 6 miesięcy, doszło do zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w danym obiekcie gastronomicznym. Takie stanowisko prezentowane jest także w orzecznictwie sadowym (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Po 394/10, opub. w LEX nr 754398; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1289/11, opub. w LEX nr 1245955).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w tej sprawie dokonano naruszenia przepisów postępowania administracyjnego – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia ustalenia rzeczywistego stanu sprawy i brak uzasadnienia przesłanek, jakimi kierował się organ I instancji wydając decyzję w tej sprawie. To zaś, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. oznacza w tej sprawie, że miało miejsce naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisu prawa materialnego – art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, które miało wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższym należy stwierdzić, ze zarzuty skargi są zasadne i zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. przy ponownie rozpoznawanej sprawie organ I instancji winien podjąć dodatkowe czynności dowodowe celem ustalenia, czy wystąpiły przesłanki wynikające z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a w szczególności ustalenia, czy rzeczywiście zachodził związek przyczynowy między zakłóceniem porządku publicznego a sprzedażą alkoholu w punkcie gastronomicznym na działce nr [...] w miejscowości P przez skarżącą Spółkę w okresie 6 miesięcy. W tym celu należy, w szczególności zwrócić się o dodatkowe informacje od organów Policji na okoliczność wystąpienia tego związku oraz, o ile zajdzie taka konieczność, przeprowadzić dodatkowe czynności dowodowe w postaci odebrania zeznań od świadków lub nawet przesłuchania strony.

Mając powyższe na uwadze Sąd, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. oraz art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a.