Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2163/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 1 i 4, art. 70 par. 6 pkt 1, art. 70c, art. 120, art. 122, art. 125, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 9 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1 i 1c, art. 22 ust. 1 i 8, art. 22f ust. 1 i 3, art. 22h ust. 1 pkt 4, art. 23, art. 24 ust. 1 i 2, art. 24a ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Baran, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), sędzia WSA Jacek Kaute, Protokolant starszy referent Anna Skorupska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Z akt sprawy wynikało, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W.(dalej zwany "NUS") w wyniku ustaleń poczynionych w następstwie wszczętej wobec M. M. (dalej zwany "Stroną" lub "Skarżącym") kontroli podatkowej w zakresie sprawdzenia prawidłowości i rzetelności rozliczeń w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej pod firmą K. oraz z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej pod firmą M., za okres: od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r., a w jej rezultacie przeprowadzonego postępowania podatkowego, decyzją z [...] września 2020 r. określił Stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, opodatkowanej na podstawie art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.; dalej: "u.p.d.o.f.") w kwocie 447.852,00 zł. Organ pierwszej instancji nie uznał za koszty uzyskania przychodów z działalności prowadzonej w Spółce M.(1) wydatków, w łącznej kwocie 2.721.575,61 zł, w tym:

1) Wydatków poniesionych na prywatne cele Strony, w łącznej kwocie 111.181,78 zł, w tym:

– w kwocie 37.220,69 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie 4 faktur VAT wystawionych przez A.. Wydatki udokumentowane ww. fakturami dotyczą budowy basenu prywatnego wraz z wyposażeniem - miejscem realizacji inwestycji jest W. ul. [...],

– kwocie 925,45 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie 5 faktur VAT wystawionych przez W. Wydatki udokumentowane ww. fakturami dotyczą obsługi sanitarnej kabiny WC - miejscem realizacji jest W., ul. [...],

– w kwocie 2.251,74 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT Nr [...] z [...] sierpnia 2013 r. na kwotę netto 1.125,87 zł, wystawionej przez B. Wydatek dotyczy zakupu elementów płotu (płot szczelny łuk, płot szczelny prosty, baumit, wylewka betonowa). Z faktury wynika, że zakupiony towar ma zostać dostarczony pod adres: W., ul. [...]. Ww. faktura została ujęta w kosztach na koncie "401" dwukrotnie pod poz. [...] oraz pod poz. [...],

– w kwocie 10.775,12 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT Nr [...] z [...] października 2013 r., wystawionej przez M. Przedmiotem ww. faktury były: wykładzina dywanowa 20 mb. obszywanie taśmą [...] i transport. Z dowodu nadania przesyłki Nr [...] wynika, że przedmiotowa wykładzina została dostarczona w dniu 14 października 2013 r. pod adres: W., ul. [...],

– w kwocie 20.625,20 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT Nr [...] z [...] października 2013 r., wystawionej przez S., tytułem "sprzedaż towarów z rozliczeniem zaliczki wg zamówienia Nr [...]; kompleksowa zabudowa kuchenna [...] wraz z urządzeniami wg proj." Z umowy z [...] sierpnia 2012 r. zawartej pomiędzy J. B. i M. P. – Wykonawcą, a Spółką wynika, że przedmiotem umowy było kompleksowe wykonanie zabudowy i urządzenie kuchni w pomieszczeniu znajdującym się w W. przy ul. [...],

– w kwocie 880,00 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktur VAT wystawionych przez S., tytułem monitorowania sygnałów alarmowych. Z umowy Nr [...] zawartej dnia [...] lutego 2009 r. pomiędzy ww. Spółką, a Stroną wynika, że S. zobowiązuje się do monitorowania sygnałów lokalnego systemu alarmowego oraz podejmowania interwencji w obiekcie: W., ul. [...],

– w kwocie 301,00 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT Nr [...] z [...] sierpnia 2013 r., wystawionej przez S. tytułem "sprzedaż + podłączenie nadajnika". Z umowy zawartej dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] pomiędzy ww. Spółką, a Stroną wynika, że przedmiotem umowy jest montaż nadajnika pod adresem: W., ul.[...],

– w kwocie 35.928,00 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie rachunków wystawionych przez Spółkę A. dotyczących kursów jęz. angielskiego. Z dołączonego do rachunku [...] dokumentu zatytułowanego R., wynika, że przedmiotem kursu były takie przedmioty jak: biologia, język francuski, matematyka, historia, angielski, ekonomia. Z powyższego wynika, że uczestnikiem specjalistycznego kursu językowego był J. M. (prywatnie syn Skarżącego) - osoba niezwiązana ze Spółką,

– w kwocie 500,00 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT Nr [...] z [...] września 2013 r. wystawionej przez firmę D. dotyczącej nabycia usługi opisanej jako "praca dźwigiem samochodowym 10T". Dźwig został użyty na posesji położonej w W. przy ul. [...],

– w kwocie 1.774,58 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury Nr [...] z [...] listopada 2013 r., wystawionej przez S. dotyczącej zakupu części zamiennych (gniazdko siłownika, siłownik hydrauliczny, wkładka przewodu, przewód złączki, podkładka metalowa, pierścień). Wystawca faktury poinformował, że zakup dotyczy części zamiennych do przyczepy rolniczej, ciągnika rolniczego oraz ogólnego zastosowania. Spółka nie przedłożyła żadnych dokumentów świadczących o tym, że zakup dokonany ww. fakturą VAT miał jakikolwiek związek z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Organ pierwszej instancji ustalił, że Spółka M.(1) nie wykazała, że ww. wydatki mają związek przyczynowo - skutkowy z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Z opisu wydatków wynikało, że są to prywatne koszty Skarżącego związane z Jego nieruchomościami położonymi w W. przy ul. [...] i [...], wydatkami dotyczącymi osoby niezwiązanej ze Spółką (J. M. - prywatnie syna Syna), jak również z naprawą sprzętu (ciągnika rolniczego), którego Spółka nie posiadała ani nie dzierżawiła dla potrzeb prowadzonej działalności. W związku z powyższym organ stwierdził, że ww. wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów Spółki M. z uwagi na brak związku przyczynowo - skutkowego z prowadzoną działalnością gospodarczą.

2) Wydatków dotyczących kosztów reprezentacji i reklamy w łącznej kwocie 5.126,92 zł, w tym:

– w kwocie 357,00 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT Nr [...] z [...] marca 2013 r., wystawionej przez L., dotyczącej zakupu czekoladek [...] 200 szt. oraz migdałów w czekoladzie 700 g. Ww. zakup w dokumentacji Spółki został opisany jako "art. Biurowe",

– w kwocie 450,00 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT Nr [...] z [...] marca 2013 r. wystawionej przez F. Stołówka, dotyczącej nabycia usług gastronomicznych,

– w kwocie 925,92 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktur VAT wystawionych przez B. Z wyjaśnień udzielonych przez wystawcę faktur wynika, że ww. faktury dotyczą jednej transakcji zawartej na podstawie "Umowy o współpracy" z [...] lutego 2013 r. dotyczącej organizacji uroczystego obiadu na 25 osób dnia 21 marca 2013 r. (sobota),

– w kwocie 3.240,00 zł zaliczonych do kosztów Spółki w kwocie brutto na podstawie faktur wystawionych przez Spółkę T. o dotyczących: catering - konsumpcja i debet II i III kwartał,

– w kwocie 154,00 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT Nr [...] z [...] grudnia 2013 r., wystawionej przez F. dotyczącej nabycia usług gastronomicznych.

Organ pierwszej instancji wskazał, że zakup słodyczy, usługi gastronomiczne i cateringowe w trakcie spotkań biznesowych stanowią koszty związane z reprezentacją przedsiębiorcy. Reprezentacja, to działanie, które ma na celu wykreowanie oraz utrwalenie pozytywnego wizerunku wobec innych podmiotów dla potrzeb ułatwienia zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia. Są to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenia swojej zasobności, profesjonalizmu. Wydatki na reprezentację na mocy art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f. zostały wyłączone z katalogu wydatków, które mogą być kosztem uzyskania przychodu.

3) Wydatków dotyczących zakupu środków trwałych zaliczonych jednorazowo w koszty Spółki w łącznej kwocie 536.491,57 zł, w tym:

– w kwocie 186.178,86 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT Nr [...] z [...] marca 2014 r. wystawionej przez S., dotyczącej zakupu zestawu multimedialnego,

– kwocie 109.377,00 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury Nr [...] z [...] marca 2013 r., wystawionej przez I. - wydatek dotyczy zakupu 9 sztuk foteli obrotowych [...], których cena jednostkowa wynosi 12.153,00 zł za fotel,

– w kwocie 23.092,68 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT [...] z [...] czerwca 2013 r. wystawionej przez S. - wydatek dotyczy zakupu 4 regałów modułowych [...]. Cena jednostkowa wynosi 5.773,17 zł za sztukę,

– w kwocie 5.568,29 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT Nr [...] z [...] czerwca 2013 r., wystawionej przez T. - wydatek dotyczy zakupu laptopa [...],

– w kwocie 9.838,40 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury Nr [...] z [...] lipca 2013 r. wystawionej przez P. - wydatek dotyczy zakupu 110 m2 wykładziny dywanowej,

– w kwocie 10.802,20 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury Nr [...] z [...] sierpnia 2013 r. wystawionej przez firmę L. - wydatek dotyczy zakupu 42 mb tkaniny dekoracyjnej [...],

– w kwocie 4.292,68 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT Nr [...] z [...] października 2013 r., wystawionej przez G. - wydatek dotyczy zakupu fotela [...],

– w kwocie 6.341,46 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT Nr [...] z [...] listopada 2013 r., wystawionej przez T. - faktura dotyczy zakupu laptopa [...],

– w kwocie 181.000,00 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT Nr [...] z [...] stycznia 2013 r. wystawionej przez A. - przedmiotem ww. faktury była "centralna klimatyzacja [...]".

Z wyjaśnień złożonych w trakcie kontroli podatkowej wynika, że wszystkie ww. zakupy urządzeń i wyposażenia, których cena jednostkowa przekracza 3.500,00 zł miały związek z działalnością gospodarczą Spółki M.(1), a okres ich ekonomicznej używalności przekracza 1 rok. Stąd organ uznał, że są to środki trwałe, które podlegają amortyzacji. Natomiast Spółka zaewidencjonowała w całości koszty wynikające z ww. faktur.

4) Odpisów amortyzacyjnych środków trwałych niebędących własnością Spółki, w łącznej kwocie 457.322,00 zł, w tym:

– lokal Nr [...] położony w W. przy ul.[...] - wartość uwzględnionych w kosztach Spółki odpisów amortyzacyjnych wynosi 72.810,00 zł (6.067,50 x 12 m-cy),

– lokal Nr [...] położony w W. przy ul.[...] - wartość uwzględnionych w kosztach Spółki odpisów amortyzacyjnych wynosi 11.394,00 zł (949,50 x 12 m-cy).

Z aktu notarialnego Rep. [...] z [...] grudnia 2012 r. wynika, że ww. lokale nabył Skarżący w formie darowizny,

– lokal Nr [...] położony w W. przy ul.[...]- wartość odpisów amortyzacyjnych w kwocie 72.315,00 zł (6.026,25 x 12 m-cy). Przedmiotowy lokal został nabyty aktem notarialnym Rep. [...] z [...] grudnia 2012 r. przez Skarżącego w formie darowizny,

– lokal Nr [...] położony w W. przy ul.[...] - wartość odpisów amortyzacyjnych w kwocie 59.535,00 zł (4.961,25 x 12 m-cy). Przedmiotowy lokal został nabyty aktem notarialnym Rep. [...] z [...] grudnia 2012 r. Stronę w formie darowizny,

– lokal Nr [...] położony w W. przy ul. [...] - wartość odpisów amortyzacyjnych w kwocie 56.286,00 zł (4.690,50 x 12-cy). Przedmiotowy lokal został nabyty aktem notarialnym Rep. [...] z [...] kwietnia 2007 r. w drodze umowy sprzedaży,

– lokal Nr [...] położony w W. przy ul. [...] - wartość odpisów amortyzacyjnych w kwocie 76.440,00 zł (6.370,00 x 12 m-cy) Przedmiotowy lokal został nabyty aktem notarialnym Rep. [...] z [...] grudnia 2012 r. przez Stronę w formie darowizny,

– samochód osobowy marki [...]- wartość odpisów amortyzacyjnych w kwocie 108.542,00 zł (9.778,50 x 11 m-cy + 978,50). Przedmiotowy samochód dnia 12 grudnia 2012 r. został przekazany Skarżącemu przez T. M. w formie darowizny.

Spółka M.(1) nie okazała żadnego dokumentu potwierdzającego, że ww. środki trwałe stanowią jej majątek - nie zostały przez Spółkę nabyte oraz nie zostały wniesione przez Skarżącego do Spółki M.(1) w formie aportu. W związku z powyższym, odpisy amortyzacyjne w łącznej kwocie 457.322,00 zł od ww. środków trwałych niebędących własnością Spółki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów Spółki.

5) Wydatków, które nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych, w tym wydatków:

– w łącznej kwocie 851.000,00 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktur VAT wystawionych przez K. dotyczących usług prawnych, sporządzenia opinii prawnych, najmu lokalu [...] W., Al. [...],

– w łącznej kwocie 330.000,00 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktur VAT wystawionych przez M. tytułem usługi konsultingowej,

– w łącznej kwocie 167.000,00 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktur VAT, wystawionych przez F., tytułem usług remontowych,

– w łącznej kwocie 38.000,00 zł na podstawie faktur VAT wystawionych przez I., tytułem usług konsultingowych.

Płatności za ww. usługi dokonano w formie gotówki. Spółka M.(1) nie przedłożyła wiarygodnych dokumentów potwierdzających fakt wykonania usług przez ww. podmioty. Nie okazała dowodów potwierdzających dokonanie zapłaty w formie gotówki. Nie przedłożyła zestawienia obrotów i sald na koncie "100" (Kasa), na którym powinny zostać odnotowane wszelkie operacje gotówkowe; Spółka nie przedłożyła dokumentacji (bądź wyciągów z takiej dokumentacji, jeżeli jej treść naruszałaby tajemnicę adwokacką), która potwierdzałaby fakt, że ww. podmioty faktycznie wykonywały dane usługi (np. umowa najmu, umowy współpracy, wycena, kosztorysy, korespondencja). Ponadto ww. firmy nie wykazały w odpowiednich deklaracjach podatkowych przychodów z usług świadczonych na rzecz Spółki M.(1) oraz nie wykazały sprzedaży w odpowiednich deklaracjach VAT.

6) Wydatków na które Spółka nie przedłożyła dowodów poniesienia w kwocie 1.826,00 zł dotyczących naliczonych odsetek za zwłokę na podstawie not odsetkowych za zwłokę od usług telekomunikacyjnych i opłat leasingowych. Spółka nie przedłożyła dowodów płatności, które świadczyłyby, iż naliczone odsetki zostały opłacone.

7) Wydatków dotyczących wynajmu lokalu od H. P. w łącznej kwocie 29.878,50 zł (25.200,00 zł - czynsz za lokal; 4.678,50 zł - brak dokumentu potwierdzającego poniesienie wydatku). Organ podatkowy wyjaśnił, że w toku kontroli Skarżący oświadczył, iż przez cały 2013 r. wynajmował od H. P. lokal użytkowy Nr [...] położony w W. przy Al. [...]. Lokal był wynajmowany w celu realizacji zadań Spółki, a miesięczny koszt wynajmu wynosił 2.100,00 zł plus opłaty użytkowe. Natomiast do protokołu przesłuchania Skarżący zeznał, że od H. P. wynajmował lokal Nr [...]. W toku przeprowadzonego postępowania podatkowego ustalono, że lokal Nr [...] położony w W. przy ul. [...]. należący do H. P. był w 2013 r. wynajmowany Stronie na prowadzenie K. z tytułu wynajmu uzyskała przychód w kwocie 25.200,00 zł. Nie potwierdzono faktu wynajmu lokalu przez Spółkę M.(1), Spółka nie posiadała tytułu prawnego do lokalu należącego do H. P.. Natomiast z umowy zawartej pomiędzy H. P. (Wynajmującym) a Stroną (Najemcą) wynika, że Najemca nie może podnająć najmowanego lokalu ani go udostępniać w jakiejkolwiek formie osobie trzeciej.

8) Wypłat dokonanych na rzecz Komandytariusza - M. K. w łącznej kwocie 85.040,34 zł. Spółka zaksięgowała na podstawie dokumentów wewnętrznych PK tytułem [...] koszty w wysokości 144.000,00 zł (12.000,00 x 12 m-cy). Organ pierwszej instancji uznał za koszt uzyskania przychodu kwotę 58.959,66 zł wypłaconą Komandytariuszowi M. K. z tytułu świadczenia usług w ramach Spółki oraz prowadzenia spraw Spółki. M. K. w 2013 r. posiadał 15% udziałów w Spółce M.(1), pełniąc funkcję Komandytariusza. Spółka w 2012 r. zgodnie z rachunkiem zysków i strat wykazała zysk netto w kwocie 86.935.61 zł co przy7 15% udziale dąje 13.040,34 zł przypadające na M. K.. Z przedłożonych przez M. K. wyciągów bankowych wynika, że Spółka przekazała na Jego konto kwotę 72.000,00 zł (12.000,00 x 6 m-cy) w dniach: 22 stycznia 2013 r., 6 marca 2013 r., 19 kwietnia 2013 r., 9 sierpnia 2013 r., 14 listopada 2013 r. i 18 grudnia 2013 r. W tracie kontroli podatkowej jak również w trakcie postępowania podatkowego Spółka nie przedłożyła dowodów świadczących, że uregulowała świadczenia na rzecz M. K. przypadające na pozostałe miesiące. Zatem mając na względzie, że kwota stanowiąca zysk Komandytariusza w wysokości 13.040,34 zł. nie może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, a za miesiące: luty, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień i październik 2013 r., Spółka nie przekazała Komandytariuszowi świadczenia ryczałtowego w wysokości 72.000,00 zł (12.000,00 x 6 mcy) organ nie uwzględnił w kosztach uzyskania przychodów Spółki kwoty 85.040,34 zł.

9) Wydatków, które nie zostały faktycznie poniesione w kwocie 326,83 zł - zaliczone do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT Nr [...] z [...] stycznia 2013 r. wystawionej przez B., dotyczącej zakupu drzwi stalowych [...]. Na przedmiotowej fakturze widnieje adnotacja, że ww. towar został zwrócony.

10) Wydatków, które zostały zaksięgowane na podstawie dokumentu wystawionego na inny podmiot w kwocie 25.000,00 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT Nr [...] z [...] sierpnia 2013 r., wystawionej przez firmę T. na rzecz firmy Z.. tytułem "roboty instalacyjne techniczne w budynku B. przy Al. [...].

11) Wydatku w kwocie 2.195,12 zł - do kosztów uzyskania przychodów Spółka zaliczyła dwukrotnie wydatek na podstawie faktury VAT Nr [...] z [...] grudnia 2013 r. wystawionej przez firmę E. na kwotę 2.195,12 zł, tytułem "konserwacja instalacji centralnego ogrzewania". Ww. faktura raz została zaksięgowana (na koncie 402) pod poz. [...] jako "koszty utrzymania obiektu", a następnie pod poz. [...] jako "usł. serwisowe".

12) Wydatków zaliczonych do kosztów na podstawie nieprawidłowych dowodów (nie określających nabywcy) w łącznej kwocie 81.186,55 zł dotyczących usług TAXI, zakupu kwiatów, zakupu znaczków pocztowych, zakupu art. spożywczych, zakupu posiłków, opłat parkingowych - zaksięgowanych na podstawie wewnętrznych oświadczeń, paragonów i rachunków parkingowych. Organ wyjaśnił, że oświadczenia, które stanowią postawę zaksięgowania kosztów (usługi TAXI, zakup kwiatów, zakup znaczków pocztowych) nie zawierają informacji o sprzedawcy (brak adresu, NIP), nie wynika, kto skorzystał z określonych usług (np. TAXI) i jaki miało to związek z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Na paragonach stanowiących podstawę do zaksięgowania kosztów (zakup art. spożywczych, posiłków) oraz na rachunkach stanowiących podstawę zaksięgowania kosztów (opłat parkingowych) brak adnotacji wewnętrznej Spółki, z której wynikałoby iż opłata dotyczy parkowania samochodu wykorzystywanego w działalności gospodarczej. Brak dokumentów, które informowałyby, który pracownik i w jakim terminie otrzymał zaliczkę na dokonanie zakupów oraz dokumentów uprawdopodobniających, iż miały one związek z działalnością gospodarczą Spółki.

NUS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że w świetle przepisów art. 193 § 1-4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.; dalej zwana "O.p.") prowadzone przez Spółkę M.(1) księgi rachunkowe za 2013 r. nie określają prawidłowej podstawy opodatkowania, są nierzetelne w zakresie kosztów uzyskania przychodu opisanych w protokole badania ksiąg i w decyzji, a zatem nie mogą stanowić dowodu o pełnej wartości. Pomimo, iż księgi rachunkowe prowadzone w Spółce nie były prowadzone rzetelnie w zakresie kosztów uzyskania przychodów organ odstąpił od szacowania podstawy opodatkowania, ponieważ dowody zebrane w toku postępowania podatkowego mogły służyć jej ustaleniu. NUS ustalił: przychód Spółki w kwocie 4.513.332,12 zł, koszty uzyskania przychodu Spółki w kwocie 1.697.181,79 zł, dochód Spółki w kwocie 2.816.150,33 zł, przychód przypadający na Stronę (85%) w kwocie 3.836.332,30 zł, koszty uzyskania przychodu przypadające na Skarżącego (85%) w kwocie 1.442.604,52 zł, dochód przypadający na Skarżącego (85%) w kwocie 2.393.727,78 zł. Ponadto, organ pierwszej instancji wyjaśnił, że Skarżący w 2013 r. poza działalnością gospodarczą prowadzoną w Spółce M.(1) posiadał zarejestrowaną działalność gospodarczą pn. K. pod adresem: W. ul. [...]. pod adresem: W. ul. [...]. W załączniku PIT/B w złożonym zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013 - PIT-36L Strona nie wykazała udziału w zyskach/stratach Spółki 3. Oświadczył, że w 2013 r. nie osiągnął dochodu z tytułu uczestnictwa w tej Spółce, Jego udział w zyskach w ww. Spółce wynosił 49.5%. Natomiast z usług prawniczych prowadzonych indywidualnie wykazał: przychód - 0,00 zł, koszty uzyskania przychodów - 0,00 zł, dochód/strata - 0,00 zł. Do protokołu przesłuchania sporządzonego dnia [...] marca 2019 r. (w toku prowadzonej kontroli podatkowej) Skarżący zeznał: "w 2013 roku Kancelaria Adwokacka nic nie robiła", zatem nw. wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów K.:

– opłata za reklamę na budynku przy Al. [...] w ogólnej kwocie 500,00 zł. Koszty udokumentowane rachunkami wystawionymi przez W. przy Al. [...] w W. tytułem "opłata za reklamę na budynku przy Al. [...] (zgodnie zuchwałą 4/2002)" za miesiące 02-08, 10-12.2013 r. Do podatkowej księgi przychodów i rozchodów Skarżący wpisał kwotę 450,00 zł, nie zaewidencjonował rachunku za miesiąc 10.2013 r. na kwotę 50,00 zł,

– wynagrodzenia pracowników według list płac w kwocie 157.026,02 zł. Wymieniona kwota nie została zaksięgowana w podatkowej księdze przychodów i rozchodów K.. W piśmie z 12 grudnia 2019 r. Skarżący wyjaśnił, że osoby wymienione na listach płac zatrudnione były: w sekretariacie Kancelarii (G. R., B. O. i K. S.), w charakterze gońca (P. S.), osób odpowiedzialnych za porządek (O. F., S. W. oraz K. M.),

– wynajem od H. P. lokalu Nr [...] położonego w W. przy Al. [...] w kwocie 25.200,00 zł. Wymieniona kwota nie została zaksięgowana w podatkowej księdze przychodów i rozchodów K..

NUS ustalił, że skoro Skarżący nie osiągał przychodów ani nie ponosił kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzenia K. w latach 2009-2016, zatem opisane wyżej wydatki nie spełniają definicji określonej w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Wskazał również, że jedna z pracownic wykazana na liście płac K. - B. O. do protokołu przesłuchania zeznała, że w 2013 r. świadczyła pracę dla Spółki M.(1) Ponadto organ stwierdził, że trudno uznać, że wydatki związane z wynagrodzeniem pracowników w kwocie 157.026,02 zł były racjonalnie poniesione przez K. przy zerowym przychodzie, gdzie w Spółce M., która w 2013 r. uzyskała przychód w kwocie 4.513.332,12 zł, wysokość wynagrodzeń zatrudnionych pracowników wyniosła 165.881,82 zł. Natomiast lokal Nr [...] przy Al. [...] w W., który zgodnie z umową został wynajęty Skarżącemu na prowadzenie Kancelarii Adwokackiej był wykorzystywany przez inny podmiot. Strona w piśmie z [...] grudnia 2017 r. złożonym w toku kontroli podatkowej oświadczyła, że przedmiotowy lokal w 2013 r. był wykorzystywany w celu realizacji zadań Spółki M.(1) Mając na względzie powyższe organ podatkowy nie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów K. ww. wydatków i zgodnie ze złożonym przez Skarżącego zeznaniem o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013 wraz z załącznikiem PIT/B przyjął z działalności gospodarczej prowadzonej indywidualnie pn. K.: przychód w kwocie 0,00 zł, koszty uzyskania przychodów w kwocie 0,00 zł, dochód/strata w kwocie 0,00 zł. W konsekwencji organ pierwszej instancji ustalił przychód w kwocie 3.836.332,30 zł, koszty uzyskania przychodu w kwocie 1.442.604,52 zł, dochód w kwocie 2.393.727,78 zł, składki na ubezpieczenie społeczne w kwocie 8.209,94 zł, dochód do opodatkowania w kwocie 2.385.517,84 zł, podstawę opodatkowania w kwocie 2.385.518,00 zł, podatek w kwocie 453.248,42 zł, składkę na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 5.396,72 zł, podatek po odliczeniach w kwocie 447.851,70 zł, podatek należny w kwocie 447.852,00 zł.

2. Skarżący odwołaniem z [...] października 2020 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, zaś w przypadku nieuwzględnienia powyższego żądania o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie przez organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie poprzez zmniejszenie zobowiązania podatkowego o kwotę określoną po uwzględnieniu wszystkich uzasadnionych kosztów uzyskania przychodu, zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 191 O.p. i art. 122 O.p. poprzez dokonanie dowolnej arbitralnej wewnętrznie sprzecznej oceny materiału dowodowego polegającej na odmowie uznania za koszty uzyskania przychodów:

– faktur wystawionych przez K. z tytułu najmu przez M.(1) lokalu Nr [...] w budynku przy ul. [...] oraz usług prawnych świadczonych przez ww. podmiot na łączną kwotę netto 851.000,00 zł,

– faktur związanych ze współpracą z M. na łączną kwotę netto 330.000,00 zł,

– faktur wystawionych przez Spółkę F., na łączną kwotę netto 146.000,00 zł,

– kosztów związanych z nabyciem we wrześniu 2013 r. przez F. materiałów na kwotę netto 21.000,00 zł,

– faktur wystawionych przez Spółkę I. z tytułu usług konsultingowych na łączną kwotę netto 38.000,00 zł,

– opłat z tytułu najmu lokalu Nr [...] przy ul. [...] od Pani H. P. w kwotach 2.100,00 zł netto miesięcznie (25.200,00 zł w skali roku),

– wypłat na rzecz Pana M. K. ponad kwotę 58.960,00 zł, a zatem o 85.040,00 zł niższą aniżeli wskazaną przez Stronę,

– faktury wystawionej dnia [...] sierpnia 2013 r. przez T. na rzecz Z. w kwocie 25.000,00 zł.

– kosztów wynagrodzeń pracowniczych w roku 2013 w kwocie łącznej 165.881,82 zł,

– pozostałych kosztów rodzajowych w kwocie 8.370,07 zł w skali roku 2013 związanych z działalnością Spółki dotyczących korzystania z usług taxi, zakupem biletów parkingowych, znaczków pocztowych;

2) naruszenie art. 188 O.p. w związku z art. 187 § 1 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów z:

– uzupełniającego przesłuchania Strony na okoliczność ujęcia w kosztach uzyskania przychodu przedstawionych wyżej kosztów,

– przesłuchania świadków w osobach J. P. i B. O. - jako osób stale współpracujących z ramienia Spółki z K. , na okoliczność faktu współpracy pomiędzy Spółką a wskazaną Kancelarią Adwokacką,

– przesłuchania Prezesa M. - T. M. - na okoliczność współpracy pomiędzy Spółką, a M.,

– ponownego dokonania oględzin budynku przy Alei [...] z ograniczeniem wizji lokalnej do lokalu Nr [...],

– przesłuchania A. S. i A. G. na okoliczność wykonywania prac remontowych w pomieszczeniach Spółki,

– wystąpienia do ZUS z wnioskiem o wskazanie faktu dokonywania płatności i wysokości składek na poszczególne tytuły ubezpieczeń społecznych, wynikających ze złożonych przez Spółkę deklaracji, w powiązaniu z dowodem z załączonych deklaracji ZUS za poszczególne miesiące roku 2013,

– przesłuchania pracowników Spółki z okresu objętego decyzją na okoliczność dokonywania i sposobu wypłat wynagrodzeń,

– wystąpienia do B. z wnioskiem o udzielenie informacji w przedmiocie transakcji czekowych, realizowanych z kont Spółki oraz K.;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 22f ust. 1 i 3 u.p.d.o.f. poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że Stronie nie przysługiwało prawo do jednorazowego odliczenia:

– kosztu montażu klimatyzacji, który to zgodnie z fakturą wystawioną przez firmę A. opiewał na kwotę 181.000,00 zł netto,

– kosztu związanego z zakupem w marcu 2013 r. na kwotę netto 120.806,92 zł foteli typu [...] oraz stolików [...], ponad kwotę 109.377,00 zł,

– kosztu związanego z zakupem za kwotę 186.178,86 zł netto zestawu multimedialnego od firmy S.,

– kosztu związanego z nabyciem regału modułowego od [...] w maju 2013 r. za kwotę netto 23.092.68 zł (4 sztuki),

– kosztu związanego z nabyciem w czerwcu 2013 r. za kwotę netto 5.568,29 zł laptopa [...] oraz zakupem w listopadzie 2013 r. za kwotę 6.341,46 zł kolejnego laptopa [...] (o innych parametrach),

– kosztu związanego z nabyciem w lipcu 2013 r. wykładziny dywanowej z [...]za kwotę netto 9.838.40 zł (110 m2),

– kosztu związanego z nabyciem w sierpniu 2013 r. za kwotę netto 10.802,20 zł (42mb) tkaniny [...],

– kosztu związanego z nabyciem w październiku 2013 r. fotela typu [...] za kwotę 4.292,68 zł netto;

4) naruszenie art. 193 § 1 - 4 O.p. poprzez błędne uznanie, że Strona w sposób nierzetelny, świadomie i celowo prowadzi księgi podatkowe wadliwie, podczas gdy jest to konstatacja nieuzasadniona zebranym w toku postępowania materiałem dowodowym, przez co supozycje przedstawione przez organ pierwszej instancji nie znajdują odzwierciedlenia w zaistniałym stanie faktycznym.

Skarżący ponadto wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z: uzupełniającego przesłuchania Strony na okoliczność ujęcia w kosztach uzyskania przychodu przedstawionych wyżej kosztów, przesłuchania świadków w osobach J. P. i B. O. - jako osób stale współpracujących z ramienia Spółki z K. , na okoliczność faktu współpracy pomiędzy Spółką, a wskazaną Kancelarią Adwokacką, przesłuchania Prezesa M. - T. M. - na okoliczność współpracy pomiędzy Spółką, a M. w objętym decyzją okresie, ponownego dokonania oględzin budynku przy Alei [...] z ograniczeniem wizji lokalnej do lokalu Nr [...] (lokalu aplikantów, obecnie ponownie wykorzystywanego jako pomieszczenie praktykantów), przesłuchania A. S. i A. G. na okoliczność wykonywania prac remontowych w pomieszczeniach Spółki, wystąpienia do ZUS z wnioskiem o wskazanie faktu dokonywania płatności i wysokości składek na poszczególne tytuły ubezpieczeń społecznych, wynikających ze złożonych przez Spółkę deklaracji, w powiązaniu z dowodem z załączonych deklaracji ZUS za poszczególne miesiące roku 2013, przesłuchania pracowników Spółki z okresu objętego decyzją na okoliczność dokonywania i sposobu wypłat wynagrodzeń, wystąpienia do B. z wnioskiem o udzielenie informacji w przedmiocie transakcji czekowych, realizowanych z kont Spółki oraz K..

3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej zwany "DIAS") decyzją z [...] czerwca 2021 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na wstępie uzasadnienia odnosząc się do kwestii przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podniósł, że w przedmiotowej sprawie termin przedawnienia zobowiązania podatkowego upływał w dniu [...] grudnia 2019 r., natomiast w dniu [...] listopada 2019 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe. Zatem zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. nie uległo przedawnieniu, gdyż bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania został zawieszony w dniu [...] listopada 2019 r., zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Op. O zawieszeniu biegu terminu przedawnienia Skarżący został zawiadomiony pismem z [...] listopada 2019 r. (doręczonym w dniu 2 grudnia 2019 r.). Postanowieniem z [...] marca 2021 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno- Skarbowego w W. zawiesił postępowanie w sprawie o popełnienie przestępstwa skarbowego. Przechodząc z kolei do przedmiotu sporu czyli zawyżenia przez Spółkę kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę 2.721.575,61 zł, wskazał, że z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że na okoliczność udokumentowania wydatków wynikających z faktur wystawionych przez K. , M., I. i F. Strona przedłożyła jedynie faktury, nie przedłożyła natomiast innych dokumentów potwierdzających poniesienie wydatków oraz, że usługi zostały wykonane przez podmiot, który wystawił fakturę. Spółka nie okazała dowodów potwierdzających dokonanie zapłaty w formie gotówki, gdzie łączna kwota zobowiązań wynikająca z faktur wystawionych przez ww. firmy wyniosła 1.704.880,00 zł brutto (K. - najem lokalu na łączną kwotę brutto 265.680.00 zł, usługi prawne na łączną kwotę brutto 781.050,00 zł, M. na łączną kwotę brutto 405.900,00 zł, I. na łączną kwotę brutto 46.740.00 zł, F. na łączną kwotę brutto 205.510,00 zł). Spółka nie przedłożyła zestawienia obrotów i sald na koncie "100" (Kasa), na którym powinny zostać odnotowane wszelkie operacje gotówkowe. Spółka nie przedłożyła dokumentacji (bądź wyciągów z takiej dokumentacji, jeżeli jej treść naruszałaby tajemnicę adwokacką), która potwierdzałaby fakt, że ww. podmioty faktycznie wykonywały dane usługi (np. umowa najmu, umowy współpracy, wycena, kosztorysy, korespondencja). Skarżący podczas przesłuchania nie potrafił precyzyjnie wskazać klientów, w obsłudze których doradzała Spółka M.. Wyjaśnił, że były to podmioty z branży budowlano/deweloperskiej. Wymienił m.in. Spółkę L., która w okresie objętym kontrolą nie była obsługiwana przez Spółkę. Wskazał również na Spółkę W. oraz S. (podmioty te były obsługiwane przez Spółkę), jednakże nie przedstawił żadnych dokumentów dotyczących czynności podjętych przez Spółkę M. w ramach świadczonych usług konsultingowych. Podczas przesłuchania M. K. (Komandytariusz w Spółce M.) zeznał, że nie zna Spółki M., nie ma wiedzy na czym polegały usługi świadczone przez tę Spółkę oraz w jaki sposób dokonywano płatności; nie ma wiedzy, że były jakieś rozliczenia pomiędzy ww. Spółkami. Zeznał również, że znał Z. M. lecz nie ma wiedzy o usługach przez Nią świadczonych. Z kolei Skarżący przyznał, że płatności gotówkowe nie były pokwitowane, wyjaśnił, że pracownicy realizowali czeki w banku, dokonywali wypłaty, a następnie rozliczali się z tych czeków w księgowości. Jednocześnie zeznał, "nie pamiętam osób które realizowały czeki" oraz "Jak ktoś brał w gotówce to nie miałem wpływu na to, czy były pokwitowania czy nie". Łączna wartość obrotu gotówkowego z Z. M. (matka Strony) oraz Spółką M. (ojciec Skarżącego) wyniosła 1.452.630,00 zł (brutto). M. K. - nie miał wiedzy o żadnych rozliczeniach gotówkowych pomiędzy Spółką M.(1) a ww. firmami. Natomiast z zeznań Skarżącego wynikało, że wypisywanie czeków i ich realizowanie przez pracowników było powszechną czynnością w codziennym funkcjonowaniu kancelarii. Łącznie ww. firmy: K.. M. wystawiły 38 faktur "gotówkowych" na kwotę ponad 1.450.000,00 zł). Z kolei I. wystawiła faktury na łączną kwotę brutto 46.740,00 zł, natomiast F. na łączną kwotę brutto 205.510,00 zł. Nie jest zatem prawdopodobne, by M. K. (wspólnik, uczestniczący w życiu Spółki) nie miał jakiejkolwiek wiedzy na ten temat. W kontekście faktur wystawionych przez Z. M. z tytułu najmu lok. [...] przy Al. [...] w W. Skarżący nie okazał jakiejkolwiek dokumentacji (umowy najmu, dowodów zapłaty), która uprawdopodobniłaby fakt, że koszty zostały faktycznie poniesione. Przy piśmie z [...] września 2019 r. Skarżący przedłożył duplikaty dowodów wpłaty za faktury wystawione przez K. i Spółkę M. W dokumentacji księgowej Spółki M. w 2013 r. nie zostały zaksięgowane dowody wypłat za faktury wystawione przez ww. podmioty. Spółka nie przedłożyła zestawienia obrotów i sald na koncie "100" (Kasa), na którym powinny zostać odnotowane wszelkie operacje gotówkowe. Skoro dowody wypłaty gotówki nie zostały zaksięgowane na odpowiednim koncie obrotów i sald to oznacza, że Spółka w 2013 r. takich dowodów nie posiadała, a zatem nie można sporządzić duplikatów nieistniejących dokumentów. DIAS uznał zarazem, iż pomimo tego, że stosunki pomiędzy Skarżącym, a Jego rodzicami były "odformalizowane", nie powoduje, że Strona jest zwolniona z obowiązku należnego i zgodnego z przepisami prawa udokumentowania zdarzeń gospodarczych. Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że firmy K., M., I. i F. nie wykazały w odpowiednich deklaracjach podatkowych przychodów z usług świadczonych na rzecz Spółki M. oraz nie wykazały sprzedaży w odpowiednich deklaracjach VAT. Organ odwoławczy odnosząc się do usług konsultingowych udokumentowanych fakturami wystawionymi przez I. oraz usług remontowych udokumentowanych fakturami wystawionymi przez F. stwierdził, że w żaden sposób Spółka nie potwierdziła, że przedmiotowe usługi zostały wykonane, a Spółka M. za usługi zapłaciła. Przesłuchiwany w tym zakresie Skarżący nie był w stanie wskazać jaki był charakter współpracy z ww. podmiotami, kto je reprezentował, w jaki sposób i z kim regulowane były zobowiązania. Z pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z [...] marca 2019 r. wynika, że Spółka I.: nie złożyła zaznania CIT-8 za 2013 r., nie złożyła informacji PIT-U składanych na rzecz osób zatrudnionych oraz deklaracji rocznej o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-4R, zaprzestała składania deklaracji VAT-7 od lutego 2008 r. Z pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z [...] marca 2019 r. wynika, że Spółka F.: nie złożyła zeznania CIT-8 za 2013 r., za rok 2013 nie złożyła deklaracji PIT-4R, składała deklaracje VAT-7 za okresy rozliczeniowe od 09.2008 r. do 07.2012 r. Powyższe potwierdza, że Spółki F. i I. nie rozliczyły się z faktur wystawionych na rzecz M. w deklaracjach VAT oraz CIT, co podważa ich rzetelność. DIAS zwrócił uwagę, że podjęte próby uzyskania dokumentów i informacji od ww. Spółek w postaci umów zawartych z M. na usługi remontowe i konsultingowe, kosztorysu prac remontowych, protokołów odbioru robót, potwierdzenia pod jakim adresem usługi remontowe były wykonywane oraz potwierdzeń zapłaty za usługi remontowe i konsultingowe nie przyniosły oczekiwanego rezultatu. Ww. Spółki nie odebrały skierowanej do nich korespondencji. Według organu sposób regulowania zobowiązań finansowych, tj. płatność gotówką, w sytuacji gdy sporne faktury opiewały na kwoty brutto po kilkadziesiąt tysięcy złotych stoi w sprzeczności z powszechnie stosowaną praktyką w transakcjach pomiędzy podmiotami gospodarczymi. DIAS za niewiarygodne uznał wyjaśnienia Strony, dotyczące realizacji czeków gotówkowych w celu zapłaty za faktury wystawione przez K. , M., F. i I., jakoby czeki realizowane były przez pracowników Spółki M.(1) Skarżący nie przedłożył wyciągów bankowych, które potwierdzałyby takie transakcje, jak również nie wskazał pracowników, którzy takie czeki w banku realizowali. W ocenie organu odwoławczego niewskazanie nazwiska pracownika potwierdzającego fakt realizacji czeku gotówkowego w celu uregulowania płatności za przedmiotowe faktury oraz nieprzedłożenie żadnych dokumentów to potwierdzających świadczy, że takie transakcje nie miały miejsca. Reasumując DIAS doszedł do przekonania, że sporne faktury VAT, które Spółka otrzymała od podmiotów: K., M., I. i F. nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (tzn. stwierdzają usługi, które nie zostały wykonane), brak jest bowiem dowodów na to, że wystawca faktur mógł wykonać usługi udokumentowane fakturami. W jego ocenie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wyklucza, aby fakturom wystawionym przez ww. podmioty towarzyszyły jakiekolwiek realne transakcje. Natomiast odnośnie do faktur wystawionych przez Z. M. z tytułu najmu lok. [...]przy Al. [...] w W. Skarżący nie okazał jakiejkolwiek dokumentacji (umowy najmu, dowodów zapłaty), która uprawdopodobniłaby fakt, że koszty zostały faktycznie poniesione. W ocenie organu odwoławczego NUS, prawidłowo wywiódł, że zakwestionowane dokumenty nie odzwierciedlają rzeczywistości gospodarczej i przez to nie stanowią dowodów poniesienia kosztów uzyskania przychodów, a także nie spełniają wymogów określonych w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Udokumentowanie poniesienia wydatku mającego stanowić koszt uzyskania przychodu nie może ograniczać się do posiadania i zaewidencjonowania dokumentu, ale koniecznym wymogiem jest, aby dokument odzwierciedlał rzeczywiście dokonaną operację gospodarczą. W realiach niniejszej sprawy Strona nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów potwierdzających nabycie przedmiotowych usług od podmiotów wskazanych na zakwestionowanych dokumentach. Strona nie udokumentowała również, że poniosła wydatki z tytułu najmu lokalu od Z. M.. Jednocześnie DIAS za niezrozumiały uznał zarzut nieuwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu Spółki wypłaconych w 2013 r. wynagrodzeń w kwocie 165.881,82 zł, bowiem jak wynika z treści zaskarżonej decyzji ww. wydatki organ pierwszej instancji uwzględnił w kosztach uzyskania przychodu. W toku przeprowadzonego postępowania podatkowego organ pierwszej instancji ustalił, iż Spółka M., od wypłaconych wynagrodzeń zapłaciła składki do ZUS, w wysokościach wykazanych w deklaracjach ZUS DRA, odpowiadających kwotom wyliczonym na listach płac. Ponadto w Urzędzie Skarbowym W. Spółka złożyła w dniu [...] stycznia 2014 r. deklarację roczną o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy - PIT-4R za 2013 r., wykazując zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń, które odpowiadają kwotom wykazanym na listach płac. DIAS zauważył jednocześnie, że z uwagi na fakt, że dokumenty stanowiące podstawę zaksięgowania wydatków (oświadczenia, paragony, rachunki parkingowe) dotyczących usług TAXI, zakupu kwiatów, zakupu znaczków pocztowych, zakupu art. spożywczych, zakupu posiłków, opłat parkingowych nie posiadają danych/elementów, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1-6 ustawy o rachunkowości prawidłowo nie zostały uwzględnione po stronie kosztów uzyskania przychodów Spółki. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zwrócił uwagę, że NUS zakwestionował koszty wynikające z jednorazowego zarachowania wydatków z tytułu nabycia składników majątku stanowiących środki trwałe Spółki M.(1) w łącznej kwocie 536.491,57 zł, w tym nabycie: centralnej klimatyzacji w kwocie 181.000,00 zł, foteli (9 szt. - cena jednostkowa 12.153,00 zł za fotel) za kwotę 109.377,00 zł, zestawu multimedialnego za kwotę 186.178.86 zł, regałów modułowych (4 szt. cena jednostkowa wynosi 5.773,17 zł za sztukę) za kwotę 23.092,68 zł, laptopa za kwotę 5.568,29 zł, laptopa za kwotę 6.341,46 zł, wykładziny dywanowej za kwotę 9.838,40 zł. tkaniny dekoracyjnej za kwotę 10.802,20 zł i fotela za kwotę 4.292,68 zł. W zakresie zestawu multimedialnego uznał, iż spełnia on definicję przedmiotów, o których mowa w przepisach prawa podatkowego, podlegających amortyzacji. Skarżący nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w przywołanych wyżej przepisach. W całości zaewidencjonował koszt wynikający z ww. faktury "zestaw multimedialny". Uwzględniając zarówno wyjaśnienia złożone przez Pełnomocnika Strony, jak i treść przepisów w zakresie amortyzacji, stwierdzić należy, że Stronie nie przysługiwało prawo jednorazowego odliczenia kosztów dotyczących nabycia "zestawu multimedialnego". Z kolei odnośnie do wydatków poniesionych na zakup laptopa [...] w kwocie netto 5.568,29 zł oraz na zakup kolejnego laptopa [...] (o innych parametrach) w kwocie netto 6.341,46 zł zdaniem organu odwoławczego, ww. przedmioty spełniają definicję środków trwałych i podlegają amortyzacji. Odnosząc się do faktury Nr [...] z [...] sierpnia 2013 r. na kwotę netto 10.802,20 zł wystawionej przez firmę L. na podstawie której zaksięgowano wydatek poniesiony na zakup tkaniny dekoracyjnej [...]. organ uwzględniając kwestię amortyzacji oraz fakt, że faktura nie została wystawiona na Spółkę M.(1), stwierdził, że ww. wydatek nie stanowi kosztu uzyskania przychodu. W przypadku pozostałych wydatków poniesionych na nabycie centralnej klimatyzacji w kwocie 181.000,00 zł, zakup foteli (9 szt. - cena jednostkowa 12.153,00 zł za fotel) na kwotę 109.377,00 zł, zakup regałów modułowych (4 szt. cena jednostkowa wynosi 5.773,17 zł za sztukę) za kwotę 23.092,68 zł, zakup wykładziny dywanowej za kwotę 9.838,40 zł i zakup fotela za kwotę 4.292,68 zł DIAS uznał, iż Spółka nie dopełniła obowiązku, o którym mowa w przywołanych przepisach natomiast zaewidencjonowała w całości koszty wynikające z dokonanych zakupów. Organ podatkowy nie jest uprawniony do uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych. W konsekwencji za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 22f ust. 1 i ust 3 u.p.d.o.f. Nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 191 O.p. i art. 122 O.p. poprzez dokonanie dowolnej arbitralnej wewnętrznie sprzecznej oceny materiału dowodowego polegającej na odmowie uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków wymienionych w pkt 1 odwołania z 12 października 2020 r. oraz art. 22f ust. 1 i ust. 3 u.p.d.o.f. odnośnie wydatków wymienionych w pkt 3 odwołania. DIAS uznał za prawidłowe ustalenia odnośnie pozostałych wydatków Spółki zakwestionowanych przez organ pierwszej instancji (niezakwestionowanych przez Stronę w odwołaniu z 12 października 2020 r.), tj.: 1) wydatków poniesionych na prywatne cele Skarżącego w łącznej kwocie 111.181,78 zł; 2) kosztów reprezentacji w łącznej kwocie 5.126,92 zł; 3) odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych niebędących własnością Spółki M.(1) w łącznej kwocie 457.322,00 zł, dotyczących: lokali Nr [...], [...], [...], [...], [...] położonych w W. przy ul. [...] nabytych przez Stronę w formie darowizny oraz w drodze umowy sprzedaży (lokal Nr [...]); lokalu Nr [...] położonego w W. przy ul. [...] nabytego przez Stronę w formie darowizny; samochodu osobowego marki [...] nabytego przez Stronę formie darowizny; 4) wydatków związanych z najmem lokalu od H. P. w kwocie 4.678,50 zł; 5) wydatków poniesionych na zwrot towaru w kwocie 326,83 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT Nr [...] z [...] stycznia 2013 r. wystawionej przez B., dotyczącej zakupu drzwi stalowych [...]. Z faktury wynika, że towar został zwrócony; 6) wydatku w kwocie 2.195,12 zł - do kosztów uzyskania przychodów Spółka zaliczyła dwukrotnie wydatek na podstawie faktury VAT Nr [...] z [...] grudnia 2013 r. wystawionej przez firmę E. na kwotę 2.195,12 zł - "konserwacja instalacji centralnego ogrzewania". Faktura raz została zaksięgowana (na koncie 402) pod poz. [...] jako "koszty utrzymania obiektu", a następnie pod poz. [...] jako "usł. serwisowe"; 7) wydatków na które Spółka nie przedłożyła dowodów poniesienia w kwocie 1.826,00 zł dotyczących naliczonych odsetek za zwlokę na podstawie not odsetkowych za zwłokę od usług telekomunikacyjnych i opłat leasingowych. Za prawidłowe uznano również, niekwestionowane przez Stronę, ustalenia odnośnie działalności gospodarczej pn. K.. W PIT/B stanowiącym załącznik do zeznania podatkowego PIT-36L za 2013 r. z usług prawniczych prowadzonych indywidualnie Skarżący wykazał: przychód - 0,00 zł, koszty uzyskania przychodów - 0,00 zł, dochód/strata - 0,00 zł. Do protokołu przesłuchania sporządzonego dnia [...] marca 2019 r. zeznał: "w 2013 roku Kancelaria Adwokacka nic nie robiła", zatem nw. wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów K.: 1) opłata za reklamę na budynku przy Al. [...] w ogólnej kwocie 500,00 zł. Koszty udokumentowane rachunkami wystawionymi przez W. przy Al. [...] w W. tytułem "opłata za reklamę na budynku przy Al. [...] (zgodnie zuchwałą 4/2002)" za miesiące 02-08, 10-12.2013 r. Do podatkowej księgi przychodów i rozchodów Pan M. M. wpisał kwotę 450,00 zł - nie zaewidencjonował rachunku za miesiąc 10.2013 r. na kwotę 50,00 zł, 2) wynagrodzenia pracowników według list płac w kwocie 157.026,02 zł. Wymieniona kwota nie została zaksięgowana w podatkowej księdze przychodów i rozchodów K.. W piśmie z [...] grudnia 2019 r. Skarżący wyjaśnił, że osoby wymienione na listach płac zatrudnione były: w sekretariacie Kancelarii (G. R.. B. O. i K. S.), w charakterze gońca (P. S.), osób odpowiedzialnych za porządek (O. F., S. W. oraz K. M.); 3) wynajem od H. P. lokalu Nr [...] położonego w W. przy AL [...] w kwocie 25.200.00 zł. Wymieniona kwota nie została zaksięgowana w podatkowej księdze przychodów i rozchodów K.. Według DIAS organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że Skarżący nie osiągał przychodów ani nie ponosił kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzenia K. w latach 2009-2016. Zatem opisane wyżej wydatki nie spełniają definicji określonej w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Jego zdaniem trudno uznać, że wydatki związane z wynagrodzeniem pracowników w kwocie 157.026,02 zł były racjonalnie poniesione przez K. przy zerowym przychodzie, gdzie w Spółce M.(1), która w 2013 r. uzyskała przychód w kwocie 4.513.332,12 zł, wysokość wynagrodzeń zatrudnionych pracowników wyniosła 165.881,82 zł. Natomiast, jak ustalono, lokal Nr [...] przy Al. [...] w W., który zgodnie z umową został wynajęty Stronie na prowadzenie Kancelarii Adwokackiej był wykorzystywany przez inny podmiot. W piśmie z [...] grudnia 2017 r. złożonym w toku kontroli podatkowej Pan M. M. oświadczył, że ww. lokal w 2013 r. był wykorzystywany w celu realizacji zadań Spółki M. Tym samym DIAS uznając, że w świetle przepisów art. 193 § 1 - § 4 O.p., prowadzone przez Spółkę M.(1) księgi rachunkowe za 2013 r. nie określają prawidłowej podstawy opodatkowania, są nierzetelne w zakresie kosztów uzyskania przychodu, które zostały zawyżone o kwotę 2.721.575,61 zł, a zatem nie mogą stanowić dowodu w części stwierdzonych nieprawidłowości, zarzut naruszenia art. 193 § 1 - § 4 O.p. uznał za nieuzasadniony. Nie znalazł także podstaw do uznania za zasadne zarzuty naruszenia art. 188 O.p. w związku z art. 187 § 1 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów z: 1) uzupełniającego przesłuchania Strony na okoliczność ujęcia w kosztach uzyskania przychodu przedstawionych wyżej kosztów, 2) przesłuchania świadków w osobach J. P. i B. O. - jako osób stale współpracujących z ramienia Spółki z K. , na okoliczność faktu współpracy pomiędzy Spółką a wskazaną Kancelarią Adwokacką, 3) przesłuchania Prezesa M. - Pana T. M. - na okoliczność współpracy pomiędzy Spółką a M., 4) ponownego dokonania oględzin budynku przy Alei [...] z ograniczeniem wizji lokalnej do lokalu Nr [...], [...]) przesłuchania A. S. i A. G. na okoliczność wykonywania prac remontowych w pomieszczeniach Spółki, 6) wystąpienia do ZUS z wnioskiem o wskazanie faktu dokonywania płatności i wysokości składek na poszczególne tytuły ubezpieczeń społecznych, wynikających ze złożonych przez Spółkę deklaracji, w powiązaniu z dowodem z załączonych deklaracji ZUS za poszczególne miesiące roku 2013, 7) przesłuchania pracowników Spółki z okresu objętego decyzją na okoliczność dokonywania i sposobu wypłat wynagrodzeń, 8) wystąpienia do Banku [...] z wnioskiem o udzielenie informacji w przedmiocie transakcji czekowych, realizowanych z kont Spółki oraz K.. Zdaniem DIAS pomimo tego, ze Skarżący był kilkakrotnie wezwany w celu przesłuchania, jednak nie skorzystał z prawa złożenia zeznań. Co istotne wskazał on świadków - B. O., J. P., T. M., jako tych, którzy posiadają istotne informacje w sprawie prowadzonego postępowania. Organ pierwszej instancji, wyznaczając terminy przesłuchań, wielokrotnie dał możliwość złożenia zeznań zarówno przez Stronę, jak i Świadków. DIAS odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań A. S., A. G., pracowników M. zatrudnionych w 2013 r. oraz oględzin lokalu Nr [...] przy Al. [...] w W., wystąpienia do ZUS, wystąpienia do Banku [...] wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego Strona nie występowała z takimi wnioskami. Natomiast organ podatkowy z własnej inicjatywy wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o potwierdzenie zapłaconych składek od wynagrodzeń pracowników Spółki M.(1) Zakład Ubezpieczeń Społecznych potwierdził, że Spółka zapłaciła składki od wynagrodzeń pracowników, co miało wpływ na zaliczenie wypłaconych wynagrodzeń do kosztów uzyskania przychodu Spółki. Zatem za bezzasadne uznał przeprowadzanie dowodu z zeznań pracowników Spółki M.(1)na okoliczność dokonywania i sposobu wypłat wynagrodzeń skoro wynagrodzenia wypłacone w 2013 r. w kwocie 165.881,82 zł zostały w całości zaliczone do kosztów uzyskania przychodu Spółki. Ponadto w ocenie organu odwoławczego nie znajdują uzasadnienia zawarte w odwołaniu z 20 października 2020 r. wnioski o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z: 1) uzupełniającego przesłuchania Strony na okoliczność ujęcia w kosztach uzyskania przychodu przedstawionych wyżej kosztów, 2) przesłuchania świadków w osobach J. P. i B. O. - jako osób stale współpracujących z ramienia Spółki z K. , na okoliczność faktu współpracy pomiędzy Spółką, a wskazaną Kancelarią Adwokacką, 3) przesłuchania Prezesa M. - T. M. - na okoliczność współpracy pomiędzy Spółką, a M. w objętym decyzją okresie, 4) ponownego dokonania oględzin budynku przy Alei [...] z ograniczeniem wizji lokalnej do lokalu Nr [...] (lokalu aplikantów, obecnie ponownie wykorzystywanego jako pomieszczenie praktykantów), 5) przesłuchania A. S. i A. G. na okoliczność wykonywania prac remontowych w pomieszczeniach Spółki, 6) wystąpienia do ZUS z wnioskiem o wskazanie faktu dokonywania płatności i wysokości składek na poszczególne tytuły ubezpieczeń społecznych, wynikających ze złożonych przez Spółkę deklaracji, w powiązaniu z dowodem z załączonych deklaracji ZUS za poszczególne miesiące roku 2013, 7) przesłuchania pracowników Spółki z okresu objętego decyzją na okoliczność dokonywania i sposobu wypłat wynagrodzeń, 8) wystąpienia do B. z wnioskiem o udzielenie informacji w przedmiocie transakcji czekowych, realizowanych z kont Spółki oraz K.. DIAS za bezzasadne uznał jednocześnie przeprowadzanie wizji lokalnej lokalu Nr [...] położonego w W. przy Al. [...] na okoliczność stwierdzenia, że przedmiotowy lokal wykorzystywany był przez Spółkę M., jako pomieszczenie praktykantów w sytuacji, gdy z treści umowy zawartej z właścicielką lokalu H. P. wynika, że ww. lokal został wynajęty Skarżącemu na prowadzenie Kancelarii Adwokackiej bez możliwości podnajęcia osobie trzeciej. W związku z powyższym Spółka M. nie posiadała tytułu prawnego do ww. lokalu mieszkalnego. Natomiast co do przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków A. S. i A. G. na okoliczność wykonywania prac remontowych w pomieszczeniach Spółki M., stwierdził, że składając wniosek o przesłuchanie Strona nie wskazała adresu zamieszkania Świadków. W ocenie organu odwoławczego przesłuchanie Świadków na okoliczność zakwestionowanych faktur VAT wystawionych przez F. za usługi remontowe (które regulowane były gotówką), nie zmienia faktu, że transakcje nie zostały odpowiednio udokumentowane w księgach rachunkowych - brak dokumentu KW "Kasa wypłaciła/wydała". Strona nie przedłożyła dokumentów potwierdzających poniesione wydatki. Z kolei co do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Strony oraz świadków J. P., B. O. i T. M. zauważył, że obowiązek organów podatkowych w zakresie przeprowadzenia dowodów nie jest nieograniczony, zaś wniosek Strony w tym zakresie prowadzi do nieuzasadnionego przedłużania postępowania. Skarżący wezwany na przesłuchanie nie stawił się w wyznaczonych terminach, jak również nie wybrał innego dogodnego dla siebie terminu. Podobnie Świadkowie (J. P. i T. M.) pomimo wielokrotnych wezwań nie zgłosili się na przesłuchania. Natomiast B. O. dwukrotnie przesłuchana nie wniosła żadnych nowych dowodów mających wpływ na ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji. DIAS odnosząc się do wniosku o wystąpienie do Banku [...] o udzielenie informacji w przedmiocie transakcji czekowych, realizowanych z kont M. oraz K. wskazał, że przy piśmie z [...]września 2019 r. Strona przedłożyła zestawienia operacji z rachunków bankowych B. K. oraz M. w zakresie przelewów wychodzących w 2013 r. do ZUS, do H. P. i do M. K.. Powyższe potwierdza, że Skarżący posiadał dostęp do historii rachunku bankowego w Banku [...] i miał możliwość uzyskania zestawienia operacji w przedmiocie transakcji czekowych, jednak przez całe postępowanie podatkowe takiego zestawienia nie przedłożył. Jednocześnie za bezzasadne uznał przeprowadzenie dowodu z zeznań pracowników Spółki M. na okoliczność dokonywania i sposobu wypłat wynagrodzeń, skoro wynagrodzenia wypłacone w 2013 r. w kwocie 165.881,82 zł zostały w całości zaliczone do kosztów uzyskania przychodu Spółki. Reasumując doszedł do przekonania, że Skarżący podczas kontroli podatkowej, jak również w toku przeprowadzonego postępowania podatkowego, nie przedłożył wiarygodnych dokumentów potwierdzających fakt poniesienia wydatków oraz wykonania usług przez K. , M., I. i F. na rzecz Spółki M., tj.: nie okazał dowodów potwierdzających dokonanie zapłaty w formie gotówki przez Spółkę M., gdzie łączna kwota zobowiązań wynikająca z zakwestionowanych faktur wyniosła brutto 1.704.880,00 zł; nie przedłożył zestawienia obrotów i sald na koncie "100" (Kasa), na którym powinny zostać odnotowane wszelkie operacje gotówkowe przeprowadzone przez Spółkę M.; nie przedłożył dokumentacji (bądź wyciągów z takiej dokumentacji, jeżeli jej treść naruszałaby tajemnicę adwokacką), która potwierdzałaby fakt, że wspomniane podmioty faktycznie wykonywały dane usługi na rzecz Spółki M. (np. umowa najmu, umowy współpracy, wycena, kosztorysy, korespondencja). Końcowo odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 120-123 O.p., art. 187 O.p., art. 191 O.p. doszedł do przekonania, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji, zgodnie z art. 120 O.p. działał na podstawie przepisów prawa, a postępowanie podatkowe, stosownie do art. 121 § 1 O.p., było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Realizując zasadę wyrażoną w art. 122 O.p. organ podjął działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. NUS zgromadził materiał dowodowy i dokonał jego oceny w granicach swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 O.p., zaś przesłanki jakimi się kierował zostały jasno i precyzyjnie wskazane w treści zaskarżonej decyzji. Wnioski wyciągnięte przez organ pierwszej instancji z oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego są spójne i logiczne, odpowiadają zasadom doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy. Nie przekraczają granicy swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 O.p. Organ pierwszej instancji zapewnił Stronie możliwość czynnego udziału w postępowaniu podatkowym. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 210 § 1 O.p., a jej uzasadnienie jest wyczerpujące i spełnia wymogi określone w art. 210 § 4 O.p. W konsekwencji za nieuzasadnione uznał zarzuty naruszenia przepisów wskazanych w odwołaniu z [...] października 2020 r.

4. Strona w złożonej skardze, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła:

1) naruszenie art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. i art. 122 O.p.:

a) a to poprzez dokonanie dowolnej, arbitralnej, wewnętrznie sprzecznej oceny materiału dowodowego polegającego na odmowie uznania za koszty uzyskania przychodu kosztów ujętych na koncie "402" usługi obce faktur wystawionych przez K. z tytułu najmu przez M.(1) lokalu nr [...] budynku przy ul. [...] oraz usług prawnych świadczonych przez ww. podmiot na globalną kwotę netto w wysokości 851.000,00 zł, podczas gdy z całokształtu zebranego materiału dowodowego wynika, że w roku 2013 lokal nr [...]przy ul. [...] stanowił własności Z. M., a z protokołu przeprowadzonych oględzin, zeznań świadków oraz wyjaśnień Skarżącego wynika, że M.(1) korzystała z przedmiotowego lokalu — także w okresie, objętym kontrolą i następnie skarżoną decyzją, a sama umowa najmu mogła zostać zawarta w formie ustnej, albowiem brak dochowania formy pisemnej nie wpływa na ważność samej umowy najmu, gdyż ta forma została przewidziana wyłącznie dla celów dowodowych (vide: art. 660 k.c.).

a nadto poprzez zakwestionowanie dokumentów księgowych związanych z współpracą Kancelarii Z. M. z M.(1) jedynie na podstawie zeznania Komandytariusza M. K., który oświadczył wyłącznie, że "nie posiada wiedzy o fakcie świadczenia usług i dokonywania z tego tytułu płatności" oraz porównania zapisów księgowych ksiąg rachunkowych M.(1) i Kancelarii Adwokackiej., podczas gdy z pisemnych oświadczeń osób współpracujących z Z. M. jednoznacznie wynika, że wymieniona ściśle współpracowała ze Skarżącym w objętym postępowaniem okresie, przez co ustalenia Organu I instancji należy uznać za całkowicie niezasadne w tym zakresie;

b) a to poprzez dokonanie dowolnej, arbitralnej, wewnętrznie sprzecznej oceny materiału dowodowego polegającego na odmowie uznania za koszty uzyskania przychodu kosztów ujętych na koncie "402" usługi obce faktur związanych ze współpracą z M., których globalna wartość wynosiła w kontrolą roku 2013 330.00,00 zł netto, podczas gdy z całokształtu materiału dowodowego, a w szczególności z protokołu przesłuchania Skarżącego wynika, że w rzeczonym okresie M.(1) była odbiorcą usług konsultingowych, brak przy tym dokumentacji pisemnej w tym zakresie wynika ze specyfiki współpracy pomiędzy oboma podmiotami, które miały charakter odformalizowany;

c) a to poprzez dokonanie dowolnej, arbitralnej, wewnętrznie sprzecznej oceny materiału dowodowego polegającego na odmowie uznania za koszty uzyskania przychodu kosztów ujętych na koncie "402" usługi obce faktur wystawionych przez spółkę F., na łączną kwotę 146 000,00 zł, podczas gdy brak jest jakichkolwiek dowodów świadczących o niezasadności poniesienia rzeczonych kosztów, a sam fakt nie złożenia przez F. deklaracji VAT-7 nie może per se przesądzać o braku poniesienia przez M.(1) ' kosztów7 wykonanych usług - a tym samym prawa zaliczenia tychże do kosztów uzyskania przychodu, w szczególności, że jest to materia całkowicie niezależna od Skarżącego, albowiem pozostająca w gestii rzeczonej Spółki;

d) a to poprzez dokonanie dowolnej, arbitralnej, wewnętrznie sprzecznej oceny materiału dowodowego polegającego na odmowie uznania za koszty uzyskania przychodu kosztów związanych z nabyciem we wrześniu 2013 r. przez F. materiałów - na kwotę 21.000,00 zł netto podczas gdy brak jest jakichkolwiek dowodów świadczących o niezasadności poniesienia rzeczonych kosztów, a sam fakt nie złożenia przez F. deklaracji VAT-7 nie może per se przesądzać o braku poniesienia przez M.(1) kosztów wykonanych usług - a tym samym prawa zaliczenia tychże do kosztu uzyskania przychodu, w szczególności, że jest to materia całkowicie niezależna od Skarżącego, albowiem pozostająca w gestii rzeczonej Spółki;

e) a to poprzez dokonanie dowolnej, arbitralnej, wewnętrznie sprzecznej oceny materiału dowodowego polegającego na odmowie uznania za koszty uzyskania przychodu kosztów ujętych na koncie "402" usługi obce faktur wystawionych przez spółkę I. z tytułu usług konsultingowych na globalną kwotę netto 38.000,00 zł, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że istniała możliwość korzystania z usług zewnętrznych konsultantów przez współpracujących z M.(1) pracowników, a brak jest jakichkolwiek dowodów negujących twierdzenia Skarżącego;

f) a to poprzez dokonanie dowolnej, arbitralnej, wewnętrznie sprzecznej oceny materiału dowodowego polegającej na odmowie uznania za koszty uzyskania przychodu kosztów ujętych na koncie "402" usługi obce opłat z tytułu najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] od Pani H. P. - w kwotach 2.100,00 zł netto miesięcznie (25.200,00 zł w skali roku), podczas gdy w toku oględzin w ramach kontroli podatkowej, poprzedzającej wszczęcie postępowania podatkowego okazano kontrolującym, że w rzeczonym lokalu znajdowały się m.in. regały z archiwalną dokumentacją M.(1) oraz sprzęt biurowy, nadto z zeznań świadka M. K. wynika, że ów lokal był wykorzystywany przez aplikantów M.(1) , przez co ponoszone opłaty w istocie stanowiły uzasadniony koszt uzyskania przychodu;

g) a to poprzez dokonanie dowolnej, arbitralnej, wewnętrznie sprzecznej oceny materiału dowodowego polegającej na odmowie uznania za koszty uzyskania przychodu kosztów ujętych na koncie "402" usługi obce kosztów wypłat na rzecz M. K. ponad kwotę 58.960,00 zł, a zatem o 85.040,00 zł niższą aniżeli wskazywaną przez Skarżącego, podczas gdy z zeznań M. K. i wykładni logicznej ich treści, nie wynika, aby nie otrzymał tych środków w ogóle, a jedynie - że nie otrzymał tej kwoty przelewem, nadto w materiale dowodowym nie znajduje potwierdzenia konstatacja, że wypłata świadczeń w styczniu 2013 r. miała stanowić końcowe rozliczenie roku 2012, ani też, brak jakichkolwiek podstaw do ustalenia, że w miesiącu marcu 2013 w wypłaconej kwocie częściowo zawiera się kwota partycypacji w zysku, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że kwota 85.040,00 zł nie stanowi uzasadnionego kosztu uzyskania przychodu;

h) a to poprzez dokonanie dowolnej, arbitralnej, wewnętrznie sprzecznej oceny materiału dowodowego polegającej na odmowie uznania za koszty uzyskania przychodu kosztów ujętych na koncie "402" usługi obce faktury7 wystawionej w dniu 1 sierpnia 2013 r. przez T. na rzecz Z. w kwocie 25.000,00 zł, podczas gdy jak wynika z pisma 23 sierpnia 2013 roku rzeczona faktura miała prawdopodobnie związek z pracami remontowymi w M.(1) , które rozliczono z A. Z. poprzez przejęcie Jego zobowiązania w stosunku do T., przez co w konsekwencji stanowiła uzasadniony koszt uzyskania przychodu;

i) a to poprzez dokonanie dowolnej, arbitralnej, wewnętrznie sprzecznej oceny materiału dowodowego polegającej na odmowie uznania za koszty uzyskania przychodu kosztów ujętych na koncie "404" wynagrodzenia, obejmujących koszty wynagrodzeń pracowniczych w roku 2013 - w kwocie łącznej 165.881,82 zł, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że Skarżący ponosił koszty pracownicze, a brak jest jakichkolwiek podstaw dowodowych do kwestionowania wysokości wskazywanych przez Skarżącego wysokości tychże wynagrodzeń, w szczególności że Organ I instancji nie podjął jakichkolwiek działań dowodowych mających na celu ustalenie okoliczności przeciwnych temu stanowisku;

j) a to poprzez dokonanie dowolnej, arbitralnej, wewnętrznie sprzecznej oceny materiału dowodowego polegającej na odmowie uznania za koszty uzyskania przychodu kosztów ujętych na koncie "409" Pozostałe koszty rodzajowe w kwocie 8.370,07 zł w skali roku 2013 roku, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że poniesione koszty były związane z działalnością M.(1) , albowiem były poniesione na koszty związane z korzystaniem z usług taxi, kosztami biletów parkingowych, zakupem znaczków pocztowych, a więc na dobra ściśle związane ze świadczeniem usług prawnych.

2) naruszenie, art. 188 O.p w zw. z . art. 187 § 1 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie dowodów z:

a) uzupełniającego przesłuchania Skarżącego na okoliczności ujęcia w kosztach uzyskania przychodu przedstawionych wyżej kosztów,

b) przesłuchania świadków w osobach J. P. i B. O. - jako osób stale współpracujących z ramienia M.(1) z K. , na okoliczność faktu współpracy pomiędzy M.(1) a wskazaną Kancelarią Adwokacką,

c) przesłuchania Prezesa M. - Pana T. M. - na okoliczność współpracy pomiędzy M.(1) a M. w objętym decyzją okresie,

d) ponownego dokonania oględzin budynku przy Alei [...] z ograniczeniem wizji lokalnej do lokalu nr [...] (lokalu aplikantów, obecnie ponownie wykorzystywanego jako pomieszczenie praktykantów),

e) przesłuchania A. S. i A. G. na okoliczność wykonywania prac remontowych w pomieszczeniach M.(1) ,

f) wystąpienia do ZUS z wnioskiem o wskazanie (w rozbiciu na poszczególne miesiące roku 2013) faktu dokonywania płatności i wysokości składek na poszczególne tytuły ubezpieczeń społecznych, wynikających ze złożonych przez M.(1) deklaracji, w powiązaniu z dowodem z załączonych przy niniejszym piśmie deklaracji ZUS za poszczególne miesiące roku 2013.

g) przesłuchania pracowników M.(1) z okresu objętego decyzją na okoliczność dokonywania i sposobu wypłat wynagrodzeń.

h) wystąpienia do B. . z wnioskiem o udzielenie informacji w przedmiocie transakcji czekowych, realizowanych z kont M.(1) oraz K.

podczas gdy okoliczności podlegające stwierdzeniu za pomocą wymienionych środków dowodowych mają istotne znaczenie dla sprawy i nie zostały stwierdzone wystarczająco innymi środkami dowodowymi, a ich nieprzeprowadzenie spowodowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego na niekorzyść Skarżącego,

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 22f ust. 1 i 3 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2004 r. do 1 stycznia 2016 r. (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361) poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że:

a) Skarżącemu nie przysługiwało prawo do jednorazowego odliczenia kosztu montażu klimatyzacji, który to zgodnie z fakturą wystawioną przez firmę A. opiewał na kwotę 181.000,00 zł netto, podczas gdy z treści normatywnej rzeczonej regulacji nie wynika, że sam fakt, iż rzeczona usługa przekraczała kwotę 3.500,00 zł netto a okres ekonomicznej przydatności urządzeń przekracza 1 rok, przesądza per se, że urządzenie nie podlega chociażby częściowej amortyzacji, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania rzeczonej normy i nieustalenia potencjalnego zawyżenia KUP - mając na uwadze stawki amortyzacyjne, w kwocie 147.817,00 zł,

b) Skarżącemu nie przysługiwało prawo do jednorazowego odliczenia kosztu związanego z zakupem w marcu 2013 r. za kwotę netto 120.806, 92 zł foteli typu [...] oraz stolików [...], ponad kwotę 109.377,00 zł podczas gdy z treści normatywnej rzeczonej regulacji nie wynika, że sam fakt, iż koszt rzeczonej ruchomości przekraczał kwotę 3.500,00 zł netto a okres ekonomicznej przydatności urządzeń przekracza 1 rok, przesądza per se, że nie podlega chociażby częściowej amortyzacji, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania rzeczonej normy i nieustalenia potencjalnego zawyżenia, mając na uwadze stawki amortyzacyjnej, w kwocie 92.970,45 zł;

c) Skarżącemu nie przysługiwało prawo do jednorazowego odliczenia kosztu związanego z zakupem za kwotę 186.178,86 zł netto zestawu multimedialnego od firmy S., podczas gdy z treści normatywnej rzeczonej regulacji nie wynika, że sam fakt, iż koszt rzeczonej ruchomości przekraczał kwotę 3.500,00 zł netto a okres ekonomicznej przydatności urządzeń przekracza 1 rok, przesądza per se, że nie podlega chociażby częściowej amortyzacji, a nadto w tym zakresie gros kosztów zakupu poniesiono w roku 2013, w tym również roku zestaw przyjęto do używania, co konsekwencji do błędnego ustalenia przez Organ I instancji, że Skarżącemu nie przysługuje prawo do chociażby częściowego zaliczenia poniesionego wydatku jako uzasadniony koszt uzyskania przychodu;

d) Skarżącemu nie przysługiwało prawo do jednorazowego odliczenia kosztu związanego z nabyciem regału modułowego od [...] w maju 2013 roku za kwotę netto 23.092, 68 zł (4 sztuki), podczas gdy z treści normatywnej rzeczonej regulacji nie wynika, że sam fakt, iż koszt rzeczonej ruchomości przekraczał kwotę 3.500,00 zł netto a okres ekonomicznej przydatności urządzeń przekracza 1 rok, przesądza per se, że nie podlega chociażby częściowej amortyzacji, w sytuacji kiedy to rzeczony wydatek miał związek z bieżącą działalnością M.(1) ,

e) Skarżącemu nie przysługiwało prawo do jednorazowego odliczenia kosztu związanego z nabyciem w czerwcu 2013 roku za kwotę netto 5.568,29 zł laptopa [...] oraz zakupem w listopada 2013 roku za kwotę netto 6.341,46 kolejnego laptopa [...] (o innych parametrach), podczas gdy w toku postępowania Skarżący’ wskazywał, że najprawdopodobniej rzeczone ruchomości zostały zakupione z przeznaczeniem do użytku w okresie nie przekraczającym 1 roku - co per se umożliwiało jednorazowe odliczenia, a ponad wszelką wątpliwość podlega okresowej amortyzacji, co uniemożliwia zakwestionowanie przedmiotowych wydatków w całości;

f) Skarżącemu nie przysługiwało prawo do jednorazowego odliczenia kosztu związanego z nabyciem w lipcu 2013 roku wykładziny dywanowej z [...] za kwotę netto 9.838,40 zł (110 m.kw.) wykładziny dywanowej, podczas gdy z treści normatywnej rzeczonej regulacji nie wynika, że sam fakt, iż koszt rzeczonej ruchomości przekraczał kwotę 3.500,00 zł netto a okres ekonomicznej przydatności urządzeń przekracza 1 rok, przesądza per se, że nie podlega chociażby częściowej amortyzacji, w sytuacji kiedy to rzeczony wydatek miał związek z bieżącą działalnością M.(1) i w konsekwencji podlega amortyzacji,

g) Skarżącemu nie przysługiwało prawo do jednorazowego odliczenia kosztu związanego z nabyciem w sierpniu 2013 roku za kwotę netto 10.802,20 (42 mb) tkaniny [...] za kwotę netto 10.802,20 zł, podczas gdy brak jest podstaw do zanegowania, że rzeczona tkanina została zakupiona faktycznie przez M.(1) i jest związana z działalnością M.(1) , a w konsekwencji podlega amortyzacji;

h) Skarżącemu nie przysługiwało prawo do jednorazowego odliczenia kosztu związanego z nabyciem w październiku 2013 r. fotela typu [...] za kwotę 4.292,68 zł netto, podczas gdy brak jest podstaw do zanegowania, że rzeczony wydatek jest związany z prowadzoną działalnością, a przez to podlega również amortyzacji;

wyliczenie powyższe ma przy tym jedynie charakter przykładowy, wskazującym najistotniejsze kwotowo zawyżenia KUP w związku z naruszeniem art. 22f ust. 1 i 3 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2004 r. do 1 stycznia 2016 r.

4) naruszenie art. 193 § 1-4 O.p. poprzez błędne uznanie, że Skarżący w sposób nierzetelny, świadomie i celowo prowadzi księgi podatkowe wadliwie, podczas gdy jest to konstatacja nieuzasadniona zebranym w toku postępowania materiałem dowodowym, przez co supozycje przedstawiane przez Organ I instancji nie znajdują odzwierciedlenia w zaistniałym stanie faktycznym.

Skarżący wniósł jednocześnie o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów, względnie zobowiązanie DIAS do ich przeprowadzenia, w postaci:

a) uzupełniającego przesłuchania Skarżącego na okoliczności ujęcia w kosztach uzyskania przychodu przedstawionych wyżej kosztów,

b) przesłuchania świadków w osobach J. P. i B. O. - jako osób stale współpracujących z ramienia M.(1) z K. , na okoliczność faktu współpracy pomiędzy M.(1) a wskazaną Kancelarią Adwokacką,

c) przesłuchania Prezesa M. - T. M. - na okoliczność współpracy pomiędzy M.(1) a M. w objętym decyzją okresie,

d) ponownego dokonania oględzin budynku przy Alei [...] z ograniczeniem wizji lokalnej do lokalu nr [...] (lokalu aplikantów, obecnie ponownie wykorzystywanego jako pomieszczenie praktykantów),

e) przesłuchania A. S. i A. G. na okoliczność wykonywania prac remontowych w pomieszczeniach M.(1) ,

f) wystąpienia do ZUS z wnioskiem o wskazanie (w rozbiciu na poszczególne miesiące roku 2013) faktu dokonywania płatności i wysokości składek na poszczególne tytuły ubezpieczeń społecznych, wynikających ze złożonych przez M.(1) deklaracji, w powiązaniu z dowodem z załączonych przy niniejszym piśmie deklaracji ZUS za poszczególne miesiące roku 2013,

g) przesłuchania pracowników M.(1) z okresu objętego decyzją na okoliczność dokonywania i sposobu wypłat wynagrodzeń,

h) wystąpienia do B. . z wnioskiem o udzielenie informacji w przedmiocie transakcji czekowych, realizowanych z kont M.(1) oraz K..

5. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje:

skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

6. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym orzeczenia sądów administracyjnych – w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). W tak zakreślonym zakresie kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i dlatego skarga podlega oddaleniu. Odnosząc się do wniosków dowodowych zawartych w skardze złożonej do Sądu, Sąd wnioski te oddalił. W myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. sądowi z urzędu lub na wniosek stron przysługuje uprawnienie (a nie obowiązek) do przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Co do zasady nie jest zatem możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z przepisami postępowania podatkowego, a w konsekwencji, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. Uzupełniające postępowanie dowodowe, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., ma na celu umożliwienie sądowi skonfrontowanie z dokumentami prawidłowości ustaleń dokonanych w toku postępowania na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, jeśli w sprawie istnieją istotne wątpliwości. Sąd wskazuje, że przeprowadzenie dowodu przez sąd administracyjny, ma charakter wyjątkowy i następuje, gdy jest ono konieczne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a także nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w danej sprawie (art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.). Postępowanie sądowoadministracyjne nie jest kolejną instancją (trzecią) postępowania administracyjnego. Wszelkie kwestie związane z prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego, który podlega regulacji normatywnej prawa administracyjnego muszą być dokonane w postępowaniu administracyjnym. Istotny jest stan faktyczny na moment wydania zaskarżonej decyzji. Możliwość przeprowadzenia uzupełniających dowodów w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy odnosić do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z oceną czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, nie zaś do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z ustaleniem zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Skład orzekający uznając, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwał na ocenę legalności zaskarżonej decyzji takich wątpliwości w niniejszej sprawie nie miał.

7. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy prawidłowości rozliczenia w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. Na wstępie z uwagi na to, że decyzje wymiarowe zostały wydane przez organy podatkowe obu instancji w 2020 r. i odpowiednio w 2021 r. Sąd przeanalizował, czy w sprawie mogło dojść do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 70 § 1 O.p, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat. licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Na bieg terminu przedawnienia mają wpływ instytucje przewidziane w art. 70 O.p., tj. przerwanie bądź zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Stosownie do art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W myśl art. 70 § 6 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Stosownie zaś do art. 70c O.p. organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. W przedmiotowej sprawie termin przedawnienia zobowiązania podatkowego upływał w dniu [...] grudnia 2019 r. Z akt sprawy wynikało, że w dniu [...] listopada 2019 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe, zatem zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. nie uległo przedawnieniu, gdyż bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania został zawieszony w dniu [...] listopada 2019 r., na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. O zawieszeniu biegu terminu przedawnienia Skarżący został zawiadomiony pismem z [...] listopada 2019 r. Postanowieniem z [...] marca 2021 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. zawiesił postępowanie w sprawie o popełnienie przestępstwa skarbowego. Analiza okoliczności przedmiotowej sprawy wskazuje, że wszczęcie postępowania karno-skarbowego wobec jednoznacznych dowodów na bezprawne nadużycia nie cechowało się pozornością, czy też instrumentalnością. Tym samym brak było podstaw do zastosowania postulatów wyrażonych w uchwale NSA sygn. akt I FPS 1/21. Na podkreślenie zasługuje, że kwestia ta nie była sporna między stronami postępowania.

8. Ramy prawne: zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. źródłem przychodu jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Stosownie do art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Z treści art. 14 ust 1c u.p.d.o.f. wynika, że za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1e, 1h i 1j, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności. Zgodnie z art. 24 ust. 1 u.p.d.o.f. u podatników, którzy prowadzą księgi rachunkowe, za dochód z działalności gospodarczej uważa się dochód wykazany na podstawie prawidłowo prowadzonych ksiąg, zmniejszony o dochody wolne od podatku i zwiększony o wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów, zaliczone uprzednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów. W myśl natomiast art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej "księgą", z zastrzeżeniem ust. 3 i 5, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o. Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy. Definicja kosztów uzyskania przychodów sformułowana przez ustawodawcę w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. ma charakter otwarty. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej ze szczególnym badaniem celowości dokonanego wydatku. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. Natomiast w pozostałych przypadkach należy zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowania albo zabezpieczenia źródła ich uzyskiwania. Wydatek stanowi koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. Nie będzie zatem traktowany jako koszt uzyskania przychodów wydatek, który poddany obiektywnej ocenie nie pozostaje w związku z osiągnięciem przychodu, ani też nie ma realnego wpływu na źródło jego powstania. Stąd, jeżeli podatnik prowadzący działalność gospodarczą dokonuje określonych płatności, to powinny być one ekwiwalentem za dostarczone mu towary lub usługi, te bowiem bezpośrednio odsprzedane lub wykorzystane do wytworzenia innych towarów lub usług przynoszą mu następnie przychód. Tylko w takim ujęciu można rozważać istnienie związku pomiędzy kosztem a przychodem, czyli poniesieniem kosztów w celu uzyskania przychodów. Jak wskazuje ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki: z dnia 8 maja 2013r., sygn. akt: II FSK 1834/11; z dnia 21 marca 2013r., sygn. akt: II FSK 1552/11; z dnia 23 października 2012r., sygn. akt: II FSK 946/11; z dnia 27 września 2012r., sygn. akt: II FSK 1598/11; z dnia 20 sierpnia 2013r., sygn. akt: II FSK 2455/11-CBOSA), interpretując treść art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. nie można pomijać zasad dotyczących rozliczeń podatkowych podatników, zobowiązanych do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. W takim przypadku ustalenie dochodu następuje w sposób szczególny (art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f.), to jest na podstawie prawidłowo prowadzonych ksiąg. Obowiązek należytego dokumentowania zdarzeń gospodarczych nie tylko ma podstawę normatywną, ale także w sposób określony przez prawo wpływa na ustalenie podstawy opodatkowania u podatników, którzy są obowiązani do prowadzenia ksiąg (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2013r., sygn. akt: II FSK 1392/11-CBOSA). Określenie w ten szczególny sposób dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej jest możliwe przy założeniu, że podatnik przestrzega zasad związanych z prowadzeniem ksiąg podatkowych. Nie może więc ulegać wątpliwości, że podstawą do rozpoznania u podatnika jakichkolwiek kosztów podatkowych nie mogą być faktury nierzetelne, ponieważ podatnik, jako prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą, na mocy art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f. jest obowiązany ustalać dochód (a tym samym także koszty uzyskania przychodów) uzyskany z tej działalności na podstawie ksiąg podatkowych, opartych na rzetelnych, czyli zgodnych z rzeczywistością, dowodach źródłowych. Tak więc tylko rzetelne zapisy zawarte w księdze mogą stanowić podstawę uznania wydatku za koszt podatkowy. W aspekcie kosztu poniesionego, o którym wprost stanowi art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., zachodzi konieczność wykazania zarówno zgodności podmiotowej jak i przedmiotowej transakcji. Zgodnie zatem z zasadami wynikającymi z art. 22 ust. 1 oraz art. 24 ust. 1 i 2 i art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f., do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego, polegającego na zakupie towaru/usługi, u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji, wyrażające się we wskazaniu rzeczywistego dostawcy (por. wyroki NSA z dnia 7 czerwca 2011r., sygn. akt: II FSK 462/11, z dnia 7 października 2014r. sygn. akt: II FSK 2436/12, z dnia 30 czerwca 2016r., sygn. akt: II FSK 1104/14-CBOSA). Jeśli ten ostatni warunek nie zostanie spełniony, faktura taka nie może być uznana za rzetelną i przez to nie może stać się podstawą zapisów w księdze, a w konsekwencji - także podstawą obliczenia dochodu. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar i zużyć go w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (por. wyroki NSA: z dnia 29 maja 2012r. sygn. akt: II FSK 2323/10; z dnia 20 lipca 2010r., sygn. akt: II FSK 418/09; z dnia 30 stycznia 2009r., sygn. akt: II FSK 1722/07; z dnia 29 maja 2012r., sygn. akt: II FSK 2323/10-CBOSA).

9. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy skutecznie wykazały, że rozliczone przez Skarżącego wydatki na nabycie usług i towarów z kwestionowanych faktur, nie zostały poniesione w celu uzyskania przychodu, albowiem dla skutecznego zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych danego wydatku konieczna jest zgodność danych ujawnionych na fakturze z rzeczywistym zdarzeniem gospodarczym, w całym jego przebiegu, co w sprawie nie miało miejsca. Tym samym nieuzasadnione okazały się podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 9 ust. 2, art. 22 ust. 1 i art. 23 u.p.d.o.f. Jak wskazuje się w orzecznictwie, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 22 ust. 1 oraz art. 24 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f. nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar i zużyć go w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (zob. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012r. sygn. akt: II FSK 596/11 - i powołane tam wyroki NSA: z dnia 20 lipca 2010r. sygn. akt: II FSK 418/09, z dnia 30 stycznia 2009r. sygn. akt: II FSK 1405/07, z dnia 14 marca 2008r. sygn. akt: II FSK 1755/06-CBOSA). Kontynuując prezentację zapatrywań NSA na kwestię nierzetelnych faktur i kwot z nich wynikających - w sprawach adekwatnych do stanu faktycznego niniejszej sprawy NSA opowiedział się za tezą, iż właściwymi dowodami w zakresie dokumentowania kosztów uzyskania przychodów są dowody księgowe sporządzone zgodnie właściwymi dlań przepisami (zob. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009r. sygn. akt: II FSK 1132/08-CBOSA). Powyższe oznacza, że rzetelność transakcji jest warunkiem sine qua non uznania wydatku za koszt potrącalny. Jeżeli bowiem faktura nie dokumentuje rzeczywistego zdarzenia gospodarczego, to nie dokumentuje niczego. Przytoczyć należy, również stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 19 kwietnia 2017r. o sygn. akt II FSK 751/15-CBOSA w którym stwierdzono, że: "Nie jest do zaakceptowania taka sytuacja, że jedynym dowodem poniesienia kosztów w określonej wysokości są - oprócz faktury – ogólne gołosłowne oświadczenia podatnika (lub nawet jego kontrahentów), gdyż prowadziłoby to do sytuacji, w której podmiot prowadzący działalność gospodarczą zwolniony byłby z prowadzenia jakiejkolwiek dokumentacji, mimo że obowiązek taki wynika chociażby z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. i przepisów ustawy o rachunkowości. Nie można uznać, że prowadzenie stosownej dokumentacji jest zbędne, skoro podatnik dąży do obniżenia podstawy opodatkowania. To właśnie właściwa dokumentacja (np. umowy z kontrahentami, korespondencja e-mailowa, raporty z wykonanych prac, materialne efekty świadczonych na rzecz strony skarżącej usług, sporządzone zamówione opinie oraz inne dokumenty) powinna pozwolić organom na zweryfikowanie spornych usług zarówno co do czasu, sposobu ich wykonania, jak i związku z uzyskanym przychodem." Podkreślenia przy tym wymaga, że samo uzyskanie przychodu nie daje automatycznie uprawnienia do uwzględnienia w kosztach podatkowych wydatku z nim związanego. Podatnik musi bowiem poniesienie wydatku odpowiednio udokumentować i wykazać związek tego wydatku z uzyskanym lub potencjalnym przychodem na podstawie wiarygodnych, rzetelnych dokumentów. Owe dokumenty muszą potwierdzać opisane w nich okoliczności (pod względem stron transakcji, ilości towaru, jego wartości), czyli muszą być rzetelne, a w kontrolowanej sprawie faktury dotyczące nabycia usług nie mogły zostać uznane za dowody wiarygodne, jako że miały charakter fikcyjny, gdyż nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczej (od strony podmiotowej, tj. sprzedawcy usług).

10. W tym stanie rzeczy Sąd uznał za słusznie stanowisko organów podatkowych, że wydatków udokumentowanych spornymi fakturami nie można uznać za koszty uzyskania przychodów. W konsekwencji określono Skarżącemu podatek dochodowy od osób fizycznych za 2013 r. w prawidłowej wysokości, tj. pomniejszając koszty uzyskania przychodu o wydatki wynikające z kwestionowanych faktur.

11. Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela i przyjmuje za podstawę dalszych rozważań ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe obu instancji oraz dokonaną przez nie ocenę prawną. Zdaniem Sądu, zgromadzone w sprawie dowody stanowiły podstawę do zakwestionowania rzetelności transakcji, zakwestionowania wysokości kosztów uzyskania przychodów oraz wartości przychodu Spółki. W skardze zarzucono naruszenie przez organ odwoławczy szeregu przepisów prawa procesowego, w tym art. 120, art. 122, art. 191 O.p. Zarzuty te zasadniczo dotyczyły nierzetelnego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organy podatkowe, w tym dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Przede wszystkim stwierdzić należy, że w sprawie nie doszło do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy podatkowe zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały bardzo obszerny materiał dowodowy. W sprawie podjęto wszystkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zebrane dowody zostały poddane wszechstronnej ocenie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego istotnego w sprawie. Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy podatkowe art. 120 O.p. W sprawie nie ma podstaw, aby przyjąć, że organy orzekające nie działały w niniejszej sprawie na podstawie przepisów prawa. Chybiony był również zarzut naruszenia art. 122 i art. 191 O.p. Przepisy te stanowią, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie zaś z art. 191 ww. ustawy, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem sądu pierwszej instancji, ustalona przez organy podatkowe podstawa faktyczna rozstrzygnięcia została oparta na dowodach, których ocena nie była sprzeczna z zasadami wyrażonymi w art. 191 O.p. Przepis ten nakazuje organowi podatkowemu dokonanie oceny wszystkich zebranych dowodów z rozważeniem wiarygodności i mocy dowodowej każdego z nich, a następnie ich uporządkowanie i powiązanie w spójną i logiczną całość. Podkreślić należy, że do naruszenia tego przepisu może dojść wówczas, gdy zostanie wykazane uchybienie podstawowym kryteriom oceny, tj. zasadom doświadczenia życiowego i innym źródłom wiedzy, regułom poprawności logicznej, właściwemu kojarzeniu faktów. W związku tym tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie wykracza poza schematy logiki formalnej albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego nie uwzględnia związków przyczynowo skutkowych, przeprowadzona przez organy ocena dowodów może być skutecznie podważona. W ocenie Sądu przyjęte rozstrzygnięcie zostało logicznie i przekonywająco uzasadnione oraz poparte analizą poprawnie zgromadzonego materiału dowodowego, zaś wyciągnięte wnioski są przekonywujące, zgodne z zasadami poprawnego i logicznego rozumowania. Podkreślenia wymaga, że wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. obowiązek organów podatkowych dotyczący wyjaśnienia wszystkich prawnie relewantnych faktów i zebrania całego materiału dowodowego obejmuje dążenie wszelkimi prawnie dopuszczalnymi sposobami, za pomocą wszystkich dopuszczonych prawem dowodów do ustalenia stanu faktycznego sprawy (por. pogląd wyrażony w wyroku NSA z 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Przy czym zaznaczyć trzeba, że gromadzenie materiał dowodowego nie może polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń. Organ prowadzący postępowanie, uwzględniając zapisy zawarte ww. przepisach zobowiązany jest do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie dowodów zebranych w toku postępowania. może dokonać ustalenia stanu faktycznego niebudzącego wątpliwości, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Zasada zupełności materiału dowodowego wynikająca z art. 187 § 1 O.p. nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, także wtedy gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, że z innych dowodów, poza ujawnionymi, nie należy oczekiwać zmiany ustalonego stanu faktycznego. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest bowiem celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego. Oczywiście można wydłużać toczące się postępowanie na poszukiwanie kolejnych dowodów, lecz nie to jest celem postępowania dowodowego w postępowaniu podatkowym, które powinno cechować się zarówno przestrzeganiem zasady dążenia do pozyskania prawdy obiektywnej (art. 122 O.p. ), przy jednoczesnym zachowaniu proporcji przestrzegania zasady szybkości i ekonomiki tegoż postępowania (art. 125 O.p.), co powinno polegać m.in. na koncentracji materiału dowodowego oraz jego ocenie w kontekście analizy przesłanek norm prawa materialnego, które w sprawie (w danym stanie faktycznym) znajdują zastosowanie lub których zastosowania się odmawia. I te proporcje w niniejszej sprawie zostały zachowane. Zdaniem Sądu materiał dowodowy świadczy, że ustalenia organów podatków wbrew zarzutom skargi nie są arbitralne, czy też dowolne. Świadczy on o celowych nadużyciach podatnika, które miały doprowadzić do zmniejszenia podstawy opodatkowania. Skala i rodzaj wydatków, które były nielegalnie kwalifikowane jako koszty uzyskania przychodu świadczy o ignorowaniu przepisów prawa podatkowego i celowym działaniu Skarżącego.

12. W przedmiotowej sprawie, w oparciu o ustalenia dokonane w toku kontroli podatkowej oraz prowadzonego postępowania podatkowego, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. ustalił, że w 2013 r. Spółka M. uzyskała przychód w kwocie 4.513.332,12 zł (przychód przypadający na Skarżącego 3.836.332,30 zł) i w zakresie przychodu nie stwierdził nieprawidłowości. Natomiast organy stwierdziły, że Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę 2.721.575,61 zł. Organy podatkowe ustaliły nadto, że Skarżący w 2013r. poza działalnością gospodarczą prowadzoną w Spółce M. posiadał zarejestrowaną działalność gospodarczą pn. K. pod adresem: W. ul. [...] i [...]. pod adresem: W. ul. [...]. W załączniku PIT/B w złożonym zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013 - PIT-36L Skarżący nie wykazał udziału w zyskach/stratach Spółki 3. Oświadczył, że w 2013 r. nie osiągnął dochodu z tytułu uczestnictwa w tej Spółce, Jego udział w zyskach w ww. Spółce wynosił 49,5%. Natomiast z usług prawniczych prowadzonych indywidualnie wykazał: przychód - 0,00 zł, koszty uzyskania przychodów - 0,00 zł, dochód/strata - 0,00 zł. Do protokołu przesłuchania sporządzonego dnia 7 marca 2019 r. (w toku prowadzonej kontroli podatkowej) Skarżący zeznał: "w 2013 roku Kancelaria Adwokacka nic nie robiła", zatem nw. wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów K.: opłata za reklamę na budynku przy Al. [...] w ogólnej kwocie 500,00 zł. Koszty udokumentowane rachunkami wystawionymi przez W. przy Al. [...] w W. tytułem "opłata za reklamę na budynku przy Al. [...] (zgodnie z uchwałą 4/2002)" za miesiące 02-08,10-12.2013 r. Do podatkowej księgi przychodów i rozchodów Skarżącej wpisał kwotę 450,00 zł, nie zaewidencjonował rachunku za miesiąc 10.2013 r. na kwotę 50,00 zł, wynagrodzenia pracowników według list płac w kwocie 157.026,02 zł. Wymieniona kwota nie została zaksięgowana w podatkowej księdze przychodów i rozchodów K.. W piśmie z [...] grudnia 2019 r. Skarżący wyjaśnił, że osoby wymienione na listach płac zatrudnione były: w sekretariacie Kancelarii (G. R., B. O. i K. S.), w charakterze gońca (P. S.), osób odpowiedzialnych za porządek (O. F., S. W. oraz K. M.), wynajem od H. P. lokalu Nr [...] położonego w W. przy Al. [...] w kwocie 25.200,00 zł. Wymieniona kwota nie została zaksięgowana w podatkowej księdze przychodów i rozchodów K.. W ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie przyjęły, że ww. wydatków nie można było zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów K. zgodnie ze złożonym przez Skarżącego zeznaniem o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013. Skarżący wykazał z działalności gospodarczej prowadzonej indywidualnie K.: przychód w kwocie 0,00 zł, koszty uzyskania przychodów w kwocie 0,00 zł, dochód/strata w kwocie 0,00 zł. W konsekwencji organy podatkowe zdaniem Sądu prawidłowo ustaliły przychód w kwocie 3.836.332,30 zł, koszty uzyskania przychodu w kwocie 1.442.604,52 zł, dochód w kwocie 2.393.727,78 zł, składki na ubezpieczenie społeczne w kwocie 8.209,94 zł, dochód do opodatkowania w kwocie 2.385.517,84 zł, podstawę opodatkowania w kwocie 2.385.518,00 zł, podatek w kwocie 453.248,42 zł, składkę na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 5.396,72 zł, podatek po odliczeniach w kwocie 447.851,70 zł, podatek należny w kwocie 447.852,00 zł.

13. Odnosząc się do zakwestionowania przez organy podatkowe faktur VAT wystawionych przez p. Z. M. prowadzącą Kancelarię Adwokacką Sąd podzielił stanowisko organów, że wydatki te nie mogły stanowić kosztów uzyskania przychodów. Z akt sprawy wynikało, że w 2013 r. K. wystawiła na rzecz M. faktury VAT, których przedmiotem były "usługi prawne", "sporządzenie opinii prawnej" oraz "najem lokalu [...]W., Aleja [...]". Łączna kwota netto zawarta na fakturach wyniosła 851.000,00 zł. Z ich treści wynikało, że Spółka M. regulowała zobowiązania w formie gotówki. Skarżący nie okazał dowodów potwierdzających rozliczenia gotówkowe pomiędzy Spółką a K. (prywatnie matka Skarżącego). Pani Z. M. nie rozliczyła się z nich w deklaracjach podatkowych podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym. Natomiast pracownicy spółki odpowiadając o szczegóły współpracy z firmą Skarżącego zasłaniali się brakiem wiedzy lub tajemnicą adwokacką. Warte podkreślenia jest także to, że matka Skarżącego p. Z. M. zmarła w 2015 r.

14. W zakresie zakwestionowanych w skardze ustaleń co do kosztów udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi przez M. T. M. Sąd również podzielił stanowisko organów podatkowych, że brak było dowodów wskazujących na to, że wystawione przez ten podmiot faktury dokumentowały rzeczywiste zdarzenia prawne. Z akt sprawy wynikało bowiem, że spółka M. w zeznaniach podatkowych za 2013 r. nie wykazała sprzedaży dokonanej na rzecz spółki M. Prezesem Zarządu Spółki M. jest ojciec Skarżącego. Z akt sprawy wynikało, że organ pierwszej instancji podjął próby przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka - ojca Skarżącego – p. T. M. , jednak nie przyniosły one oczekiwanego rezultatu. Pan T. M. pomimo wielokrotnie wyznaczanych terminów przesłuchania nie zgłosił się na przesłuchanie wyznaczone w różnych terminach. Powyższe okoliczności faktyczne potwierdzają, że stanowisko organów podatkowych w tym zakresie nie przekraczało granic swobodnej oceny dowodów. Odnośnie kosztów udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi przez F. i I. warto zauważyć, że Skarżący w żaden sposób nie potwierdził, że przedmiotowe usługi zostały wykonane, a Spółka M. za usługi zapłaciła. Podczas przesłuchania Skarżący nie był w stanie wskazać jaki był charakter współpracy z tymi podmiotami, kto Spółki reprezentował, w jaki sposób i z kim regulowane były zobowiązania. Podjęte w trakcie postępowania podatkowego próby uzyskania dokumentów i informacji od ww. Spółek w postaci umów zawartych z M. na usługi remontowe i konsultingowe, kosztorysu prac remontowych, protokołów odbioru robót, potwierdzenia pod jakim adresem usługi remontowe były wykonywane oraz potwierdzeń zapłaty za usługi remontowe i konsultingowe nie przyniosły oczekiwanego rezultatu. Ww. Spółki nie odebrały skierowanej do nich korespondencji. Ponadto Spółki F. i I. nie rozliczyły się z faktur w deklaracjach VAT, co podważa rzetelność ich wystawienia. Odnosząc się do wyjaśnień Skarżącego dotyczących realizacji czeków gotówkowych w celu zapłaty za faktury wystawione przez K. , M., F. i I., stwierdzić należy, że niewiarygodne jest, że czeki realizowane były przez pracowników Spółki M. Skarżący nie przedłożył wyciągów bankowych, które potwierdzałyby takie transakcje, jak również nie wskazał pracownika (pracowników), który takie czeki w banku realizował. Co istotne faktury od ww. firm opiewały na kwoty pow. 100.000,00 zł w miesiącu (w miesiącu wrześniu nawet powyżej 190.000,00 zł). Uznając wyjaśnienie Skarżącego należałoby przyjąć, że czek na tak wysoką kwotę wypłaty musiał być wystawiony przez Skarżącego na pracownika, do którego Skarżący posiadał zaufanie, a więc musiał znać jego dane personalne. Niewskazanie z nazwiska pracownika potwierdzającego fakt realizacji czeku gotówkowego w celu uregulowania płatności za przedmiotowe faktury świadczy, że takie transakcje nie miały miejsca. Sąd za przekonywające uznał w tym zakresie ustalenia organów podatkowych. W zakresie zakwestionowanych kosztów najmu lokalu Nr [...] przy Al. [...] w W. od p. H. P.: spółka M. sp.k. w 2013 r. zaksięgowała koszty z tytułu najmu lokalu od p. H. P. w kwocie 25.200,00 zł. W toku przeprowadzonego postępowania podatkowego, na podstawie przedłożonej umowy najmu, organ ustalił, że lokal Nr [...] położony w W. przy ul. [...] należący do p. H. P. był w 2013 r. wynajmowany Skarżącemu na prowadzenie indywidualnej Kancelarii Adwokackiej. Pani H. P. z tytułu wynajmu uzyskała przychód w kwocie 25.200,00 zł, co zostało również potwierdzone przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.. Nie potwierdzono zatem faktu wynajmu ww. lokalu przez Spółkę M. od Pani H. P.. To, że ww. Spółka wykorzystywała lokal Nr [...] przy Al. [...] w celu realizacji zadań Spółki M. oraz fakt, że Spółka przekazywała na konto p. H. P. tytułem czynszu określone kwoty nie uprawnia do zaliczenia wydatków dotyczących wynajmu lokalu do kosztów uzyskania przychodu Spółki M. Spółka nie posiadała tytułu prawnego do lokalu należącego do Pani H. P.. Natomiast z umowy najmu zawartej pomiędzy H. P. - Wynajmującym a Skarżącym - Najemcą wynika, że "Najemca nie może podnająć najmowanego lokalu, ani też go udostępnić w jakiejkolwiek formie osobie trzeciej." Z analizy materiału dowodowego wynika, że Skarżący w zakresie dokumentacji poniesionych wydatków nie dochował należytej staranności. Wielość podmiotów i rozliczeń powiązanych ze sobą osobowo spowodowała, że Skarżący w istocie nie kontrolował formalnej strony rozliczeń podatkowych. Z akt sprawy wynika, że Skarżący miał w dużej mierze trudności z rozłączeniem swojej działalności prywatnej rodzinnej i działalności gospodarczej. W ocenie Sądu argumenty Skarżącego w tym zakresie stanowią w istocie polemikę z udokumentowanymi poglądami organów podatkowych i nie mogą stanowić podstawy do uznania stanowiska organów podatkowych za nieprawidłowe. Odnosząc się do kosztów związanych z wypłatami na rzecz M. K. wskazać należy, że Skarżący nie okazał dokumentacji, która dowodziłaby, że spółka poniosła koszty z tytułu rozliczeń z p. M. K. w pozostałych miesiącach 2013 r. Spółka M. księgowała koszty wypłat na rzecz Komandytariusza na podstawie wewnętrznych dowodów księgowych, wygenerowanych we własnym zakresie. Organy podatkowe uznały, że wypłata za styczeń została w całości skonsumowana na poczet partycypacji M. K. w zysku Spółki M., co wynika z treści dokumentów przedłożonych przez Skarżącego wtoku kontroli podatkowej ("Porozumienie wykonawcze Umowy Spółki Komandytowej Spółki M. Spółka komandytowa zawartej w dniu 20.03.2016 r. (...)" z 29.01.2008 r.). zdaniem Sądu logiczne jest stanowisko organów podatkowych, że ta część partycypacji w zysku, która nie została skonsumowana w styczniu 2013 r. (w tym wypadku 1.040,34 zł) winna stanowić udział w zysku za kolejny miesiąc, w którym doszło do faktycznej wypłaty na rzecz M. K., ta zaś miała miejsce w marcu 2013 r. Odnosząc się do zarzutu, że nie ma podstaw do przyjęcia, że M. K. nie otrzymał rozliczenia w ujętej w księgach kwocie a jedynie - że nie otrzymał tej kwoty przelewem, wskazać należy, że Skarżący nie wskazuje na istnienie jakichkolwiek innych dokumentów, które dowodziłyby, że spółka M. poniosła koszty z tytułu rozliczeń z p. M. K. . Zatem wywód Skarżącego ma charakter czysto spekulacyjny, sprowadzający się w istocie do twierdzenia, że Spółka M. "mogła" ponieść koszty, a skoro "mogła" to nie znaczy, że ich nie poniosła.

15. W zakresie zakwestionowanych kosztów udokumentowanych fakturą VAT wystawioną przez T. na rzecz Z.: Z treści faktury na kwotę 25.000,00 zł wystawionej przez T. na rzecz Z. wynika, że wykonane zostały "roboty instalacyjne techniczne w budynku B. przy Al. [...]". Skarżący twierdzi, że przedmiotowa faktura prawdopodobnie ma zawiązek z pracami remontowymi w M., które rozliczone zostały z p. Z. poprzez Jego zobowiązania w stosunku do T.. Skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających powyższe twierdzenia. Na uwagę zasługuje to, że z treści faktury z [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] na kwotę 25.000,00 zł wystawionej przez T. na rzecz Z. wynika, że wykonane zostały "roboty instalacyjne TECHNICZNE W BUDYNKU przy Al. [...]". Zatem faktura ta została wystawiona na rzecz podmiotu Z., stąd nie może stanowić podstawy do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów spółki M. gdyż wydatek nie spełnia wymogu określonego w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Zdaniem Sądu powyższa kwestia pozwala ponownie na twierdzenie, że Skarżący nie kontrolował formalnych aspektów swoich rozliczeń. Z analizy postępowania Skarżącego w tym zakresie można przyjąć wniosek, że dokumentacja podmiotów gospodarczych, w których działał jest chaotyczna i wskazuje na nieuprawnioną próbę zmniejszenia podstawy opodatkowania w 2013 r.

16. W zakresie nie uznania za koszt uzyskania przychodu spółki M. wypłaconych w 2013 r. wynagrodzeń w kwocie 165.881,82 zł organy podatkowe zasadnie przyjęły, że mając na uwadze fakt, że od wynagrodzeń spółka zapłaciła składki ZUS jak również zaliczki na podatek dochodowy, spółka poniosła koszty wynagrodzeń. Organy wbrew zarzutom skargi uznały za koszty uzyskania przychodu zaksięgowane koszty wynagrodzeń pracowników w wysokości 165.881,82 zł. Odnosząc się do zakwestionowanych kosztów dotyczących usług taxi, zakupu biletów parkingowych, zakupu znaczków pocztowych przyjąć należy, że organy zasadnie stwierdziły, że dokumenty te nie zawierały informacji o sprzedawcy (brak adresu, NIP), nie wynikało z nich, kto skorzystał z określonych usług (np. TAXI) i jaki miało to związek z prowadzoną przez Spółkę M. działalnością gospodarczą. Na paragonach stanowiących podstawę do zaksięgowania kosztów (zakup art. spożywczych, posiłków) oraz na rachunkach stanowiących podstawę zaksięgowania kosztów (opłat parkingowych) brak było adnotacji wewnętrznej Spółki M., z której wynikałoby że opłata dotyczy parkowania samochodu wykorzystywanego w działalności gospodarczej. Z przedłożonych rachunków nie wynikało kto korzystał w usługi parkowania lub kto dokonał zakupu np. art. spożywczych. Brak było dokumentów, które informowałyby, który pracownik i w jakim terminie otrzymał zaliczkę na dokonanie zakupów oraz dokumentów uprawdopodobniających, iż miały one związek z działalnością gospodarczą Spółki. W zakresie zakwestionowanych kosztów wynikających z jednorazowego zarachowania wydatków z tytułu nabycia składników majątku stanowiących środki trwale Spółki M. w kwocie 536.491,57 zł Sąd także podzielił stanowisko organów podatkowych, że brak było podstaw w tym zakresie do przyjęcia stanowisko Skarżącego. Organy podatkowe zakwestionowały koszty wynikające z jednorazowego zarachowania wydatków z tytułu nabycia składników majątku stanowiących środki trwałe Spółki M. w łącznej kwocie 536.491,57 zł, w tym nabycie: centralnej klimatyzacji w kwocie 181.000,00 zł, foteli (9 szt. - cena jednostkowa 12.153,00 zł za fotel) za kwotę 109.377,00 zł, zestawu multimedialnego za kwotę 186.178,86 zł, regałów modułowych (4 szt. cena jednostkowa wynosi 5.773,17 zł za sztukę) za kwotę 23.092,68 zł, laptopa za kwotę 5.568,29 zł, laptopa za kwotę 6.341,46 zł, wykładziny dywanowej za kwotę 9.838,40 zł, tkaniny dekoracyjnej za kwotę 10.802,20 zł i fotela za kwotę 4.292,68 zł. Z wyjaśnień pełnomocnika Strony wynika, że wszystkie wskazane wyżej urządzenia i wyposażenie, których cena jednostkowa przekracza 3.500,00 zł miały związek z działalnością gospodarczą Spółki M., a okres ich ekonomicznej używalności przekracza 1 rok. Z ustaleń organów podatkowych wynika, że w księgach rachunkowych Spółki została zaksięgowana faktura VAT z [...] marca 2014 r. na kwotę netto 186.178,86 zł wystawiona przez Spółkę S. Przedmiotem ww. faktury był "zestaw multimedialny". Faktura została wystawiona w marcu 2014 r. natomiast została zaksięgowana w marcu roku 2013. Pełnomocnik Strony wyjaśnił, że ww. zakup miał związek z bieżącą działalnością gospodarczą, doprecyzował ponadto, że "zestaw multimedialny" został przyjęty do używania w dniu zakupu, a jego okres ekonomicznej użyteczności przekracza 1 rok. Ww. zestaw multimedialny spełnia definicję przedmiotów, o których mowa w przepisach prawa podatkowego, podlegających amortyzacji. Skarżący nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w przywołanych wyżej przepisach. W całości zaewidencjonował koszt wynikający z ww. faktury "zestaw multimedialny". Uwzględniając zarówno wyjaśnienia złożone przez pełnomocnika Strony, jak i treść przepisów w zakresie amortyzacji, stwierdzić należy, że Stronie nie przysługiwało prawo jednorazowego odliczenia kosztów dotyczących nabycia "zestawu multimedialnego". Z kolei odnośnie do wydatków poniesionych na zakup laptopa [...]w kwocie netto 5.568,29 zł oraz na zakup kolejnego laptopa [...] (o innych parametrach) w kwocie netto 6.341,46 zł Skarżący stwierdził, że najprawdopodobniej przedmiotowy sprzęt został zakupiony z przeznaczeniem do użytku w okresie nie przekraczającym 1 roku, co umożliwiało jednorazowe odliczenie. W toku kontroli podatkowej Skarżący jednoznacznie wskazał, że okres ekonomicznej użyteczności przekroczył 1 rok, a same urządzenia zostały przyjęte do używania w dniu zakupu, stąd zdaniem Sądu, ww. przedmioty spełniają definicję środków trwałych i powinny podlegają amortyzacji. Na podstawie faktury Nr [...] z [...] sierpnia 2013 r. na kwotę netto 10 802,20 zł wystawionej przez firmę L. zaksięgowano wydatek poniesiony na zakup tkaniny dekoracyjnej [...] 340 42 mb. Skarżący wyjaśnił, że tkanina została przyjęta do używania w dniu zakupu, a jej okres ekonomicznej użyteczności przekroczył 1 rok. Zauważyć należy, że w piśmie z 10 grudnia 2018 r. przekazanym drogą elektroniczną, p. A. Z. - właścicielka G. - wyjaśniła, że jej firma nie wystawiła faktury na rzecz Spółki M. Podczas rozmowy telefonicznej (adnotacja z 10 grudnia 2018 r.) p. A. Z. wyjaśniła, że ww. faktura została wystawiona na osobę fizyczną - Skarżącego. Wyjaśnienie to znajduje potwierdzenie w treści faktury okazanej przez Stronę, gdzie jako nabywca widnieje "M. M.", natomiast nazwa Spółki i jej NIP zostały dodane przy użyciu pieczątki. Uwzględniając zatem kwestię amortyzacji oraz fakt, że faktura nie została wystawiona na Spółkę M., stwierdzić należy, że wydatek poniesiony na zakup tkaniny dekoracyjnej nie stanowi kosztu uzyskania przychodu. W przypadku pozostałych wydatków poniesionych na nabycie centralnej klimatyzacji w kwocie 181.000,00 zł, zakup foteli (9 szt. - cena jednostkowa 12.153,00 zł za fotel) na kwotę 109.377,00 zł, zakup regałów modułowych (4 szt. cena jednostkowa wynosi 5.773,17 zł za sztukę) za kwotę 23.092,68 zł, zakup wykładziny dywanowej za kwotę 9.838,40 zł i zakup fotela za kwotę 4.292,68 zł Skarżący wskazał, że ww. przedmioty zostały przyjęte do używania w dniu zakupu, a ich okres ekonomicznej użyteczności przekroczył 1 rok, co potwierdza, że spełniają one definicję środka trwałego i powinny podlegać amortyzacji. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, że w zaskarżonej decyzji powinny być uwzględnione odpisy amortyzacyjne, które nie zostały zaksięgowane przez Spółkę M., Sąd przyjął jako własne twierdzenia organu odwoławczego, że Spółka nie dopełniła obowiązku, o którym mowa w przywołanych przepisach natomiast zaewidencjonowała w całości koszty wynikające z dokonanych zakupów. Kwestię amortyzacji ujawnionych środków trwałych reguluje art. 22h ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f, zgodnie z którym odpisów amortyzacyjnych od ujawnionych środków trwałych dokonuje się począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym wartości zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych. Przepis art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f. stanowi, że kosztem firmowym są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych, dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a - 22o, z uwzględnieniem art. 23 u.p.d.o.f. Korygowanie odpisów amortyzacyjnych zanim zaszło ujawnienie środka trwałego jest niedozwolone. Podatnik nie może wykazać środka trwałego w ewidencji środków trwałych z datą wsteczną i wstecz zaksięgować pominięte odpisy amortyzacyjne. Gdy podatnik postąpi w wyżej wspomniany sposób musi liczyć się z tym, że odpisy te nie będą stanowiły kosztu uzyskania przychodu, gdyż nie są dokonywane zgodnie z art. 22a-22o u.p.d.o.f, o czym stanowi art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f. Ujawniony środek trwały należy wprowadzić do ewidencji środków trwałych w dacie jego ujawnienia. Przepisy podatkowe nie mówią o skróceniu okresu amortyzacji o okres powstały między przekazaniem środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania a późniejszym wprowadzeniem ich do ewidencji. Zatem w praktyce amortyzacja zostanie jedynie przesunięta w czasie. Stąd organ podatkowy nie był uprawniony do uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych. W konsekwencji za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia art. 22f ust. 1 i ust 3 u.p.d.o.f. Uwzględniając powyższe za nieuzasadnione uznać należy zarzuty naruszenia art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 191 O.p. i art. 122 O.p. poprzez dokonanie dowolnej arbitralnej wewnętrznie sprzecznej oceny materiału dowodowego polegającej na odmowie uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków wymienionych w pkt 1 odwołania z 12 października 2020 r. oraz art. 22f ust. 1 i ust. 3 u.p.d.o.f. odnośnie wydatków wymienionych w pkt 3 skargi.

17. Odnosząc się do pozostałych zakwestionowanych wydatków w ramach pełnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd podzielił również stanowisko organów co do zakwestionowania wydatków:

– w kwocie 37.220,69 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie 4 faktur VAT wystawionych przez A. Wydatki udokumentowane ww. fakturami dotyczą budowy basenu prywatnego wraz z wyposażeniem - miejscem realizacji inwestycji jest W. ul. [...],

– w kwocie 925,45 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie 5 faktur VAT wystawionych przez W.. Wydatki udokumentowane ww. fakturami dotyczą obsługi sanitarnej kabiny WC - miejscem realizacji jest W., ul. [...],

– w kwocie 2.251,74 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT z [...] sierpnia 2013 r. na kwotę netto 1.125,87 zł, wystawionej przez B. Wydatek dotyczy zakupu elementów płotu (płot szczelny łuk, płot szczelny prosty, baumit, wylewka betonowa). Z faktury wynika, że zakupiony towar ma zostać dostarczony pod adres: W., ul. [...] Ww. faktura została ujęta w kosztach na koncie "401" dwukrotnie pod poz. [...] oraz pod poz. [...],

– w kwocie 10.775,12 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT z [...] października 2013 r., wystawionej przez M. Przedmiotem ww. faktury były: wykładzina dywanowa 20 mb. obszywanie taśmą [...] 55 mm i transport. Z dowodu nadania przesyłki Nr [...] wynika, że przedmiotowa wykładzina została dostarczona w dniu 14 października 2013 r. pod adres prywatny Skarżącego: W., ul. [...],

– kwocie 20.625,20 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT Nr [...] z [...] października 2013 r., wystawionej przez S., tytułem "sprzedaż towarów z rozliczeniem zaliczki wg zamówienia Nr [...]; kompleksowa zabudowa kuchenna [...] wraz z urządzeniami wg proj." Z umowy z [...] sierpnia 2012 r. zawartej pomiędzy J. B. i M. P. - Wykonawcą a Spółką wynika, że przedmiotem umowy było kompleksowe wykonanie zabudowy i urządzenie kuchni w pomieszczeniu znajdującym się w W. przy ul. [...];

– w kwocie 880.00 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktur VAT wystawionych przez S., tytułem monitorowania sygnałów alarmowych. Z umowy Nr [...] zawartej dnia [...] lutego 2009 r. pomiędzy ww. Spółką a Skarżącym wynika, że S. zobowiązuje się do monitorowania sygnałów lokalnego systemu alarmowego oraz podejmowania interwencji w obiekcie: W., ul. [...],

– w kwocie 301,00 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT z [...] sierpnia 2013 r., wystawionej przez S. tytułem "sprzedaż + podłączenie nadajnika". Z umowy zawartej dnia [...] sierpnia 2013r. pomiędzy ww. Spółką a Skarżącym, wynika, że przedmiotem umowy jest montaż nadajnika pod adresem: W., ul. [...],

– w kwocie 35.928,00 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie rachunków wystawionych przez Spółkę A. dotyczących kursów jęz. angielskiego. Z dołączonego do rachunku Nr[...] dokumentu zatytułowanego R., wynika, że przedmiotem kursu były takie przedmioty jak: biologia, język francuski, matematyka, historia, angielski, ekonomia. Z powyższego wynika, że uczestnikiem specjalistycznego kursu językowego był J. M. (prywatnie syn Pana M. M.) - osoba niezwiązana ze Spółką;

– w kwocie 500.00 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury VAT z 24 września 2013 r. wystawionej przez firmę D. dotyczącej nabycia usługi opisanej jako "praca dźwigiem samochodowym 10T". Dźwig został użyty na posesji położonej w W. przy ul. [...],

– w kwocie 1.774,58 zł zaliczonych do kosztów Spółki na podstawie faktury Nr z [...] listopada 2013 r., wystawionej przez S. dotyczącej zakupu części zamiennych (gniazdko siłownika, siłownik hydrauliczny, wkładka przewodu, przewód złączki, podkładka metalowa, pierścień). Wystawca faktury poinformował, że zakup dotyczy części zamiennych do przyczepy rolniczej, ciągnika rolniczego oraz ogólnego zastosowania. Spółka nie przedłożyła żadnych dokumentów świadczących o tym, że zakup dokonany ww. fakturą VAT miał jakikolwiek związek z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Zdaniem Sądu organy zasadnie wyjaśniły, że Spółka M. nie wykazała, że ww. wydatki mają związek przyczynowo - skutkowy z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą.

18. Odnosząc się do zarzutu błędnego uznania, że Skarżący w sposób nierzetelny prowadził księgi podatkowe wskazać należy, że stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy o rachunkowości księgi rachunkowe powinny być prowadzone rzetelnie, bezbłędnie, sprawdzalnie i bieżąco. Zgodnie z art. 24 ust. 2 przywołanego przepisu księgi rachunkowe uznaje się za rzetelne, jeżeli dokonane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Prawidłowe prowadzenie dokumentacji księgowej jest obowiązkiem podatnika, który obowiązany jest posiadać dowody trwałe, umożliwiające sprawdzenie poprawności i rzetelności zapisów księgowych. W świetle przepisów art. 193 § 1-4 O.p. prowadzone przez Spółkę M. księgi rachunkowe za 2013 r. nie określają prawidłowej podstawy opodatkowania, są nierzetelne w zakresie kosztów uzyskania przychodu, które zostały zawyżone o kwotę 2.721.575,61 zł, a zatem nie mogą stanowić dowodu o pełnej wartości.

19. Konkludując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie naruszała przepisów prawa materialnego jak i przepisów prawa procesowego, w tym szczególności ogólnych zasad postępowania podatkowego. Zdaniem Sądu stanowisko organów oparte jest na obszernym i zupełnym materiale dowodowym. Z tych też powodów organy podatkowe mogły pominąć część wniosków dowodowych Skarżącego jako nieistotnych dla wyniku przedmiotowej sprawy.

20. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) skargę oddalił.