Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 20/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2012-02-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.P. – L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń 2007 r. z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia gazu skroplonego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze z dnia [...] grudnia 2011r. złożonej do tutejszego Sądu na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń 2007 roku z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia gazy skroplonego pełnomocnik Skarżącej M.P.-L. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z [...] lutego 2011r. nr [...]. W motywach uzasadnienia podał, iż przedsiębiorstwo PHH "L" jest przedsiębiorstwem, które na przestrzeni kilku ostatnich lat przysporzyło Skarbowi Państwa kilka milionów złotych z tytułu różnych zobowiązań podatkowych. Tylko w 2008r. przedsiębiorstwo to wpłaciło do Skarbu Państwa kwotę 1.410.000,00zł. z tytułu podatku akcyzowego, kwotę 1.412.442,00zł.z tytułu podatku VAT oraz kwotę 36.648,00zł. z tytułu podatku dochodowego. W latach 2006 i 2007 kwoty te wynosiły odpowiednio w podatku akcyzowym 1.924.671,10zł. i 1.808.360,00zł. a w podatku VAT 1.792.458,00zł. i 1.583.520,00zł. W wyniku działań organów podatkowych w 2009 r. akcyza łącznie za cały rok zmniejszyła się do kwoty 386.698,00 zł, a w 2010 r. już w ogóle nie wystąpiła. Z kolei z tytułu podatku VAT w 2009 r. odprowadzono 501.211,00 zł, zaś w 2010 r. 120.681,00 zł. Zdaniem pełnomocnika powyższe oznacza, że w wyniku podejmowanych wobec skarżącej czynności egzekucyjnych, które doprowadziły do utraty zaufania banków wobec niej, a w konsekwencji do utraty możliwości finansowania jej działalności, dochodowe wcześniej przedsiębiorstwo zostało zrujnowane. Podkreślił, że organy podatkowe z uwagi na powstałe zaległości płatnicze, cofnęły skarżącej status zarejestrowanego handlowca. Zaznaczył, że konieczność zapłaty zobowiązań podatkowych wynikających

z decyzji – w łącznej kwocie około 500.000zł. (wraz z odsetkami) spowoduje, że przedsiębiorstwo to będzie musiało zostać zamknięte. Jest ono bowiem jedynym źródłem utrzymania skarżącej i jej męża oraz jedynym źródłem zaspokojenia

w przeszłości ewentualnych kolejnych zobowiązań podatkowych. Pełnomocnik wskazał też, że podatniczka jest głęboko przekonana o niesprawiedliwości wydanych wobec niej decyzji. Wykonalność tych rozstrzygnięć spowoduje unieruchomienie jej przedsiębiorstwa, które zajmuje się jedynie handlem towarami akcyzowymi. Podkreślił przy tym, że uruchomienie gwarancji bankowej udzielonej na zabezpieczenie długu celnego doprowadzi najprawdopodobniej do wypowiedzenia przez ten sam bank umowy kredytowej i postawienie jej w całości w stan natychmiastowej wymagalności. W takiej sytuacji, jak stwierdził, jeżeli nawet skarżąca doczeka się pozytywnego rozstrzygnięcia składanych skarg na decyzje podatkowe, to i tak już jej działalność gospodarcza zostanie całkowicie zrujnowana, a cały majątek, w tym majątek osobisty zaprzepaszczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art.61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. - zwanej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis ten nie ma więc charakteru bezwzględnie suspensywnego. Stosownie natomiast do treści art.61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z takiego uregulowania instytucji ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania zaskarżonego aktu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki do tego wstrzymania. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Należy też podkreślić, że wydanie postanowienia zgodnego z oczekiwaniem strony zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. Zwrócić należy również uwagę, że sąd rozpoznając na podstawie art.61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania nie dokonuje oceny zasadności skargi (post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04), jak też, że przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są identyczne z tymi, które stanowią podstawę do przyznania prawa pomocy (post. NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r., FZ 38/04). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała wystąpienia którejkolwiek z przesłanek sformułowanych w art.61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu, argumenty mające potwierdzać zasadność udzielenia tymczasowej ochrony sądowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji, zostały przedstawione w sposób ogólnikowy. Wspomniano jedynie o grożącym zamknięciu przedsiębiorstwa w związku z koniecznością zapłaty należności wraz z odsetkami, wynikającą z doręczonych skarżącej decyzji określających zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym. Nie przedstawiono natomiast żadnej argumentacji wskazującej, na czym konkretnie miałoby w przypadku skarżącej polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nawiasem mówiąc, nie zostało w ogóle sprecyzowane, która z wyżej wymienionych przesłanek wchodzi w grę, czy też może obie powinny być brane pod uwagę. Nie wiadomo również, wypowiedzenia jakiej konkretnie umowy kredytowej obawia się skarżąca w obliczu uruchomienia gwarancji bankowej udzielonej na zabezpieczenie długu celnego. Nie ma bowiem żadnej informacji, jakiego rodzaju jest to kredyt, kiedy został udzielony, na jaki czas, w jakiej wysokości, ani na jakich warunkach. W uzasadnieniu wniosku odwołano się natomiast do głębokiego przekonania strony o niesprawiedliwości wydanych wobec niej decyzji, wskazując na istnienie uzasadnionych pretensji skarżącej co do prowadzonego przez organy postępowania. W ocenie Sądu przedstawione we wniosku okoliczności nie potwierdzają wystąpienia przesłanek, o których mowa w art.61 § 3 p.p.s.a. Strona nie podała, z wymaganą w tej sytuacji skrupulatnością, żadnych konkretnych zdarzeń, wskazujących na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazując na czynności egzekucyjne, które w jej ocenie doprowadziły przedsiębiorstwo do ruiny, w żaden sposób nie dowiedziono zasadności złożonego wniosku w kontekście przedmiotowej decyzji. Z przedstawionej przez skarżącą argumentacji zdaje się wynikać, że chciałaby, żeby wykonanie decyzji podatkowych w żaden sposób nie wpłynęło na jej sytuację majątkową. Tymczasem należy zauważyć, że wystąpienie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których nie naprawiłoby ewentualne wygranie sporu sądowego. Należy przy tym jeszcze raz podkreślić, że tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stanowi przesłankę umożliwiającą skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać nadto można, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, uiszczone już a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony. Reasumując należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji podatkowej nie został należycie uzasadniony z punktu widzenia wyżej wskazanych przesłanek ustawowych. Skarżąca nie przedstawiła bowiem w sposób konkretny na czym, w związku z wykonaniem decyzji podatkowych, ma polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na względzie, na podstawie art.61 § 3 i § 5 p.p.s.a Sąd postanowił odmówić wstrzymania wykonania decyzji.