Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1283/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 61 a § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2018 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Główny Inspektor Sanitarny, dalej również "GIS", decyzją z [...] marca 2017 r., znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia [...] (dalej: "skarżąca"), utrzymał w mocy postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej: "[...] PWIS") z [...] stycznia 2017 r., znak: [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: "PPIS") z [...] lipca 2003 r., znak:

[...]. Kwestionowaną decyzją PPIS udzielił zgody na prowadzenie w lokalu pod nazwą "[...]" w [...], ul. [...], działalności w zakresie produkcji pieczywa oraz wyrobów cukierniczych.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

2. W latach 1983-1990 w lokalu mieszczącym się w [...] przy ul. [...] i będącym własnością [...], prowadzono działalność w zakresie produkcji pieczywa i wyrobów ciastkarskich. Z kolei, od 28 listopada 1990 r. podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w przedmiotowym lokalu jest [...] (dalej: "przedsiębiorca"). W latach 2001 – 2004 przedsiębiorca dokonał przebudowy i modernizacji budynku przy ul. [...] w [...].

Z uwagi na fakt, że w myśl art. 27 ust. 1 i 2 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 265 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o warunkach z.ż.ż.", produkcję żywności, dozwolonych substancji dodatkowych lub innych składników żywności oraz materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością lub obrót nimi wolno było prowadzić, jeżeli zostały spełnione wymagania w zakresie higieny zapewniające właściwą jakość zdrowotną żywności, w tym wymagania dotyczące pomieszczeń, urządzeń oraz ich lokalizacji, przedsiębiorca wystąpił do właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej z wnioskiem o wyrażenie zgody na prowadzenie piekarni w zmodernizowanym budynku.

Na wniosek przedsiębiorcy, decyzją z dnia [...] lipca 2003 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wyraził zgodę na prowadzenie w zmodernizowanych pomieszczeniach działalności w zakresie produkcji pieczywa oraz wyrobów cukierniczych. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji wskazano, że z przeprowadzonej kontroli obiektu wynika, iż obiekt spełnia wymagania sanitarne szczegółowo określone w sentencji decyzji. Oceną organu objęte były pomieszczenia zlokalizowane w przyziemiu budynku (toaleta, natrysk, szatnia pomieszczenie socjalne, magazyn chłodnia, magazyn jaj, przygotowalnia wstępna, magazyn mąki, magazyn dodatków, pomieszczenie wybijania jaj i porządkowe) oraz pomieszczenia na parterze (pomieszczenie produkcyjne, pomieszczenie do pojemników, magazyn gotowych produktów i sklep).

3. W dniu 8 grudnia 2016 r. do [...] PWIS wpłynął wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej PPIS z [...] lipca 2003 r. w przedmiocie udzielenia przedsiębiorcy zezwolenia na prowadzenie zakładu piekarniczo-cukierniczego. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała art 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm., zwanej dalej "k.p.a."), jako przepis formułujący przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji PPIS. Skarżąca twierdziła bowiem, że kwestionowana decyzja organu powiatowego została wydana bez podstawy prawnej. Na okoliczność gdyby organ nie podzielił tego zarzutu, skarżąca podała kolejne przyczyny, które jej zdaniem stanowiły dowód, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

4. Postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. [...] PWIS odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane na podstawie art. 61a § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 2 k.p.a. Zdaniem organu wojewódzkiego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji PPIS został złożony przez podmiot nieuprawniony. Wnioskująca (skarżąca) nie wykazała związku pomiędzy swą sytuacją prawną i normą prawa materialnego a kwestionowaną decyzją. Należy zatem przyjąć, że skarżącej nie przysługuje interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji PPIS.

5. Zażalenie na postanowienie [...] PWIS złożyła skarżąca 18 stycznia 2017 r. Skarżąca zarzuciła organowi wojewódzkiemu naruszenie art. 61a § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że nie jest ona podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji PPIS. Zdaniem skarżącej przy wydawaniu decyzji z 2003 r. naruszono także art. 7, 8 oraz 77 § 1 k.p.a. Organ nie przeprowadził bowiem postępowania wyjaśniającego w zakresie zbadania związków pomiędzy interesem prawnym skarżącej a postępowaniem w sprawie wydania przedmiotowej decyzji oraz oddziaływania zakładu ya na sąsiednią nieruchomość stanowiącą własność skarżącej.

6. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej od postanowienia [...] PWIS, Główny Inspektor Sanitarny decyzją z [...] marca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy odrzucił argumentację skarżącej odnoszącą się do wydania decyzji PPIS bez podstawy prawnej. Kwestionowany akt PPIS wydany został na podstawie przepisów art 27 ust. 1 i 2 ustawy o warunkach z.ż.ż.

Po drugie, w ocenie GIS wydanie postanowienia [...] PWIS na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. było w pełni zasadne. Organ pierwszej instancji w postępowaniu nadzwyczajnym zobowiązany był bowiem do wstępnego zbadania, czy występująca z wnioskiem o stwierdzenie nieważności skarżąca jest podmiotem legitymowanym do złożenia stosowanego wniosku, tzn. czy posiada przymiot strony w takim postępowaniu.

W ocenie GIS skarżąca nie wykazała związku pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego a kwestionowaną decyzją. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje się, że postępowanie na podstawie przepisów art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o warunkach z.ż.ż. ma za przedmiot wyłącznie ochronę potencjalnych konsumentów żywności produkowanej przez stronę postępowania. W związku z tym żaden przepis ani pośrednio, ani wprost nie przyznaje prawa strony osobom trzecim. W szczególności wskazane przepisy nie mają za przedmiot ochrony interesów sąsiadów. Nie można zatem z nich wywodzić interesu prawnego skarżącej.

Organ odwoławczy podkreślił, że całkowicie nietrafne są argumenty skarżącej mające przemawiać za twierdzeniem o posiadaniu przez nią interesu prawnego oraz za wystąpieniem rażącego naruszenia prawa przez PPIS przy wydawaniu kwestionowanej zgody na prowadzenie piekarni w budynku przy ul. [...].

Kwestionowana decyzja PPIS stwierdzała bowiem spełnienie wymagań w zakresie higieny zapewniających właściwą jakość zdrowotną żywności produkowanej w zmodernizowanych pomieszczeniach przyziemia i parteru zakładu działającego w budynku przy ul. [...]. Dlatego też argument przedstawiony przez skarżącą o bezprawnym korzystaniu przez przedsiębiorcę z korytarza i klatki schodowej w należącym do niej budynku przy ul. [...] wiąże się z wymogami prawa sanitarnego i z przepisami stanowiącymi podstawę decyzji. Dodatkowo argumentacja skarżącej nie uwzględnia stanu faktycznego istniejącego w dacie wydania decyzji PPIS. Z tego względu, fakty wskazane przez skarżącą nie mogą uzasadniać twierdzenia o naruszeniu jej interesu prawnego.

Nieuzasadniony jest również, zdaniem organu odwoławczego, zarzut podniesiony w zażaleniu, że organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie zbadania związków pomiędzy interesem prawnym strony a postępowaniem w sprawie wydania przedmiotowej decyzji z [...] lipca 2003 r. oraz oddziaływania zakładu przedsiębiorcy na sąsiednią nieruchomość stanowiącą własność skarżącej. Organ stwierdził, że materiały zgromadzone w aktach sprawy, a także w aktach innych postępowań administracyjnych inicjowanych przez skarżącą w związku z sąsiedztwem "[...]" prowadzonej przez przedsiębiorcę jednoznacznie wskazują, że organ pierwszej instancji prawidłowo zgromadził i rozpatrzył materiały i dowody niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Główny Inspektor Sanitarny podkreślił także, iż jedna z przesłanek podmiotowych, uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, ma miejsce w sytuacji, gdy z żądaniem wszczęcia postępowania występuje osoba niebędąca stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Przepis art. 157 § 2 k.p.a. stanowi, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Oznacza to, że postępowania tego nie wszczyna się na żądanie osoby niebędącej stroną. W ocenie organu odwoławczego stanowisko [...] PWIS, uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w sprawie nieważności kwestionowanej decyzji ze względu na nieposiadanie przez skarżącą przymiotu strony, było trafne.

7. Powyższe rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Sanitarnego spotkało się ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją postanowienia [...] PWIS z [...] stycznia 2017 r.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie art. 7 k.p.a., 77 k.p.a, 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. poprzez:

a) zaniechanie przez GIS przeprowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie skutków wydania przez PPIS decyzji z [...] lipca 2003 r., wyrażającej zgodę na prowadzenie działalności piekarni w "zmodernizowanych" pomieszczeniach ([...], w [...]),

b) pominięcie przez GIS okoliczności, że w oparciu o decyzję PPIS z [...] lipca 2003 r., wydaną w sytuacji braku pozwolenia na budowę, projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, przedsiębiorca korzysta z klatki schodowej i korytarza znajdującego się w budynku stanowiącym własność skarżącej, pomimo braku służebności przechodu przez klatkę schodową i korytarz w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (m. in. jako droga dojścia pracowników do pomieszczeń przyziemia i na parterze),

c) dowolne przyjęcie przez GIS, że decyzja PPIS została wydana na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o warunkach z.ż.ż. z pominięciem faktu, że w protokole kontroli poprzedzającej wydanie decyzji z dnia [...] lipca 2003 r. nie wskazano takiej podstawy prawnej jej przeprowadzenia, a w samej decyzji z [...] lipca 2003 r. jako podstawę prawną wskazano art. 56 ustawy prawo budowlane, art. 3 ust. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, art. 27 ust. 2 ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia oraz art. 104 k.p.a.,

d) pominięcie przez GIS faktu, że decyzja PPIS wyrażała zgodę na prowadzenie działalności piekarni w "zmodernizowanych" pomieszczeniach, pomimo braku decyzji o pozwoleniu na użytkowanie piekarni i zrealizowanej przez przedsiębiorcę samowoli budowlanej (brak podstawy prawnej do wydania decyzji przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wyrażającej zgodę na prowadzenie działalności co do obiektu stanowiącego samowolę budowlaną, niezatwierdzonego przez organy nadzoru budowlanego w ramach postępowania legalizacyjnego i obiektu nieposiadającego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie). W związku z tym weryfikacja, czy skarżąca jest stroną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności tej decyzji nie może opierać się wyłącznie na art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o warunkach z.ż.ż.

W konsekwencji wskazane okoliczności miały istotny wpływ na wynik sprawy: doprowadziły one do przyjęcia, że skarżąca nie jest stroną postępowania o stwierdzenie nieważności ww. decyzji;

2) naruszenie art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie przez GIS, że skarżąca nie jest podmiotem uprawnionym do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PPIS z [...] lipca 2003 r., podczas gdy skarżąca posiada przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi wskazano również, że GIS nie wskazał przesłanek, jakimi kierował się przy kwalifikacji decyzji PPIS z [...] lipca 2003 r. jako wydanej w oparciu o art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o warunkach z.ż.ż.

W ocenie skarżącej, stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji jest jednak nieprawidłowe. Gdyby przyjąć, że podstawą zaskarżonej decyzji był art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o warunkach z.ż.ż. to skarżąca powinna być uznana za stronę w sprawie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z uwagi na lokalizację pomieszczeń przyziemia oraz parteru piekarni: klatka schodowa i korytarz skarżącej stanowią komunikację do ww. pomieszczeń. Organy nadzoru sanitarnego weryfikują bowiem spełnienie wymagań higienicznych pomieszczeń mając na uwadze ich usytuowanie, samodzielność i lokalizację (pomieszczenia przyziemia i parteru nie posiadają odrębnej komunikacji). W związku z tym, konsekwencją prowadzenia działalności w ww. pomieszczeniach jest nieuprawnione korzystanie przez przedsiębiorcę z klatki schodowej i korytarza skarżącej.

Zdaniem skarżącej, organy były ponadto zobowiązane rozważyć, czy wobec przyjęcia, że skarżąca nie jest podmiotem uprawnionym do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności, nie zachodzą przesłanki do wszczęcia postępowania z urzędu. Zgodnie ze stanowiskiem GIS w zawiadomieniu o sposobie załatwienia skargi organ przedwcześnie wyraził zgodę na prowadzenie piekarni w zmodernizowanych pomieszczeniach, a [...] PWIS powinien dokonać oceny prawidłowości wydania ww. decyzji ze szczególnym zwróceniem uwagi na fakt legalności jej wydania.

8. W odpowiedzi z dnia 1 czerwca 2017 r. na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

9. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaniem podstawy prawnej.

W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa.

10. Kluczowym rozstrzygnięciem będącym przedmiotem rozpatrywanej sprawy sądowoadministracyjnej jest odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie nieważności decyzji PPIS z [...] lipca 2003 r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny który wydał takie rozstrzygnięcie powołał się na art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. przyjmując, że skarżąca nie jest podmiotem uprawnionym do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PPIS.

Należy w związku z tym wyjaśnić, że zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. odmowa wszczęcia postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wydaje się, jeżeli zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub gdy z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. O tym, czy w konkretnej sprawie występuje jakakolwiek okoliczność nakazująca wszcząć postępowanie albo odmówić wszczęcia, organ ma obowiązek rozstrzygnąć w tzw. wstępnej fazie postępowania, jeszcze przed zbadaniem przesłanek merytorycznych dotyczących nieważności decyzji i wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Badając materiały zgromadzone w sprawie [...] PWIS stwierdził, że skarżąca nie wykazała, iż przysługuje jej interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności PPIS z [...] lipca 2003 r. Skarżąca nie wskazała bowiem przepisu prawa materialnego, który nakładałby na skarżąca obowiązek prawny będący konsekwencją wydania kwestionowanej decyzji lub ograniczałby jej uprawnienia. Podkreślenia wymaga fakt, że kwestionowana decyzja PPIS została wydana w zakresie kompetencji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i na podstawie (między innymi) art. 27 ust. 2 ustawy o warunkach z.ż.ż. Organ wydający kwestionowaną decyzję kontrolował zatem wyłącznie działania wnioskodawcy (przedsiębiorcy) w zakresie warunków zdrowotnych żywności i żywienia. Nie stwierdziwszy uchybień w tym zakresie, PPIS wyraził zgodę na prowadzenie piekarni w modernizowanych pomieszczeniach.

W tym kontekście należy uznać następujące okoliczności:

a) Ocena spełnienia warunków zdrowotnych żywności i żywienia dokonywana na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o warunkach z.ż.ż. (jak wskazano w kwestionowanej decyzji PPIS) oznacza, że zastosowania znajduje również art. 27 ust. 1 ustawy o warunkach z.ż.ż. W ustępie 2 wskazanego przepisu przewiduje się warunek "spełnienia wymagań koniecznych do zapewnienia higieny w procesie produkcji lub w obrocie oraz do zapewnienia właściwej jakości zdrowotnej tych artykułów". Jest to oczywiste odesłanie (część przepisu odsyłającego) do ustępu 1. Wyrażony w skardze do Sądu zarzut "dowolnego przyjęcia" podstawy prawnej przez organ odwoławczy jest w świetle wykładni systemowej i wykładni językowej całkowicie bezzasadny.

b) Sąd uznaje za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego, że stosunek prawny wynikający z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o warunkach z.ż.ż. (a więc wzajemna relacja obowiązków i uprawnień adresatów prawa) obejmuje tylko dwa podmioty: organ administracji sanitarnej oraz przedsiębiorcę występującego o uprzednie stwierdzenie w drodze decyzji, że w określonych budynkach lub pomieszczeniach spełnienia wymagań koniecznych do zapewnienia higieny w procesie produkcji lub w obrocie oraz do zapewnienia właściwej jakości zdrowotnej tych artykułów. Oznacza to, że z powołanych przepisów nie wynikają żadne obowiązki prawne dla jakiejkolwiek innej osoby niż wymienione podmioty. Oprócz wskazanego przedsiębiorcy nikt inny, w tym również skarżąca nie ma interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. do kwestionowania decyzji wydanej na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o warunkach z.ż.ż. Wynika to zarówno z brzmienia powołanych przepisów (tj. jasnej wykładni językowej), jak i z wykładni funkcjonalnej. Celem powołanych przepisów i zamierzonym skutkiem obowiązywania i stosowania tych przepisów jest tylko zapewnienie bezpieczeństwa żywności i żywienia. Z tego względu argument skarżącej, że art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o warunkach z.ż.ż. pozwalają na stwierdzenie jej interesu prawnego jest nietrafny i bezzasadny.

c) Rozwijając analizę przedstawioną w powyższym punkcie b) należy dodać, że PPIS nie kontrolował sposobu komunikacji pracowników zakładu piekarniczo-cukierniczego prowadzonego przez przedsiębiorcę, w szczególności klatki schodowej należącej do skarżącej. W przedmiotowej klatce schodowej nie prowadzi się działalności produkcyjnej, a zatem chroniona prawnie wartość – bezpieczeństwo konsumentów żywności produkowanej w zakładzie piekarniczo-cukierniczym nie jest narażona na jakiekolwiek zagrożenie. Nie bez znaczenia jest również ustalenie faktyczne organów inspekcji sanitarnej, że w chwili wydania kwestionowanej decyzji PPIS z klatki schodowej nie korzystano. Wskazane okoliczności stanowią kolejny argument podważający twierdzenie skarżącej, że korzystanie z klatki schodowej przez pracowników piekarni jest źródłem jej interesu prawnego. Być może praktyka korzystania z klatki schodowej przez przedsiębiorcę i jego pracowników może być kwestionowane na podstawie przepisów prawa budowlanego, ale z pewnością jest nieistotne z punktu widzenia przepisów ustawy o warunkach z.ż.ż.

d) Dla rozpatrywanej sprawy nieistotny jest także fakt obciążenia nieruchomości skarżącej służebnością gruntową na rzecz przedsiębiorcy i jego pracowników. Ewentualne spory w tym zakresie mogą być przedmiotem rozpoznania w sądzie powszechnym, ale nie mieszczą się w zakresie pojęcia "sprawy administracyjnej" badanej w niniejszym postępowaniu.

Przedstawiona analiza okoliczności faktycznych i prawnych dokonana przez Sąd jest równocześnie zgodna z ustaleniami organów inspekcji sanitarnej właściwych w sprawie. W tym kontekście Sąd potwierdza prawidłowość stanowiska wyrażonego w decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] stycznia 2017 r. oraz decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] marca 2017 r. Skarżąca nie wykazała, że przysługuje jej interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji PPIS z [...] lipca 2003 r. Z tego względu zastosowanie przez organ pierwszej instancji ([...] PWIS) art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. i w związku z art. 28 k.p.a. było w pełni prawidłowe. Dlatego organ pierwszej instancji zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji PPIS z [...] lipca 2003 r.

11. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 powołanej wcześniej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.