Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2562/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Dzbeńska sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.) sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 502/14 w sprawie ze skargi D. R. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia ]...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz D. R. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 502/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi D. R. uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych oraz faktycznych sprawy.

[...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz art. 108 § 1 k.p.a., zwolnił D. R. z dniem 26 listopada 2013 r. ze służby w Policji, nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Prokuratura Apelacyjna w [...] prowadzi śledztwo, w toku którego D. R. zarzucono popełnienie dwóch przestępstw przewidzianych w art. 286 § 1 k.k. oraz przestępstwa określonego w art. 158 § 1 k.k. Zdaniem [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] podejrzenie policjanta o popełnienie takich przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego pozbawia go wiarygodności w odbiorze społecznym, a nadto nasuwa wątpliwości czy spełnia on wymienione w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji cechy, którymi powinien legitymować się każdy funkcjonariusz tej formacji. Za zwolnieniem ze służby w Policji przemawia również fakt, że D. R. wielokrotnie w czasie wykonywania obowiązków służbowych ulegał wypadkom, co skutkowało długotrwałymi jego nieobecnościami w służbie. Notoryczna absencja chorobowa D. R. dezorganizowała pracę wydziału, w którym powinien pełnić służbę i demotywująco wpływała na innych policjantów. Powyższe okoliczności uzasadniają rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego z uwagi na ważny interes służby oraz nadanie decyzji zwolnieniowej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania D. R., utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia [...] listopada 2013 r. W motywach decyzji organ odwoławczy zwrócił uwagę na szczególne zadania, które zobowiązana jest realizować Policja. Pokreślił również, że policjant podejmując służbę, ślubuje, iż będzie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej i zasad etyki zawodowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru i dobrego imienia formacji. Każdy policjant powinien zatem w służbie i poza nią unikać sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Niewątpliwie ważny interes Policji wymaga, aby służbę w niej pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Policjant, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, co jest niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków służbowych. Pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, koliduje z ważnym interesem służby oraz wpływa demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także negatywnie oddziałuje na wizerunku Policji w odbiorze społecznym. Zwolnienie funkcjonariusza Policji ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję zwolnieniową. Organ administracji nie ma obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych policjantowi w toku postępowania przygotowawczego i nie musi gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanych mu przestępstw. W ocenie Komendanta Głównego Policji samo podejrzenie D. R. o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu oraz życiu i zdrowiu, to jest czynów o znacznym ciężarze gatunkowym, spotykających się z negatywnym odbiorem i potępieniem społecznym oraz naruszających dobra, które policjant w sposób bezwzględny zobowiązany jest chronić, oznacza, że wymieniony funkcjonariusz utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Samo zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych nie chroniłoby w sposób dostateczny dobra służby, zwłaszcza, że dotychczasowy przebieg postępowania karnego oraz charakter zarzucanych policjantowi czynów nie rokują szybkiego zakończenia sprawy. Dlatego niezbędne było zwolnienie D. R. ze służby.

Komendant Główny Policji wskazał ponadto, że D. R. przebywał na zwolnieniach lekarskich prawie 150 dni w 2012 r. oraz niemal 200 dni w 2013 r., korzystając pomiędzy kolejnymi zwolnieniami lekarskimi z urlopu wypoczynkowego. Taka absencja, niezależnie od jej przyczyny, nie pozostaje bez znaczenia dla oceny zasadności pozostawienia funkcjonariusza w służbie w kontekście ochrony ważnych interesów Policji. Przy kwalifikacji określonych zdarzeń do kategorii ważnego interesu służby istotne są przede wszystkim skutki określonego zdarzenia, a nie to, czy są one zawinione przez policjanta. Na skutek długotrwałych nieobecności policjanta w służbie, jego obowiązki służbowe muszą być realizowane przez pozostałych funkcjonariuszy, co zmniejsza efektywność podejmowanych przez nich działań. Dlatego też pozostawanie w stosunku służbowym policjanta, który długotrwale nie wykonuje żadnych zadań służbowych stoi w sprzeczności z ważnym interesem służby. Wszystkie powyższe okoliczności nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności rozwiązania z D. R. stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zachodziły również przesłanki do nadania decyzji zwolnieniowej rygoru natychmiastowej wykonalności. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby jest, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci w pełni realizujący wymagania stawiane przed tą formacją. Zatem koniecznym było niezwłoczne rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem podejrzanym o popełnienie przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego, których charakter uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów.

Powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji D. R. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 108 k.p.a. oraz art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający do uznania go winnym popełnienia zarzucanych mu przestępstw. Ponadto organy nie wyjaśniły powodów jego nieobecności w służbie i nie wzięły pod uwagę tego, że absencja chorobowa spowodowana była obrażeniami, których doznał w czasie pełnienia służby.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a."), uchylił zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że istota sprawy sprowadzała się do oceny, czy organ II instancji w sposób prawidłowy uzasadnił swe rozstrzygnięcie. Uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji musi spełniać wymogi przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a., Zestawienie treści powołanej normy prawnej z sytuacją faktyczną, z jaką Komendant Główny Policji zetknął się w postępowaniu odwoławczym, wskazuje, że organ II instancji winien przede wszystkim odnieść się do zarzutów i argumentów strony sformułowanych w odwołaniu. Na tym etapie postępowania administracyjnego nie wystarczy samo przedstawienie motywów, jakimi organ kierował się, wydając decyzję. Koniecznym jest również wykazanie swych racji przez pryzmat zarzutów przedstawionych przez stronę w odwołaniu. Na organie spoczywa ciężar zbicia argumentacji odwołania.

Zdaniem WSA w Warszawie w niniejszej sprawie niesporne jest, że D. R. w odwołaniu zarzucił Komendantowi Głównemu Policji m.in. to, że organ ten nie wziął pod uwagę powodów absencji chorobowej policjanta i tego, że nieobecności te związane były z leczeniem urazów nabytych podczas pełnienia służby. Poza sporem pozostaje również okoliczność, iż organ w zaskarżonej decyzji nie wypowiedział się co do trafności powyższego poglądu strony, ani nie przeprowadził w tym zakresie postępowania dowodowego. Podał jedynie długość okresów nieobecności strony w służbie i wpływ tej absencji na funkcjonowanie macierzystej jednostki Policji. Organ nie zbadał natomiast tego, jakie były powody absencji strony w służbie, mimo iż absencję tę wskazywał jako jeden z powodów zwolnienia policjanta ze służby.

Odnosząc się do powyższej kwestii, w ocenie WSA w Warszawie, nie sposób pominąć tego, że przyczyny zwolnień lekarskich funkcjonariusza pozostają w związku z pojęciem ważnego interesu służby, o jakim mowa w przepisie wskazanym przez organ jako podstawa wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Inny wydźwięk ma bowiem sytuacja, gdy funkcjonariusz jest słabego zdrowia, często choruje i przez to nie może pełnić służby. Inna jest zaś sytuacja wtedy, gdy funkcjonariusz korzysta ze zwolnień lekarskich w związku z urazami, jakich doznawał podczas pełnienia służby. W tym ostatnim przypadku trudno czynić policjantowi skuteczny zarzut, że z poświęceniem wykonuje służbę, nie zważając na własne bezpieczeństwo i zdrowie. Skoro kwestia absencji chorobowej policjanta stanowiła jedną z podstaw uzasadniających zwolnienie D. R. ze służby, to organ nie powinien abstrahować od wyjaśnienia przyczyn nieobecności skarżącego w służbie i poprzez ten pryzmat oceniać dopiero kwestę istnienia ważnego interesu służby.

Powyższe zaniechanie organu świadczy o tym, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niepełne i nie spełnia kryteriów przewidzianych w art. 107 § 3 k.p.a. To zaś sprawia, że strona została pozbawiona możliwości polemiki w zakresie pominiętego zarzutu odwołania na etapie wnoszenia skargi, zaś sąd administracyjny został pozbawiony możliwości weryfikacji poglądu organu i jego stanowiska dotyczącego zarzutów odwołania.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ będzie zatem zobligowany do tego, aby uwzględnić powyższą argumentację oraz w uzasadnieniu swej decyzji odnieść się do wszystkich zarzutów i argumentów strony, zawartych w odwołaniu złożonym od rozstrzygnięcia organu I instancji.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 502/14 wniósł Komendant Główny Policji, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że długotrwała absencja chorobowa policjanta będąca konsekwencją wypadków, jakim uległ podczas pełnienia służby, nie podpada pod pojęcie ważnego interesu służby, o jakim mowa w tym przepisie. Ponadto Komendant Główny Policji zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że podstawą prawną zwolnienia D. R. ze służby w Policji był art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi o tym, że policjanta można zwolnić ze służby wówczas, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w tym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie policjanta w oparciu o tę podstawę prawną ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Organ dysponuje zatem możliwością wyboru skutku prawnego. Możliwość skorzystania przez organ z przyznanego mu przez ustawodawcę uprawnienia nie oznacza jednak dowolności i nieograniczonego (arbitralnego) czynienia użytku z przyznanych kompetencji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 662/12 (LEX nr 1291402) wskazał, że "ważny interes służby" stanowiący przesłankę fakultatywnego zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jest określeniem nieostrym i dlatego musi być ono skonkretyzowane w każdej indywidualnej sprawie dotyczącej danego policjanta. Zatem w decyzji zwolnieniowej należy zawsze ustalić, na czym ważny interes służby polega i dlaczego postępowanie danej osoby interes ten naruszyło. Zdaniem Komendanta Głównego Policji w przypadku D. R. przesłanka ważnego interesu bez wątpienia zaistniała oraz została przez organy wykazana. Podejrzenie policjanta o popełnienia czynów określonych w art. 286 § 1 k.k. oraz art. 158 § 1 k.k., a więc przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego, uniemożliwia pozostawienie takiego funkcjonariusza w służbie w Policji. Formacja ta stoi na straży praworządności. Wymaga to stosownego zachowania się policjanta na służbie oraz poza nią. Podejrzenie o popełnianie czynów zabronionych nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o jakich mowa w rocie ślubowania policjanta. Gdyby nawet uznać, że organ II instancji nie rozpoznał zarzutu postawionego w odwołaniu, a odnoszącego się do przyczyn absencji chorobowej policjanta, to uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Szczegółowe odnoszenie się tego zarzutu nie miało i nie może mieć istotnego znaczenia dla wyniku sprawy. Zdaniem Komendanta Głównego Policji okolicznością wystarczającą do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji było ustalenie przez organy orzekające, że policjantowi w postępowaniu karnym postawiono zarzuty popełnienia przestępstw przewidzianych w art. 286 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k. WSA w Warszawie w zaskarżonym wyroku nie zakwestionował trafności stanowiska i prawidłowości ustaleń poczynionych przez organy w powyższym zakresie. W efekcie trudno jest sobie wyobrazić to, aby organ II instancji szczegółowo wyjaśniał przyczyny absencji chorobowej policjanta, podczas gdy do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wystarczające było stwierdzenie, że funkcjonariuszowi postawiono zarzuty popełnienia wskazanych przestępstw. Zatem nawet ewentualne naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, bo badanie przyczyn absencji chorobowej policjanta w niniejszej sprawie nie ma znaczenia. Dla zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wystarczające jest stwierdzenie długotrwałej absencji. Nie ma więc potrzeby analizowania przyczyn tej absencji. Sama długotrwała absencja stanowi okoliczność wystarczającą do skorzystania z instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W tej sytuacji błędne jest stanowisko WSA w Warszawie, że Komendant Główny Policji powinien wyjaśnić przyczyn nieobecności policjanta w służbie spowodowanej chorobą i dopiero poprzez ten pryzmat oceniać kwestię istnienia ważnego interesu służby. Powyższe świadczy o tym, iż WSA w Warszawie, uchylając zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 10 stycznia 2014 r. dopuścił się naruszenia prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji oraz naruszenia przepisów procesowych, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skarga D. R. powinna być oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, gdyż objęty nią wyrok WSA w Warszawie, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Zgodnie z art.184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, a także wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie nawet gdy jest błędnie (również częściowo) uzasadnione, to mimo tego odpowiada ono prawu. Zatem skarga kasacyjna – co do zasady – podlega oddaleniu, chociaż pisemne motywy orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego są błędne (w tym nie odpowiadają wymogom określonym w art. 141 § 4 P.p.s.a.), jeżeli mankamenty takie nie mają wpływu na trafność i zasadność rozstrzygnięcia sądu I instancji. Z tych względów samo mylne uzasadnienie prawidłowego w ostatecznym rezultacie orzeczenia nie powinno skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej.

Przedmiotem kontroli WSA w Warszawie była decyzja Komendanta Głównego Policji utrzymująca w mocy rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zwolnieniu D. R. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Komendant Główny Policji i [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznali, że rozwiązanie z D. R. stosunku służbowego było uzasadnione z uwagi na postawienie skarżącemu zarzutu popełnienia umyślnych przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego oraz ze względu na jego częste i powtarzające się nieobecności w służbie z powodu choroby. Obie te okoliczności w przekonaniu organów orzekających mieszczą się w pojęciu "ważnego interesu służby" w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i w konsekwencji uprawniały do zwolnienia funkcjonariusza ze służby na wskazanej podstawie.

W skardze kasacyjnej Komendant Główny Policji wytknął WSA w Warszawie, że Sąd ten ograniczył swe rozważania wyłącznie do kwestii związanych z absencją chorobową D. R. Zastrzeżenia Komendanta Głównego Policji w tym zakresie nie są pozbawione racji. Argumentacja przytoczona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rzeczywiście jest niepełna i zbyt lakoniczna. Sąd I instancji nie zajął bowiem żadnego stanowiska w sprawie drugiej z przyczyn wykluczenia skarżącego z grona funkcjonariuszy Policji. Taka wadliwość nie mogła jednak skutkować uwzględnieniem rozpoznawanej skargi i przekazaniem sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Niepełne (co można uznać za częściowo błędne) uzasadnienie kwestionowanego orzeczenia nie stało się bowiem podstawą stosownego zarzutu kasacyjnego, gdyż w skardze kasacyjnej wytyku złamania art. 141 § 4 P.p.s.a. nie sformułowano. Ponadto częściowo błędne uzasadnienie nie miało wpływu na treść kwestionowanego orzeczenia. Dlatego też, mimo że pisemne motywy wyroku WSA w Warszawie mogą budzić zastrzeżenia, to w okolicznościach niniejszej sprawy takie mankamenty nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego orzeczenia, gdyż zawarte tam rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji prawidłowo wyeliminował z obrotu prawnego rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r. Oceniając legalność tej decyzji WSA w Warszawie nie mógł pominąć kwestii związanych z nieobecnością policjanta w służbie z powodu choroby, mimo że do okoliczności tych organ skarżący kasacyjnie obecnie nie przywiązuje już takiego jak wcześniej znaczenia. W sprawie oczywistym jednak jest, że absencja chorobowa stanowiła jedną z przyczyn rozwiązania z D. R. stosunku służbowego z uwagi na ważny interes służby. Stanowisko [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji także w tym zakresie spotkało się z pełną aprobatą Komendanta Głównego Policji, który decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. rozkaz personalny organu I instancji utrzymał w mocy.

Przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, stanowiący podstawę prawną rozwiązania z D. R. stosunku służbowego, stanowi, ze policjanta można zwolnić ze służby z uwagi na ważny interes służby. Ustawa o Policji nie definiuje zwrotu "ważny interes służby" ani nie zawiera jednoznacznych dyrektyw pozwalających na odkodowanie zakresu znaczeniowego powyższego wyrażenia. Oznacza to, że przesłanka zwolnienia policjanta ze służby na omawianej podstawie została sformułowana przy użyciu tzw. pojęcia niedookreślonego. W orzecznictwie oraz doktrynie powszechnie przyjmuje się, że ustalenie znaczenia tego typu nieostrych sformułowań nie można dokonywać w wyniku abstrakcyjnej wykładni. Nadanie zwrotom prawnie niezdefiniowanym konkretnej treści zależy od indywidualnych okoliczności każdego przypadku. Zatem także określona w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji przesłanka "ważnego interesu służby" wymaga konkretyzacji w każdej sprawie. Należy ją tym samym badać i oceniać indywidualnie z uwzględnieniem realiów konkretnej sprawy. Organ stosujący prawo ma tu pewną swobodę w zakresie oceny stanu faktycznego i konkluzji wynikających z tej oceny. Przyznanie uprawnionemu organowi takiej swobody nie oznacza jednak dowolności w ocenie stanu faktycznego. Organ stosujący prawo zobligowany jest do wyjaśnienia i przeanalizowania wszystkich okoliczności istotnych w sprawie, a następnie szczegółowego i przekonującego uzasadnienia poprawności przyjętego przez siebie sposobu rozumienia określonego pojęcia.

Powyższe kwestie podlegają kontroli instancyjnej a następnie sądowej. Zatem to organ odwoławczy, rozpatrując odwołanie od decyzji wydanej na podstawie przepisu używającego tzw. pojęcia niedookreślonego, zobowiązany jest w pierwszej kolejności do rozważenia na tle konkretnego stanu faktycznego, czy dokonana przez organ I instancji ocena okoliczności danej sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej swobody interpretacji takiego wyrażenia. Następnie sposób procedowania przez organy oraz prawidłowość interpretacji przez nie pojęcia nieostrego na tle stanu faktycznego konkretnej sprawy ocenia sąd administracyjny.

Sprawy dotyczące zwolnienia policjantów ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, były przedmiotem wielu orzeczeń sądów administracyjnych. Prezentowane tam poglądy mogą stanowić pewną wskazówkę co do sposobu interpretacji pojęcie "ważny interes służby", o jakim mowa w powołanym przepisie. Oczywistym jednak jest, że poglądy te nie mogą być mechanicznie przenoszone na grunt każdej, tylko z pozoru podobnej sprawy. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie tylko ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe postępowanie było przedmiotem zaskarżenia. Ponadto jeszcze raz podkreślić należy celem umieszczenia pojęć nieostrych w treści przepisu było to, aby wypełnienie takich zwrotów określoną treścią następowało ad casum, nie zaś odczytywanie tekstu in abstracto.

Z powyższych względów na aprobatę zasługuje stanowisko wynikające z zaskarżonego wyroku, że nie zawsze dłuższe i powtarzające się nieobecność funkcjonariusza w służbie mogą mieści się w zakresie pojęcia "ważny interes służby" i w konsekwencji skutkować rozwiązaniem z tej przyczyny z policjantem stosunku służbowego. Sąd I instancji trafnie zauważył, że w tej kategorii spraw istotna powinna być nie tylko długość okresu nieobecności policjanta w służbie oraz wpływ takiego stanu rzeczy na możliwość prawidłowego funkcjonowania jednostki, w której funkcjonariusz ma pełnić służbę. Nie można bowiem ignorować rzeczywistych powodów absencji chorobowej. Niezbędnym jest zbadanie sprawy również i pod tym katem, zwłaszcza gdy policjant w toku całego postępowania, w tym w odwołaniu od decyzji zwolnieniowej, konsekwentnie wskazywał, że jego obecność w służbie spowodowana była wyłącznie leczeniem oraz rehabilitacją na skutek urazów, jakich doznał w czasie wykonywania obowiązków służbowych.

Dlatego uznać należy, że to nie WSA w Warszawie lecz organy Policji orzekające w sprawie błędnie interpretowały oraz oceniały dopuszczalny sposób zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Wywody Sądu I instancji w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń, podobnie jak stanowisko tego Sądu co konieczności uchylenia kontrolowanej przezeń decyzji Komendanta Głównego Policji. Sprawa niewątpliwie wymaga ponownego jej rozpatrzenia przez organ odwoławczy. Komendant Główny Policji zobowiązany będzie dostosować się do oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego, uwzględniając przy tym stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu podejmowania swej decyzji. Dopiero na podstawie wszechstronnej i wnikliwej analizy wszystkich okoliczności sprawy oraz po rozważeniu argumentów zawartych w odwołaniu strony możliwa będzie ocena czy za rozwiązaniem stosunku służbowego z D. R. przemawia interes służby oraz czy interes ten należy ocenić jako ważny w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.