Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1880/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Normalizacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 1,. art. 3 ust. 2 pkt 1, art. 12 ust. 1, art. 24
journal: Dz.U. 2014 poz 1728
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 109-7 par 4
journal: Dz.U. 2015 poz 882
law: Oświadczenie Rządowe z dnia 26 marca 2015 r. w sprawie wejścia w życie zmian do załączników A i B do Umowy europejskiej dotyczącej  międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2018 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kosztów badań laboratoryjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes UOKiK lub organ) decyzją z [...] czerwca 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 12 ust. 1, art. 24 ust. 1, 4 i 5 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz.U. z 2016 r. poz. 1928, z późn. zm., dalej: ustawa o monitorowaniu), utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] stycznia 2017 r., nr [...], którą nałożył na B.P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Spółka lub Skarżąca) obowiązek uiszczenia kwoty 853 zł stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki oleju napędowego.

Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń:

W trakcie kontroli przeprowadzonej 7 września 2016 r. na należącej do Spółki stacji paliw w miejscowości B. inspektorzy reprezentujący [...] Wojewódzkiego I. Inspekcji H. pobrali do badań próbki oleju napędowego. Próbki te inspektorzy przekazali do akredytowanego, niezależnego laboratorium Instytutu N. i G. – P. I.B. w K., które wykazały, że oferowany w dniu kontroli olej napędowy nie spełnia wymagań jakościowych z uwagi na zaniżony parametr "temperatura zapłonu", którego wynik badania wyniósł 49,5°C przy wymaganiach jakościowych powyżej 55°C.

Pismem z 23 września 2016 r. [...] Wojewódzki I. Inspekcji H. przekazał Spółce sprawozdanie z badań oleju napędowego oraz poinformował o możliwości złożenia wniosku o zbadanie próbki kontrolnej w terminie 7 dni od dnia przekazania protokołu kontroli. Kontrolowany nie skorzystał z możliwości zbadania próbki kontrolnej.

Po zakończeniu postępowania administracyjnego Prezes UOKiK decyzją z [...] stycznia 2017 r. nałożył na Spółkę obowiązek uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki oleju napędowego niespełniającego wymagań jakościowych.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka pismem z 27 lutego 2017 r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Według Spółki uchybienia stwierdzone przeprowadzonymi badaniami laboratoryjnymi nie zostały przez nią zawinione. Jako powód obniżenia temperatury zapłonu Spółka wskazała przewożenie przez dostawcę w tej samej cysternie najpierw benzyny, a następnie oleju napędowego. Jednocześnie podniosła, że kontrola na innej, należącej do niej stacji paliw w M., nie wykazała wadliwej jakości oleju napędowego, a stopień naruszenia wymagań jakościowych był niewielki i nie powodował negatywnych skutków dla eksploatacji pojazdów.

W dwóch pismach z 3 kwietnia 2017 r. Spółka wniosła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. z uwagi na brak zdolności do czynności prawnych.

Przywołaną na wstępie decyzją z [...] czerwca 2017 r. Prezes UOKiK utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że paliwa transportowane, magazynowane, wprowadzane do obrotu oraz gromadzone w stacjach zakładowych powinny spełniać wymagania jakościowe określone dla danego paliwa, których nie spełniała przebadana próbka paliwa pobrana na stacji paliw należącej do Spółki. Organ wyjaśnił jednocześnie, że przepis art. 24 ust. 1 ustawy o monitorowaniu, w sytuacji wykazania, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych, obliguje do nałożenia na kontrolowanego, w drodze decyzji, obowiązku uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań; w sytuacji natomiast gdy przeprowadzone badania wykażą, iż paliwo spełnia wymagania jakościowe, koszt tych badań ponosi Prezes UOKiK jako zarządzający systemem monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Odpowiedzialność za niezachowanie wymogów jakościowych ma charakter odpowiedzialności na zasadzie ryzyka, a nie winy, w związku z czym za niezachowanie wymogów jakościowych ponosi się odpowiedzialność niezależnie czy ma się tego świadomość, czy nie.

Prezes UOKiK stwierdził jednocześnie, że relacje handlowe, w tym sposób realizacji dostaw paliw pomiędzy Spółką a dostawcą, nie są przedmiotem prowadzonego postępowania. Spółka, akceptując opisany przez nią sposób dostaw, musi się liczyć z faktem, iż będzie oferowała w sprzedaży paliwo niespełniające wymagań jakościowych. Ilość naruszonych parametrów i skala naruszenia nie mają wpływu na nałożenie obowiązku uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Postępowanie dotyczy kontroli przeprowadzonej 7 września 2016 r. na należącej do Spółki stacji paliw w miejscowości B., nie zaś na stacji paliw w M.

Odnosząc się do wniosku Spółki o zawieszenie postępowania z uwagi na jej brak zdolności do czynności prawnych, Prezes UOKiK stwierdził, że zgodnie z informacjami zawartymi w Krajowym Rejestrze Sądowym Spółki (KRS) prezesem zarządu Spółki jest I. N.-K.. Jednocześnie organ odnotował, że do wniosków z 3 kwietnia 2017 r. Spółka dołączyła pisemną prośbę o przyjęcie rezygnacji ze stanowiska prezesa zarządu z 5 maja 2016 r. oraz dokument, który określiła mianem "notarialnie potwierdzonej rezygnacji". Dokument ten w ocenie Prezesa UOKiK nie potwierdza rezygnacji ze stanowiska prezesa zarządu, a z jego treści wynika jedynie, że I.N.-K. stawiła się 2 czerwca 2016 r. przed notariuszem i okazała dowód tożsamości. Tym samym zdaniem organu Spółka nie wykazała, że I. N.-K.przestała być prezesem zarządu Spółki.

Niezależnie od powyższego Prezes UOKiK wskazał, że utrata przez spółkę zarządu nie powoduje wygaśnięcia prokury, gdyż prokurent jest z mocy prawa uprawniony do reprezentowania spółki w sprawach sądowych i pozasądowych związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Z uwagi na powyższe organ uznał, że nawet gdyby założyć, iż rezygnacja jedynego członka zarządu została przyjęta, to Spółka jest (nadal) skutecznie reprezentowana przez jej samoistnego prokurenta(tu M.K.), a zatem nie zachodzą przesłanki zawieszenia toczącego się postępowania.

Zgodnie z art. 1091 k.c. prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców, które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Prokurent składa własne oświadczenia woli, ale działa w imieniu i z bezpośrednim skutkiem dla mocodawcy.

Na ww. decyzję ostateczną organu Spółka pismem z 27 lipca 2017 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Zdaniem skarżącej Spółki uchybienia stwierdzone przeprowadzonymi badaniami w zakresie wymagań jakościowych nie zostały zawinione przez skarżącą, a możliwość obniżenia temperatury zapłonu oleju napędowego występuje wyłącznie w przypadku przewożenia przez dostawcę w tej samej cysternie najpierw benzyny, a następnie oleju napędowego. Skarżąca zastrzegła przy tym, że nie posiadając koncesji na transport paliw ciekłych, nie dostarczała produktu niespełniającego wymagań jakościowych. W takiej sytuacji nie może odpowiadać za dostawcę paliwa i ponosić konsekwencji finansowych jego działań, tym bardziej iż nie ma możliwości kontroli dostawcy paliwa. Przy dostawie paliwa otrzymała świadectwo jakości dostarczonego paliwa, w związku z czym nie miała podstaw do kwestionowania wymogów jakościowych.

Ponadto Skarżąca podniosła, że w toku postępowania administracyjnego nie posiadała zarządu uprawnionego do reprezentacji Spółki, w związku z czym nie mogła uczestniczyć w czynnościach postępowania i przedkładać dokumentów. Zdaniem Skarżącej brak uczestnictwa strony w postępowaniu skutkuje wadą prawną w postaci nieważności decyzji. Z dokumentów złożonych do akt postępowania wynika, że ówczesna prezes zarządu złożyła skutecznie rezygnację z pełnionej funkcji. Rezygnacja ta nie została zgłoszona do Krajowego Rejestru Sądowego, gdyż wykreślenia może dokonać nowy zarząd Spółki. Brak zgłoszenia nie ma wpływu na skuteczność rezygnacji, gdyż wpis ma w tym przypadku charakter deklaratoryjny, a rezygnacja z funkcji prezesa zarządu jest jednostronną czynnością prawną skuteczną z chwilą dojścia do Spółki. Zdaniem Skarżącej w sytuacji, gdy osoba prawna nie ma organu powołanego do jej reprezentowania, to pomimo posiadania zdolności sądowej i procesowej nie może ujawniać swojej woli i podejmować czynności prawnych, nawet jeżeli ma prawidłowo umocowanego pełnomocnika (prokurenta) ustanowionego przed utratą organu powołanego do jej reprezentowania. Brak organu powołanego do reprezentowania strony stanowi przyczynę nieważności postępowania niezależnie od tego, czy w jej imieniu działa pełnomocnik bądź prokurent. Prokurent jest jedynie pełnomocnikiem osoby prawnej o rozszerzonych kompetencjach i nie jest organem osoby prawnej. Brak organów Spółki pozbawił ją możliwości działania w postępowaniu administracyjnym oraz skutecznego wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organ wywiązał się w tej sprawie z wynikającego z przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w tym wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Dokonał na tej podstawie ustaleń pozwalających na prawidłowe zastosowanie szeroko omówionych w decyzji przepisów prawa materialnego w procesie subsumpcji stanu faktycznego sprawy pod te przepisy. Argumentacja organu, szeroko cytowana w części wstępnej uzasadnienia, która legła u podstaw podjętego rozstrzygnięcia nie nasuwa – wbrew stanowisku i zarzutom skargi – żadnych wątpliwości, w pełni wyjaśnia motywy działania organu i jest przekonująca, tak że nie ma potrzeby jej powtarzania.

Można jedynie dla porządku podkreślić, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy o monitorowaniu paliwa transportowe, magazynowane, wprowadzane do obrotu oraz gromadzone w stacjach zakładowych powinny spełniać wymagania jakościowe, określone dla danego paliwa ze względu na ochronę środowiska, wpływ na zdrowie ludzi oraz prawidłową pracę silników zamontowanych w pojazdach, w tym ciągnikach rolniczych, maszynach nieporuszających się po drogach, a także rekreacyjnych jednostkach pływających. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 tej ustawy zabrania się transportowania, magazynowania, wprowadzania do obrotu oraz gromadzenia w stacjach zakładowych paliw ciekłych niespełniających wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 lub art. 6 ust. 3 ustawy.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o monitorowaniu Minister Gospodarki wydał rozporządzenie z dnia 9 października 2015 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1680 – dalej: rozporządzenie). W myśl § 1 pkt 3 tego rozporządzenia wymagania jakościowe dla paliw ciekłych – oleju napędowego stosowanego w szczególności w pojazdach (...) wyposażonych w silniki z zapłonem samoczynnym, określa załącznik nr 3 do rozporządzenia, w którym podany jest m.in. parametr temperatury zapłonu.

W tej sprawie parametr temperatury zapłonu wyniósł 49,5oC przy wymaganiach jakościowych powyżej 55oC. Jest to okoliczność poza sporem, gdyż skarżąca Spółka, która nie skorzystała z możliwości zbadania próbki kontrolnej, wyniku tego badania nie kwestionuje; w świetle wskazanych przepisów i akt administracyjnych sprawy organ prawidłowo stwierdził w tej sytuacji, opierając się na wynikach badania laboratoryjnego próbki podstawowej oleju napędowego przeprowadzonego przez akredytowane laboratorium Instytutu N. i G. – P. I.B. w K., że oferowany przez Spółkę w dniu kontroli olej napędowy nie spełnia wymagań określonych w ww. załączniku nr 3 do rozporządzenia z dnia 9 października 2015 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych, a to z uwagi na zaniżony parametr temperatury zapłonu.

Zgodnie z art. 24 ust. 1 ww. ustawy o monitorowaniu, jeżeli przeprowadzone badania wykazały, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych określonych w ustawie, Zarządzający, w drodze decyzji, nakłada na kontrolowanego obowiązek uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Zarządzającym jest Prezes UOKiK (art. 12 ust. 1 ustawy). Zgodnie z ust. 4 art. 24 Zarządzający ustala wysokość należności pieniężnej, o której mowa w ust. 1, na podstawie faktury wystawionej przez kierownika akredytowanego laboratorium, w którym wykonano badania próbki, a w przypadku gdy badania próbki wykonano w laboratorium prowadzonym przez Inspekcję Handlową – na podstawie ustaleń kierownika tego laboratorium. Koszty badań wykonanych przez ww. laboratorium Instytutu N. i G. – P. I.B. w K. ustalone zostały w sprawie na podstawie szczegółowego załącznika nr 1 do faktury nr [...] z [...] września 2016 r. (por. akta administracyjne – k. 34 i nast.). W świetle tych dokumentów organ prawidłowo ustalił wysokość należności pieniężnej stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań ww. próbki oleju napędowego, którą obciążył stronę skarżącą.

Jak już wzmiankowano skarżąca Spółka nie kwestionowała w sprawie wyniku badania ww. próbki oleju napędowego (tak samo zresztą jak wysokości ww. należności pieniężnej stanowiącej równowartość przeprowadzonych badań). Zarzuty skargi w obszarze argumentacji związanej z kontrolą stacji paliw i z tym badaniem Spółka koncentruje natomiast na niezawinieniu uchybień stwierdzonych przeprowadzonymi badaniami w zakresie wymagań jakościowych oleju napędowego, jako że "jedyna możliwość obniżenia temperatury oleju napędowego występuje wyłącznie w przypadku przewożenia przez dostawcę w tej samej cysternie najpierw benzyny, a następnie oleju napędowego". Akcentuje też otrzymywane przy dostawie paliwa świadectwa jego jakości skutkujące – zdaniem skarżącej Spółki – brakiem podstaw prawnych do kwestionowania wymagań jakościowych paliwa, jak również nieświadomość "zaistnienia przedmiotowej okoliczności" do czasu stwierdzenia nieprawidłowości.

Wynika z tego zatem, że nieprawidłowość tę (co do wymagań jakościowych paliwa) Skarżąca upatruje w działaniach dostawcy, za którego "nie może odpowiadać i ponosić konsekwencji finansowych", sama bowiem nie dostarczała tego produktu.

Jest to jednak argumentacja bezzasadna. Paliwo – sporny olej napędowy wprowadzała do obrotu skarżąca Spółka. W myśl zaś ww. art. 3 ust. 1 ustawy o monitorowaniu paliwa wprowadzane do obrotu oraz gromadzone w stacjach zakładowych winny spełniać wymagania jakościowe, tak samo jak paliwa transportowane i magazynowane. Zabrania się natomiast transportowania, magazynowania, wprowadzania do obrotu oraz gromadzenia w stacjach zakładowych paliw ciekłych niespełniających tych wymagań (art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o monitorowaniu). Każdy z podmiotów, tj. transportujący, magazynujący, wprowadzający do obrotu czy gromadzący paliwo w stacjach zakładowych, odpowiada za jego jakość i będąc skontrolowany ponosi konsekwencje niespełniania wymagań jakościowych – jak w tej sprawie w postaci obowiązku uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki paliwa. Organ prawidłowo przy tym wywiódł (por. uzasadnienie zaskarżonej decyzji na str. 5), że odpowiedzialność ta ma charakter odpowiedzialności na zasadzie ryzyka a nie winy i tym samym zachodzi niezależnie od świadomości kontrolowanego podmiotu co do niezachowania wymogów jakościowych paliwa (tu oleju napędowego wprowadzanego do obrotu przez skarżącą Spółkę na skontrolowanej stacji paliw). W sprawie kontrolowano paliwo oferowane na stacji paliw przez Spółkę, a nie przewożone w cysternie dostawcy, dlatego nie budzi zastrzeżeń uwaga zaskarżonej decyzji o relacjach handlowych Skarżącej z dostawcą (w tym sposób realizacji dostaw na skontrolowaną stację paliw), które nie są przedmiotem tego postępowania, a w konsekwencji nie mają znaczenia dla oceny podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Skarżąca odpowiada za jakość paliwa, które oferuje do sprzedaży i jest to odpowiedzialność własna, niezwiązana z dostawcą. Rzeczą Skarżącej było zadbać o sprostanie wymaganiom jakościowym oferowanego paliwa. Kontrola nie dotyczyła w tej sprawie dostawcy paliwa, czy przewoźnika, tylko Spółki oferującej to paliwo indywidualnym podmiotom; zatem wskazywane przez Spółkę świadectwa jakości dostarczanego paliwa, jakie otrzymuje przy dostawie pozostają bez znaczenia w sprawie, skoro skontrolowane na stacji Spółki paliwo nie odpowiadało wymaganiom jakościowym określonym dla oleju napędowego. Okoliczność tych świadectw nie dowodzi wymagań jakościowych wprowadzanego do obrotu paliwa, gdyż istotne w sprawie jest bowiem to jakie paliwo Spółka wprowadza do obrotu/sprzedaje, a nie jakie nabywa od dostawcy.

W świetle ww. art. 24 ust. 1 ustawy o monitorowaniu niespełnianie przez paliwo wymagań jakościowych obliguje Zarządzającego (Prezesa UOKiK) do wydania decyzji o nałożeniu na kontrolowanego obowiązku uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań paliwa w tym względzie.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w uzasadnieniu wyroku z 20 maja 2014 r. II GSK 392/13, nawiązując też do innego wyroku tego Sądu z 17 marca 2008 r. II GSK 455/07, sam fakt stwierdzenia przy pomocy badań, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych stanowi wystarczającą i jedyną przesłankę do obciążenia kontrolowanego kosztami badań. Z jasnej treści przepisu art. 24 ust. 1 ustawy o monitorowaniu wynika bowiem, że jedyną przesłanką do jego zastosowania jest wynik badania wskazujący, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych.

Podobnie w wyroku z 4 sierpnia 2016 r. II GSK 307/15 NSA, wypowiadając się na temat uwarunkowań decyzji zobowiązującej kontrolowanego na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy i monitorowaniu do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość przeprowadzonych badań, która to decyzja może dotyczyć wyłącznie kosztów badania próbki podstawowej paliwa, zauważył, że wystarczającą i jedyną przesłanką obciążenia kontrolowanego tymi kosztami jest negatywny wynik badań wskazujących, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych określonych w ustawie.

W tym stanie rzeczy, w okolicznościach stanu faktycznoprawnego tej sprawy, zaskarżona decyzja jest konsekwencją zastosowania się organu i zrealizowania obowiązku jaki wynika z wiążących organ ww. przepisów prawa. W ocenie Sądu organ obowiązek ten wykonał prawidłowo.

Nie jest w sprawie też zasadna ta część argumentacji skargi, która kwestionuje dochowanie przez organ zasad formalnych postępowania administracyjnego w sprawie, w szczególności obliczona na wykazanie, że skarżąca Spółka nie posiadała w trakcie tego postępowania zarządu uprawnionego do reprezentacji Spółki, przez co nie mogła uczestniczyć w czynnościach tego postępowania, co skutkuje nieważnością decyzji. Według Skarżącej w postępowaniu tym doszło do skutecznej rezygnacji z pełnienia funkcji przez jedynego członka zarządu – I. N.-K. i nie powołano innych członków zarządu, a Spółka nie ma obecnie organów uprawnionych do jej reprezentacji, co uniemożliwia korzystanie z posiadanej zdolności do czynności prawnych.

Tymczasem na bazie zgromadzonych w aktach administracyjnych materiałów sprawy organ zasadnie wywiódł brak wykazania w sprawie, że I. N.–K.przestała być prezesem zarządu Spółki. Zgodnie bowiem z informacjami zawartymi w KRS nr [...](k. 67 akt administracyjnych) aktualnymi w dacie zaskarżonej decyzji i wcześniej (informacje te w tym zakresie danych nie uległy zmianie w późniejszych okresach – por. pozostałe wydruki z KRS–u w aktach administracyjnych i sądowych sprawy, łącznie z wygenerowanym z Centralnej Informacji KRS wydrukiem według stanu na 7 maja 2018 r. – czyli na dwa dni poprzedzające termin rozprawy sądowej) przez cały ten czas prezesem zarządu Spółki była (i jest) I.N.-K.. Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 700 j.t. ze zm.) domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru (KRS-u) są prawdziwe.

Organ prawidłowo uznał brak obalenia tego domniemania przez stronę skarżącą (por. uzasadnienie zaskarżonej decyzji na str. 6 - 7 i odpowiedź na skargę na str. 7 i nast.). W szczególności prawidłowe jest stanowisko organu, który w dokumentach przedłożonych w sprawie przez Skarżącą nie dopatrzył się potwierdzenia rezygnacji ze stanowiska prezesa zarządu, m.in. zasadnie przyjmując brak takiego potwierdzenia w oparciu o ww. dokument określony przez skarżącą mianem "notarialnie potwierdzonej rezygnacji", a który został złożony z prośbą przyjęcia tej rezygnacji z 5 maja 2016 r. adresowaną do Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki (por. k. 75-76 akt administracyjnych). Z niczego nie wynika bowiem, żeby ta prośba w trybie stosownych przepisów została uwzględniona, a I. N.-K. przestała być prezesem zarządu.

Przede wszystkim jednak organ zasadnie zauważył, że w sprawie tej nawet założenie przyjęcia ww. rezygnacji nie prowadzi do ustania bytu osoby prawnej, ani do niemożności działania z powodu braku powołanych do tego organów (por. art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a.), gdyż skarżąca Spółka była/jest skutecznie reprezentowana przez prokurenta samoistnego M. K.. W świetle natomiast art. 1097 § 4 Kodeksu cywilnego (k.c.) utrata przez przedsiębiorcę (tu Spółkę) zdolności do czynności prawnych nie powoduje wygaśnięcia prokury. Zatem wszystkie czynności dokonane przez prokurenta były ważne, a w składzie Spółki nie zachodziły tym samym braki uniemożliwiające jej działanie. Wskazany prokurent w toku postępowania administracyjnego był osobą umocowaną do reprezentacji skarżącej Spółki (por. wydruki z KRS-u w aktach administracyjnych sprawy). Umocowanie takie wykazał też będąc wezwany przez Sąd w trybie uzupełnienia braków formalnych skargi do Sądu wydrukiem – odpis pełny z KRS-u według stanu na dzień 11 października 2017r. oraz oświadczeniem o udzieleniu prokury z 1 czerwca 2017 r. podpisanym przez prezes zarządu Spółki I. N.-K. (por. k. 28 i nast. akt sądowych).

Reasumując tę część rozważań, skoro Spółka umocowała do działania w swoim imieniu prokurenta samoistnego (oprócz ww. wydruków z KRS-u, por. też dokument >prokura< z 1 czerwca 2017 r.), który z mocy ustawy uprawniony jest do reprezentowania Spółki w sprawach sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a utrata przez Spółkę zarządu (uwzględniając takie założenie) nie powoduje wygaśnięcia prokury (wpis prokury jak i wykreślenie jej z KRS-u ma charakter deklaratoryjny – por. na ten temat wyrok NSA z 31 sierpnia 2016 r. I GSK 342/16, który stwierdził też m.in., że celem rozwiązania ww. art. 1097 § 4 k.c. jest przeciwdziałanie utrudnieniom w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa, a utrata lub braki w składzie organu reprezentującego osobę prawną nie mogą - zgodnie z tym przepisem – powodować wygaśnięcia prokury), brak podstaw w okolicznościach faktycznoprawnych tej sprawy do stwierdzenia po stronie skarżącej Spółki braku w postępowaniu administracyjnym należytej reprezentacji (nawet przy założeniu braku w obsadzie organu Spółki) i w konsekwencji do uznania o nieważności tego postępowania i wydanego w jego wyniku rozstrzygnięcia w sprawie.

Z tych wszystkich powodów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.