Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1802/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Centralna Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Kwiecińska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA – Andrzej Góraj Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej 1. oddala skargę w części dotyczącej kategorii zdolności do służby, 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska (dalej: "CWKL") orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] utrzymała w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej: RWKL w [...]) z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] wydane w stosunku do A. K.

Do wydania powyższych orzeczeń doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych w [...] skierował A. K. do RWKL w [...], celem ustalenia aktualnego stanu zdrowia w związku z zakończeniem służby wojskowej.

Orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1,6 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1414) oraz § 11, § 16 pkt 1 i 2, oraz § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. poz. 761) oraz § 5 i 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dna 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. poz. 1013) dokonała u A. K. następującego rozpoznania:

1) Przebyta gruźlica płuca prawego (2012 r.) – § 36 pkt 1;

2) Przewlekły zespół bólowy lędźwiowo-krzyżowy objawowy z okresowymi zaostrzeniami w przebiegu dyskopatii kręgosłupa L3/L4/L5 – § 62 pkt 1, § 34 pkt 5;

3) Stopy koślawo-płaskie – § 78 pkt 1 4;

4) Kolana koślawe – § 77 pkt 2;

5) Astygmatyzm krótkowzroczny oka prawego – §13 pkt 1;

6) Hipertransaminazemia do diagnostyki – § 44 pkt 6;

7) Blizna po appendectomii – § 3 pkt 1;

8) Przebyta tonsillektomia – bez § bez pkt;

9) Rozległa próchnica zębów – § 24 pkt 5;

10) Braki uzębienia – § 24 pkt 1.

W pkt 9 orzeczenia określono kategorię zdolności A. K. jako kategorię Z – zał. 1 grupa II – zdolny do zawodowej służby wojskowej. Natomiast w pkt 10 wskazano, że schorzenia wymienione w pkt 1-10 nie pozostają w związku ze służbą wojskową.

Od powyższego orzeczenia A. K. wniósł odwołanie do CWKL, w którym wskazał, że nie może zgodzić się z oceną organu, iż stwierdzone schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową.

Orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] CWKL, działając na podstawie § 7 pkt 1 i § 22 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r., utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie RWKL w [...].

W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że z odpisu przebiegu służby wynika, iż A. K. pełnił zasadniczą służbę wojskową przez 8 miesięcy na przełomie 2008 -2009 r., a następnie służył ponownie jako żołnierz zawodowy od końca grudnia 2010 r. do [...] czerwca 2015 r. Organ stwierdził, że z informacji o warunkach i przebiegu służby wojskowej dla celów wojskowych komisji lekarskich nie wynika, aby pełnił on służbę w warunkach szczególnie szkodliwych i uciążliwych dla zdrowia oraz aby z tego powodu pobierał jakieś dodatki specjalne, bądź przebył jakieś urazy. Wynika z niej jedynie, iż w okresie służby chorował przewlekle i korzystał z pomocy służby zdrowia. W okresie od [...] stycznia do [...] stycznia 2012 r. przebywał w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w [...] z rozpoznaniem "gruźlica płuca prawego". Ponadto w badaniu MR z [...] marca 2015 r. uwidoczniono zwyrodnienie stawów kręgosłupa. Orzekany stawiając się w RWKL dostarczył kartę wypisową z w/w pobytu w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w [...] Oddział [...] z rozpoznaniem A16.0 (co oznacza zgodnie z kwalifikacją chorób – gruźlica płuc, bakteriologicznie i histologicznie ujemna). Z karty tej wynika, iż ze względu na męczący kaszel i zwiewne zmiany naciekowe w szczycie płuca prawego u orzekanego włączono leczenie przeciwprątkowe i zalecono dalsze leczenie w Poradni Chorób Płuc. Orzekany dostarczył także wynik badania USG jamy brzusznej z [...] listopada 2014 r., gdzie stwierdza się podwyższenie echogeniczności miąższu wątroby o typie stłuszczenia oraz pojedyncze powiększone węzły chłonne do 20 mm w pachwinach o charakterze odczynowym. Ponadto A. K. dostarczył kserokopie zapisu trzech wizyt u lekarza internisty z [...],[...] i [...] marca 2015 r. z rozpoznaniem [...]. Przedłożył także wynik badania MR kręgosłupa L-S z [...] marca 2015 r., gdzie stwierdzono m.in. guzki [...] (czyli zmiany po przebytej w wieku nastoletnim i często występującej w populacji chorobie [...]), zwężenie i zmiany degeneracyjne krążków, co jak określił radiolog "przemawia za zwyrodnieniem", zmiany zwyrodnieniowe w stawach międzykręgowych z odczynem degeneracyjnym szpiku oraz powstałe na tle tych zmian degeneracyjnych wypuklenie krążka L3-4 i przepuklina L4-5.

CWKL podniosła również, że po analizie zgromadzonej dokumentacji stwierdza brak podstaw do uznania związku schorzeń 1, 2 i 6 z zawodową służbą wojskową. Organ wskazał, że A. K. podał, iż gruźlicy nabawił się pełniąc służbę w zimnych garażach. CWKL wyjaśniła, że gruźlica jest chorobą zakaźną i do zakażenia dochodzi przez kontakt z materiałem zakaźnym, czyli zakażonymi osobami ewentualnie mlekiem lub zwierzętami. Sam fakt pracy w zimnym pomieszczeniu nie powoduje rozwoju infekcji, gdyż niezbędne jest źródło bakterii. Orzekany jako żołnierz nie służył w miejscu bezpośrednio zawodowo narażonym na kontakt z materiałem zakaźnym (jak np. personel medyczny w laboratorium, w szpitalu czy ambulatorium), ani też nie wskazał żadnej osoby chorej w miejscu pracy, od której uległ on zakażeniu. W ocenie CWKL nie ma merytorycznych podstaw do uznania, że do zakażenia doszło w miejscu pełnienia służby. Odnośnie schorzenia z pkt 2 rozpoznania to, zdaniem CWKL, opis jasno wskazuje, iż zmiany w kręgosłupie orzekanego nie są pochodzenia pourazowego (jak twierdzi orzekany po dźwiganiu szaf pancernych), a są pochodzenia zwyrodnieniowego. Z przedstawionego opisu badania MR jasno wynika, iż u orzekanego występują zmiany pochodzące z okresu dojrzewania po przebytej martwicy kręgów (chorobie [...]), zmiany dehydratacyjne i zwyrodnieniowe krążków i niektórych stawów międzykręgowych i to na ich tle doszło do powstania dyskopatii (czyli zwyrodnienia krążków). Wobec powyższego opisu rodzaju zmian w kręgosłupie, zdaniem CWKL, trudno uznać, iż orzekany w momencie wcielenia do służby był zupełnie zdrowy, ale z racji niewystępowania jeszcze objawów bólowych i wobec faktu, iż najpewniej nie miał wówczas wykonywanego badania obrazowego kręgosłupa, wady te nie zostały ujawnione. Organ wyjaśnił, że zmiany zwyrodnieniowe są następstwem zużycia się kostno-stawowej struktury i przebiegają one synchronicznie z wiekiem biologicznym, a szybkość ich rozwoju jest uwarunkowana genetycznie. Rozpoczynają się we wczesnym dzieciństwie, ujawniają się w postaci zmian radiologicznych dolegliwości podmiotowych oraz zmian przedmiotowych w wieku 20-40 lat. W początkowej fazie choroby krążka międzykręgowego występują zmiany degeneracyjne, wywołujące rozpad koloidów i odwodnienie jądra miażdżystego (zmiany dehydratacyjne), a w następstwie ubytek masy krążka, co w badaniach radiologicznych odczytywane jest pod postacią jego zwężenia, dehydratacji a następnie dyskopatii. CWKL wskazała także, że zmiany zwyrodnieniowe w obrębie kręgosłupa występują u całej populacji, w tym u osób wykonujących przez większą cześć życia zawodowego lekką pracę. Zgodnie z przepisami u takich osób nie są one zaliczane, jako choroby zawodowe. Jedynie osoby wykonujące ustawicznie przez wiele lat ciężką pracę fizyczną i statyczną np. pracownicy transportu podnoszący ciężkie obiekty, pracownicy linii produkcyjnych itp., czy też żołnierze w służący w jednostkach reprezentacyjnych, czy desantowo-szturmowych, mogą mieć uznane schorzenia kręgosłupa jako przyczynowo związane z charakterem ich działalności służbowej. W większości przypadków zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa uznawane są jako następstwa naturalnego lub też przyspieszonego istnieniem wad wrodzonych i rozwojowych, starzenia się organizmu (niezależnie od rodzaju populacji - cywilna czy też wojskowa).

Odnośnie pkt 6 rozpoznania CWKL, podniosła, że trudno uznać to schorzenie za będące następstwem leczenia lekami przeciwgruźliczymi, gdyż takie odchylenia ustępują w ciągu 1 miesiąca (przy nieznacznym wzroście transaminaz) do maksymalnie 6 miesięcy (przy ich znacznym wzroście) po odstawieniu leku (orzekany był leczony w 2012 r.). Tym samym wyklucza to obecnie taką przyczynę wzrostu transaminaz u orzekanego. Obecny wzrost transaminaz należy raczej wiązać, tak jak z resztą w większości wykrywanych przypadków w ramach badań RWKL, z niewłaściwymi nawykami żywieniowymi, czy błędami dietetycznymi.

Na powyższe orzeczenie A. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi wskazał, że źródłem jego choroby – gruźlicy, jest jednostka wojskowa w [...]. Podniósł, że wie o innych przypadkach chorych żołnierzy na gruźlicę w tej jednostce. Podał, że nikt z jego rodziny nigdy nie chorował na tę chorobę. Przed przystąpieniem do służby był kompleksowo badany przez komisję wojskową i nie stwierdzono wówczas u niego żadnych chorób. Podniósł także, że nie zgadza się z opisem jego schorzenia dotyczącym bólów kręgosłupa.

W odpowiedzi na skargę CWKL wniosła o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ podniósł, że ustalenie związku chorób i schorzeń ze służbą wojskową nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. Sąd wezwał skarżącego do udzielenia informacji w terminie 7 dni, czy przedmiotem jego skargi jest orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w całości, czy też wyłącznie w części, tj. w zakresie, w jakim orzeczenie to utrzymuje w mocy pkt 10 orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. (związek stwierdzonych schorzeń z zawodową służbą wojskową). Skarżący został poinformowany, że skarga na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w zakresie związku stwierdzonych schorzeń ze służbą jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Ponadto Sąd poinformować skarżącego, że w przypadku nieudzielania odpowiedzi na wezwanie w wyznaczonym terminie Sąd uzna, iż przedmiotem jego skargi jest orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w całości. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] listopada 2015 r. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.".

Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd, z uwagi na brak odpowiedzi skarżącego na wezwanie z dnia [...] listopada 2015 r., przyjął, iż przedmiotem jego skargi jest orzeczenie CWKL z dnia [...] czerwca 2015 r. w całości.

Skarga na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w zakresie dotyczącym określenia inwalidztwa, związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową i zdolności do pracy jest niedopuszczalna i w tym zakresie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r., sygn. OSK 1203/04, http://orzeczenia.nsa.gov.pl)

Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby wojskowej. Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Podstawę takich orzeczeń stanowią w obecnym stanie prawnym przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 648 ze zm.), ustawa z 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2014 r., poz. 213 ze zm.), ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 666 ze zm.).

Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Dzieje się tak dlatego, że decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez wojskowe komisje lekarskie, lecz przez inne organy (wojskowy organ emerytalny lub ZUS). Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych postępowaniach mają natomiast wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

W świetle powyższego sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (v. uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, OSNP 2000/5/167, postanowienie Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100, ONSA 2001/2/47, wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04, a także w wyroku z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2227/11).

Uznając za dopuszczalną skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w zakresie dotyczącym określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga w tym zakresie nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, orzeczenie o zaliczeniu danego żołnierza lub innej osoby do jednej z kategorii, o których mowa w ust. 6, właściwe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej.

Ponadto w przepisie art. 5 ust. 8 powołanej ustawy, ustawodawca zawarł upoważnienie dla Ministra Obrony Narodowej do wydania w porozumieniu z Ministrem Zdrowia, rozporządzenia regulującego orzekanie o zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

W § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach określono wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa. Natomiast § 2 rozporządzenia stanowi, że wykazy chorób lub ułomności, o których mowa w § 1 i 3, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Wykaz chorób lub ułomności, o którym mowa w § 1 pkt 2, określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

Przepisy wskazanego rozporządzenia nie zawierają odesłania do stosowania w sprawach nieregulowanych odpowiednio przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "k.p.a.", jednak w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się na ich zastosowanie (v. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 851/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślenia wymaga przy tym, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o zdolności do zawodowej służby wojskowej, które obejmują zagadnienia wymagające wiedzy medycznej, sprowadza się do oceny prawidłowości postępowania w zakresie ustalenia stanu zdrowia orzekanego, a w szczególności prawidłowego zastosowania przepisów procesowych i materialnych.

W ramach tak pojętej kontroli, sąd administracyjny nie posiada uprawnień do weryfikacji medycznych ustaleń lekarzy orzekających w Komisji i nie może dokonywać zmiany w tym zakresie, a tym samym zmiany kategorii zdolności do służby wojskowej.

W ocenie Sądu, komisje lekarskie prawidłowo oceniły, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, że skarżący jest zdolny do zawodowej służby wojskowej i prawidłowo zakwalifikowały go do kategorii Z.

Zdaniem Sądu, na podstawie zgromadzonych materiałów, nie ma podstaw do podważenia oceny organów. Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdzał istnienie u skarżącego rozpoznanych schorzeń, a mianowicie: przebytej gruźlicy płuca prawego, przewlekłego zespołu bólowego lędźwiowo-krzyżowego, stopy koślawo-płaskiej, kolan koślawych, astygmatyzmu krótkowzrocznego oka prawego, hipertransaminazemii, blizny po appendectomii, przebytej tonsillektomii, próchnicy zębów i braków uzębienia. Skarżący zresztą istnienia tych chorób nie kwestionował. Jak słusznie ustaliły organy, schorzenia te nie czynią skarżącego niezdolnym do zawodowej służby wojskowej. Ustalenie bowiem tego, czy dane schorzenie powoduje niezdolność do zawodowej służby wojskowej następuje w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz. 761). Organy prawidłowo wskazały, że skarżącego należy zaliczyć do grupy II, która obejmuje między innymi żołnierzy zawodowych. Grupa ta obejmuje, jak wynika z Załącznika nr 1 do rozporządzenia, kolumnę piątą wykazu chorób i ułomności uwzględnianą przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa, a także o ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach sił zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonym stanowisku służbowym. Rozpoznanie choroby wyszczególnionej w § 36 pkt 1 wykazu skutkuje uznaniu, że żołnierz zawodowy jest zdolny do zawodowej służby wojskowej (Z). Tak samo przepisy rozporządzenia regulują skutki rozpoznania schorzenia z § 62 pkt 1, § 34 pkt 5, § 78 pkt 1, § 77, pkt 2, § 13 pkt 1, § 44 pkt 6, § 3 pkt 1, § 24 pkt 5 i § 24 pkt 1 wykazu.

W sprawie nie doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, które miałoby wpływ na treść orzeczenia w zakresie zdolności do zawodowej służby wojskowej. Nie została naruszona zasada dwuinstancyjności postępowania. Organy rozpoznały i rozstrzygnęły sprawę w dwóch instancjach.

Zaskarżone orzeczenie zostało prawidłowo uzasadnione, zawiera wymagane elementy, które wynikają z § 24 ust. 1 rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r., tzn. rozpoznanie schorzenia i ustalenie kategorii zdolności do pełnienia służby wojskowej. Subiektywna ocena strony co do stanu zdrowia nie stanowi o niezgodności z prawem zaskarżonego, w wymienionym wyżej zakresie, orzeczenia.

Reasumując, zaskarżone orzeczenie CWKL w [...] utrzymujące w mocy orzeczenie RWKL w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. stwierdzające, że skarżący jest zdolny do zawodowej służby wojskowej nie narusza prawa.

Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, Sąd odrzucił skargę w pozostałym zakresie – jak w punkcie 2 wyroku.