Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 353/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Par. 2 pkt 1, 2, 5
journal: Dz.U. 2009 nr 40 poz 329
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania  pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach  gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.
article: Art. 20 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Elżbieta Kremer (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 22 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez E. P. decyzją z dnia 22 grudnia 2010 r. Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r, Nr 98, póz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r., Nr 98; poz. 834 z późn. zm.) decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...] z dnia [...] 2010 r. w sprawie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za 2009 r. dla E. P.

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

W dniu 28.04.2009 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął wniosek E. P. o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ozn. dalej ONW) za 2009 r. Wniosek dotyczył przyznania płatności do obszaru 3 działek rolnych (A o pow. 1,72 ha, B - 2,76 ha: C - 0,22 ha), położonych na 11 działkach ewidencyjnych znajdujących się w woj. [...], pow. k, gm. J, obr. S. E. P. łącznie zadeklarował 4,70 ha do płatności ONW.

W dniu 03.07.2009 r. w gospodarstwie strony została przeprowadzona kontrola na miejscu. W jej wyniku stwierdzono zawyżenia powierzchni zadeklarowanej do w/w płatności wobec powierzchni faktycznie do nich uprawnionej. Dotyczyło to obszaru zadeklarowanego jako działka rolna A (powierzchnia — stwierdzona wyniosła 1,15 ha) i B (powierzchnia stwierdzona wyniosła 2,23 ha).

Podczas kontroli wniosku stwierdzono, że suma powierzchni zadeklarowanych w ramach działki nr [...] do płatności jest różna od sumy powierzchni działek rolnych położonych na obszarze w/w działek ewid. powierzchni niezgłoszonej do programów pomocowych i powierzchni zalesionych. Powierzchnie zadeklarowane do płatności na działkach rolnych A i B nie stanowiły ponadto zwartego (tj. tworzącego jedną całość) obszaru gruntu rolnego. W/w stało się powodem wystosowania do skarżącego wezwania do złożenia wyjaśnień nr [...] z dnia 13-07-2009 r. W dniu 27-08-2009 r. do w/w Biura Powiatowego ARiMR wpłynęła korekta wniosku skarżącego, w ramach której powierzchnia działek rolnej B i C została przez skarżącego podzielona na działki B o pow. 1,88 ha, C - 0,89 ha, D - 0,05 ha i E - 0,12 ha.. Podczas dalszej kontroli wniosku stwierdzono także, że powierzchnia leżąca na obszarach ONW na której skarżący prowadził działalność rolniczą w 2009 r. była mniejsza niż powierzchnia na której strona zobowiązała się prowadzić taką działalność w związku z otrzymaniem w/w płatności.

Postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego zostało zakończone decyzją Kierownika w/w Biura Powiatowego ARiMR nr [...] z dnia [...] 2010 r. Na mocy w/w decyzji odmówiono mu przyznania płatności ONW za 2009 r. Przyczyną w/w rozstrzygnięcia było ustalenie, że powierzchnia, do której płatności ONW mogły zostać przyznane, była wyraźnie mniejsza niż powierzchnia, którą zadeklarowano do wspomnianych płatności. Powierzchnia stwierdzona (tj. faktycznie użytkowana rolniczo przez stronę, uprawniona do płatności) wyniosła wg organu l instancji 3,60 ha w przypadku płatności ONW.

W dniu 21.07.2010 r. do w/w Biura Powiatowego Agencji wpłynęło odwołanie E. P. od decyzji nr [...]. Postępowanie odwoławcze zostało zakończone decyzją Dyrektora OR ARiMR nr [...] z dnia [...] 2010 r. Zdaniem Dyrektora decyzja pierwszej instancji nie odnosiła się do kontroli przeprowadzonych w gospodarstwie skarżącego pod koniec lipca i w grudniu 2009 r. oraz ich konsekwencji. Efektem ponownego postępowania wyjaśniającego była decyzja Kierownika w/w Biura Powiatowego nr [...] z dnia [...] 2010 o treści tożsamej z uprzednio wydaną w sprawie, niemniej w uzasadnieniu zawierała informacje o wszystkich kontrolach wykonanych w gospodarstwie skarżącego.

Skarżący odwołał się od w/w decyzji, podnosząc, że w/w decyzja jest krzywdząca i nie odzwierciedla faktycznego stanu działek zadeklarowanych do płatności.

Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał opisaną na wstępie decyzje, zaznaczając, że postępowanie wyjaśniające organów ARiMR jest skoncentrowane na ustaleniu, jaka część powierzchni zadeklarowanej przez skarżącego w jego wniosku o przyznanie w/w wsparcia jest uprawniona do jego przyznania.

Szczegółowo odnosząc się do charakteru i znaczenia dla decyzji kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego wyjaśnił, że art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. (Dz. U. WE L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 z późn. zm.) wskazuje, że celem kontroli tego rodzaju jest skuteczne zweryfikowanie zgodności danych przedstawionych w danym wniosku, ze stanem faktycznym. Z uwagi na swoją specyfikę, kontrola taka ma w praktyce rozstrzygające znaczenie dla ustalenia, jak w rzeczywistości przedstawia się wypełnianie przez producenta wymogów wsparcia, o jakie się w danej sprawie ubiega. Wynika to w szczególności z wymienionych m.in. w art. 29 i 30 w/w rozporządzenia wymagań, dotyczących dokładności i wiarygodności pomiarów wykonywanych podczas takich kontroli. Organ ustalił, że gospodarstwo skarżącego zostało skontrolowane w dniu 03-07-2009 r., metodą inspekcji terenowej. Kontrola polegała na ustaleniu granic i powierzchni zadeklarowanych przez stronę działek rolnych, zweryfikowaniu grup upraw wskazanych przez stronę na tych działkach i stwierdzeniu stanu tych działek, co dot. m.in. tego, czy ich powierzchnie były w dobrej kulturze rolnej (były użytkowane rolniczo) na dzień 30 czerwca 2003 r. Lokalizacja w terenie obszarów zadeklarowanych do płatności odbyła się na podstawie danych dot. działek ewidencyjnych (położenie geograficzne, granice i wielkość), na których strona umiejscowiła w swym wniosku poszczególne działki rolne. Pomiary powierzchni uprawnionych do płatności zostały dokonane przy pomocy odbiorników nawigacji satelitarnej (GPS), umożliwiających odpowiednio dokładne obliczenia dot. obwodu i powierzchni kontrolowanego terenu. Ostateczne wyniki tych pomiarów zostały podane z uwzględnieniem tolerancji, której zakres jest uzależniony od wielkości i kształtu mierzonego obszaru oraz charakterystyk urządzeń którymi wykonano te pomiary. O tej kontroli producent nie został powiadomiony. Czynności sprawdzające w jej ramach przeprowadzili dysponujący odpowiednimi upoważnieniami pracownicy Biura Kontroli na Miejscu OR ARiMR. Rezultaty kontroli utrwalono w protokole nr [...], materiale fotograficznym i zapisach urządzeń pomiarowych (obejmujących/m.in. informacje dot. wytyczania granic działek rolnych w terenie). W/w protokół wskazuje m.in., że kontrolowany producent nie był obecny podczas przeprowadzanej u niego kontroli. Protokół pokontrolny został wysłany producentowi listem poleconym.

Gospodarstwo skarżącego było również przedmiotem kontroli dot. wypełniania wymogów tzw. wzajemnej zgodności (związanej głównie z dobrą kulturą rolną). Pierwsza z tych kontroli miała miejsce w dniu 22-07-2009 r. i została opisana w protokole nr [...]. Drugą wykonano w dniu 07-12-2009 r. i opisano w protokole nr [...]. Obie w/w kontrole zostały wykonane przez pracowników Biura Kontroli na Miejscu OR ARiMR bez uprzedniego powiadomienia strony, a protokoły z nich przekazano stronie drogą pocztowa.

Wyjaśniając motywy decyzji, organ podał, że decyzja, od której wniesiono odwołanie była przede wszystkim wynikiem stwierdzenia, że powierzchnia uprawniona za 2009 r. do płatności ONW była wyraźnie mniejsza niż powierzchnia, którą skarżący zadeklarował we wniosku o przyznanie w/w płatności. W/w niezgodność ustalono na podstawie pomiarów przeprowadzonych podczas w/w kontroli w gospodarstwie strony przy pomocy urządzeń GPS (nawigacji satelitarnej). Zawyżenia powierzchni uprawnionej do w/w płatności stwierdzono w przypadku działek rolnych A (położona na działce ewid. nr [...]) i B (zgodnie z wnioskiem obejmowała obszar dz. ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]). Zakwestionowane części tych działek (stanowiące wg organu l instancji 0,57 ha działki A i 0,53 ha działki rolnej B) zostały wykluczone z wniosku strony i potraktowane jako zawyżenia powierzchni uprawnionej do płatności. Odnośnie działki rolnej A stwierdzono ponadto brak jej wykoszenia w terminie wskazanym w § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2007 r., Nr 46, póz. 306 z późn. zm.), tj. do dnia 31 lipca 2009 r.

Organ odwoławczy podkreślił, że w szczególności z zawartości protokołu z kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie strony oraz wykonanych w związku z ta kontrolą pomiarów, zdjęć i szkiców sprawdzanych obszarów wynika sposób użytkowania i stan poszczególnych działek rolnych strony. Zapisy wykorzystanych podczas kontroli urządzeń pomiarowych umożliwiają również wiarygodne odtworzenie sposobu pomiaru działek rolnych, których części zostały ocenione jako nieuprawnione do w/w płatności. Ustalenia dokonane podczas tej kontroli nie pozwalały na uznanie, że na zakwestionowanym obszarze zgodnie z normami prowadzona jest uprawa roślin zadeklarowanych we wniosku strony. Wynikało to z wykrycia na zadeklarowanym przez stronę obszarze mniejszego terenu uprawnionego do płatności niż, ten który zadeklarowała strona. Dotyczyło to przede wszystkim zakrzaczeń we wschodniej części działki A (fot. nr 9, 10, 11, 12) i zakrzaczeń znajdujących się głównie w północnej części działki B. Na brak terminowego wykoszenia działki rolnej A (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8), wskazuje przede wszystkim fot. nr 2K Wyniki w/w kontroli potwierdzają również zdjęcia terenów zadeklarowanych przez stronę dostępne systemach elektronicznych ARiMR (2009 r.) i na ogólnodostępnej stronie internetowej www.geoportal.gov.pi (2009 r.).

Odnosząc się do zarzutu skarżącego z odwołania o niezgodności pomiarów z ewidencją gruntów – organ wyjaśnił, że Ewidencja Gruntów i Budynków czy Rejestr Gruntów zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, póz. 1086, z późn. zm.), nie są zbiorami informacji o działkach rolnych w rozumieniu ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r., Nr 10, poz. 76 ze zm.). Stąd też wypis z EGiB czy z RG, jak również pomiary związane z siatką działek ewidencyjnych lub podatkiem rolnym, czy też dokumenty, które oparto wyłącznie na nich, nie są i nie mogą być traktowane przez ARIMR jako wyłączne, czy też mające pierwszeństwo przed innymi źródłami informacji, co do charakterystyk użytkowanych działek rolnych.

Odnosząc się do drugiego zarzutu odwołania o nieuwzględnieniu trudnej sytuacji osobistej i majątkowej skarżącego organ zauważył, że rozstrzygając sprawy wniosków o płatności ARiMR musi jednak respektować wymogi związane z udzielaniem wsparcia danego rodzaju. Wsparcie, którym zarządza Agencja, może być bowiem przyznawane jedynie producentom rolnym spełniającym warunki określone przez prawo krajowe i unijne. Wszelkie odstępstwa, zarówno na korzyść, jak i niekorzyść producenta rolnego, stanowią rażące naruszenie prawa. Trudna sytuacja osobista lub majątkowa strony nie należy do przesłanek wpływających na przyznanie płatności, o jakie starano się w niniejszej sprawie. Tym samym nie mogła być ona wzięta pod uwagę podczas postępowania, którego efektem była zaskarżona decyzja.

Organ podsumował, że efekty czynności wyjaśniających przeprowadzonych w niniejszej sprawie i sposób ich udokumentowania, nie pozwalały na uznanie, że w przypadku zakwestionowanych działek rolnych były to obszary faktycznie użytkowane zgodnie z normami przez cały rok, za który starano się do tych obszarów o w/w płatności. Stwierdzone w sprawie strony nieprawidłowości miały również charakter ewidentnych naruszeń zapisów § 1 i § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2007 r., Nr 46, poz. 306 z późn. zm.). Zgodnie z §1 w/w rozporządzenia za grunt utrzymywany zgodnie z normami uznaje się grunty orne na których jest prowadzona uprawa roślin lub ugorowanie albo łąki i pastwiska, których okrywa roślinna jest koszona i usuwana co najmniej raz w roku, lub są na nich wypasane zwierzęta w okresie wegetacyjnym traw. Z kolei zgodnie z § 4 w/w rozporządzenia tereny użytkowane rolniczo, o których mowa w § 1 , nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami. Nieprawidłowy z punktu widzenia wszystkich w/w przepisów stan większości gruntów zadeklarowanych był powodem wydania przedmiotowej decyzji.

Konsekwencje stwierdzonego w niniejszej sprawie zawyżenia powierzchni uprawnionej do płatności ONW reguluje art. 16 ust 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006: r. (Dz. U. WE L 368 z 23.12.2006, str. 74 z późn. zm.). Zgodnie z jego brzmieniem, jeśli różnica między obszarem zadeklarowanym a obszarem faktycznie uprawnionym do płatności przekracza 30% obszaru stwierdzonego, lecz nie więcej niż 50%, to za przedmiotowy rok nie przyznaje się żadnej pomocy.

W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono bowiem, że powierzchnia uprawniona do płatności ONW wynosi w przedmiotowej sprawie 3 60 ha. Pierwotnie zadeklarowano do tych dopłat 4JO ha. Łączne zawyżenie powierzchni zadeklarowanej pierwotnie wyniosło w stosunku do powierzchni faktycznie uprawnionej do w/w płatności 30,56%. Nie stwierdzono, aby był to wynik celowego działania producenta. Ponieważ zawyżenie przekroczyło 20%, ale nie przekroczyło 50%, to zgodnie z zapisem art. 16 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006, konsekwencją tego była odmowa płatności ONW za rok, na który wnioskowano o wsparcie tego rodzaju. Organ zaznaczył przy tym, że z uwagi na poziom zawyżenia powierzchni uprawionej do płatności, uchybienia dot. braku wykoszenia działki rolnej A nie miały już znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy strony.

Decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stała się przedmiotem skargi E. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji lub korzystna dla niego zmianę zarzucając organom brak informacji o przeprowadzonych kontrolach, niedokładność samych kontroli, wynikająca z braku oznaczeń granic działek w terenie, niezasadne stwierdzenie braku spójności części działek ewid. Deklarowanych przez skarżącego do płatności, brak uwzględnienia danych zawartych w Ewidencji Gruntów i Budynków, co może spowodować błędna kwalifikację części działek jako łąki trwałe zamiast pastwisk oraz brak uwzględnienia trudnej sytuacji osobistej i finansowej, co miało przełożyć się na ograniczona możliwość dot. Min wykaszania deklarowanych gruntów i samego wypełnienia wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj.Dz. U. z 2012 poz.270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej

a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy wskazanej jako pierwsza Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tak określonej kognicji Sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Przedmiot sporu w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, a będący podstawą rozstrzygnięcia stan prawny jest wynikiem poczynionych ustaleń faktycznych. Biorąc pod uwagę, że zarzuty skargi sprowadzają się do kwestionowania ustaleń faktycznych w sprawie, czyli naruszenia przepisów postępowania, należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art.21 ust.1 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz.427) zwanej dalej ustawą , do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art.21 ust.2 ustawy w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art.81 kpa nie stosuje się. Natomiast w myśl art.21 ust.3 ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust.2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Powołany art. 21 ustawy wprowadza zatem istotne modyfikacje zasad procedowania w stosunku do reguł przewidzianych w kpa, czyli w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym. Modyfikacje te osłabiają pozycję procesową stron postępowania.

Jak wynika z akt administracyjnych w gospodarstwie skarżącego miały miejsce następujące kontrole: w dniu 3 lipca 2009r., kontrola polegała na ustaleniu granic i powierzchni zadeklarowanych przez stronę działek rolnych, zweryfikowaniu grup upraw wskazanych przez skarżącego na tych działkach i stwierdzeniu stanu tych działek ( protokół kontroli nr [...]). Gospodarstwo było również przedmiotem kontroli dot. wypełniania wymogów tzw. Wzajemnej zgodności. Pierwsza z tych kontroli miała miejsce w dniu 22 lipca 2009r (protokół kontroli nr [...], drugą wykonano w dniu 7 grudnia 2009r. (protokół kontroli nr [...]) . W czasie tej ostatniej kontroli odnośnie działki rolnej A stwierdzono brak jej wykoszenia w terminie wskazanym w § 1pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007r. tj do 31 lipca 2009r.

W rozpoznawanej sprawie najważniejsze okoliczności faktyczne ustalone zostały w wyniku kontroli w gospodarstwie skarżącego w dniu 3 lipca 2009r. Celem tej kontroli było zweryfikowanie zgodności danych podanych we wniosku ze stanem faktycznym. A z uwagi na specyfikę i charakter tego rodzaju spraw, przeprowadzana kontrola metodą inspekcji terenowej ma decydujące, rozstrzygające znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. W czasie tej kontroli stwierdzono, ze powierzchnia uprawniona za 2009r. do płatności ONW była wyraźnie mniejsza niż powierzchnia, którą skarżący zadeklarował we wniosku. To zawyżenie powierzchni uprawnionej do płatności ONW dotyczyło działki rolnej A ( położonej na działce ewidencyjnej nr [...]) i stanowiło 0,57 ha oraz działki rolnej B ( położonej na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [....], [...], [...], [...]) i stanowiło 0,53 ha. Zawyżenie powierzchni wynikło przede wszystkim z istniejących na działkach rolnych zakrzaczeń, dotyczyło to przede wszystkim zakrzaczeń we wschodniej części działki rolnej A (co obrazują zdjęcia nr 9,10,11,12 ) oraz północnej części działki rolnej B. Podkreślić należy, że wyniki dotyczące powierzchni uprawnionej do płatności, uzyskane w trakcie kontroli w gospodarstwie, potwierdzają również zdjęcia terenów zadeklarowanych przez stronę dostępne w systemach elektronicznych ARiMR od 2009r. i na ogólnodostępnej stronie interentowaej WWW.geoportal.gov.pl , dostępnej również od 2009r. Stąd też ustalenia dotyczące powierzchni uprawnionej do płatności ONW w 2009r. dokonane zostały w oparciu nie tylko o pomiary dokonane w gospodarstwie rolnym skarżącego przy pomocy odbiorników nawigacji satelitarnej (GPS), które znalazły odzwierciedlenie w protokole nr [...], w materiale fotograficznym wykonanym w czasie kontroli, zapisach urządzeń pomiarowych, ale również w oparciu o dostępne w systemie elektronicznym ARiMR zdjęcia satelitarne i lotnicze. Podnoszony przez skarżącego zarzut, że nie został zawiadomiony o przeprowadzonej kontroli jest niezasadny, albowiem obowiązujący stan prawny pozwala na przeprowadzanie kontroli w gospodarstwie bez obecności wnioskodawcy, możliwość ta wynika wprost z przepisów europejskich. Mianowicie zgodnie z przepisem art.25 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004r. z dnia 21 kwietnia 2004r., "Kontrole na miejscu przeprowadzane są bez uprzedzenia. Jeżeli jednak zagrażałoby to celowi kontroli, można zawiadomić o niej z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do koniecznego minimum. Okres wyprzedzenia nie może przekraczać 48 godzin z wyjątkiem uzasadnionych przypadków". Przepis ten wskazuje, że zasadą jest nie zawiadamianie o kontroli, a wyjątkiem zawiadomienie. Nadto wskazując na przepisy porządku krajowego należy przypomnieć powołany wcześniej art.21 ust.1 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich zgodnie z którym do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art.21 ust.2 pkt 4 ustawy w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ przed którym toczy się postępowanie: zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art.81 kpa nie stosuje się. Te szczególne rozwiązania prawne dotyczące postępowania w sprawach przyznania płatności wskazują, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania.

Skarżący podnosi również, że złożony przez niego wniosek w sprawie płatności został przygotowany odpłatnie przez osobę w ARiMR, w oparciu o przedłożone przez niego wypisy z rejestru gruntów w których wymieniono rodzaje użytkowania działek. Zarzut ten jest bezzasadny, albowiem nie można utożsamiać pojęcia działki ewidencyjnej z pojęciem działki rolnej. Sprawy ewidencji gruntów i budynków reguluje ustawa z dnia 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne /tekst jedn. Dz.U. z 2000r, nr 100, poz. 1086 z późn.zm./ i przepisy wykonawcze. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. "działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu położny w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych". Działka ewidencyjna stanowi jednostkę powierzchni podziału kraju dla celów ewidencji. Ewidencja gruntów obejmuje informacje dotyczące gruntów, ich położenia, granic, powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości w skład której wchodzą , a także informacje dotyczące osoby właściciela. Użytki gruntowe wykazywane w ewidencji gruntów dzielą się na następujące grupy: 1/ użytki rolne: grunty orne, sady, łąki trwałe, pastwiska trwale i grunty rolne zabudowane, grunty pod stawami, rowy, 2/grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, 3/ grunty zabudowane i zurbanizowane, 4/użytki ekologiczne, 5/nieużytki, 6/grunty pod wodami, 7/tereny różne. Przepisy ustawy regulują zasady i tryb wprowadzania zmian w ewidencji gruntów.

Natomiast dla potrzeb problematyki, dopłat bezpośrednich czy też pomocy finansowej w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskich, istotnym pojęciem jest pojecie działki rolnej. Pojęcie działki rolnej zostało zdefiniowane w przepisie art.3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie z powołanym przepisem działka rolna to – zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha wchodzący w skład gospodarstwa rolnego. Tym samym między pojęciem działki ewidencyjnej, a pojęciem działki rolnej mogą zachodzić różne relacje. Działka rolna może obejmować kilka działek ewidencyjnych lub ich części, czy też działka rolna może stanowić część jednej działki ewidencyjnej, możliwa jest również sytuacja, iż na jednej działce ewidencyjnej będzie znajdować się kilka działek rolnych. Stąd też powierzchnia działek ewidencyjnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, a powierzchnia działek rolnych znajdujących się na tych działkach ewidencyjnych nie jest zagadnieniem tożsamym. Nadto te relacje pomiędzy działką rolną a działką ewidencyjną mogą się zmieniać, to strona między innymi decyduje o tym jak w danym roku będzie korzystać z posiadanych gruntów, czy i jaka uprawa i na jakiej powierzchni będzie uprawiana, a także czy będzie utrzymywała grunt w dobrej kulturze. Dlatego też ilość działek rolnych, sposób ich wykorzystania, a także powierzchnia działek rolnych może się zmieniać na przestrzeni lat, przy niezmienionych danych zawartych w ewidencji gruntów, a dotyczących działek ewidencyjnych ich powierzchni, rodzaju użytków rolnych. Dane wynikające z ewidencji gruntów są niezbędne dla ustalenia położenia działek rolnych, natomiast dane dotyczące powierzchni działek rolnych nie są danymi, które wprowadza się do ewidencji gruntów. Dlatego też zarzut skargi, że złożony wniosek został oparty o dane zawarte z wypisów ewidencji gruntów, tym samym powinien być poprawny, w świetle wskazanych wyżej uwag nie zasługuje na uwzględnienie.

Podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące jego wieku, stanu zdrowia, sytuacji finansowej, które zdaniem skarżącego mają wpływ na zaistniały stan faktyczny, nie mogły być uwzględnione. Przepisy dotyczące różnych form wsparcia finansowego przyznawanego w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich nie dopuszczają takiej sytuacji, aby z takich powodów organ mógł odstąpić od przestrzegania wymagań określonych dla uzyskania określonej płatności.

Mając na uwadze prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy, organ poprawnie zastosował obowiązujące w tej materii przepisy tj art. 20 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz. 427) w zw. z § 3 ust. 1, 2, 3, § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 kwietnia 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), art. 16 ust. 3 akapit 2 i ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z 7 grudnia 2006r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz. UE L 368 z 23.12.2006) i odmówił E. P. przyznania płatności ONW do działek rolnych na 2009r.

W takich okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.