Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 340/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 ust. 2, art. 11, art. 33 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 89 poz 589
law: Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy
article: art. 237(6) par. 1 i  par. 3
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. sprawy ze skargi Zakładu A w C. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie inspekcji pracy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] zawartą w Nakazie z dnia [...] r. Nr rej. [...] skierowaną do A w C. Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K. działając na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589), po przeprowadzeniu kontroli w dniach: [...] r. nakazał:

- zapewnić pracownikom przygotowującym oraz podającym leki cytostatyczne środki ochrony indywidualnej spełniające wymagania dotyczące oceny zgodności: fartuchy, czepki oraz maseczki wykonane z materiałów barierowych (nieprzepuszczalnych) , rękawice ochronne o długich mankietach, wykonane z materiałów barierowych oraz gogle ochronne (okulary ściśle przylegające do twarzy) lub też przyłbice chroniące twarz.

Decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późno zm.), uzasadniając , iż jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego.

Jako podstawa prawną wskazał przepisy:

-art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U Nr 89, poz. 589),

-art. 2376 § 1 i 3, art. 2379 § 1 i 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późno zm.),

-§ 39c, § 93 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 z późno zm.) oraz § 1, § 2 pkt 1, § 5 oraz tabela nr 1 pn. "Zagrożenia, przy których wymagane jest stosowanie środków ochrony indywidualnej" załącznika nr 2 do tego rozporządzenia,

-§ 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 19 czerwca 1996 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy przygotowywaniu, podawaniu i przechowywaniu leków cytostatycznych w zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 80, poz. 376 z późno zm.).

Odwołanie od tej decyzji nakazowej złożył Dyrektor A, wnosząc o uchylenie decyzji i rozstrzygniecie co do istoty sprawy, wskazując, że nakaz inspektora pracy jest bezzasadny i niezgodny z prawem. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że A jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej ma obowiązek stosować się w pierwszej kolejności do przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 19 czerwca 1996 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy przygotowywaniu, podawaniu i przechowywaniu leków cytostatycznych w zakładach opieki zdrowotnej. W drugiej kolejności, o ile jakieś kwestie pozostają nieuregulowane, do przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Podniósł iż A, zgodnie ze wspomnianym powyżej rozporządzeniem Ministra Zdrowia stosuje się ściśle do określonych tam wymogów, zapewniając swoim pracownikom środki. ochrony indywidualnej: rękawiczki, fartuchy, okulary, czepki i maski. Używanie więc takich środków ochrony indywidualnej jak rękawice ochronne o długich mankietach barierowych, czy przyłbice chroniące twarz jest niezgodne z rozporządzeniem Ministra Zdrowia, albowiem rozporządzenie to takich środków ochrony indywidualnej nie przewiduje. Pracodawca podniósł, że "dokonując wykładni celowościowej rozporządzenia Ministra Zdrowia należy stwierdzić, że zamiarem prawodawcy było, aby pracownicy zakładów opieki zdrowotnej, przygotowujący, podający, czy przechowujący leki cytostatyczne stosowali takie środki ochrony indywidualnej jakie określone zostały we wspomnianym rozporządzeniu. Stąd też nie ma konieczności subsydiarnego stosowania wskazanego rozporządzenia Ministra Pracy. Odwołujący zauważył, że stosowanie środków ochrony indywidualnej określonej w rozporządzeniu Ministra Zdrowia jest powszechną praktyką zakładów opieki zdrowotnej. Wskazał ponadto, że nakaz inspektora pracy "nie uwzględnia także warunków istniejących w A, które jest zakładem opieki zdrowotnej, w którym pacjentami są dzieci. Nie ma zatem potrzeby narażania pacjentów na dodatkowy stres związany z specjalistycznym dla zakładów chemicznych ubiorem personelu jak przyłbice ochronne.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589 ze zm.) Okręgowy Inspektor Pracy w K. utrzymał w mocy decyzję nakazową nr [...].

W uzasadnieniu wskazał, że podstawą prawną decyzji nakazowej mogą być akty prawne będące źródłem prawa, jak również zasady bhp. Uregulowania zawarte w aktach prawnych i zasadach bhp mogą stanowić podstawę wydania decyzji nakazowej, jeżeli przedmiot regulacji ma na celu szeroko pojętą ochronę życia i zdrowia pracowników. Podniesiono, iż wydając przedmiotową decyzję nakazową inspektor pracy kierował się zasadą celowości, w szczególności zaś miał na względzie usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, skutkujących naruszeniem przepisów prawa pracy. Organ odwoławczy zaznaczył, że zakres przedmiotowy decyzji dotyczy nie tylko przepisów, ale również zasad bezpieczeństwa pracy.

Zaakcentowano, że jedną z podstawowych zasad wynikających z art. 15 kodeksu pracy jest zapewnienie pracownikom bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Podniesiono, że zgodnie z art. 2376 k.p. pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy oraz informować go o sposobach posługiwania się tymi środkami, zaś § 3 tego przepisu stanowi, że pracodawca jest obowiązany dostarczać pracownikowi środki ochrony indywidualnej, które spełniają wymagania dotyczące oceny zgodności określone w odrębnych przepisach.

Z kolei na podstawie art. 23791 k.p. pracodawca nie może dopuścić pracownika do pracy bez środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, przewidzianych do stosowania na danym stanowisku pracy. § 2 tego artykułu wskazuje zaś, że pracodawca jest obowiązany zapewnić, aby stosowane środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze posiadały właściwości ochronne i użytkowe, oraz zapewnić odpowiednio ich pranie, konserwację, naprawę, odpylanie i odkażanie.

Natomiast § 39c rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26.09.1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zm.) stanowi, że pracodawca informuje pracowników o istniejących zagrożeniach, w szczególności o zagrożeniach, przed którymi chronić ich będą środki ochrony indywidualnej oraz przekazuje informacje o tych środkach i zasadach i ich stosowania. Szczegółowe zasady stosowania środków ochrony indywidualnej określa zaś załącznik nr 2 do rozporządzenia. § 93 ust. 3 ww. rozporządzenia stanowi natomiast, że w czasie transportu, składowania i stosowania materiałów niebezpiecznych należy stosować odpowiednie środki ochrony zbiorowej i indywidualnej -chroniące pracowników przed szkodliwym lub niebezpiecznym działaniem tych materiałów.

Zgodnie z § 1 Załącznika nr 2 do ww. rozporządzenia środki ochrony indywidualnej powinny być stosowane w sytuacjach, kiedy nie można uniknąć zagrożeń lub nie można ich wystarczająco ograniczyć za pomocą środków ochrony zbiorowej lub odpowiedniej organizacji pracy. § 2 pkt 1 stanowi natomiast, że dostarczane pracownikom do stosowania środki ochrony indywidualnej powinny być odpowiednie do istniejącego zagrożenia i nie powodować same z siebie zwiększonego zagrożenia. § 5 Załącznika nr 2 do ww. rozporządzenia wymaga, aby środki ochrony indywidualnej były przeznaczone do osobistego użytku. W wyjątkowych przypadkach środek ochrony indywidualnej może być używany przez więcej niż jedną osobę, o ile zastosowano działania wykluczające niepożądany wpływ takiego użytkowania na zdrowie lub higienę użytkowników.

Podkreślono, ze podstawą prawną do wydania zaskarżonej decyzji była również tabela nr 1 "Zagrożenia, przy których wymagane jest stosowanie środków ochrony indywidualnej", zawarta w Załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy oraz § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 19.06.1996 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy przygotowywaniu, podawaniu i przechowywaniu leków cytostatycznych w zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 80, poz. 376 z późno zm.). Zgodnie z powołanym przepisem przy wykonywaniu czynności polegających na rozpuszczaniu i podawaniu leków cytostatycznych należy przestrzegać zaleceń producenta leku, w szczególności dotyczących stosowania środków ochrony indywidualnej: rękawiczek, fartuchów, okularów, czepków i ma- sek.

Organ odwoławczy podniósł, że decyzja nakazowa nr [...] nałożyła na stronę obowiązek zapewnienia pracownikom przygotowującym oraz podającym leki cytostatyczne środki ochrony indywidualnej spełniające wymagania dotyczące oceny zgodności: fartuchy, czepki oraz maseczki wykonane z materiałów barierowych (nieprzepuszczalnych), rękawice ochronne o długich mankietach, wykonane z materiałów barierowych oraz gogle ochronne (okulary ściśle przylegające do twarzy) lub też przyłbice chroniące twarz.

Zaakcentowano, że w czasie kontroli przeprowadzonej w A w dniach [...]r. stwierdzono, że prace w kontakcie z lekami cytostatycznymi (przy przygotowywaniu oraz podawaniu leków cytostatycznych) w Oddziale [...] oraz Oddziale [...] prowadza pracownicy korzystający z następujących środków ochrony indywidualnej:

1) fartuch higieniczny z włókniny polipropylenowej,

2) maseczka chirurgiczna z włókniny polipropylenowej,

3) czapka z włókniny polipropylenowej,

4) okulary ochronne nie przylegające ściśle do twarzy,

5) standardowe rękawiczki lateksowe diagnostyczne oraz rękawiczki lateksowe chirurgiczne jałowe (pracownicy w trakcie przygotowania leków cytostatycznych korzystają z dwóch par rękawic).

Organ ustalił, że producentem odzieży z włókniny polipropylenowej stosowanej w trakcie przygotowywania oraz podawania leków cytostatycznych (lj. fartuchów higienicznych niejałowych, maseczek chirurgicznych oraz czapek) jest firma B z S. Wskazano, że uzyskanych ze strony internetowej www.[...].pl informacji wynika, że przedmiotowa odzież medyczna jest wyrobem medycznym w świetle przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. Nr 93, poz. 896). Pracodawca nie posiada natomiast żadnych dokumentów potwierdzających, że ww. odzież medyczna jest środkiem ochrony indywidualnej chroniącym personel przed narażeniem na szkodliwe czynniki chemiczne i spełnia wymagania określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2087 ze zm.), rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla środków ochrony indywidualnej (Dz. U. Nr 259, poz. 2173 ze zm.) oraz w odpowiednich normach zharmonizowanych, np. PN-EN 340:2006 "Odzież ochronna. Wymagania ogólne".

Organ odwoławczy wskazał, że stosowana obecnie przez pracowników przygotowujących oraz podających leki cytostatyczne odzież medyczna jest nieodpowiednia do wykonywania pracy w narażeniu na kontakt z lekami cytostatycznymi -jako odzież ochronną pracownicy powinni stosować fartuchy. czepki oraz maseczki wykonane z materiałów barierowych (nieprzepuszczalnych). Ponadto pracownicy winni zostać wyposażeni w rękawice ochronne o długich mankietach, wykonane z odpowiednich materiałów barierowych oraz gogle ochronne (okulary ściśle przylegające do twarzy) lub też przyłbice chroniące twarz.

Okręgowy Inspektor Pracy w K. stwierdził, że przedstawione przez pracodawcę w odwołaniu argumenty nie zasługują na uwzględnienie. Wskazano, że

przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 19 czerwca 1996 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy przygotowywaniu, podawaniu i przechowywaniu leków cytostatycznych w zakładach opieki zdrowotnej w kwestii wyposażenia pracowników w środki ochrony indywidualnej -nie zawierają enumeratywnego wykazu rodzaju środków ochrony indywidualnej, w które należy wyposażyć pracowników przygotowujących oraz podających leki cytostatyczne, nie wskazują ich cech ochronnych, ani tym bardziej nie znoszą spoczywającego na pracodawcy obowiązku właściwego doboru środków ochrony indywidualnej. W tym zakresie w żadnej mierze przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy przygotowywaniu, podawaniu i przechowywaniu leków cytostatycznych w zakładach opieki zdrowotnej nie stanowią przepisów lex specjalis względem dyspozycji rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

Podkreślono, iż przepis § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy stanowi, że rozporządzenie określa ogólnie obowiązujące przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładach pracy, natomiast § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy przygotowywaniu, podawaniu i przechowywaniu leków cytostatycznych w zakładach opieki zdrowotnej stanowi, że rozporządzenie określa warunki bezpieczeństwa i higieny pracy pracowników zatrudnionych przy przygotowywaniu, podawaniu i przechowywaniu leków cytostatycznych w oddziałach chemioterapii, hematologii, przychodniach onkologicznych oraz innych komórkach organizacyjnych zakładów opieki zdrowotnej, w których leki cytostatyczne są stosowane. Przy tym żaden przepis rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej nie odwołuje się do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, a zatem stwierdzenie, że przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy przygotowywaniu, podawaniu i przechowywaniu leków cytostatycznych w zakładach opieki zdrowotnej stanowią przepisy lex specjalis względem przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach.

Dodatkowo wskazano , że w sytuacji, gdy dana materia uregulowana jest w sposób zróżnicowany w przepisach ogólnych bhp, przepisie szczególnym, w polskiej normie to w zasadzie pierwszeństwo stosowania posiadają ogólne przepisy bhp. Pierwszeństwo stosowania ogólnych przepisów bhp lub szczegółowych przepisów bhp należy rozpatrywać w konkretnym przypadku. Istotne jest, czy dotychczasowy przepis szczegółowy bhp regulował daną kwestię, a ogólne przepisy bhp nie, czy też oba te akty prawne regulują dane zagadnienie. W pierwszym przypadku znajduje zastosowanie przepis szczegółowy. W drugim zaś ogólne przepisy bhp, jako akt prawny tego samego rzędu (rangi rozporządzenia), mogą uchylać stosowanie dotychczasowego przepisu szczególnego. Tak sposób interpretacji jest zgodny z obowiązującą w Polsce zasadą dynamicznej wykładni prawa (zob. Adam Łopatka "Encyklopedia prawa" Wydawnictwo PWSBiA War- szawa 1994 r" s. 119-120).

Podkreślono, iż przepis § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 19.06.1996 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy przygotowywaniu, podawaniu i przechowywaniu leków cytostatycznych w zakładach opieki zdrowotnej stanowi jedynie, że przy wykonywaniu czynności polegających na rozpuszczaniu i podawaniu leków cytostatycznych należy przestrzegać zaleceń producenta leku, w szczególności dotyczących stosowania środków ochrony indywidualnej: rękawiczek, fartuchów, okularów, czepków i masek. W związku z tym nie można uznać, że kwestia zapewnienia pracownikom przygotowującym oraz podającym leki cytostatyczne środki ochrony indywidualnej spełniające wymagania dotyczące oceny zgodności została w tym przepisie szczegółowo uregulowana.

Organ odwoławczy wskazał, że w przypadku pracy związanej z przygotowaniem oraz podawaniem leków cytostatycznych zagrożenie stwarza przede wszystkim kontakt skóry oraz błon śluzowych pracownika z czynnymi substancjami wchodzącymi w skład leków cytostatycznych (cytostatyki są substancjami naturalnymi lub syntetycznymi używanymi w chemioterapii nowotworów, działającymi toksycznie na komórki nowotworowe charakteryzujące się szybkimi podziałami, lecz uszkadzającymi także zdrowe komórki, np. szpik kostny, błony śluzowe, komórki włosów; drogami ekspozycji są układ oddechowy i skóra. ponieważ niektóre z tych leków są dobrze absorbowane przez nieuszkodzoną skórę i wnikają do tkanki podskórnej a następnie do krwioobiegu).

Zdaniem organu odwoławczego powyższe zagrożenie determinuje kryteria doboru środków ochrony indywidualnej. Jest przy tym oczywiste, iż jedynie odpowiedni dobór środków ochrony indywidualnej może wyeliminować lub też zmniejszyć ryzyko zawodowe związane z wykonywaną przez pracowników pracą (ryzyko zawodowe rozumiane jest jako prawdopodobieństwo wystąpienia niepożądanych zdarzeń związanych z wykonywaną pracą powodujących straty ,w szczególności wystąpienie u pracowników niekorzystnych skutków zdrowotnych w wyniku zagrożeń występujących w środowisku pracy lub sposobu wykonywania pracy).

Ponieważ w trakcie kontroli stwierdzono, że pracodawca dobrał w sposób nieodpowiedni środki ochrony indywidualnej -m.in. stosowana odzież ochronna wykonana jest z włókniny polipropylenowej, nie będącej materiałem barierowym (nieprzepuszczalnym) dla cytostatyków, nie została ona oznakowana właściwym znakiem CE, potwierdzającym, że jest środkiem ochrony indywidualnej chroniącym personel przed narażeniem na szkodliwe czynniki chemiczne i spełnia wymagania określone w odpowiednich przepisach o systemie oceny zgodności, a ponadto pozostałe środki nie spełniają wymogów (na przykład okulary ochronne nie przylegają ściśle do twarzy, a standardowe rękawiczki lateksowe diagnostyczne oraz rękawiczki lateksowe chirurgiczne jałowe nie chronią całej dłoni pracowników, nie posiadają mankietów o wystarczającej długości) podczas sporządzania leków cytostatycznych -przedmiotową decyzją nałożono na pracodawcę obowiązek zapewnienia pracownikom przygotowującym oraz podającym leki cytostatyczne środków ochrony indywidualnej spełniających wymagania dotyczące oceny zgodności, wykonanych z materiałów barierowych oraz posiadających odpowiednie właściwości ochronne.

Podsumowując organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z przepisami kodeksu pracy, pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy oraz informować go o sposobach posługiwania się tymi środkami ( art. 237 ze znaczkiem 6 § 1 k.p.). Ponadto pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie odzież i obuwie robocze, spełniające wymagania określone w polskich normach, jeżeli odzież własna pracownika może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu, a także ze względu na wymagania technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny pracy. Zabronione jest więc dopuszczenie pracownika do pracy bez środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, przewidzianych do stosowania na danym stanowisku pracy (art. 237 ze znaczkiem 9 § 1 k.p.).

Zaznaczono, że różnica pomiędzy odzieżą ochronną i obuwiem ochronnym, a odzieżą i obuwiem roboczym polega na tym, że te pierwsze mają za zadanie ochronić pracownika przed jednym lub większą liczbą zagrożeń związanych z występowaniem niebezpiecznych lub szkodliwych czynników w środowisku pracy, natomiast te drugie przed takimi zagrożeniami nie chronią i dostarczane są pracownikom, gdy odzież własna pracowników może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu oraz gdy wymagają tego względy technologiczne, sanitarne lub bhp, jednak w odniesieniu do produkowanego wyrobu.

Podniesiono, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy o wyrobach medycznych ilekroć w ustawie z 20 kwietnia 2004 r. o wyrobach medycznych jest mowa o wyrobie medycznym - należy przez to rozumieć narzędzie, przyrząd, aparat, sprzęt, materiał lub inny artykuł, stosowany samodzielnie lub w połączeniu, włączając oprogramowanie niezbędne do właściwego stosowania wyrobu, przeznaczone przez wytwórcę do stosowania u ludzi w celu:

a) diagnozowania, zapobiegania, monitorowania, leczenia lub łagodzenia przebiegu chorób,

b) diagnozowania, monitorowania, leczenia, łagodzenia lub kompensowania urazów

lub upośledzeń,

c) badania, zastępowania lub modyfikowania budowy anatomicznej lub prowadzenia procesu fizjologicznego,

d) regulacji poczęć

który nie osiąga swojego zasadniczego zamierzonego działania w ciele lub na ciele ludzkim środkami farmakologicznymi, immunologicznymi lub metabolicznymi, lecz którego działanie może być przez nie wspomagane.

Z protokołu kontroli wynika zaś , że odzież z włókniny polipropylenowej stosowanej w trakcie przygotowywania oraz podawania leków cytostatycznych (tj. fartuchów higienicznych niejałowych, maseczek chirurgicznych oraz czapek) jest wyrobem medycznym w świetle przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyrobach medycznych.

Reasumując Okręgowy Inspektor Pracy w K. stwierdził, że decyzja nr [...] nakazu z dnia [...] r., nr rej.: [...] dotyczy zapewnienia pracownikom środków ochrony indywidualnej i ma na celu ochronę życia i zdrowia pracowników. Z tych względów jej uchylenie jest niezasadne i stanowiłoby sankcjonowa- nie stanu bezprawnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca - A wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z § 5 Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 19 czerwca 1996 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy przygotowywaniu, podawaniu i przechowywaniu leków cytostatycznych w zakładach opieki zdrowotnej poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, polegające na nie ustaleniu, czy stosowane środki ochrony indywidualnej są zgodne z zaleceniami producentów leków cytostatycznych;

2. naruszenie art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyważenie z jednej strony interesu pracowników a z drugiej strony interesu społecznego, polegającą na nakazaniu stosowania środków ochrony indywidualnej, które nie są niezbędne dla prawidłowej ochrony pracowników;

3. naruszenie art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji bez wnikliwej oceny całokształtu materiału dowodowego a w szczególności poprzez oparcie się na informacjach uzyskanych ze strony internetowej producenta odzieży ochronnej, a nie na atestach czy innego rodzaju dokumentach.

W uzasadnieniu nadto zarzucono, iż decyzja organu I instancji nie zawiera żadnego uzasadnienia. Podniesiono, że organ odwoławczy nie wskazał na wyraźny przepis prawa nakazujący pracodawcy stosowanie innych środków ochrony indywidualnej , aniżeli te w które byli wyposażeni pracownicy.

Podkreślono, że z żadnego przepisu ogólnych warunków bhp, cytowanego w zaskarżonej decyzji przez Okręgowego Inspektora Pracy, nie wynika, przykładowo, że pracownicy winni być wyposażeni w "przyłbice ochronne". Żadnego innego przepisu regulującego tą kwestię Inspektor Pracy nie wskazał. To samo dotyczy np.

rękawic z mankietami czy gogli ochronnych. Zdaniem strony skarżącej przepisy bhp w odniesieniu do pracowników zajmujących się przygotowaniem i podawaniem leków cytostatycznych zostały "uszczegółowione" w rozporządzeniu Ministra Zdrowia. Zaakcentowano, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, aby Okręgowy Inspektor Pracy: po pierwsze, zapoznał się z zaleceniami producenta leku w tym zakresie ,a po drugie, że zastosowane w A środki ochrony w postaci bezspornie stosowanych przez personel: rękawiczek, fartuchów, okularów, czepków i masek -są niezgodne z tymi zaleceniami. Podkreślono , że przepis § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia nie wspomina o ,;przyłbicach ochronnych" czy "rękawicach z długimi mankietami". Zdaniem strony skarżącej Okręgowy Inspektor Pracy wymaga więcej, aniżeli jest to konieczne dla zabezpieczenia pracownika przed szkodliwym oddziaływaniem. Wskazano, że kwestionując stosowane aktualnie w A środki ochrony indywidualnej Okręgowy Inspektor Pracy oparł się na informacjach uzyskanych ze strony internetowej producenta odzieży, firmy B w S. Zdaniem skarżącego nie wydaje się, aby informacje zamieszczane na stronie internetowej mogły być wystarczającym źródłem informacji. Nadto należy wskazać, co także wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że firma B jest producentem fartuchów higienicznych, maseczek oraz czapek. Nie jest natomiast producentem rękawic ani okularów ochronnych. Nie wiadomo więc na jakiej podstawie Okręgowy Inspektor Pracy twierdzi, że okulary i rękawice stosowane w A nie spełniają wymogów wymaganych dla środków ochrony indywidualnej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym w całości wcześniej zaprezentowaną argumentację. Nie podzielił żadnego z trzech głównych zarzutów skargi oraz sformułowanego w uzasadnieniu skargi zarzutu naruszeniu prawa poprzez brak uzasadnienia w decyzji organu, przeprowadzając w tym zakresie szeroki wywód prawny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony orzeczeniem, czy rozstrzygnięcie wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych.

Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie wskazać przyjdzie, iż błędny jest pogląd strony skarżącej, iż dotyczący naruszenia przepisów postępowania z uwagi na brak uzasadnienia faktycznego nakazu z dnia [...] r.. Pojęcie "treść" użyte w art. 34 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy nie obejmuje uzasadnienia faktycznego i uzasadnienia prawnego (które to elementy wymienia art. 107 § 3 k.p.a. jako obligatoryjne elementy decyzji administracyjnej), gdyż sprawa składników nakazu wydawanego w formie decyzji pisemnej została kompleksowo uregulowana w ustawie o Państwowej Inspekcji Pracy. w wyżej wskazanym przepisie tej ustawy. Sąd w tej mierze w całej rozciągłości podziela pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2009 r. , sygn. I OSK 381/08 (baza orzeczeń CBOSA – dostępna w internecie).

Odnosząc się zaś do meritum sprawy należy zauważyć, iż przepis art. 11 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. Nr 89, poz. 589) stanowi, że w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione miedzy innymi do :

1) nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie w przypadku, gdy naruszenie dotyczy przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy;

2) nakazania: wstrzymania prac lub działalności, gdy naruszenie powoduje bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia pracowników lub innych osób wykonujących te prace lub prowadzących działalność; skierowania do innych prac pracowników lub innych osób dopuszczonych do pracy wbrew obowiązującym przepisom przy pracach wzbronionych, szkodliwych lub niebezpiecznych albo pracowników lub innych osób dopuszczonych do pracy przy pracach niebezpiecznych, jeżeli pracownicy ci lub osoby nie posiadają odpowiednich kwalifikacji; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu;

3) nakazania wstrzymania eksploatacji maszyn i urządzeń w sytuacji, gdy ich eksploatacja powoduje bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu;

4) zakazania wykonywania pracy lub prowadzenia działalności w miejscach, w których stan warunków pracy stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu;

Z kolei art. 33 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi, że wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli właściwy inspektor pracy: wydaje decyzje, o których mowa w art. 11 pkt 1-4 (...).

Bezspornym w sprawie pozostaje, iż w toku kontroli przeprowadzonej w A w dniach [...] r. stwierdzono, że prace w kontakcie z lekami cytostatycznymi (przy przygotowywaniu oraz podawaniu leków cytostatycznych) w Oddziale [...] i [...] oraz Oddziale [...] prowadza pracownicy korzystający z następujących środków ochrony indywidualnej:

1) fartuch higieniczny z włókniny polipropylenowej,

2) maseczka chirurgiczna z włókniny polipropylenowej,

3) czapka z włókniny polipropylenowej,

4) okulary ochronne nie przylegające ściśle do twarzy,

5) standardowe rękawiczki lateksowe diagnostyczne oraz rękawiczki lateksowe chirurgiczne jałowe (pracownicy w trakcie przygotowania leków cytostatycznych korzystają z dwóch par rękawic).

Strona skarżąca nie kwestionuje również zawartego w decyzji organu odwoławczego twierdzenia , iż w przypadku pracy związanej z przygotowaniem oraz podawaniem leków cytostatycznych zagrożenie stwarza przede wszystkim kontakt skóry oraz błon śluzowych pracownika z czynnymi substancjami wchodzącymi w skład leków cytostatycznych. Nie kwestionuje też przytoczonych przez organ właściwości cytostatyków, a mianowicie, iż są one "substancjami naturalnymi lub syntetycznymi używanymi w chemioterapii nowotworów, działającymi toksycznie na komórki nowotworowe charakteryzujące się szybkimi podziałami, lecz uszkadzającymi także zdrowe komórki, np. szpik kostny, błony śluzowe, komórki włosów; drogami ekspozycji są układ oddechowy i skóra. ponieważ niektóre z tych leków są dobrze absorbowane przez nieuszkodzoną skórę i wnikają do tkanki podskórnej a następnie do krwioobiegu".

Po przeprowadzeniu w miesiącu [...] r. kontroli w skarżącym zakładzie organ I instancji powołując się na wyżej naprowadzoną podstawę prawną wydał skierowany do skarżącego wyżej już opisany nakaz.

Zgodnie z treścią art. 2376 k.p., a to § 1 tego przepisu, pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy oraz informować go o sposobach posługiwania się tymi środkami. Z kolei § 3 tej regulacji przewiduje, że pracodawca jest obowiązany dostarczać pracownikowi środki ochrony indywidualnej, które spełniają wymagania dotyczące oceny zgodności określone w odrębnych przepisach.

Omawiany przepis art. 2376 § 1 przesądza jedynie o istnieniu samej zasady, że w każdym przypadku zagrożeń niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia pracowników istnieje obowiązek dostarczenia tych środków. To zaś jakie środki ochrony indywidualnej mają być dostarczone pracownikowi w danym przypadku, przesądzają konkretne warunki pracy. Przy niektórych pracach będzie przesądzać to właściwy przepis, częściej jednak decydować będzie stosowana technologia, instrukcja producenta, literatura fachowa, doświadczenie życiowe (patrz komentarz do art. 2376 Kodeksu pracy R. Celeda, E. Chmielek-Łubińska, L. Florek, G. Goździewicz, A. Hintz, A. Kijowski, Ł. Pisarczyk, J. Skoczyński, B. Wagner, T. Zieliński, Kodeks pracy. Komentarz, LEX, 2009, wyd. V.). W tymże komentarzu wskazano nadto, iż dostarczenie pracownikowi przez pracodawcę niewłaściwych środków ochrony indywidualnej oraz takich, które nie uzyskały wymaganego certyfikatu na znak bezpieczeństwa i nie zostały oznaczone tym znakiem, może doprowadzić do wypadku przy pracy, a stosowanie ich przez dłuższy czas do powstania choroby zawodowej.

Zważając na to, iż cytostatyki – jak już wyżej wspomniano charakteryzują się tym, iż mogą uszkadzać także zdrowe komórki, np. szpik kostny, błony śluzowe, komórki włosów, a drogami ekspozycji są układ oddechowy i skóra, ponieważ niektóre z tych leków są dobrze absorbowane przez nieuszkodzoną skórę i wnikają do tkanki podskórnej a następnie do krwioobiegu, zasadnym było przyjęcie przez organ, iż stosowane w tym przypadku środki ochrony winny mieć charakter barierowy (nieprzepuszczalny).

Stąd też uprawnioną była konstatacja organu orzekającego w sprawie, iż odzież z włókniny polipropylenowej stosowana w trakcie przygotowywania oraz podawania leków cytostatycznych (tj. fartuchy higieniczne niejałowe, maseczki chirurgiczne oraz czapki) jest nieodpowiednia do wykonywania pracy w narażeniu na kontakt z lekami cytostatycznymi, a jako odzież ochronną pracownicy powinni stosować fartuchy, czepki oraz maseczki wykonane z materiałów barierowych. Tym bardziej, że pracodawca nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających, że odzież z włókniny polipropylenowej (odzież medyczna) stosowana w trakcie przygotowywania oraz podawania leków cytostatycznych (tj. fartuchy higieniczne niejałowe , maseczki chirurgiczne oraz czapki) jest środkiem ochrony indywidualnej chroniącym personel przed narażeniem na szkodliwe czynniki chemiczne i spełnia wymagania określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2087 z późno zm.), rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 grud- nia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla środków ochrony indywidualnej (Dz. U. Nr 259, poz. 2173 z późno zm.) oraz w odpowiednich normach zharmonizowanych, np. PN-EN 340:2000 "Odzież ochronna. Wymagania ogólne".

Powyższe wskazuje na oczywistość naruszenia art. 2376 Kodeksu pracy, zgodnie z którym pracodawca był obowiązany dostarczać pracownikom środki ochrony indywidualnej które spełniają wymacania dotyczące oceny zgodności określone w odrębnych przepisach.

Co do kwestii środków ochrony rąk oraz oczu stosowanych w trakcie przygotowywania oraz podawania leków cytostatycznych organ przyznał, iż w tym przypadku, w odróżnieniu od poprzednio opisanych elementów odzieży medycznej (nie stanowiącej odzieży ochronnej) używanej przy przygotowywaniu i podawaniu leków cytostatycznych mamy do czynienia z środkami ochrony. Jednakże podniósł, że okulary ochronne nie przylegające ściśle do twarzy, standardowe rękawiczki lateksowe diagnostyczne oraz rękawiczki lateksowe chirurgiczne jałowe – zważając na wyżej już opisane cechy leków cytostatycznych - są nieodpowiednie do wykonywania pracy w narażeniu na kontakt z lekami cytostatycznymi (zostały one niewłaściwie dobrane). Dlatego też zdaniem organu, te konkretnie używane przez zakład okulary i rękawiczki nie spełniają w tym konkretnym przypadku wymogów środków ochrony indywidualnej. Stąd też prawidłowa jawi się konkluzja, że jako środki ochrony indywidualnej pracownicy powinni stosować rękawice ochronne o długich mankietach, wykonane z odpowiednich materiałów barierowych oraz gogle ochronne (okulary ściśle przylegające do twarzy) lub ewentualnie przyłbice chroniące twarz ( patrz art. 2376 Kodeksu pracy oraz załącznik nr 2 "Szczegółowe zasady stosowania środków ochrony indywidualnej - tabela nr. 2 - pozycje 5 i 5 oraz tabela nr 3 poz. 3 i 5 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zm.).

Na poparcie stanowiska organu godzi się także zauważyć, iż z załączonej do protokołu kontroli (załącznik nr 8) instrukcji z dnia [...] r. zatwierdzonej przez Dyrektora placówki wynika, że winno stosować się w przedmiotowym przypadku rękawiczki "długie, sięgające do nadgarstków i zachodzące na mankiet fartucha"., zaś okulary ochronne powinny przylegać do twarzy i mieć boczne osłony. Zatem sam dyrektor placówki w instrukcji wskazuje na środki ochrony wymienione w decyzji nakazowej.

Stąd też nie jawi się jako trafny zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 19 czerwca 1996 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy przygotowywaniu, podawaniu i przechowywaniu leków cytostatycznych w zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. nr 80 poz. 376 z późno zm.) poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, polegającego na nie ustaleniu, czy stosowane środki ochrony indywidualnej są zgodne z zaleceniami producentów leków cytostatycznych. Zarzut ten istotnie oparty jest na błędnym założeniu, że ewentualne zalecenia producentów" mają pierwszeństwo w stosowaniu nad przepisem ogólnie obowiązującym, nakładającym na pracodawcę obowiązek dostarczenia pracownikowi nieodpłatnie środków ochrony indywidualnej zabezpieczających przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy (art. 2376 § 1 Kodeksu pracy). Wskazany przepis § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 19 czerwca 1996 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy przygotowywaniu, podawaniu i przechowywaniu leków cytostatycznych w zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 80, poz. 376 z późno zm.) stanowi jedynie, iż przy wykonywaniu czynności polegających na rozpuszczaniu i podawaniu leków cytostatycznych należy przestrzegać zaleceń producenta leku, w szczególności dotyczących stosowania środków ochrony indywidualnej: rękawiczek. fartuchów. okularów. czepków i masek. Oczywistym jest, że przepis ten nie zawiera enumeratywnego wykazu rodzaju środków ochrony indywidualnej, w które należy wyposażyć pracowników przygotowujących oraz podających leki cytostatyczne, nie wskazuje ich cech ochronnych, ani tym bardziej nie znosi spoczywającego na pracodawcy obowiązku właściwego doboru środków ochrony indywidualnej. Obowiązkiem pracodawcy było zatem odpowiednie dobranie rodzaju środków ochrony indywidualnych do występujących w środowisku pracy zagrożeń -w myśl przepisu art. 2379 § 1 Kodeksu pracy, pracodawca nie może dopuścić pracownika do pracy bez środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, przewidzianych do stosowania na danym stanowisku pracy, a ponadto jest obowiązany zapewnić. aby stosowane środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze posiadały właściwości ochronne i użytkowe.

Zarzut naruszenia art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyważenie z jednej strony interesu pracowników a z drugiej strony interesu społecznego, polegającą na nakazaniu stosowania środków ochrony indywidualnej, które nie są niezbędne dla prawidłowej ochrony pracowników całkowicie nietrafny w świetle ustalonego stanu faktycznego, albowiem w trakcie kontroli ustalono, że odzież z włókniny polipropylenowej stosowana w trakcie przygotowywania oraz podawania leków cytostatycznych jest nieodpowiednia do wykonywania pracy w narażeniu na kontakt z lekami cytostatycznymi, gdyż odzież ta nie jest wykonana z materiałów barierowych nieprzepuszczalnych dla cytostatyków, ponadto środki ochrony rąk oraz oczu i twarzy stosowane w trakcie przygotowywania oraz podawania leków cytostatycznych są nieodpowiednie do wykonywania pracy w narażeniu na kontakt z lekami cytostatycznymi ( art. 2376 § 1 i 3 k.p. oraz § 39c, § 93 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy oraz § 1, § 2 pkt 1, § 5, tabeli nr 1 pn. "Zagrożenia, przy których wymagane jest stosowanie środków ochrony indywidualnej" załącznika nr 2 do tego rozporządzenia, jak również tabeli nr 2 i 3 tego załącznika).

Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji bez wnikliwej oceny całokształtu materiału dowodowego a w szczególności poprzez oparcie się na informacjach uzyskanych ze strony internetowej producenta odzieży ochronnej a nie na atestach czy innego rodzaju dokumentach. Z materiałów sprawy wynika bowiem, że powołana w protokole kontroli strona internetowa producenta odzieży medycznej (www.[...].pl) posłużyła jedynie do ustalenia, że (cyt.) "przedmiotowa odzież medyczna jest wyrobem medycznym w świetle przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. Nr 93, poz. 896)", zaś w odrębnym natomiast -jednoznacznym -zapisie protokołu (zapis nie kwestionowany przez skarżącego) stwierdzono, że "Pracodawca nie posiada natomiast żadnych dokumentów potwierdzających, że ww. odzież medyczna jest środkiem ochrony indywidualnej chroniącym personel przed narażeniem na szkodliwe czynniki chemiczne i spełnia wymagania określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2087 z późno zm.), rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla środków ochrony indywidualnej (Dz. U. Nr 259, poz. 2173 z późno zm.) oraz w odpowiednich normach zharmonizowanych, np. PN-EN 340:2006 "Odzież ochronna. Wymagania ogólne". Powołane tu przepisy są właśnie "odrębnymi przepisami", o których mowa wart. art. 2376 Kodeksu pracy, zgodnie z którym pracodawca jest obowiązany dostarczać pracownikowi środki ochrony indywidualnej. które spełniają wymagania dotyczące oceny zgodności określone w odrębnych przepisach.

Mając powyżej naprowadzone wywody na uwadze pomimo subiektywnych odczuć strony skarżącej Sąd Administracyjny uznał , że organ odwoławczy nie miał podstaw do zmiany lub uchylenia orzeczenia I instancji . W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).