Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 644/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 14 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 lipca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2666/13 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 3 lipca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2666/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił W. K. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Sąd I instancji stwierdził, że wraz ze skargą W. K. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia o kosztów sądowych. Skarżący oświadczył, że poza zasiłkiem rehabilitacyjnym w wysokości ok. 950 zł nie posiada innych dochodów. Wskazał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz pełnoletnią córką. Oświadczył, że cały majątek rodziny stanowi dom o powierzchni 140 m² wraz z działką o powierzchni 1 ha, przy czym nieruchomość ta jest obciążona kredytem hipotecznym w wysokości około 62.000 franków szwajcarskich, którego miesięczna rata spłaty wynosi ok. 2.200 zł. Jako miesięczne dochody rodziny skarżący wskazał wynagrodzenia małżonki: z tytułu umowy o pracę w wysokości 3.968,80 zł oraz z tytułu działalności gospodarczej w wysokości 500 zł. Podał również, że córka z tytułu jednorazowej umowy zlecenia otrzymała w lipcu 2013 r. wynagrodzenie w wysokości 1.227 zł brutto oraz poinformował, że miesięczne dochody rodziny są w całości wydatkowane na ratę kredytu hipotecznego oraz bieżące utrzymanie (w tym zakup leków).

Dodatkowo skarżący nadesłał szereg dokumentów, m.in. zeznania podatkowe za 2012 r. (własne, żony oraz córki), decyzję o przyznaniu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, wyciągi z rachunków bankowych, umowę kredytu hipotecznego na dokończenie budowy domu jednorodzinnego, dokumenty obrazujące wydatki związane z utrzymaniem domu.

Zdaniem Sądu I instancji, z dokumentów, jakie skarżący przedstawił, wynika, że żona skarżącego oprócz działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki cywilnej wspólnie z córką prowadzi własną działalność gospodarczą pod nazwą "[...]". Przedmiotem ww. form działalności gospodarczej jest prowadzenie szkoleń w ramach pozaszkolnej edukacji. Nadesłane do akt sprawy rozliczenia podatkowe za 2013 r. wskazują, iż z tytułu własnej działalności gospodarczej córka skarżącego do końca września 2013 r. uzyskała narastająco przychody w wysokości 38.881,30 zł (k. 60 akt sprawy VI SA/Wa 2667/13), natomiast żona skarżącego z tytułu własnej działalności gospodarczej do końca września 2013 r. osiągnęła narastająco przychody w kwocie 66.167,40 zł (k. 54 akt sprawy VI SA/Wa 2667/13).

Z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w 2012 r. małżonka skarżącego oraz jego córka uzyskały stosunkowo wysokie przychody – odpowiednio 115.533,80 zł i 94.004,98 zł , a w 2013 r. małżonka skarżącego uzyskała przychód w wysokości 116427,20 zł. Sąd uznał, że w przypadku przedsiębiorców (a do takich należą żona i córka skarżącego) miarodajną dla oceny ich zdolności płatniczych nie jest kategoria "dochodu" (rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania), lecz "przychodu" z uwagi na legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować.

Ponadto małżonka skarżącego w 2012 r. osiągnęła znaczny przychód z tytułu działalności wykonywanej osobiście (72.000 zł). Jest także zatrudniona w ramach stosunku pracy za miesięcznym wynagrodzeniem w kwocie 4.110,54 zł.

WSA uznał, że analiza transakcji na przedłożonych przez skarżącego wyciągach z rachunków bankowych wskazuje, że na bieżąco pokrywa on koszty związane z utrzymaniem domu, a jego żona i córka regularnie uiszczają koszty prowadzenia działalności gospodarczej. Sam fakt udzielenia stronie kredytu świadczy o możliwościach płatniczych skarżącego i nie stanowi przesłanki do zwolnienia od kosztów sądowych. Sąd uznał, że zobowiązania cywilnoprawne strony nie mogą być powodem pokrycia z budżetu Skarbu Państwa kosztów zainicjowanego przez nią postępowania. Sąd wskazał również na okoliczność osiągania przez żonę skarżącego i jego córkę wysokich przychodów z tytułu prowadzonych działalności gospodarczych. W konsekwencji Sąd I instancji przyjął, że ocena sytuacji finansowej skarżącego w świetle nadesłanych przez niego dokumentów finansowych pozwala na przyjęcie, że jest on w stanie ponieść koszty sadowe, które sprowadzają się do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł.

W. K. złożył zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji. Wniósł o jego zmianę poprzez przyznanie mu prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości.

W uzasadnieniu autor zażalenia stwierdził w szczególności, że skarżący na skutek stresu związanego m.in. z prowadzeniem sporu z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie oraz Prezesem NFZ bardzo podupadł na zdrowiu, pozostaje pod stałą opieką lekarską, został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy i nie jest w stanie podjąć dodatkowego zatrudnienia. Ponadto pozostaje na utrzymaniu małżonki i córki, których łączne dochody po odliczeniu miesięcznej raty kredytu hipotecznego, wydatków na utrzymanie domu oraz zakup leków nie są na tyle wysokie, by mógł on poczynić oszczędności. Skarżący zauważył również, że suma wpisów od skargi w każdej z jego 32 spraw wynosi 6400 zł, co stanowi znaczne obciążenie dla budżetu domowego jego i jego rodziny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przepis ten stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania, określonej w art. 199 p.p.s.a. Z ogólnej zasady wyrażonej w powołanym przepisie wynika, że każdy wnoszący sprawę do sądu powinien liczyć się z koniecznością ponoszenia kosztów postępowania. Wymóg ten nie stanowi ograniczenia prawa do sądu i jest usprawiedliwiony koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Przyznanie stronie prawa pomocy jako odstępstwo od powyższej zasady, stanowiące swoistą formę dofinansowania jej z budżetu państwa poprzez zapewnienie bezpłatnego udziału w postępowaniu sądowym, powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, w których zdobycie środków na pokrycie kosztów tego postępowania jest rzeczywiście niemożliwe.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na wysokość wpisu w kwocie 200 zł i stan faktyczny sprawy, brak było podstaw dla pozytywnego załatwienia wniosku strony.

Skarżący sam przyznaje, że na bieżąco pokrywa koszty związane z utrzymaniem domu, a jego żona i córka regularnie uiszczają koszty prowadzenia działalności gospodarczej. Nadto wskazano, że obciążenie kredytowe rodziny skarżącego przekracza w skali miesiąca kwotę 2.000 złotych, przy czym skarżący nie sygnalizował ani trudności, ani zaległości w jego spłacie. Dysponowanie przez skarżącego posiadanym majątkiem, w tym także jego obciążanie w drodze zaciągania zobowiązań, jest indywidualną sprawą skarżącego i nie może skutkować przerzuceniem na Skarb Państwa ciężaru ponoszenia kosztów powstałych z tytułu prowadzonego postępowania sądowego. Spłata zobowiązań z tytułu zaciągniętych kredytów bankowych nie może korzystać z pierwszeństwa zaspokojenia przed należnościami publicznoprawnymi.

Stwierdzić należy, że w aktach sprawy brak jest dowodów przemawiających za trafnością twierdzenia zawartego w zażaleniu, że Sąd I instancji wydał postanowienie na podstawie dokumentów (m.in. zeznań podatkowych skarżącego, a także jego żony i córki) dotyczących 2012 r., podczas gdy w 2013 r. sytuacja skarżącego i jego rodziny uległa znacznemu pogorszeniu. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że przedmiotem analizy Sądu I instancji były wszystkie dokumenty przedłożone przez stronę w toku postępowania w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy - zarówno te, które odnosiły się do przychodów i dochodów osiągniętych w 2012 r., jak i osiąganych w roku 2013.

Naczelny Sąd Administracyjny wziął również pod uwagę, że skarżący jest zobowiązany do uiszczenia wpisów sądowych w innych sprawach. Jednak – jak zostało niespornie ustalone – wobec pochodzących od skarżącego informacji na temat jego możliwości płatniczych ocena rzeczywistej kondycji finansowej strony została dokonana prawidłowo przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. i nie pozwala na uwzględnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji