Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 345/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, art. 6, art. 49 § 1, art. 184, art. 197 § 1 i § 2, art. 252 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 432/15 w przedmiocie odmówienia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 30 stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca 2008 r. do grudnia 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 24 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 432/15, odmówił J. Z. – nazywanemu dalej "Skarżącym", wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z 30 stycznia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca 2008 r. do grudnia 2011 r.

Z uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji wynika, że we wniosku o wstrzymanie powyższej decyzji Skarżący wskazał, że ze względu na znaczną wysokość zobowiązania podatkowego, zły stan majątkowy oraz wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji, jej wykonanie stwarzałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia poważnej szkody i zagrażałoby jego egzystencji.

Sąd pierwszej instancji, opisawszy instytucję wstrzymania zaskarżonej decyzji, uregulowaną w art. 61 § 1-3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", doszedł do wniosku, że Skarżący nie wykazał żadnej z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Uzasadniając swój wniosek, Skarżący poprzestał na przytoczeniu ogólnikowych twierdzeń i powtórzeniu przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., czyli niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącego argumentował, że skoro Skarżący działał wcześniej bez pełnomocnika procesowego, Sąd pierwszej instancji powinien był udzielić stronie wskazówek co do czynności procesowych oraz wezwać do uzupełnienia wniesionego pisma (art. 6 i art. 49 § 1 P.p.s.a.). Zdaniem pełnomocnika Skarżącego, Sąd błędnie przyjął, że art. 61 § 3 P.p.s.a. wyklucza możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Przepis ten wprawdzie milczy w tym przedmiocie, ale nie oznacza to, że możliwość tę wykluczył.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

Na wstępie wskazać należy, że art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, "która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego." Natomiast trudne do odwrócenia skutki "to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków" (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2013, wyd. V.). Ciężar wykazania okoliczności świadczących o spełnieniu przynajmniej jednej z przedstawionych powyżej przesłanek spoczywa na stronie, które zainicjowała postępowanie w tym przedmiocie. Bez poparcia wniosku stosownymi twierdzeniami, dokumentami i argumentacją, świadczącymi, że wykonanie decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, sąd nie może bowiem poczynić koniecznych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia.

Odnosząc powyższe uwagi do stanu niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że Sąd pierwszej instancji słusznie ocenił, że Skarżący nie wykazał wystąpienia którejkolwiek z ustawowych przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach wniosku Skarżący poprzestał na powtórzeniu jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie konkretyzując przy tym na czym dokładnie polegać by miało niebezpieczeństwo wyrządzenia poważnej szkody. Skarżący dość ogólnie powołał się na swoją złą sytuację majątkową i wysokie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji.

Zarzut naruszenia art. 6 i art. 49 § 1 P.p.s.a. jest natomiast o tyle chybiony, że nieprzekonywujące uzasadnienie jest wyłącznie cechą merytoryczną pisma procesowego, a nie formalnoprawną. Za braki formalne pisma podlegające usunięciu można uznać między innymi: brak określenia strony przeciwnej; brak wartości przedmiotu sporu; brak podpisu strony; brak odpisów pisma; brak dokonania czynności, której strona uchybiła we wniosku o przywrócenie terminu; niezachowanie przewidzianego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Tym samym art. 49 § 1 P.p.s.a. nie mógł mieć zastosowania w sprawie.

Nie można zgodzić się także z tezą pełnomocnika Skarżącego, że jakkolwiek w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie przewidziano możliwości przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, nie oznacza to, że tę możliwość wykluczono. Podjęcie przez sąd czynności w tym zakresie oznaczałoby bowiem działanie bez podstawy prawnej – co w oczywisty sposób byłoby sprzeczne z jedna z podstawowych zasad rządzących postępowaniem sądowoadministracyjnym, mianowicie zasadą legalizmu.

Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia