Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 140/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Asesor WSA Damian Bronowicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M.A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] lutego 2022 r. o nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: organ odwoławczy, DIAS) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] listopada 2021 r.

w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, określającej M.A. (dalej: Strona, Skarżący) zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2013 r. do sierpnia 2014 r.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny:

W dniu [...] września 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję nr [...] określającą M.A. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r.

w wysokości 52.213,00 zł, styczeń 2014 r. w wysokości 141.708,00 zł, luty 2014 r.

w wysokości 145.715,00 zł, marzec 2014 r. w wysokości 144.089,00 zł, kwiecień 2014 r. w wysokości 102.334,00 zł, maj 2014 r. w wysokości 145.358,00 zł, czerwiec 2014 r.

w wysokości 99.974,00 zł, lipiec 2014 r. w wysokości 288.114,00 zł, sierpień 2014 r.

w wysokości 374.325,00 zł, kwotę zwrotu podatku za poszczególne miesiące od marca 2014 r. do sierpnia 2014 r. w wysokości 0 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za styczeń 2014 r., luty 2014 r., kwiecień 2014 r., maj 2014 r., czerwiec 2014 r. i lipiec 2014 r. w wysokości 0 zł. Ww. decyzja została doręczona Stronie 4 października 2021 r.

Postanowieniem z [...] listopada 2021 r. nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o nadaniu ww. nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ podatkowy wskazał, iż wobec Strony toczy się postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych oraz, że Strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego na ww. postanowienie DIAS utrzymał

w mocy postanowienie organu I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego, przedstawiony w zaskarżonym postanowieniu stan faktyczny i prawny sprawy uzasadnia zastosowanie przez organ pierwszej instancji instytucji nadania ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji wskazał, że nie ustalono majątku Strony o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Jak wynika bowiem z informacji będących w posiadaniu NUS, potwierdzonych w serwisie Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości oraz

w serwisie Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców - CEPIK, Strona nie jest właścicielem nieruchomości i praw majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej, natomiast posiadane ruchomości należą do składników majątku łatwo zbywalnych, których wartość wraz z upływem czasu spada. Organ podał, że wśród ujawnionego majątku ruchomego, tylko jeden pojazd może stanowić przedmiot zastawu skarbowego, z uwagi na przybliżoną wartość około 69.000 zł. Pozostałe pojazdy,

z uwagi na brak danych o aktualnych badaniach technicznych pojazdów

i obowiązkowym ubezpieczeniu OC, nie stanowią wystarczającej podstawy do oceny ich wartości. Ponadto część wymienionych pojazdów nie stanowi wyłącznej własności Skarżącego, nie korzysta więc z pierwszeństwa zaspokojenia wierzyciela.

Stwierdził, że Strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Skarżący nie jest bowiem właścicielem nieruchomości, a posiadany majątek ruchomy, z uwagi na brak danych o aktualnych badaniach technicznych pojazdów i obowiązkowym ubezpieczeniu OC, nie może stanowić podstawy do ustanowienia zastawu skarbowego. Ponadto mając na uwadze fakt swobody

w dysponowaniu posiadanym majątkiem, wartość ww. ruchomości stanowi właściwie jedyne zabezpieczenie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2013 r. do sierpnia 2014 r., a jego ewentualna sprzedaż uniemożliwi zaspokojenie przewidywanego zobowiązania.

Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, również sytuacja finansowa Skarżącego, zwłaszcza w odniesieniu do wysokości określonych zobowiązań z tytułu podatku VAT za okres od grudnia 2013 r. do sierpnia 2014 r. w łącznej wysokości 1.493.830 zł, rodzi uzasadnioną obawę, że ww. zobowiązanie nie zostanie wykonane.

Poddając analizie zeznania PIT- 36L i PIT-37 za lata 2018-2020 stwierdził,

że wykazane przez Skarżącego w latach 2018-2020 dochody (straty),

w porównaniu z przewidywaną kwotą zobowiązania podatkowego w podatku

od towarów i usług za okres od grudnia 2013 r. do sierpnia 2014 r. w wysokości 1.493.830 zł są niewystarczające, aby pozwoliły uregulować w całości przedmiotową należność.

Istotne jest również, że Naczelnik Urzędu Skarbowego, decyzją z [...] września 2021 r. nr [...] określił Skarżącemu zobowiązania podatkowe do zapłaty, z tytułu podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. w wysokości 67.477 zł. Zwiększa to zatem kwotę należności, które Strona jest zobowiązana zapłacić na rzecz budżetu państwa i potwierdza obawę organu podatkowego o braku możliwości dobrowolnego wykonania przez Stronę zobowiązań określonych powołaną wyżej decyzją.

Odnosząc się natomiast do argumentów Strony dotyczących sytuacji finansowej

i jego majątku, organ stwierdził, że Strona do dnia wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia nie wskazała majątku ani nie przedkładała w tym zakresie żadnych dokumentów, w szczególności wskazujących na zdolność finansową w zakresie zaspokojenia ww. przewidywanych zobowiązań podatkowych.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika zatem, zdaniem organu, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka, o której mowa

w art. 239 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.; dalej: O.p.).

Potwierdza on również, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, Skarżący posiadał zobowiązania z tytułu:

1. podatku VAT za okresy: 6/2019; 2,4,7,8,9,/2020; 2/2021, w łącznej wysokości należności głównej 100.767,65 zł + odsetki, dla których NUS [...] wystawił tytułu wykonawcze;

2. podatku akcyzowego i opłaty paliwowej za okresy: 11-12/2013 i 1-8/2014 w łącznej kwocie należności głównej 2.035.614 zł + odsetki, dla których Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił tytułu wykonawcze.

Zobowiązania w zakresie podatku od towarów i usług za okresy: 6/2019; 2,4,7,8,9/2020; 2/2021 wynikają z należności wykazanych w deklaracjach VAT złożonych przez Stronę w ramach zarejestrowanej działalności o nazwie M., natomiast zobowiązania w zakresie podatku akcyzowego i opłaty paliwowej za 11-12/2013 i 1-8/2014 wynikają z ostatecznych decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] września 2020 r. nr [...], z [...] września 2020 r. nr [...], z [...] sierpnia 2020 r. nr [...], z [...] sierpnia 2020 r. nr [...].

Wskazał, że pismem z [...] grudnia 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego, że wobec Strony aktualnie prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w oparciu o własny tytuł wykonawczy nr [...] z [...] września 2019 r., obejmujący należności w podatku od towarów i usług za 6/2019 roku. Egzekucja została wszczęta [...] września 2019 r.

Natomiast postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuły wykonawcze z [...] października 2020 r. o numerach [...], z [...] listopada 2020 r. o numerach [...], z [...] lutego 2021 r. nr [...], z [...] czerwca 2021 r. nr [...], obejmujące należności w podatku od towarów i usług za okresy 02, 04, 07-09/2020, 02/2021 roku, zostało umorzone postanowieniami z [...] listopada 2021 r. o numerach [...], z uwagi na uznanie przez wierzyciela za uzasadniony zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia Zobowiązanemu.

Jednocześnie Naczelnik Urzędu Skarbowego, pismem z [...] grudnia 2021 r. poinformował, że postępowania egzekucyjne prowadzone wobec Skarżącego dotyczące zobowiązań z tytułu podatku akcyzowego i opłaty paliwowej za listopad, grudzień 2013 r. i za okres od stycznia do sierpnia 2014 r., zostały umorzone postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] października 2021 r., z uwagi na uznanie za zasadne złożonych zarzutów.

Powyższe – zdaniem organu dowodzi – że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia z majątku Strony prowadzone było postępowanie egzekucyjne

w zakresie innej należności pieniężnej niż określone decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] września 2021 r., co oznacza, że w przedmiotowej sprawie ziściła się również przesłanka, o której mowa w art. 239 § 1 pkt 1 O.p.

W ocenie DIAS w powyższym stanie faktycznym wyczerpana została przesłanka z art. 239b § 2 O.p. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji wskazał na związek pomiędzy ww. okolicznościami, a możliwością zaspokojenia przedmiotowych należności przez Skarżącego.

Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż w przedmiotowym postępowaniu nie podlega ocenie zasadność wydania decyzji w przedmiocie podatku od towarów

i usług za okres od grudnia 2013 r. do sierpnia 2014 r. Tego rodzaju argumenty mogą podlegać weryfikacji jedynie w postępowaniu wszczętym odwołaniem od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] września 2021 r. nr [...].

Co do zarzutu naruszenia przepisów art. 70 § 1 i § 4 O.p., DIAS zauważył, że bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego został zawieszony od [...] kwietnia 2018 r. do [...] listopada 2021 r., tj. od dnia doręczenia podatnikowi zarządzenia zabezpieczenia do dnia wystawienia tytułów wykonawczych.

W skardze do sądu administracyjnego wnosząc o uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji, zarzucono naruszenie:

I. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest

art. 233 § 1 pkt 1, art. 239 b § 1 pkt 1 i 2, art. 239 § 2, art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 w zw. z art. 239b § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 239b § 2 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie;

II. przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy:

1. art. 70 § 1 i § 4 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie,

2. art. 59 § 2 pkt 1-11, art. 70 § 1, § 6 pkt 1, § 7 pkt 1 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu przedawnienia zobowiązania w VAT za ww. miesiące wraz z odsetkami za zwłokę na skutek nieprawidłowego ustalenia, iż termin przedawnienia został skutecznie zawieszony w związku ze wszczęciem postępowania karnego skarbowego, gdyż w ocenie Skarżącego nie zaistniały przesłanki do wszczęcia względem niego sprawy karnej skarbowej,

3. art. 70 § 1 i § 6 pkt 4, § 7 pkt 4 i 5 O.p. polegające na nieuwzględnieniu przedawnienia zobowiązań w VAT z odsetkami za zwłokę na skutek nieprawidłowego ustalenia, iż termin przedawnienia został skutecznie zawieszony w związku

z wszczęciem postępowania zabezpieczającego, podczas gdy w ocenie Skarżącego zarządzenie zabezpieczenia wymienione w treści postanowienia nie zostało mu skutecznie doręczone i nie było prawidłowe pod względem formalnym, nie mogło stanowić podstawy wszczęcia i prowadzenia postępowania zabezpieczającego, a tym samym nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia.

W uzasadnieniu skarżący odwołując się do uchwały NSA z dnia 24.05.2021 r. sygn. akt I FPS 1/21 wskazał, że w jego ocenie organ odwoławczy bezpodstawnie stwierdził, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu w VAT za grudzień 2013 r. i miesiące od stycznia do sierpnia 2014 r. został zawieszony od dnia [...] kwietnia 2018 r. do [...] listopada 2021 r. na skutek doręczenia Skarżącemu zarządzeń zabezpieczenia. Organ odwoławczy nie dysponował pełną dokumentacją

z postępowania zabezpieczającego i bezzasadnie nie uwzględnił, że zarządzenia zabezpieczenia nie zostały skutecznie doręczone, były nieprawidłowe pod względem formalnym, nie mogły stanowić podstawy prowadzenia względem Skarżącego postępowania zabezpieczającego i ich wydanie nie wywołało skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Co do przesłanek zawartych w art. 239b O.p. podał, że zaległości wymienione

w treści kwestionowanego postanowienia są sporne. Skarżący złożył bowiem odwołanie od decyzji organu I instancji z [...] września 2021 r., którą określono zobowiązanie

w podatku VAT za okres od grudnia 2013 r. do sierpnia 2014 r. Poza tym wniósł skargi na decyzje Dyrektora Izby Administracji w przedmiocie opłaty paliwowej oraz podatku akcyzowego.

Zdaniem Strony, z treści postanowień organów nie wynika, aby spełniona była przesłanka wynikająca z art. 239 b § 1 pkt 1 O.p. Organy nie wskazały, jakie toczą się postępowanie egzekucyjne. Skarżący przez długi okres czasu był tymczasowo aresztowany i z przyczyn oczywistych nie mógł uczestniczyć w czynnościach wymagających jego osobistego udziału. Doręczenia upomnień i tytułów wykonawczych w okresie tymczasowego aresztowania były nieskuteczne.

Nadto organy nie udowodniły wystąpienia przesłanki określonej w art. 239b § 1 pkt 2 O.p. i nie uprawdopodobniły istnienia przesłanki wynikającej z art. 239b § 2 O.p. Błędnie ustalono, że zobowiązania podatkowe wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostaną wykonane. Organy podatkowe nie wskazały szczególnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o konieczności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności wyżej wymienionej decyzji (okolicznością taką nie jest wniesienie odwołania). Dodatkowo wniósł o uwzględnienie, iż przeciwko nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności przemawiają zarzuty i ich uzasadnienie zawarte w odwołaniu od decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy

z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest,

że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei po myśli art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Kontrola o której mowa powyżej, w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie uznały, że wystąpiła przesłanka do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji NUS określającej skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2013 r. do sierpnia 2014 r. w łącznej wysokości 1.493.830 zł, kwotę zwrotu podatku za okres od marca 2014 r. do sierpnia 2014 r. w wysokości 0 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za styczeń, luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r. w wysokości 0 zł.

Zdaniem organu odwoławczego, za nadaniem decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności przemawiają następujące okoliczności, tj.: toczące się wobec Skarżącego postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych (art. 239b § 1 pkt 1 O.p.), nie posiadanie przez Skarżącego majątku

o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby

z pierwszeństwa zaspokojenia (art. 239b § 1 pkt 2 cyt. ustawy), a okoliczności sprawy uprawdopodabniały, że zobowiązanie nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 tej ustawy).

Ww. stanowisko Sąd podziela.

Rozstrzygając powyższe wpierw należy zwrócić uwagę, że zasadą jest,

że decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności (art. 239a O.p).

Z art. 239b § 1 O.p wynika, że rygor ten może być natomiast nadany, gdy:

1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Przepis ten stosuje się jednak, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni,

że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 cyt. ustawy). A więc podstawą nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest zaistnienie łącznie dwóch przesłanek, tj. jednej ze wskazanych

w art. 239b § 1 pkt 1- 4 O.p. oraz przesłanki z § 2 art. 239b O.p. Przy czym w orzecznictwie zwraca się uwagę, że uprawdopodobnienie w rozumieniu art. 239b § 2 O.p. oznacza wykazanie, w oparciu o znane fakty i okoliczności, że zachodzi prawdopodobieństwo, iż skutek w postaci wykonania zobowiązania podatkowego, wynikającego z decyzji wymiarowej, nie wystąpi (tzn. może nie zostać spełniony), przy czym ustawa nie wprowadza żadnych dodatkowych warunków formalnych odnośnie do sposobu uprawdopodobnienia przez organ braku wykonalności zobowiązania. Przepis art. 239b § 2 cyt. ustawy nie wymaga od organów wskazania dowodów na istnienie ryzyka niewykonania zobowiązania. Wystarczające jest wskazanie okoliczności, które uprawdopodobnią istnienie takiego ryzyka (vide: wyrok WSA w Gdańsku z 2.12.2020 r., sygn. akt I SA/Gd 852/20, wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3380/15). Uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania odnosi się do wszystkich zdarzeń i okoliczności, które można, w świetle zasad doświadczenia życiowego, potraktować jako uprawdopodobniające określone zdarzenie (wyrok NSA z 9 listopada 2016 r. sygn. akt I FSK 501/15). Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych i umożliwia przyspieszenie postępowania. Różnica pomiędzy udowodnieniem a uprawdopodobnieniem nie polega na obniżeniu wiarygodności stwierdzonych faktów, lecz jedynie na odformalizowaniu czynności zmierzających do ich ustalenia, nie wyłączając przy tym stosowania zasady prawdy obiektywnej. A zatem uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, że zachodzi duże prawdopodobieństwo jej zmaterializowania się.

Przenosząc powyższe na grunt sprawy należy stwierdzić, że organy ustaliły, że Skarżący na dzień wydania postanowienia przez organ I instancji, posiadał zobowiązania z tytułu podatku VAT za okresy: 6/2019; 2,4,7,8,9,/2020; 2/2021,

w łącznej wysokości należności głównej 100.767,65 zł wraz z odsetkami, a także podatku akcyzowego i opłaty paliwowej za okresy: 11-12/2013 i 1-8/2014 w łącznej kwocie należności głównej 2.035.614 zł plus odsetki. Pismem z [...] grudnia 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego, że wobec Skarżącego aktualnie prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z [...] września 2019 r., obejmujący należności w podatku od towarów i usług za 6/2019 roku. Egzekucja została wszczęta [...] września 2019 r. Natomiast postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuły wykonawcze obejmujące należności w podatku od towarów i usług za okresy 2, 4, 7-9/2020, 2/2021 roku, zostało umorzone postanowieniami z [...] listopada 2021 r. z uwagi na uznanie przez wierzyciela za uzasadniony zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia zobowiązanemu.

Z kolei Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z [...] grudnia 2021 r. poinformował, że postępowania egzekucyjne prowadzone wobec Skarżącego dotyczące zobowiązań z tytułu podatku akcyzowego i opłaty paliwowej za listopad, grudzień 2013 r. i za okres od stycznia do sierpnia 2014 r., zostały umorzone postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] października 2021 r., z uwagi na uznanie za zasadne złożonych zarzutów.

W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że na dzień wydania postanowienia organu I instancji, wobec Strony toczyło się inne postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. I choć postępowania egzekucyjne obejmujące należności w podatku VAT z okresy 2, 4, 7-9/2020, 2/2021 oraz z tytułu podatku akcyzowego i opłaty paliwowej za listopad, grudzień 2013 r. i za okres od stycznia do sierpnia 2014 r. zostały umorzone, o czym jednak organ powziął wiedzę już po wydaniu przez siebie postanowienia, to jednak jak wynika z powyższego, prowadzone jest nadal postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z [...] września 2019 r., obejmujący należności w podatku od towarów i usług za 6/2019 roku.

Powyższe potwierdza – zdaniem Sądu - że w sprawie ziściła się przesłanka

z art. 239b § 1 pkt 1 O.p. Ustalenia te przeczą również twierdzeniu Skarżącego, że organy nie wskazały, jakie postępowania egzekucyjne się toczą.

Zdaniem Sądu, organy dowiodły również, że Strona nie posiada majątku

o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia (art. 239b § 1 pkt 2 ww. ustawy). Ustalono bowiem poprzez serwis Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości, że Skarżący nie właścicielem nieruchomości i praw majątkowych na których można ustanowić hipotekę przymusową. Z informacji uzyskanej z CEPIK według stanu na

[...] października 2021 r. wynika zaś, że choć na Skarżącego zarejestrowane są pojazdy, to wśród ujawnionego majątku jedynie jeden pojazd tj. [...] – samochód ciężarowy [...] rok. prod. 2001, przybliżona wartość według portalu otomoto.pl wynosi 69.000 zł., może stanowić przedmiot zastawu skarbowego. Słusznie przyjęto, że pozostałe pojazdy, z uwagi na brak danych o aktualnych badaniach technicznych pojazdów i obowiązkowym ubezpieczeniu OC nie stanowią wystarczającej podstawy do oceny ich wartości. Część wymienionych pojazdów nie stanowiła także wyłącznej własności Skarżącego, nie korzysta więc z pierwszeństwa zaspokojenia wierzyciela.

Analizie poddano również sytuację finansową Skarżącego. Co prawda, roczne zeznania podatkowe, zostały szczegółowo poddane ocenie na etapie postępowania odwoławczego, jednak potwierdzają one słuszność podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia. Ze złożonych zeznań wynika bowiem, że w 2018 r. Skarżący

w deklaracji PIT - 36L wykazał dochód w kwocie 29.286,04 zł, z kolei w latach 2019

– 2020 stratę odpowiednio w kwocie (-349.940,54 zł) oraz (-196.589,34 zł). Zadeklarowany z kolei w deklaracji PIT – 37 dochód za lata 2019 – 2020 wyniósł odpowiednio 1,73 zł oraz 0,67 zł. Niewątpliwie zatem zasadnie uznał organ odwoławczy, że wykazane dochody (straty) w porównaniu z przewidywaną kwotą zobowiązania za okres od grudnia 2013 r. do sierpnia 2014 r. w łącznej wysokości 1.493.830 zł są niewystarczające na uregulowanie zaległości. Co więcej, jak zauważono, Skarżącemu określono również zobowiązanie do zapłaty z tytułu podatku VAT za okres listopad 2013 r. w wysokości 67.477 zł. Słuszna była w tej sytuacji konstatacja organu o ziszczeniu się przesłanki z art. 239b § 1 pkt 2 O.p.

Przedstawione okoliczności dawały w konsekwencji również podstawę do przyjęcia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Skarżący nie deklarował bowiem w zasadzie żadnych dochodów, lecz stratę, nie posiadał majątku, na którym można było ustanowić skutecznie hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, a nadto toczyło się wobec niego postępowania egzekucyjne, które dotyczyło innej należności.

Tym samym, została spełniona przesłanka określona w art. 239b § 2 O.p.,

tj. uprawdopodobniono, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Porównanie wysokości zaległości podatkowych z sytuacją podatnika oraz brak składników majątku, na których można skutecznie zabezpieczyć wykonanie zobowiązań podatkowych, jest

w zupełności wystarczające dla uprawdopodobnienia, że zobowiązanie nie zostanie wykonane (por. wyrok WSA w Poznaniu z 18 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Po 95/22)

Ponadto fakt skorzystania przez Stronę z przysługującego jej prawa do odwołania od decyzji nieostatecznej, wbrew twierdzeniu Skarżącego, także daje niewątpliwie asumpt do założenia, że nie zgadzając się z decyzją, nie wykona dobrowolnie wynikającego z niej zobowiązania (por. wyrok NSA z 10 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 1243/15).

Z kolei to, że Skarżący toczy spory w postępowaniach za inne okresy rozliczeniowe w podatku VAT, a także dotyczących innych podatków (podatek akcyzowy, opłata paliwowa) nie oznacza, że nie zostały spełnione przesłanki do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji dotyczącej podatku VAT

za okres od grudnia 2013 r. do sierpnia 2014 r.

W skardze Strona szeroko odwołując się do uchwały NSA o sygn. I FPS 1/21, zarzuca niezbadanie przyczyn wszczęcia wobec Skarżącego postępowania karno skarbowego i nieuwzględnienie w konsekwencji przedawnienia zobowiązania w podatku VAT za okres od grudnia 2013 r. do sierpnia 2014 r. Przy czym zarzut ten niezasadnie lokuje w niniejszej sprawie. Tego rodzaju argumenty podlegają bowiem ocenie

w postępowaniu dotyczącym określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za ww. okres. Nie sposób również zgodzić się, że w ramach postępowania w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, organy są władne dokonywać kontroli prawidłowości postępowania karnego skarbowego. Kontrola organu odwoławczego,

a w konsekwencji Sądu, obejmuje tylko zaskarżone postanowienie. Na marginesie należy jedynie wskazać, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 70 §1 i § 6 pkt 4 O.p., że bieg terminu zobowiązania za okres od grudnia 2013 r. do sierpnia 2014 r. został zawieszony od [...] kwietnia 2018 r. do [...] listopada 2021 r., a więc od dnia doręczenia podatnikowi zarządzenia zabezpieczenia do dnia wystawienia tytułu wykonawczego.

W związku z powyższym Sąd za chybione uznaje zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego a także przepisów postępowania. Uzasadnienia rozstrzygnięć organów, zarówno w części faktycznej jak i prawnej, uznaje za prawidłowe. W sposób czytelny organy przedstawiły powody nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.