Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 886/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 6d ust. 1, art. 6e ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska (spr.) Sędziowie NSA Ewa Makosz - Frymus WSA Maciej Dybowski Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2010 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska służbowego 1.uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzający ją rozkaz personalny Komendanta Miejskiego w K. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana /-/M.Dybowski /-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/E.Makosz-Frymus


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...]sierpnia 2009 r. Komendant Miejski Policji w K., działając na podstawie art. 6 d ust. 1 i art. 6 e ust. 1 i 3 z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji ( tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. nr 43 poz. 277 ze zm.) odwołał z dniem [...]sierpnia 2009 r. D. W. ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji w K.i przeniósł ww. z dniem [...] sierpnia 2009r., do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w K..

W uzasadnieniu organ wskazał, iż rozkazem Personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. Komendant Miejski Policji odwołał z dniem [...] czerwca 2009 r. ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji w K. nadkom. D. W. i przeniósł do swojej dyspozycji do czasu mianowania na inne stanowisko służbowe.

Na skutek wniesionego odwołania decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. W. Komendant Wojewódzki Policji w P. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ wyjaśnił, iż po ponownym przeanalizowaniu sprawy Komendant podjął decyzję o odwołaniu nadkom. D. W. ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji w K. z dniem [...] sierpnia 2009 r. i przeniesieniu do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w K. z dniem [...] sierpnia 2009 r. Organ wyjaśnił, iż decyzja o odwołaniu jest decyzją przemyślaną i opartą na przepisach prawa. Organ podniósł, iż przeprowadzona kontrola w Komisariacie Policji w K. wykazała nieprawidłowości w zakresie: właściwego, zgodnego z poleceniem Komendanta Miejskiego Policji w K. sposobu, zadaniowania podległych policjantów, braku skutecznego sprawowania nadzoru nad przestrzeganiem formalnych wymogów dyscypliny służbowej oraz zapewnienie w jednostce właściwego obiegu dokumentacji, zapewniającego terminowe załatwienie wpływających spraw. Organ wskazał również, iż w kwietniu br. Zespół Kontroli, Skarg i Wniosków Komendy Miejskiej Policji w K. przeprowadził kontrolę w zakresie sposobu nadzoru nad podległymi policjantami przez nadkom. D. W., gdzie podobnie jak w przypadku opisanym powyżej stwierdzono uchybienia w zakresie efektywności i rytmiki prowadzonych dochodzeń.

Organ wskazał, iż zgodnie z dyspozycją art. 6d ust. 1 ustawy o Policji komendanta komisariatu policji powołuje i odwołuje komendant powiatowy (miejski) Policji po zasięgnięciu opinii właściwego terytorialnie wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) lub wójtów. Stosując się do cytowanego artykułu decyzja o odwołaniu nadkom. D. W. ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji w K. została poprzedzona opinią Wójta Gminy K..

Powyższej decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 § 1 Kpa z uwagi na interes społeczny przejawiający się koniecznością zapewnienia ciągłości i prawidłowości funkcjonowania jednostki organizacyjnej, a przede wszystkim zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie działania Komisariatu Policji w K..

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł D. W. wskazując, że do dnia dzisiejszego nie zakończyło się postępowanie dyscyplinarne nr [...] wszczęte przez Komendanta Miejskiego Policji w K. w dniu [...] lipca 2009r., a prowadzone w tej sprawie przez policjanta z Komendy Powiatowej Policji w O. W., w którym to zarzuca mu się uchybienia stwierdzone dnia [...] czerwca 2009r. Zdaniem odwołującego do momentu prawomocnego rozstrzygnięcia wyżej wskazane zarzuty nie powinny być przyczyną jego odwołania ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji w K..

Skarżący podniósł również, iż zarzuty przedstawione przez organ dotyczące wyników kontroli, brakiem zaangażowania, nierealizowaniem wszystkich obowiązków wynikających z pełnienia funkcji tj. właściwego zarządzania i kierowania podległą mu jednostką organizacyjną są nietrafne. Na poparcie powyższego skarżący podniósł, iż w pierwszym półroczu na terenie działania Komisariatu Policji w K. zanotowano 299 przestępstw, z czego 292 postępowań zakończono. Wykrywalność ogólna wyniosła 88,5%, a w kategoriach: przestępstw kryminalnych - 69,5%, przestępstw gospodarczych - 78,2%, przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu - 100%, przestępstw przeciwko mieniu - 57,7%. Dalej odwołujący podniósł, iż w omawianym okresie policjanci nałożyli na sprawców wykroczeń 744 mandaty karne.

Odwołujący podniósł, iż w jego ocenie posiada on duże doświadczenie zawodowe w kierowaniu zespołami ludzkimi oraz dobre przygotowanie w zakresie wykształcenia resortowego i ogólnego.

Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż podstawą prawną zaskarżonego Rozkazu Personalnego jest art. 6 d ust. 1 i art. 6 e ust. 1 i 3 ustawy o Policji. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z przywołanymi przepisami komendanta komisariatu Policji odwołuje komendant miejski, po zasięgnięciu opinii właściwego terytorialnie wójta. Odwołanie ze stanowiska może nastąpić w każdym czasie. Organ podniósł, iż w świetle przedstawionego stanu prawnego ustawodawca nie wprowadził żadnych warunków, od spełnienia których uzależnione byłoby odwołanie komendanta komisariatu Policji. Brak konkretnych kryteriów uzasadniających odwołanie oznacza, że uruchomienie procedury określonej w art. 6d ust. 1 i art. 6e ust. 1 i 3 ustawy o Policji, pozostawione zostało uznaniu właściwego organu administracji publicznej, który w każdym czasie może odwołać osobę ze stanowiska kierowniczego jednostki, o ile ustały przesłanki uzasadniające powołanie, a tym samym pozostawienie określonej osoby na zajmowanym stanowisku. Powołanie następuje w celu realizacji określonych zadań i wiąże się ze sprawowaniem określonej funkcji, najczęściej kierowniczej. Istotnym elementem przydatności określonej osoby na konkretnym stanowisku służbowym jest wykonywanie powierzonej jej funkcji w sposób nie budzący żadnych wątpliwości organu dokonującego powołania. Zdaniem organu odwoławczego utrata zaufania organu powołującego, o ile wykazane zostaną rzeczywiste okoliczności mogące wywoływać wątpliwości, co do celowości pozostawienia osoby na kierowniczym stanowisku, stanowi samoistną przyczynę uzasadniającą odwołanie. "Utrata zaufania" jest pojęciem subiektywnym, zależnym od oceny organu powołującego. Ocena ta nie może być skutecznie kwestionowana w sytuacji wskazania przez organ faktów uzasadniających utratę zaufania do osoby powołanej (wyrok WSA w Warszawie - II SA/Wa 1426/06). Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż wbrew zarzutom odwołującego, organ I instancji w sprawie wskazał okoliczności i przyczyny, które wpłynęły na decyzję o odwołaniu nadkom. D. W. ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji w K.. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy tj. sprawozdanie z kontroli uproszczonej przeprowadzonej w Komisariacie Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2008 roku, sprawozdanie z czynności kontrolnych z dnia [...] września 2008 roku, notatka służbowa z przeprowadzonej rozmowy dyscyplinująco - instruktażowej z Komendantem Komisariatu Policji w K. i kierownikiem Posterunku Policji w B. z dnia [...]września 2008 roku, protokoły z odpraw Zespołu ds. koordynacji działań zewnętrznych oraz nadzoru nad pełnieniem służby patrolowej na terenie działania KMP w K. z dnia [...] lutego 2009 roku oraz z dnia [...] kwietnia 2009 roku, notatka służbowa z dnia [...] kwietnia 2009 roku, sprawozdanie z czynności wyjaśniających w sprawie sposobu sprawowania nadzoru na podległymi policjantami przez Komendanta Komisariatu Policji w K. z dnia [...] maja 2009 roku, notatka służbowa z przeprowadzonej rozmowy w dniu [...] czerwca 2009 roku z Komendantem Komisariatu Policji w K., sprawozdanie z czynności wyjaśniających w sprawie nieprawidłowości w wykonywaniu obowiązków Komendanta Komisariatu Policji w K. z dnia [...]lipca 2009 roku, Zeszyt Kontroli Jednostki Komisariatu Policji w K., potwierdzają, iż wystąpiły uchybienia i nieprawidłowości w procesie zarządzania i kierowania przez nadkom. D. W. jednostką tj. Komisariatem Policji w K..

W zakresie pozostałych zarzutów podnoszonych przez odwołującego stwierdzić należy, iż są to subiektywne odczucia policjanta i nie znalazły one potwierdzenia w postępowaniu odwoławczym.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez nadkom. D. W. w przedmiocie wszczętego postępowania dyscyplinarnego to zauważyć należy, że nie może ono mieć wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie z uwagi na fakt, iż prawidłowość tego postępowania jest zabezpieczona przepisami rozdziału 10 ustawy o Policji.

Organ zauważył również, iż nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności było zasadne z uwagi na newralgiczny charakter stanowiska służbowego jakim jest stanowisko Komendanta Komisariatu Policji, jak i interes społeczny przejawiający się koniecznością zapewnienia ciągłości i prawidłowości funkcjonowania jednostki organizacyjnej, a przede wszystkim zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie działania Komisariatu Policji w K..

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł D. W. wskazując, iż z uzasadnienia rozkazu wynika, że Komendant Miejski Policji w K. dopełnił obowiązku wynikającego z art. 6d ust. 1 ustawy o Policji i odwołał skarżącego z funkcji Komendanta prawidłowo po zasięgnięciu opinii właściwego terytorialnie wójta z K.. Tymczasem jednostka którą zarządzał Skarżący swoim obszarem terytorialnym obejmowała oprócz gminy K. również gminy: G. W., B., S. i L..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ przytoczył stan faktyczny sprawy oraz ustosunkowując się do zarzutu skargi wskazał, iż w aktach znajduje się opinia Wójta Gminy w K. tj. organu samorządu gdzie ma siedzibę Komisariat Policji. Organ podniósł, iż w niniejszej sprawie Komendant Miejski Policji zasięgnął opinii Wójta Gminy K. – jako wiodącej w całym rejonie działania Komisariatu Policji. Organ zwrócił również uwagę, iż w toku postępowania administracyjnego Komendant Miejski Policji uzyskał oświadczenia od Wójtów pozostałych gmin tj. S., L., G. W., B., którzy nie wnieśli uwag do poczynionych w tym zakresie zmian personalnych. Zdaniem organu opinia ta ma charakter jedynie konsultacji, a dla organu nie ma znaczenia czy ma ona charakter pozytywny czy negatywny. Nie może ona determinować woli organu, któremu przysługuje ustawowe prawo decydowania w tym zakresie.

Na rozprawie w dniu 17 marca 2010 r. skarżący podtrzymał skargę oraz oświadczył, iż nigdy nie otrzymał do wiadomości opinii wójtów gmin S., L., G. W. i B..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega, więc na zbadaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym należy zauważyć, iż na podstawie art. 134 powyższej ustawy, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności zgodnie, z którą Sąd rozpoznaje sprawę w całości nie będąc związanym zarzutami skargi.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane kryteria, uznał, iż zarówno zaskarżona decyzji jak i poprzedzający ją rozkaz personalny naruszają prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie je z obrotu prawnego.

Podstawą materialnoprawną wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy art. 6 d ust. 1 i art. 6 e ust. 1 i 2 ustawy o Policji.

Zgodnie z przepisem art. 6d ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. nr 43 póz. 277 ze zm.) komendanta komisariatu Policji powołuje i odwołuje komendant powiatowy (miejski) Policji po zasięgnięciu opinii właściwego terytorialnie wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) lub wójtów. Opiniowanie to nie dotyczy jedynie komendanta komisariatu specjalistycznego.

Przepis art. 6 e ust. 1 ustawy o Policji stanowi, iż odwołać ze stanowiska, o którym mowa w art. 6 b ust. 1, 2 i 5, art. 6c ust. 1-4, 6 i 7 oraz art. 6d ust. 1, 2 i 6, można w każdym czasie. Natomiast zgodnie ust. 2 w/w artykułu w przypadku braku opinii, o których mowa w art. 6b ust. 1 i 2, art. 6c ust. 1 i 2 oraz art. 6d ust. 1 i 6, organ uprawniony do powołania na stanowisko komendanta może odwołać odpowiednio komendantów: wojewódzkiego i Stołecznego, powiatowego (miejskiego), rejonowego lub komendanta komisariatu Policji, po upływie 14 dni od dnia doręczenia wniosku o wydanie opinii.

Z powyższej regulacji jednoznacznie wynika, iż odwołać ze stanowiska, o którym mowa m.in. w art. 6d ust. 1, może w każdym czasie organ uprawniony do powołania na to stanowisko. Trafnie zauważył organ, iż brak konkretnych kryteriów uzasadniających odwołanie oznacza, że uruchomienie procedury określonej w art. 6d ust. 1 i art. 6e ust. 1 ww. ustawy, pozostawione zostało uznaniu właściwego organu administracji publicznej, który w każdym czasie może odwołać osobę ze stanowiska kierowniczego jednostki, o ile ustały przesłanki uzasadniające powołanie.

Powyższe nie oznacza jednak, iż organ nie ma obowiązku przestrzegania procedury określonej w przepisach prawa.

Art. 6d ust. 1 ustawy o Policji wyraźnie stanowi, iż komendanta komisariatu Policji powołuje i odwołuje komendant powiatowy (miejski) Policji po zasięgnięciu opinii właściwego terytorialnie wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) lub wójtów. Brak konkretnych kryteriów umożliwiających wszczęcie postępowania nie oznacza całkowitej dowolności organu w prowadzeniu takiego postępowania. Organ jak wskazuje na to przepis art. 6d ust. 1 ustawy o Policji właściwy organ Policji przed wydaniem decyzji o odwołaniu musi zaciągnąć opinię odpowiednich organów samorządu. Wobec powyższego wskazać należy, iż powyższy przepis pozwala właściwemu organowi odwołać osobę ze stanowiska kierowniczego jednostki w każdym czasie, o ile ustały przesłanki uzasadniające powołanie i odpowiedni terytorialnie burmistrz lub prezydent miasta wyrazi swoją opinię w tej kwestii.

W niniejszej sprawie organ interpretując powyższą regulację wydaje się nie dostrzegać, iż organ ma obowiązek zaciągnięcia opinii właściwego organu samorządu terytorialnego. Przepisy ustawy o Policji dopuszczają możliwość odwołania ze stanowisko komendanta komisariatu Policji pomimo braku opinii ale może to uczynić dopiero, po upływie 14 dni od dnia doręczenia wniosku o wydanie opinii. Zatem wystąpienie przez organ o uzyskanie takiej opinii jest obligatoryjne. Dopiero upływ 14 dni pozwala organowi na wydanie decyzji bez stosownej opinii.

W tym miejscu wskazać należy, iż wykładnia językowa i systemowa art. 6d ustawy o Policji prowadzi do jednoznacznego wniosku, że przepis ten nakazuje bezwzględnie organom policyjnym na przestrzeganie czternastodniowego terminu od chwili doręczenia wniosku o przedstawienie opinii w przedmiocie zwolnienia komendanta komisariatu policji przez właściwy organ samorządu terytorialnego do chwili wydania decyzji o zwolnieniu komendanta komisariatu. Przepis ten bowiem daje czas organom samorządu terytorialnego na zaznajomienie się ze sprawą i wydanie opinii, która jest zgodna ze zdaniem mieszkańców danej jednostki samorządu terytorialnego. Przyjęcie, iż można wydać decyzje o zwolnieniu komendanta komisariatu z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 6d ust. 2 ustawy o Policji, oznaczałoby, że organy policyjne faktycznie nie liczą się ze zdaniem organów zarządzających samorządu terytorialnego, a zatem cały proces opiniowania decyzji o zwolnieniu jest czystą formalnością. Taka interpretacja omawianych przepisów zniechęcałaby organy samorządu terytorialnego do wydawania opinii i w rezultacie faktycznie pozbawiałby te organy prawa do wydawania opinii w sprawach mających znaczenie dla bezpieczeństwa mieszkańców ( patrz: wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1283/06, LEX nr 328941 ). Trafnie organ zauważył, iż opinia taka ma jedynie charakter konsultacji, to jednakże, na co zwrócono uwagę już wyżej, rozstrzygnięcie podejmowane na podstawie art. 6e ustawy o Policji wymaga opinii organu jednostki samorządu terytorialnego. Dla organu podejmującego decyzję nie ma znaczenia to, czy opinia jest pozytywna czy negatywna. Komendant Powiatowy Policji nie jest związany treścią opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, o czym świadczy treść ust. 8 pkt 1 i 2 komentowanego przepisu, analogicznie zresztą do czynności wskazanych w art. 6b i 6c ustawy o Policji(vide: W. Kotowski, Ustawa o Policji. Komentarz, ABC 2008). Jednakże powyższe nie oznacza, iż organ o taką opinię nie musi występować. Fakt braku związania opinią nie oznacza, iż treść takiej opinii nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nie wykluczone jest jednak, że argumenty zawarte w takiej opinii wpłyną na rozstrzygnięcie wydane w toku postępowania o odwołanie ze stanowiska Komendanta Komisariatu. Jak zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę komendant musi cieszyć się dobrą opinią i zaufaniem społeczności lokalnej, której przedstawicielem jest organ jednostki samorządu terytorialnego. Wobec powyższego jeżeli w ocenie organów jednostek samorządu dany komendant cieszy się dobrą opinią, to powyższe może mieć bez wątpienia wpływ na przyszłe rozstrzygnięcie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż jak w wynika z akt administracyjnych Komendant Miejski Policji przed wydaniem decyzji o odwołaniu skarżącego ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji zaciągnął opinię Wójta Gminy w K.. Jednakże powyższego nie można uznać za wystarczające, skoro obszarem działania Komisariatu zarządzanego przez skarżącego zostały objęte również gminy G. W., B., S. i L.. Z akt administracyjnych wynika, iż organ przed wydaniem decyzji o odwołaniu skarżącego uzyskał jedynie opinię wójta Gminy w K.. Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, iż gmina K. jest wiodącą gminą w całym rejonie działania. W ocenie Sądu powyższa okoliczność nie ma znaczenia. Skoro obszarem działania Komisariatu Policji w K. były również inne gminy to również organom tych jednostek należało umożliwić wypowiedzenie się co do kwestii odwołania skarżącego ze stanowiska. Skoro obszar danej gminy objęty jest zasięgiem danego komisariatu to organy tej jednostki winny wiedzieć, że zmienia się Komendant komisariatu. Organ co prawda powyższe uczynił, to jednakże jak wynika z akt niniejszej sprawy uczynił to dopiero po wniesieniu skargi, a więc już po wydaniu zarówno przez organ I jak i II instancji rozstrzygnięć w sprawie. Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż w niniejszej sprawie organ nie zastosował się do treści art. 6d ustawy o Policji i przed wydaniem decyzji nie wystąpił do właściwych organów samorządu terytorialnego o wydanie opinii w przedmiocie odwołania skarżącego ze stanowiska komendanta komisariatu.

Stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji jak i w odpowiedzi na skargę sugerują, iż w ocenie organu opinie organów samorządu terytorialnego są jedynie formalnością nie mającą żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Z powyższym stanowiskiem organu z wyżej wskazanych względów nie można się zgodzić. Jak wskazano już wyżej opinia taka może mieć wpływ na rozstrzygnięcie, a zatem obowiązku zaciągnięcia takiej opinii nie można traktować wyłącznie w kategoriach formalności. Powyższe stanowisku organu budzi zdziwienie, z uwagi na wcześniej wydaną decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ zawarł zgoła odmienne stanowisko niż obecnie. W decyzji tej Komendant Wojewódzki Policji stanął na stanowisko, które zaprezentował Sąd w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, iż przepisy ustawy o Policji nakazują bezwzględnie przestrzegać czternastodniowego terminu od chwili doręczenia wniosku o przedstawienie opinii przez właściwy organ samorządu terytorialnego do momentu wydania decyzji o zwolnieniu. Organ zwrócił uwagę, iż opinia taka może w istotny sposób wpłynąć na podejmowaną przez organ decyzję.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c Ppsa uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ja rozkaz personalny. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 Ppsa.

/-/M.Dybowski /-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/E.Makosz-Frymus

KP