Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2013/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Aneta Lemiesz (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2012 oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Burmistrz Miasta Z. ustalił M.

T., dalej "Skarżąca", wysokość podatku od nieruchomości na rok 2012

w kwocie 45 zł za nieruchomość położoną w Z. przy ulicy D. [...]. Do

opodatkowania przyjęto: budynki mieszkalne o pow. 51,14 m2 grunty pozostałe o

pow. 34,32 m2.

Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie kwestionując wielkość

powierzchni lokalu mieszkalnego przyjętej do opodatkowania oraz zarzuciła, iż organ

nie wyjaśnił sposobu obliczenia wielkości powierzchni gruntu przypadającej na

skarżącą.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w

W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W

uzasadnieniu Organ powołał się na treść art. 2 ust 1 pkt i i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz

art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1993 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.

U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.), dalej "u.p.o.l.". Zaznaczył, iż Kolegium w

decyzji z [...] kwietnia 2012 r. wskazało, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17

maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287

ze zm.) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru

podatków. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych organy

podatkowe nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te

wynikające z ewidencji gruntów. Organ podniósł, iż z rejestru gruntów wynika, iż

skarżąca jest współwłaścicielem nieruchomości gruntowej o powierzchni 0,0369 ha w

udziale 93/1000 części (93/1000 x 0,0369 ha = 34,32 m2), zaś z rejestru lokali

wynika, że lokal skarżącej ma powierzchnię użytkową wynoszącą 51,14 m2. W

ocenie Kolegium dopóki dane w ewidencji nie zostaną zmienione organy podatkowe

nie są uprawnione do ustalania wymiaru podatku na podstawie jakichkolwiek innych

dowodów. Na marginesie Organ zauważył, że rozbieżność pomiędzy danymi

wynikającymi z księgi wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków występuje z

korzyścią dla Skarżącej, skoro powierzchnia określona w ewidencji jest mniejsza od

wynikającej z księgi wieczystej. Organ podatkowy zastosował się do wskazań

Kolegium zawartych w ww. decyzji, wydając postanowienie o wszczęciu

postępowania oraz umożliwiając Skarżącej wypowiedzenie się co do zebranego

materiału dowodowego.

W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji

Burmistrza Miasta Z. poprzez uwzględnienie właściwej powierzchni jej lokalu,

a także przyjęcie realnego udziału w gruncie zabudowy mieszkaniowej.

Zdaniem Skarżącej Kolegium nie odniosło się do zarzutów podniesionych w

odwołaniu:

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- dowolność w określaniu powierzchni mieszkalnej przez Burmistrza Miasta

Z.;

- brak aktualnej ewidencji lokali znajdujących się w bloku nr [...] przy ulicy D.

[...] w Z., z której wynikałby metraż powierzchni znajdujących się w nim lokali

oraz wypisu z kartoteki lokalu nr [...], pozwalający na dowolność określania wielkości

powierzchni mieszkalnej;

- brak wypisu z ewidencji gruntów i budynków, z którego wynikałaby

powierzchnia działki przy ul. D. [...] bl. [...] w Z.

W uzasadnieniu wskazała, iż w celu wykonania decyzji Samorządowego Kolegium

Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r., Burmistrz Miasta Z.

został zobowiązany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. do

ponownego ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości znajdującej się w Z.

ul. D. [...] bl. [...] m [...] po uprzednim przeprowadzeniu postępowania podatkowego.

W dniu 10 listopada 2012 r. Skarżąca wystosowała pismo do Burmistrza Miasta

Z. celem wzięcia udziału w tym postępowaniu, w którym wskazała na

dowolność określania powierzchni mieszkań oraz wniosła o uwzględnienie w wypisie

ewidencji lokali właściwych obmiarów mieszkań. Skarżąca, wskazała, iż do dnia

dzisiejszego nie otrzymała odpowiedzi na ww. pismo jak również na inne pisma w tej

sprawie.

Skarżąca podniosła, iż na przestrzeni lat Gmina i kolejne zarządy przyjmowały

następujący, ogólny metraż powierzchni mieszkalnej dla posesji ul. D. [...] bl. [...] w

Z.:

• 703,95 m2 w 1995 roku,

• 685,64 m 2 w 2001 roku,

• 667,62 m2 w 2011 roku,

• 685,53 m2 w 2012 roku.

Zwróciła uwagę, iż na przestrzeni lat - od 1995r. do dzisiaj - występują istotne różnice

w określaniu powierzchni poszczególnych mieszkań, a co za tym idzie zmienia się

koszt utrzymania 1 -go m2. Skutkuje to brakiem proporcjonalności wskaźników

współudziału w kosztach bieżącego utrzymania budynku. Zdaniem Skarżącej

dowolność w określaniu powierzchni poszczególnych mieszkań na przestrzeni lat

spowodowała zaniżenie ogólnej powierzchni mieszkalnej całej posesji o 36, 33m2.

Wskazała, iż w ostatnich latach Burmistrz Miasta Z. wydawał decyzje w

sprawie podatku od nieruchomości Skarżącej w Z. ul. D. [...] bl. [...] m [...]

różniące się podstawą opodatkowania. Skarżąca podkreśliła, iż w dniu 19 listopada

2012 r. Urząd Gminy, nie przedstawił jej aktualnej ewidencji lokali znajdujących się w

bloku nr [...] przy ulicy D. [...] w Z., z której wynikałby metraż powierzchni

znajdujących się w nim lokali arii wypisu z kartoteki lokalu nr [...], a także wypisu z

ewidencji gruntów i budynków, z którego wynikałaby powierzchnia działki przy ul.

D. [...] bl. [...] w Z. Skarżąca zwróciła uwagę, iż w kwestionowanej decyzji

jako podstawę do opodatkowania powierzchni mojego mieszkania przyjęto 51,14 m

2, gdy tymczasem powierzchnia jej lokalu wynosi 51,68 m2, co wynika z pierwotnej

dokumentacji budynku i jest uwidocznione w decyzji urzędu o wykupie jej

mieszkania. Zaznaczyła, że zarówno organy podatkowe gminy jak i pracownicy

odpowiedzialni za przekazywanie danych do ewidencji gruntów i budynków

podlegają temu samemu Burmistrzowi. W ocenie Skarżącej Burmistrz Miasta

zobowiązany jest do uporządkowania dokumentacji nieruchomości przy ul. D. [...]

bl. [...] w Z.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.

wniosło jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona.

Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do

stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów

prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem

przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Nie dopatrzył się także wystąpienia innych przesłanek wymienionych w art. 145

ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) pozwalających na

wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.

opodatkowaniu podlegają grunty oraz budynki lub ich części. Na podstawie art. 3 ust.

1 pkt 1 podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne,

jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące

właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (z zastrzeżeniem ust. 3, który

w sprawie jest nieistotny). Jeżeli zaś wyodrębniono własność lokali, obowiązek

podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku

stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie

odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni

użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zgodnie z

aktualnym wypisem z rejestru gruntów, Skarżąca jest współwłaścicielką

nieruchomości gruntowej o powierzchni 0,0369 ha w udziale 93/1000 części

(93/1000x0,0369 ha = 34,32 m2), zaś z rejestru lokali wynika, że lokal Skarżącej ma

powierzchnię użytkową wynoszącą 51,14 m2.

Analiza akt sprawy wskazuje, że prawidłowo w niniejszej sprawie organ I instancji

ustalił podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przyjmując, stosownie

do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., że dla gruntów podstawę opodatkowania

stanowiła ich powierzchnia, zaś dla budynków i ich części - powierzchni użytkowa;

prawidłowo też na podstawie uchwały Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r.

Rady Miasta Z. zastosowano stawki podatku: odpowiednio 0,67 zł/m2 dla

budynków mieszkalnych oraz 0,32 zł/m2 dla gruntów zajętych na cele mieszkaniowe.

Sąd podziela pogląd, że dla organów podatkowych w celu ustalenia wysokości

zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości wiążące były dane

wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Artykuł 21 ust. 1 stawy z dnia 17 maja

1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z

późn. zm.) - dalej: "u.p.g.k.", stanowi, iż podstawą wymiaru podatku są dane

wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostwa

powiatowe. Dane te wskazują m.in. na przedmiot opodatkowania. Ustalenia organów

podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów i budynków stanowią istotny element

określenia podatkowego stanu taktycznego. Dokonując tych ustaleń organ jest

związany zakresem zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do

ich weryfikacji. Pogląd odmawiający uprawnienia organom ustalającym wysokość

podatku od nieruchomości do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane

wskazane w ewidencji gruntów i budynków, jest ugruntowany w orzecznictwie

sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2011

r. sygn. akt II FSK 533/10, z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia

5 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt

II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego

2010 r. sygn. akt II FSK 1586/08, wojewódzkich sądów administracyjnych:

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 października 2010 r.,

sygn. akt I SA/Ke 461/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z

dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 955/09, Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 363/09,

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2013 r.,

sygn. akt III SA/Wa 1901/12 - dostępne: www.orzeczenia.nsa.qov.pl).

W wyrokach tych, które Sąd w niniejszej sprawie w pełni akceptuje i podziela,

wyrażono, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu

urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego

przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i

budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w

postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w

deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi

wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają

zapisy wynikające z ewidencji.

Sąd stwierdza, że w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości

nie jest dopuszczalne kwestionowanie zgodności danych wynikających z ewidencji

gruntów ze stanem faktycznym, albowiem organy podatkowe nie prowadzą - bo nie

mają do tego prawa - postępowania dowodowego dotyczącego zmiany treści

zapisów w ewidencji gruntów . budynków. W postępowaniu podatkowym nie

zapadają żadne rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów.

Należy zauważyć, że organy właściwe do prowadzenia ewidencji oraz sposób

korygowania danych w nich zawartych zostały określone w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i

Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.

U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454). Na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.g.k., ewidencje gruntów

i budynków prowadzą starostowie. Ewidencja gruntów i budynków rejestruje

zdarzenia, które zaistniały wcześniej, tak więc może się zdarzyć, że dane z niej

wynikające są nieaktualne. Jeżeli więc Skarżąca kwestionuje zgodność danych

wynikających z ewidencji gruntów i budynków ze stanem faktycznym, to powinna

najpierw w odrębnym postępowaniu doprowadzić do ich zmiany, a następnie w

przypadku uwzględnienia jej zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z

ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość

zobowiązań podatkowych w oparciu o ewidencję gruntów i budynków.

Stwierdzenie naruszenia prawa w zakresie, w którym Skarżąca kwestionuje dane

wynikające z ewidencji gruntów i budynków, nie mogą odnieść skutku w

przedmiotowym postępowaniu. Prowadzenie, w tym zmiany, uaktualnianie, ewidencji,

jak wyżej wskazano, nie należy do postępowania podatkowego. W zaskarżonych do

sądu administracyjnego sprawach podatkowych nie mogą zapadać podlegające

ewentualnie odrębnemu zaskarżeniu akty lub czynności z zakresu prowadzenia

ewidencji gruntów. W przedmiotowej sprawie ewidencja nie może stanowić

przedmiotu merytorycznej oceny Sądu, który kontroluje legalność wykonywania

administracji publicznej w postępowaniu podatkowym, uregulowanym w Ordynacji

podatkowej. Innymi słowy, skoro w postępowaniu podatkowym nie zapadają

rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów, to nie mogą one być

przedmiotem rozważań i rozstrzygnięć sądu administracyjnego (por. wyrok

Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt II FSK

1291/09).

Reasumując, przedmiotem analizowanego przez Sąd postępowania nie było

realizowanie zmian prowadzonej przez właściwy niepodatkowy organ administracji

ewidencji. Stąd nie mogły zostać poddane analizie zarzuty Skarżącej.

W takim stanie rzeczy Sąd, działając w oparciu o art. 151 - Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.