Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 360/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 42,87 ust 1 , 92 ust 1 i 4
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 31
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 879
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.
article: par 5 ust 1 pkt 2.
journal: Dz.U. 2006 nr 151 poz 1089
law: Rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia NSA, Grzegorz Jankowski, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. , nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 1 pkt 1 Kpa, art. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), art. 42, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, po rozpoznaniu odwołania M. M. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia

[...] r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie, z którego wynika, że w dniu [...] r. na drodze krajowej nr [...] w [...] , tj. [...] , funkcjonariusze Kontrolnej Grupy Mobilnej Wydziału Zwalczania Przestępczości Izby Celnej w [...] dokonali kontroli ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] z naczepą ciężarową marki [...] o nr rej.[...] , należącego do M. M., którego kierowcą był J. J..

W trakcie kontroli funkcjonariusze ustalili, że kierowca nie posiadał karty opłaty drogowej tj. samoprzylepnej winiety, oraz odcinka kontrolnego dotyczących zatrzymanego pojazdu, czym naruszony został obowiązek z art. 42 ustawy z dnia

[...] r. o transporcie drogowym.

Wobec powyższego, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w [..] wszczął postępowanie

w stosunku do M. M. prowadzącego działalność "M. M.".

W wyniku prowadzonego postępowania uzyskano informację z Urzędu Miasta w[...] , że firma M. M. do posiadanej licencji o nr zgłosiła m.in. ciągnik samochodowy marki o nr rejestracyjnym[...] W , nr[...] nadwozia. Mając powyższe na uwadze, organ wystąpił do skarżącego o udzielenie informacji dotyczących daty i przyczyny zmiany nr rejestracyjnego pojazdu marki [...] o nr nadwozia[...] , przyczyny nieoznakowania szyby ww. pojazdu winietą samoprzylepną karty opłaty drogowej nr[...] .

W odpowiedzi M. M poinformował, że ciągnik siodłowy marki został wykupiony z L. i zarejestrowany w dniu [..] r., natomiast zmiana nr rejestracyjnego została zgłoszona w Urzędzie Miejskim

w [...] , który wydał decyzję o zarejestrowaniu ww. pojazdu o nr nadwozia [...] i wydaniu dowodu rejestracyjnego nr [..] i tablic rejestracyjnych nr [...] . Natomiast przyczyną nieoznakowania szyby pojazdu winietą samoprzylepną był fakt jej wymiany oraz niepobrania z urzędu pocztowego duplikatu winiety. Skarżący podał, że nie posiada odcinka winiety samoprzylepnej,

a jedynie jej kserokopię, którą kierowca okazał w trakcie kontroli.

W oparciu o powyższe ustalenia, decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, Naczelnik Urzędu Celnego w [...] nałożył na M. M. prowadzącego działalność gospodarczą "M. M." karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, wymaganej zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji M. M. zarzucił jej naruszenie prawa materialnego :

- art. 42 ust. 1 w związku z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz

w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. z 2006 r.,

nr 151, poz. 1089 ze zm.) przez jego błędną wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, że nie oznaczenie pojazdu winietą samoprzylepną i posiadanie dowodu uiszczenia opłaty drogowej dotyczącej poprzednio istniejącego dowodu rejestracyjnego przy jednoczesnym ustaleniu, iż opłata drogowa dotycząca kontrolowanego pojazdu została uiszczona, stanowi penalizowane naruszenie przepisów regulujących kwestię uiszczania takiej opłaty,

- nieważność rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r.

w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych w zakresie, w jakim wychodząc poza delegację ustawową z art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym ustanowiło legalną definicję nieprawidłowości w wypełnieniu karty opłaty drogowej.

W ocenie skarżącego, nie ma ustawowej definicji nieprawidłowego wypełnienia karty opłaty drogowej, a argumentacja organów , że zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych, dowodem jej uiszczenia są obie podziurkowane części karty opłaty łącznie, nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ustawodawca nie wydał delegacji do ustalenia w drodze aktu wykonawczego legalnej definicji nieprawidłowości w wypełnieniu karty opłaty drogowej. W ocenie skarżącego adresat ww. delegacji wyszedł poza nią, w związku

z czym orzeczenia organów administracji opierają się na nieważnych aktach prawnych.

Nadto błąd w ustaleniach faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy polegający na nietrafnym przyjęciu, że skarżący nie uiścił opłaty za przejazd po drogach krajowych, w sytuacji gdy organ sam ustalił, że opłata dotycząca kontrolowanego pojazdu została uiszczona.

Dyrektor Izby Celnej w [...] rozpoznając odwołanie M. M. wskazał, że w myśl art. 42 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy

z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego ( o dopuszczalnej masie całkowitej pow. 3,5 t.) po drogach krajowych której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie, z wyłączeniem:

- przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką,

- pojazdów transportu kombinowanego,

- pojazdów realizujących komunikację miejską,

- zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej w przypadku wykonywania przewozów na potrzeby własne.

Równocześnie z treści przytoczonego artykułu wynika, że aby opłatę drogową uznać jako należną, przejazd pojazdem musi nastąpić po drodze krajowej. Z załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w województwach dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, mazowieckim, pomorskim, śląskim, zachodniopomorskim (Dz.U. z 2004r. Nr 60, poz. 566), z pozycji 11 wynika, że droga krajowa nr [..] w mieście na prawach powiatu [...] przebiega m.in. przez ulicę [...] od R. H. do ulicy [...] . Zatem ww. odcinek drogi na którym poruszał się kontrolowany pojazd stanowi drogę krajową.

Kolejnym wymogiem, który również musi być spełniony w celu zastosowania ustawy o transporcie drogowym, jest wynikający z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy

o transporcie drogowym, warunek stanowiący, że przewóz drogowy winien być wykonywany pojazdami samochodowymi lub zespołami samochodowymi, których dopuszczalna masa całkowita przekracza 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. Z dokumentów przedłożonych

w trakcie kontroli wynika, iż kontrolowany pojazd spełniał również dyspozycje tego przepisu, ponieważ maksymalna masa całkowita ciągnika wynosi 18115 kg naczepy ciężarowej 34000kg, co w rezultacie odpowiada całkowitej masie w wysokości 52115kg, czyli ponad 3,5tony.

Mając na uwadze, że przepis art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, jako adresatów tej normy określa wszystkie podmioty wykonujące przewóz drogowy, w ocenie organu należało uznać, że M. M. prowadzący działalność gospodarczą i w którego imieniu wykonywany był transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po drodze krajowej jest zobowiązany do uiszczenia opłaty drogowej za przejazd pojazdu samochodowego.

Sam tryb wnoszenia opłat reguluje rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 08.08.2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. z 2006 r.

Nr 151, poz. 1089 ze zm.). Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia uiszczenie opłaty następuje przez nabycie przez podmiot wykonujący na terenie RP przewóz drogowy karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat, która następnie podlega wypełnieniu.

Karta opłaty składa się z dwóch części :

1/ winiety samoprzylepnej umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu,

2/ odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty.

W dniu kontroli kierujący pojazdem okazał jedynie odcinek kontrolny rocznej karty opłaty drogowej seria i nr [...] z wpisanym nr rejestracyjnym pojazdu, nie okazał natomiast drugiej części karty czyli winiety samoprzylepnej. Zgodnie z § 3 ust. 4 pkt 1 cyt. rozporządzenia okazana karta nie mogła być uznana za dowód uiszczenia opłaty, co obligowało organ do nałożenia kary pieniężnej.

Nadto organ wskazał, że zgodnie z art. 87 ust. 3, to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty oraz odpowiedzialność

z tytułu niedochowania wymogów przewidzianych przepisami prawa.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 42 ust. 1 w związku z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych, organ wskazał, że z materiałów zgromadzonych w rozpoznawanej sprawie jednoznacznie wynika, że okazany w trakcie kontroli odcinek kontrolny karty opłaty drogowej nr [...] z wpisanym nr rejestracyjnym DW [...] dotyczył jednego i tego samego pojazdu marki DAF o nr nadwozia[...] , jednakże powyższe stwierdzenie, wbrew temu co twierdzi skarżący, nie jest jednoznaczne ze stwierdzeniem, że opłata dotycząca kontrolowanego pojazdu została uiszczona. Organ I instancji prawidłowo ocenił dowody zgromadzone

w sprawie i stwierdził, że opłata drogowa za przejazd pojazdu po drodze krajowej nie została uiszczona, ponieważ winieta samoprzylepna wbrew obowiązkowi nie została w sposób trwały umieszczona, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu. Odnosząc się do wyjaśnień skarżącego, że powodem nieumieszczenia winiety samoprzylepnej była wymiana przedniej szyby i skarżący zapomniał o pobraniu

z urzędu pocztowego jej duplikatu organ odwoławczy podał, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych podmiot wykonujący przewóz drogowy może wystąpić do jednostki upoważnionej do poboru opłat z wnioskiem o zwrot niewykorzystanej opłaty, w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty rocznej z przyczyn od niego niezależnych, w wyszczególnionych w przepisie przypadkach, do których należy m.in. zmiana numerów rejestracyjnych pojazdu, na który wystawiona była karta opłaty, wymiany szyby w pojeździe, na której umieszczona była winieta. Zatem, nie ulega wątpliwości, że wymiana szyby w pojeździe marki [...] oraz zmiana jego numerów rejestracyjnych, to niezależne od przedsiębiorcy przyczyny niewykorzystania dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty rocznej, co jednak nie zwalniało skarżącego z obowiązku wystąpienia do właściwej jednostki o zwrot niewykorzystanej opłaty i kupna nowej karty.

Odnośnie zarzutu skarżącego dotyczącego braku ustawowej definicji nieprawidłowego wypełnienia karty opłaty drogowej, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zgodnie z cyt. rozporządzeniem z dnia 8 sierpnia 2006 r., kartę opłaty wypełnia podmiot wykonujący przewóz drogowy przed rozpoczęciem pierwszego przejazdu, a jej wypełnienie polega na wpisaniu numeru rejestracyjnego pojazdu samochodowego na jej odcinku kontrolnym. W rozpoznawanej sprawie na odcinku kontrolnym nie został wpisany właściwy nr rejestracyjny, a tym samym karta nie została prawidłowo wypełniona.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w M. M.i wnosząc o uchylenie kwestionowanej decyzji, powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] nie widząc podstaw do zmiany rozstrzygnięcia podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że organy celne nie są uprawnione do zbadania, czy przy wydawaniu rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. nie przekroczono granic delegacji ustawowej, bowiem obowiązkiem organów jest stosować ww. przepisy, które funkcjonują w obrocie prawnym w tym również ww. rozporządzenie. Odnosząc się do zarzucanego błędu w ustaleniach faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy polegającym na nietrafnym przyjęciu, że skarżący nie uiścił opłaty za przejazd po drogach krajowych w sytuacji gdy nawet organ celny ustalił, że opłata została uiszczona, Dyrektor Izby Celnej, stwierdził, że jedynym dowodem uiszczenia przez podmiot opłaty drogowej jest posiadanie karty opłaty drogowej przy sobie i okazanie jej na żądanie organu uprawnionego do kontroli, bądź dostarczenie w postępowaniu wyjaśniającym jednej

z długoterminowych kart opłaty drogowej wykupionej co najmniej na dzień przed kontrolą(art. 87 ust. 1 oraz pkt 4.1 załącznika do cyt. ustawy).Kierujący pojazdem okazał kontrolującym odcinek kontrolny rocznej karty opłaty drogowej seria i nr [...] z wpisanym nr rejestracyjnym pojazdu [...] , natomiast nie okazał drugiej części karty - winiety samoprzylepnej, w związku z czym mając na uwadze treść § 3 ust. 4 pkt 1 ww. rozporządzenia, okazana karta nie mogła być uznana za dowód uiszczenia opłaty, co obligowało organ do nałożenia kary.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a", sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej według kryterium zgodności z prawem. Oznacza to między innymi, że sąd kontrolując zaskarżoną decyzję bada, czy decyzja ta jest zgodna z przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz, czy w toku postępowania nie zostały naruszone w sposób istotny przepisy procedury administracyjnej.

W przypadku ustalenia, że decyzja obarczona jest istotnymi wadami prawnymi sąd - w zależności od ustalonego rodzaju i stopnia naruszenia - decyzję taką uchyla lub stwierdza jej nieważność.

Przy tak określonych kompetencjach Sądu stwierdzić należało, że wniesiona skarga nie jest zasadna.

Matarialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 42, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.).

Z brzmienia art. 42 ust. 1 powołanej ustawy, mając na uwadze stan faktyczny spawy, wynika że za wykonywanie przewozu drogowego po drodze krajowej (nr [...]

w [...] ) w dniu [...] r. ciągnikiem samochodowym marki [...] nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] nr rej. [...] , jako pojazdem spełniającym kryteria określone w powołanym wyżej przepisie, podmiot wykonujący przewóz miał obowiązek uiścić opłatę drogową.

Z kolei art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego,

z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę opłaty drogowej, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie,

o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z 2005 r. Nr 180, poz. 1497 oraz z 2007 r. Nr 99, poz. 661), a ponadto:

1) wykonując transport drogowy - wypis z licencji;

2) wykonując przewóz drogowy osób:

a) przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy,

b) przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów wahadłowych lub okazjonalnych - odpowiednie zezwolenie lub formularz jazdy,

c) przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów na potrzeby własne - formularz jazdy,

d) oryginał albo poświadczoną za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę kserokopię decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2, jeżeli została wydana;

3) wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także:

a) odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym,

b) dokumenty wymagane przy przewozie drogowym towarów niebezpiecznych,

c) świadectwo wymagane zgodnie z Umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), sporządzonej

w Genewie dnia 1 września 1970 r. (Dz. U. z 1984 r. Nr 49, poz. 254),

d) zezwolenie na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone

w odrębnych przepisach,

e) dokumenty wymagane przy przewozie zwierząt,

f) dokumenty wymagane przy przewozie odpadów,

g) certyfikat potwierdzający spełnienie przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu, jeżeli jest wymagany;

4) w międzynarodowym transporcie drogowym - świadectwo kierowcy, jeżeli jest wymagane.

Okolicznością w sprawie bezsporną jest, że kierujący pojazdem okazał do kontroli funkcjonariuszom Kontrolnej Grupy Mobilnej Wydziału Zwalczania Przestępczości Izby Celnej w [...] dowód osobisty, dowód rejestracyjny pojazdu o Nr rej. [...] , dowód rejestracyjny pojazdu o nr rej, [...] , roczną kartę opłaty drogowej serii [...] o numerze [...] , przedziurkowaną w dacie [...] z wpisanym numerem rejestracyjnym DW [...] , wtórnik karty pojazdu serii [...] , oświadczenie [...] z dnia [...] r., iż karta pojazdu dotycząca ciągnika samochodowego marki [...] o nr nadwozia [...] i numerze rejestracyjnym [...] spłonęła w wypadku kurierskim, wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu samochodowego rzeczy. Poza sporem jest również i to, że w trakcie kontroli kierowca nie posiadał jednej z dwóch części karty opłaty drogowej dotyczącej pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] , tj. winiety samoprzylepnej oraz karty opłaty drogowej dotyczącej pojazdu o numerze rejestracyjnym [..] .

Z prawidłowo ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy, nie kwestionowanego przez skarżącego wynikało, że ciągnik samochodowy marki [...]

o numerze rejestracyjnym [...] o nr nadwozia[...] , jest pojazdem tożsamym z pojazdem o numerze rejestracyjnym[...] . Skarżący, po spłacie należności wynikających z umowy leasingowej zawartej z [...] , w dniu [...] r. zarejestrował bowiem ww. pojazd pod numerem rejestracyjnym[...].

W toku postępowania organy wyjaśniły również, że winieta samoprzylepna dotycząca pojazdu o nr rej. [...] została utracona na skutek wymiany przedniej szyby pojazdu w dniu[...] .

W ocenie Sądu istota sporu w niniejszej sprawie nie polega jednak na braku opłaty drogowej wynikającej z braku jej części , czyli winiety samoprzylepnej, lecz na nie uiszczeniu opłaty drogowej w odniesieniu do pojazdu samochodowego

o numerze rejestracyjnym [...] stanowiącego własność skarżącego.

Nie ulega wątpliwości, że po przerejestrowaniu samochodu marki [...] skarżący miał obowiązek, o ile zamierzał wykonywać tym pojazdem krajowy transport drogowy rzeczy zgodnie z posiadaną licencją, wniesienia opłaty drogowej w odniesieniu do pojazdu[...] . Nie ma przy tym znaczenia, że pojazd

o numerze rejestracyjnym [...] jest tożsamy z pojazdem o numerze rejestracyjnym[...]. Skarżący jednak ani to w postępowaniu administracyjnym, ani to w postępowaniu przed sądem nie wykazał, że opłata taka została

w odniesieniu do pojazdu [...] wniesiona. Wystąpił natomiast w dniu [...] r. z wnioskiem o zwrot opłaty za niewykorzystaną kartę w odniesieniu do pojazdu[...] .

W myśl § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. Nr 151, poz. 1089 ze zm.), podmiot wykonujący przewóz drogowy może wystąpić do jednostki

z wnioskiem o zwrot niewykorzystanej opłaty, zwanym dalej "wnioskiem",

w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty rocznej z przyczyn od niego niezależnych, a w szczególności zmiany numerów rejestracyjnych pojazdu, na który wystawiona była karta opłaty.

Wystąpienie z wnioskiem o zwrot opłaty nie zwalnia jednak podmiotu wykonującego transport drogowy z uiszczenia opłaty drogowej w odniesieniu do pojazdu o zmienionych numerach rejestracyjnych, o ile podmiot ten nadal będzie się nadal pojazdem tym posługiwał w ramach posiadanej licencji. Posługiwanie się

w takich przypadkach kartą opłaty drogowej dotyczącą pojazdu przed przerejestrowaniem (o innych numerach rejestracyjnych), tak jak to miało miejsce

w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania - jest prawnie niedopuszczalne.

Zbędna w tej sytuacji jest zatem ocena poprawności wniesionej opłaty za przejazd po drogach krajowych pojazdu oznaczonego nr rejestracyjnym [...] , albowiem w dniu [...] r. kontrolowany pojazd był zaopatrzony w inne numery rejestracyjne i wymagał wyposażenia go w kartę opłaty właściwą dla pojazdu nowozarejestrowanego.

Nałożenie kary pieniężnej przewidzianej w art. 92 ust.1 i 4 ustawy

o transporcie drogowym w okolicznościach niniejszej sprawy było zatem uzasadnione, albowiem skarżący w istocie nie uiścił opłaty za przejazd po drogach krajowych w odniesieniu do pojazdu[...] .

Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.