Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 504/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6336 Pożyczki   na   sfinansowanie kosztów szkolenia, zorganizowanie   dodatkowych   miejsc  pracy oraz   podjęcie   działaln
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. K. i H. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu zwrotu refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 76 ust. 7, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku prac (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1265 ze zm., dalej: "ustawa o promocji zatrudnienia") oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 2096, dalej: "k.p.a") po rozpatrzeniu wniosku H. i M. K., Starosta [...] odmówił umorzenia kwoty przypisanej do zwrotu, wynikającej z niedotrzymania warunków umowy o przyznaniu refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że na podstawie umowy nr [...] z dnia [...].04.2016r. została przelana wnioskodawcom (Pracodawcom) kwota [...]złotych tytułem refundacji wyposażenia lub doposażenia utworzonego stanowiska: monter instalacji i urządzeń sanitarnych. Zgodnie z § 2 ust. 1 umowy Pracodawca zobowiązał się do zatrudnienia na wyposażonym stanowisku, w pełnym wymiarze czasu pracy skierowanego bezrobotnego, przez okres 24 miesięcy. W przypadku rozwiązania stosunku pracy z zatrudnioną osobą bezrobotną, zobowiązał się do zatrudnienia na wyposażonym stanowisku pracy kolejnej osoby bezrobotnej skierowanej z Urzędu w terminie 30 dni od powstania wakatu (§ 2 ust. 10). W dniu [...].07.2017r. Pracodawca przedłożył świadectwo pracy osoby zatrudnionej na wyposażonym stanowisku pracy, która przepracowała okres od [...].05.2016r do [...].06.2017r. Dnia [...].07.2017r. została złożona oferta pracy celem uzupełnienia wolnego miejsca pracy. Z powodu rezygnacji wytypowanych bezrobotnych z podjęcia zatrudnienia, oferta była kilkakrotnie wydłużana. Ostatecznie od dnia [...].03.2018r. został zatrudniony skierowany bezrobotny, który po kilku dniach został zwolniony bez wypowiedzenia z winy pracownika. Dnia [...].03.2018r. ponownie została złożona oferta pracy celem uzupełnienia wolnego miejsca pracy. Z powodu odmów skierowanych bezrobotnych z podjęcia zatrudnienia, na kolejną prośbę Pracodawcy Urząd ostatecznie wydłużył termin uzupełnienia wolnego miejsca pracy do dnia [...].05.2018r. Z powodu braku zatrudnienia osoby bezrobotnej na wyposażonym stanowisku, pismem z dnia [...].06.2018r. Urząd wezwał do zapłacenia kwoty [...]zł z odsetkami ustawowymi w związku z niedotrzymaniem 24 miesięcznego okresu zatrudnienia.

W dniu [...].06.2018r. M. i H. K. wystąpili z prośbą o rozłożenie należności na raty. Urząd pismem z dnia [...].06.2018r. wezwał wnioskodawców do przedłożenia do dnia [...].06.2018r. dokumentacji pozwalającej ocenić sytuację finansową Pracodawcy. Wymagane dokumenty nie zostały złożone. Natomiast [...].07.2018r. wpłynęło pismo z prośbą o wydłużenie okresu zatrudnienia pracownika na wyposażonym stanowisku pracy o kolejne 6 miesięcy, a w przypadku braku odpowiedniego kandydata o umorzenie kwoty powstałej do zapłaty.

Odpowiadając pismem z dnia [...].07.2018r. na ww. wniosek Urząd wskazał, iż przedmiotowa umowa została już aneksem nr [...] z dnia [...].12.2017r. wydłużona o 9-miesięczny okres. Analiza osób zarejestrowanych w ewidencji PUP nie dała podstaw do kolejnego wydłużenia terminu celem uzupełnienia wolnego miejsca pracy. Odnośnie umorzenia powstałej należności, PUP powiadomił o przesłankach, które muszą być spełnione przy decyzji o umorzeniu powstałej kwoty. Ponownie wezwano do przedłożenia oświadczeń o stanie majątkowym Pracodawcy w terminie 14 dni od otrzymania pisma.

Dnia [...].07.2018r. do PUP wpłynęło ponowne pismo w sprawie wydłużenia okresu zatrudnienia osoby bezrobotnej, a w przypadku braku kandydata, umorzenia pozostałej kwoty do zapłaty. Wcześniej na tożsame pismo z dnia [...].06.2018r. (wpływ do Urzędu dnia [...].07.2018r.) PUP ustosunkował się pismem z dnia [...].07.2018r. Wymagane w piśmie dokumenty nie zostały przedłożone. Dnia [...].11.2018r. odbyło się posiedzenie Powiatowej Rady Rynku Pracy, która negatywnie zaopiniowała wniosek o umorzenie należności. Na dzień [...].11.2018r. zadłużenie łącznej wyniosło [...] złotych tj. [...] złotych należności głównej oraz [...] złotych odsetek.

Starosta [...] następnie wyjaśnił, że zgodnie z art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia Starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty (...), albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady rynku pracy umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z wymienionych w tym przepisie przesłanek, z których każda wymaga ustalenia sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Ponieważ wnioskodawcy nie przedłożyli żadnego dokumentu świadczącego o spełnieniu przesłanek, o których mowa w art. 76 ust. 7 ustawy, orzeczono o odmowie umorzenia należności.

M. i H. K. wnieśli od opisanej wyżej decyzji odwołanie, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego przez dowolne, a nie swobodne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, co doprowadziło do przyjęcia, iż Skarżący złożyli wniosek o umorzenie przedmiotowej kwoty, a tymczasem Skarżący ostatecznie wnieśli o rozwiązanie umowy bez konieczności zwrotu spornej kwoty;

2) naruszenie przepisu prawa materialnego:

a) art. 76 ust 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia, przez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, że przedmiotowa kwota stanowi świadczenie nienależne, a tymczasem kwota ta jest należna Skarżącym z uwagi na wypełnienie przez nich postanowień umowy w całości;

b) art. 105 § 1 k.p.a. przez jego nie zastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy Skarżący wypełnili postanowienia umowy, co czyni postępowanie bezprzedmiotowe i organ winien wydać decyzję o umorzeniu postępowania w całości.

Skarżący wnieśli o uchylenie przedmiotowej decyzji i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów wymienionych w uzasadnieniu odwołania na okoliczności w nim wskazane.

Skarżący podnieśli, że PUP nie zdołał skierować w okresie obowiązywania umowy odpowiednich pracowników na utworzone przez nich stanowisko pracy. Spornym jest, czy w przypadku, gdy Urząd nie zdołał sprostać swoim obowiązkom, Skarżący są zobowiązani do zwrotu refundacji. Po zawarciu umowy Urząd skierował do pracy osobę bezrobotną, która jednak odeszła z pracy przed upływem okresu 24 miesięcy. Urząd skierował kolejną osobę bezrobotną, która również odeszła z pracy przed upływem okresu 24 miesięcy. Skarżący w każdym przypadku niezwłocznie informowali Urząd o wakacie na stanowisku pracy. Oczekiwali na skierowanie kolejnego bezrobotnego, a nawet osobiście starali się pozyskać osobę bezrobotną oraz wnosili o wydłużenie okresu umowy w celu wypełnienia postanowień § 2 ust. 1 Umowy. Potwierdzają to pisma Skarżących z [...].06.2018 r. oraz z [...].07.2018 r.

Skarżący podnieśli, że w początkowej fazie postępowania wnioskowali o rozłożenie na raty lub umorzenie żądanej kwoty, jednak ostatecznie zmodyfikowali swój wniosek na rozwiązanie przedmiotowej umowy bez konieczności zwrotu żądanej kwoty, co potwierdzają ich pisma z dnia [...].07.2018 r., załączone do akt sprawy. Skarżący podnieśli, że nie mogli wypełnić postanowień § 2 ust. 1 umowy z uwagi na zaniechania Urzędu. Dodatkowo żadne postanowienie umowy nie stwierdza, że w takim przypadku Skarżący są zobowiązani do zwrotu żądanej kwoty.

W tych okolicznościach niniejsze postępowanie jest bezprzedmiotowe, a Organ winien umorzyć postępowanie w całości, a nie bezzasadnie procedować w kierunku umorzenia nienależnie otrzymanych świadczeń w myśl ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Otrzymane przez Skarżących świadczenie nie jest świadczeniem nienależnym, o którym mowa w art. 76 ust. 7 ustawy, ale jest świadczeniem należnym w myśl przepisów Kodeksu cywilnego.

Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję zaskarżoną Starosty [...].

Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzje wydawane na podstawie art. 76 ust. 7 ustawy z dnia [...] kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy należą do instytucji uznania administracyjnego, charakteryzującego się tym, że po ustaleniu przez organ spełniania przez wnioskodawcę przesłanek normatywnych warunkujących wydanie decyzji, po stronie organu administracji brak jest obowiązku orzeczenia zgodnie z wnioskiem. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych samo spełnianie przesłanek określonych w art. 76 ust. 7 pkt 1- 4 ustawy o promocji zatrudnienia, nie zobowiązuje organu do umorzenia nienależnie pobranego świadczenia. W przypadku uznania administracyjnego decyzja powinna być poprzedzona rzetelnym przeprowadzeniem postępowania dowodowego, poprawną oceną zgromadzonych dowodów oraz wyczerpującym wyjaśnieniem powodów podjętego rozstrzygnięcia.

Wojewoda podniósł, że Skarżący nie przedłożyli wymaganych oświadczeń majątkowych. Organ I instancji wypełnił również ciążący na nim obowiązek zasięgnięcia opinii Powiatowej Rady Rynku Pracy przed wydaniem decyzji w przedmiotowej sprawie. Członkowie tej Rady jednogłośnie wyrazili negatywną opinię wobec złożonego wniosku o umorzenie całości należności. Orzeczenie Starosty [...] jest zatem zgodne z treścią uchwały podjętej przez Radę. Wojewoda podniósł ponadto, że Skarżący prowadzą działalność gospodarczą, istnieje zatem możliwość zaspokojenia przez nich wymaganego roszczenia. Ponadto w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 76 ust 7 pkt 1, 2, 3 i 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Wojewoda podzielił pogląd, iż umorzenie należności uzyskanej dzięki pomocy publicznej powinno być orzekane tylko w wyjątkowych okolicznościach, po jednoznacznym stwierdzeniu wystąpienia jednej z przesłanek art. 76 ust. 7 pkt 1-4 ustawy, co w omawianym przypadku nie znajduje uzasadnienia.

M. i H. K. wnieśli skargę na opisaną decyzję Wojewody z dnia [...].04.2019 r., znak [...]. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucili naruszenie przepisów:

1) postępowania, które miały istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego oraz dowolne, a nie swobodne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, co doprowadziło do przyjęcia, iż Skarżący złożyli wniosek o umorzenie przedmiotowej kwoty, a tymczasem Skarżący ostatecznie wnieśli o rozwiązanie umowy bez konieczności zwrotu refundacji;

2) prawa materialnego - art. 76 ust 7 ww. ustawy przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że otrzymana kwota na refundację kosztów wyposażenia stanowiska pracy stanowi świadczenie nienależne, tymczasem kwota ta jest Skarżącym należna ponieważ nie naruszyli postanowień umowy.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...].02.2019 r. nr [...] i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu skargi przytoczono argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżący ponownie podnieśli, że w początkowej fazie postępowania wnioskowali o rozłożenie na raty lub umorzenie żądanej kwoty, jednak ostatecznie zmodyfikowali swój wniosek na rozwiązanie przedmiotowej umowy bez konieczności zwrotu żądanej kwoty. W tych okolicznościach Organ winien umorzyć niniejsze postępowanie w całości, a nie bezzasadnie procedować w kierunku umorzenia nienależnie otrzymanych świadczeń w myśl ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje;

Skarga jest uzasadniona.

Badając zaskarżoną decyzję według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, w sposób wadliwy oceniając rzeczywistą intencję osób wnoszących odwołanie. Oceniając jaki charakter ma pismo wniesione przez stronę, należy kierować się treścią pisma. W rozpatrywanym przypadku Skarżący wnosząc odwołanie od decyzji organu I instancji zawarli w tym piśmie żądanie umorzenia postępowania, wskazując na jego bezprzedmiotowość. Bezprzedmiotowość postępowania Skarżący wywodzą z faktu niewywiązania się przez Powiatowy Urząd Pracy w [...]. z warunków umowy, na mocy której dostali pomoc na refundację za utworzenie i wyposażenie nowego miejsca pracy dla skierowanego bezrobotnego, przez co brak podstaw do żądania zwrotu otrzymanej refundacji. Mając na uwadze argumentację przytoczoną w odwołaniu od decyzji organu I instancji w pierwszej kolejności rozważenia wymagało, czy Skarżący w istocie nie cofnęli wniosku o umorzenie spornych należności. Przy przyjęciu takiego założenia bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie wynikałaby z dwóch przyczyn: po pierwsze z cofnięcia przez Skarżących wniosku o umorzenie tych należności, a po drugie z racji cywilnoprawnego charakteru umowy z dnia [...] kwietnia 2016 r. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje natomiast, że organ odwoławczy nie ocenił treści odwołania oraz konsekwencji prawnych, jakie wynikałyby z właściwego odczytania intencji Skarżących.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 76 ust. 7 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia, w myśl którego starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady rynku pracy umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek:

1) w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności;

2) dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania;

3) osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności;

4) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne.

W cytowanym przepisie wymienione zostały cztery przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest ewentualne udzielenie przez organ ulg w spłacie zadłużenia. Z analizy zapisów punktów 1 - 4 wynika, że ustawodawca wyraźnie określił krąg adresatów, do których normy tam zawarte mają być stosowane, różnicując go w poszczególnych punktach. Co jednak istotne, wszystkie ww. przesłanki odnoszą się jedynie do osób, które pobrały nienależne świadczenie oraz osób bezrobotnych (poszukujących pracy), które otrzymały dofinansowanie na podjęcie działalności gospodarczej. Natomiast w przypadku podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, który zobowiązany jest do zwrotu refundacji, o której mowa w art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy (czyli refundacji na wyposażenie lub doposażenie stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego), został on wymieniony jedynie w pkt 1 i 4. W realiach niniejszej sprawy Skarżący są takim właśnie podmiotem, a to oznacza, że rozpoznając wniosek Skarżących o umorzenie części wypłaconej im kwoty refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego, należy mieć na uwadze, że art. 76 ust. 7 ustawy nie ma tu zastosowania, a w związku z tym prowadzone przez organy postępowanie wyjaśniające nie mogło być ukierunkowane na wyjaśnienie okoliczności sprawy i ocenę sytuacji materialnej Pracodawcy pod kątem stwierdzenia zaistnienia "przesłanki umorzeniowej" określonej w tym przepisie.

Skarżący podnieśli, że wskazany cywilnoprawny charakter świadczeń otrzymanych w ramach zawartej umowy i wykazywany przez nich brak wywiązania się Urzędu z tej umowy, uniemożliwiają uznanie tych świadczeń za nienależne, co czyni postępowanie bezprzedmiotowym. Przy czym bezprzedmiotowość postępowania oraz żądanie umorzenia postępowania Skarżący wywodzą z faktu wadliwego przyjęcia przez PUP, iż sporna kwota stanowi świadczenie nienależne. Podkreślić zatem należy, że organ I instancji prowadził postępowanie administracyjne na podstawie art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia, uznając, że wniosek Skarżących o umorzenie należności otrzymanych na podstawie umowy zawartej w dniu [...] kwietnia 2016 r. złożony został w tym właśnie trybie. Tymczasem argumentacja Skarżących odnosi się do przepisu art. 46 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia, zgodnie z którym sprawę wykonania umowy o przyznaniu refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego należy rozpatrywać na gruncie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Zatem sprawa zwrotu świadczenia pieniężnego wypłaconego Skarżącym nie powinna być załatwiana w drodze decyzji administracyjnej, lecz podlega kognicji sądów powszechnych. Z tych względów Sąd w granicach rozpatrywanej sprawy nie może wypowiedzieć się, czy w tym zakresie PUP zasadnie uznał, iż kwota, do zwrotu której Skarżący zostali wezwani, stanowi świadczenie nienależne.

W tym kontekście wniosek Skarżących o umorzenie należności wynikających z umowy z dnia [...] kwietnia 2016 r. należało zakwalifikować, w ocenie Sądu, jako wniosek o polubowne rozwiązanie tej umowy z jednoczesnym odstąpieniem przez Starostę od dochodzenia roszczeń z niej wynikających, co jednakże uszło uwadze organu odwoławczego. Należy mieć na uwadze, że zawarcie umowy w zakresie udzielenia pomocy finansowej w formie przyznania refundacji środków poniesionych na wyposażenie nowego miejsca pracy dla osoby bezrobotnej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej następuje w drodze czynności cywilnoprawnej, a zatem wszelkie roszczenia z niej wynikające nie mogą być dochodzone w trybie administracyjnym. Właściwym dla rozstrzygnięcia sporów wynikających z takiej umowy jest sąd powszechny, co wynika wprost z zawartej umowy z dnia [...] kwietnia 2016 r. (k. nr 43-44 akt administracyjnych). Powyższe stanowi podstawę do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego i jego umorzenia.

Podkreślić w tym miejscu jednakże należy, że organ odwoławczy musi uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania w II instancji. Postępowanie administracyjne regulowane przepisami k.p.a. jest bowiem dwuinstancyjne, co wyraża się w dwukrotnym merytorycznym rozpatrzeniu tej samej sprawy administracyjnej. Kompetencje organu odwoławczego nie sprowadzają się zatem tylko do dokonania kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji, czy weryfikacji zarzutów odwołania, ale polegają na ponownym rozpatrzeniu tej samej sprawy, uwzględniając stan faktyczny i prawny, jaki istnieje w dacie orzekania przez organ odwoławczy. Zważywszy na treść odwołania, w którym skarżący zakwestionowali żądanie zwrotu przez nich części kwoty otrzymanej refundacji na wyposażenie stanowiska pracy oraz wskazali na wadliwe prowadzenie postępowania w sprawie umorzenia należności, w pierwszej kolejności ustalenia wymagało, czy skarżący cofają wniosek o umorzenie należności, który procedowany był przez Starostę [...] jako wniosek złożony na podstawie art. 76 ustawy o promocji zatrudnienia. Powyższe ustalenia miałoby podstawowe znaczenie dla rozpatrzenia niniejszej sprawy, bowiem zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wnioskodawca, do czasu ostatecznego zakończenia postępowania, ma prawo cofnąć wniosek. Jeżeli nastąpi to na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji, organ umorzy postępowanie na podstawie art. 105 k.p.a. Jeżeli natomiast cofnięcie wniosku nastąpi na etapie postępowania odwoławczego, przed wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji, wówczas zastosowanie znajdzie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości i umarza postępowanie pierwszej instancji. Kwestia ta nie została ustalona i wyjaśniona na etapie postępowania odwoławczego, choć ma podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) wyżej powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł w sentencji wyroku o jej uchyleniu.

Rozpoznając ponownie sprawę Wojewoda zobligowany jest zatem uzyskać jednoznaczne stanowisko Skarżących, w drodze skierowanego do nich zapytania, czy cofają wniosek o umorzenie przedmiotowych należności w trybie art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia, a po wyjaśnieniu tej kwestii zakończyć postępowanie we właściwej formie procesowej oraz adekwatnym do wybranej sytuacji uzasadnieniem.