Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 922/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: starszy ref. sąd. Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2019 r. sprawy ze skarg Spółdzielni Mieszkaniowej im. [...] w K. oraz Spółdzielni Mieszkaniowej [...]" w K. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej im[...] w K. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w K. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z 13 marca 2017 r., na podstawie art. 28, art. 31, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) udzielił Wyższej Szkole [...] pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dotyczących rozbiórki dwóch istniejących budynków na dz. nr [...],[...] obr.[...] oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., gaz, prąd, teletechnika, wentylacja mechaniczna) z infrastrukturą techniczną, zjazdem, drogami wewnętrznymi i zielenią przy ul. [...] w K. na dz. nr [...],[...] obr.[...]".

W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem z 10 lutego 2016 r. Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności decyzji Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] z 26 sierpnia 2013 r. znak: [...], utrzymanej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 8 listopada 2013 r. nr [...] Projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ww. decyzji o warunkach zabudowy oraz warunkami w zakresie ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został wykonany przez osoby uprawnione.

W dalszej części uzasadnienia organ przedstawił zastrzeżenia i uwagi wniesione przez strony postępowania, oraz stanowisko inwestora w tym zakresie.

Odwołanie od ww. decyzji, osobnymi pismami, wnieśli: E. B., K. P., [...]", Spółdzielnia B.. Zarzuty odwołujących dotyczyły takich kwestii jak: uchybienia przez inwestora terminowi do uzupełnienia braków, uniemożliwienia stronom zapoznania się z aktami sprawy po podjęciu zawieszonego postępowania, (postanowienie o podjęciu postępowania zostało wydane przez organ I instancji tego samego dnia co decyzja kończąca postępowanie), wydania decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu, którego realizacja wymaga zgody na wejście w teren sąsiednich działek, pomimo braku zgody właścicieli tych działek, braku samodzielnej oceny przedłożonego projektu budowlanego, podwójnego rozstrzygnięcia w zakresie pozwolenia na budowę i rozbiórkę w jednej decyzji, braku zgodności z decyzją WZ w zakresie wysokości planowanej zabudowy, naruszenia przepisów dotyczących nasłonecznienia i naświetlenia istniejącej zabudowy, braku stosownej ekspertyzy geotechnicznej, a także decyzji wodnoprawnej i decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych.

Wojewoda decyzją z 13 czerwca 2017 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że z uwagi na tożsamość inwestora z właścicielem obiektów budowlanych, co do których wnosi się o rozbiórkę, wniosek o rozbiórkę jest jednocześnie zgodą właściciela obiektu, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Dokumentacja w zakresie projektów rozbiórki jest kompletna. Zestawiając ustalenia wynikające z decyzji o warunkach zabudowy z zaproponowanymi rozwiązaniami projektowymi organ odwoławczy stwierdził, że: linia zabudowy określona w decyzji o warunkach zabudowy została prawidłowo uwzględniona w projekcie budowlanym planowanej inwestycji, prawidłowo ustalono również udział powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu ( 28% (27,9%)), jak i udział powierzchni biologicznie czynnej ( 31%). Spełniono również wymagania dotyczące ograniczeń wysokości. W decyzji o warunkach zabudowy wskazano, że obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji zapewni droga publiczna - ulica [...] oraz, że ilość miejsc postojowych dla obsługi planowanej inwestycji stanowi suma ilości wynikającej ze współczynnika 1.2 miejsca postojowego na lokal mieszkalny i 20 miejsc postojowych na 1000 m2 usług. W projekcie budowlanym przewidziano 58 lokali mieszkalnych oraz w sumie 750 m2 powierzchni usług, co przy zastosowaniu zasady ustalonej w decyzji o warunkach zabudowy daje wynik 85 (odpowiednio 70 i 15) miejsc postojowych. Z projektu budowlanego wynika, że w planowanej inwestycji przewiduje się zapewnienie 64 miejsc postojowych w garażach oraz 21 miejsc postojowych na poziomie terenu działek objętych inwestycją, w sumie 85 miejsc postojowych. Zapewniona ilość miejsc postojowych jest więc zgodna z ustaleniami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jak i z § 18 ust. 1 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda wyjaśnił, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Budynek mieszkalny wielorodzinny nie jest zaliczany do obiektów generujących hałas, zanieczyszczenie powietrza, czy drgania. Do wniosku zostało dołączone oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania działkami nr [...], [...] obr. [...] na cele budowlane. Projektant legitymujący się stosownymi uprawnieniami załączył oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych potwierdzonej za zgodność z oryginałem. Załączona została również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Organ odwoławczy konkludował, że inwestor spełnił warunek wynikający z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. W odniesieniu do zarzutu odwołania, że organ I instancji winien wydać decyzję odmowną skoro inwestor nie zastosował się w terminie do wezwania do usunięcia nieprawidłowości projektu organ II instancji wyjaśnił, że art. 35 ust. 3 ustawy ma charakter dyscyplinujący inwestora, który nie ma związku z interesem pozostałych stron postępowania. Postanowienie z 30 września 2016 r., którym Prezydent Miasta K. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości projektu budowlanego, w którym wskazano 14 dni od doręczenia na wypełnienie nałożonego obowiązku, zostało doręczone pełnomocnikowi inwestora 13 października 2017 r. Termin na wywiązanie się z obowiązku mijał 27 października 2016 r., Tego dnia pełnomocnik inwestora wniósł o zawieszenie postępowania. Organ I instancji zawiesił postępowanie postanowieniem z 31 października 2016 r. Termin, o którym mowa w cytowanym art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego jest terminem porządkowym, zatem zgodnie z tym przepisem po bezskutecznym upływie określonego terminu organ administracji publicznej zyskuje formalne uprawnienie, ale sam tym terminem nie jest związany. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, ważną okolicznością sprawy jest fakt, że w dniu 27 października 2016 r. organ I instancji nie dysponował zamkniętą listą stron postępowania. Wydanie decyzji administracyjnej przed zakończeniem procesu ustalania stron postępowania jest zawsze przedwczesne. Pełnomocnik inwestora pismem z 8 listopada 2016 r. usunął nieprawidłowości wskazane w postanowieniu z 30 września 2016 r., organ zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z uzupełnionym materiałem dowodowym pismem z 2 grudnia 2016 r. Spadkobiercy zmarłego, których konieczność ustalenia była podstawą zawieszenia postępowania z urzędu postanowieniem z 15 grudnia 2016 r., odstąpili pisemnie od swego prawa uczestniczenia w postępowaniu przekazując reprezentowanie swych interesów Spółdzielni [...]", która jest zarządcą ich nieruchomości. Zatem w chwili gdy zakończono proces ustalania kręgu stron postępowania i wszystkim stronom zapewniono czynny udział w postępowaniu, organ I instancji dysponował prawidłowo sporządzonym projektem budowlanym planowanego przedsięwzięcia. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego niedopełnienia ustawowego obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wobec okoliczności, iż zarówno postanowienie o podjęciu zawieszonego z urzędu postępowania, jak i decyzja kończąca postępowanie, zostały wydane tego samego dnia, organ odwoławczy wyjaśnił, że nie każdy brak zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się z dowodami w sprawie, stanowi naruszenie zasady postępowania określonej w art. 10 k.p.a. Stwierdzenie naruszenia podstawowego prawa dostępu stron do akt sprawy, uwarunkowane jest udowodnieniem, że niepowiadomienie stron o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zaważyło na orzeczeniu kończącym postępowanie. W żadnym z odwołań nie wskazano takiej okoliczności. Również w ocenie organu odwoławczego, w świetle dowodów w aktach organu I instancji ta okoliczność nie miała miejsca. Z akt sprawy organu I instancji wynika, że po usunięciu przez pełnomocnika inwestora nieprawidłowości projektu budowlanego pismem z 8 listopada 2016 r. organ I instancji powiadomił strony pismami z 2 grudnia 2016 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt sprawy wynika, że strony skorzystały z przysługującego im prawa. Od 8 listopada 2016 r. akta sprawy nie były uzupełnianie o nowe dowody dotyczące wniosku o pozwolenie na budowę lub projektu budowlanego planowanej inwestycji, czyli o dowody, które miałyby wpływ na interes prawny stron postępowania. Postępowanie, które toczyło się po wskazanej dacie dotyczyło głównie ustalenia tożsamości osób, którym przysługiwał przymiot strony w prowadzonym postępowaniu. Działania tego typu nie dotyczą interesu innych stron i nie stanowią dowodów, materiałów i żądań, o których mowa w art. 10 k.p.a. Zatem w ocenie organu odwoławczego w tym przypadku nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ponieważ po zawiadomieniach stron z 2 grudnia 2016 r. a przed wydaniem decyzji z 13 marca 2017 r. nie zostały załączone do akt sprawy żadne dowody, które miały wpływ na rozstrzygnięcie, więc organ I instancji nie miał obowiązku dodatkowo zawiadamiać stron o możliwości zapoznania się z dowodami zebranymi już wcześniej. Odnosząc się do zarzutu, że inwestor nie uzyskał przed zakończeniem postępowania o pozwolenie na budowę zgody na wejście w teren sąsiednich nieruchomości organ II instancji odwołał się do brzmienia art. 47 ust. 1 Prawa budowlanego, jednocześnie wskazując, że z projektu budowlanego wynika, że inwestor nie przewiduje robót budowlanych, których wykonanie związane byłoby z niezbędnością wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W kwestii zarzutu odwołań dotyczącego braku samodzielności organu l instancji i wspieraniu się na opinii projektanta, wojewoda wskazał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej badają projekt budowlany w zakresie art. 35 Prawa budowlanego. Uzasadnienie skarżonej decyzji zawiera wyniki badania przeprowadzonego zgodnie z przywołanym przepisem. W związku z zarzutem, że organ I instancji wydał decyzję o podwójnym rozstrzygnięciu: o zgodzie na rozbiórkę i zgodzie na budowę, podczas gdy zakres przepisów, którym podlegają oba przedmioty rozstrzygnięcia, jest rozbieżny, należy wyjaśnić, że zakres wymaganych dokumentów, które należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę jest określony w art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, a do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę w art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego. Oba zakresy są różne, ale nie wykluczające się. Prawo dopuszcza łączenie w decyzji pozwolenia na rozbiórkę z pozwoleniem na budowę. W zakresie zgodności planowanej inwestycji z przepisami warunków technicznych dotyczących obowiązku zapewnienia przez nową zabudowę oświetlenia i nasłonecznienia okien budynków istniejących organ II instancji, odwołał się do sporządzonej analizy, z której wynika, że spełnione zostały wymogi § 13 i § 60 warunków technicznych przez planowaną inwestycję względem budynku mieszkalnego na działce nr [...] i nr [...]. Wojewoda nie dopatrzył się uchybień w przywołanych analizach, natomiast wskazał, że strony nie przedstawiły innych analiz, sporządzonych przez uprawnionych projektantów, potwierdzających niespełnienie przez omawianą inwestycję przywołanych przepisów. Organ I instancji prawidłowo określił obszar oddziaływania planowanej inwestycji, uwzględniając zarówno spółdzielnie mieszkaniowe, jak i właścicieli mieszkań, których nasłonecznienie i oświetlenie ulegnie zmianie. Ponadto organ II instancji zwrócił uwagę, że projekt budowlany został uzgodniony bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Przepisy w świetle których rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych bada projekt budowlany, są w znacznym stopniu zbieżne z przepisami, z którymi zgodność jest kontrolowana w postępowaniu o pozwolenie na budowę przez organ administracji architektoniczno-budowlanej (art. 271-273 warunków technicznych). W odpowiedzi na zarzut dotyczący braku ekspertyzy geotechnicznej uwzględniającej sąsiedztwo zabudowy wysokiej organ wyjaśnił, że do projektu budowlanego jest załączona kopia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. Z tego dokumentu wynika, że badania geologiczne zostały przeprowadzone na terenie działek nr [...] i [...], ale z uwzględnieniem budowy geologicznej i struktury hydrogeologicznej całego obszaru, w którym znajdują się działki objęte inwestycją. Wykonano dwa otwory badawcze o głębokości 10 i 20 m oraz sondowano sondą ciężką przy granicy z działką nr [...], na której usytuowany jest wysoki budynek mieszkalny wielorodzinny. Dokumentacja ta została zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta K. z 18 grudnia 2015 r., znak: [...] Jest to dokumentacja stanowiąca podstawę do sporządzenia zarówno projektu posadowienia planowanej inwestycji, jak i sporządzenia informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w części dotyczącej posadowienia. W ocenie organu odwoławczego, opisane opracowania są wystarczające w świetle przepisów prawa. Etap realizacji inwestycji nie podlega natomiast kontroli w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym dla planowanej inwestycji wojewoda odwołał się do brzmienia art. 122 ust. 1 pkt 12 i 13 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U.2015 r., poz. 469 ze zm.), wskazując, że w przypadku inwestycji budowlanych przesłanka cytowanego przepisu jest spełniona wyłącznie w przypadku projektów budowlanych, których realizacja powoduje długotrwałe obniżenie poziomu zwierciadła wody podziemnej lub piętrzenie wody podziemnej wykraczające poza teren działki budowlanej. W dokumentacji geologiczno-inżynierskiej ustalono, że planowany obiekt budowlany będzie sadowiony w złożonych warunkach gruntowych. Ustalono dla niego drugą kategorię geotechniczną. Jednocześnie dla planowanej inwestycji, na podstawie przywołanej dokumentacji, wykonano odrębne opracowanie pt.: "Projekt obniżenia zwierciadła wód gruntowych w przypadku dopływu wody do wykopu od dołu z podaniem zakresu wykonania ścianki szczelnej dla budowy budynku mieszkalno-usługowego z garażem podziemnym przy ulicy [...] w K.". Obliczenia zawarte w tym opracowaniu zostały uwzględnione i przywołane w projekcie posadowienia planowanych budynków , co oznacza, że projekt budowlany został sporządzony w taki sposób że jego realizacja nie spowoduje naruszenia poziomu wód gruntowych, zatem nie wymaga decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym. Wojewoda stwierdził również, że nie ma podstaw prawnych do wymagania od inwestora uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosły: Spółdzielnia [...]" w K. i Spółdzielnia B. w K..

Spółdzielnia [...]" w K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o kosztach postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 101 § 3 kpa, art. 35 ustawy Prawo budowlane, art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. W uzasadnieniu skargi podniosła, że organ I instancji podejmując jednocześnie postępowanie i wydając decyzję w sprawie uniemożliwił stronom postępowania złożenie zażalenia na postanowienie o podjęciu postępowania, jak również uniemożliwił stronom złożenie dalszych zastrzeżeń co do zgromadzonego materiału dowodowego i to mimo faktu, że w tracie zawieszenia postępowania wykonywał w sprawie czynności procesowe i uzupełniał materiały postępowania. Skarżąca wskazała również na nieprawidłowe zawieszenie postępowania jedynie na wniosek inwestora i niedotrzymanie przez niego terminu wyznaczonego na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowalne. Dalej zarzuciła, że decyzja nie zawiera wszystkich elementów wynikających z art. 36 ustawy w szczególności adresata decyzji o rozbiórce oraz terminu jej wykonania, nie wynika z niej także, które obiekty mają zostać rozebrane. W aktach sprawy nie ma również oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do obiektów objętych wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę. Ponadto decyzja nie zawiera ustaleń odnośnie zgodności inwestycji w wymaganiami ochrony środowiska. Skarżąca zakwestionowała ustalenie, że decyzja jest zgodna z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie wysokości budynku. W jej ocenie dołączone do dokumentacji opracowanie w sposób niewystarczający rozwiewa wątpliwości odnośnie zacienienia sąsiednich nieruchomości. Dokumentacja to potwierdza wręcz, że wyniku planowanej inwestycji nastąpi znaczne ograniczenie nasłonecznienia co najmniej kilku mieszkań w budynku zarówno przy ul. [...] jak i [...] Wreszcie, brak jest w decyzji wystarczającego uzasadnienia do zastrzeżeń w sprawie bezpieczeństwa przeciwpożarowego oraz pominięto kwestię zgodności realizowanej inwestycji z uwarunkowaniami wodno-geologicznymi.

Spółdzielnia [...] w K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz działanie wbrew zasadzie "dobrego sąsiedztwa", oraz przyjęcie bez zastrzeżeń lakonicznych wyjaśnień dotyczących m.in. odziaływania inwestycji na działkę nr [...] obr. [...], jak również w zakresie obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego dla odwodnienia robót budowlanych, przy jednoczesnym braku wyjaśnienia czy wymagane jest pozwolenie wodnoprawne oraz w jaki sposób planowana inwestycja oddziaływać będzie na działkę nr [...];

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy a w szczególności poprzez niezbadanie czy inwestor posiada aktualne i ważne oświadczenia o warunkach przyłączenia do sieci gazowej, przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego, przyłącza do sieci elektroenergetycznej, miejskiej sieci ciepłowniczej;

- art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania, postępowanie ws. wydania pozwolenia budowlanego dla przedmiotowej inwestycji w 2016r. zostało wydane z naruszeniem Kodeku Postępowania Administracyjnego, poprzez błędne wyznaczenie kręgu stron i nie uwzględnienie spółdzielni jako strony postępowania. Następnie postępowanie było wielokrotnie zawieszane, jak również pomimo uchylenia postanowienia przez Wojewodę o zawieszeniu postępowania na wniosek inwestora zostały dopuszczone jego wyjaśnienia złożone po upływie 14 dniowego terminu wyznaczonego przez organ I instancji,

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 32 ust. 1 pkt. 2 p.b. poprzez brak uzyskania przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, inwestor nie przedłożył pozwolenia wodnoprawnego dla odwodnienia obiektów budowlany, uzasadniając że nie będzie występowało oddziaływanie na grunty sąsiednie, jednak rzędna posadowienia garażu jest poniżej zwierciadła wody, a odległość projektowanych ścianek szczelnych od granic z działkami sąsiednimi w najbliższym punkcie wynosi 1,6 m, trudno więc w takiej sytuacji wnosić, że planowane wykopy nie będą oddziaływać na grunty sąsiednie,

- art. 35 ust. 1 pkt. 3 p.b. poprzez brak wymaganych uzgodnień w zakresie Planów ochrony przed powodzią dla planowanej inwestycji, która zlokalizowana jest w obszarze zagrożenia powodzią,

- art. 35 ust. 1 pkt. 3 p.b. poprzez brak nałożenia na inwestora obowiązku aktualizacji oświadczenia o warunkach przyłączenia do sieci gazowej, przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego, przyłącza do sieci elektroenergetycznej, miejskiej sieci ciepłowniczej;

- art. 35 ust. 3 p.b. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że termin wyznaczony przez

organ jest terminem porządkowym i nie wiąże organu.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto opisane wyżej zarzuty. W szczególności skarżąca podniosła, że zgodnie z mapami zagrożenia powodziowego i mapami ryzyka powodziowego, działki, na których zlokalizowana jest inwestycji znajdują się w obszarze zagrożenia powodzią od rzeki R. . W przypadku zaistnienia powodzi 500-letniej (Qo,2%) nastąpi przelanie się wody przez koronę obwałowań a poziom zalewu w odniesieniu do zwierciadła wody w korycie rzeki może wynieść do 206,70 m n.p.m. W sytuacji zaistnienia powodzi 100-letniej (Qi%) oraz całkowitego zniszczenia obwałowań zalanie może nastąpić do rzędnej ok. 206,10 m n.p.m. Powyższe fakty inwestor, projektant i wykonawca winni wziąć pod uwagę. Według opinii spółdzielni w związku z planowanym garażem podziemnym na działkach nr [...], [...] obr. [...], obejmującym znaczną powierzchnie ww. działek sięgającym do głębokości ok. 3,88m pod powierzchnię terenu, przy tym znajdujący się w niewielkim oddaleniu od granicy może dojść do zmiany warunków gruntowo- wodnych, a w rezultacie do naruszenia konstrukcji budynku i struktury fundamentów położonego na działce nr [...]. Skarżąca podkreśliła, że budynek zlokalizowany przy ul. [...] posadowiony jest na ławach fundamentowych na głębokości jedynie 1,75m, jest to budynek wysoki, posiadający w najwyższym punkcie 11 kondygnacji.

Wyrokiem z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1055/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wg tego sądu inwestycja przedstawiona w projekcie nie jest tożsama z inwestycją, dla której została wydana decyzja o warunkach zabudowy ani nie jest tożsama z nazwą przedsięwzięcia budowlanego uwidocznioną w tytule projektu budowlanego. Nie chodzi jedynie o samą nazwę projektu, która nie odpowiada zawartości projektu budowlanego, ale o istotną różnicę pomiędzy przedsięwzięciem, dla którego ustalone zostały warunki zabudowy (jeden budynek wielomieszkaniowy z usługami), a zatwierdzonym projektem budowlanym, który objął dwa budynki wielomieszkaniowe z usługami. Nazwanie dwóch budynków dwoma segmentami lub budynkiem oficynowym i frontowym nie ma znaczenia decydującego jakkolwiek naprowadza na istotną różnicę między projektem budowlanym a wiążącymi w tym zakresie ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Sąd uznał, że organy obu instancji niezasadnie przyjęły, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami ww. decyzji o warunków zabudowy, co stanowi o naruszeniu przepisu prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a także naruszeniu przepisów postępowania przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co narusza przepisy art. 7, 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 maja 2019r. sygn. II OSK 2529/18, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

NSA podkreślił, iż spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny czy projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy co do zakresu inwestycji. W ocenie NSA stanowisko skarżących kasacyjnie, że inwestycja ta to jeden budynek składający się z dwóch części: kondygnacji podziemnej (garażu) oraz części nadziemnej o zróżnicowanej bryle (dwóch oficyn [segmentów] oddalonych od siebie) jest trafne. Wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji kluczowe znaczenie dla powyższej oceny ma fakt, że część nadziemna przedmiotowego obiektu (tworząca 2 bryły) usytuowana jest na jednej kondygnacji podziemnej – garażu i jednym fundamencie, przy czym kondygnacja ta nie zawiera żadnych przegród dylatacyjnych, ani innych ścian oddzielenia pożarowego. Ustawa – Prawo budowlane w art. 3 pkt 2 definiuje pojęcie budynku wskazując, iż jest to obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, który posiada fundamenty i dach. A zatem dla uznania, że dany obiekt budowany jest budynkiem niezbędne jest, aby posiadał określone cechy: fundamenty, dach, trwałe związanie z gruntem oraz wydzielenie w przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Ustawodawca nie wyjaśnił, co należy rozumieć pod pojęciem: "przegroda budowlana" oraz "wydzielenie z przestrzeni", nie powinno jednak budzić wątpliwości, że chodzi o takie wyodrębnienie obiektu, w którym da się, co do zasady stwierdzić, która jego część ściśle do niego przynależy, a która stanowi przestrzeń zewnętrzną. Ustawodawca wskazał również, że wyodrębnienie to musi się odbywać w sposób widoczny, fizyczny skoro określił sposób oddzielenia: "za pomocą przegród budowlanych". Dodatkowym elementem, który nie pozostaje bez znaczenia dla wykładni pojęcia "wydzielenia z przestrzeni" jest wprowadzony przez ustawodawcę warunek posiadania przez budynek fundamentów. W takiej sytuacji należy przyjąć, że przez pojęcie "wydzielania w przestrzeni" należy rozumieć każdą część budynku zarówno nadziemną jak i podziemną. Gdyby intencją ustawodawcy było zawężenie pojęcia "przestrzeń" jedynie do części nadziemnej, to z pewnością wprowadziłby ten element do definicji budynku. Za taką wykładnią tego przepisu przemawia również treść § 210 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 października 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie - od fundamentu do przykrycia dachu - mogą być traktowane, jako odrębne budynki. A zatem aby uznać, że obiekt budowlany z punktu widzenia bezpieczeństwa pożarowego stanowi odrębny budynek, to na całej wysokości musi posiadać ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Konsekwentnie należy uznać, że skoro projekt architektoniczno - budowlany musi być uzgodniony przez odpowiednie organy m.in. w zakresie bezpieczeństwa pożarowego to zamierzenie inwestycyjne musi posiadać takie cechy, aby można było go uznać za odrębny budynek (jeżeli przedmiotem opracowania projektanta jest zamierzenie inwestycyjne o takim charakterze). Pośrednio, za koniecznością przyjęcia takiej właśnie interpretacji omawianego pojęcia przemawia treść § 11 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, który wskazuje, jakie elementy powinien zawierać projekt budowlany. Ust. 1 tego przepisu stanowi, że projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową. Natomiast jeśli chodzi o opis techniczny to powinien on określać przeznaczenie i program użytkowy obiektu budowlanego oraz, w zależności od rodzaju obiektu, jego charakterystyczne parametry techniczne, w szczególności: kubaturę, zestawienie powierzchni, wysokość, długość, szerokość i liczbę kondygnacji (ust. 2 pkt 1 przepisu). Dla spełnienia zatem wymogów zawartych w tym przepisie, to jest takiego zaprojektowania obiektu, aby można było określić m.in. jego kubaturę i zestawienie powierzchni niezbędne jest, aby posiadała na całej powierzchni ścianę wyodrębniającą go od innych elementów (przestrzeni, innego obiektu), które nie przynależą do projektowanej inwestycji.

Decydujące znaczenie dla określenia zakresu i rozmiaru inwestycji (ilości budynków) jest nie położenie kondygnacji względem powierzchni gruntu (podziemna, nadziemna), lecz posiadanie elementów, które wskazał ustawodawca, jako definiujące budynek, a zawartych w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Planowana inwestycja posiada kondygnację podziemną przeznaczoną na garaż oraz część nadziemną składająca się z 2 części, które projektant określił, jako "część frontowa nadziemna" oraz "oficyna nadziemna". Nie jest sporne, że projekt architektoniczno – budowlany nie przewiduje w części podziemnej żadnej dylatacji lub innej ściany (przegrody) oddzielenia przeciwpożarowego. Oznacza to, że zaprojektowane przedsięwzięcie spełnia przesłanki dla uznania go za budynek w rozumieniu przepisów Prawa budowanego. Odmienna ocena uniemożliwiałaby bowiem określenie kubatury i powierzchni poszczególnych budynków albowiem na te parametry składają się również części podziemne obiektu.

Tym samym niesłusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że zawnioskowany do zatwierdzenia projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami zawartymi w decyzji z dnia 26 sierpnia 2013 r. ustalającej warunki zabudowy we wskazanym przez ten Sąd zakresie. Inwestor zaprojektował bowiem 1 obiekt budowlany (budynek wielorodzinny z częścią usługową, garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną), nie zaś, jak twierdzi Sąd pierwszej instancji, 2 budynki. W świetle powyższego trafnie skarżący kasacyjnie: Wyższa Szkoła [...] oraz Wojewoda wskazali, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane. Konsekwentnie, trafnie wskazano również na naruszenie § 210 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 35 ust. 4 Prawa budowanego, które to naruszenia są wynikiem błędnego zdefiniowania inwestycji objętej wnioskiem. Niezależnie od powyższego nietrafnie podniósł Sąd pierwszej instancji, że wskazana przez niego wada decyzji stanowi o naruszeniu również przepisów postępowania wymienionych w uzasadnieniu. W ocenie NSA gdyby przyjąć za prawidłową dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę co do zakresu inwestycji (dwa budynki wielorodzinne a nie jeden), to uzasadniałoby to twierdzenie o naruszeniu przez organ administracji art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie obiektu budowlanego, który jest niezgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Brak natomiast podstaw do zarzucenia naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji nietrafne są zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. zawarte w obu skargach kasacyjnych, jednakże są one wynikiem błędnego określenia naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji.

NSA wskazał szczegółowo, iż rozpoznając ponownie sprawę Sąd pierwszej instancji, mając na uwadze art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane sprawdzi zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w pozostałym poza omówionym wyżej zakresie, w tym między innymi, co do szerokości elewacji frontowej, przy czym zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy elewację tę stanowi elewacja od strony Al. [...]. Weźmie Sąd przy tym pod uwagę, że aby ustalić szerokość elewacji budynku składającego się z 2 oficyn (segmentów) należy poprowadzić linię prostą łączącą dwa najdalej oddalone od siebie punkty w widoku budynku od strony Al. [...] (tak również NSA w wyroku z dnia 16 lutego 2016 r. w sprawie II OSK 1485/14, Lex nr 2037383). Przy takim sposobie określenia szerokości elewacji frontowej parametr ten będzie stanowiła elewacja oficyny 7 kondygnacyjnej (określonej przez projektanta jako część frontowa nadziemna) położona wzdłuż Al. [...] oraz fragment oficyny 5- kondygnacyjnej widoczna od strony tej ulicy. Sąd pierwszej instancji oceni także czy zachowane zostały pozostałe parametry planowanego obiektu z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy. Rzeczą Sądu będzie także ocena trafności zastosowania przez organ architektoniczno -budowlany art. 35 ust. 1 pkt 2- 4 omaw. ustawy oraz ocena zarzutów zawartych w skargach Spółdzielnia A oraz Spółdzielni [...]

W toku ponownego postępowania, uczestnik postępowania W. B. w piśmie z dnia 28 października 2019r. poparł skargi wniesione przez Spółdzielnię [...]" oraz Spółdzielnia B. podkreślając, iż z treści uzasadnienia skarżonej decyzji Wojewody wynika, iż analiza nasłonecznienia, na podstawie której zostały wydane decyzje organów I i II instancji, została przeprowadzona dla niewłaściwej szerokości geograficznej. Na stronie 8 wspomnianego uzasadnienia napisano: projektant do projektu budowlanego dołączył analizę zgodności planowanej inwestycji z cytowanym przepisem (k. 94g — 94m). Została ona sporządzona z zastosowaniem metody geometrycznego kładu wysokości przesłaniającej w okresie równonocy dla szerokości geograficznej 49°, w której usytuowany jest K.. " Tymczasem w rzeczywistości K. jest usytuowany na szerokości geograficznej 50°, a równoleżnik 49° przebiega w odległości ponad 100 km na południe od planowanej inwestycji. Ponadto analiza nasłonecznienia nie została przeprowadzona dla obu dni równonocy (wiosennej i jesiennej).

Ponadto projekt budowlany zamierzenia inwestycyjnego zawiera w sobie istotny błąd merytoryczny polegający na przyjęciu niepoprawnych założeń na cele wykonania badania oświetlenia w związku ze sprawdzeniem zgodności zamierzenia inwestycyjnego z § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w odniesieniu do okna pokoju mieszkalnego budynku o adresie Armii K. [...]. W projekcie budowlanym znajdującym się w aktach sprawy zostały opisane "Założenia do badań oświetlenia", w których zapisano, że ściana zewnętrzna budynku [...] od strony projektowanego zamierzenia na działce [...], [...] ma grubość 40cm. (strona 94i). Ściana ta w rzeczywistości od kilkunastu lat ma grubość 57cm, co w istotny sposób zmienia wyniki analizy oświetlenia załączonej do projektu budowlanego planowanego zamierzenia inwestycyjnego na działkach [...] i [...]. Co więcej założenie grubości ściany jako 40cm nie znajduje i nie znajdowało uzasadnienia w dostępnej dokumentacji technicznej budynku o adresie [...] W oryginalnym projekcie budowlanym budynku [...]ciana zewnętrzna posiadała szerokość projektowaną 47cm.

W związku z powyższym uczestnik załączył zaktualizowaną o poprawną grubość ściany zewnętrznej analizę naświetlenia mieszkania nr [...] w budynku [...] opracowaną przez dr inż. arch. W. S. (nr upr. [...]) wnosząc, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., o przeprowadzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dowodu uzupełniającego z dokumentu na okoliczność przyjęcia niewłaściwej grubości ściany oraz wykonania nieprawidłowej analizy nasłonecznienia przez inwestora. Wg niego z analizy tej wynika, iż realizacja założenia inwestycyjnego na działkach [...] i [...] zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Wojewody nr [...] spowoduje ograniczenie dostępu światła dziennego do mieszkania [...] do wielkości 2h i 44 minut, a zatem poniżej wartości minimalnej wymaganej przez wymogi § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W związku z powyższym uczestnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. Sąd w przypadku nieuwzględnienia skargi, oddala ją.

Skargi skutkują uchyleniem decyzji organów obydwu instancji.

Przedmiotowa sprawa poddana jest powtórnej kontroli WSA, po uchyleniu poprzedniego wyroku przez NSA. Zgodnie zatem z art. 190 p.p.s.a., Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W przedmiotowym wypadku NSA wyraził wiążący pogląd, że zaskarżona decyzja dotyczy jednego budynku składającego się z 2 segmentów. Dlatego w ponownym postępowaniu Sąd pierwszej instancji, został zobowiązany w szczególności do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w pozostałym poza omówionym wyżej zakresie, w tym między innymi, co do szerokości elewacji frontowej. W zakresie obliczenia szerokości elewacji frontowej NSA wyraził przy tym wiążący pogląd, że elewację tę stanowi elewacja od strony Al. [...]. Natomiast aby ustalić szerokość elewacji budynku składającego się z 2 oficyn (segmentów) należy poprowadzić linię prostą łączącą dwa najdalej oddalone od siebie punkty w widoku budynku od strony Al. [...] (tak również NSA w wyroku z dnia 16 lutego 2016 r. w sprawie II OSK 1485/14, Lex nr 2037383). Przy takim sposobie określenia szerokości elewacji frontowej parametr ten będzie stanowiła elewacja oficyny 7 kondygnacyjnej (określonej przez projektanta jako część frontowa nadziemna) położona wzdłuż Al. [...] oraz fragment oficyny 5- kondygnacyjnej widoczna od strony tej ulicy.

Przechodząc do oceny zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy należy wskazać, że zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, szerokość elewacji frontowej zaplanowanego budynku, może maksymalnie wynosić 32 metry. Uwzględniając wytyczne NSA, co do sposobu jej obliczenia, szerokość elewacji frontowej zaplanowanego budynku, wynosi ok. 43 metry. Jest to suma szerokości elewacji oficyny 7 kondygnacyjnej (określonej przez projektanta, jako część frontowa nadziemna) położona wzdłuż Al. [...], która wynosi 31,98 metra (czyli prawie tyle - bo bez 2 cm. - ile dopuszczalna maksymalna szerokość elewacji frontowej zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy) oraz ok. 11 metrów fragmentu oficyny 5- kondygnacyjnej, który widoczny jest od strony Al. [...]. W przypadku elewacji oficyny 5- kondygnacyjnej, pomiar został dokonany linijką, na podstawie projektu zagospodarowania terenu, ponieważ projekt nie był sporządzany pod kątem takiego sposobu obliczania szerokości elewacji, jak wskazał NSA i nie zawiera dokładnych danych liczbowych, jaka część elewacji oficyny 5- kondygnacyjnej widoczna jest od strony Al. [...]. Niemniej jednak mimo, że taki pomiar jest w pewnym stopniu niedokładny, jednoznacznie z niego wynika, że szerokość elewacji frontowej zaplanowanego budynku w sposób oczywisty znacząco przekracza maksymalną szerokość elewacji frontowej dopuszczoną przez decyzję o warunkach zabudowy. Z powyższych przyczyn parametr szerokości elewacji frontowej zaplanowanego budynku jest w tym zakresie sprzeczny z decyzją o warunkach zabudowy, co w ponownym postępowaniu będzie wymagało zmiany projektu i dostosowania go do wymogów decyzji w.z.

Następnie należy wskazać, że projekt jest niespójny w zakresie wskazywanej w nim powierzchni zabudowy budynku. Do obliczeń została wzięta przez projektanta wartość 970,15 m2, przy której parametr wskaźnika powierzchni zabudowy jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy. W projekcie wskazywana jest jednak powierzchnia zabudowy budynku o wielkości 992,02 m2 (np. k. 61 T.I projektu), a nawet 1030,5 m2. Natomiast przy takich wartościach, również wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu byłby sprzeczny z decyzją o warunkach zabudowy. Zastrzeżenia budzi również analiza zacienienia, z przyczyn podniesionych przez uczestnika W. B. w piśmie z dnia 28 października 2019r. Podkreślić jednak należy, że dwa ostatnie uchybienia mają drugorzędne znaczenie, gdyż wobec oczywistej i znacznej sprzeczności zaprojektowanego budynku z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie parametru szerokości elewacji frontowej, projekt wymaga dostosowania go do wymogów decyzji w.z., co spowoduje zmianę znacznej części parametrów i wskaźników, i co będzie wymagało ponownej oceny w zakresie ich zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i przepisami techniczno-budowlanymi. Na tej płaszczyźnie rozważań dodać też należy, że parametr wysokości aktualnie zaplanowanego budynku jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy.

W ponownym postępowaniu, organ na podstawie art. art. 35 ust. 3 prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2 uPb, nałoży na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych powyżej przez sąd nieprawidłowości, określając odpowiedni termin do ich usunięcia. Po ich wykonaniu przez inwestora, organ oceni zgodność projektu zgodnie z wymogami art. 35 ust. "uPb" i stosownie do okoliczności rozstrzygnie sprawę. Dodać też należy, że w myśl poglądów prezentowanych w orzecznictwie, obowiązków wynikających z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. nie może wykonać jedynie organ drugiej instancji, stąd uchylone zostały decyzje organów obu instancji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" i "c". oraz 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w/w ustawy, zasadzając na rzecz skarżących po 500 zł. tytułem uiszczonego wpisu od skargi, po 480 zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i po 17 zł. tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictw.