Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 79/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2006 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 500,-zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/E.Podrazik /-/A.Zieliński /-/J.Stankowski


UZASADNIENIE

II SA/Po 79/04

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].10.2003 r. Prezydent Miasta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi "A" sp. z o.o. w Poznaniu pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie obiektów inżynierskich, dróg utwardzonych, schodów i ramp w ramach renowacji i urządzania Parku im. H. Dąbrowskiego przy ul. O. w Poznaniu, na terenie działek nr [...], [...], [...].

W uzasadnieniu organ podał, iż projekt jest zgodny z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Poznania z dnia 06.12.1994 r. oraz decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...].07.2003 r. Projekt uzyskał pozytywną opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków wyrażoną w decyzji nr [...] z dnia [...].09.2003 r., uzgodniony również został z Zarządem Dróg Miejskich pismem z dnia [...].09.2003 r., a także pozytywnie zaopiniowany w zakresie zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ergonomii.

W dniu [...].12.2003 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania uczestnika postępowania M. O., wydał decyzję, w której utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył motywy rozstrzygnięcia organu I instancji oraz zarzuty odwołania. Wojewoda stwierdził, iż inwestor spełnił wymogi przepisów art. 32, art. 33 ust. 1 i art. 34 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane. Pismem powyższego dnia 29.08.2003 r. inwestor w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku oświadczył, że projekt zieleni, stawów i drenażu filtracyjnego oraz uzbrojenia terenu w infrastrukturę techniczną zostaną opracowane osobno i objęte odrębnym wnioskiem o pozwolenie na budowę w późniejszym terminie. W związku z powyższym niniejsze postępowanie dotyczyło inwestycji polegającej na budowie obiektów inżynierskich, dróg utwardzonych, schodów i ramp w ramach renowacji i urządzenia Parku. Takie postępowanie zgodne jest z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane. W postępowaniu odwoławczym inwestor uzupełnił dokumenty dostarczając projekt zagospodarowania terenu Parku zawierający część opisową i plan zagospodarowania, uzgodnienie z dnia 09.11.2003 r. z Wydziałem Ochrony Środowiska w zakresie ochrony zieleni, oświadczenie z dnia 18.12.2003 r. o prawie do dysponowania nieruchomością nr [...] na cele budowlane na podstawie umowy dzierżawy. Uzupełnienie materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym jest uzasadnione. Organ odwoławczy dopełnił obowiązku wynikającego z art. 10 kpa oraz art. 73 § 1 kpa. Projekt budowlany spełnia w ocenie organu wymagania dotyczące dostępności inwestycji dla osób niepełnosprawnych z art. 5 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Od powyższej decyzji skargę złożył M. O., domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie przepisów art. 4, art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, art. 9, art. 10 i art. 138 § 2 kpa.

Skarżący podniósł, iż inwestor nie wykazał prawa do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, bowiem jej właścicielem jest inny podmiot, a mianowicie spółka "B" sp. z o.o., a inwestor nie wykazał by łączył go z tym podmiotem jakikolwiek stosunek prawny. Ponadto wniosek o pozwolenie na budowę zawiera braki określone w piśmie organu I instancji z dnia 21.08.2003 r. Stron nie zawiadomiono o uzupełnieniu dokumentacji przez wnioskodawcę uniemożliwiając im tym samym zapoznanie się z całym materiałem dowodowym. Skierowane do stron pismo z dnia 03.12.2003 r. nie wyczerpuje obowiązku organu z art. 10 i art. 73 § 1 kpa, bowiem po tym dniu doszło do uzupełnienia materiału dowodowego. Uzgodnienia wydawane w toku postępowania przed organem I instancji nie miały wymaganej przez art. 106 kpa formy postanowienia, nie były doręczane stronom co uniemożliwiło ich zaskarżenie. W ocenie skarżącego projekt budowlany obejmuje projekt muld filtracyjnych i głębokiego drenażu zaporowego. Niekompletność wniosku o pozwolenie na budowę i jego uzupełnienie dopiero w toku postępowania odwoławczego skutkować winno uchyleniem decyzji organu I instancji i przekazaniem sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Postanowienie o sprostowaniu decyzji o warunkach zabudowy wkracza w merytoryczne rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji. Projekt zagospodarowania terenu nie zawiera rozwiązań w zakresie dostępności dla osób niepełnosprawnych. Nadto według skarżącego planowana inwestycja powinna być poprzedzona postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Uczestnik postępowania sądowo-administracyjnego "A" sp. z o.o. w Poznaniu wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Z analizy akt sprawy wynika, iż wymogi przewidziane w przepisach art. 32, art. 33, art. 34 i art. 39 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane nie zostały przez inwestora w pełni spełnione.

Inwestor "A" sp. z o.o. w Poznaniu nie złożył skutecznego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomościami, będącymi terenem projektowanej inwestycji, na cele budowlane.

Przedmiotowa inwestycja ma być realizowana na działkach nr [...], [...] i [...] położonych w Poznaniu przy ul. O.. W aktach sprawy brak w ogóle takiego oświadczenia odnośnie działek nr [...] i [...]. Wymaganego przez ustawę Prawo budowlane oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie mogą zastąpić inne dokumenty, np. akty notarialne poświadczające nabycie własności nieruchomości. W toku postępowania odwoławczego R. P. - Prezes Zarządu spółki "A" sp. z o.o. - złożył oświadczenie z dnia 18.12.2003 r. o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (k. 61 akt administracyjnych). Oświadczenie to dotyczyło jedynie działki nr [...], nadto nie było ono złożone skutecznie. Jak wynika z odpisu pełnego z rejestru przedsiębiorców KRS nr [...] zarząd spółki "A" sp. z o.o. w Poznaniu od dnia 23.04.2002 r. jest dwuosobowy (R. P.ł i J. G.), a w takim przypadku do reprezentacji spółki upoważnieni są dwaj członkowie zarządu lub członek zarządu łącznie z prokurentem (k. 65-69 akt sądowych).

Z uwagi na skład zarządu spółki "A" i jej sposób reprezentacji również sam wniosek z dnia 08.08.2003 r. o pozwolenie na budowę nie został skutecznie w imieniu spółki złożony – podpisany jest on nieczytelnie przez jedną osobę (k. 32 akt administracyjnych). To samo odnieść należy do pełnomocnictwa udzielonego w imieniu spółki M. I. (Studio "C" w Poznaniu), a podpisanego wyłącznie przez R. P. (k. 35 akt administracyjnych).

W toku całego postępowania administracyjnego inwestor nie był więc prawidłowo reprezentowany, wszelkie składane w jego imieniu oświadczenia były nieskuteczne, a wniosek wszczynający postępowanie dotknięty poważną wadą.

Inwestor nie przedłożył organom architektoniczno-budowlanym wszystkich wymaganych przepisami uzgodnień i pozwoleń.

Park im. H. Dąbrowskiego w P. jest obiektem zabytkowym wpisanym do rejestru zabytków pod nr A 231. Projektowane w niniejszej sprawie roboty budowlane wymagały więc w myśl art. 39 ust. 1 ustawy Prawo budowlane uzyskania pozwolenia od właściwego organu ochrony zabytków. Przedłożona przez inwestora decyzja Miejskiego Konserwatora Zabytków nr 84/2003 z dnia [...].09.2003 r. wyrażała zgodę na renowację i urządzenie Parku według projektu autorstwa P. B.. Natomiast projekt budowlany będący przedmiotem niniejszego postępowania i zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...].10.2003 r. obejmował projekt ukształtowania terenu i projekt dróg wewnętrznych autorstwa M. K. oraz projekt elementów konstrukcyjnych autorstwa P.Ł.. Decyzja konserwatora zabytków powołuje się więc na inny projekt niż projekty zatwierdzone decyzją organu I instancji. Z przedłożonych przez inwestora w niniejszej sprawie projektów cząstkowych jedynie projekt budowy dróg wewnętrznych autorstwa M. K. posiada adnotację o jego uzgodnieniu przez Miejskiego Konserwatora Zabytków. Również sporządzony w listopadzie 2003 r. i złożony przez inwestora w postępowaniu odwoławczym Projekt Zagospodarowania Terenu autorstwa P. B. nie był przedmiotem pozwolenia wydanego w trybie art. 39 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Inwestor nie przedłożył także uzgodnienia projektu budowlanego z Grupą Energetyczną "D" SA w zakresie istniejącej sieci elektroenergetycznej. Obowiązek i zakres tego uzgodnienia wynika z decyzji Prezydenta Miasta P. nr [...]/2003 r. z dnia [...].07.2003 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i powołanego w niej pisma spółki energetycznej z dnia [...].06.2003 r.

Przedmiotowy projekt budowlany przewiduje również wjazd na teren Parku stanowiący miejsce bezpośredniego dostępu do drogi publicznej – ulicy O.. Wjazd ten jest zjazdem w rozumieniu art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 71 poz. 838 z 2000 r. z późn. zm.). Od dnia 09.12.2003 r. w myśl art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych lokalizacja zjazdu wymagała pozwolenia zarządcy drogi wyrażonego w formie decyzji. W tej sytuacji za niewystarczające uznać należy uzgodnienie dokonane przez Zarząd Dróg Miejskich pismem z dnia 04.09.2003 r. Okoliczność ta została pominięta przez organ II instancji.

Organ II instancji wadliwie zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz naruszył przepisy art. 10 kpa i art. 77 § 1 kpa.

Wojewoda prawidłowo ustalił, iż zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane projekt budowlany w przedmiotowej sprawie winien obejmować projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Projekt taki została opracowany już po wydaniu decyzji przez organ I instancji i złożony przez inwestora w postępowaniu odwoławczym. W takiej sytuacji decyzja Prezydenta Miasta P., która zatwierdzała niekompletny projekt budowlany i nie obejmowała projektu zagospodarowania terenu nie mogła zostać utrzymana w mocy.

Wyjaśnienia i rozważenia wymagało również czy wniosek nie obejmował realizacji drenażu filtracyjnego, skoro Projekt budowy dróg wewnętrznych autorstwa M. K. przewiduje budowę muldy filtracyjnej, studnię chłonną z drenażem rozsączającym i głęboki drenaż zaporowy – drenaż opaskowy.

Ponadto w postępowaniu odwoławczym naruszono przepis art. 10 kpa. Po dokonaniu zawiadomienia w trybie powyższego przepisu uzupełniono jeszcze materiał dowodowy, w tym o oświadczenie inwestora z dnia 18.12.2003 r. o prawie do dysponowania nieruchomością, i pominięto ponowne dokonanie stosownego zawiadomienia stron. Podkreślić zaś należy, iż w odwołaniu skarżący kwestionował właśnie prawo inwestora do dysponowania nieruchomością nr [...] na cele budowlane.

W aktach sprawy brak także materiałów, na podstawie których organy obu instancji ustaliły krąg osób mających przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Podkreślić należy, iż status strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę określać należy w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Nie można natomiast podzielić niektórych zarzutów skargi. Przede wszystkim projektowana inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny jej oddziaływania na środowisko. Do uzgodnień, opinii i pozwoleń z art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie stosuje się przepisów art. 106 kpa. Natomiast podniesiony zarzut co do prawidłowości postanowienia z dnia 17.12.2003 r. o sprostowaniu decyzji o ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być rozpatrywany w niniejszym postępowaniu.

Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż Wojewoda Wielkopolski wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania wymienionych powyżej, co miało wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy rozstrzygnięcie organ II instancji należało uchylić. Ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę organ uwzględni poczynione wyżej wskazania Sądu, w szczególności wezwie inwestora do podpisania wniosku oraz sprecyzowania jego zakresu przez osoby uprawnione do reprezentacji spółki i zgodnie z jej sposobem reprezentacji, ustali krąg osób mających status strony zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wezwie inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego o wymagane przepisami uzgodnienia i pozwolenia, a następnie stosownie do wyników postępowania rozstrzygnie sprawę w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane.

Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) należało uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy. O wykonalności zaskarżonego postanowienia orzeczono na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

/-/ E. Podrazik /-/ A. Zieliński /-/J. Stankowski

hp