Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 624/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal, Sędzia NSA Krystyna Sidor (spr.), Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2005 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją z dnia [...]., wydaną na podstawie art. 138 § 1 kpa oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. P. i B. P. – utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...]. nr [...], ustalającą R. Ł. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw LPG do tankowania pojazdów samochodowych, w tym dwóch zbiorników na gaz o pojemności 4850 l każdy, dystrybutora gazu z zadaszeniem, pawilonem obsługi, kontenera handlowego oraz parkingu i wjazdu z utwardzeniem dojazdów, a także bezodpływowego zbiornika na nieczystości komunalne, na działce nr [...] położonej w miejscowości D .

W motywach zaskarżonej decyzji podzielono stanowisko organu I instancji wyrażone w decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, że objęta wnioskiem inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy, gdyż dotyczy zmiany zagospodarowania terenu w stosunku do którego brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Rozważając okoliczności o jakich mowa w art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588) stwierdzono, że określona we wniosku inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego. Sąsiaduje z działkami zabudowanymi w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, cech, wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Teren na którym ma być realizowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze, zaś wydana decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zdaniem organów obu instancji w sprawie zostały spełnione wszystkie warunki wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustalenie warunków zabudowy dla objętej wnioskiem inwestycji poprzedzone zostało przeprowadzeniem analizy funkcji i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu, z której wynika także, że planowana inwestycja gwarantuje zachowanie harmonii terenu i nie pozostaje w sprzeczności z zasadami dobrego sąsiedztwa.

Organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione zarzuty obu odwołań jakoby inwestycja stanowiła będzie zagrożenie dla bezpieczeństwa sąsiadów i zakłóci ich codzienne funkcjonowanie, gdyż pogląd taki nie wynika z zebranych w sprawie dowodów. Zwłaszcza, że ewentualne zaistniałe uciążliwości mogą być zamknięte w granicach działki inwestora, a ich eliminacja dla terenu przyległego jest możliwa w przyszłym etapie procesu inwestycyjnego przy sporządzaniu projektu budowlanego.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie T. P. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszenie art. 7 kpa poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego. Zdaniem skarżącego pominięto okoliczność, że objęta wnioskiem działka nr [...] graniczy bezpośrednio z działka nr [...] na której znajduje się siedzisko z budynkami mieszkalnymi i nie ma prowadzonej żadnej działalności analogicznej w zakresie funkcji i charakteru w stosunku do planowanej na działce nr [...]; nie ustalono także czy nowa zabudowa będzie zgodna z istniejącym układem urbanistycznym i formą architektoniczną.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Nie podzielono zarzutu niewyjaśnienia sprawy i naruszenia art. 7 kpa. Niewątpliwie fakt bezpośredniego sąsiedztwa działki wnioskodawcy i zabudowanej działki skarżącego był znany organom, które określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy pojęcia "dobrego sąsiedztwa" interpretują w znaczeniu szerszym uzależniając zmiany w zagospodarowaniu terenu od cech zagospodarowania terenu sąsiedniego rozumianego nie tylko jako obszar działki bezpośrednio graniczącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego – art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.), ani przepisów postępowania (art. 7 kpa) bowiem została wydana po wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy.

Wskazuje na to zebrany w sprawie materiał dowodowy poddany ocenie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, a podzielony przez organ odwoławczy, w tym – dokonana analiza funkcji oraz cech zabudowy terenu z dnia 3 sierpnia 2004 r. i 10 stycznia 2005 r. sporządzona przez uprawnionego architekta.

Wbrew twierdzeniom skargi przedmiotem analizy i oceny organu była między innymi działka nr [...] stanowiąca własność skarżącego, a granicząca bezpośrednio od strony zachodniej z działką wnioskodawcy, wykazaną na mapie będącej integralną częścią decyzji organu I instancji z dnia [...] r. oraz na mapie będącej załącznikiem do projektu zagospodarowania działki stacji "LPG" sporządzonego przez A. K., zaś zabudowa tejże działki usytuowanej od strony zachodniej terenu wnioskowanej inwestycji została poddana analizie w pkt IV złożonego opracowania. Określono tam, że na działkach od strony południowej i zachodniej występuje zabudowa zagrodowa w postaci murowanych i drewnianych budynków mieszkalnych i inwentarsko-składowych o wysokości kalenicy od 5 do 7 m zlokalizowanych w odległości około 18 m od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej.

W zaskarżonej decyzji, określając warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalono m.in. lokalizację pawilonu obsługi w odległości minimum 4 m od granicy z działką nr [...] oraz 30 m od krawędzi jezdni, długość elewacji frontowej parterowego pawilonu nie może przekraczać 12 m, a wysokość kalenicy – 6 m; zbiorniki i dystrybutor winien być zlokalizowany w odległości 18 m od krawędzi jezdni.

Zdaniem organu administracji powyższe warunki nie wykazują niezgodności z istniejącym układem urbanistycznym i formą architektoniczną. Powyższy pogląd należy podzielić, gdyż nowe obiekty co do wysokości i usytuowania względem drogi mają parametry dostosowane do obiektów istniejących na działkach sąsiednich.

Należy stwierdzić, że sąd podziela pogląd zaskarżonej decyzji (wyrażony między innymi w komentarzu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod redakcją prof. dr. Z. Niewiadomskiego – Wyd. C.H.Beck Warszawa 2004) o nadaniu znaczenia szerszego pojęcia sąsiedztwa użytego w w/w przepisie, tj. nie sprowadzającego się wyłącznie do istnienia wspólnej granicy między działkami.

Zatem zarzut jakoby organy administracji nie ustaliły czy nowa zabudowa będzie zgodna z istniejącym układem i formą architektoniczną należy uznać za chybiony.

Odnośnie kwestii zgodności charakteru czy projektowanej inwestycji z istniejącą zabudową należy stwierdzić, że niewątpliwie zabudowa istniejąca w sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy ma charakter rozproszonej zabudowy zagrodowej. Jednakże realizacja na tym terenie stacji dystrybucji gazu z dwoma zbiornikami o pojemności poniżej 5000 m3 każdy wraz z pawilonem obsługi jest uzupełnieniem czy też kontynuacją funkcji istniejącej zabudowy. Służy ona bowiem zarówno obsłudze drogi krajowej przy której będzie usytuowana (co podkreśla zaskarżona decyzja) ale także stanowi infrastrukturę dla zabudowy istniejącej. Jeśli nową zabudowę można pogodzić (w zakresie funkcji) z zabudową już istniejącą na działkach sąsiednich to jest ona dopuszczalna.

Powyższe oznacza, że skoro z niewadliwych ustaleń organów administracji, mających oparcie w istniejącym materiale dowodowym, należycie ocenionym – wynika, iż zaistniały określone w ustawie (art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przesłanki do ustalenia warunków zabudowy – to organ był obowiązany taką decyzję wydać, zaś wniesiona skarga zawierająca zarzuty pozbawione podstaw prawnych podlega oddaleniu.

W tym stanie rzeczy – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

jp