Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1590/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1, ust. 4-6, ust. 12 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: art. 2 pkt 16b i 16c
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
article: art. 115
journal: Dz.U. 2016 poz 2134
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jedn.
article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 80, art. 140
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2018 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "GDDKiA"), decyzją z [...] maja 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, z późn. zm., dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Rejonu w Z. GDDKiA z [...] lutego 2017 r., w przedmiocie naliczenia kary pieniężnej na rzecz Spółki, w wysokości 16 896,00 zł.

W zaskarżonej decyzji organ wskazał, że [...] grudnia 2016 r. podczas objazdu dróg prowadzonego przez służbę liniową Obwodu Drogowego w [...] stwierdzono umieszczenie w pasie drogowym drogi krajowej [...] w km 8 + 290, strona prawa w m. [...], reklamy dwustronnej o treści "[...] [...]" zawieszonej na dwóch metalowych słupach. Pracownicy organu sporządzili dokumentację fotograficzną reklamy i dokonali pomiaru powierzchni reklamowej. Ze sporządzonego przez pracowników organu protokołu z [...] grudnia 2016 r. wynika, że reklama miała wymiary: 1,60 m x 3,00 m i znajdowała się 8 m od krawędzi jezdni drogi krajowej [...] na działce o numerze ewidencyjnym [...] oraz że jej właścicielem jest Spółka. Wobec powyższego organ pismem z 10 stycznia 2017 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie obciążenia Strony karą pieniężną za samowolne zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Decyzją z [...] lutego 2017 r., wydaną na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 oraz ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 z późn. zm., dalej: "u.d.p.") i § 4 ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. Nr 148, poz. 886 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 K.p.a., Kierownika Rejonu w Z. GDDKiA nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 16 896,00 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi na działce o numerze ewidencyjnym [...] pasa drogowego drogi krajowej [...] w km 8 + 290, strona prawa w m. [...], poprzez usytuowanie w pasie drogowym dwustronnej reklamy o wymiarach 3,0 m x 1,6 m o treści: "[...] (...)", za okres od 27 grudnia 2016 r. do 8 lutego 2017 r. (44 dni). Kara pieniężna została wyliczona przez organ w następujący sposób: 10 x 4,00 [zł/m2/dzień] x 9,6 [m2] x 44 [dni] = 16 896 zł.

GDDKiA, rozpatrując wniosek Strony, o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniesiony od decyzji I instancji wskazał, że na działce o numerze ewidencyjnym [...] urządzona jest m.in. jezdnia główna drogi krajowej [...], wobec czego w myśl definicji pasa drogowego zawartej w art. 4 u.d.p. obszar działki nr [...] wydzielony liniami granicznymi stanowi pas drogowy drogi krajowej [...]. Z posiadanych dokumentów wynika, że reklama znajdowała się na terenie wyznaczonymi liniami granicznymi drogi publicznej, gdyż granica pasa drogowego drogi krajowej [...] przebiega po granicy działki nr [...]. Organ nie wystąpił o wykonanie dowodu z opinii biegłego geodety określającego położenie reklamy względem granic pasa drogowego ze względu na fakt, że reklama usytuowana była bezsprzecznie w pasie drogowym [...]. Reklama Strony została umieszczona na dwóch metalowych słupach zaledwie 8 m od krawędzi jezdni.

Organ wyjaśnił, że przeprowadził szczegółowe postępowanie wyjaśniające i posiada wymagane dokumenty określające granice pasa drogowego drogi krajowej [...] i położenie spornej reklamy względem tych granic, z czym mogła zapoznać się Strona tj. mapa zasadnicza z nakładką ewidencyjną wykonana w skali 1:500, na której naniesione zostały granice poszczególnych działek, w tym działki nr [...], która w ewidencji gruntów oznaczona jest jako pas drogowy [...]. Wyjaśnił również, że w oparciu o dokonany [...] grudnia 2016 r. pomiar lokalizacji reklamy, na mapie zasadniczej wykonanej w określonej skali, możliwe jest wykazanie lokalizacji urządzenia reklamowego w odniesieniu do krawędzi jezdni i granicy pasa drogowego.

GDDKiA dodał, że reklama przy drogach krajowych winna być zlokalizowana poza pasem drogowym w odległościach określonych w art. 43 ust. 1 pkt 3a u.d.p,. w którym ustawodawca dla dróg krajowych jako zasadę określił dopuszczalną minimalną odległość obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami ruchu drogowego od zewnętrznej krawędzi jezdni w terenie zabudowy - 10 m, a poza terenem zabudowy - 25 m.

Organ stwierdził, że posadowienie tablicy reklamowej Strony na terenie wyznaczonym granicami pasa drogowego wymagało pozyskania zezwolenia zarządcy drogi, a wobec jego braku uzasadniało nałożenie w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 10 - krotności opłaty z tytułu zezwolenia na zajęcie pasa. Uznał również, że stanowisko Strony, że reklama była skierowana w stronę jezdni (droga dwujezdniowa w jednym kierunku) w taki sposób, że była widoczna dla użytkowników drogi tylko z jednej strony nie jest słuszne.

GDDKiA, wyjaśnił ponadto, że organ I instancji, nie uwzględnił faktycznych wymiarów całej powierzchni reklamowej wraz elementami konstrukcyjnymi reklamy. Jednakże organ odwoławczy zgodnie z art. 139 K.p.a., nie może wydać decyzji na niekorzyść Strony odwołującej się.

Organ nie zgodził się ze stanowiskiem Strony, że w aktach sprawy brak jest protokołów dokumentujących czynności organu I instancji w sformalizowany sposób. Zdaniem GDDKiA, w sprawie został wykazany fakt posadowienia reklamy w pasie drogowym (protokół pomiaru reklamy sporządzony przez pracowników organu oraz wykaz dni zajęcia pasa drogowego sporządzony w formie tabeli w oparciu o Dziennik Objazdu). Okres zajęcia pasa drogowego przez reklamę zostały ustalone na podstawie codziennych objazdów drogi ekspresowej [...] i zostały one potwierdzone przez pracowników Obwodu Drogowego w [...] w dołączonym do sprawy protokole kontroli tej reklamy.

Organ uznał, że w sprawie nie doszło do zarzucanego przez Stronę, naruszenia przepisów postępowania.

W skardze z 23 czerwca 2017 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję GDDKiA z [...] maja 2017 r. w całości, Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 4 pkt 1 w zw. z art. 40 ust. 12 u.d.p., poprzez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym uznaniu, że reklama Skarżącego znajdowała się w obrębie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w km 8 + 290, strona prawa w m. [...], pomimo że dołączona do akt sprawy kserokopia mapy nie określa zarówno granic pasa drogowego drogi krajowej nr [...] jak i nie wynika z niej w sposób nie budzący wątpliwości, że reklama strony znajdowała się w pasie drogowym ww. drogi krajowej,

2) art. 4 pkt 23 u.d.p., poprzez jego błędną wykładnię, a tym samym poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że reklama należąca do Skarżącego była umieszczona w zasięgu widocznym dla użytkowników drogi krajowej nr [...] z każdej ze stron, podczas gdy ze zgromadzonej dokumentacji fotograficznej należy wysunąć wniosek przeciwny,

3) art. 40 ust. 12 w zw. z art. 40 ust. 4-6 u.d.p., poprzez jego błędną wykładnię, a co za tym idzie, nieprawidłowe przyjęcie że reklama Strony zlokalizowana przy drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...], w km 8 + 290, strona prawa, zajmowała 9,6 m2 powierzchni pasa drogowego ww. drogi krajowej, podczas gdy w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu przeprowadzonego w tym postępowaniu, który potwierdzałby, iż zajęta powierzchnia pasa drogowego faktycznie wyniosła 9,6 m2, a który ze względu na represyjny charakter kary jest obowiązkowy,

4) art. 40 ust. 4-6 w zw. z art, 40 ust. 12 u.d.p. poprzez ich błędne zastosowanie, tj. przyjęcie, że reklama znajdowała się we wskazanym miejscu drogi krajowej nr [...] w miejscowości [...], w km 8 + 290, strona prawa, przez okres 44 dni, tj. od 27 grudnia 2016 r. do 8 lutego 2017 r.,

5) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, oraz art. 80 w związku z art. 140 K.p.a., poprzez niedostrzeżenie przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania dowodowego w sposób daleko niewystarczający i w istocie podważający zaufanie do organów państwa w konsekwencji nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w sprawie, a także pominięcie konieczności jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w sprawie, jak również brak wskazania szczegółowych podstaw i zasad jej ustalenia oraz brak rzetelnego umotywowania swojej decyzji.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że załączony do akt administracyjnych fragment mapy z odręcznym zaznaczeniem rzekomej lokalizacji reklamy oraz granic pasa drogowego budzi wątpliwości. Przedmiotowy pas drogowy jak również lokalizacja spornej reklamy nie zostały w sposób prawidłowy i nie budzący żadnych wątpliwości ustalone. Zdaniem Skarżącego w celu wykazania granic pasa drogowego konieczne byłoby przedłożenie planu gruntu z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi tego gruntu. Skarżący podniósł, że wykonanie flamastrem oznaczenia rzekomej lokalizacji przedmiotowej reklamy przez osobę do tego nieuprawnioną, Jego zdaniem wyklucza przyjęcie, że załączona mapa w sposób precyzyjny oddaje lokalizację spornej reklamy.

Skarżący dodał, że zgodnie z art. 4 pkt 23 u.d.p., reklamę należy rozumieć jako nośnik informacji wizualnej, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi. Skarżący podkreślił, że na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...], w km 8 + 290, strona prawa, obowiązuje ruch dwujezdniowy w jednym kierunku, co potwierdzone jest oznaczeniem w/w drogi krajowej znakiem drogowym [...]. W związku z powyższym Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, który przy obliczaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnił aż 2 strony reklamy. Zdaniem Skarżącego, nawet gdyby przyjąć, że reklama znajdowała się w pasie drogowym ww. drogi krajowej, to wskazać należy, że z zebranej przez organ pierwszej instancji dokumentacji fotograficznej wynika, że reklama była skierowana w stronę jezdni w taki sposób, że była widoczna dla użytkowników drogi tylko z jednej strony.

Skarżący stwierdził, że w aktach sprawy nie ma dokumentacji wskazującej jaka liczba metrów kwadratowych powierzchni reklamy zajmuje pas drogowy. Ponadto, fakt umieszczenia reklamy przez cały okres objęty karą winien być jednoznacznie udowodniony. Nie wystarczy tutaj sporządzenie dowodu w postaci jednej fotografii, a następnie utrzymywanie domniemania, że przez wszystkie kolejne dni reklama znajdowała się w pasie drogowym.

W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Materialnoprawną podstawę decyzji I instancji w niniejszej sprawie stanowił art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Zgodnie z tym przepisem, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Wymóg uzyskania zezwolenia na zajecie pasa drogowego wynika z art. 40 ust. 1 u.d.p., z który stanowi, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Z ust. 2 pkt 3 tego artykułu wynika, że zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym reklam. Zgonie natomiast z ust. 3, za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Sposób ustalenia tej opłaty w przypadku zajęcia pasa drogowego poprze umieszczenie w nim reklamy, określa ust. 6 art. 40 u.d.p., z którego wynika m.in., że opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, umieszczania w pasie drogowym reklam, ustala się jako iloczyn powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Jak wynika z § 4 ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczania w pasie drogowym reklamy, tego typu jak w niniejszej sprawie, ustala się stawkę opłaty za każdy dzień zajęcia 1 m2 powierzchni – 4 zł.

Wyjaśnienia też wymaga, że zgodnie z art. 4 pkt 23 u.d.p., określenie reklama oznacza - umieszczone w polu widzenia użytkownika drogi tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 i 1566), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 i 1926), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r. poz. 2134, z późn. zm.). Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 1 u.d.p., pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Na podstawie powyższych przepisów, organ w decyzji I instancji wymierzył Skarżącemu karę pieniężną, w wysokości dziesięciokrotności iloczynu powierzchni dwustronnej reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.

Podkreślenia wymaga, że w sprawie nie budzi wątpliwości, iż sporna reklama o treści "[...] [...]", zawieszona na dwóch metalowych słupach, przy drodze krajowej [...] w km 8 + 290, strona prawa w m. [...], została umieszczona przez Skarżącego. Skarżący nie zakwestionował tego faktu ani w postępowaniu administracyjnym, ani w skardze na decyzję II instancji. Skarżący kwestionując natomiast wymierzoną karę pieniężna uznał, że organ nie wykazał, że sporna reklama znajdowała się w pasie drogowym, że była umieszczona w zasięgu widocznym dla użytkowników drogi krajowej nr [...] z każdej ze stron, że miała powierzchnię 9,6 m2 oraz, że znajdowała się w pasie drogowym przez 44 dni.

Sąd stwierdza, że materiał dowodowy zgromadzony przez organ w sposób wyczerpujący potwierdza okoliczność, że sporna reklama została umieszczona w granicach psa drogowego drogi krajowej [...]. Przebieg pasa drogowego, został udokumentowany przez organ, poprzez załączenie do akt administracyjnych sprawy uproszczonego wypisu z rejestru gruntów, z którego wynika przeznaczenie działki o nr ewidencyjnym [...] i o powierzchni 4,9935 ha, na której została umieszczona sporna reklama. W rubryce dotyczącej opisu użytku, wskazano – drogi. Powyższe wynika również ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy, informacji z rejestru gruntów –działka [...]. Z dokumentów tych wynika również, że właścicielem działka jest Skarb Państwa. Podkreślenia wymaga, że Skarżący nie kwestionuje faktu umieszczenia spornej reklamy na działce o nr ewidencyjnym [...]. Powyższe materiały potwierdzają, iż sporna reklama została umieszczona w granicach pasa drogowego. W tej sytuacji, uzupełniającym materiałem dowodowym są znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy dwie mapy, na których widoczne jest umiejscowienie działki nr [...] oraz przebieg pasa drogowego drogi krajowej [...]. Jedną mapę stanowi sporządzona 11 kwietnia 2017 r., kopia mapy zasadniczej, poświadczona za zgodność z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego – organ prowadzący Starosta [...], w skali 1:500, drugą – kopia mapy zasadniczej w skali 1:1000, sporządzonej przez uprawnionego geodetę w maju 2011 r., na zlecenie GDDKiA. Na obu mapach została naniesiona, przez pracownika organu, lokalizacja spornej reklamy. Sąd zgadza się z organem, że skoro wskazane powyżej materiały dowodowe potwierdzają lokalizację spornej reklamy w granicach pasa drogowego, nie było konieczne występowanie o opinię biegłego geodety w kwestii lokalizacji spornej reklamy. Na marginesie można dodać, że w przypadku wiedzy na temat umiejscowienia reklamy, odległości od granicy jezdni w jakiej się ona znajdowała, co został wskazane w protokole z [...] grudnia 2016 r., sporządzonym i podpisanym przez dwóch przedstawicieli GDDKiA oraz skali mapy, naniesienie lokalizacji reklamy na wskazanych powyżej mapach, było kwestią techniczną, którą mógł wykonać pracownik organu.

Odnosząc się do kwestii, iż organ określając powierzchnię reklamy uwzględnił fakt, że sporna reklama była dwustronna, Sąd nie zgadza się ze Skarżącym, że dokumentacji fotograficznej wynika, że reklama była skierowana w stronę jezdni w taki sposób, iż była widoczna dla użytkowników drogi tylko z jednej strony. W ocenie Sądu, materiał fotograficzny potwierdza, że reklama była ustawiona w taki sposób, że była widoczna dla użytkowników drogi jadących w obu kierunkach, tym bardziej, że wynika z niego, iż obie jezdnie drogi nie były rozdzielone w taki sposób, który uniemożliwiałby obserwację jezdni przeciwnej.

Nie budzą wątpliwości Sądu, dokonane w niniejszej sprawie ustalenia dotyczące wielkości powierzchni spornej reklamy. Pomiaru dokonali dwaj przedstawiciele GDDKiA, co zostało zapisane w sporządzonym przez nich protokole z [...] grudnia 2016 r., gdzie wskazano długość reklamy 1,6 m, i szerokość 3,0 m. Powyższe daje powierzchnię 4,8 m2 z jednej strony oraz 9,6 m2 z obu stron. Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania zapisów powyższego protokołu, który po wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie został włączony do akt administracyjnych sprawy i Strona miała możliwość wykazania jego nierzetelności, czego jednak nie zrobiła.

Podobnie, nie budzi wątpliwości Sądu, sposób udokumentowania okresu przez jaki sporna reklama znajdowała się w pasie drogi krajowej [...], w przedmiotowej lokalizacji. Wykaz dni lokalizacji spornej reklamy w przedmiotowej lokalizacji, wynika z tabelarycznego zestawienia sporządzanego przez pracownika GDDKiA w trakcie codziennych objazdów drogi, w którym pracownik każdorazowo potwierdził swoim podpisem lokalizację spornej reklamy w przedmiotowym miejscu. Również ten materiał dowodowy znajduje się w aktach administracyjnych sprawy i Strona poza wyrażeniem wątpliwości co do jego wiarygodności, faktycznie nie podważyła jego wiarygodności.

W związku z powyższym, Sąd uznał, że organ wykazał fakt umiejscowienia przez 44 dni spornej reklamy o powierzchni 9,6 m2, w pasie drogowym drogi krajowej [...] w zasięgu widocznym dla użytkowników drogi z każdej ze stron, bez zezwolenia zarządcy drogi. W konsekwencji organ nałożył na Stronę karę pieniężną w prawidłowej wysokości 16 896,00 zł.

Z tych względów Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego tj.: art. 4 pkt 1 i pkt 23, art. 40 ust. 4-6 i ust. 12 u.d.p. Organ nie naruszył również art. 7, art. 8, art. 77 § 1, oraz art. 80 w związku z art. 140 K.p.a. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materiał dowodowy zgromadzony i rozpatrzony przez organ w sposób wyczerpujący potwierdza ustalenia będące podstawą wymierzonej kary pieniężnej.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), skargę oddalił.