Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 71/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 37 w zw. z art. 63
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na bezczynność Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w rozpoznaniu zażalenia postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Skarżący, D. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w rozpoznaniu zażalenia wniesionego od postanowienia z [...] września 2019 r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia objęcia skarżącego ubezpieczeniem zdrowotnym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Na wstępie podkreślić należy, że merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Zgodnie z treścią art. 37 § 1 k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:

1. nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);

2. postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

Z treści cytowanych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, że wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek dopuszczalności złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej lub na przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ.

W niniejszej sprawie skarżący przed wniesieniem, w dniu 13 listopada 2019 r., skargi na bezczynność Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, pismem z 19 października 2019 r. "przesłanym wiadomością e-mail na adres: [...]", wniósł ponaglenie w sprawie rozpoznania zażalenia na postanowienie z [...] września 2019 r., nr [...]. Wydruk wiadomości e-mail z 19 października 2019 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w [...] przekazał - za pismem z 24 października 2019 r. - Prezesowi NFZ. Powyższa okoliczność jest bezsporna, co znajduje potwierdzenie w treści skargi (por. k. 3 akt sądowych).

Zgodnie z treścią art. 63 k.p.a. podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji dzielności podmiotów realizujących zadania publiczne. Podanie wniesione pisemnie lub ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego (art. 63 § 3 k.p.a. ab initio). Podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno być natomiast opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, lub uwierzytelniane w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej (art. 63 § 3a pkt 1 k.p.a.).

Art. 37 k.p.a. nie określa szczególnych warunków formalnych jakim powinno odpowiadać ponaglenie, z wyjątkiem zawartego w art. 37 § 2 k.p.a. obligu sporządzenia jego uzasadnienia. Uznać zatem należy, że w pozostałym zakresie do ponaglenia zastosowanie znajdą ogólne wymogi określone w art. 63 k.p.a. dotyczące zarówno treści jak i formy (por. A. Adamiak w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. 2017 r. Wydanie 15. – komentarz do art. 37 k.p.a. – Legalis).

Jeżeli podanie (ponaglenie) nie spełnia warunków określonych w przepisach prawa, w tym w art. 63 k.p.a., to zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Wniesione w dniu 19 września 2019 r. - za pośrednictwem skrzynki e-mail organu - ponaglenie nie zawierało podpisu skarżącego, a co za tym idzie dotknięte było brakiem formalnym, który podlegał uzupełnieniu.

Skoro zatem do dnia wniesienia skargi brak formalny ponaglenia nie został uzupełniony to uznać należy, że skarżący przed złożeniem skargi nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, bowiem wniesione przez niego ponaglenie nie spełniało warunków formalnych, jakie nakładają na nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a co za tym idzie nie mogło wywołać skutków procesowych polegających na otworzeniu drogi do skutecznego wniesienia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego.

Innymi słowy ponaglenie bez stosownego podpisu nie jest ponagleniem w rozumieniu art. 37 k.p.a. w zw. z art. 63 k.p.a. (por. postanowienie WSA w Krakowie z 30 października 2018 r., III SAB/Kr 149/18 i powołane tam orzecznictwo – dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.