Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 578/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 § 1 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. W. i A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 62/18 o odrzuceniu skargi A. W. i A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę A. i A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu wskazał, że skarżący A. W. został wezwany zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2018 r. do określenia interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowego postanowienia oraz oboje skarżących wezwano zarządzeniem z dnia 31 stycznia 2018 r. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty jego doręczenia, oba zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenia zostały doręczone pełnomocnikowi skarżących 8 lutego 2018 r., lecz do dnia wydania przedmiotowego orzeczenia nie zostały wykonane. Ponieważ skarżący w zakreślonym terminie nie wykonali ww. zarządzeń, skarga podlegała odrzuceniu.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli A. i A. W., podnosząc, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie doręczył im, ani ich pełnomocnikowi zarządzenia w przedmiocie wyodrębnienia niniejszej sprawy do osobnego rozpoznania. Sąd nie wezwał też prawidłowo skarżących do uiszczenia braku fiskalnego skargi. Wskazali, że wnieśli do Sądu I instancji jedną skargę na cztery postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego i nie otrzymali zarządzenia tego Sądu w przedmiocie ich wydzielenia do osobnego rozpoznania. Ich zdaniem zarządzenie z 31 stycznia 2018 r. o zobowiązaniu do uiszczenia brakującego wpisu sądowego nie jest tożsame z wezwaniem skarżących do uiszczenia brakującego wpisu sądowego. Skarżący nie zostali prawidłowo wezwani do uiszczenia wpisu, natomiast został wezwany ich pełnomocnik, który nie jest osobą odpowiedzialną za jego uiszczenie. Do pełnomocnika można skierować jedynie zobowiązanie skarżących do uiszczenia wpisu, pełnomocnika natomiast nie można do tego zobowiązać. Odnośnie zaś żądania wskazania interesu prawnego, to zdaniem skarżących jest ono nieuprawnione, bowiem art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), "p.p.s.a.", nakazuje skarżącemu wskazać w skardze naruszenie prawa lub interes prawny, a więc samo opisanie naruszeń prawa wypełnia dyspozycję tej normy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

W niniejszej sprawie skarżący zostali wezwani zarządzeniem Przewodniczącego do uiszczenia w zakreślonym terminie brakującego wpisu od skargi, pod rygorem jej odrzucenia. Korespondencja z przedmiotowym zarządzeniem została skutecznie doręczona ustanowionemu przez skarżących pełnomocnikowi, a więc zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a. W zakreślonym terminie wezwanie to nie zostało wykonane. Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowił o odrzuceniu skargi jako nieopłaconej.

Wbrew twierdzeniom skarżących, zostali oni prawidłowo wezwani do uiszczenia wpisu od skargi. Zarządzeniem z 31 stycznia 2018 r. wezwany do uiszczenia opłaty został wprawdzie radca prawny K. K., ale jednoznacznie wskazano, że został on wezwany jako pełnomocnik skarżących A. W. i A. W. Podkreślić należy, że ustanowiony przez skarżących pełnomocnik działa w ich imieniu i na ich rzecz, a jego działania i zaniechania są traktowane jakby dokonywane były przez strony osobiście. Nie jest natomiast rolą sądu wnikanie w wewnętrzne ustalenia między stronami a ich pełnomocnikiem odnośnie podmiotu odpowiedzialnego za faktyczne dokonanie przedmiotowej opłaty. Zarządzenie z 31 stycznia 2018 r. zostało sformułowane w sposób wystarczająco jasny dla profesjonalnego pełnomocnika, który mógł z jego treści wywieść obowiązek uiszczenia wpisu od skargi celem nadania jej prawidłowego biegu. W razie wątpliwości co do treści wezwania lub jego zasadności, stronom przysługiwało na nie zażalenie, z czego jednak nie skorzystały.

Zgodnie z p.p.s.a. co do zasady skarga do sądu administracyjnego wszczyna oddzielną sprawę. Możliwe jest natomiast łączne rozpoznanie kilku spraw, jeżeli mogły być objęte jedną skargą lub jeżeli pozostają one ze sobą w związku, ale dopiero po wydaniu stosownego zarządzenia o ich połączeniu (art. 111 p.p.s.a.). Niemniej kwestia łącznego lub osobnego rozpoznania skarg A. W. i A. W. nie ma znaczenia dla obowiązku uiszczenia wpisu od każdej z wniesionych przez nich skarg.

W sprawie Sąd I instancji wezwał również A. W. do określenia interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowego postanowienia. Działanie Sądu I instancji można uznać za prawidłowe, bowiem art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a więc można było poprzez wezwanie zwrócić uwagę skarżącemu, że Sąd jego interesu prawnego nie dostrzega. Natomiast błędnie Sąd I instancji uznał niewskazanie tego interesu za brak formalny skargi, mogący stanowić podstawę jej odrzucenia. W takim przypadku skarga podlega bowiem oddaleniu. Niemniej powyższe nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż skarżący nie uzupełnili braku fiskalnego skargi, wobec czego skarga i tak podlegała odrzuceniu.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.