Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 322/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2011-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2, art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 52 i art. 53
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lipca 2011 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacja inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], 2. stwierdza, że wymienione decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego K. S. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2011r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2011r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza R. z [...] lutego 2010r. nr [...], ustalającej, na wniosek Stowarzyszenia Y. z siedzibą w Ł., lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na przebudowie pomostu i nabrzeża służącego do cumowania i obsługi jachtów żaglowych do slipowania jachtów, montażu nowych punktów oświetlenia, montażu stanowisk do pobierania prądu, umocnieniu odcinka nabrzeża ścianką szczelną oraz wykonaniu przyłączy elektrycznych w ramach "Witalizacji integracyjnego ośrodka turystyki, odnowy i rehabilitacji osób niepełnosprawnych w zakresie żeglarstwa, kajakarstwa oraz zimowych sportów nizinnych w R.", przewidzianego do realizacji na terenie obejmującym działki nr[...], [...], [...], [...],[...] i [...], położonych w R.

U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne:

Burmistrz R. decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010r. ustalił lokalizację opisanej na wstępie inwestycji celu publicznego. Przedmiotowa decyzja stała się ostateczna i nie była przedmiotem odwołania.

W dniu 28 grudnia 2010r. K. S. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., na podstawie art. 156 §1 pkt 2 kpa, o stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji ostatecznej. W ocenie wnioskodawcy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, albowiem Burmistrz R. nie zawiadomił stron o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, ani w drodze obwieszczenia, ani w sposób zwyczajowy przyjęty, ponadto błędnie przyjął, iż inwestycja określona we wniosku stanowi inwestycję celu publicznego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] lutego 2011r. odmówiło stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ w pierwszej kolejności wyjaśnił, że stwierdzenie nieważności decyzji może mieć miejsce wyłącznie w przypadkach określonych w art. 156 § 1 kpa. Przez rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 §1 pkt 2 kpa należy natomiast rozumieć taką sytuację, kiedy treść decyzji pozostaje w wyraźniej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu i wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia obowiązującego prawa. Odnosząc się do zarzutów strony organ wyjaśnił, iż katalog inwestycji celu publicznego wymienia art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i należą do niego m.in. budowa i utrzymywanie publicznych obiektów sportowych. Inwestycją celu publicznego jest działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, bez względu na to, czy inwestorem jest pomiot publiczny, czy prywatny. W ocenie organu wnioskowana inwestycja realizuje cel publiczny, albowiem służyć będzie ogółowi żeglarzy i stosunkowo wąskiej grupie niepełnosprawnych członków wspólnoty ponadlokalnej.

Odnosząc się z kolei do zarzutów natury procesowej Kolegium przyznało rację wnioskodawcy, iż organ wydający kwestionowaną decyzję naruszył art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale uchybienie to nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji.

W dniu 23 lutego 2011r. K. S. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i zmianę decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. Kwestionowanej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomości poprzez przyjęcie, iż opisane na wstępie zamierzenie inwestycyjne stanowi inwestycję celu publicznego; oraz 2) naruszenie art. 156 § pkt 2 kpa w związku z art. 61 § 1 i § 2 kpa w związku z art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy Burmistrz R. wszczął postępowanie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pomimo braku wyraźnego żądania strony o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] marca 2011r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, wskazując, iż zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy są niezasadne. W ocenie Kolegium kwestionowana w przedmiotowym postępowaniu - decyzja nie jest dotknięta sankcją nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Powołując się na art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami organ wyjaśnił, iż opisana na wstępie inwestycja została prawidłowo zakwalifikowana do kategorii inwestycji celu publicznego, albowiem służyć będzie ono ogółowi żeglarzy i stosunkowo wąskiej grupie niepełnosprawnych-członków wspólnoty ponadlokalnej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ przyznał rację stronie skarżącej, iż doszło do uchybień formalnych, polegających na nienależytym powiadomieniu o wszczęciu i o zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyjaśnił, iż Burmistrz R. pismem z dnia 20 stycznia 2010 r. zawiadomił inwestora-wnioskodawcę oraz zainteresowane organy o wszczęciu postępowania o ustalenie lokalizacji celu publicznego, zaś podmioty, którym przysługuje status strony zawiadomił poprzez umieszczenie zawiadomienia na stronie internetowej BIP Urzędu Miejskiego w R. i na tablicy ogłoszeń Urzędu. Podobnie postąpił z zawiadomieniem o decyzji kończącej postępowanie. Tymczasem, jak wynika z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. W aktach postępowania brak jest natomiast jakiegokolwiek dowodu, że tego rodzaju upublicznienie informacji miało miejsce. Uchybienie to nie było jednak, zdaniem SKO, rażącym naruszeniem prawa.

Odpowiadając z kolei na zarzut wszczęcia postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pomimo braku wyraźnego żądania strony, Kolegium stanęło na stanowisku, iż w przedmiotowej sprawie można przyjąć, że taki dorozumiany wniosek inwestor złożył. Wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego mieści się, bowiem w toku niezbędnego postępowania administracyjnego zmierzającego do rozstrzygnięcia pierwotnego wniosku strony. Burmistrz R. winien niewątpliwie wezwać inwestora do złożenia wniosku na piśmie, a zaniechując tego naruszył prawo, jednakże, zdaniem organu, nie jest to rażące naruszenie i nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł K. S., zarzucając jej naruszenie:

a) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, iż opisane na wstępie zamierzenie inwestycyjne, stanowi inwestycję celu publicznego, tj. publiczny obiekt sportowy;

b) art. 156 § 1 pkt kpa w zw. art 61 §1 oraz § 2 kpa w zw. z art. 52 ustawy o planowaniu i przestrzennym poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy Burmistrz R. wszczął postępowanie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, pomimo braku żądania strony, tj. wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego; oraz pomimo iż wniosek o wydanie warunków zabudowy nie został w ogóle złożony z uwagi na brak należytej reprezentacji osoby prawnej, jaką jest stowarzyszenie Y.;

c) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że za publiczne obiekty sportowe można uznać tylko te, które zostały utworzone i są utrzymywane przez organy administracji publicznej lub organy jednostek samorządu terytorialnego na podstawie ustawy o kulturze fizycznej. Dalej skarżący zaakcentował, że w kwestionowanym postępowaniu inwestor złożył wniosek o wydanie warunków zabudowy, a nie wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto złożony wniosek podpisał tyko jeden członek zarządu, tymczasem zgodnie z odpisem KRS Stowarzyszenia Y. do składania oświadczeń woli w jego imieniu wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu, w tym prezesa - komadora lub wiceprezesa - wicekomandora.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, organ wyjaśnił, iż wniosek o wydanie warunków zabudowy podpisany tylko przez jednego członka zarządu Stowarzyszenia był co prawda dotknięty wadą formalną, podlegającą usunięciu w trybie art. 64 § 2 kpa, tym niemniej nie usunięcie tego braku nie powoduje, że decyzja ostateczna wydana w tym postępowaniu jest nieważna. Końcowo SKO zauważyło, że zgodnie z art. 53 ust.7 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia upłynęło 12 miesięcy, a tak jest w przypadku decyzji Burmistrza R. z [...] lutego 2010r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja, została podjęta w postępowaniu nadzwyczajnym, tj. w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza R. z dnia [...] maja 2010r. Powyższym rozstrzygnięciem organ, na podstawie art. 59 ust.1, art. 60 ust.1, art. 64 w zw. z art. 52 ust.1, art. 54 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm.), ustalił na wniosek Stowarzyszenia Y. w Ł. lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na: przebudowie pomostu i nabrzeża służącego do cumowania i obsługi jachtów żaglowych do slipowania jachtów, montażu nowych punktów oświetlenia, montażu stanowisk do pobierania prądu, umocnieniu odcinka nabrzeża ścianką szczelną oraz wykonaniu przyłączy elektrycznych w ramach "Witalizacji integracyjnego ośrodka turystyki, odnowy i rehabilitacji osób niepełnosprawnych w zakresie żeglarstwa, kajakarstwa oraz zimowych sportów nizinnych w R., przewidzianego do realizacji na terenie obejmującym działki nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w R.

Dalej godzi się przypomnieć, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji jest instytucją procesową tworzącą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych przede wszystkim wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami powodującymi nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materialnoprawnego zarówno pod względem podmiotowym jak również przedmiotowym. Zgodnie z art. 156 § 1 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Mając na uwadze ramy wniosku skarżącego oraz opisany wyżej zakres postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zobowiązane było w przedmiotowej sprawie do oceny, czy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Burmistrza R. nie pozostaje w rażącej sprzeczności z przepisami prawa, na podstawie których zostało wydane.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa organ stwierdza nieważność decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Przesłanka ta może dotyczyć zarówno przepisów materialnych, jak i procesowych. Z brzmienia powołanego przepisu nie wynika, bowiem, aby wadliwość miała dotyczyć tylko podstawy materialnoprawnej decyzji. Również rażące naruszenie przepisów prawa procesowego jest przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji (wyroki: WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2007 r., III SA/Wa 606/07, LEX nr 382156, WSA w Gliwicach z dnia 18 lutego 2009 r., I SA/GI 21/09, LEX nr 493659).

Podkreślić jednak należy, że przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. W odniesieniu do tych przepisów można zatem mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano je nieprawidłowo. Zauważyć należy, że w odniesieniu do prawa procesowego, tylko niektóre przypadki mogą być kwalifikowane jako rażące. Jak bowiem podkreślił NSA w wyroku z dnia 6 stycznia 2009 r. (II GSK 600/08, Lex nr 475235) posłużenie się przez ustawodawcę w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 kpa nieostrym pojęciem rażącego naruszenia prawa wymaga szczególnej staranności w budowaniu tezy, że naruszenie jasnych w treści norm proceduralnych jest rażącym naruszeniem prawa. O ile bowiem w przypadku prawa materialnego teza ta w zasadzie nie jest kwestionowana, to w odniesieniu do prawa procesowego, chociażby z uwagi na istnienie trybu wznowienia, tylko niektóre przypadki mogą być kwalifikowane jako rażące.

Skarżący wskazał na kilka naruszeń proceduralnych w postępowaniu przed organem, który wydał kwestionowaną obecnie decyzję ostateczną, a które, zdaniem Sądu, nie zostały przez Kolegium właściwe ocenione. Na tle tych zarzutów w pierwszej kolejności rozważyć należało, czy postępowanie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zostało prawidłowo wszczęte. Stosownie do art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wszczyna się na wniosek inwestora. Brzmienie powyższego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że jest to postępowanie typowo wnioskowe, a więc nie złożenie stosownego wniosku przez inwestora uniemożliwia organowi prowadzenie z urzędu takiego postępowania.

W przedmiotowej sprawie z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy wystąpiło w dniu 25 stycznia 2010r. Stowarzyszenie Y. w Ł. Wniosek taki mógł skutkować wszczęciem postępowania, pod warunkiem, że spełniał wymogi formalne, m.in. w zakresie podpisu przez osoby uprawnione do działania w imieniu Organizacji. Z dołączonego przez skarżącego do akt sprawy wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że organem uprawnionym do reprezentowania Stowarzyszenia Y. jest zarząd, a do dokonywania czynności prawnych w imieniu zarządu wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu, w tym prezesa – komandora lub wiceprezesa – wicekomandora. Tymczasem wniosek wszczynający postępowanie w sprawie został podpisany tylko przez Kierownika Ośrodka – J. Z., a zatem przez osobę, która nie była uprawniona do samodzielnej reprezentacji Stowarzyszenia.

Brak właściwych podpisów pod wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej w konkretnej sprawie jest brakiem usuwalnym i na organie, do którego wniosek taki został złożony ciąży obowiązek wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia tego braku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Przepis art. 64 § 2 kpa, który nakłada na organ taki obowiązek jest realizacją wyrażonej w art. 9 kpa zasady ogólnej postępowania administracyjnego stanowiącej, że organy administracji państwowej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Niezastosowanie się do tego obowiązku przez Burmistrza R. i nie wezwanie wnioskodawcy do usunięcia braku wniosku należałoby, zdaniem Sądu, ocenić jako rażące naruszenie zarówno art. 64 § 2 kpa jak i jednej z podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego - art. 9 kpa. Analogiczne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 lutego 2008r II OSK 327/06.

Analizując z kolei wniosek wszczynający postępowanie zakończone decyzją Burmistrza R. z [...] lutego 2010r., w kontekście omówionego wyżej art. 52 ustawy p.z.p. należy zauważyć, że dotyczył on ustalenia warunków zabudowy, a nie ustalenia lokalizacji inwestycji publicznej. Wprawdzie na wniosku dopisano odręcznie słowa "inwestycji celu publicznego", tym niemniej SKO nie ustaliło, kiedy przedmiotową poprawkę naniesiono i czy zrobiła to osoba uprawniona. Ustalenia te są tym bardziej istotne, gdyż postępowanie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego może być prowadzone wyłącznie na wniosek inwestora, a wniosek taki, wbrew stanowisku Kolegium, nie może być dorozumiany. Organy administracji publicznej zobowiązane są z urzędu przestrzegać przepisów regulujących inicjatywę wszczęcia postępowania. Naruszenie zaś zasady skargowości kwalifikowane jest jako rażące naruszenia prawa procesowego.

W toku postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją Burmistrza R. doszło również do naruszenia art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Jedynie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. W aktach postępowania, jak słusznie zauważa skarżący i czego nie kwestionuje również organ, brak jest natomiast jakiegokolwiek dowodu, że tego rodzaju upublicznienie informacji miało miejsce.

Opisane wyżej uchybienia proceduralne są bezsporne i rzeczą organu będzie w prowadzonym ponownie postępowaniu przeanalizowanie na nowo prawidłowości wszczęcia sprawy w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a następnie ustalenie, czy doszło do w tym zakresie do naruszenia prawa. Dokonując uznania naruszenia prawa za rażące SKO będzie kierowało się poglądem Sądu zawartym w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Stwierdzenie zaś, iż od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego upłynęło 12 miesięcy nie zwalnia SKO od obowiązku rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] lutego 2010r. w kontekście przepisu art. 158 § 2 kpa.

Końcowo zgodzić się należy z organem, iż inwestycja szczegółowo opisana w ostatecznej decyzji Burmistrza R. z [...] lutego 2010r. jest inwestycją celu publicznego. Nie może być bowiem wątpliwości, iż w myśl art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004r. Nr 261 z dnia 21 sierpnia 1997r., poz. 2603). w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, budowa pomostu i nabrzeża służącego do cumowania i obsługi jachtów żaglowych, stanowi budowę publicznych obiektów sportowych, a przez to jest inwestycją celu publicznego. Dla kwalifikacji danej inwestycji jako inwestycji celu publicznego nie ma znaczenia, wbrew odmiennemu w tym względzie przekonaniu skarżącego, czy inwestorem jest pomiot publiczny, czy prywatny. Pojecie inwestycji celu publicznego jest, bowiem oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym czy funkcjonalnym. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. W świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może to być podmiot, którego główną podstawą działania są przepisy prawa publicznego (np. gmina, powiat, związek komunalny), jak i przepisy prawa prywatnego. Nie ma tu również znaczenia zaangażowanie środków publicznych. Inwestycja celu publicznego może być finansowana równie dobrze w całości ze środków prywatnych, jak i publicznych, o ile tylko realizuje cele z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 3 września 2008 r. sygn. akt II OSK 989/07).

Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Konsekwencją uwzględnienia skargi było stwierdzenie, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 w/w ustawy).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 cytowanej ustawy w zw. z §18 ust.1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).