Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2113/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: ART. 217 PAR. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 48 ust 1 i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędziowie: Sędzia WSA Kaja Angerman Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]na rzecz C. Sp. z o.o. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., Nr [...] na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej K.p.a.) odmówił wydania zaświadczenia [...] Sp. z o. o. (dalej Spółka) o treści żądanej w sprawie o zgodności inwestycji dla nośnika reklamowego wolno stojącego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] z ustaleniami zmiany miejscowego planu ogólnego [...] dla fragmentów obszarów [...] i [...] zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2001 r. (Dz. Urz. Województwa Mazowieckiego Nr 248, poz. 4968 z dnia 20 listopada 2001 r.).

Organ wyjaśnił, że Prezydent [...] rozpoznawał już powyższy wniosek Spółki i postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści uzasadniając, że zgodnie z rysunkiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego teren objęty wnioskiem przeznaczony jest pod zabudowę usługowo-mieszkaniową, a ponadto znajduje się w strefie wymiany i regeneracji powietrza oraz w granicach strefy ochrony konserwatorskiej. Plan przewiduje także obowiązek odsunięcia zabudowy 5 m od linii rozgraniczających podstawowego układu drogowego, zaś istniejący obiekt usytuowany jest w odległości 3,2 m. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie z dnia [...] maja 2017 r., postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. Nr [...] uchyliło opisane wyżej postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu podano, że zachodzi konieczność wyjaśnienia i tym samym odniesienia się do zarzutu strony, czy obowiązek odsunięcia zabudowy 5 m od linii rozgraniczających podstawowego układu drogowego ma charakter bezwzględny, czy raczej postulatywny lub informacyjny.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent [...] postanowieniem wskazanym na wstępie odmówił po raz kolejny wydania zaświadczenia żądanej treści. Organ wskazał, że inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami ww. planu miejscowego z uwagi na fakt, lokalizacji nośnika reklamowego niezgodnie z § 10 ust. 2. pkt. 10 ww. planu (obowiązek odsunięcia zabudowy 5 m od linii rozgraniczających podstawowego układu drogowego ul. [...]). Jednocześnie organ poinformował, że odnosi się tylko do funkcji przewidzianej w planie, a nie parametrów obiektu budowlanego i przepisów odrębnych.

Na opisane wyżej postanowienie Spółka złożyła zażalenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r., Nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia Spółki utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2001 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego [...], dla fragmentów obszarów [...] w gminie [...], nieruchomość opisana we wniosku znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę usługowo - mieszkaniową oznaczonych na rysunku planu symbolem [UM], dla którego ustala się następujące obowiązujące przeznaczenie podstawowe: usługi handlu, gastronomii, administracji, rzemiosła oraz zabudowa mieszkaniowa jedno- i wielorodzinna. Zgodnie z § 10 ww. uchwały dla tego terenu przewidziano szczegółowe ustalenia m.in. obowiązek odsunięcia zabudowy 5m od linii rozgraniczających podstawowego układu drogowego (ul. [...], ul. [...] i [...], [...]). W ocenie organu odwoławczego biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz fakt, iż planowana inwestycja znajduje się w odległości mniejszej niż 5 m od linii rozgraniczającej ul. [...], prawidłowo odmówiono wydania zaświadczenia żądanej treści.

Dodatkowo organ wyjaśnił, że nie jest upoważniony do modyfikacji treści postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa, a jego zapisu nie mają charakteru uznaniowego. W ocenie Kolegium nie można tej wartości przeciwstawić równości wobec prawa rozumianej w sposób absolutnie bezwzględny i nierelewantny. Być może – zwrócił uwagę organ - że część z nośników reklamowych, na które powołuje się strona, zostało posadowione przed wejściem w życie ww. uchwały, czy też są one posadowione zgodnie z ustaleniami miejscowego planu, czego strona nie precyzuje. Organ odwoławczy poinformował Spółkę, że jeżeli uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawiera niekorzystne dla niej postanowienia, to może wnieść skargę na akt prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 446, ze zm.) po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia.

[...] Sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności naruszenie: art. 7, 8, 11, 124, 217 i 218 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. - przez wadliwe i sprzeczne z materiałem dowodowym ustalenie stanu faktycznego, nie wyjaśnienie zarzutów Skarżącej zgłoszonych w toku postępowania i w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności i bezstronności, przez naruszenie zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, która wymaga przeprowadzenia postępowania odwoławczego z zachowaniem zasad obowiązujących w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, w szczególności:

a) błędne i bezpodstawne ustalenie, że " (..) planowana inwestycja znajduje się w odległości, mniejszej niż 5 m od linii rozgraniczającej ul. [...], (...)". Przedmiotowy nośnik reklamowy znajduje się bowiem w odległości co najmniej 9,48m od krawędzi jezdni ul. [...] (potwierdza to: kopia zdjęciowa protokołu oględzin PINB z dnia [...] września 2016 r. oraz opinia Zarządu Dróg Miejskich, z której wynika, że inwestycja spełnia wymogi wynikające z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych);

b) brak jakiejkolwiek analizy materiału sprawy, m.in. brak analizy i oceny analizy linii rozgraniczających nr [...] z [...] marca 2008 r. wykonanej przez Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego Zespół Infrastruktury ("Analiza") pomimo, że Skarżący w zażaleniu na Postanowienie organu I instancji wykazał, że analiza dotyczy innych działek; nie zawiera oznaczenia usytuowania działki nr [...], która jest przedmiotem niniejszej sprawy; została wykonana w oparciu o trzy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, spośród których tylko jeden stanowi podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie; nie zawiera wyjaśnienia, co oznaczają oznaczenia dokonane na mapie (brak legendy), co uniemożliwia ustalenie znaczenia ww. oznaczeń; wykonana została w skali 1:1000 pomimo, że wg § 5 Miejscowego Planu przebieg Unii rozgraniczających ulic i dróg publicznych może być uściślony w trybie opracowania dla nich danych technicznych w skali 1:500,

c) brak materiału dowodowego wykazującego usytuowanie przedmiotowego nośnika reklamowego w odniesieniu do linii rozgraniczających ul. [...],

d) zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z udziałem strony przed wydaniem zaskarżonego postanowienia.

Ponadto Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie prawa materialnego, w szczególności naruszenie przepisów:

1) zmiany miejscowego planu ogólnego [...] dla fragmentów obszarów [...] zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] października 2001 r. - w szczególności przez błędne zastosowanie § 10 Miejscowego Planu;

2) art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez naruszenie zasady wolności budowlanej w związku z art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 8, art. 11, art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - przez odmowę wydania zaświadczenia o treści żądanej pomimo, że przedmiotowy nośnik reklamowy nie narusza Miejscowego Planu.

Wobec powyższego Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego w mocy postanowienia organu I instancji, jak i zasądzenie na rzecz Strony Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca zwróciła uwagę w uzasadnieniu, że Prezydent [...] nie poinformował jej, przed wydaniem postanowienia I instancji o tym, że zgromadzony został materiał dowodowy, m.in. o uzyskaniu Analizy, co stanowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego.

Strona złożyła także wniosek o rozpoznanie niniejszej skargi na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1032) dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonego postanowienia pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga jest uzasadniona.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Należy tutaj wyjaśnić, odnosząc się do nieuwzględnionego wniosku Skarżącej o rozpoznanie sprawy na rozprawie, że postępowanie uproszczone nie stanowi niedopuszczalnej symplifikacji prawa do sądu, lecz jedynie element skracania i przyspieszania procedur sądowych bez pozbawienia strony należnych uprawnień procesowych. Natomiast odrębnym zagadnieniem jest kwestia korzystania przez stronę z przysługujących jej uprawnień procesowych, w szczególności zgłaszania wniosków i podnoszenia zarzutów adekwatnie do okoliczności sprawy. W tym zakresie wypada zasygnalizować, iż kontrolowane przez Sąd postanowienie dotyczy odmowy wydania zaświadczenia, a zatem jest rozstrzygnięciem stricte procesowym. Tym samym brak byłoby w niniejszej sprawie okoliczności, które pozwoliłyby formować ewentualny zarzut ograniczenia prawa do sądu w następstwie jej rozpoznania w postępowaniu uproszczonym, a zatem zarzut naruszenia art. 119 pkt 3 P.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 24 stycznia 218 r., sygn. akt I OSK 597/16, CBOSA).

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy organy administracji zasadnie odmówiły wnioskodawcy wydania zaświadczenia, o jakim mowa w art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), czyli zaświadczenia o zgodności istniejącego nośnika reklamowego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl § 2 tego przepisu zaświadczenie wydaje się w oparciu o dwie odrębne przesłanki: pkt 1 - jeżeli przepis prawa wymaga potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego lub pkt 2 - gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Zaświadczenie, o którym mowa w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego należy zakwalifikować jako zaświadczenie, którego wydania wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a.). Zaświadczenie to jednak nie jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów, gdyż prezydent miasta ma stwierdzić w nim o zgodności lokalizacji wskazanego przez wnioskodawcę obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. To zaś oznacza, że organ w pierwszej kolejności dokonuje analizy, oceny i w pewnym zakresie także interpretacji (wykładni) aktu prawa miejscowego w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Dopiero po tak dokonanych ustaleniach, organ może stwierdzić w wydanym zaświadczeniu, że zrealizowana inwestycja jest lub nie jest zgodna z obowiązującym w tym obszarze miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 119/17, publ. LEX nr 2275955). Nie jest to więc typowe, proste, urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, jak by wynikało to z brzmienia art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a.

Dalej wskazać należy, że zgodnie z art. 218 § 2 K.p.a., organ administracji może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Prowadzenie takiego postępowania wyjaśniającego opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Zatem postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Nie zmienia to jednak faktu, że organ wydający zaświadczenie w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, obowiązany jest do samodzielnej oceny, czy istniejący obiekt jest zgodny z ustaleniami obowiązującego planu. Przy braku stwierdzenia takiej zgodności należy odmówić wydania zaświadczenia żądanej przez wnioskodawcę treści (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1277/11, LEX nr 1291886). Należy jednocześnie podkreślić, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym, jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 K.p.a. (tzw. postępowanie jurysdykcyjne), a jedynie ma charakter administracyjny z uwagi na to, że jest to jedna z form prawnych działania organów administracji publicznej).

W Dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego brak wyraźnego przepisu odsyłającego do odpowiedniego stosowania przepisów ogólnych K.p.a., jednak stosując zasady wykładni systemowej należy przyjąć, że niektóre przepisy ogólnego postępowania administracyjnego, będą miały odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zaświadczeniowym, w szczególności: niektóre zasady ogólne K.p.a. (np. zasada prawdy obiektywnej, zasada pisemności, zasada udzielenia informacji), przepisy dotyczące wymogów formalnych wniosku (art. 63), przepisy dotyczące postanowień (art. 123-126), przepisy dotyczące zażaleń (art. 141-144). Zatem prowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające powinno zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej zmierzać w kierunku ustalenia stanu faktycznego i prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem (patrz J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C. H. Beck 2012 r., s. 692-693).

Stosownie do art. 219 K.p.a. odmowa wydania zaświadczenia przybiera formę postanowienia. Biorąc zaś pod uwagę fakt, iż jest to postanowienie zaskarżalne, powinno być wydane w formie pisemnej i zawierać elementy rozstrzygnięcia zaskarżalnego, tj. uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o środku zaskarżenia. Wskazane bowiem w uzasadnieniu faktycznym powody odmowy wydania zaświadczenia w połączeniu z uzasadnieniem prawnym składają się na zajęte przez organ stanowisko w sprawie, wyjaśniają powody takiego, a nie innego rozstrzygnięcia sprawy. Zatem postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia o zgodności zrealizowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego odpowiadać powinno regułom ogólnym wynikającym z art. 7-9, art. 77 i art. 80 K.p.a. Odnosi się do tego także art. 218 § 2 K.p.a, zgodnie z którym organ przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

Postępowanie zainicjowane wnioskiem o wydanie zaświadczenia np. o zgodności robót budowlanych z planem miejscowym albo decyzją o warunkach zabudowy, w związku z art. 48 Prawa budowlanego, musi zatem nieco odbiegać od typowego postępowania przewidzianego w art. 217-220 K.p.a. Organ musi spojrzeć na taką sprawę nieco szerzej, a zakres postępowania wyjaśniającego może być większy. Sąd zwraca uwagę – mając na uwadze sporne ustalenia niniejszej sprawy - że nie chodzi tutaj o przeprowadzenie nowego postępowania dowodowego "w znacznej części", ale odniesienie się już do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, którego oceny organ w sprawie nie dokonał, a który ma wpływ na wynik sprawy. Postępowanie to ma zatem na celu usunięcie wątpliwości, co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego.

Organ prowadzący postępowanie w trybie art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. musi zatem dysponować odpowiednim materiałem dowodowym pozwalającym mu w sposób jednoznaczny stwierdzić, że wykonana budowa (w przedmiotowej sprawie nośnik reklamowy) jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, względnie, gdy organ nie stwierdzi takiej zgodności – winien wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. W trybie dotyczącym wydania zaświadczenia nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że organy odmówiły wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę co najmniej przedwcześnie.

W sprawie poza sporem jest, że działka nr [...] w obrębie [...], na której posadowiony jest wolnostojący nośnik reklamowy przy ul. [...] w Dzielnicy [...] [...], objęta jest ustaleniami zmiany miejscowego planu ogólnego [...] dla fragmentów obszarów [...] zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] października 2001 r.

Według ustaleń planu, nośnik reklamowy znajduje się na terenach zabudowy usługowo-mieszkaniowej oznaczonej symbolem UM, dla którego ustala się następujące obowiązujące przeznaczenie podstawowe: usługi handlu, gastronomii, administracji, rzemiosła oraz zabudowa mieszkaniowa jedno- i wielorodzinna.

Zdaniem organu lokalizacja nośnika jest niezgodna z § 10 powołanego wyżej m.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem dla terenu UM przewidziano szczegółowe ustalenia m.in. obowiązek odsunięcia zabudowy 5 m od linii rozgraniczających podstawowego układu drogowego (ul. [...], ul. [...] i [...], [...]).

W ocenie organu sporny obiekt jest usytuowany w odległości mniejszej niż wskazana w uchwale, tj. w odległości 3,2 m. Przy czym należy zauważyć, że z uzasadnienia organu odwoławczego nie wynika, skąd ww. odległość wywiódł i czy stanowi ona odległość od linii rozgraniczających podstawowy układ drogowy. Należy też wskazać, że zacytowane wyżej postanowienia m.p.z.p., co do zasady w obszarze UM nie zakazują lokalizowania wolnostojących nośników reklamowych. Poza tym jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, już w aktach sprawy znajdują się dokumenty sporządzone przez inne organy administracji publicznej, na podstawie których ustalono, że sporny nośnik usytułowany jest w odległości większej, jak wskazał to organ odmawiający zaświadczenia. Zatem organ w niniejszej sprawie dysponował już dokumentami, które odnosiły się do odległości obiektu i należało z uwagi na sporne ustalenia w postępowaniu poddać je analizie.

W aktach sprawy znajduje się pismo Zarządu Dróg Miejskich, w którym wskazano, że nie zgłasza organ uwag do lokalizacji istniejącego nośnika reklamowego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...].

Można zatem wywnioskować, jak słusznie zwróciła na to uwagę strona skarżąca, że w związku z tym, że Zarząd Dróg Miejskich nie zakwestionował lokalizacji spornego obiektu, to spełnia on wymogi wynikające z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Odpowiedź ta została wydana na wniosek Skarżącej.

W myśl art. 43 ust. 1 ww. ustawy obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej: od drogi gminnej w terenie zabudowy w odległości 6 m, a od drogi powiatowej i wojewódzkiej w terenie zabudowy w odległości 8 m. Zatem już z tych ustaleń nasuwają się wątpliwości, czy nośnik reklamowy usytuowany jest – jak wskazują organy - w odległości mniejszej niż 5 m.

Poza tym w aktach sprawy znajduje się także protokół Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] sporządzony w dniu [...] września 2016 r., z którego wynika, że przedmiotowy "nośnik reklamowy usytuowany jest w odległości ok. 9,48 m od krawędzi jezdni ul. [...]".

W ocenie Sądu – mając na względzie powyższe ustalenia, dokonane na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy - niedopuszczalna jest sytuacja, kiedy w jednym stanie faktycznym zgromadzone są dokumenty urzędowe, odnoszące się do jednego obiektu budowlanego, wydane przez różne organy administracji publicznej i jeden z tych organów bez wyjaśnienia w sposób przekonywujący podważa ustalenia zawarte w innych dokumentach. Godzi to w zasadę zaufania do organów Państwa i zasadę prawdy obiektywnej.

Poza tym po ponownym rozpoznaniu sprawy nie odniesiono się w sposób przekonywujący, czy "obowiązek odsunięcia zabudowy od linii rozgraniczających podstawowego układu drogowego ma charakter bezwzględny, czy raczej postulatywny lub informacyjny", do czego zobowiązało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2017 r.

Nadto – jak zasadnie wskazano w skardze – organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie wynika bowiem, dlaczego organ nie uwzględnił, nawet nie odniósł się do okoliczności, które wskazywały konkretnie na usytuowanie nośnika reklamowego w innej odległości od ulicy, niż założyły organy, co w tej sprawie jest niezbędne i ma w konsekwencji wpływ na ustalenie zgodności obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ oparł swoje ogólne ustalenia na analizie linii rozgraniczających nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., z której nie wynika, gdzie jest usytułowana działka nr [...], jak i gdzie jest zlokalizowany sam nośnik reklamowy.

Wobec powyższego Sąd uznał, że organ II instancji naruszył zaskarżonym postanowieniem art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 217 i art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Wszystkie te okoliczności i wątpliwości organ będzie obowiązany rozważyć w ponownie prowadzonym postępowaniu.

Uznając zatem, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie wyżej opisanym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, składa się również opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w osobie adwokata w wysokości 480 zł, ustalone na podstawie oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).