Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 877/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 96  ust. 1
journal: Dz.U. 1990 nr 78 poz 462
law: Ustawa z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA – Anna Mierzejewska, – Janusz Walawski (spr.), Protokolant – Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi I. C. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego – oddala skargę –


UZASADNIENIE

I. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2007 r. o odmowie przyznania ww. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

W ocenie organów przedmiotowy równoważnik nie mógł zostać przyznany ww., gdyż w świetle art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 z późn. zm.), nie była ona funkcjonariuszem uprawnionym do jego przyznania, ponieważ w dniu 6 maja 1993 r. została jej przyznana tymczasowa kwatera, znajdująca się w miejscu pełnienia służby i z tym dniem utraciła prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Skarżąca, zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

1. Art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), jak również art. 94 ust. 2 w zw. z art. 92 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej z uwagi na niestwierdzenie wygaśnięcia decyzji o przyznaniu kwatery tymczasowej pomimo, iż stała się ona bezprzedmiotowa po uprawomocnieniu się decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nr [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. i zmianie z dniem 15 czerwca 2001 r. przepisów art. 94 ustawą z dnia 11 kwietnia 2001 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej (Dz. U. Nr 45, poz. 498) i w związku z treścią art. 94 ust. 2 o Straży Granicznej.

2. Art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania (Dz. U. nr 118, poz. 1014 z późn. zm.), z uwagi na odmowę przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

3. Art. 51 Konstytucji Rzeczypospolitej z dnia 2 kwietnia 1997 r. z uwagi na nieusunięcie i niesprostowanie informacji nieprawdziwych, niepełnych i zebranych w sposób sprzeczny z ustawą z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, znajdujących się w zebranych materiałach i dowodach w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym w sprawie ustalenia uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości.

Skarżąca, podnosząc powyższe zarzuty, wniosła o:

1. Uchylenie zaskarżonych decyzji w całości.

2. Stwierdzenie konieczności orzeczenia o wygaśnięciu decyzji o przyznaniu kwatery tymczasowej z uwagi, iż stała się ona bezprzedmiotowa po uprawomocnieniu się decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nr [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. i zmianie z dniem 15 czerwca 2001 r. przepisów art. 94 ustawą z dnia 11 kwietnia 2001 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz w związku z treścią art. 94 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej oraz przyznania zaległego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i wypłacenie zaległych należności wraz z ustawowymi odsetkami do dnia 11 lutego 2008 r.

3. Nakazanie usunięcia i sprostowania informacji nieprawdziwych, niepełnych i zebranych w sposób sprzeczny z ustawą z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, znajdujących się w zebranych materiałach i dowodach w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym w sprawie ustalenia uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w sposób wyczerpujący odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze stwierdzając, że są one niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.

Skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem obowiązującym w dniu jej wydania.

Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 z późn. zm.), funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.

Równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się funkcjonariuszowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członek jego rodziny nie posiada lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale lokalu, stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania (Dz. U. Nr 118, poz. 1014 z późn. zm.).

Decyzją administracyjną z dnia [...] maja 1993 r. Komendant Główny Straży Granicznej przydzielił skarżącej tymczasową kwaterę w W. przy ul. [...], o pow. użytkowej 48,67 m2.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że po przekazaniu w dniu 26 lutego 2004 r. przedmiotowej nieruchomości właścicielom, skarżąca nadal zajmuje przydzieloną jej kwaterę tymczasową, a umowa najmu nie została przez skarżącą wypowiedziana.

Stosownie do art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskane w wyniku ich działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, stanowiące własność gmin lub zakładów pracy, a także zwalniane przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Przy ocenie, czy wymogi, o których mowa w art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, zostały spełnione czy nie, decydujące znaczenie ma data wydania decyzji o przydziale tymczasowej kwatery, czyli dzień [...] maja 1993 r. Przydzielona skarżącej przedmiotowa tymczasowa kwatera w tym dniu kryteria te spełniała.

Ani art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, ani § 1 ust. 1 wydanego na podstawie art. 96 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania, nie uzależniają przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od art. 94 ust. 1, czyli przepisu wskazującego organowi Straży Granicznej, z jakiego zasobu może przeznaczać lokale na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy Straży Granicznej, a następnie, przy spełnieniu określonych przepisami warunków, przydzielać je. Jeśli funkcjonariusz Straży Granicznej lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. A contrario, równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego nie przysługuje, jeśli funkcjonariusz lub członkowie jego rodziny posiadają lokal mieszkalny w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Ustawa używa określenia "nie posiada lokalu mieszkalnego", natomiast rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania, precyzuje: "nie posiada lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale lokalu" - a skarżąca taki lokal, przydzielony na podstawie decyzji z 1993 r., posiada.

Prawidłowo organ uznał, że zmiana właściciela lokalu nie skutkuje nabyciem prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, skoro lokal ten pozostaje nadal w posiadaniu funkcjonariusza, a zmiana własności nieruchomości, która nastąpiła w 2004 r., nie miała wpływu na możliwość zamieszkiwania skarżącej w przydzielonej jej tymczasowej kwaterze.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, w ocenie Sądu nie są one trafne. Wbrew twierdzeniu skarżącej, organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył art. 162 § 1 pkt 1 Kpa, gdyż przepis ten nie był przez organ stosowany. Nie zostały też naruszone przepisy prawa materialnego wskazane przez skarżącą, jak również art. 51 Konstytucji RP.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.