Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 2181/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 193
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 28 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku B. J. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej B. J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 972/09, w sprawie ze skargi B. J. P. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia (...) stycznia 2008 r., nr (...) znak: (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem wydanym w dniu 30 czerwca 2010 r. w sprawie ze skargi B. J. P. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia (...) stycznia 2008 roku, nr (...) (znak: (...)) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, oddalił skargę.

Od powyższego orzeczenia B. J. P. wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze tej zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego. Zdaniem skarżącej odmowa wstrzymania wyrządziłaby jej niepowetowaną szkodę, przez uczynienie dla niej całego postępowania bezprzedmiotowym, jednocześnie wywołując skutki praktycznie nieodwracalne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jak to wynika z konstrukcji cytowanego artykułu, spoczywa na wnioskodawcy. Zgodnie z poglądem reprezentowanym w orzecznictwie, zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie (zob. postanowienie NSA z 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10).

W rozpoznawanej sprawie wnioskodawczyni, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała w sposób dostateczny zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczyła się do stwierdzeń, że odmowa wstrzymania wyrządziłaby jej niepowetowaną szkodę, przez uczynienie dla niej całego postępowania bezprzedmiotowym, jednocześnie wywołując skutki praktycznie nieodwracalne. Wnosząca o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie powyższych okoliczności wskutek czego Sąd nie ma możliwości dokonania jakiejkolwiek oceny merytorycznej wniosku.

W związku z tym orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.