Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 257/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska, Sędziowie WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant Aldona Kieler-Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi H. Ł. i P. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2002 r. nr ] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu obowiązków I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz H.Ł. i P. S. kwotę po 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego III. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazał M. B. przedłożenie w terminie do 31 grudnia 2001 r. dokumentów:

- opisu i rysunku określającego usytuowanie budynku w stosunku do granic nieruchomości (działki budowlanej) i innych obiektów budowlanych na działce nr ew. [...] i działkach sąsiednich z oznaczeniem części obiektu użytkowanego jako chłodnia artykułów spożywczych;

- opisu technicznego określającego rodzaj i charakterystykę budynku, jego konstrukcję, dane techniczno-użytkowe;

- rysunki niezbędne do określenia charakterystyki techniczno-użytkowej budynku lub jego części;

- dowody uzyskania uzgodnień, pozwoleń lub opinii: Inspekcji Ochrony Środowiska, Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Inspekcji Pracy, Państwowej Straży Pożarnej;

- dowodu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w celu doprowadzenia samowolnie wykonanej adaptacji budynku gospodarczego na chłodnię – do stanu zgodnego z przepisami i uzyskania pozwolenia na jej użytkowanie.

Decyzja z dnia [...] września 2002 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zgodności z prawem powyższej decyzji stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2001 r.

W uzasadnieniu stwierdził, że w przedmiocie lokalizacji budynku produkcyjnego i chłodni na działce nr [...] w W. Wójt Gminy [...] wydał [...] września 1995 r. decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło tę decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. powodem uchylenia było naruszenie ustaleń planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gm. [...] zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] maja 1988 r. Rozpatrując ponownie sprawę Wójt decyzją z dnia [...] lutego 1996 r. odmówił wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku produkcyjnego i chłodni. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] podał, że nie stwierdzono niezgodności adaptacji budynku gospodarczego na chłodnię z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gm. [...]. Natomiast teren na którym znajduje się stodoła adaptowana na chłodnię to obszar zabudowy zagrodowej z adaptacją istniejącej zabudowy.

Pkt [...] tekstu planu dopuszcza na tym terenie lokalizację nieuciążliwych usług na poziomie elementarnym (handel, rzemiosło, gastronomia), nie przewidzianych planem na terenach zainwestowanych wsi jako programu uzupełniającego pod warunkiem uzgodnienia z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym.

Dlatego też uznano, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2001 r. zapadła z rażącym naruszeniem prawa miejscowego jakim jest plan ogólny zagospodarowania przestrzennego tj. przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co skutkuje stwierdzeniem jej nieważności.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa po rozpatrzeniu odwołania M.B. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji.

W uzasadnieniu podał, że z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika bezpośrednio zakaz prowadzenia omawianej działalności (użytkowanie budynku jako chłodni artykułów spożywczych), a kryteria odnośnie interpretacji co jest usługą w zakresie handlu na poziomie elementarnym są uznaniowe.

Ponadto żadna z decyzji, przy uwzględnieniu których organ I instancji stwierdził nieważność weryfikowanej decyzji bezpośrednio jej nie dotyczyła, gdyż decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 1995 r. ustalała warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynków: produkcyjnego i chłodni na działce nr [...].

Natomiast decyzja, której nieważność stwierdzono dotyczyła innego istniejącego już obiektu (budynku gospodarczego) adaptowanego na chłodnię artykułów spożywczych.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdzając nieważność decyzji w ogóle nie wskazał jaki przepis prawa został rażąco naruszony tą decyzją, a obowiązkiem organu jest wykazanie w sposób nie budzący wątpliwościami, iż weryfikowany akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli H. Ł. i p.S.

Skarżący podali, że zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego "usiłuje" doprowadzić do zalegalizowania samowoli budowlanej M.B. trwającej od 1997 r., który w stodole urządził chłodnie artykułów spożywczych. Wszystkie w tej sprawie podejmowane postanowienia i decyzje, zdaniem skarżących, mające na celu legalizację samowoli budowlanej, są bezpodstawne i bezprawne, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie miał legitymacji prawnej do rozpatrywania tej sprawy.

Nie zgadzają się z tym, że prowadzenie chłodni o pow. 110m², do której towar dowożony jest dużymi samochodami dostawczymi tzw. "tirami" i z której to towar rozwożony jest na teren całego województwa jest uznany za usługi na poziomie elementarnym.

W konkluzji wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).

Skargi zasługują na uwzględnienie, albowiem decyzja organu II instancji uchylająca decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2002 r. i umarzająca postępowanie organu I instancji narusza w sposób istotny przepisy postępowania tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego bezzasadnie zastosował art. 138 § 1 pkt 2 kpa, gdyż organ I instancji prawidłowo powołał art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdzając nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2001 r.

Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego i wykorzystanie go do innych celów niż podano to w decyzji o pozwoleniu na budowę wymaga uzyskania stosownego pozwolenia właściwego organu wydanego w trybie art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego. Pozwolenie takie możebyć wydane wówczas, gdy zostały spełnione warunki określone w art. 32 i 35 Prawa budowlanego w tym m.in. dotyczące zgodności proponowanej zmiany z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 21 lutego 1997 r., sygn. akt II SA/Wr 713/96.

Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielenia pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub jego części (Dz. U. z 1995 r. nr 10, poz. 47) w § 10 wyraźnie stwierdza, iż właściwy organ wydaje pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części po stwierdzeniu zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Jak wynika z dołączonego wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gm. [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 1988 r. z późniejszymi zmianami – teren na którym znajduje się stodoła adaptowana na chłodnie oznaczono w planie symbolem [...]. Jest to obszar zabudowy zagrodowej z adaptacją istniejącej zabudowy.

Na niezabudowanych działkach lokalizacja siedlisk rolnych i zabudowy jednorodzinnej dopuszcza się lokalizację zespołu kilku domów jednorodzinnych.

Punkt 46 tekstu planu dopuszcza lokalizację nieuciążliwych usług na poziomie elementarnym (handel, rzemiosło, gastronomia), nie przewidzianych planem na terenach zainwestowanych wsi jako programu uzupełniającego pod warunkiem uzgodnienia z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym.

Chłodnia artykułów spożywczych nie jest nieuciążliwą usługą na poziomie podstawowym, co słusznie podnoszą skarżący. Chłodnia ta służy do obsługi hurtowej handlu artykułami spożywczymi na terenie województwa, obwóz i wywóz do niej towarów odbywa się dużymi samochodami dostawczymi typu TIR, a zatem usługę taką nie można uznać za podstawową.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest prawem miejscowym. Zatem wydanie decyzji z naruszeniem § 10 cyt. rozporządzenia oraz ustaleń planu miejscowego należało uznać za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

W tej sytuacji decyzję organu I instancji należy uznać za odpowiadającą prawu.

Wojewódzki organ nadzoru budowlanego słusznie w uzasadnieniu wskazał na decyzję z dnia [...] lutego 1996 r., w której Wójt Gminy [...] odmówił wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na przedmiotowej działce dla inwestycji polegającej na budowie budynku produkcyjnego i chłodni. Per analogiam – jeżeli nie można budować chłodni na działce inwestora to również zmieniać przeznaczenia budynku gospodarczego na chłodnię.

Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku.

O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w/w ustawy. Podstawą wstrzymania zaskarżonej decyzji jest art. 152 powołanej wyżej ustawy.