Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2432/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędziowie NSA Stanisław Gronowski (spr.) Maria Jagielska Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 kwietnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 502/16 w sprawie ze skargi K,Ś., K. M. na informację Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia 29 lutego 2016 r. nr w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2016 r. o sygn. akt V SA/Wa 502/16, wydanym w sprawie ze skargi K. Ś. oraz K.M.na informację Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia 29 lutego 2016 r. nr . w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Mazowiecką Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych.

Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

K. Ś. i K. M., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą K. s.c. Dom Seniora, dalej "skarżący", złożyli wniosek o dofinansowanie projektu pod tytułem Kompleksowa informatyzacja placówek K. s.c. i NZOZ L. w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego na lata 2014-2020 (dalej: RPO WM) Oś priorytetowa II Wzrost e-potencjału Mazowsza Działanie 2.1 E-usługi Poddziałanie 2.1.1 E-usługi dla Mazowsza typ projektów: e-zdrowie.

W piśmie z dnia 29 lutego 2016 r. znak . skarżący zostali ostatecznie poinformowani o odrzuceniu ich wniosku.

Jako powód odrzucenia wniosku organ wskazał niedotrzymanie przez skarżących siedmiodniowego terminu na uzupełnienie projektu, stosownie do pisma organu z dnia 7 stycznia 2016 r. (znak .), odebranego przez skarżących, według organu, w dniu 8 stycznia 2016 r. Uwzględniając procedurę doręczenia pisma zgodnie z przepisem art. 46 § 6 k.p.a., w myśl którego w przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia, jak ustalił organ, wspomniany siedmiodniowy termin upłynął bezskutecznie w dniu 29 stycznia 2016 r. Z tego względu nie wchodziła już w grę możliwość uzupełnienia projektu, stosownie do wymogów pisma organu z dnia 7 stycznia 2016 r. Wprawdzie, jak przyznał organ, w piśmie z dnia 29 stycznia 2016 r., informującym skarżących o odrzuceniu ich wniosku, które otrzymali w dniu 1 lutego 2016 r., błędnie wskazano dzień 22 stycznia 2016 r., jako uwzględniający wspomniany siedmiodniowy termin, w którym powinno nastąpić uzupełnienie wniosku skarżących, jednakże to uchybienie organu nie miało wpływu na wynik sprawy. Skarżący bowiem do dnia 29 stycznia 2016 r. nie uzupełnili braków wniosku.

W następstwie skargi wniesionej przez skarżących Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., o czym była mowa na wstępie, stwierdził przeprowadzenie przez organ oceny projektu w sposób naruszający prawo, co miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Mazowiecką Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych. Jak ustalił Sąd pierwszej instancji siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków wniosku skarżących upłynął w dniu 29 stycznia 2016 r., nie zaś w dniu 22 stycznia 2016 r., jak to wskazał organ. Tym samym w ocenie Sądu pierwszej instancji organ wprowadził skarżących w błąd, a ponadto przedwcześnie wydał w dniu 29 stycznia 2016 r. rozstrzygnięcie o odrzuceniu z przyczyn formalnych wniosku o dofinansowanie wnioskowanego projektu.

Mazowiecka Jednostka Wdrażania Programów Unijnych wywiodła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zarzucając naruszenie w zaskarżonym wyroku art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 64 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r., poz. 217), powołując się na przepis art. 46 § 6 k.p.a., skarga kasacyjna zarzuca błędność stanowiska Sądu pierwszej instancji jakoby siedmiodniowy termin na uzupełnienie wniosku skarżących upłynął w dniu 29 stycznia 2016 r., gdyż termin ten upłynął w dniu 22 stycznia 2016 r.

Ponadto, zdaniem organu, błędne pouczenie skarżących o początku siedmiodniowego terminu na uzupełnienie wniosku nie miało wpływu na wynik sprawy.

Również, jak podnosi skarga kasacyjna, protest skarżących nie spełniał wymogów przewidzianych w art. 54 ust. 2 pkt 4 powołanej ustawy, gdyż nie zawierał wskazania kryteriów oceny wraz z uzasadnieniem, z którymi nie zgadzali się skarżący.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania, przy czym w pierwszej kolejności należy to czynić pod kątem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, które wyznaczają przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie.

W sprawie nie zostało do końca wyjaśnione w jakiej dacie pocztą elektroniczną wpłynęło do skarżących omawiane pismo organu z dnia 7 stycznia 2016 r., co dawało skarżącym możliwość zapoznania się z tym pismem, ze skutkami wynikającymi z przepisu art. 46 § 6 k.p.a. Okoliczność ta jest bowiem decydująca dla ustalenia początku biegu siedmiodniowego terminu na uzupełnienie braków wniosku skarżących. Wymaga także wyjaśnienia, czy działaniami organu skarżący zostali wprowadzeni w błąd, nie uzupełniając wniosku, stosownie do pisma organu z dnia 7 stycznia 2016 r.

Sąd pierwszej instancji, co jest mankamentem postępowania, bez dostatecznego wyjaśnienia wspomnianych okoliczności ograniczył się do skonstatowania stwierdzenia organu, z którego ten wycofał się, iż w dniu 22 stycznia upłynął siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych wniosku skarżących, co w ocenie Sądu pierwszej instancji wprowadziło skarżących w błąd, a tym samym usprawiedliwiało niedotrzymanie przez nich terminu uzupełnienia braków wniosku.

Bez dostatecznego wyjaśnienia przez Sąd pierwszej instancji powyższych okoliczności zaskarżony wyrok, jako naruszający 141 § 4 p.p.s.a., nie poddaje się kontroli instancyjnej z punktu widzenia jego zgodności z przepisami prawa, co uzasadnia jego uchylenie, stosownie do przepisu art. 185 p.p.s.a.

Mając również na uwadze mankamenty postępowania organu, które mogły mieć wpływ na przebieg postępowania sądowoadministracyjnego, uwzględniając skargę kasacyjną organu Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił w całości od zasądzenia na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, stosownie do przepisu art. 207 § 2, p.p.s.a.