Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 55/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt. 3, art. 200, art. 201 par. 1, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w przedmiocie udostępniania informacji publicznej postanawia 1. umorzyć postępowanie; 2. zasądzić od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. kwotę (...) zł (słownie: [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/ A. Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Pismem z dnia (...) sierpnia 2012 r. (data wpływu do organu: (...) sierpnia 2012 r.) J. K. reprezentowany przez radcę prawnego G. W. wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia (...) lipca 2012 r. o udzielenie informacji publicznej poprzez przesłanie kopii opinii organu nr (...) z dnia (...) lipca 2010 r. oraz (...) z dnia (...) stycznia 2011 r.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ nie rozpoznał wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej pomimo upływu ustawowego terminu 14 dni, o którym mowa w art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001, Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Skarżący domagał się zobowiązania organu do udostępnienia żądanej informacji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w łącznej kwocie 357 zł, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektora Sanitarny w K. wniósł o umorzenie postępowania oraz o wzajemne zniesienie kosztów postępowania pomiędzy stronami. Jak wyjaśnił organ w dniu (...) sierpnia 2012 r. skarżącemu zostały przesłane żądane opinie. Naruszenie terminu, o jakim mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynikało z faktu, że we wniosku podano niewłaściwą datę wydania opinii sanitarnej nr (...), gdzie zamiast (...) grudnia 2010 r. wskazano datę (...) stycznia 2010 r.

W piśmie procesowym z dnia 12 września 2012 r. skarżący wskazał, że dane dotyczące opinii (numer orzeczenia, data) zostały zaczerpnięte z decyzji Burmistrza K. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia z dnia (...) kwietnia 2011 r., nr (...), którą to decyzję załączono do pisma.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie podlega umorzeniu.

Instytucja skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Jednakże w sytuacji, gdy organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, do daty orzekania przez sąd administracyjny wyda akt lub podejmie czynność, której domagała się strona, to organ ten przestaje tkwić w bezczynności. Zauważyć nadto należy, że rozpatrzenie i uwzględnienie skargi na bezczynność organu może doprowadzić jedynie do zobowiązania organu do załatwienia sprawy w określonym terminie, gdyż rozpoznanie skargi na bezczynność w żadnym razie nie może wkraczać w kwestie merytoryczne dotyczące przyszłego rozstrzygnięcia.

Uznać zatem należy, że w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność, organ wyda akt lub dokona czynności, której domagała się strona, a co do których pozostawał w bezczynności, to postępowanie przed sądem administracyjnym staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2008 r. sygn. I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, Nr 4, poz. 63). Jednak aby mogło dojść do umorzenia postępowania na podstawie powołanego przepisu konieczne jest stwierdzenie, że zanim organ wydał akt lub dokonał czynności, były podstawy do zastosowania art. 149 powyższej ustawy, a więc uwzględnienia skargi na bezczynność (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2012 r. w sprawie o sygn. I FSK 1803/11, dostępna na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym miejscu warto także zaznaczyć, że skierowanie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. W odniesieniu do aktów z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi środka zaskarżenia należy poszukiwać w art. 52 § 3 powyższej ustawy, przy czym ustawa z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej tego typu środków zaskarżenia nie przewiduje, a w odniesieniu do aktów i czynności z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje ich również Kodeks postępowania administracyjnego.

W rozpatrywanej sprawie niewątpliwe są następujące okoliczności faktyczne.

Wnioskiem z dnia (...) lipca 2012 r. (data wpływu do organu: (...) lipca 2012 r.) J. K. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. o udzielenie informacji publicznej poprzez przesłanie kopii opinii organu nr (...) z dnia (...) lipca 2010 r. oraz (...) z dnia (...) stycznia 2011 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu 20 sierpnia 2012 r. przesłał kopię powyższych opinii (data doręczenia: (...) sierpnia 2012 r.) wskazując równocześnie, że we wniosku podano niewłaściwą datę wydania opinii sanitarnej nr (...) , gdyż zamiast (...) grudnia 2010 r. wskazano datę (...) stycznia 2010 r.

W ocenie Sądu informacje, których udzielenia domagał się od organu skarżący stanowią informacją publiczną, bowiem dotyczą danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej) związanych z działaniem organów inspekcji sanitarnej. Stąd też zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w dniu (...) lipca 2012 r. (daty wpływu wniosku do organu) zaczął biec czternastodniowy termin do udzielenia stronie wnioskowanej informacji, względnie do dokonania czynności, o których mowa w art. 13 ust. 2, art. 14 ust 2 lub art. 15 ust. 2 powołanej ustawy lub wydania decyzji, o której mowa w art. 16 ust 1 tej ustawy. W tak zakreślonym terminie organ nie przekazał skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej. Poza sporem bowiem pozostaje, że wnioskowana informacja została wysłana dopiero w dniu (...) sierpnia 2012 r., a więc już po wpłynięciu skargi. Równocześnie Sąd podkreśla, że wadliwe oznaczenie daty opinii, o którą wnioskował skarżący nie mogło stanowić przesłanki wyłączenie obowiązku organu do przesłania wnioskowanej informacji w terminie określonym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. We wniosku zakreślono bowiem numer opinii, zaś organ, pomimo wątpliwości dotyczących zakresu żądania skarżącego, nie zwrócił się do niego o sprecyzowanie wniosku. Okoliczności powyższe wskazują, że organ odpowiedział na wniosek skarżącego, dotyczący informacji publicznej, już po wniesieniu skargi. Stąd postępowanie podlegało, w myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzeniu.

Rozstrzygając o kosztach, Sąd wziął pod uwagę treść art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu, także w przypadku umorzenia postępowania, z uwagi na dokonanie przez organ autokontroli zaskarżonego aktu. Wskazany wyżej przepis znajduje bowiem zastosowanie w przypadku, gdy w wyniku wniesienia skargi na bezczynność organu, organ wyda akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do którego pozostawał w bezczynności. O powyższym przesądziła powołana powyżej uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. I OPS 6/08. Tym samym należy również podzielić pogląd, iż działanie organu dokonane po wniesieniu skargi na jego bezczynność, które ową bezczynność usuwa – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – należy oceniać i kwalifikować jako działanie samokontrolne skutkujące zaistnieniem przesłanki bezprzedmiotowości postępowania, ale jednocześnie gwarantującej stronie skarżącej zwrot poniesionych kosztów postępowania. Przegraną stroną procesu jest bowiem organ, który – w wyniku wniesienia skargi przez stronę – usunął stan niezgodności z prawem (por. glosa P. Brzozowskiego do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 07 listopada 2005 r., sygn. II SAB/Op 13/05, LEX nr 190290).

O wysokości przyznanego wynagrodzenia Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wedle tego przepisu, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swych praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 powoływanej ustawy, niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej m.in. przez radcę prawnego obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony.

Przepisami odrębnymi, o jakich powyżej mowa, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163 poz. 1349). Jak wskazuje treść § 2 tego rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, Sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia oraz rozstrzygnięcia. Opłatę zasądza się na podstawie stawek minimalnych, szczegółowo wyliczonych w tym rozporządzeniu, przy czym opłata nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sporu.

Uwzględniając wymienione powyżej wytyczne, zasądzono wynagrodzenia pełnomocnika według stawki minimalnej, która zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku, wynosi 240 zł. Sąd zasądził ponadto na rzecz skarżących, w oparciu o powołany wyżej art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu, oraz kwotę 17 tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

/-/ A. Łaskarzewska