Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 733/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Oświata
Finanse publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 90 ust. 3d
journal: Dz.U. 2017 poz 2198
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jedn.
article: art. 252 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2077
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: specjalista Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 marca 2019 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, podlegającej zwrotowi wraz z odsetkami 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi A. G. – B. kwotę 1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. w sprawie określenia należności z tytułu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2017 roku.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił ustalony w sprawie stan faktyczny.

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 60 pkt 1, art. 67 i 252 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm.; dalej jako: u.f.p.), art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.; dalej jako: O.p.), art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2017 r. poz. 2198; dalej jako: u.s.o.), art. 97 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2203 ze zm.), określił wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem przez organ prowadzący (A) dotowaną B, z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych i nakazał zwrot przedmiotowej dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami.

W odwołaniu od powyższej decyzji A zakwestionowała możliwość dokonania egzekucji dotacji na podstawie art. 896 Kodeksu postępowania cywilnego. Zdaniem strony beneficjentami dotacji są szkoły, a nie organ prowadzący (założyciel), co wynika z ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych, tym samym dotacja nie powinna być przedmiotem egzekucji, gdyż była przyznana szkole. Strona zarzuciła, że organ I instancji zbyt pochopnie i na własne ryzyko przekazał, wbrew wskazaniu ustawy i wiedzy strony, dotację należną szkole, nie na konto szkoły, lecz na konto komornika sądowego.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W ocenie Kolegium, analiza niniejszej sprawy w świetle obowiązujących przepisów prawa oraz przesłanych dokumentów, a przede wszystkim zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ I instancji nie naruszył przepisów obowiązującego prawa w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ powtórzył, iż istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy w 2017 roku organ dotujący mógł pozwolić na zajęcie dotacji na poczet wierzytelności na podstawie art. 896 Kodeksu postępowania cywilnego (K.p.c.). A następnie żądać zwrotu dotacji od podmiotu prowadzącego szkołę w związku z niezgodnym z przeznaczeniem wykorzystaniem dotacji. Przywołując zapis art. 896 § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 902 K.p.c. Kolegium wskazało, iż na dłużniku zajętej wierzytelności – w niniejszym przypadku to Miasto Ł. - ciążył obowiązek potrącania zajętej wierzytelności dłużnika, aż do zaspokojenia egzekwowanej należności i kosztów egzekucyjnych i przekazywania jej na wskazane w zajęciu wierzytelności konto. Zgodnie z art. 896 § 1 pkt 2 K.p.c. - w celu zajęcia komornik wezwie dłużnika wierzytelności, aby należnego od niego świadczenia nie uiszczał dłużnikowi, lecz złożył je komornikowi lub na rachunek depozytowy Ministra Finansów. Komornik zawiadamia również dłużnika, że nie wolno mu odbierać żadnego świadczenia ani rozporządzać zajętą wierzytelnością i ustanowionym dla niej zabezpieczeniem.

W ocenie Kolegium, w świetle powyższego trudno przyjąć za uzasadnioną argumentację strony. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż w niniejszej sprawie w dacie zajęcia organ I instancji postąpił zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Nie jest zatem uprawnione twierdzenie strony, iż skoro doprowadziła do zajęcia komorniczego u dłużnika zajętej wierzytelności swojej wierzytelności z tytułu dotacji, to tym samym - na co słusznie zwraca uwagę organ I instancji w kierowanych do niej pismach - że o kwotę zajęcia szkole obniżono dotację. Fakt, że organ dotujący zobligowany był przepisami prawa obowiązującego w dacie zajęcia przelać część dotacji na poczet zobowiązań strony, nie oznacza, że ta nie ma obowiązku wyasygnować na jej potrzeby pełnej kwoty, którą z budżetu Miasta Ł. przeznaczono na ten cel i, co równie ważne, w sposób prawidłowy ją rozliczyć. Kolegium dodało, że strona jako podmiot prowadzący szkoły, powinna mieć na względzie zasady zwykłej uczciwości, z których wynika, że należy regulować swoje zobowiązania, a w przypadku gdy zostały one uregulowane przez dłużnika zajętej wierzytelności to trudno przyjąć, że dłużnik nie ma żadnych obowiązków z tym związanych.

Reasumując Kolegium uznało, iż słusznie organ I instancji zakwestionował złożone przez stronę rozliczenie dotacji za 2017 r. wzywając do dokonania jego korekty, a następnie żądając zwrotu dotacji.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. A wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podnosząc, że dotację wykorzystał Prezydent Miasta Ł., nie uczyniła tego szkoła, ani organ założycielski. Beneficjentem dotacji są szkoły i kwota dotacji winna zostać przekazana na konto bankowe szkoły, która posiada własny REGON i NIP i w tym celu na skutek wymagań przepisów dla celów dotacji założono jej specjalne konto bankowe. Strona dodała, iż o przeznaczeniu dotacji nie decydował organ założycielski, ani szkoła, a szkoła nie może rozliczyć dotacji, której nie otrzymała.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi.

W uzupełnieniu skargi, w piśmie z dnia 21 stycznia 2019 r., pełnomocnik strony zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: K.p.a.), poprzez odstąpienie przez organ od obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz odstąpienie od wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego;

- art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności nieuwzględnienia okoliczności niewykorzystania dotacji przez stronę skarżącą;

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji.

Dodatkowo pełnomocnik strony sformułował zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 252 ust 1 ustawy o finansach publicznych poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż przekazane środki dotacji na konto komornika przez Miasto Ł. z pominięciem strony skarżącej jest wykorzystaniem dotacji niezgodnie z przeznaczeniem przez B A.

Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, oraz przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały uiszczone w całości, ani w części.

Na rozprawie w dniu 6 marca 2019 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę i stanowisko zawarte w piśmie z dnia 21 stycznia 2019 r, złożył głos do protokołu i wystąpił o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego z urzędu. Nadto, Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako: P.p.s.a.) połączyć sprawy o sygnaturach akt I SA/Łd 640/18, I SA/Łd 641/18, I SA/Łd 642/18, I SA/Łd 643/18, I SA/Łd 732/18 oraz I SA/Łd 733/18 do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

W myśl art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 P.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć.

Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż w zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06 – dostępny, jak i pozostałe przywołane w uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http:/orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy w niniejszej sprawie, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.

Zdaniem Sądu, lektura argumentacji uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i materiału dowodowego poprzedzającego jej podjęcie, prowadzi do wniosków zbieżnych z wnioskami organów obu instancji. Co za tym nie sposób podważyć zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Organy administracji wyczerpująco ustaliły stan faktyczny, w oparciu o wszechstronnie zgormadzony materiał dowodowy i dokonały właściwej jego subsumpcji do wskazanej w podstawie rozstrzygnięcia normy prawnej.

Istotą sporu w kontrolowanej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy zasadnie ocenił organ administracji, iż strona skarżąca część dotacji wykorzystała niezgodnie z przeznaczeniem, które to ustalenia doprowadziły do wydania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu stanowisko wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w pełni zasługuje na uwzględnienie.

Po pierwsze, Sąd podzielił pogląd organów, że beneficjentem dotacji i stroną stosunku prawnofinansowego - w istocie jest osoba prowadząca szkołę niepubliczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1132/13 oraz M. Pilich, Ustawa o systemie oświaty. Komentarz, LEX 2013, komentarz do art. 90 u.s.o). Należy zauważyć, że choć z art. 90 u.s.o. wynika, iż dotacje otrzymują niepubliczne przedszkola i szkoły, to jednak dane dotyczące planowanej liczby uczniów, będące podstawą przyznania dotacji w następnym roku, a tym samym wniosek o dotację przekazuje osoba prowadząca niepubliczne przedszkole czy szkołę. Mając na uwadze uregulowania Rozdziału 8 u.s.o. o tytule "Szkoły i placówki niepubliczne", a zwłaszcza art. 82 ust. 1 (Osoby prawne i fizyczne mogą zakładać szkoły i placówki niepubliczne po uzyskaniu wpisu do ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego obowiązaną do prowadzenia odpowiedniego typu publicznych szkół i placówek), art. 84 ust. 1 i 2 (Szkoła lub placówka działa na podstawie statutu nadanego przez osobę prowadzącą i określającego: nazwę, typ szkoły lub cel placówki oraz ich zadania; osobę prowadzącą szkołę lub placówkę; organy szkoły lub placówki oraz zakres ich zadań; organizację szkoły lub placówki; prawa i obowiązki pracowników oraz uczniów szkoły lub placówki, w tym przypadki, w których uczeń może zostać skreślony z listy uczniów szkoły lub placówki; sposób uzyskiwania środków finansowych na działalność szkoły lub placówki; zasady przyjmowania uczniów do szkoły lub placówki), art. 89 ust. 1 (Podjęcie przez osobę prawną lub fizyczną prowadzenia wychowania przedszkolnego w niepublicznych formach, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 14a ust. 7, wymaga uzyskania wpisu do ewidencji prowadzonej przez gminę właściwą ze względu na miejsce prowadzenia tych form, z tym że zgłoszenie do ewidencji zamiast statutu powinno zawierać projekt organizacji wychowania przedszkolnego, które ma być realizowane w danej formie) – należy stwierdzić, że brak jest pełnej, organizacyjnej samodzielności (zwłaszcza osobowości prawnej) omawianych wyżej szkół i placówek, co powoduje, że i tak osoba prowadząca musi decydować o ich istotnych sprawach oraz ponosi odpowiedzialność za gospodarcze aspekty ich funkcjonowania. Pozwala to uznać, że beneficjentem i stroną stosunku prawnofinansowego - jest w istocie osoba prowadząca placówkę.

Po wtóre, zdaniem Sądu nie ma wątpliwości, iż zajęcie określonej kwoty z dotacji na poczet zadłużenia, w ramach postępowania egzekucyjnego, należy ocenić jako wykorzystanie przez podmiot dotowany części dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, co obligowało organ do określenia kwoty zwrotu.

W myśl obowiązującego w dacie udzielania dotacji art. 90 ust. 3d u.s.o. dotacje, o których mowa w art. 90 ust. 1a-3b u.s.o., są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na:

1) pokrycie wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki, w tym na:

a) wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego,

b) sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7 u.s.o. - z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego;

2) zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, obejmujących:

a) książki i inne zbiory biblioteczne,

b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w szkołach, przedszkolach i placówkach,

c) sprzęt sportowy i rekreacyjny,

d) meble,

e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nie- przekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania.

Rola dotacji nie polega na subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej przez szkołę bądź jednostkę prowadzącą szkoły, czy też pokrywania wszelkich ich wydatków. Nie sposób przyjąć - w świetle art. 90 ust. 3d u.s.o. - że dotacja może być wydatkowana na każdy cel. Dotacja przysługuje na każdego ucznia i w tym zakresie ma charakter podmiotowy, jednakże przeznaczona jest na dofinansowanie realizacji konkretnych zadań szkoły (kształcenie, wychowanie i opieka, w tym profilaktyka społeczna) i w tym zakresie przyznawana dotacja ma charakter celowy. Na podmiocie dotowanym spoczywa ciężar przekazania informacji o sposobie wydatkowania przyznanych środków publicznych, to zobowiązanie beneficjenta mieści się w granicach określenia "zakresu kontroli prawidłowości wykorzystywania dotacji", gdyż daje możliwość porównania, czy poniesienie konkretnego wydatku pozostaje w zgodzie z art. 90 ust. 3d u.s.o. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 344/17; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 sierpnia 2011r., sygn. akt II SA/Bk 472/11).

W sytuacji ustalenia, iż dotacja w całości lub części została wydatkowana niezgodnie z przeznaczeniem, zatem na cel, którego nie sposób przypisać do jednej z kategorii wymienionych w art. 90 ust. 3d u.s.o., wówczas w grę wchodzi zapis art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. Zgodnie z którym, dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1. Stosownie zaś do ust. 5, zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem.

Analiza materiału dowodowego w świetle brzmienia przywołanych norm prawnych uzasadnia akceptację stanowiska organu. Tym bardziej, iż do końca 2017 roku nie istniały regulacje prawne, na podstawie których możliwe byłoby powstrzymanie przekazywania dotacji oświatowych naliczonych dla szkoły, organowi egzekucyjnemu. Takie wykluczenie ustawodawca zawarł dopiero art. 49 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych, obowiązującej od dnia 1 stycznia 2018 r. Nadto, powołany przez stronę przepis art. 831 § 1 pkt 2a K.p.c. nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż dotacje na prowadzenie szkół nie należą do środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych. Sąd administracyjny nie jest też uprawniony w niniejszej sprawie do oceny prawidłowości postępowania egzekucyjnego. To stronie skarżącej jako dłużnikowi w takim postępowaniu przysługiwały określone uprawnienia i zarzuty, z których jednak nie skorzystała.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 29 września 2017 r. komornik sądowy przekazał do Urzędu Miasta Ł. zajęcie wierzytelności, w którym nakazał zajęcie z tytułu wierzytelności przysługujących stronie skarżącej z budżetu Miasta Ł. w związku z prowadzeniem szkoły i innych wierzytelności przysługujących dla ww. organu prowadzącego. Treść opisanej korespondencji została przekazana stronie. Miasto Ł. jako dłużnik wierzytelności z tytułu wierzytelności przysługujących stronie skarżącej z budżetu Miasta Ł. w związku z prowadzeniem szkoły i innych wierzytelności przysługujących dłużnikowi w 2017 roku na rachunek bankowy organu egzekucyjnego przekazało kwotę 5.462,95 zł wynikającą z naliczonej dotacji dla B.

Rozliczając przyznaną dotację jednostka wykazała rozliczenie na kwotę 19.624,64 zł, czyli o 5.462,95 zł niższą niż faktycznie przyznana. Strona wyjaśniła, iż rozliczyła jedynie faktycznie wydatkowaną kwotę. Niemniej jednak, zgodnie z treścią art. 896 § 1 pkt 2 K.p.c. na dłużniku zajętej wierzytelności (w niniejszym przypadku Miasto Ł.) ciążył obowiązek potrącania zajętej wierzytelności dłużnika, aż do zaspokojenia egzekwowanej należności i kosztów egzekucyjnych i przekazywania jej na wskazane w zajęciu wierzytelności konto. W myśl art. 896 § 1 pkt 1 K.p.c. komornik zawiadamia również dłużnika, że nie wolno mu odbierać żadnego świadczenia ani rozporządzać zajętą wierzytelnością i ustanowionym dla niej zabezpieczeniem. A co za tym idzie strona mając niewątpliwie wiedzę o zaistniałej sytuacji, powinna podjąć stosowne działania w tym zakresie - to w jej bowiem dyspozycji ustawodawca pozostawił odpowiednie gwarancje procesowe, przede wszystkim w postaci możliwości złożenia odpowiednich środków prawnych zmierzających do obrony przed egzekucją albo chociażby wyjaśnienia sprawy.

Podzielić należy wywód organu, iż fakt, że organ dotujący zobligowany był przepisami prawa obowiązującego w dacie zajęcia przelać część dotacji na poczet zobowiązań strony, nie oznacza, że ta nie ma obowiązku wyasygnować na jej potrzeby pełnej kwoty, którą z budżetu Miasta Ł. przeznaczono na ten cel i w sposób prawidłowy ją rozliczyć. Kolegium trafnie zwróciło uwagę, że strona jako podmiot prowadzący szkoły, powinna mieć na względzie zasady zwykłej uczciwości, z których wynika, że należy regulować swoje zobowiązania, a w przypadku gdy zostały one uregulowane przez dłużnika zajętej wierzytelności (szczególnie gdy przepisy prawa obligowały do takiego właśnie działania) - trudno przyjąć, że dłużnik nie ma żadnych obowiązków z tym związanych.

Z tych wszystkich względów, jako niezasadne należy ocenić zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Podobnie jako nietrafione Sąd kwalifikuje zarzuty naruszenia przepisów postępowania zwłaszcza, że pełnomocnik strony skarżącej nie wskazał jakich konkretnie czynności nie podjął organ w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ani też jakie "zbyt ogólne stwierdzenia" uniemożliwiają dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji.

Reasumując, z uwagi na brak podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub procesowego w sposób wpływający na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.

Wynagrodzenie pełnomocnikowi, ustanowionemu w ramach prawa pomocy, Sąd przyznał na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1a w zw. z § 8 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz.1805).

mko