Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 21/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 165 a par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia WSA Marek Kraus, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi A.S.-R. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia 13 listopada 2019r., na podstawie art. 13 § 2a, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.), dalej jako "o.p.", po rozpatrzeniu zażalenia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] (dalej – Skarżąca, Wnioskodawczyni), utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 2 września 2019r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 30 lipca 2019r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej przepisów ustawy o komornikach sądowych.

Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawiono następując stan faktyczny. Wnioskodawczyni A.S.-R., dnia 9 maja 2019 r., przejęła prowadzenie Kancelarii Komorniczej po odwołanym Komorniku Sądowym przy Sądzie Rejonowym [...] J.S., sprawując odtąd, jako jego następca, ten urząd. W okresie bezpośrednio poprzedzającym datę przejęcia obowiązków przez Wnioskodawczynię, a mianowicie od dnia 31 maja 2018 r. do dnia 8 maja 2019 r., funkcję zastępcy odwołanego komornika pełnił Komornik A.W., łącząc ją jednocześnie ze sprawowaniem urzędu Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...]. Przedmiotem zainteresowania niniejszego wniosku o interpretację indywidualną są postanowienia o ustaleniu opłat egzekucyjnych, wydane przez ww. odwołanego komornika lub jego zastępcę - jednakże tylko te, które uprawomocniły się w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 8 maja 2019 r., kiedy to Komornik A.W. wykonywał obowiązki zastępcy odwołanego komornika, już pod rządami nowej ustawy z dnia 22 marca 2019 r. o komornikach sądowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 771 ze zm.). Opłaty egzekucyjne, podlegające regulacjom nowej ustawy, a uzyskane przez zastępcę odwołanego komornika, zostały przez niego rozliczone i przekazane urzędowi skarbowemu, jeszcze w trakcie trwania zastępstwa. Co jednak problematyczne, część opłat egzekucyjnych, prawomocnie ustalonych przez Komornika J.S. lub jego zastępcę, Komornika A.W., została uzyskana już po odwołaniu tego ostatniego z funkcji zastępcy komornika, a więc po objęciu kancelarii przez Wnioskodawczynię i w czasie sprawowania przez nią nowej funkcji Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...].

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Na kim ciąży obowiązek rozliczenia i przekazania właściwemu urzędowi skarbowemu opłat egzekucyjnych, naliczonych w drodze postanowień, które zostały wydane przez odwołanego Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] J.S. lub jego zastępcę - Komornika A.W. (obecnie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...]) oraz uprawomocniły się podczas sprawowania przez tego ostatniego zastępstwa, w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 8 maja 2019 r., a które to opłaty zostały faktycznie uzyskane już po przekazaniu kancelarii komorniczej ww. odwołanego komornika, jego następcy - Wnioskodawczyni?

Po przeanalizowaniu treści wniosku, organ interpretacyjny postanowieniem z dnia 2 września 2019 r., odmówił wszczęcia postępowania uznając, że postawione przez Wnioskodawczynię pytanie nie ma związku z powstaniem lub wysokością jej zobowiązań podatkowych i ewentualnie wydana w zakresie tak postawionego pytania interpretacja indywidualna nie spełniałaby podstawowej funkcji ochronnej.

Pismem z 10 września 2019 r. Wnioskodawczyni złożyła zażalenie na ww. postanowienie, kwestionując stanowisko organu, że Wnioskodawczyni nie przysługuje status podmiotu zainteresowanego oraz że przepisy ustawy o komornikach sądowych, traktujące o obowiązkach podatkowych komorników sądowych w zakresie opłat egzekucyjnych (zwłaszcza art. 149 oraz art. 150 ustawy o komornikach sądowych), nie są przepisami podatkowymi, w rozumieniu art. 14b § 1 o.p.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ interpretacyjny zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 listopada 2019r. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 2 września 2019r., nie znajdując podstaw do jego zmiany bądź uchylenia. Organ wskazał w uzasadnieniu, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego, bądź zdarzenia przyszłego dotyczącego wnioskodawcy (zainteresowanego) na gruncie przepisów prawa podatkowego. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji faktycznej na obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. Nie ma możliwości uzyskania interpretacji indywidualnej dotyczącej innych przepisów niż przepisy prawa podatkowego. Z tych też względów indywidualną sprawą zainteresowanego, o której mowa w art. 14b § 1 o.p., nie jest każde zagadnienie, które go w jakiś sposób dotyczy lub z jakichś względów interesuje. Podmiot ubiegający się o wydanie interpretacji indywidualnej musi legitymować się określonym interesem prawnym w uzyskaniu tego rozstrzygnięcia - wydanie interpretacji indywidualnej musi być uzasadnione określoną normą materialnego prawa podatkowego dotyczącą wnioskodawcy.

Reasumując organ stwierdził, że analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania (wskazanych w art. 165a § 1 o.p.) w związku z przepisami regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej interpretacji indywidualnej – w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji - zachodzą w szczególności, gdy interpretacja nie rozstrzyga o uprawnieniach lub obowiązkach wnioskodawcy. W takim przypadku nie może bowiem być zrealizowana konstytutywna funkcja tego rodzaju rozstrzygnięcia jaką jest funkcja ochronna. Treść sformułowanego przez Skarżącą pytania, które wyznacza zakres wniosku, w żaden sposób nie odnosiła się do potencjalnych uprawnień lub obowiązków wnoszącego wniosek.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że sama definicja przepisów prawa podatkowego zawarta w art. 3 pkt 2 o.p. nie jest wystarczająca dla wyznaczenia zakresu przedmiotowego interpretacji indywidualnych. Oceniając, czy dany przepis prawa podatkowego może podlegać interpretacji indywidualnej należy mieć także na względzie elementy wynikające z charakteru instytucji interpretacji indywidualnych - w tym właśnie nadające interpretacji funkcję ochronną. Wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej, który zwraca się z pytaniem dotyczącym przepisów innych niż odnoszące się wprost do sfery zobowiązań podatkowych lub z pytaniem dotyczącym przepisów o charakterze proceduralnym, nie jest zainteresowanym w rozumieniu art. 14b § 1 o.p. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką właśnie okolicznością. Postawione przez Wnioskodawczynię pytanie nie ma związku z powstaniem lub wysokością jej zobowiązań podatkowych ani innych obowiązków w zakresie prawa podatkowego (w tym płatnika) i ewentualnie wydana w zakresie tak postawionego pytania interpretacja indywidualna nie spełniałaby podstawowej funkcji ochronnej. Zarówno bowiem zastosowanie się do takiej interpretacji, jak i ewentualna jej zmiana, pozostałaby bez żadnego wpływu na zobowiązania/obowiązki podatkowe Wnioskodawczyni. Żądanie wydania interpretacji w zakresie wyznaczonym pytaniem sformułowanym w złożonym wniosku, wykraczało poza zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnej wydanej w trybie art. 14b o.p., ponieważ interpretacja wydana w zakresie problemu, którego dotyczyło zapytanie nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych opisanego stanu faktycznego dla Wnioskodawczyni.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca zarzuciła naruszenie:

• art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 239 o.p., art. 14h o.p. i art. 13 § 2a o.p., polegającej na utrzymaniu w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, pomimo naruszenia szeregu przepisów postępowania podatkowego oraz prawa materialnego,

• art. 14b § 1 o.p., sprowadzającego się do błędnej wykładni tegoż przepisu, skutkującego nieprawidłowym uznaniem przez organ podatkowy, że stan faktyczny opisany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie wywołuje po stronie Skarżącej żadnych skutków podatkowych (brak przymiotu podmiotu zainteresowanego), podczas gdy prawidłowa analiza tego stanu oraz powołanych we wniosku przepisów prawa, prowadzi do stwierdzenia, że udzielenie odpowiedzi na zapytanie Skarżącej, miałoby rozstrzygające znaczenie dla sfery jej zobowiązań podatkowych w zakresie poboru opłat egzekucyjnych, a nadto pozwalałoby na uniknięcie przez Skarżącą ewentualnej odpowiedzialności karnoskarbowej, na którą obecnie naraża się, wobec braku wyjaśnienia przez organ podatkowy przedstawionych we wniosku kwestii;

art. 14b § 1 o.p. w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 o.p. oraz w zw. z art. 149 ustawy o komornikach sądowych, poprzez ich błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe założenie, że przepisy ustawy o komornikach sądowych, traktujące o obowiązkach podatkowych komorników sądowych, w zakresie opłat egzekucyjnych (zwłaszcza art. 149 oraz art. 150 ustawy o komornikach sądowych), nie są przepisami podatkowymi, w rozumieniu art. 14b § 1 o.p., przez co wszelkie kwestie z nimi związane mają wykraczać poza przedmiot zainteresowania interpretacji podatkowej;

art. 165a § 1 o.p. w zw. z art. 14h o.p., wyrażającego się w ich błędnym zastosowaniu oraz niezasadnej odmowie wydania interpretacji indywidualnej, pomimo że sytuacja opisana we wniosku Skarżącej, dotyczy przepisów prawa podatkowego, w rozumieniu art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 1 o.p., a nadto odnosi się bezpośrednio do sfery odpowiedzialności podatkowej Skarżącej, albowiem jej przedmiotem jest pobór opłat egzekucyjnych i ich odprowadzanie na rzecz właściwego urzędu skarbowego – a zatem zostały spełnione przesłanki formalne i materialne wydania interpretacji indywidualnej,

art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 14h o.p., poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych wydaniem postanowienia o arbitralnym charakterze, w sytuacji, gdy Skarżąca, jako inkasent i zarazem płatnik daniny publicznej, mogła zasadnie oczekiwać, że jej sprawa zostanie rozpatrzona merytorycznie i w rozsądnym terminie,

art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 124 o.p., polegające na niewłaściwym i niepełnym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, które sprowadza się zasadniczo do powtórzenia argumentacji zawartej w uzasadnieniu postanowienia organu pierwszej instancji, a nadto - na wybiórczym i lakonicznym odniesieniu się przez organ podatkowy do zarzutów Skarżącej, podnoszonych w zażaleniu - a co łącznie godzi także w zasadę przekonywania stron.

Wobec tych zarzutów Wnioskodawczyni wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz rozważenie uchylenia także poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona, albowiem zaskarżone postanowienie, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, ostatecznie odpowiada prawu.

Przedmiotem skargi jest postanowienie dotyczące odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, dotyczącej wykładni uregulowań ustawy o komornikach sądowych. Będący podstawą prawną zaskarżonego postanowienia art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten na zasadzie odesłania w art. 14h Ordynacji podatkowej ma odpowiednie zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych. W przypadku interpretacji indywidualnych, w pojęciu "jakichkolwiek innych przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieszczą się wszelkie okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej interpretacji indywidualnej, której istotą jest ocena stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej). Taka sytuacja zachodzi także wówczas, gdy przepisy prawa przewidują inny tryb dla uzyskania przez zainteresowanego określonej informacji. Przyczyną tej niemożności może być także samo zagadnienie przedstawione we wniosku o jej wydanie. W każdym z tych przypadków wystąpi "inna przyczyna" w rozumieniu art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, dla której postępowanie nie może być wszczęte (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1049/10, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 kwietnia 2016 r., I SA/Po 2350/15, wyrok WSA w Warszawie z 15 listopada 2016 r., III SA/Wa 2422/15, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przystępując do oceny podniesionych w skardze zarzutów dotyczących zasadności odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidulanej interpretacji przepisów prawa podatkowego, przytoczyć należy uregulowania, które są istotne z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy.

W myśl art. 14b § 1 o.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Z przepisu tego wynika, że zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnej dotyczy rozumienia przepisów prawa podatkowego stosowanych w indywidualnych sprawach. Termin "przepisy prawa podatkowego" należy odczytywać w znaczeniu nadanym przez art. 3 pkt 2 o.p., z zastrzeżeniem wynikającym z art. 14 § 2a o.p., który wyłącza możliwość występowania o interpretację określonych tam przepisów prawa podatkowego m.in. regulujących właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych.

Ustawodawca w art. 3 pkt 2 o.p. przyjął, że przez "przepisy prawa podatkowego" należy rozumieć przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

Natomiast przez "ustawy podatkowe" należy rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich (art. 3 pkt 1 o.p.).

Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 8 o.p. przez niepodatkowe należności budżetowe rozumie się niebędące podatkami i opłatami należności stanowiące dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych.

Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 o.p.). Stosownie zaś do art. 14b § 3 o.p., składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i 2 o.p.).

Istotą interpretacji indywidualnej jest zatem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Zainteresowanym w przedmiocie interpretacji indywidualnej jest podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Tak więc, do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawnopodatkowych.

Oceniając wydane w tej sprawie postanowienie uznać należy, że jakkolwiek błędnie organ przyjął, iż wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie dotyczy przepisów prawa podatkowego, niemniej jednak nie mogło to skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, bowiem zadane we wniosku pytanie dotyczyło praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego nie tylko samej Wnioskodawczyni, ale również innych podmiotów (jej poprzedników na objętym przez nią stanowisku komornika sądowego). W tym sensie rację ma organ, że podnoszone przez Skarżącą we wniosku problemy nie są związane ze sferą odpowiedzialności podatkowej Wnioskodawczyni i nie przysługuje jej status podmiotu zainteresowanego.

Wyjaśniając w pierwszej kolejności kwestię podatkowego charakteru przepisów objętych wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przypomnieć należy, że w dniu 1 stycznia 2019 r. weszły w życie dwie ustawy regulujące działalność komorników - ustawa z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych oraz ustawa z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych (Dz.U. z 2018 r., poz. 770). Zgodnie z art. 149 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych opłata egzekucyjna stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym pobieraną za czynności, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1 i 2, na zasadach określonych w ustawie o kosztach komorniczych. Stosownie do art. 149 ust. 2 ustawy o komornikach sądowych uzyskane opłaty egzekucyjne, po potrąceniu wynagrodzenia prowizyjnego komornika, stanowią dochód budżetu państwa i podlegają przekazaniu na rachunek, o którym mowa w art. 196 ust. 1 pkt 3 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm.), urzędu skarbowego właściwego ze względu na siedzibę kancelarii, w terminie do 5 dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym zostały uzyskane.

Odmawiając wszczęcia postępowania organ stwierdził, że wskazane przez Skarżącą przepisy nie są przepisami prawa podatkowego w rozumieniu art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Stanowisko to jest błędne. Organ zawęził rozumienie sformułowania "interpretacje przepisów prawa podatkowego", pomijając, że stosownie do art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej ilekroć jest mowa o ustawach podatkowych, należy przez to rozumieć ustawy dotyczące podatków ale również opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych z uwzględnieniem art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej. Właśnie z taką należnością budżetową o charakterze publicznoprawnym mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wskazane przepisy ustawy o komornikach sądowych mają charakter prawa materialnego podatkowego albowiem określają przedmiot świadczenia publicznego, którym w rozpoznawanej sprawie jest opłata egzekucyjna. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego jest ona zaliczana do danin publicznych (wyrok TK z dnia 30 kwietnia 2012r., SK 4/10, OTK- 2012/42). Świadczenie to ma charakter przymusowy, a jego realizacja jest zabezpieczona sankcjami administracyjnymi. Podkreślić bowiem należy, że w przypadku nieprawidłowego zastosowania przez komornika art. 149 ust.1 i 2 ustawy o komornikach sądowych, czyli nieprzekazania na rachunek urzędu skarbowego opłat egzekucyjnych bądź przekazywanie ich w niewłaściwej wysokości uprawniono naczelnika właściwego urzędu skarbowego do wydania decyzji w przedmiocie opłat egzekucyjnych podlegających przekazaniu (art. 149 ust. 4), tj. decyzji wymiarowej określającej (art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej). Decyzja ta stanowi podstawę do wydania tytułu wykonawczego i wszczęcia egzekucji należności z tytułu opłat egzekucyjnych nieprzekazanych przez komornika. Ponadto w przypadku, w którym komornik uchybi któremuś z obowiązków, o których mowa w art. 149 ust. 2 i 5 ustawy o komornikach sądowych, naraża się na odpowiedzialność karnoskarbową określoną w przepisach art. 57a i 57b k.k.s.

W tym kontekście stwierdzić należy, że – wbrew stanowisku organu - wniosek Skarżącej dotyczy przepisów prawa podatkowego. Jak bowiem wykazano art. 149 u.k.s. wypełnia drugą cechę charakteryzującą akty zaliczane do ustaw podatkowych w rozumieniu art. 3 pkt 1 o.p. Mianowicie odnosi się on do niepodatkowych należności budżetowych, normując obowiązki jej płatnika, tj. komornika. Powyższe jest wystarczające dla przyjęcia, iż mamy do czynienia z przepisem, do którego znajduje zastosowanie instytucja interpretacji, o której mowa w art. 14b § 1 o.p.

Rację ma natomiast organ stwierdzając, że Skarżącej nie przysługuje status podmiotu zainteresowanego, co ostatecznie przesądziło o uznaniu zaskarżonego postanowienia za prawidłowe i oddaleniu skargi. Wskazać bowiem należy, że jakkolwiek co do zasady komornikowi przysługuje status zainteresowanego w uzyskaniu interpretacji indywidualnej dotyczącej jego praw i obowiązków jako płatnika niepodatkowych należności budżetowych, niemniej jednak w tej konkretnej sprawie pytanie zadane we wniosku zostało sformułowane w taki sposób, że objęło ono sferę tychże praw i obowiązków nie tylko Skarżącej, ale także jej poprzedników na stanowisku komornika. Przypomnieć należy, że pytanie brzmiało "Na kim ciąży obowiązek rozliczenia i przekazania właściwemu urzędowi skarbowemu opłat egzekucyjnych, naliczonych w drodze postanowień, które zostały wydane przez odwołanego Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] J.S. lub jego zastępcę - Komornika A.W. (obecnie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...]) oraz uprawomocniły się podczas sprawowania przez tego ostatniego zastępstwa, w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 8 maja 2019 r., a które to opłaty zostały faktycznie uzyskane już po przekazaniu kancelarii komorniczej ww. odwołanego komornika, jego następcy - Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym [...] A.S.-R.?" Skarżąca sama wskazała, że odpowiedź na zadane przez nią pytanie możliwa jest w trzech wariantach, tj., że zobowiązanym do rozliczenia i przekazania właściwemu urzędowi skarbowemu opłat egzekucyjnych, o których mowa we wniosku, jest albo Skarżąca, albo odwołany Komornik J.S. albo jego zastępca - Komornik A.W. Tymczasem interpretacja indywidualna może dotyczyć tylko i wyłącznie sfery praw i obowiązków podatkowych Skarżącej, nie może obejmować badania obowiązków po stronie jej poprzedników, którzy nie są stroną w sprawie i o wydanie interpretacji indywidualnej nie występowali. O ile zatem Skarżącej przysługuje status zainteresowanej w wydaniu interpretacji indywidualnej dotyczącej jej praw i obowiązków związanych z pełnioną przez nią funkcją płatnika niepodatkowych należności budżetowych, o tyle status ten nie rozciąga się na kwestie związane z takimi obowiązkami po stronie innych podmiotów. W tym sensie rację ma organ, że treść sformułowanego przez Skarżącą we wniosku pytania, które wyznacza zakres wniosku, nie odnosiła się do jej potencjalnych uprawnień lub obowiązków. Interpretacja, która nie rozstrzygałaby o uprawnieniach lub obowiązkach Skarżącej, ale jej poprzedników, nie realizowałaby swojej funkcji ochronnej. Podjęte przez organ rozstrzygnięcie było więc jedyną możliwą konsekwencją w świetle sformułowanego pytania.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325) oddalił skargę.