Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 695/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 8, art. 9a ust. 4, art. 44 ust. 10
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Protokolant: St. sekretarz sądowy Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi E. M.-R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 695/14

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. -B. z [...] r. określającą E. M.-R. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011 w kwocie 2.184,- zł.

Organ odwoławczy wskazał, iż w dniu 17 kwietnia 2012 r. skarżąca złożyła indywidualne zeznanie podatkowe PIT-37 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok 2011 wykazując dochód z wynagrodzenia ze stosunku pracy (53.021,31 zł), dochód z działalności wykonywanej osobiście - umów zleceń (1.242,60 zł) i nadpłatę podatkową w wysokości 2.878,- zł. Następnie w dniu 30 kwietnia 2012 r. złożyła wraz z mężem – P. R., zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-37, w którym wykazała te same dochody; z kolei jej mąż wykazał dochody ze stosunku pracy (47.919,20 zł), z działalności wykonywanej osobiście – z umów zleceń (52.560,00 zł), z praw autorskich (31.800,- zł), a końcowo nadpłatę w wysokości 3.137,- zł. To ostatnie zeznanie podatkowe potraktowano jako korektę zeznania złożonego indywidualnie w dniu 17 kwietnia 2012 r., dlatego też wynikającą z korekty różnicę nadpłaty (pierwotnie wyliczona nadpłata wynosiła 2.878,00 zł i zwrócona podatnikowi, zaś po korekcie zeznania wyniosła 3.137,00 zł) w wysokości 259,00 zł została przeksięgowana na zaległości P. R. z tytułu podatku od spadków i darowizn za 2008 rok.

Organ podatkowy pierwszej instancji wezwał podatniczkę do złożenia wyjaśnień w związku ze złożeniem zeznania podatkowego PIT-37 oraz potwierdzenie złożenia zeznania podatkowego PIT-36L za 2011 rok, gdyż w dniu 22 listopada 2006 r. E. M.-R. złożyła w [...] Urzędzie Skarbowym Ł. –B. oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie podatku liniowego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. W odpowiedzi na to wezwanie, w dniu 27 sierpnia 2012 r. podatniczka za pośrednictwem Poczty przesłała zeznanie podatkowe PIT-36L wraz z załącznikiem PIT-B za 2011 rok, wykazując z pozarolniczej działalności gospodarczej brak przychodów. Następnie pismem z dnia 29 sierpnia 2012 r. zwróciła się o wycofanie złożonego wcześniej zeznania PIT-36L wraz z załącznikiem PIT-B, gdyż – jak oświadczyła - złożone ono zostało na skutek błędnej informacji pracownika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B.. W złożonych wyjaśnieniach wskazała, iż druk zeznania PIT-36L przeznaczony jest dla osób prowadzących działalność gospodarczą, a strona miała zawieszoną działalność gospodarczą w 2011 roku.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przytoczył treść przepisów art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010 Nr 51, poz. 307 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.") wskazując, że zgodnie z art. 6 ust. 8 tej ustawy preferencyjny sposób opodatkowania małżonków nie ma zastosowania w sytuacji, gdy chociażby do jednego z nich miał zastosowanie przepis art. 30c ww. ustawy, który ustala podatek dochodowy z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 19% podstawy obliczenia podatku. Podatek liniowy stanowi swego rodzaju preferencję podatkową, dlatego też ustawodawca nie zezwala na łączenie opodatkowania w ten sposób z opodatkowaniem łącznym, które również jest przywilejem podatkowym.

Wskazano, iż podatniczka w dniu 1 lutego 2003 r. rozpoczęła wykonywanie działalności gospodarczej, czego potwierdzeniem jest zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej dokonane pod numerem 63980 oraz zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON. Natomiast w dniu 22 listopada 2006 r. do [...] Urzędu Skarbowego Ł. -B. wpłynęło oświadczenie podatniczki o zmianie formy opodatkowania, wskazujące, iż od dnia 1 stycznia 2007 r. dochody z prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej opodatkowane będą w formie podatku liniowego w wysokości 19%. Następnie od dnia 1 sierpnia 2010 r. strona zawiesiła wykonywanie działalności gospodarczej. Organ odwoławczy podkreśli, iż dokonany przez podatniczkę wybór sposobu opodatkowania dotyczy również lat kolejnych (zgodnie z art. 9a ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Strona nie zawiadomiła w formie pisemnej właściwego naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do 20 stycznia roku podatkowego, o zmianie tej formy opodatkowania, dlatego też w 2011 roku, pomimo faktycznego zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej, nadal miały wobec skarżącej zastosowanie regulacje prawne zawarte w art. 30c ww. ustawy.

Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie była uprawniona do dokonania rozliczenia podatku dochodowego wspólnie z mężem P. R.. W wyniku wyboru opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej 19% stawką podatku liniowego utraciła prawo do preferencyjnej formy wspólnego opodatkowania z małżonkiem. Podkreślono ponadto, iż prowadzona przez P. R. działalność gospodarcza w roku 2011 również podlegała opodatkowaniu w formie 19% liniowego podatku, w związku z oświadczeniem złożonym w dniu 6 marca 2009 r. przed Naczelnikiem [...] Urzędu Skarbowego Ł.- B. Nie ma przy tym wpływu fakt, że działalność podatniczki była przez cały 2011 rok zawieszona, zaś działalność P. R. z dniem 9 lutego 2011 r. została wyrejestrowana. Stosownie do art. 6 ust. 8 ww. ustawy, preferencyjny sposób opodatkowania małżonków nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy chociażby do jednego z nich miał zastosowanie przepis art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który zawiera regulacje dotyczące opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej wg stawki liniowej 19%. Także fakt, że podatniczka nie osiągnęła w 2011 roku żadnych przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej 19% podatkiem liniowym, zaś jej mąż wyrejestrował działalność w dniu 9 lutego 2011 r., pozostaje bez znaczenia dla braku możliwości zastosowania preferencyjnego sposobu opodatkowania małżonków. Sam wybór opodatkowania dochodów osiąganych z działalności gospodarczej wg liniowej 19% stawki podatku dochodowego oznacza rezygnację z prawa do wspólnego opodatkowania się z małżonkiem.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi mąż E. M. -R. jeszcze raz podkreślił, iż oboje nie prowadzili działalności gospodarczej w roku 2011, przez co nie miały do nich zastosowania przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Twierdzenia o braku prowadzenia działalności gospodarczej przez podatników w 2011 roku, ani Naczelnik Urzędu Skarbowego, ani Dyrektor Izby Skarbowej w żadnym miejscu nie kwestionowali, można więc uznać je – w ocenie strony skarżącej - za bezsporne.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż Dyrektor Izby Skarbowej wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania podatkowego, ani przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mających zastosowanie w tej sprawie.

Zasadą jest, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, że małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych przez siebie dochodów. Jednakże małżonkowie, między którymi istnieje przez cały rok podatkowy wspólność majątkowa i pozostający w związku małżeńskim przez cały rok podatkowy, mogą być, z zastrzeżeniem ust. 8 art. 6, na wspólny wniosek wyrażony w zeznaniu podatkowym, opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów (art. 6 ust. 2 ustawy).

Zastrzeżenie przewidziane w art. 6 ust. 8 ustawy dotyczyło właśnie skarżącej, gdyż wyłącza ono sposób opodatkowania wspólnie z małżonkiem w sytuacji, gdy chociażby do jednego z małżonków mają zastosowanie przepisy art. 30c ustawy, tj. podatek dochodowy od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowywany jest 19% stawką podatku.

W aktach administracyjnych sprawy znajduje się zaświadczenie o wpisie do ewidencji (z dniem 1 lutego 2003 r.) działalności gospodarczej prowadzonej przez E. M.-R., a także oświadczenie o zaprowadzeniu podatkowej księgi przychodów i rozchodów z wyborem od dni 1 stycznia 2007 r. opłacania podatku dochodowego na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f. W aktach sprawy brak jest dokumentu, który wskazywałby na zmianę tego sposobu opodatkowania dochodów podatniczki z działalności gospodarczej. Wobec tego słusznie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, że na podstawie art. 9a ust. 4 u.p.d.o.f., wybór sposobu opodatkowania dochodów wg stawki 19% dotyczy w tym przypadku również lat następnych, gdyż podatnik nie zawiadomił w formie pisemnej właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rezygnacji z tego sposobu opodatkowania.

Skarżąca uważa, iż faktycznie nie prowadziła działalności gospodarczej w 2011 r., gdyż od dnia 1 stycznia 2010 r. zawiesiła wykonywanie tej działalności.

Sąd podkreśla jednak, że wpis informacji w ewidencji działalności gospodarczej o zawieszeniu tej działalności nie ma wpływu na sposób wybranych przez podatnika rozliczeń podatkowych, gdyż nie świadczy o definitywnym zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej. Może to tylko wskazywać na brak uzyskiwania przychodów z tego źródła przez podatnika, jednakże fakt osiągnięcia przychodów, albo ich brak nie ma wpływu na zastosowanie art. 6 ust. 8 u.p.d.o.f. (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 1505/07, Lex nr 439911 oraz A. Bartosiewicz, R. Kubacki - Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, Komentarz, Difin 2006 r., str. 83-84). Zgodnie z art. 44 ust. 10 u.p.d.o.f. podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarcze, którzy na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej zawiesili wykonywanie działalności gospodarczej, są jedynie zwolnieni z obowiązków wpłacania w ciągu roku podatkowego zaliczek na podatek dochodowy za okres objęty zawieszeniem.

Instytucja "zawieszenia działalności gospodarczej" uregulowana jest w art. 14a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010 r. nr 220, poz. 1447 ze zm.), a z regulacji tego przepisu wynika, że na przedsiębiorcy w takim przypadku ciąży obowiązek podejmowania określonych czynności, w tym m.in. ma on prawo przyjmować należności lub obowiązek regulować zobowiązania, powstałe przed datą zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej; ma prawo osiągać przychody finansowe, także z działalności prowadzonej przed zawieszeniem wykonywania działalności gospodarczej (art. 14a ust. 4 ww. ustawy), a to powoduje, że pomimo zawieszenia działalności nadal może uzyskiwać przychody z tego tytułu, a zatem na takim podatniku – przedsiębiorcy spoczywa obowiązek złożenia rocznego zeznania podatkowego, zgodnie z wyborem sposobu opodatkowania przychodów z tej działalności, gdyż ustawa podatkowa nie zwalnia go z takiego obowiązku.

Podkreślić również należy, iż ustawa o swobodzie działalności gospodarczej rozróżnia sytuację rozpoczęcia działalności gospodarczej i wznowienia działalności zawieszonej. Art. 14 ust. 1 tejże ustawy stanowi, że rozpoczęcie (podjęcie) działalności gospodarczej następuje w dniu złożenia wniosku, natomiast zgodnie z art. 14a ust. 1 i 5 ustawy działalność wznawiana jest z mocy prawa po upływie terminu wskazanego w zgłoszeniu. Prowadzi to do wniosku, że "zawieszenie działalności gospodarczej nie jest czasowym jej zaprzestaniem, ale jej ograniczeniem" (por. wyrok Sądu Najwyższego z 17 czerwca 2011 r., sygn. akt II UK 377/10).

Wobec powyższego nie można uznać, iż podatniczka w 2011 r. nie prowadziła działalności gospodarczej, zarówno w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jak również w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym o osób fizycznych.

Skarżąca nie miała także podstaw do wspólnego rozliczenia z mężem z tego powodu, że w 2011 r. (do 9 lutego 2011 r.) P. R. (mąż) również prowadził działalność gospodarczą, z wyborem opodatkowania dochodów z tego tytułu 19% podatkiem liniowym. Skarżąca nie kwestionuje tych okoliczności faktycznych, a wyraźnie podkreślonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), Sąd skargę oddalił.

P.C.