Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 734/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 349
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz  Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020
article: par. 2 i par. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 364
law: Rozporzadzenie ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego  Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2016 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga S. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. Nr [...] z [...] lipca 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. Nr [...] z [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na 2016 rok.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu 11 kwietnia 2016 r. (data wpływu do organu) S. M. (zwany dalej: wnioskodawca, skarżący, beneficjent) złożył do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. (zwany dalej: Kierownik BP, organ I instancji) wniosek o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (zwana także: płatność ONW) na 2016 rok w ramach programu PROW 2007-2013. We wniosku wnioskodawca zadeklarował do płatności ONW strefa nizinna I działki rolne o łącznej powierzchni 139,44 ha.

W dniach 7-8 marca 2017 r. w gospodarstwie wnioskodawcy przeprowadzona została kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni, w ramach której dokonano pomiarów powierzchni działek rolnych deklarowanych do płatności. Wykonano również zdjęcia w charakterystycznych miejscach oraz sporządzono szkice z pomiarów. Wyniki kontroli zapisano w raporcie nr dok. [...]. W wyniku kontroli stwierdzono zmniejszenie powierzchni użytków rolnych w stosunku do powierzchni deklarowanej o 16,06 ha, ponieważ:

1) na działce rolnej A, nr ewid. [...] (zadeklarowanej na powierzchni 17,58 ha) stwierdzono powierzchnię użytków rolnych na 16,06 ha. Zastosowano kod DR52 (stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania), DR49 (do wyliczenia tolerancji pomiaru zastosowano wartość obwodu zewnętrznego), DR53 (stwierdzono zmniejszenie zasięgu pola zagospodarowania), DR13+ (zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej);

2) na działce rolnej B, nr ewid. [...] (zadeklarowanej na powierzchni 58,07 ha) stwierdzono powierzchnię użytków rolnych na 51,73 ha. Zastosowano kod DR52 (stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania), DR22 (działka rolna nie jest spójna – błędnie zadeklarowano kilka działek głównych/podrzędnych, nie sąsiadujących ze sobą, jako jedną działkę rolną), DR 49 (do wyliczenia tolerancji pomiaru zastosowano wartość obwodu zewnętrznego), DR53 (stwierdzono zmniejszenie zasięgu pola zagospodarowania), DR13+ (zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej);

3) na działce rolnej C, nr ewid. [...] (zadeklarowanej na powierzchni 31,32 ha) stwierdzono powierzchnię użytków rolnych na 26,10 ha. Zastosowano kod DR52 (stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania), DR49 (do wyliczenia tolerancji pomiaru zastosowano wartość obwodu zewnętrznego), DR13+ (zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej);

4) na działce rolnej D, nr ewid. [...] (zadeklarowanej na powierzchni 32,37 ha) stwierdzono powierzchnię użytków rolnych na 28,86 ha. Zastosowano kod DR52 (stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania), DR49 (do wyliczenia tolerancji pomiaru zastosowano wartość obwodu zewnętrznego), DR39 (stwierdzono rozbieżności liczy/wielkości/położenia na załączniku graficznym rów o szerokości do 2 m), DR22 (działka rolna nie jest spójna – błędnie zadeklarowano kilka działek głównych/podrzędnych, nie sąsiadujących ze sobą, jako jedną działkę rolną), DR13+ (zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej).

Decyzją nr [...] z [...] czerwca 2017 r. Kierownik BP, działając na podstawie art. 26 ust. 1 i 2 pkt 2 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r.

o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 562, zwana dalej: ustawą ONW), § 2 oraz § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej

w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2015 r. poz. 364, zwane dalej: rozporządzeniem ONW) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, zwana dalej: k.p.a.), orzekł o przyznaniu beneficjentowi płatności ONW strefa nizinna I na 2016 rok w łącznej wysokości [...] zł, wynikającej

z pomniejszenia płatności o kwotę [...] zł z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości

i niezgodności oraz zastosowane zmniejszenia.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji podał, iż powierzchnia deklarowana kwalifikowana do płatności ONW strefa nizinna I wynosiła 139,44 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona na obszarze ONW strefa nizinna I wyniosła 122,75 ha. Powierzchnia zmniejszenia wynosi 16,69 ha. Wyliczona różnica procentowa pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną wynosi 13,60%, co zgodnie z art. 19a ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odnowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181

z 20.06.2014 r., str. 48, zwane dalej: rozporządzeniem 640/2014) skutkowało przyznaniem płatności do powierzchni stwierdzonej pomniejszonej o półtorakrotność stwierdzonej różnicy.

W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję beneficjent wniósł pozytywne rozpatrzenie odwołania. Podał, iż nie zrozumiał raportu z kontroli, co spowodowało, że nie zgłosił doń zastrzeżeń. Oświadczył, że całe jego gospodarstwo leży na obszarze NATURA 2000. Podstawą tego programu są dwie unijne dyrektywy : Dyrektywa ptasia (Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa - wcześniej Dyrektywa Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa), która określa kryteria do wyznaczania ostoi dla gatunków ptaków zagrożonych wyginięciem oraz Dyrektywa siedliskowa (Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory), która ustala zasady ochrony pozostałych gatunków zwierząt, a także roślin i siedlisk przyrodniczych oraz procedury ochrony obszarów szczególnie ważnych przyrodniczo.

Skarżący wskazał, że zadrzewienia i zakrzaczenia występują od kilkunastu lat. Nie ingerował i nie prowadził wycinki zadrzewień i zakrzaczeń. Nie kosił terenów gdzie występowała trzcina (podmokłe miejsca na działkach rolnych B i C o powierzchni ok. 1,2 ha). Zarośnięte trzciną, krzewami i drzewami rowy są siedliskiem lęgowym ptaków objętych ścisłą ochroną gatunkową, zatem wycinanie i koszenie w okresie lęgowym (1 marca - 15 października) jest niezgodne z przepisami dotyczącymi ochrony gatunkowej zwierząt.

Podał dalej, iż zgodnie z rozporządzeniem PRŚ rolnik musi pozostawić od 5 do 10% obszaru nieskoszonego na każdej działce rolnej, przy czym w każdym roku realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego obszar ten musi pozostać w innym miejscu. To zostało sprecyzowane w ekspertyzie przyrodniczo-ornitologicznej i w 2016 roku wynosiło: dla działki rolnej A - powierzchnię niekoszoną 1,75 ha, dla działki rolnej B - powierzchnię niekoszoną 5,55 ha, dla działki rolnej C - powierzchnię niekoszoną 3,12 ha, dla działki rolnej D - powierzchnię niekoszoną 3,12 ha.

Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie decyzją Nr [...] z [...] lipca 2017 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (zwany dalej: Dyrektor ARiMR, organ odwoławczy) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy oraz treść mających zastosowanie w sprawie przepisów – § 2 ust. 1 i 2, § 3 rozporządzenia ONW, art. 4 ust. 1 lit.c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady UE nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008

i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE nr L 347/608 z 20.12.2013 r.), § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz.U. Dz.U.2015.351 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem OB), § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie elementów krajobrazu uznawanych za część kwalifikującego się obszaru działki rolnej oraz ich szerokości (Dz.U. z 2015 r. poz. 336, zwane dalej: rozporządzeniem z 6 marca 2015 r.).

Podał, że deklarowane do przyznania płatności ONW powierzchnie winny spełniać wymogi przyznania tej płatności. Obszary zachwaszczone oraz te, na których rolnik nie prowadził działalności rolniczej rozumianej jako przeprowadzenie przynajmniej jednego zabiegu agrotechnicznego (tereny zakrzaczone, zadrzewione, rowy

o szerokości powyżej 2 m), nie kwalifikują się do przyznania płatności ONW i nie powinny być deklarowane do jej przyznania, niezależnie od tego czy stanowią one siedliska przyrodnicze lub siedliska gatunków roślin i zwierząt, na których wyznaczono obszar Natura na podstawie przepisów ochrony gatunkowej zwierząt.

Wskazał, iż organ prowadzący sprawę wniosku przeprowadza kontrole administracyjne i kontrole na miejscu w ramach których, w oparciu o informacje podane przez rolnika na materiale graficznym, weryfikowana jest powierzchnia poszczególnych działek rolnych spełniająca warunki otrzymania płatności. Kontrola w gospodarstwie beneficjenta w sprawie dotyczącej przyznania płatności za 2016 r. przeprowadzona została w dniach 7-8 marca 2017 r. Na podstawie analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (szkiców wykonanych w trakcie kontroli oraz zdjęć) stwierdzono w obrębie deklarowanych działek rolnych, rowy wypełnione wodą o szerokości powyżej 2 metrów, dodatkowo na ich obrzeżach znajdują się zakrzaczenia, drzewa czy chwasty

i nieskoszona trzcina (czego skarżący nie kwestionuje), które powiększają szerokość elementu krajobrazu, na którym w 2016 r. nie była prowadzona działalność rolnicza.

W ocenie Dyrektora ARiMR nieuznanie obszarów położonych bezpośrednio

w pobliżu rowów i samych rowów jako część działki rolnej i wykluczenie takich powierzchni z wniosku było uzasadnione. Natomiast obszary pozostawione przez rolnika jako nieskoszone według załączników graficznych zostały zakwalifikowane prawidłowo przez inspektorów terenowych i wliczone do obszaru danej działki rolnej. Wykluczeniu podlegały również inne powierzchnie nie znajdujące się w pobliżu rowów, takie jak obszar w południowo-wschodniej części działki C (nr [...]) widoczny na fot. nr 167, 171, 168 (po prawej stronie) - obszar porośnięty wysoką trawą i trzciną, bez widocznego wykonania jakiegokolwiek zabiegu agrotechnicznego. Obszar ten nie odpowiada powierzchni zaznaczonej na załączniku działki C jako powierzchnia pozostawiona jako nieskoszona w 2016 r. Powierzchnia nieskoszona widoczna jest na fot. nr 204 i 205 i jako taka została zakwalifikowana przez inspektorów terenowych jako działka C.

Zdaniem organu odwoławczego powierzchnia stwierdzona w trakcie czynności kontrolnych spełniająca warunki przyznania płatności i tym samym kwalifikująca się do przyznania płatności została prawidłowo określona w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych. Powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności ONW

w wysokości 122,75 ha jest prawidłowa.

Różnica miedzy obszarem zadeklarowanym i stwierdzonym wyniosła 16,69 ha tj. 13.60% (139,44 – 16,69). Zastosowanie w tym przypadku będzie miał zatem przepis art. 19a ust. 1 rozporządzenia 640/2014. Ustaloną kwotę płatności przez organ I instancji również uznano za prawidłową.

Skargę na powołaną wyżej decyzję do sądu administracyjnego złożył skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zwrot kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie:

1. art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U.

z 2016 r. poz. 2134 ze zm., zwana dalej: u.o.p.). poprzez jego niezastosowanie

w sprawie niniejszej;

2. art. 6 i art. 8 k.p.a.;

3. § 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2016 r. poz. 2183, zwane dalej: rozporządzeniem MS) poprzez jego niezastosowanie w sprawie niniejszej;

4. § 2 rozporządzenia OB poprzez niewłaściwą wykładnię przepisu.

W uzasadnieniu skargi beneficjent podał, że zastosowana w niniejszej sprawie przez organy wykładnia prawa jest niezgodna z intencją ustawodawcy oraz celem przepisów. Organy rozpatrując okoliczności niniejszej sprawy pominęły całkowicie normy, które uniemożliwiają przeprowadzanie działań mogących ingerować

w środowisko gatunków chronionych i obowiązujących w tym zakresie przepisów u.o.p. i rozporządzenia MS.

Uważa, iż działania, których organy domagają się od beneficjenta będą prowadzić do zniszczenia obszarów koniecznych do prawidłowego rozwoju żyjących tam gatunków ptaków. Zgodnie z opinią ornitologa (z 11 czerwca 2017 r.) istnienie obszarów, które nie są przekształcane przez działania rolnicze dookoła siedlisk zagrożonych gatunków bytujących na obszarach użytkowanych przez skarżącego jest konieczne do prawidłowego wylęgu i rozwoju ptaków. Niezasadne jest stanowisko organów, iż jedynie obszary lęgowe ptaków mogą być wyłączone z obowiązku koszenia. Nie jest tak, że ptaki żyją jedynie na obszarach, na których gniazdują, gdyż potrzebują one również odpowiednio rozległego obszaru, który wykorzystują do wychowania młodych oraz żerowania. Tę okoliczność dostrzega również ustawodawca, który w szczególności w okresie lęgowym ptaków trwającym od 1 marca do 15 października uniemożliwia dokonywanie jakichkolwiek działań prowadzących do naruszenia nie tylko siedlisk, ale również ostoi ptaków. Tym samym podejmowanie przez wnioskodawcę działań (koszenia) na wskazanych gruntach w czasie, w którym na obszarach znajdujących się w okolicach gniazd, występuje zwiększona liczba ptaków razem z młodymi, które należą do gatunków ściśle chronionych, jest działaniem niezgodnym z obowiązującymi w tym zakresie przepisami u.o.p. i rozporządzenia MS.

Wskazał, iż organy niewłaściwie uznały, że do przekształcenia trwałych użytków zielonych doszło poprzez niewykonywanie na nich zabiegów agrotechnicznych,

o których mowa w § 2 rozporządzenia PRŚ. Odmowa płatności z uwagi na niewykoszenie części gruntów oraz powiązany z nią nakaz wykoszenia spowoduje realne, poważne niebezpieczeństwo dla gatunków ptaków zamieszkujących opisany obszar.

Skarżący wskazał, iż z § 6 rozporządzenia MS wynika zakaz niszczenia ostoi, na których występują zagrożone gatunki zwierząt. Stanowisko, które prezentują organy nakłada na beneficjenta obowiązek ingerencji w ten obszar, co stanowić będzie realne zagrożenie dla warunków bytowania ptaków, których duża część jest sklasyfikowana jako objęta ścisłą ochroną. Jest to okoliczność szczególnie istotna i niebezpieczna dla młodych ptaków, ponieważ zgodnie z nakazem organów, koszenie działek ma nastąpić do 31 sierpnia, tj. w środku okresu lęgowego, trwającego od 1 marca, do 15 października a więc w okresie zwiększonej bytności ptaków razem z młodymi na żerowiskach. Uważa, iż wymóg przeprowadzenia co najmniej jednego zabiegu agrotechnicznego zawarty w § 2 rozporządzenia OB ma charakter doprecyzowujący definicję gruntów pozostających w stanie nadającym się do wypasu zawartą w prawie unijnym. Intencją ustawodawcy we wprowadzeniu przedmiotowych norm do porządku prawnego było w szczególności uniemożliwienie niezasadnego pobierania płatności obszarowych. Nie była to norma w jakikolwiek sposób ograniczająca stosowanie u.o.p. lub przeciwdziałanie jej celowi. Jak bowiem wynika z ustalonej linii orzeczniczej, wymogiem uzyskania płatności bezpośrednich jest utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, z czego cel w postaci ochrony środowiska jest w sposób znaczący ważniejszy, niż obowiązek zachowania gruntów w dobrej kulturze rolnej.

Zatem do uzyskania płatności konieczne jest faktyczne władanie gruntami oraz użytkowanie ich zgodnie z zasadami ochrony środowiska. A contrario do uzyskania dopłat nie kwalifikuje się takie działanie rolnika, który użytkuje grunty przeciwko normom ochrony środowiska, a przeprowadzenie działań o takim charakterze nakazują skarżącemu organy. Sytuacja, w której organ pod groźbą utraty korzyści finansowej zmusza jednostkę do przeprowadzenia działań o charakterze szkodliwym dla środowiska, jest nieznana normom prawa powszechnie obowiązującego i wynika

z niewłaściwej wykładni norm stosowanych przez organy. W przedmiotowej sytuacji należy uznać, iż przez powstrzymanie się od przeprowadzania działań agrotechnicznych na gruntach znajdujących się w sąsiedztwie siedlisk ptaków objętych ochroną w okresie lęgowym, skarżący wypełnił przesłankę utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej. Jedynym powodem, dla którego wstrzymuje się on od ich podjęcia, jest związane z tymi działaniami obiektywne niebezpieczeństwo dla zagrożonych gatunków ptactwa zamieszkujących ten obszar.

Stwierdził dalej, iż realizując zobowiązanie rolnośrodowiskowe, rolnik winien pozostawić od 5 do 10% powierzchni działek nieskoszonych. Skarżący zastosował się do powyższego wymogu. Zgodnie z deklaracją zawartą we wniosku wnioskodawca do płatności zadeklarował 139,44 ha, z czego nie kosił 13,54 ha. W związku z powyższym wypełnił on wymogi dla realizowanego w ramach zobowiązania rolnośrodowiskowego wariantu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że tryb i warunki przyznawania, wypłaty

i zwrotu pomocy finansowej dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, określa ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (publ. jw.) oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków

i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów

z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (publ. jw.).

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia ONW, płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008

i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 608, ze zm.), którego gospodarstwo rolne jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli: 1) spełnia warunki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, ze zm.); 2) łączna powierzchnia użytków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, położonych na obszarach górskich lub na innych obszarach charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, na których jest prowadzona działalność rolnicza

w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów

o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Według § 2 ust. 2 rozporządzenia ONW, płatność ONW jest przyznawana do użytków rolnych: 1) na których jest: a) położona działka rolna w rozumieniu art. 67 ust. 4 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią

i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, ze zm.), o powierzchni co najmniej 0,1 ha;

b) prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013; położonych na obszarach ONW.

Płatność ONW przysługuje do powierzchni użytków rolnych, o których mowa

w ust. 2, będących w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 75 ha, a w przypadku rolnika realizującego w 2014 r. 5 - letnie zobowiązanie, o którym mowa w § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach

o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329) (w brzmieniu z dnia 15 marca 2010 r., Dz. U. Nr 39, poz. 219), do powierzchni użytków rolnych objętej tym zobowiązaniem, wynoszącej nie więcej niż 300 ha (§ 2 ust. 3 rozporządzenia).

Wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha użytków rolnych i powierzchni użytków rolnych, do których przysługuje płatność ONW, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Przy ustalaniu wysokości płatności ONW uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa

w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (§ 3 ust. 1 - 2 ww. rozporządzenia).

Zgodnie z art. 4 ustawy ONW z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych

w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 (tj. w rozporządzeniach Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013, 1306/2013 i 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. oraz w przepisach wydanych w trybie tych rozporządzeń), do postępowań

w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (...), chyba że ustawa stanowi inaczej. Ustawodawca przyznaje zatem pierwszeństwo przepisom ustawy regulującym tryb postępowania w sprawach

o przyznanie m.in. płatności ONW i przepisom zawartym we wskazanych rozporządzeniach unijnych, a dopiero w zakresie nieuregulowanym zastosowanie mają przepisy k.p.a.

Zgodnie z regulacją art. 14 ust. 1 ustawy ONW, pomoc jest przyznawana osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, jeżeli są spełnione warunki przyznania pomocy określone w przepisach,

o których mowa w art. 1 pkt 1, w przepisach ustawy oraz przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1.

Zgodnie z art. 22 ustawy ONW, pomoc jest przyznawana na wniosek o jej przyznanie, a więc to rolnik ubiegający się o przyznanie pomocy wskazuje we wniosku konkretne działki i ich powierzchnię do płatności ONW i bierze na siebie odpowiedzialność za zgłoszone dane podpisując wniosek oraz oświadczenia

i zobowiązania związane z płatnością ONW, w tym oświadczenie o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, oświadczenie o znajomości zasad przyznawania płatności oraz pomocy finansowej, objętych wnioskiem o przyznanie pomocy.

Natomiast stosownie do art. 27 ust. 1 w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych

i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział

w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów

i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 k.p.a. nie stosuje się. Według art. 27 ust. 2 ustawy ONW strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Ustanowiona w art. 27 ust. 2 ustawy ONW reguła dowodzenia oznacza, że

w postępowaniu w przedmiocie przyznania płatności na wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia faktów uzasadniających kierowane względem organu roszczenie pomocowe, a na organie ewentualne udowodnienie wystąpienia przesłanek podważających twierdzenia strony i pozwalających na wydanie decyzji odmownej. Brzmienie przytoczonego przepisu, podobnie jak regulacja zawarta w art. 3 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego,

a poprzednio w ustawie z 2007 r. o tych płatnościach, wprowadza istotne ograniczenia obowiązków dowodowych organów administracji. Organy zobowiązane są jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę.

Organ nie ma obowiązku poszukiwania i przeprowadzania z urzędu dowodów na poparcie stanowiska strony. To rolnik ma obowiązek wskazywania konkretnych dowodów i współdziałania z organem przy gromadzeniu materiału dowodowego. Art. 27 ust. 1 wyłączył więc obowiązywanie w tym postępowaniu zasady prawdy obiektywnej zawartej w art. 7 k.p.a. (por. wyrok NSA z 30 listopada 2016 r. II GSK 1007/15, wyrok NSA z 25 listopada 2016 r. II GSK 1113/15, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim II SA/Go 475/16 z 12 października 2016 r.; publ.: cbois).

Według regulacji art. 2 ust. 1 pkt 23 lit.a rozporządzenia 640/2014 "obszar zatwierdzony" – oznacza w przypadku systemów pomocy obszarowej obszar,

w odniesieniu do którego spełniono wszystkie kryteria kwalifikowalności lub inne obowiązki związane z warunkami przyznania pomocy, bez względu na liczbę uprawnień do płatności, które posiada beneficjent.

Jednym z warunków uzyskania płatności jest oznaczenie przez stronę

w złożonym wniosku działki (działek) i powierzchni obszaru użytkowanego rolniczo, co do którego strona ubiega się o otrzymanie danej płatności. Zadeklarowany w ten sposób obszar podlega weryfikacji organu, dokonywanej w drodze kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu i dopiero wówczas stanowi podstawę przyznania płatności.

Weryfikacja powierzchni zadeklarowanej przez rolnika jako użytkowana rolniczo następuje przy pomocy systemu identyfikacji działek rolnych, który określony został

w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią

i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE Seria L z 2013 r. Nr 347, poz. 549 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem 1306/2013).

Stosownie do art. 70 ust. 1 akapitu 1 rozporządzenia 1306/2013 system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000, a od 2016 roku w skali 1:5.000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie

z istniejącymi normami unijnymi.

Stosownie zaś do art. 5 ust. 1 rozporządzenia 640/2014 system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia 1306/2013, stosuje się na poziomie działek referencyjnych. Działka referencyjna obejmuje jednostkę gruntu stanowiącą powierzchnię użytków rolnych zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 lit.e rozporządzenia 1307/2013. Państwa członkowskie wytyczają działkę referencyjną

w sposób gwarantujący, że działka referencyjna jest mierzalna, umożliwia niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej zgłaszanej corocznie działki rolnej i co do zasady jest stabilna w czasie. Jak stanowi już natomiast art. 5 ust. 2 lit.a rozporządzenia 640/2014 państwa członkowskie dopilnowują ponadto, aby zgłaszane działki rolne były identyfikowane w sposób pewny. W szczególności państwa członkowskie wymagają, aby wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność były składane wraz z określonymi informacjami lub aby towarzyszyły im dokumenty określone przez właściwy organ, które umożliwią lokalizację i pomiar każdej działki rolnej. W odniesieniu do każdej działki referencyjnej państwa członkowskie określają maksymalny kwalifikowalny obszar do celów systemów wsparcia wymienionych

w załączniku I do rozporządzenia 1307/2013. W myśl art. 4 ust. 1 lit.e rozporządzenia 1307/2013 "użytki rolne" oznaczają każdy obszar zajmowany przez grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe.

Powyżej wskazany system identyfikacji działek rolnych (LPIS) ma na celu jednoznaczną w skali kraju identyfikację deklarowanej działki rolnej i jej położenia.

W oparciu o ten system przeprowadzana jest kontrola prawidłowości zadeklarowanej powierzchni łącznie z oceną i kontrolą uprawnienia do dopłat. System ten obejmuje wszystkie podstawowe moduły zintegrowanego sytemu zarządzania i kontroli. Maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS stanowią grunty rolne spełniające kryteria do przyznania dopłat, a jej ustalenie następuje

w trakcie przeprowadzonej kontroli administracyjnej, w oparciu o bezpośrednio przeprowadzony pomiar na aktualnym obrazie ortofotomapy, tj. zdjęciu lotniczym bądź satelitarnym wykonanym w skali określonej przepisami prawa. Powierzchnie PEG stanowią różnicę pomiędzy powierzchnią działki referencyjnej, a powierzchnią obszarów nieuprawnionych do płatności (np. takich jak lasy, wody, drogi, siedliska), których granica określona jest na podstawie ortofotomapy.

Weryfikując dane zawarte we wniosku skarżącego o przyznanie płatności na 2016 r. organ w rozpatrywanej sprawie przeprowadził w dniach 7-8 marca 2017 r. kontrolę na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni, która wykazała zawyżenie we wniosku powierzchni działek A, B, C i D łącznie o 16,69 ha (przy powierzchni deklarowanej we wniosku 139,44 ha). W wyniku przeprowadzonej

w gospodarstwie beneficjenta kontroli stwierdzono nieprawidłowości, które oznaczono m.in. kodem DR13+, stwierdzono występowanie drzew, kilkuletnich samosiewek

i wieloletnich chwastów, co oznacza brak użytkowania, występowanie trzciny wokół rowów. O przeprowadzeniu kontroli skarżący został zawiadomiony i był on obecny

w czasie kontroli, otrzymał raport kontroli i nie składał doń zastrzeżeń. Ustalenia poczynione w toku kontroli zawarte w protokole kontroli są dowodem w sprawie

i podstawą wydanego rozstrzygnięcia. Raport z kontroli stanowi dokument urzędowy

w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy. Z przeprowadzonej kontroli został sporządzony raport oraz zdjęcia (płyta cd) i w ocenie Sądu nie ma podstaw do podważenia wyników kontroli w odniesieniu do powierzchni użytkowanej rolniczo.

W uzasadnieniu podjętych decyzji organy szczegółowo wyjaśniły na czym polega kontrola metody inspekcji terenowej, wskazały i przytoczyły przepisy dotyczące kontroli

i wyjaśniły na jakich dowodach się oparły i dlaczego. Z ustaleń inspektorów wyraźnie wynika, iż nastąpiło zmniejszenie powierzchni użytków rolnych w stosunku do powierzchni deklarowanej o 16,06 ha. Dla działki rolnej A/A1 (nr ewid. [...]), zadeklarowanej na powierzchni 17,58 ha, stwierdzono powierzchnię użytków rolnych na 16,06 ha. Dla działki rolnej B/B1 (nr ewid. [...]), zadeklarowanej na powierzchni

58,07 ha stwierdzono powierzchnię użytków rolnych na 51,73 ha. Dla działki rolnej C/C1 (nr ewid. [...]), zadeklarowanej na powierzchni 31,32 ha, stwierdzono powierzchnię użytków rolnych na 26,10 ha. Dla działki rolnej D/D1 (nr ewid. [...]) zadeklarowanej na powierzchni 32,37 ha, stwierdzono powierzchnię użytków rolnych na 28,86 ha. Dla ww. działek zastosowano DR13+ (zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej).

Zgodnie z § 3 ust. 6 rozporządzenia ONW w przypadku rolników realizujących

5-letnie zobowiązania, płatność ONW jest przyznawana w wysokości: 100% stawki podstawowej – za powierzchnię do 50 ha, 50% stawki podstawowej – za powierzchnię powyżej 50 ha do 100 ha, 25% stawki podstawowej – za powierzchnię powyżej 100 ha do 300 ha.

Kwestię obniżek i włączeń w zakresie płatności reguluje art. 19a rozporządzenia 640/2014 stanowiąc, że (ust. 1) jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, obszar zgłoszony do celów systemów pomocy przewidzianych

w tytule III rozdział 1, 2, 4 i 5 oraz tytule V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz środków wsparcia, o których mowa w art. 30 i 31 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18 mniejszego rozporządzenia, pomoc lub wsparcie oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego

o wartość 1,5 raza większą od stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % zatwierdzonego obszaru lub dwa hektary. Kara administracyjna nie przekracza 100 % wartości kwot obliczonych w oparciu o zgłoszony obszar. Jeśli na beneficjenta nie nałożono jeszcze żadnej kary administracyjnej zgodnie z ust. 1 za zawyżenie deklaracji obszaru w odniesieniu do danego systemu pomocy lub środka wsparcia, wówczas karę administracyjną, o której mowa w tym ustępie, zmniejsza się o 50 %, jeżeli różnica pomiędzy obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym nie przekracza 10 % obszaru zatwierdzonego (ust. 2).

Zgodnie z powyższym przepisem w przypadku, gdy różnica między obszarem zgłoszonym, a obszarem zatwierdzonym przekracza 3% obszaru zatwierdzonego albo więcej niż 2 ha ale nie więcej niż 20% obszaru zatwierdzonego - pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego pomniejszonego o 1,5 krotność stwierdzonej różnicy przy czym karę administracyjną zmniejsza się o 50 % jeżeli różnica między obszarem zgłoszonym, a obszarem zatwierdzonym nie przekracza 10% obszaru zatwierdzonego.

Jak ustaliły organy kwota płatności ONW została wyliczona w sposób prawidłowy i sposób jej wyliczenia nie był kwestionowany.

W odniesieniu do zarzutów skargi Sąd stwierdza, iż organ odwoławczy zasadnie ustalił, iż w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia przepisów art. 33 u.o.p. ani § 6 rozporządzenia MS. Jak przedstawiono wyżej pierwszeństwo dla oceny wniosków

o przyznanie pomocy mają przepisy dotyczące przyznania płatności krajowe i unijne. Zwrócić należy uwagę, iż przepisy regulujące kwestię przyznania przedmiotowej płatności uwzględniają podnoszone w skardze przepisy ochrony przyrody. Wobec podnoszonego przez stronę skarżącą naruszenia art. 33 ust. 1 u.o.p. warto przytoczyć stanowisko NSA wyrażone w wyroku II GSK 1017/09 z dnia 24 listopada 2010 r., cyt: "nieusprawiedliwionym jest także zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 u.o.p., przepis ten stanowi, że zabrania się podejmowania działań mających w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000. Naruszenie tego przepisu skarżący upatruje

w prawnym koszenia łąk w terminie do 30 lipca określonym w § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie minimalnych norm, a to oznacza, że autor skargi kasacyjnej w istocie kwestionuje regulację prawną w tymże rozporządzeniu. Ponadto nie dostrzega treści zacytowanego uprzednio § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie minimalnych norm". Powyższe potwierdza skład orzekający - rozpoznający skargę w sprawie niniejszej, że podnoszone naruszenie art. 33 u.o.p. i § 6 rozporządzenia MS, jest chybione, zaś przepisy ochrony przyrody zostały uwzględnione w przepisach dotyczących przyznania płatności.

Słusznie również wskazał organ odwoławczy, że konieczne jest przeprowadzenie jednego zabiegu agrotechnicznego, bowiem jak wynika z przepisów działalności rolniczej (art. 4 ust. 1 lit c rozporządzenia 1307/2013, skarżący zobowiązał się do utrzymywania użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy (...), czy prowadzenia działań minimalnych. Natomiast w odwołaniu skarżący nie negował faktu, że nie ingerował i nie prowadził wycinki zadrzewień

i zakrzaczeń, nie kosił też terenów gdzie występowała trzcina ( w działce B i C), uznając, przy tym że przepisy ustawy o ochronie przyrody i Rozporządzenie Ministra Środowiska mają w jego ocenie wyższą rangę od przepisów dotyczących przyznania płatności.

Z kolei w odniesieniu do programu rolnośrodowiskowego pakietu 5 wariant 5.1 wymagane jest koszenie w okresie od 1 sierpnia do 30 września danego roku, przy zachowaniu wysokości koszenia 5-15 cm.

Zwrócić tu uwagę wypada, że zakaz koszenia nie wynika także

z powoływanej przez skarżącego opinii ornitologa. Na marginesie przytoczonych wywodów dodać jedynie wypada, iż skarżący składając wniosek o przyznanie dopłat, nie negował, iż znane mu są przepisy obowiązujące w zakresie płatności.

Także wadliwie interpretuje skarżący obowiązujące przepisy, skoro uważa, że tylko poprzez powstrzymanie się od przeprowadzania działań agrotechnicznych na gruntach znajdujących się w sąsiedztwie siedlisk ptaków objętych ochroną w okresie lęgowym wypełnił przesłankę utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej w takim stopniu, w jakim było to możliwe przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Tu skarżący powinien uwzględnić, że złożył wniosek o przyznanie płatności, zatem winien zrealizować postawione założenia wniosku, w przeciwnym wypadku poniesie konsekwencje związane ze zmniejszeniem płatności. Oczywiście skarżący może powstrzymywać się od przeprowadzania działań agrotechnicznych – chronić przyrodę według własnych przesłanek, ale wówczas nie powinien składać wniosku o przyznanie płatności do danych gruntów.

Jeżeli zaś chodzi o przekształcenia gruntów wyznaczonych jako trwałe użytki zielone wartościowe pod względem środowiskowym, to słusznie wywiódł organ odwoławczy, że przekształceniem nie można objąć powierzchni rowów melioracyjnych, zakrzaczeń czy zadrzewień stanowiących naturalne siedliska lęgowe, a jedynie te powierzchnie na których nie stwierdzono prowadzenia uprawy trwałego użytku zielonego w roku 2016 w postaci wymaganego koszenia łąki bądź usunięcia chwastów.

Również nie doszło do naruszenia powołanych w skardze art. 8 i art. 6 k.p.a.,

a Sąd na wstępie rozważań uzasadnienia wyjaśnił zasady przyznawania płatności ONW.

Sąd ocenia, iż skarżący w sytuacji, gdy nie przeprowadził koszenia ze względu na gniazda ptaków, niewątpliwie powinien zgłosić zmianę wniosku, czego zaniechał.

Analizując podjęte w prowadzonym postępowaniu administracyjnym decyzje Sąd stwierdza, iż zostały one wydane w oparciu o kompletny materiał dowodowy, na podstawie którego ustalono wszelkie istotne dla sprawy okoliczności. Zaskarżona decyzja w uzasadnieniu szczegółowo opisuje stan faktyczny i prawny sprawy oraz dowody, które stanowiły podstawę jego ustalenia. Organ odwoławczy szczegółowo uzasadnił także kwalifikację prawną stwierdzonego stanu faktycznego sprawy.

W kontekście powyższego podnoszone w skardze zarzuty okazały się niezasadne.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.