Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1514/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i  2 ust. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. K. O. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

Skarżący A. B. złożył w dniu [...] maja 2011r. w Biurze Powiatowym ARiMR w M. wniosek o przyznanie płatności na rok 2011 na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm., dalej “ustawa") wraz z załącznikami graficznymi.

Do przyznania jednolitej płatności obszarowej (JPO) w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wnioskodawca zadeklarował następujące działki rolne:

działka rolna [...] o powierzchni [...] ha na działce ewidencyjnej nr [...];

działka rolna [...] o powierzchni [...] ha na działkach ewidencyjnych nr [...];

działka rolna [...] o powierzchni [...] ha na działce ewidencyjnej nr [...];

działka rolna [...] o powierzchni [...] ha na działkach ewidencyjnych nr [...].

Wnioskodawca, w odpowiedzi na wezwanie organu, złożył korektę do wniosku dokonując zmiany powierzchni działki rolnej [...] na [...] ha (wobec poprzednio deklarowanej [...] ha), działki rolnej [...] na [...] ha (wobec poprzednio deklarowanej [...] ha) oraz działki rolnej [...] na [...] ha (wobec poprzednio deklarowanej [...] ha).

W dniu [...] października 2011r. w gospodarstwie A. B. zostały przeprowadzone czynności kontrolne w zakresie kwalifikowalności powierzchni w sprawie programu rolnośrodowiskowego. W toku kontroli stwierdzono następujące nieprawidłowości:

na działce rolnej [...] stwierdzono powierzchnię [...] ha wobec deklarowanej [...]ha;

na działce rolnej [...] stwierdzono powierzchnię [...] ha wobec deklarowanej [...] ha. Łączna zatem powierzchnia wykluczona z płatności po kontroli na miejscu wyniosła [...] ha. Z kontroli sporządzono raport.

Wnioskodawca złożył zastrzeżenia do raportu z czynności kontrolnych. Nie zgodził się ze stwierdzonymi powierzchniami działki rolnej [...], porównując powierzchnie do pomiarów z kontroli przeprowadzonych w latach poprzednich, tj. 2009 i 2010r. Podniósł, iż w pomiarach na działce [...] nie zaliczono do powierzchni działek ewidencyjnych [...] o pow. [...] ha oraz ogródka przydomowego o pow. [...] ha (działka ewidencyjna [...]). Wskazał, że obydwie działki są częścią sadu na działce rolnej [...], stąd różnica w pomiarach. Ponadto na działce [...] systematycznie usuwane są samosiejki (czyli powierzchnia rolna winna się zwiększać a nie zmniejszać), stąd – zdaniem rolnika – nastąpił błąd w pomiarach.

Po ponownej analizie pomiarów i dokumentacji fotograficznej oraz wyjaśnień inspektorów terenowych przeprowadzających kontrolę Biuro Kontroli na Miejscu podtrzymało dotychczasowe wyniki dokonanej kontroli.

W dniu [...] stycznia 2012r. A.B. złożył kolejny raz zastrzeżenia do raportu z kontroli. Wskazał, że na działce rolnej [...] uprawiany jest sad wielogatunkowy i leży ona na kilku działkach ewidencyjnych ([...]), które przylegają do siebie i, zdaniem strony, stanowią łącznie zwarty obszar gruntu o powierzchni [...] ha. Na działce ewid. nr [...] uprawiana jest głównie porzeczka wieloletnia i jest to część sadu (część działki rolnej [...]). Zdaniem Strony, część działki nr [...] uprawiana rolniczo, nie musi posiadać powierzchni [...] ha, podobnie jak działka nr [...], ponieważ jest częścią działki rolnej [...], a między działkami nie ma żadnych naturalnych granic. Wnioskodawca nie zgodził się również z powierzchnią działki rolnej [...], gdyż, zdaniem Strony, nie ma na niej żadnych "dwuletnich zaniedbań nie kwalifikujących się do pomiaru". Wskazał, że jest natomiast oczko wodne i lokalne zadrzewienia w pobliżu oczka.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i po uwzględnieniu wyników z przeprowadzonej kontroli w gospodarstwie, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. w dniu [...] lutego 2012r. wydał decyzję nr [...], w której odmówił przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011, ze względu na stwierdzoną różnicę między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną. Łączna powierzchnia działek rolnych deklarowanych we wniosku wynosiła [...] ha, powierzchnia stwierdzona zaś wyniosła [...] ha. Organ wskazał, że wyliczona procentowa różnica wyniosła [...]%. Organ wyjaśnił, że na podstawie art.58 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności bezpośrednich a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20%, nie przyznaje się pomocy w danym roku.

W wyniku rozpoznania odwołania, organ II instancji uznał słuszność zaskarżonej decyzji pod względem faktycznym i prawnym i postanowił utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że podczas kontroli ustalono faktyczne powierzchnie działek rolnych, zgodnie z rzeczywistością, na dzień przeprowadzenia kontroli w gospodarstwie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że kontrole dotyczą danego roku, a zatem tego, co rolnik faktycznie uprawiał w danym roku, w którym ubiega się o przyznanie płatności. Powierzchnie upraw oraz rodzaj gatunków obsiewanych roślin w każdym roku może być inny, w związku z tym kontrole przeprowadzone w latach poprzednich, niż złożenie wniosku, którego sprawa dotyczy, nie mają znaczenia dla prowadzonego postępowania dowodowego. Organ odwoławczy podkreślił, że kontrola została przeprowadzona prawidłowo. Podczas kontroli w gospodarstwie wnioskodawcy do pomiaru powierzchni działek rolnych został użyty odbiornik [...], który zgodnie z przepisami prawa może być wykorzystywany do kontroli obszarowych oraz posiada zaświadczenie z [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 10 § 1, art. 73 § 1, art. 140 ustawy z dnia z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej “k.p.a."), art.7 i 8 k.p.a. poprzez brak należytej staranności przy wydawaniu decyzji oraz błędne ustalenie faktów będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Rozwijając motywy skargi skarżący podniósł, że organ nie umożliwił mu zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie przed wydaniem decyzji i nie zapewnił czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto skarżący wskazał, że czynności kontrolne, na które powołano się w zaskarżonej decyzji odnosiły się do innego schematu pomocowego, bowiem protokół z czynności kontrolnych z dnia [...] października 2011r. dotyczył programu rolnośrodowiskowego. Wymienione czynności nie dotyczyły weryfikacji uprawnień do przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego a zatem – zdaniem skarżącego - nie miały wpływu na rozstrzygnięcie w ramach tych płatności. Skarżący wyjaśnił, iż na działce ewidencyjnej nr [...] nie stwierdzono deklarowanej uprawy, a w rzeczywistości na tej działce znajdują się 30-letnie już uprawy porzeczki czerwonej. Powyższe świadczy o niekompetencji komisji i nierzetelności raportu z czynności kontrolnych. Skarżący podniósł także, iż w stosunku do działki nr [...] organ nieprawidłowo stwierdził, że nie spełnia ona podstawowego warunku co do powierzchni, ponieważ na działkę rolną [...] składa się powierzchnia kilku działek ewidencyjnych (w tym m.in. nr [...]) a nie tylko jedna działka. Skarżący podkreślił, iż czym innym jest działka rolna (zwarty obszar gruntu, który może być położony na wielu różnych działkach ewidencyjnych), a czym innym jest działka ewidencyjna. Żadna działka ewidencyjna (w tym i nr [...]) nie musi odpowiadać żadnym warunkom, co do powierzchni.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne.

Spór w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organy obydwu instancji prawidłowo ustaliły powierzchnię kwalifikowaną do płatności oraz czy postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób nie budzący wątpliwości co do podjętego rozstrzygnięcia.

Zdaniem Dyrektora Oddziału ARiMR powierzchnia gruntów zakwalifikowana do płatności została ustalona w sposób prawidłowy. Skarżący formułując zarzuty, w szczególności co do przeprowadzonej kontroli, jest odmiennego zdania.

Wymogi stawiane rolnikowi ubiegającemu się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej wynikają z przepisów art. 7 ust.1 ustawy oraz art. 124 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U.UE L z 2009r. Nr 30, poz.16). Rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające, w przypadku spełnienia warunków przewidzianych dla tej uzupełniającej płatności.

W zakresie spełnienia przez rolnika warunków przyznania płatności, na podstawie art. 30 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008r., Nr 170, poz.1051 ze zm.) Agencja przeprowadza kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, określone w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1 tej ustawy, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, z zastrzeżeniem art. 31a i 32. Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy, Prezes Agencji może powierzyć przeprowadzanie kontroli, o których mowa w ust.1, jednostkom organizacyjnym dysponującym odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi, określonymi na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1. W myśl art. 31 ustawy, czynności kontrolne w ramach kontroli na miejscu określonej w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, przeprowadzanej przez Agencję, są wykonywane przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane przez Prezesa Agencji (ust. 1). Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie osoby upoważnionej do wykonywania czynności kontrolnych, miejsce i zakres oraz podstawę prawną do ich wykonywania (ust. 2). Osoby dokonujące kontroli posiadają odpowiednie wykształcenie i wyposażone są w odpowiedni do wykonywania pomiarów sprzęt geodezyjny (rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 grudnia 2010r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzyć przeprowadzanie kontroli dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; Dz.U. z 2010r. Nr 240, poz.1605). Przed przystąpieniem do czynności kontrolnych osoba upoważniona do ich wykonywania jest obowiązana okazać imienne upoważnienie rolnikowi, jeżeli jest on obecny podczas kontroli (ust. 3). Z czynności kontrolnych sporządza się raport zgodnie z art. 32 i. 54 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 1122/2009, który w przypadku stwierdzenia drobnej niezgodności, o której mowa w art. 24 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 73/2009, zawiera również informację, o której mowa w art. 54 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, oraz termin, o którym mowa w art. 71 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009 (art. 31 ust. 6 ustawy). W przypadku gdy rolnik nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może zgłosić umotywowane zastrzeżenia na piśmie, co do ustaleń w nim zawartych, dyrektorowi oddziału regionalnego Agencji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu, chyba że bezpośrednio po zakończeniu kontroli rolnik, który był obecny podczas kontroli, zgłosił umotywowane zastrzeżenia, co do ustaleń zawartych w raporcie, osobie, która go sporządziła (art. 31 ust. 7 ustawy).

W rozpoznawanej sprawie kontrola na miejscu została przeprowadzona z zachowaniem reguł określonych w cytowanych powyżej przepisach: została przeprowadzona przez osoby do tego upoważnione, do pomiaru powierzchni działek rolnych został użyty odbiornik [...], skarżący został pouczony o przysługujących mu uprawnieniach, otrzymał kopię raportu i wniósł do niego zastrzeżenia. A zatem zarzuty w skardze, co do prawidłowości przeprowadzonej kontroli nie można uznać za zasadne. Oceny tej nie zmienia również okoliczność, że kontrola została przeprowadzona w ramach programu rolnośrodowiskowego, który jest również działaniem, w ramach pomocy systemowej a protokół sporządzony dla dopłat rolnośrodowiskowych jest ważny i może stanowić podstawę w sprawie dopłat w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jako dowód w postępowaniu wyjaśniającym.

Podkreślić jednak należy, że brak pełnego odniesienia się organu do umotywowanych zastrzeżeń wnioskodawcy co do wyników kontroli stanowi istotne uchybienie, z powodu którego zaskarżona decyzja nie mogła się ostać. Organ ograniczył się do arbitralnego stwierdzenia o prawidłowości przeprowadzonej kontroli i dokonanych pomiarów. Tymczasem skarżący nie zgodził się ze stwierdzonymi powierzchniami działki rolnej [...] i podniósł, iż w pomiarach na działce [...]nie zaliczono do powierzchni działek ewidencyjnych [...] o pow. [...] ha oraz ogródka przydomowego o pow. [...] ha (działka ewidencyjna [...]). Wskazał, że obydwie działki są częścią sadu na działce rolnej [...], stąd różnica w pomiarach. Ponadto na działce [...] systematycznie usuwane są samosiejki (czyli powierzchnia rolna winna się zwiększać a nie zmniejszać), stąd – zdaniem rolnika – nastąpił błąd w pomiarach. W kolejnych zastrzeżeniach z dnia [...] stycznia 2012r. skarżący wskazał, że na działce rolnej [...] uprawiany jest sad wielogatunkowy i leży ona na kilku działkach ewidencyjnych ([...]), które przylegają do siebie i jego zdaniem stanowią łącznie zwarty obszar gruntu o powierzchni [...] ha. Na działce ewid. nr [...] uprawiana jest głównie porzeczka wieloletnia i jest to część sadu (część działki rolnej [...]). Zdaniem Strony, część działki nr [...] uprawiana rolniczo, nie musi posiadać powierzchni [...] ha, podobnie jak działka nr [...], ponieważ jest częścią działki rolnej [...], a między działkami nie ma żadnych naturalnych granic. Skarżący nie zgodził się również z powierzchnią działki rolnej [...], gdyż, jak stwierdził, nie ma na niej żadnych "dwuletnich zaniedbań nie kwalifikujących się do pomiaru",co podnosił organ. Wskazał, że jest natomiast oczko wodne i lokalne zadrzewienia w pobliżu oczka. Brak odniesienia się organu do powyższych okoliczności uniemożliwia Sądowi kontrolę prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. Organ powołuje się wprawdzie na stanowisko wyrażone przez podmiot dokonujący kontroli, ale w aktach sprawy brak jest pism, które skierowane do organu utwierdziły go o słuszności treści protokołu kontroli i pozwoliłyby Sądowi na ocenę jego słuszności.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W art. 3 ust. 2 ustawy o o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wskazano, że w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej organ administracji publicznej:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 3 ust. 3 cyt. ustawy).

Dokonana w art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego modyfikacja zasad dowodzenia nie może być jednak pojmowana jako niczym nieograniczony obowiązek strony prezentacji i oferowania dowodów potwierdzających jej twierdzenia. Oznacza ona, zdaniem Sądu, że na Agencji istotnie nie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów mających wspierać stanowisko strony, jednak w związku z jej twierdzeniami i zarzutami organy Agencji winny zgromadzić takie dowody, które pozwoliłyby na zweryfikowanie prawdziwości jej twierdzeń. Konieczność odniesienia się do wszystkich zarzutów strony, a zwłaszcza takich, których rozpatrzenie mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, jednoznacznie wynika z treści art. 107 § 3 k.p.a., zaś określone w art. 3 ust. 3 ww. ustawy przerzucenie ciężaru dowodu określonego faktu na osobę, która z faktu tego wywodzi skutki prawne nie może prowadzić do naruszenia przez organy obowiązku przestrzegania zasady praworządności, w której mieści się również obowiązek oparcia rozstrzygnięcia na stanie faktycznym zgodnym z rzeczywistością.

Zdaniem Sądu orzekającego, w tej sprawie zaskarżona decyzja wymogom powyższym nie odpowiada. Organ w uzasadnieniu decyzji w żaden sposób nie uzasadnił dokonanych zmniejszeń powierzchni działek, mimo że skarżący powyższe kwestionował. Organ nie przedstawił również rachunkowego sposobu wyliczenia procentowej różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do płatności a powierzchnią stwierdzoną i nie podał danych do takiego wyliczenia, co uniemożliwia stronie skontrolowanie jego prawidłowości. Ponadto nie wyjaśniono kwestii przyjęcia szerokości strefy buforowej jako 1,25 m zamiast 1,5 m, co może mieć znaczenie w sprawie przy obliczaniu powierzchni. Zgodnie z art. 34 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009r. tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5-metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej.

Zdaniem Sądu uzasadnienie dokonanych zmniejszeń i odniesienie się do zastrzeżeń rolnika winno zostać tak sformułowane aby była możliwa kontrola i to zarówno przez Sąd rozpoznający sprawę na skutek złożonej skargi jak i przez samego skarżącego. W przedmiotowej sprawie brak jest powyższego.

Dlatego też należy podkreślić, że zarówno uzasadnienie decyzji jak i same akta administracyjne w żaden sposób nie przekonują co do zasadności podjętej decyzji i nie dają możliwości jej kontroli w zakresie dokonanej wielkości wykluczeń.

Powyższe braki prowadzą także do wniosku, że zaskarżona decyzja narusza art. 11 k.p.a., tj. zasadę przekonywania, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Należy podkreślić, że przy niewłaściwym uzasadnieniu decyzji, z samego przepisu prawa oraz istniejącego w sprawie stanu faktycznego nie można wywieść jednoznacznej oceny, czy decyzja organu jest prawidłowa w zakresie samego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach strony, a zatem czy jest prawidłowa w aspekcie materialnym. Wadliwe uzasadnienie decyzji nie pozwala na stwierdzenie, czy przy jej wydaniu organ nie dopuścił się zaniechania przy dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy. Z tych względów wady uzasadnienia decyzji należy uznać za naruszenie przepisów prawa procesowego, które mają istotny wpływ na wynik sprawy. Takie uzasadnienie decyzji jest w sposób oczywisty sprzeczne z określoną w art. 8 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji.

Zgłoszenie przez stronę w odwołaniu konkretnych zarzutów przeciw ustaleniom organu I instancji co do powierzchni spornych działek, obligowało organ odwoławczy do przeprowadzenia dowodów pozwalających na odparcie lub uwzględnienie tych zarzutów. Organ oprócz wskazania prawidłowości kontroli w żaden sposób nie uzasadnił wielkości dokonanych pomniejszeń. Jak wyżej wskazano, wynikające z art. 3 ust. 2 i 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego uproszczenie postępowania dowodowego w sprawach, których przedmiotem są m.in. płatności bezpośrednie, zmierza wprawdzie do przyspieszenia postępowania administracyjnego, ale nie jest tak daleko idące, aby zwalniało organ z rzetelnego ustalenia stanu faktycznego i pominięcia zarzutów strony.

Niezależnie od powyższego, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1, art. 73 § 1 oraz art. 140 k.p.a. należy uznać go za bezpodstawny. Sąd wyjaśnia, że zgodnie z powołanym wyżej art.3 ust. 2 pkt 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego tylko na żądanie strony organy obowiązane były do zapewnienia stronie możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Jednakże skarżąca nie skorzystała z powyższego uprawnienia i nie zgłosiła takiego żądania. A zatem nie można skutecznie postawić organowi zarzutu odnośnie naruszenia art. 10 § 1, art. 73 § 1 oraz art. 140 k.p.a.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ powinien uzupełnić wytknięte braki w postępowaniu, i w sposób wyczerpujący odnieść się do podnoszonych przez stronę zarzutów, jak również przedstawić sposób i techniki obliczeń powierzchni spornych działek.

Biorąc zatem pod uwagę przedstawione powyżej rozważania, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Z uwagi na to, iż w sprawie skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, a koszty tej pomocy nie zostały uiszczone, w pkt 2 sentencji wyroku Sąd orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, na podstawie art. 250 p.p.s.a. i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

-----------------------

9