Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 117/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik po rozpoznaniu w 28 marca 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.W. na akt Starosty [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] D.W. wystąpił do Starostwa Powiatowego w G. z wnioskiem o zwrot kosztów za wydaną kartę pojazdu samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...].

Starosta [...] w piśmie z dnia [...] nr [...], odmówił uwzględnienia powyższego żądania. Poinformował w nim, że opłata została pobrana zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 18, poz. 177), a zatem na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów.

Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...], co wynika z dowodu doręczenia znajdującego się w aktach administracyjnych.

Pismem datowanym na dzień [...], złożonym w Starostwie Powiatowym w G. w dniu [...], D.W. ponownie wystąpił o zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu za wyżej wymieniony pojazd.

Odpowiedzi na to wezwanie organ udzielił pismem z dnia [...], w którym powtórzył stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...]. Dodał również, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt U 6/04 dotyczy jedynie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz. 1310). Pismo to zostało doręczone stronie w dniu [...].

Pismem z dnia [...], złożonym w organie w tym samym dniu skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Powołał się na pismo z dnia [...], w którym wystąpił o zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu.

W odpowiedzi z dnia [...], nr [...] organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...].

Pismem z dnia [...], które wpłynęło do organu w dniu [...], pełnomocnik D.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na akt organu polegający na pobraniu od skarżącego opłaty za wydanie karty pojazdu samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Stwierdził, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2006r. stwierdził niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust 5. ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji. Zdaniem pełnomocnika pomimo że przepisy rozporządzenia w oparciu o które pobrano opłatę nie były przedmiotem rozważań Trybunału, to przedstawione argumenty w uzasadnieniu tego wyroku należy w wypełni odnieść do rozporządzenia Ministra Infrastruktury obowiązującego w dacie rejestracji pojazdu w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie. W ocenie organu skarżący nie zachował terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Pismo Starosty [...] z dnia [...] zostało doręczone skarżącemu w dniu [...], natomiast w dniu [...], a zatem po terminie, skarżący wystąpił do Starostwa Powiatowego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Pismem z dnia [...] Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi z dnia [...] poprzez wykazanie, jakiego aktu Starosty [...] dotyczyło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] oraz kiedy skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu tego aktu.

Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia [...], poinformował Sąd, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] dotyczy zarówno niedokonania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu opisanego w piśmie z dnia [...], jak też odmowy zwrotu opłaty. Pismo Starosty [...] z dnia [...] istniało bowiem w dacie złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Pełnomocnik dodał, że skarżący nie pamięta, czy posiadał o wiadomość o nim wiadomość w dniu złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do treści z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 162, poz. 1692 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07 (opubl. Lex nr 341207, ONSAiWSA 2008/2/21) wskazano, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Stanowisko organu w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu stanowi zatem czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uznania albo odmowy uznania uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, czyli czynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skargę do sądu, jak to przewiduje art. 53 § 2 P.p.s.a., wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Bezspornie zatem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powoduje wszczęcie postępowania o charakterze quasi odwoławczym, mające na celu umożliwienie organowi sprawdzenia swego stanowiska zaprezentowanego w wydanym akcie prawnym, przed wdaniem się w spór sądowoadministracyjny.

Postępowanie to, tak zresztą jak i odwoławcze, można uruchomić skutecznie tylko raz od tego samego aktu.

W przedmiotowej sprawie dla prawidłowego określenia przedmiotu zaskarżenia istotne było ustalenie, które z zachowań organu stanowić miało naruszenie prawa skarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy, skarżący w dniu [...] zwrócił się do organu o zwrot poniesionych opłat za wydanie karty pojazdu. Na wezwanie to doręczona została stronie odpowiedź odmowna pismem z dnia [...], nr [...]. Starosta [...] w piśmie tym zajął bowiem negatywne stanowisko wobec żądania skarżącego. Pismo to zostało doręczone skutecznie stronie w dniu [...]. Zdaniem Sądu to pismo stanowi akt z zakresu administracji rządowej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. i na ten akt strona, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, mogła wnosić skargę do Sądu. Czternastodniowy termin do wniesienia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa upływał więc w dniu [...]. Tymczasem, skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa pismem datowanym na dzień [...], złożonym w siedzibie organu w tym samym dniu, a więc po upływie wskazanego ustawowego 14 – dniowego terminu.

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane po upływie terminu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a jest bezskuteczne. Natomiast brak skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa stanowi przesłankę niedopuszczalności skargi.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, pismem datowanym na dzień [...], złożonym w Starostwie Powiatowym w G. w dniu [...], skarżący zwrócił się po raz drugi do organu z żądaniem zwrotu części opłaty za wydanie karty swego pojazdu, a organ również powtórnie zaprezentował tożsame co dotychczas, negatywne stanowisko. Oceniając powyższe fakty, w świetle zdarzeń jakie miały miejsce w dniu [...] i w dniu [...], przy uwzględnieniu treści art. 52 § 3 P.p.s.a, przyjdzie wskazać, iż termin wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa liczony jest od dnia dowiedzenia się o tym naruszeniu. Skarżący bezspornie powziął wiadomość o zdarzeniu, które jego zdaniem stanowiło naruszenie prawa, w dniu [...] i od tego dnia liczony musi być bezwzględnie termin o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. Jakiekolwiek późniejsze zachowanie się skarżącego oraz organu nie jest w stanie zmienić biegu tego terminu i nie otworzy ponownie drogi do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i w konsekwencji skargi do sądu administracyjnego.

Z tych też względów jako bez znaczenia dla skuteczności skargi uznał Sąd wystąpienie przez skarżącego do Starostwa Powiatowego pismem z dnia [...] i próbę ponownego zainicjowania przez niego quasi postępowania odwoławczego.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił jak w sentencji.