Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 114/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 13 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Asesor WSA Marta Pawłowska Protokolant: starszy specjalista Marta Klimczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 września 2022 r. sprawy ze skargi E. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] 2021 r. nr SKO[...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] 2021 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze (dalej jako "SKO") - po rozpatrzeniu odwołania E. K. i J. K. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta L., z dnia [...] 2021r. (Nr [...]) ustalającej D. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną, w granicach działki nr [...], obręb O. P., gmina L. – uchyliło zaskarżoną decyzję w części odnoszącej się do części rozstrzygnięcia odnoszącego się do słów - "w sprawie: ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obręb O. P., gmina L." i orzekło w tym zakresie - "w sprawie: ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obręb O. P., gmina L.", dla jej fragmentu, w liniach rozgraniczających teren inwestycji i oznaczonej jako część użytków rolnych klas RIVa, RIVb, RV i PsIV".

Jak wynika z decyzji SKO oraz decyzji organu I instancji postępowanie prowadzone było na wniosek D. K. (dalej jako "inwestorka") o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną, w granicach działki nr [...], obręb O. P., gmina L. Po przeprowadzeniu wymaganych czynności wyjaśniających organ I instancji wydał pierwotnie decyzję z dnia [...] 2020r. (Nr [...]) ustalającą warunki zabudowy. Decyzja ta na skutek odwołania E. K. i J. K. (dalej jako "skarżący") została jednak uchylona z jednoczesnym przekazaniem do ponownego rozpatrzenia mocą decyzji SKO z [...] 2021 r. ([...]). SKO podkreśliło przy tym, że organ I instancji w sposób nieprawidłowy określił parametry dopuszczalnej zabudowy ograniczając się wyłącznie do określenia maksymalnych wartości, a pomijając wartości minimalne. Rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji przeprowadził dodatkowe postepowanie wyjaśniające, przedłożył projekt decyzji do uzgodnienia właściwym organom i decyzją z dnia [...] 2021r. (Nr [...]) ustalił na rzecz inwestorki zabudowy. Skarżący odwołali się od tej decyzji.

Uzasadniając obecną decyzję odwoławczą SKO w pierwszej kolejności odniosło się do kwestii dopuszczalności odwołania zaznaczając, że odwołanie należało uznać za dopuszczalne, mimo że decyzja organu I instancji została doręczona bezpośrednio skarżącym zamiast ich pełnomocnikowi. Skoro bowiem odwołanie wniósł pełnomocnik i to przed upływem ustawowego terminu, to w ocenie SKO wystąpiło tu uchybienie procesowe o charakterze nieistotnym. SKO wyjaśniło również, że jakkolwiek nie zachowała się koperta, w której nadano odwołania, to jednak pełnomocnik skarżących przedstawił dowód nadania pozwalający ustalić datę wniesienia odwołania. W dalszej kolejności SKO powołało i wyjaśniło podstawę prawną rozstrzygnięcia, w tym art. 61 ust. 1 ustawy z 27 III 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – (Dz.U. z 2021 r., poz. 741), zwanej dalej "upzp" oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 VIII 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem". SKO zgodziło się z organem I instancji, że w okolicznościach sprawy wystąpiły wszystkie ustawowe przesłanki obligujące do wydania decyzji pozytywnej. Przede wszystkim zaznaczono, że teren inwestycji nie jest objęty planem miejscowym, inwestorka ma zaś prawo do zabudowy części swojej nieruchomości. SKO podkreśliło, że w sprawie wystąpiła przesłanka dobrego sąsiedztwa. W obszarze analizowanym występuje zabudowa jednorodzinna i gospodarcza. Zwrócono uwagę na bezpośredni dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej, tj. dostęp z drogi powiatowej nr 2525, stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], poprzez drogi gminne, stanowiące działki nr [...] i nr [...]. Także przesłanka uzbrojenia terenu jest – zdaniem SKO - spełniona. Inwestorka uzyskała wymagane zapewnienie odnośnie do dostaw energii elektrycznej. Zaopatrzenie w wodę będzie lokalne - ze studni, odprowadzenie ścieków - do szamba bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, odprowadzenie wód opadowych - do gruntu na działce lub studni chłonnej. Ogrzewanie we własnym zakresie. Decyzja nie budziła też zastrzeżeń SKO pod względem zgodności z przepisami odrębnymi. Wskazano tu na milczące uzgodnienie ostatniego projektu decyzji z Dolnośląskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w związku z tym, że przedsięwzięcia planowane jest na obszarze historycznego układu ruralistycznego wsi Oleszna Pogórska. Zaznaczono również, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Objęta decyzją część działki nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolne (RIVa, RIVb, RV i PsIV), co potwierdził Starosta Lwówecki w postanowieniu z dnia 18 V 2021 r. (nr [...]) uzgadniającym projekt decyzji organu I instancji. Zdaniem SKO decyzja organu I instancji zawiera też obligatoryjne elementy treściowe określone w upzp. Niezależnie od tego SKO uznało jednak, że należy uchylić decyzję organu I instancji w części odnoszącej się do słów: "w sprawie: ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obręb O. P., gmina L." i orzec w tym zakresie, co następuje - "w sprawie : ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obręb O. P., gmina L.", dla jej fragmentu, w liniach rozgraniczających teren inwestycji i oznaczonej jako część użytków rolnych klas RIVa, RIVb, RV i PsIV". Zaznaczyło przy tym, że ustalone w punktach 1 - 5 zaskarżonej decyzji szczegółowe warunki zabudowy pozostają w mocy.

W dalszej części uzasadnienia decyzji odwoławczej SKO odniosło się do zarzutów podnoszonych przez skarżących wyjaśniając, że plany inwestycyjne skarżących dotyczące rozbudowy gospodarstwa rolnego prowadzonego na sąsiedniej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie może prowadzić do sytuacji, w której osoby trzecie, a nie inwestorzy planowanej inwestycji decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych. Przepisy upzp nie uzależniają bowiem możliwości zabudowy od zgody, czy akceptacji właścicieli sąsiednich nieruchomości. Skoro planowana inwestycja czyni zadość warunkom określonym w przepisie art. 61 upzp to właściwy organ jest zobowiązany ustalić warunki zabudowy. SKO zaznaczyło, że w decyzji organu I instancji określono wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich (pkt 4 decyzji). Zarzut stron odwołujących się, że planowana inwestycja (budowa domu mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...]) uniemożliwi im rozbudowę gospodarstwa rolnego na działce nr [...] (sąsiadującej przez drogę z działką nr [...]), polegającej na budowie obiektu inwentarskiego + płyta obornikowa (toczy się w tym zakresie odrębne postępowanie przed organem I instancji), nie stanowi naruszenia ich interesów. To czy ta inwestycja - budowa domu mieszkalnego jednorodzinnego uniemożliwi skarżącym wykonywanie ich prawa własności (sposobu użytkowania - rozbudowy gospodarstwa rolnego) stanowi jedynie ich przekonanie, nie poparte jednak żadnym przepisem prawa. SKO nadmieniło również, że brak jest podstaw prawnych do zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy na działce nr [...] zainicjowanego wnioskiem skarżących.

W skardze na powyższą decyzję wniesiono o uchylenie decyzji SKO i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucono naruszenie:

1) art. 7 i art. 77 § 1 kpa, poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący;

2) art. 80 kpa, poprzez nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego;

3) art. 11 kpa, poprzez niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy;

4) art. 107 kpa, poprzez brak sporządzenia wyczerpującego uzasadnienia faktycznego, niewskazanie faktów uznanych za udowodnione, dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności;

5) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, poprzez zaniechanie dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego wynikającego z braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

W motywach skargi zaznaczono, że SKO nie uwzględniło wielokrotnie sygnalizowanej w toku postępowania administracyjnego kwestii planowanego przez skarżących poszerzenia działalności rolniczej potwierdzonego toczącym się postępowaniem w sprawie ustalenia na rzecz skarżących warunków zabudowy dla obiektu inwentarskiego i płyty obornikowej. SKO powinno w takiej sytuacji zawiesić postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy na rzecz inwestorki.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko wnosząc o rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym i jej oddalenie.

W piśmie procesowym z 21 III 2022 r. skarżący wnieśli o rozpatrzenie skargi na rozprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy wystąpiły wszystkie przesłanki obligujące organ lokalizacyjny do ustalenia warunków zabudowy.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 upzp zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Na terenie planowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, tak więc zmiana zagospodarowania tego terenu wymagała co do zasady ustalenia warunków zabudowy.

Decyzja ustalająca warunki zabudowy ma charakter związany. Jak wynika z art. 61 ust. 1, 2 i 3 upzp, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego albo wykonanie uzbrojenia terenu zostało zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostka organizacyjna a inwestorem;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 VII 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.);

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 VII 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy; b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu; c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Co istotne, stosownie do art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 upzp, nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi oraz spełnia wymogi określone w powoływanym wyżej art. 61 upzp. Założenie takie odpowiada wyrażonemu w upzp podmiotowemu prawu do zabudowy. W myśl bowiem art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy organy obu instancji, oceniając zamierzenie inwestycyjne na terenie oznaczonym jako działka nr [...] obręb O. P., gmina L., zasadnie stwierdziły, że zostały spełnione warunki wymienione w art. 61 upzp.

Działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi (oznaczonej jako działka nr [...]) są użytkowane w sposób pozwalający na stwierdzenie, że planowana funkcja zamieszkania jednorodzinnego nie będzie naruszać istniejącego ładu przestrzennego. Jak wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych analizy funkcji oraz cech zabudowy sąsiedniej, istniejąca zabudowa ma charakter mieszkaniowy jednorodzinny i gospodarczy. Teren analizowany to zabudowa rustykalna o znacznym stopniu rozproszenia i zróżnicowania parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu. W takich uwarunkowaniach funkcjonalnych nie sposób uznać, że planowana przez inwestorkę funkcja zamieszkania jednorodzinnego koliduje z funkcją występującą w sąsiedztwie.

Teren inwestycji posiada niewątpliwie dostęp do drogi publicznej – drogi powiatowej oznaczonej jako działka nr 145 (poprzez drogi gminne wewnętrzne oznaczone jako działki nr [...] i nr [...]).

Istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Jak wynika z akt administracyjnych, inwestorka uzyskała oświadczenie Tauron Dystrybucja S.A. w zakresie zaopatrzenia w niezbędną energię elektryczną. Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 61 ust. 5 upzp warunek wystarczającego uzbrojenia uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. We wniosku zadeklarowano zaopatrzenie w wodę z własnej studni, odprowadzanie ścieków do zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, zaś zaopatrzenie w energie cieplną indywidulanie.

Teren objęty planowanym zamierzeniem inwestycyjnym nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jako że jest to teren użytków rolnych klasy IV i V pochodzenia mineralnego, co potwierdza postanowienie Starosty Lwóweckiego z 18 V 2021 r. uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy (zob. też art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 II 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych – Dz.U. z 2021 r., poz. 1326).

Nie ma również podstaw do uznania, że zachodzi niezgodność decyzji z przepisami odrębnymi. Ostateczny projekt decyzji został przedłożony do uzgodnienia

z właściwymi organami z zakresu: administracji geologicznej, ochrony zabytków, ochrony środowiska, ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Jak wynika z akt administracyjnych, projekt decyzji pozytywnej został uzgodniony w formie bezpośredniej ze Starostą Lwóweckim w zakresie ochrony gruntów rolnych oraz w pozostałym zakresie ze skutkiem milczącego uzgodnienia na zasadzie art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp (akta organu I instancji tom I, k. 54).

W ocenie Sądu utrzymana w mocy decyzja organu I instancji nie budzi zastrzeżeń także pod względem formalnym. Decyzja zawiera wszystkie obligatoryjne elementy wskazane w art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp, a mianowicie:

1) rodzaj inwestycji,

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (przy czym z uwagi na charakter inwestycji istniejące parametry linii zabudowy, powierzchni zabudowy, szerokości i wysokości budynku oraz geometrii dachu pozostawione zostały bez zmian),

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali.

Należy również zwrócić uwagę, że projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy, sporządzony został przez uprawnioną osobę (uprawnienia urbanistyczne nr 1668). Postępowanie przed organami administracji zostało przeprowadzone w sposób, który zapewnił wszystkim stronom możliwość czynnego w nim udziału (art. 10 kpa).

Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na wyznaczonym obszarze przeprowadzona została zgodnie z przepisami rozporządzenia. Z analizy tej wynika jednoznacznie że wnioskowana funkcja zamieszkania jednorodzinnego nie narusza zastanego ładu przestrzennego otoczenia, bowiem w sąsiedztwie występują już nieruchomości o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej.

W sposób prawidłowy określono wielkość obszaru analizowanego. Przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy.

Jak wynika z akt sprawy, obszar analizowany – zgodnie z dyspozycją § 3 ust. 2 rozporządzenia - został prawidłowo wyznaczony w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki nr 179/1 wynoszącego ok. 85 m, uwzględniając pełne granice wszystkich zabudowanych działek.

Sąd nie stwierdził także nieprawidłowości w zakresie przyjętych w decyzji poszczególnych parametrów dopuszczalnej zabudowy. W rozpatrywanej sprawie organy wyznaczyły nieprzekraczalną linię zabudowy od strony drogi w odległości 6 m. Takie wyznaczenie linii zabudowy znajduje uzasadnienie w § 4 ust. 4 rozporządzenia biorąc pod uwagę nieregularny i zróżnicowany przebieg linii zabudowy na terenach sąsiednich. Prawidłowo określono wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu od 0,05 do 0,22. Wskaźniki takie występują już w obszarze analizowanym, tak więc ich przyjęcie było uprawnione na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia. Parametr szerokości elewacji frontowej planowanej zabudowy ustalono od 10 m do 23 m na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia, przy średniej w obszarze analizowanym wynoszącej 16 m i zróżnicowaniu wynoszącym od 10 m do 23 m. Z kolei wysokość kalenicy (od 7,5 m do 11 m) oraz górnej krawędzi elewacji frontowej (od 3 m do 5 m) ustalono dla projektowanej zabudowy zgodnie z § 7 ust. 4 i § 8 rozporządzenia, biorąc pod uwagę, że w obszarze analizowanym znajdują się budynki o zróżnicowanej wysokości (od 7,5 m do 11 m), zaś średnia wysokość wynosi 9 m. Także ustalenia w zakresie geometrii dachu nie budzą zastrzeżeń. Organy lokalizacyjne ustaliły dach dwuspadowy symetryczny, o kącie nachylenia 40-45 stopni, zgodnie z § 8 rozporządzenia, odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym, gdzie dominują dachy dwuspadowe.

Należy też zaakceptować częściową zmianę rozstrzygnięcia dokonaną na etapie odwoławczym. Jak wynika z art. 138 § 1 pkt 2 kpa, organ odwoławczy może uchylić decyzję pierwszoinstancyjną w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy. W okolicznościach sprawy należało w części tekstowej decyzji wyraźnie wyartykułować, że decyzja obejmuje jedynie część (fragment) działki nr [...], czego zabrakło w decyzji organu I instancji, a co zasadnie skorygowało SKO. Należy też zaznaczyć, że SKO uchylając decyzję organu I instancji w mocy nie orzekło zarazem o utrzymaniu w mocy decyzji w pozostałej części. W ocenie Sądu tego rodzaju formuła rozstrzygnięcia nie może być jednak uznana za procesowo wadliwą. Z art. 138 § 1 pkt 2 kpa wynika, że organ odwoławczy uprawniony jest wydać decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Tak sformułowana kompetencja upoważnia zatem organ odwoławczy do wydania orzeczenia reformacyjnego zarówno dotyczącego całości jak i części decyzji organu I instancji. Co istotne, w tym drugim przypadku, zmiana decyzji w części równoznaczna jest w skutkach prawnych z utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji w pozostałym zakresie. Organ odwoławczy nie jest bowiem obowiązany a jedynie uprawniony do stwierdzenia w sentencji decyzji, że w pozostałej (nieuchylonej) części utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Jeśli organ odwoławczy nie skorzysta z wymienionego uprawnienia, to sytuacja prawna strony jest określona decyzją organu odwoławczego w części, w której uchylił on zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzekł odmiennie oraz decyzją organu I instancji w części nieuchylonej przez organ odwoławczy (zob. wyrok NSA z dnia 27 IV 2016 r., II GSK 2626/14 – CBOSA). Nie ma więc podstaw do uznania, że art. 138 § 1 pkt 2 kpa został zastosowany w sposób nieprawidłowy.

Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych w skardze należy przede wszystkim podkreślić, że nie znajduje uzasadnienia argument odwołujący się do prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej i planów inwestycyjnych w przyszłości. To bowiem, że na terenie sąsiedniej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] skarżący prowadzą działalność hodowlaną i planują jej rozszerzenie nie może stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla terenów sąsiadujących. Organy lokalizacyjne przy wydawaniu decyzji w przedmiocie warunków zabudowy zobligowane się do uwzględnienia interesów prawnych stron a nie ich interesów faktycznych. Przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego nie zabraniają zaś lokalizowania zabudowy mieszkaniowej w pobliżu gospodarstw hodowlanych, czego dobitnym przykładem jest fakt, że taka zabudowa już na analizowanym terenie współistnieje. Należy zaznaczyć, że w każdym przypadku wykonywanie prawa własności nieruchomości (w tym prowadzenie na niej działalności gospodarczej) uwzględniać musi wymagania wynikające z przepisów prawa (w tym dotyczące oddziaływania na środowisko) oraz zasad współżycia społecznego (zob. art. 140 kc). Właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (art. 144 kc). Skarżący, jak każdy inny właściciel nieruchomości, mają obowiązek uwzględniać wyżej określone wymagania i nie dysponują roszczeniem ograniczającym możliwości korzystania z nieruchomości sąsiednich przez ich właścicieli. Z tych samych względów nie można też zgodzić się zarzutem, jakoby obowiązkiem organów lokalizacyjnych było zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia wniosku złożonego przez skarżących o ustalenie warunków zabudowy dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Okoliczność ta nie stanowiła bowiem przeszkody do rozstrzygnięcia sprawy ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...].

Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ppsa.