Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 431/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 6,  art. 52  par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35-37
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O., M. O., N. L., E. K., Z. B., M. K., A. K., M. K., J. K., A. N., E. O., P. O., R. K., K. M., M. K., P. K., A. K., K. N. na bezczynność Prezydenta miasta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość postanawia odrzucić skargę N. L., E. K., Z. B., M. K., A. K., M. K., J. K., A. N., E. O., P. O., R. K., K. M., M. K., P. K., A. K., K. N..


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 4 września 2012 r. M. O., M. O., N. L., E. K., Z. B., M. K., A. K., M. K., J. K., A. N., E. O., P. O., R. K., K. M., M. K., P. K., A. K. i K. N., reprezentowani przez adwokata I. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta miasta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] (obecnie ul. [...]).

Zarządzeniem z dnia 8 listopada 2012 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżących o wskazanie, czy przed wniesieniem skargi skarżący (poza spadkobiercami E. O.) występowali do organu wyższego stopnia z zażaleniem o którym mowa w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na wezwanie, pełnomocnik skarżących poinformowały Sąd, że nikt ze skarżących nie występował z zażaleniem o którym mowa art. 37 Kpa. Zdaniem pełnomocnika skarżących zażalenie wniesione przez E. O. dotyczyło interesu prawnego wszystkich skarżących, co oznacza, iż wszyscy oni wyczerpali przysługujące im środki zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). W przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym.

Przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "kpa") stanowi z kolei, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy w dniu [...] grudnia 1990 r. E. O. złożył do Prezydenta miasta W. wniosek o przyznanie odszkodowania za ww. nieruchomość. Z kolei dniu [...] listopada 2003 r. działając jedynie w imieniu własnym wystąpił do Wojewody [...] - jako organu wyższego stopnia, z zażaleniem w trybie art. 37 § 1 kpa – na niezałatwienie przez Prezydenta sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa.

Powyższe zażalenie zostało uwzględnione i postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] Wojewoda [...] wyznaczył Prezydentowi dodatkowy termin na stosowne załatwienie sprawy (do dnia 31 maja 2004 r.).

E. O. zmarł w dniu [...] czerwca 2004 r. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] września 2004 r. sygn. akt [...] , spadek po nim nabyli M. O. oraz M. O.

Z uwagi na powyższe ustalenia, wskazać należy, że M. O. oraz M. O. jako następcy zmarłego E. O. jako jedyni spośród skarżących w niniejszej sprawie wyczerpali środki zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 ppsa. Pozostali zaś skarżący; N. L., E. K., Z. B., M. K., A. K., M. K., J. K., A. N., E. O., P. O., R. K., K. M., M. K., P. K., A. K. i K. N., wymogu tego nie spełnili, gdyż przed wniesieniem skargi do Sądu, nie wystąpili skutecznie w trybie art. 37 § 1 kpa do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie przez Prezydenta miasta W. sprawy w terminie.

Zdaniem Sądu niezasadnym jest, powoływanie się przez pełnomocnika skarżących, że zażalenie wnoszone w toku postępowania przez inną osobę, nawet w sytuacji gdy dotyczy ono tego samego przedmiotu, rozciąga się automatycznie na pozostałe strony postępowania. Podkreślić należy, że wniesienie tego środka przysługuje każdej ze stron postępowania z osobna. Z kolei przywołany powyżej przepis art. 52 § 1 ppsa, wyraźnie stanowi, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie sytuacja ta nie dotyczy jedynie M. O. i M. O., czyli spadkobierców jedynej strony, która wyczerpała tryb z art. 37 Kpa. Pozostali zaś skarżący nie występując z zażaleniem nie wyczerpali środka zaskarżenia, przez co nie otworzyli sobie możliwość do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. A zatem skarga N. L., E. K., Z. B. M. K., A. K., M. K., J. K., A. N., E. O., P. O., R. K., K. M., M. K., P. K., A. K. oraz K. N. jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.