Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 59/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art 1 , 6 , 13 , 14 i 15
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta P. w przedmiocie w udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] stycznia 2022 r. I. stwierdza, że Burmistrz Gminy i Miasta P. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Gminy i Miasta P. do wydania aktu albo dokonania czynności; III. zasądza od Burmistrza Gminy i Miasta P. rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J. M. w dniu 27 lutego 2022 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta P. w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 2 stycznia

2022 r.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2. art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że za pomocą platformy epuap w dniu 2 stycznia 2022 r. złożył do Urzędu Miejskiego w P. wniosek dotyczący przesłania elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla ulicy [...] w P.. W terminie wynikającym z przepisów zawartych art. 13 ust. 1 ww. ustawy, jak też do dnia sporządzenia skargi Burmistrz Gminy i Miasta P. nie przesłał informacji. Wniosek pozostał bez jakiejkolwiek odpowiedzi ze strony organu. W związku z tym na dzień sporządzania skargi organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął bowiem w dniu 17 stycznia 2022 r.

Skarżący zaznaczył, że nie ulega wątpliwości, że Burmistrz Gminy i Miasta P. jest organem zobowiązanym do pełnienia funkcji zarządu dróg gminnych, a projekt organizacji ruchu stanowi informację publiczną. Na poparcie powyższego skarżący przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych.

Burmistrz Gminy i Miasta P. w odpowiedzi na skargę wniósł o: umorzenie postępowania sądowego w zakresie bezczynności organu, stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz nie obciążanie organu kosztami postępowania.

W uzasadnieniu organ potwierdził, że skarżący zwrócił się za pośrednictwem platformy epuap w dniu 2 stycznia 2022 r. o przesłanie elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla ul. [...] w P.. We wniosku tym nie zostało jednak zaznaczone, że wnioskujący domaga się udostępnienia tej

informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 z późn. zm.). Brak takiego oznaczenia spowodował, że wniosek został przekazany do wydziału merytorycznego UGiM P. (a nie pracownika odpowiedzialnego za udostępnianie informacji publicznej) i był procedowany w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego. Dopiero wniesiona przez skarżącego skarga na bezczynność organu, doprecyzowała, że objęta wnioskiem z dnia 2 stycznia 2022 r. informacja winna była być, zgodnie z oczekiwaniami wnioskującego, udostępniona w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tych też powodów, informacja objęta wnioskiem, została skarżącemu udzielona w dniu 7 marca 2022 r., tj. w terminie określonym w art.13 ustawy o dostępnie do informacji publicznej, licząc bieg tego terminu od wskazania w skardze tego trybu udzielenia żądanej informacji. Odpowiedź ta zawierała również sugestię dotyczącą wycofania skargi w związku z udzieleniem wnioskowanej informacji, jednakże okazała się ona bezskuteczna. Organ podkreślił, że gdyby we wniosku z dnia 2 stycznia 2022 r. skarżący zaznaczył tryb udzielania informacji publicznej, to informację otrzymałby w terminie. W tych okolicznościach, nie udzielenie terminowej odpowiedzi skarżącemu nie było wynikiem lekceważenia wniosku skarżącego czy też braku woli załatwienia sprawy, lecz wynikało to wyłącznie z mylnego zakwalifikowania wniosku.

W piśmie z dnia 12 maja 2022 r. skarżący przyznał, że informacja publiczna została mu udostępniona i w związku z tym zmodyfikował żądanie skargi, domagając się stwierdzenia bezczynności organu na dzień wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszonym na posiedzeniu niejawnym podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2022 r., poz. 329) dalej jako "p.p.s.a."

Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Celem skargi na bezczynność wniesionej w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest doprowadzenie do podjęcia czynności lub aktu przez podmiot zobowiązany do działania unormowanego ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, ze zm.), dalej jako "u.d.i.p.". Dla rozstrzygnięcia takiej skargi znaczenie ma zatem kwestia tego, czy podmiot zobowiązany udostępnił żądaną od niego informację, względnie, czy wydał decyzję o odmowie jej udostępnienia bądź poinformował wnioskodawcę o niemożności udzielenia wnioskowanych danych (np. w sytuacji, kiedy ich nie posiada). Dla stwierdzenia bezczynności nie są natomiast istotne przyczyny, z powodu których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy brak działania był zawiniony czy też niezawiniony, jak też czy spowodowany był przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany (tak WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 9 grudnia 2020 r., o sygn. II SAB/Rz 107/20).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje zarówno zakres podmiotowy, przedmiotowy stosowania ustawy jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek.

Bezspornie Burmistrz Gminy i Miasta P. jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, zaś objęte wnioskiem skarżącego informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p.

Stosownie do art. 1 ust. 1 i u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej dotyczył projektu organizacji ruchu, a zatem materii, która dotyczy każdej osoby jako uczestnika ruchu drogowego. Nie sposób więc zaprzeczyć, że sprawę organizacji ruchu na drogach, choćby z uwagi na powszechny zakres jej oddziaływania, należy kwalifikować jako sprawę z zakresu informacji publicznej. Ta informacja jest bowiem nieodłącznym elementem życia publicznego, rzutującym na życie każdego, komu przyjdzie korzystać z ruchu drogowego w miejscu objętym projektem organizacji ruchu (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. II SAB/Rz 34/21).

Zgodnie z art. 13 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Ponadto w myśl art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że organ uwzględnił wniosek skarżącego i udostępnił mu żądaną informację, jednak nastąpiło to z opóźnieniem i już po skierowaniu do sądu skargi na bezczynność.

W tej sytuacji, wobec ustania bezczynności na dzień rozpatrywania skargi, należało umorzyć postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku - stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podjęcie przez organ stosownego działania w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi na bezczynność nie zwalniało jednak sądu z obowiązku rozpoznania skargi w zakresie stwierdzenia bezczynności oraz tego, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § § 1 pkt 3) i § 1a p.p.s.a.).

Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności, albowiem nie udzielił skarżącemu informacji w zakreślonym ustawą 14-dniowym terminie. Okoliczność, że wniosek nie zawierał odesłania do ustawy o dostępie do informacji publicznej nie może stanowić usprawiedliwienia dla bierności organu. Jeżeli organ miał wątpliwości w jakim trybie wniosek powinien zostać rozpoznany, to można było oczekiwać, że zwróci się niezwłocznie do skarżącego o sprecyzowanie żądania. Skierowanie wniosku do bliżej nieokreślonego "wydziału merytorycznego urzędu" i nie podjęcie żadnych czynności przez okres ponad jednego miesiąca pozwala na przypisanie organowi bezczynności w załatwieniu wniosku. Ze względu jednak na niewielkie opóźnienie (organ udostępnił informację publiczną w dniu 7 marca 2022 r.) bezczynność organu nie może być zakwalifikowana jako rażąca.

Stwierdzenie bezczynności uzasadnia wniosek skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (wpisu od skargi) stosownie do art. 200 p.p.s.a.