Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3133/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 140aa ust. 1 i 3 pkt 2; art. 64 ust. 1 i 2; art. 64c; art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c i ust. 2;
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 7; art. 77 par 1; art. 107 par 3;
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 41;
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi "F." z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 64 ust. 1 i 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, ust. 3 pkt 2, art. 140 ab ust. 1, pkt 3 lit c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), zwanej dalej "prd", art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (tekst. jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.), zwanej dalej "udp", § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2015 r. poz. 305), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] nakładającą na "F. Sp. z o.o." z siedzibą w K. (zwana dalej "skarżącą") karę pieniężną w wysokości 15000 zł.

Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] kwietnia 2015 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował Pan D. Z., który wykonywał przejazd z ładunkiem żywych zwierząt w ilości 70 sztuk w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy Pana S. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...]. Załadowcą przewożonego ładunku była skarżąca. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. W trakcie kontroli stwierdzono, iż nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego wynosił 12,8 t, zaś rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego wynosiła 20,3 t. Wobec powyższego organ I instancji nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 15000.

Następnie skarżąca złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy oraz zwrot kosztów. Decyzji organu I instancji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 140aa ust. 3 pkt 2 Prd poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że odwołująca się jako załadowca miała wpływ i godziła się na powstanie naruszeń. Wskazała również na błędne ustalenie istniejącego stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że odwołująca się jako załadowca miała wpływ i godziła się na przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osi napędowej pojazdu, którym przewożone były zwierzęta żywe w ilości 70 sztuk.

Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazał na uregulowania prawne, w szczególności na przepis art. 2 ust. 35a prd zgodnie, z którym pojazd nienormatywny jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Natomiast zgodnie z art. 64 ust. 1 prd, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem:

- pkt 1 uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy.

- pkt 2 przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1.

Organ przypomniał ustalenia kontroli pojazdu, które wskazały, że pojazd członowy poruszając się po drodze krajowej nr [...] przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu orz dopuszczalną masę całkowitą. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia żadnych innych parametrów, które pozostawały w dopuszczalnej normie:

- nacisk pojedynczej osi napędowej 12,8 t (po odjęciu błędu pomiaru w wysokości 2% zaokrąglonych w górę do 0,1 t) - przekroczenie o 2,8 t (przekroczenie o 28%),

- masa całkowita 20,3 t (po odjęciu błędu pomiaru w wysokości 2% zaokrąglonych w górę do 0,1 t) - przekroczenie o 2,3 t (przekroczenie o 12,78%).

Zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 udp po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tejże ustawy. W przepisie art. 41 ust. 1 udp znalazła się delegacja ustawowa dla Ministra właściwego do spraw transportu, do ustalenia w drodze rozporządzenia, wykazu:

1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t,

2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t,

- mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego.

Wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, na których obowiązuje nacisk osi do 8 t i 10 t został określony rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061). Stosownie do ust. 3 art. 41 udp drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Droga krajowa nr [...] została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t.

W ustalonym stanie faktycznym organ uznał, że należało nałożyć na skarżącą karę pieniężną jak za brak zezwolenia kategorii VII. Zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 3 karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII:

a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach.

W dniu kontroli pojazdem członowym kierował Pan D. Z., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem podzielnym w postaci żywych zwierząt w ilości 70 tuczników na trasie K. - [...] w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy Pana S. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...]. Załadowcą przewożonego ładunku był przedsiębiorca F. Sp. z o.o. Rodzaj przewożonego ładunku został ustalony na podstawie dokumentu przewozowego Specyfikacja odbioru - transportu trzody chlewnej z dnia [...] kwietnia 2015 r. Organ uznał, że przewożony ładunek był podzielny na dwa lub więcej mniejszych ładunków.

Organ wyjaśnił, że ustalając kategorię wymaganego zezwolenia kieruje się wymiarami, masą, naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać. Powyższe warunki zostały określone przez ustawodawcę w załączniku nr 1 do prd. Następnie organ dokonuje wyboru kategorii zezwolenia, której posiadanie zwalniałoby stronę postępowania z konsekwencji prawnych wynikającymi z treści art. 140ab ust. 1 prd. Przy dokonywaniu kwalifikacji kategorii zezwolenia bez znaczenia jest okoliczność w postaci podzielności ładunku. Stosownie bowiem do treści art. 140ab ust. 2 prd w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia [...] marca 2015 r., który został zatwierdzony przez uprawnionego geodetę. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabr. [...] i [...], które w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z przewidzianymi terminami ważności odpowiednio do dnia 31 sierpnia 2016 r. oraz do dnia 30 kwietnia 2016 r. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach.

Organ odwoławczy rozważywszy argumenty skarżącej i stwierdził, iż w świetle obecnie obowiązujących regulacji prawnych nie stanowią one podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do wydania przez organ I instancji decyzji administracyjnej, decyzji nakładającej karę pieniężną. Przedmiotem przewozu był ładunek podzielny. Stronę postępowania organ ustalił mając na uwadze treść dokumentu dostawy Specyfikacja odbioru - transportu trzody chlewnej z dnia [...] kwietnia 2015 r., okazanego przez kontrolowanego kierowcę, wyjaśnień samej strony postępowania, która nie kwestionuje swojego statusu załadowcy oraz protokołu z przesłuchania w charakterze świadka Pana D. Z., który zeznał następująco: "Całość zwierząt została załadowana w miejscowości K. w przedsiębiorstwie F. Sp. z o.o. chlewnia w K. Ładunek załadowywali pracownicy przedsiębiorstwa F. Sp. z o.o. Ja również brałem udział w załadunku. Pojazd nie posiada zegara ciśnieniowego łub innego urządzenia wskazującego rzeczywisty nacisk osi napędowej na drogę oraz rzeczywistej masy całkowitej."

W ocenie organu nie sposób przyjąć argumentację, iż strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia skoro dokonała załadunku ładunku podzielnego, którego waga była jej znana powodując przekroczenie parametrów na które podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia. Jakkolwiek załadowca nie ma możliwości ani uprawnień dotyczących wyboru i kontroli środka transportu, którym ładunek jest przemieszczany poza miejscem załadunku, to bezsprzecznym jest, iż załadowca powinien zwrócić uwagę, czy pojazd po załadunku nie będzie powodował przekroczenia dopuszczalnych norm. Również dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynika z zapisów ustawy Prawo o ruchu drogowym wraz z obowiązującymi rozporządzeniami. To właśnie załadowca powinien zbadać możliwą dopuszczalną masę całkowitą pojazdu, na który dokonano załadunku wziąwszy pod uwagę przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2003 r. poz. 262). Tymczasem kontrola wykazała przekroczenie dopuszczalnych norm w zakresie nacisku na pojedynczej osi oraz masy całkowitej. Potwierdziła to treść zeznań kierowcy, który wprost wskazał, iż załadunku dokonano na terenie skarżącej. Zdaniem organu, załadowca nie podjął żadnych czynności na terenie załadunku celem weryfikacji nacisków osi oraz rzeczywistej masy całkowitej pojazdu - pomimo posiadania wiedzy na temat załadowanej ilości towaru, jak i rzeczywistej masy całkowitej pojazdu.

W ocenie organu odwoławczego, brak zainteresowania się zarówno dopuszczalnymi normami w tym zakresie jak i możliwościami technicznymi pojazdów jest okolicznością jednoznacznie wskazującą, że skarżąca zgodziła się w pełni na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wypełnione zatem zostały przesłanki odpowiedzialności skarżącej jako załadowcy określone w art. 140aa ust. 3 pkt 2. Przekroczenie dmc pojazdu miało bezpośredni wpływ na przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu. Załadowca miał w ten sposób wpływ i z całą pewnością godził się na powstanie naruszenia. Jedyną metodą prawidłowego ustalenia masy całkowitej pojazdu jest jego zważenie na zalegalizowanych przyrządach. Ponadto załadowca sam wskazał, iż posiadał wagi za pomocą których dokonano ważenia pojazdu. Jednakże w sytuacji kiedy załadowca dokonując załadunku towaru na pojazd w takiej ilości, która powoduje jego nienormatywność, doprowadza tym samym do wypuszczenia na drogę publiczną pojazdu o łącznej masie 20,3 t godzi się i ma wpływ na powstanie naruszenia warunków przewozu drogowego. Powodując przekroczenie nacisków osi załadowca również ma wpływ i godzi się na powstanie naruszenia. Zdaniem organu II instancji ww. okoliczność jednoznacznie dowodzi, że załadowca miał wpływ, w dodatku znaczący, na powstanie naruszeń przepisów dotyczących dopuszczalnych parametrów pojazdu wypuszczając na drogę pojazd nienormatywny. Zdaniem organu odwoławczego załadowca powinien tak konstruować swoje relacje z kontrahentami - podmiotami wykonującymi przejazdy, aby pozostać w zgodzie z obowiązującymi regulacji prawnymi.

W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, poprzez wprowadzenie możliwości zastosowania sankcji w stosunku do załadowcy, ustawodawca pośrednio nałożył na niego pewne obowiązki związane z przestrzeganiem przepisów o ruchu drogowym i o drogach publicznych. Nie są one zapisane wprost w prawie, co oznacza li tylko, że ustawodawca dał wolną rękę podmiotom wymienionym w art. 140aa ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym w doborze środków umożliwiających zabezpieczenie się przed konsekwencjami finansowymi z tytułu zaistnienia przekroczenia parametrów pojazdu, w załadunku którego uczestniczyły.

Z punktu widzenia szeroko pojętych przepisów transportowych przewoźnik jest odpowiedzialny za ich przestrzeganie, w tym również za dostosowanie się do obowiązujących norm dotyczących nacisków osi i dopuszczalnej masy całkowitej. Jednakże, jak chce ustawodawca, odpowiedzialność ta może być dodatkowo rozciągnięta na inny podmiot, który przyczynił się do powstania stwierdzonych w trakcie kontroli drogowej naruszeń. Tym podmiotem jest właśnie skarżący - jako załadowca, który dopuścił do wyjazdu na drogi publiczne pojazd przekraczający dopuszczalne normy. W interesie tych podmiotów (w tym załadowcy) jest poznanie stosownych regulacji z zakresu szeroko pojętego prawa transportowego i o ruchu drogowym oraz zapewnienie takiej organizacji załadunku, by do naruszeń tych norm nie dochodziło. Załadowca winien tak skonstruować relacje prawne ze swymi kontrahentami i odbierającymi ładunki przewoźnikami, by normy te były przestrzegane.

Organ podkreślił, że wysokość nakładanych kar pieniężnych za dane naruszenie, jest ściśle określona w art. 140ab ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. Taryfikator w sposób ścisły określa wysokość kary za dane naruszenie. W sprawie niniejszej organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i karę pieniężną w wysokości 15000 (piętnaście tysięcy) złotych nałożył zgodnie z przepisami.

Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła decyzji II instancji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wyniki sprawy, a to: art. 7 k.p.a. przez to, iż organ II instancji nie podjął kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy poprzez to, iż przyjął za wystarczające ustalenia organu I — instancji, a zawarte w protokole z kontroli drogowej, czym naruszył zasadę praworządności, prawdy obiektywnej nie uwzględniając interesu społecznego i słusznego interesu obywateli do organów Państwa.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji, o uchylenie decyzji utrzymanej nią decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. i zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.).

Badając skargę wg. powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu, uzasadniającym ich uchylenie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r., nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości 15000 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. Kara ta została wymierzona skarżącej jako załadowcy towaru wobec stwierdzenia w wyniku ważenia pojazdu w czasie kontroli drogowej przekroczenia zarówno dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu jak i dopuszczalnej masy całkowitej. Podstawę prawną nałożenia na skarżącą kary pieniężnej stanowił art. 140aa ust. 3 pkt 2 prd. W świetle powyższego przepisu warunkiem odpowiedzialności m.in. załadowcy jest wpływ albo zgoda na powstanie naruszeń.

Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja została oparta na niepełnym materiale dowodowym tj. wyłącznie na protokole kontroli i zeznaniach świadka – kierowcy Pana D. Z.

Nie została przesłuchana żadna z osób ze strony załadowcy a zatem wszystkie okoliczności w sprawie nie zostały należycie wyjaśnione.

Sąd nie podzielił słuszności zarzutów naruszenia przez organ art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na wezwanie organu z dnia [...] kwietnia 2015 r., skarżąca w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. a następnie w odwołaniu od decyzji, wydanej w I instancji konsekwentnie podnosiła, że nie ma żadnego wpływu na ilość i wagę przewożonego żywca na pojedyńczych pojazdach. Kupującym od skarżącej żywiec jest firma S. SA, [...]. Dział logistyki w ww. spółce zleca poszczególnym przewoźnikom przewóz określonej liczby żywca z miejsca A do miejsca B. Są to wyspecjalizowane w przewozie żywca firmy, które trudnią się tym zawodowo. Dlatego informację o dopuszczalnych limitach wagowych poszczególnych pojazdów w tej sytuacji posiada Dział logistyki S. SA oraz określony przewoźnik.

Powyższe wyjaśnienia skarżącej, jak to słusznie uznały organy obu instancji, nie zwalniają jej od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Wprowadzając art. 140aa ust. 3 pkt 2 prd ustawodawca uznał, że nie tylko przewoźnicy ale także inne podmioty mogą być odpowiedzialne za naruszenie obowiązków lub warunków przejazdu drogowego, aczkolwiek ich odpowiedzialność opiera się na innych przesłankach niż odpowiedzialność przewoźnika. Możliwość nałożenia kary na załadowcę wymaga wykazania, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszeń. Powinien on wykazać jakie środki przedsięwziął, aby nie dopuścić do wyjazdu z miejsca załadunku pojazdu nienormatywnego. W niniejszej sprawie strona stanęła na stanowisku, że jest zwolniona od dokonania jakichkolwiek czynności, na miejscu załadunku celem weryfikacji nacisków osi oraz rzeczywistej masy całkowitej pojazdu, mimo posiadania wiedzy na temat załadowanej ilości towaru, jak i rzeczywistej masy całkowitej pojazdu (dowód: dokument dostawcy nr specyfikacja – odbioru – transportu trzody chlewnej z dnia [...] kwietnia 2015 r.). Przede wszystkim pojazd nie został zważony po załadowaniu towaru. Brak jakiegokolwiek zainteresowania dopuszczalnymi normami jak i możliwościami technicznymi pojazdu, które wynikają z powszechnie obowiązujących i dostępnych przepisów prawnych świadczy o tym, że skarżąca godziła się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. W tym stanie rzeczy wypełniona została przesłanka odpowiedzialności skarżącej jako załadowcy, określona w art. 140aa ust. 3 pkt 2 prd. Wobec jednoznacznych wyjaśnień skarżącej wynikających z jej pism procesowych o tym, że to inne podmioty zobowiązane były do przestrzegania normatywności pojazdu zbędnym było przesłuchiwanie w charakterze świadków osób uczestniczących w załadunku pojazdu.

W tym stanie rzeczy rozstrzygnięcia organów obu instancji znajdowały uzasadnienie w treści przepisów art. 64 ust. 1 i 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 2, art. 140ab ust. 1, pkt 3 lit. c), ust. 2 prd, art. 41 udp, § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2015 r., poz. 305).

Wobec nieskuteczności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.