Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1100/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 13, art. 14 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi D. C. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] 2017 r. nr [...], znak [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w K. z dnia 21 lipca 2017 r. nr [...], znak [...]


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2017 r., nr 6/ 17 znak [...], wydaną na podstawie art. 16 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 - zwanej dalej u.d.i.p.) po rozpatrzeniu wniosku D. C. z dnia 26 czerwca 2017r. o udostępnienie informacji publicznej w formie kserokopii:

- szczegółowych jadłospisów przewidzianych w tygodniach od 1 stycznia 2017 roku do 4 czerwca 2017 roku, dla każdego rodzaju diety,

- ryczałtów i wysokości oszczędności w wydatkach na żywność w stosunku do przewidzianych ryczałtów odnośnie każdego rodzaju diety od dnia 1 stycznia 2017 roku do dnia 4 czerwca 2017 roku,

Dyrektor Zakładu Karnego w K. odmówił udostępnienia informacji publicznej we wnioskowanej formie.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Zakładu Karnego w K. (dalej: "Dyrektor ZK w K.") wyjaśnił, że pismem z dnia 26 czerwca 2017r. doręczonym w dniu 28 czerwca 2017r., D. C. wniósł o udzielenie i przesłanie informacji publicznej w wyżej opisanym zakresie.

Zdaniem organu żądana informacja publiczna stanowi informację przetworzoną, zatem pismem z dnia 6 lipca 2017r. organ wezwał wnioskodawcę do wykazania, iż uzyskanie informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.i.p.

W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca podjął polemikę ze stanowiskiem Dyrektora ZK w K. w zakresie zakwalifikowania żądanej informacji do informacji przetworzonej oraz wskazał, że uzyskane informacje będą udostępniane innym zainteresowanym osobom, tak więc nie będzie służyła interesowi prywatnemu.

Decyzją z dnia [...] 2017r., Nr [...]/2017 znak: [...], Dyrektor ZK w K. odmówił udostępnienia informacji publicznej we wnioskowanej formie. Uzasadniając odmowę organ podniósł, że udzielenie informacji we wnioskowanej formie wymaga wytworzenia jakościowo nowej informacji, tj. przetworzenie pewnej sumy informacji prostych, które znajdują się w posiadaniu Zakładu, dokonania analizy posiadanych informacji, sporządzenia zestawień, statystyk itp. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że wnioskodawca winien wykazać, że udzielenie informacji publicznej przetworzonej jest nie tylko ważne dla dużego kręgu odbiorców, ale również że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej i lepszej ochrony interesu publicznego. Właśnie brak wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu przetworzonej informacji publicznej stanowił przyczynę odmowy.

Dyrektor ZK wyjaśnił ponadto, że informacja dotycząca jadłospisów dla poszczególnych rodzajów posiłków wywieszana jest codziennie na tablicach informacyjnych w oddziałach mieszkalnych, w których przebywają osoby pozbawione wolności, a ponadto informacja o posiłkach nadawana jest przez zakładowy radiowęzeł. Natomiast każdy skazany zgodnie z art. 109 §1 Kkw "otrzymuje trzy razy dziennie napój i posiłki o odpowiedniej wartości odżywczej, w tym co najmniej jeden posiłek gorący, z uwzględnieniem rodzaju wykonywanej pracy i wieku skazanego, a w miarę możliwości także wymogów religijnych i kulturowych. Skazany, którego stan zdrowia tego wymaga, otrzymuje wyżywienie według wskazań lekarza". W Zakładzie Karnym w K. skazani żywieni są zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 lutego 2016 roku w sprawie wyżywienia osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych oraz Zarządzeniem Nr 66/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 06.09.2010r. w sprawie gospodarki żywnościowej w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej. Ww. akty prawne nie określają gramatury produktów podawanych w ramach śniadań i kolacji. Gramatura tych produktów związana jest ściśle z wartością całodziennej racji pokarmowej, której kaloryczność i procentowa zawartość składników odżywczych powinna być odpowiednio zbilansowana, a tym samym spełniać określone wymagania, tj. zawierać nie mniej niż 2 800 kcal w artykułach żywnościowych dla osadzonych w wieku do ukończenia 18 roku życia, a dla pozostałych nie mniej niż 2600 kcal. Obowiązujące przepisy nie nakładają więc na administrację jednostek penitencjarnych obowiązku sporządzania jadłospisów szczegółowych

Powyższą decyzję zaskarżył D. C., nie uzasadniając swego stanowiska i nie podając podstaw zaskarżenia.

Decyzją z dnia [...] 2017 roku, nr [...], Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko Dyrektora ZK w K., iż żądana informacja stanowi informację przetworzoną. Organ II instancji podniósł, że ocena, czy informacja publiczna ma postać przetworzoną, musi być dokonana w sposób zindywidualizowany, w tym sensie, iż powinna uwzględniać uwarunkowania konkretnej sprawy zainicjowanej wnioskiem o udzielenie tej informacji, które determinują konkluzje, jakie w wyniku tej oceny można sformułować. Dokonując takiej oceny organ I instancji wskazał, że nie dysponuje gotową informacją, o której udostępnienie wnosi odwołujący. Udostępnienie zaś informacji publicznej we wnioskowanej formie wymagałoby uprzedniego przetworzenia pewnej sumy informacji prostych, które są w posiadaniu ZK w K.. Organ wskazał ponadto, że czynnościami koniecznymi do udzielenia informacji w żądanej formie i zakresie są m.in.: sporządzenie zestawień, dokonanie analizy posiadanych informacji, sporządzenie statystyk itp. Na tej podstawie uznano, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, co jest w pełni uzasadnione. Zgodnie z ugruntowanym już stanowiskiem sądów administracyjnych, suma informacji prostych może być traktowana jako informacja przetworzona, jeżeli powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej. Ocena charakteru żądanej informacji dokonana przez organ I instancji jest zatem prawidłowa i zgodna z prawem.

Organ II instancji podzielił stanowisko Dyrektora ZK w K. dotyczące oceny, że wnioskujący nie wykazał ziszczenia się ustawowej przesłanki warunkującej uzyskanie informacji publicznej przetworzonej. Za taki nie można uznać informację wnioskodawcy zawartą w piśmie z dnia 19 lipca 2017r., które zawiera w przeważającej części polemikę z kwalifikacją żądanej informacji, a dla wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego wnioskodawca wskazał na hipotetyczne zainteresowanie informacją jakiejś abstrakcyjnej grupy potencjalnych odbiorców i zawarł zapowiedź o możliwości jej rozpowszechnienia. Organ podzielił stanowisko Dyrektora ZK w K., że wnioskodawca nie wykazał, że uzyskanie żądanej informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Spełnienia ustawowego warunku do uzyskania wnioskowanej informacji organ nie zidentyfikował również w toku przeprowadzonych czynności rozpoznawczych. Zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych, "warunkiem spełnienia przesłanki art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest nie tylko szczególna istotność problemu, którego dotyczy żądana informacja, ale również występująca po stronie osoby wnioskodawcy możliwość rzeczywistego i efektywnego użycia uzyskanej informacji do działań dotyczących szczególnie istotnych interesów publicznych" (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 października 2016r. sygn. II SA/Gd 432/16), zaś "interes publiczny wiązać się musi z działaniem mającym cechy skuteczności, tj. takim, które polega na realnym oddziaływaniu na funkcjonowanie instytucji publicznych" (WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2017r. sygn. II SA/Wa 1677/16). Podobnie też WSA w Warszawie w wyroku z dnia 3 lutego 2017r.sygn. I OSK 1068/15: "zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Brak wskazania przez wnioskodawcę, w czym upatruje on szczególnej istotności dla interesu publicznego żądanej informacji publicznej istotnie ogranicza możliwość poczynienia przez podmiot zobowiązany stosownych ustaleń i w konsekwencji uwzględnienia wniosku".

Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy uznał, ze ocena dokonana przez organ I instancji jest prawidłowa i prawnie uzasadniona. Wnioskodawca nie wykazał, że mógłby z uzyskanej informacji uczynić użytek dla dobra publicznego i to w sposób, jaki nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji. Przeprowadzona przez organ II instancji ocena również nie doprowadziła do wniosku, że odwołujący ma indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania żądanej informacji dotyczących szczególnie istotnych interesów publicznych.

D. C. pismem z dnia 21 października 2017 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wniósł o udostępnienie akt postępowania, które posłużyły do wydania decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej. Wyjaśnił, że dokumenty te pozwolą mu na sporządzenie uzasadnienia do złożonej skargi. Pismo z dnia 21 października 2017r. Sąd zadekretował jako skargę na decyzję tego organu z dnia 15 września 2017 r.

Postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 19 lutego 2018 r. skarżący został zwolniony od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych oraz ustanowiono dla niego adwokata, którego wyznaczyła Okręgowa Rada Adwokacka w P.. Pełnomocnikiem skarżącego ustanowiony został adwokat W. G., który pismem z dnia 6 lipca 2018 r., precyzując skargę, zakwestionował w całości decyzję nr [...] Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] 2017 roku, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie:

a) art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 u.d.i.p. poprzez uznanie, że żądana przez skarżącego we wniosku z dnia 26 czerwca 2017 r. informacja w postaci szczegółowych jadłospisów przewidzianych w tygodniach od 1 stycznia 2017 roku do 4 czerwca 2017 roku, dla każdego rodzaju diety, ryczałtów i wysokości oszczędności w wydatkach na żywność w stosunku do przewidzianych ryczałtów odnośnie każdego rodzaju diety od dnia 1 stycznia 2017 roku do dnia 4 czerwca 2017 roku, stanowi informację przetworzoną, którą można uzyskać jedynie w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, podczas gdy rzeczywiście stanowi ona informację prostą, gdyż organ, na podstawie § 16 Zarządzenia nr 66/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 6 września 2010 roku w sprawie gospodarki żywnościowej w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej zobowiązany jest do prowadzenia dokumentacji w zakresie i w kształcie żądanym przez skarżącego, a zatem musi być w jej posiadaniu i obowiązany był do jej udostępnienia skarżącemu;

b) art. 2 ust. 1 u.d.i.p. poprzez bezpodstawną odmowę skarżącemu prawa dostępu do informacji publicznej w zakresie przez niego żądanym, podczas gdy prawo to podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych wyłącznie w art. 5 u.d.i.p, przy czym w przedmiotowej sprawie okoliczności takie nie zaistniały,

c) art. 7 k.p.a., poprzez brak zbadania przez organ, czy organ I instancji rzeczywiście nie był w posiadaniu żądanej przez niego informacji publicznej, a w konsekwencji bezpodstawną odmowę skarżącemu prawa dostępu do informacji publicznej w zakresie przez niego żądanym, a nadto uniemożliwienie skarżącemu uzasadnienia odwołania w czasie późniejszym i rozpoznanie odwołania bez uzasadnienia, podczas gdy organ był obowiązany do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,

d) art. 8 ust. 1 i 2 k.p.a., poprzez bezpodstawną odmowę skarżącemu prawa dostępu do informacji publicznej w zakresie przez niego żądanym, podczas gdy inne organy, do których zwracał się skarżący z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w podobnym zakresie, informację tę udostępniały, a organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie powinny odstępować od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, a nadto powinny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,

Pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji nr [...] Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] 2017 roku w całości oraz o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, nieopłaconych nawet w części, powiększonych o należny podatek od towarów i usług.

W uzasadnieniu pisma pełnomocnik skarżącego podniósł, że bezzasadnie organ przyjął stanowisko organu I instancji i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stosownie bowiem do § 16 Zarządzenia nr 66/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 1 września 2010 roku w sprawie gospodarki żywnościowej w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej, jednostki te obowiązane są do prowadzenia ewidencji i dokumentacji w zakresie żywienia ludzi i zwierząt, takiej jak: raport stanu żywionych (podstawowy, uzupełniający), jadłospis, asygnata rozchodowa artykułów żywnościowych, asygnata zaopatrzenia żywnościowego, książka materiałowa ilościowo-wartościowa, zestawienia kontrolne dziennych kosztów żywienia (pkt 1-6). Zarządzenie w §19 wyraźnie wskazuje, jakie informacje winny znaleźć się w jadłospisie, w tym faktyczny koszt posiłków oraz różnicę kosztu posiłków w stosunku do wysokości stawki dziennej (pkt 1-16). Nadto, stosownie do § 27 ww. rozporządzenia, jednostki organizacyjne Służby Więziennej obowiązane są do prowadzenia zestawienia kontrolnego dziennych kosztów wyżywienia, które służą do ewidencji i kontroli rzeczywistych dziennych kosztów poniesionych na wyżywienie w ramach określonej normy wyżywienia i rodzaju diety. W zestawieniu kontrolnym dziennych kosztów wyżywienia, sporządzanym na podstawie raportu stanu żywionych oraz wycenionej asygnaty rozchodowej artykułów żywnościowych, podaje się m.in.: wysokość stawki dziennej, ilość wydanych porcji w danym dniu, zgodnie z raportem stanu żywionych, wartość ryczałtową wydanych porcji (iloczyn ilości racji i wysokości należnej stawki dziennej) w danym dniu, wartość faktyczną wydanych porcji, w danym dniu, oszczędności lub przekroczenia wysokości stawki dziennej (różnica wartości ryczałtowej wydanych porcji i wartości faktycznej wydanych porcji), w danym dniu, ogólną ilość wydanych porcji, w danym miesiącu, ogólną wartość ryczałtową wydanych porcji, w danym miesiącu, zgodnie z należną wysokością stawek dziennych, ogólną wartość faktyczną wydanych porcji w danym miesiącu, ogólne oszczędności lub przekroczenia wysokości stawki dziennej, w danym miesiącu, ogólne oszczędności lub przekroczenia wysokości stawki dziennej, narastająco od początku roku kalendarzowego (pkt 1-10).

Wbrew zatem stanowisku organu I instancji, obowiązujące przepisy nakładają na niego obowiązek sporządzania jadłospisów szczegółowych oraz dokumentacji dotyczącej ryczałtów i wysokości oszczędności w wydatkach na żywność w stosunku do przewidzianych ryczałtów odnośnie każdego rodzaju diety od dnia 1 stycznia 2017 roku do dnia 4 czerwca 2017 roku. Sporządzanie tak szczegółowego jadłospisu, a także zestawień kontrolnych dziennych kosztów wyżywienia jest uzasadnione przede wszystkim ze względu na określoną w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 lutego 2016 roku w sprawie wyżywienia osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych, a także w § 20 ww. zarządzenia wagę finalnych dań gotowych, ich wartość energetyczną, odżywczą, zawartość warzyw i owoców, a nadto minimalny dzienny koszt posiłków i napojów przygotowywanych i podawanych osadzonym w jednostkach penitencjarnych.

Dalej podniesiono, że rozporządzenie i zarządzenie określają w tak precyzyjny sposób wagę, wartość i koszt posiłków, ze względu na interes osadzonych. Prowadzenie tak szczegółowych jadłospisów ma na celu kontrolę prawidłowości żywienia osób przebywających w jednostkach Służby Więziennej. Osadzeni, znając szczegółowy jadłospis, mają m.in. możliwość weryfikacji rzeczywistej wagi posiłków z gramaturą przewidzianą w jadłospisie, która winna być zgoda z przepisami ww. aktów prawnych. Skoro zatem organ I instancji obowiązany jest do prowadzenia tego typu jadłospisów na każdy dzień, a nadto do prowadzenia zestawień kontrolnych dziennych kosztów wyżywienia, to bezpodstawne jest twierdzenie o konieczności opracowywania tych dokumentów. Informacją prostą jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie, w jakiej posiada. W tym przypadku należało jedynie udostępnić skarżącemu jadłospisy oraz zestawienia kontrolne dziennych kosztów wyżywienia na dni od 1 stycznia do 4 czerwca 2017 roku. Do tego udostępnienia nie było konieczne dokonywanie żadnych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu. Organ nie wskazał zresztą, jakie dokładnie czynności musiałby podjąć w celu udostępnienia skarżącemu informacji o dostęp do których wystąpił, powołując się jedynie na przykłady z orzecznictwa, dotyczące definicji informacji przetworzonej.

Suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona. Wymaga to jednak właściwego wyjaśnienia oraz prawidłowego uzasadnienia decyzji o odmowie. Decyzja w której nie wskazano ani ilości dokumentów, z których dane składają się na żądane informacje, ani też zakresu koniecznych działań niezbędnych do udzielenia żądanej informacji, lecz której uzasadnienie ograniczyło się wyłącznie do odwołania do poglądów orzeczniczych, jest arbitralna i nie poddaje się jakiejkolwiek weryfikacji. Takiego właśnie merytorycznego uzasadnienia w skarżonej decyzji zabrakło, organ II instancji nie zbadał w żaden sposób, jakie działania musiałby podjąć Dyrektor ZK w K., ażeby udzielić skarżącemu informacji, czy wiązałoby się to z nakładem pracy, środków finansowych czy czasu.

Odnosząc się do kwestii zaistnienia okoliczności uzasadniających ograniczenie prawa skarżącego do informacji publicznej pełnomocnik podniósł, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z wskazanych w art. 5 ustawy przesłanek. Wobec powyższego organ bezpodstawnie odmówił skarżącemu dostępu do informacji publicznej, dotyczącej wyżywienia w ZK w K..

Kończąc podniesiono, że skarżący zgłosił wnioski o udostępnienie jadłospisów szczegółowych nie tylko do administracji ZK w K., ale również do kierowników innych jednostek penitencjarnych. Dyrektorzy ZK we W., W. , C., P. , J. , uwzględnili wnioski skarżącego i udostępnili mu szczegółowe jadłospisy na dzień 10 stycznia 2018 r. oraz 1 lutego 2018 r. Zdaniem pełnomocnika istnieje utrwalona praktyka organów, polegająca na udostępnianiu wnioskodawcom informacji publicznej w formie jadłospisów szczegółowych. Żaden z pięciu organów nie wskazywał, że żądana przez skarżącego informacja jest informacją przetworzoną i nie uzależniał jej udostępnienia od wykazania przez skarżącego szczególnie istotnego interesu publicznego.

Podsumowując, pełnomocnik skarżącego podniósł, że żądana przez skarżącego informacja publiczna musi znajdować się w posiadaniu organu I instancji w formie informacji prostych, bowiem organ I instancji, na mocy szczególnych aktów prawnych obowiązany jest do prowadzenia dokumentacji w takim zakresie, jakiego żąda skarżący. Aby udostępnić skarżącemu informację w takim kształcie i formie jakiej żądał nie było zatem konieczne przetwarzanie informacji, a jedynie jej wyszukanie z całego zbioru i udzielenie jej skarżącemu w takiej formie, w jakiej organ ją posiadał.

Do pisma załączono powołane pisma Dyrektorów ZK wraz z załącznikami.

Odpowiadając na skargę pełnomocnik Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie. Wniosek o odrzucenie skargi oparto na stwierdzeniu, że skarga wniesiona została dopiero pismem złożonym przez pełnomocnika skarżącego z dnia 16 lipca 2018 r. Zarówno z wcześniejszej korespondencji kierowanej przez skarżącego, jak i z pisma pełnomocnika wynika, że nie było wcześniej złożone inne pismo, które spełniałoby wymogi formalne skargi, a pismo z dnia 21 października 2017r. zatytułowane jako "Wniosek" było w rzeczywistości tylko zapowiedzią złożenia skargi. Zatem pismo pełnomocnika zatytułowane jako "uzupełnienie skargi" winno być potraktowane jako skarga właściwa, która jako złożona po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia winna zostać odrzucona.

Uzasadniając wniosek ewentualny o oddalenie skargi organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko dodatkowo argumentując, że żaden przepis prawa, w tym wskazane Zarządzenie nr 66/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 6 września 2010r. w sprawie gospodarki żywnościowej w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej, zmienione zarządzeniem Nr 6/2013 z dnia 18 lutego 2013r., nie przewiduje sporządzania tygodniowych jadłospisów oraz informacji o kosztach i ryczałtach. Nieuzasadnione jest zatem twierdzenie skarżącego, że organ jest w posiadaniu informacji zgodnej z wnioskiem. Udzielenie zaś informacji poprzez udostępnienie jadłospisów dziennych stanowiłoby nieuprawnioną modyfikację treści wniosku, a w istocie sprowadzałoby się do nieudzielenia jej w ogóle. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądowym udzielenie informacji publicznej niezgodnej z treścią żądania przez zobowiązany organ ocenia się jako bezczynność adresata wniosku (wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 24.01.2018r. sygn. II SAB/Go 126/17). Dlatego za chybione należy uznać argumenty skarżącego jakoby organ udzielając informacji w ujęciu dziennym rozpatrzyłby wniosek zgodnie z żądaniem.

Powoływane przez skarżącego okoliczności, jakoby inne jednostki penitencjarne udzielały informacji poprzez udostępnienie jadłospisu dziennego, pozostają obojętne dla niniejszej sprawy. Z przedłożonych dokumentów wynika, że jednostki te działałaby zgodnie z treścią złożonych do nich wniosków. Ich przedmiot nie był jednak tożsamy z wnioskiem w niniejszej sprawie. Skoro tak, to powoływanie się na utrwaloną praktykę jest nieuzasadnione. Skarżący sam wskazuje, że utrwalona praktyka dotyczy rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Nie można jednak pominąć kluczowej okoliczności dotyczącej tożsamości przedmiotu sprawy. Natomiast zgodzić się należy z twierdzeniem, że proces przetwarzania musi prowadzić do uzyskania jakościowo nowej informacji wykreowanej z informacji jednostkowych, a informacja przetworzona to taka, która musi zostać wytworzona w oparciu o istniejące dokumenty. Z taką właśnie informacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Informacja w zakresie, jaki żąda skarżący, musiałaby być specjalnie przygotowana na potrzeby rozpatrzenia wniosku. Jest więc informacją przetworzoną. Stanowisko organu potwierdza orzecznictwo sądowe.

Ustosunkowując się do zarzutów, organ podniósł, że jako adresat wniosku o udzielenie informacji publicznej jest związany treścią tego wniosku i nie ma prawnej możliwości jej modyfikacji. Bezzasadne jest twierdzenie skarżącego, jakoby organ II instancji nie był w posiadaniu wiedzy, jakimi informacjami dysponuje organ I instancji. Takie twierdzenia są gołosłowne, nie zostały też zresztą w żaden sposób potwierdzone lub chociażby uprawdopodobnione. Skarżący pomija fakt, iż organ II instancji jest organem sprawującym nadzór nad jednostkami penitencjarnymi w zakresie określonym w szczególności w art. 12 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r. o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2017r. poz. 631 z późn. zm.). Stąd fakt, iż w jednostkach penitencjarnych sporządzane są jadłospisy w ujęciu dziennym, a nie tygodniowym, jest znany i nie stanowi okoliczności wymagającej dodatkowych ustaleń. Zresztą skarżący sam jest w posiadaniu wiedzy w tym zakresie, tylko błędnie ją interpretuje. Nieuprawniony jest też zarzut, jakoby organ uniemożliwił skarżącemu uzasadnienie odwołania. Zgodnie z art. 128 k.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. A zatem brak uzasadnienia nie stanowił przeszkody do rozpatrzenia odwołania, co zresztą uczyniono. Jak wskazał skarżący, uzasadnienie miało nastąpić po zapoznaniu się strony z aktami prawnymi wskazanymi w decyzji. Nie była to więc przeszkoda uniemożliwiająca rozpatrzenie odwołania. Zresztą, jak wynika z akt sprawy, skarżący co do zasady nie uzasadnia środków zaskarżenia.

Zdaniem organu nie można też zgodzić się z zarzutem dotyczącym naruszenia art. 2 u.d.i.p. i uzasadnieniem tegoż zarzutu. Skarżący pomija fakt, iż prawo do uzyskania informacji publiczne jest ograniczone m.in. przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy, przewidującym uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wezwany do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu informacji, skarżący przesłanki tej nie wykazał w ogóle. Organ wskazał na linię orzeczniczą, zgodnie z którą "prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej.

Na rozprawie sądowoadministracyjnej w dniu 2 sierpnia 2018 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że bezzasadny jest wniosek o odrzucenie skargi. Pismo z 16 lipca 2018 r. należy traktować jako uzupełnienie skargi własnej skarżącego, w której wyraził on swoje niezadowolenie z zaskarżonej decyzji, i która prawidłowo została uznana za skargę. Skarżący mógł nie posiadać wiedzy, że zestawienia jadłospisów są sporządzane jako dzienne, a nie tygodniowe. Skarżącemu chodziło o uzyskanie informacji co do każdego dnia tygodnia, a nie w zestawieniu tygodniowym. Skarżący wykazał, iż udostępnienie informacji jest istotne dla interesu publicznego. On oraz inni osadzeni wskazywali na nieprawidłowości w Zakładzie Karnym w zakresie wyżywienia, a uzyskana informacja pozwoliłaby skontrolować, czy służby więzienni zastosowują się do obowiązujących przepisów oraz czy efektywne jest gospodarowanie środkami publicznymi. Pełnomocnik wskazał na dwa orzeczenia NSA o sygn. I OSK 787/10 i sygn. I OSK 1313/14. Podnosi również, że obowiązek zapewnienia osadzonym prawidłowego wyżywienia wynika także z art. 109 Kkw oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 19.02.2016 roku.

Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko z odpowiedzi na skargę oraz w piśmie z dnia 27.07.2018r. Wyjaśnił, że nieuprawnione są zarzuty co do nieprawidłowości w żywieniu osadzonych w ZK w K.. W tym zakresie organ udzielił odpowiedzi skarżącemu w toku postępowania. Zdaniem pełnomocnika skarżący miał świadomość, że sporządzone są jadłospisy dzienne, bowiem wcześniejsze wnioski tak właśnie formułował. W rozpatrywanym przypadku zażądał informacji - zestawień tygodniowych jadłospisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje;

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem oceny Sądu w tak określonym zakresie jest decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia 15 września 2017 roku, nr [...], wydana na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 – dalej u.d.i.p.), w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., którą organ utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję Dyrektora ZK w K. z dnia 21 lipca 2017 r. nr [...]/2017 o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Wymienione decyzje wydane zostały po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 26 czerwca 2017 r., skierowanego do Dyrektora ZK w K., o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: "szczegółowych jadłospisów przewidzianych w tygodniach od 1 stycznia 2017r. do 4 czerwca 2017r. dla każdego rodzaju diety" oraz "ryczałtów i wysokości oszczędności w wydatkach na żywność w stosunku do przewidzianych ryczałtów odnośnie każdego rodzaju diety, od dnia 1 stycznia 2017r. do 4 czerwca 2017r."

Podstawę materialnoprawną kwestionowanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., powołanym w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną (jak przyjął organ), czy też jest informacją prostą (jak uważa strona skarżąca). W razie przyjęcia, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, konieczne staje się rozstrzygnięcie drugiej kwestii, a mianowicie, czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W pierwszej kolejności zauważyć jednakże należy, że organ odmawiając udostępnienia wnioskowanych informacji w formie decyzji administracyjnej, wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., prawidłowo uznał, że jest podmiotem obowiązanym do realizacji wniosku w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Dyrektor Zakładu Karnego, do którego wpłynął wniosek skarżącego, jest podmiotem, na którym ciąży obowiązek udzielenia informacji publicznej, zgodnie bowiem z odrębnymi przepisami, w ramach powierzonych mu zadań reprezentuje Skarb Państwa (art. 4 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.). Spełniony został zatem w niniejszej sprawie zakres podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Z kolei przedmiot wniosku w analizowanej sprawie obejmował informacje mające walor informacji publicznej, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ dotyczy dokumentów bezpośrednio związanych z wydatkowaniem środków publicznych oraz związanych z realizacją zadań o charakterze publicznym danego podmiotu. Informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych - niezależnie od tego, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się odnosić do sfery faktów.

Wskazać nadto należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Dodać również należy, że stosownie do treści art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zatem wobec treści wniosku skarżącego z dnia 26 czerwca 2017r. uznać należy, że zawierał on wniosek o udostępnienie informacji publicznej, który skierowany został do podmiotu zobowiązanego do jego załatwienia.

Skarżący zwrócił się o wydanie kserokopii szczegółowych jadłospisów przewidzianych w tygodniach od 1 stycznia 2017 roku do 4 czerwca 2017 roku, dla każdego rodzaju diety oraz ryczałtów i wysokości oszczędności w wydatkach na żywność w stosunku do przewidzianych ryczałtów odnośnie każdego rodzaju diety od dnia 1 stycznia 2017 roku do dnia 4 czerwca 2017 roku. Wniosek dotyczył informacji wytworzonych w Zakładzie Karnym w K., w którym aktualnie skarżący przebywał.

Na etapie postępowania sądowoadministracyjnego kwestią sporną jest prawidłowe odczytanie wniosku skarżącego, tj. czy zwrócił się o wydanie kserokopii szczegółowych jadłospisów przewidzianych w tygodniach, czy za każdy dzień od 1 stycznia 2017 roku do 4 czerwca 2017 roku. Zważyć należy, że organy obu instancji kwestii tej nie wyjaśniały, a przyczyną odmowy udostępnienia żądanej informacji było uznanie, że skarżący nie wykazał, iż udzielenie informacji publicznej przetworzonej jest nie tylko ważne dla dużego kręgu odbiorców, ale również że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej i lepszej ochrony interesu publicznego. Wydając decyzje organy obu instancji nie rozważały, czy skarżącemu chodziło o uzyskanie informacji za każdy dzień, czy w zestawieniach tygodniowych. Dopiero w odpowiedzi na skargę pełnomocnik Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej podniósł, że żądanie informacji w zestawieniach tygodniowych stanowi informację, której organ nie posiada i konieczne jest jej wytworzenie.

Odnosząc się do stanowiska organu należy zatem wskazać, że treść wniosku skarżącego w opinii Sądu faktycznie może budzić wątpliwości co do przedmiotu żądania. O ile bowiem wniosek z dnia 26 czerwca 2017 r. obejmował żądanie udostępnienia jadłospisów przewidzianych w tygodniach od 1 stycznia 2017 roku do 4 czerwca 2017 roku, dla każdego rodzaju diety, to w piśmie z dnia 19 lipca 2017 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie z dnia 6 lipca 2017 r. skarżący podał, że zwrócił się o udostępnienie "kserokopii szczegółowych jadłospisów za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 4 czerwca 2017 r., dla każdego rodzaju diety (...)". W takiej sytuacji, gdy we wniosku niewystarczająco dokładnie określono przedmiot żądania, organ winien zwrócić się do wnoszącego o sprecyzowanie treści żądania.

W świetle powyższego wydane w sprawie decyzje uznać należy za podjęte bez wyjaśnienia istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy stanu faktycznego. O ile bowiem potwierdziłoby się, że skarżącemu chodziło o uzyskanie informacji objętej wnioskiem w zestawieniach tygodniowych, to niewątpliwie taka informacja miałaby charakter informacji przetworzonej i w takiej sytuacji konieczne byłoby wykazanie przez niego, czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W takiej sytuacji nie zachodziłaby konieczność przeprowadzania oceny, jaki charakter mają informacje obejmujące jadłospisy oraz ryczałty i wysokości oszczędności w wydatkach na żywność w stosunku do przewidzianych ryczałtów odnośnie każdego rodzaju diety, o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast "informacją przetworzoną" jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja przetworzona to taka informacja, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13, LEX nr 1368968). Wielokrotnie wyjaśniano w wyrokach sądów, że przetworzenie informacji to zebranie lub zsumowanie pojedynczych informacji powstałych na podstawie różnych kryteriów, które wymagają odpowiedniego zestawienia, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia stosownych czynności analitycznych, a także zgromadzenia informacji prostych poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ich ilość konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne do jego prawidłowego funkcjonowania.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przy tym podkreśla się, że wadliwe jest bardzo wąskie rozumienie pojęcia informacji przetworzonej wprowadzające przesłankę koniecznego wytworzenia jakościowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy (opracowaniu nawet prostego zestawienia w tym zakresie). Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów jakie musi ponieść organ, czasochłonności czy liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1513/15, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2015r., I OSK 863/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11).

Podkreśla się też, że jeżeli do utworzenia zbioru informacji prostych jest wymagany znaczny nakład środków i zaangażowania pracowników, a w szczególności, gdy w celu wybrania dokumentów, o które wnioskuje osoba zainteresowana, jest wymagane dokonanie analizy całego zasobu posiadanych dokumentów, to informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok WSA Krakowie z dnia 17 marca 2017 r., II SA/Kr 1612/16, CBOSA; wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. I OSK 202/12, Lex nr 1264654).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że kwestię wyżywienia osób osadzonych w zakładach karnych reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 lutego 2016 r. w sprawie wyżywienia osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2016 r. poz. 302). Przywołane rozporządzenie wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 109 § 3 Kodeksu karnego wykonawczego (Kkw). Zgodnie z tym przepisem Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje posiłków i napojów wydawanych osadzonym w zakładach karnych i aresztach śledczych, ich wartość odżywczą i energetyczną, a także minimalny dzienny koszt posiłków i napojów, uwzględniając wiek, stan zdrowia osadzonego i rodzaj wykonywanej przez niego pracy, konieczność zapewnienia posiłków i napojów osadzonym przyjmowanym do zakładu karnego lub aresztu śledczego i je opuszczającym, oraz przebywającym poza zakładem karnym lub aresztem śledczym, a także mając na uwadze konieczność zapewnienia warzyw i owoców w ciągu dnia. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że w § 2 ust. 1 rozporządzenia wymienione zostały rodzaje posiłków jakie wydawane są osobom osadzonym w zakładach karnych i aresztach śledczych. Mowa jest o poszczególnych rodzajach diet wydawanych ze względu na konkretną sytuację osób osadzonych. Należy również wskazać, że poszczególne rodzaje posiłków, wymienione w § 2 ust. 1 rozporządzenia, stanowią obligatoryjny element wyżywienia osadzonych w zakładach karnych oraz aresztach - w tym znaczeniu, że w sytuacji uzasadniającej przygotowanie danego rodzaju posiłku powinien on w jadłospisie występować. W ZK w K. powinny być zatem sporządzane jadłospisy, w tym dla poszczególnych diet.

Zauważyć nadto należy, że również stanowisko organu potwierdza, że w danej jednostce penitencjarnej osadzonym wydawane są posiłki zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 lutego 2016 r. w sprawie wyżywienia osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych, a jadłospisy jako dokumenty są wytwarzane i codziennie wywieszane są na tablicach informacyjnych. Podnieść również należy, że udostępnienie dokumentu w postaci jadłospisu poprzez wywieszenie go w miejscu ogólnie dostępnym oraz poprzez jego odczytanie przez radiowęzeł, nie zwalania organu od obowiązku udzielenia informacji w trybie art. 10 u.d.i.p. W myśl art. 10 ust. 1 ustawy informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek.

Należy również podzielić stanowisko pełnomocnika skarżącego, iż stosownie do § 16 Zarządzenia nr 66/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 1 września 2010 roku w sprawie gospodarki żywnościowej w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej, jednostki te obowiązane są do prowadzenia ewidencji i dokumentacji w zakresie żywienia ludzi i zwierząt, takiej jak: raport stanu żywionych (podstawowy, uzupełniający), jadłospis, asygnata rozchodowa artykułów żywnościowych, asygnata zaopatrzenia żywnościowego, książka materiałowa ilościowo-wartościowa, zestawienia kontrolne dziennych kosztów żywienia (pkt 1-6). Do tego udostępnienia nie było konieczne dokonywanie żadnych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu. Organ nie wskazał przy tym, jakie dokładnie czynności musiałby podjąć w celu udostępnienia skarżącemu informacji o dostęp do których wystąpił. Decyzja w której nie wskazano ani ilości dokumentów, z których dane składają się na żądane informacje, ani też zakresu koniecznych działań niezbędnych do udzielenia żądanej informacji, nie poddaje się jakiejkolwiek weryfikacji. Takiego właśnie merytorycznego uzasadnienia w zaskarżonej decyzji zabrakło, a rozpatrujące sprawę organy nie wyjaśniły, jakie działania musiałby podjąć Dyrektor ZK w K., ażeby udzielić skarżącemu informacji, czy wiązałoby się to z nakładem pracy, środków finansowych czy czasu, a jeśli tak – to z jakimi. Wskazać w tym miejscu należy, iż w sytuacji, gdy udostępnienie informacji publicznej wiązałoby się z ponoszeniem przez organ wysokich kosztów, możliwe jest ustalenie opłaty za udostępnienie informacji.

Rozpoznając wniosek o udostępnienie informacji publicznej na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot w zależności od okoliczności danej sprawy, zobowiązany jest udostępnić żądaną informację publiczną w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. (jest to czynność materialno-techniczna, której formy przepisy prawa nie określają), wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), bądź wydać decyzję o umorzeniu postępowania w sytuacjach, o jakich mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wniosek skarżącego z dnia 26 czerwca 2017 r. nie został prawidłowo rozpatrzony. Nie wyjaśniono treści żądania skarżącego, jak również nie wykazano okoliczności, które pozwoliłyby uznać, że żądane informacje stanowią informację przetworzoną – z racji ilości żądanych dokumentów – o ile zostanie potwierdzone przez skarżącego, że domagał się informacji za każdy dzień w okresie od stycznia do czerwca 2017 r. – jak i nakładu pracy koniecznego do ich zebrania.

Kończąc Sąd wskazuje, że nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek organu o odrzucenie skargi z racji wniesienia jej po terminie. Nie ma bowiem wątpliwości, że pismem z dnia 21 października 2017 r., zatytułowanym jako "Wniosek", D. C. wniósł skargę. W uzasadnieniu wniosku, w którym jako adresata wskazano tut. Sąd, skarżący podał, że udostępnienie mu akt sprawy umożliwi sporządzenie uzasadnienia do złożonej skargi.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w K. z dnia [...] 2017 r. nr [...] znak [...]

Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji uwzględni wskazania co do dalszego postępowania, które wynikają wprost z powyższych rozważań.