Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 1095/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-11-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6293 Przejęcie gospodarstw rolnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 175, art. 178, art. 194 § 3, art. 197 § 2 oraz art. 285 I
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 12 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia R.O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 25 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Go 1095/12 w przedmiocie odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia wydanego w sprawie ze skargi R.O. na orzeczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie przejścia gospodarstwa rolnego z mocy prawa na własność Państwa bez odszkodowania postanawia: odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

R.O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na orzeczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa z dnia [...] listopada 1960 r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ ten, działając na podstawie art. 15 pkt 1 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. Nr 18, poz. 107), art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. (Dz. U. Nr 39, poz. 174) stwierdził, że całość gospodarstwa rolnego o powierzchni 7,8 ha, położone we wsi [...], stanowiące własność E.O. (ojca skarżącego) na podstawie aktu nadania nr [...] z dnia [...] września 1947 r., przeszło z mocy prawa na własność Państwa, bez żadnego odszkodowania.

W dniu 21 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 określanej dalej jako p.p.s.a. ) odrzucił wyżej wymienioną skargę R.O..

Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. (sporządzonym osobiście) i sprecyzowanym na wezwanie Sądu pismem z dnia [...] maja 2014 r. i [...] czerwca 2014 r., skarżący wniósł do tutejszego Sądu skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia t.j. postanowienia WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 21 stycznia 2013 r., II SA/Go 1095/12.

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę R.O. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 21 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Go 1095/12. Postanowienie zostało doręczone R.O. dnia 1 września 2014 r. W dniu 5 września 2014 r. do Sądu wpłynęło kolejne pismo R.O. (nadane na poczcie w dniu 3 września 2014 r.), w którym wskazał, że stanowi ono zażalenie, skargę na kolejne postanowienie z dnia 25 sierpnia 2014 r. Skarżący wskazał, ze sąd znajduje podstawy do wydawania kolejnych postanowień, w tym do odrzucenia jego skargi postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2014 r. nie uwzględniając okoliczności, iż nie jest on reprezentowany przez adwokata, a sam nie potrafi odnaleźć właściwej podstawy do wzruszenia kwestionowanych rozstrzygnięć.

Przewodniczący Wydziału na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. wezwał ustanowionego z urzędu pełnomocnika do usunięcia braku formalnego przez oznaczenie jego rodzaju, w szczególności przez sprecyzowanie czy stanowi ono zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 25 sierpnia 2014 r. – pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W dniu 14 października 2014 r. do Sądu wpłynęło pismo adwokata P.M., ustanowionego w ramach przyznanego prawa pomocy, zawierające oświadczenie, iż pismo z dnia [...] września 2014 r. jest nieaktualne, gdyż skarżący otrzymał już pełnomocnika z urzędu, a w chwili obecnej oczekuje wyznaczenia pełnomocnika z siedzibą kancelarii w [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 285f § 1 p.p.s.a. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. Z § 3 tego przepisu wynika, że skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Nadto zgodnie z art. 285 l p.p.s.a. w przypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Tym samym przepisy rozdziału I "Skarga kasacyjna" Działu IV p.p.s.a znajdą zastosowanie np. w odniesieniu zarówno do wymogów formalnych skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jak również w odniesieniu do zażalenia wnoszonego na ewentualnie wydane postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W myśl art. 194 § pkt 7 p.p.s.a. w zw. z art. 285l p.p.s.a. na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje stronie prawo wniesienia zażalenia. Jednakże w myśl art. 194 § 4 w zw. z art. 285l p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Mając na uwadze treść powyższych przepisów nie ulega wątpliwości, iż zarówno skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 175 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 285 l p.p.s.a.), jak również zażalenie na odrzucenie takiej skargi (art. 194 § 1 pkt 7 i § 4 p.p.s.a w zw. z art. 285 l p.p.s.a.) powinny być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Podkreślić należy, iż niesporządzenie skargi kasacyjnej przez jedną z osób wskazanych w art. 175 p.p.s.a., co odnieść należy także do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a także zażalenia na postanowienie o odrzuceniu tej skargi, nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Jest to brak nieusuwalny, czyniący taką skargę, czy też zażalenie niedopuszczalnymi (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego,wyd. 3, LexisNexis, Warszawa 2011 r. s. 602; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2010r., s. 628 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 3156/13 oraz z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 2724/13). Wprawdzie stronę skarżącą, działającą przez pełnomocnika profesjonalnego, wezwano do uzupełnienia braków formalnych pisma złożonego dnia [...] września 2014 r. Jednakże po dokładnej analizie okoliczności złożenia tego podania oraz jego treści, Sąd doszedł do przekonania, iż złożone pismo jest w istocie zażaleniem na postanowienie z dnia 25 sierpnia 2014 r., bowiem obok stosownego tytułu pisma, zawiera ono zarzuty skierowane pod adresem wyżej wymienionego postanowienia, jako nieuwzględniającego sytuacji oraz interesu prawnego strony skarżącej. Przechodząc do badania dopuszczalności złożonego zażalenia, stwierdzić należy, że R.O. wnosząc zażalenie na postanowienie z dnia 25 sierpnia 2014 r. dochował terminu wynikającego z treści art. 194 § 2 w zw. z art. 285 l p.p.s.a., bowiem postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 września 2014 r. , zaś zażalenie nadano na poczcie w dniu 3 września 2014 r. Jednakże wniesione zażalenie zostało sporządzone osobiście przez R.O.. Skarżący zaś nie jest ani radcą prawnym, ani adwokatem, jak również nie należy do kręgu osób, o których mowa w art. 175 § 2 p.p.s.a. W tej sytuacji sporządzone osobiście przez skarżącego zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, narusza wymóg określony w art. 175 § 1 p.p.s.a., wobec czego podlega odrzuceniu stosownie do treści art. art. 178 w zw. z 194 § 4 p.p.s.a , art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz art. 285l p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.