Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1327/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 7 , 77 par 1 w zw. z art. 8 , art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61 ust. 1 pkt 1 , ust. 6-7 , art. 52 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie WSA Krystyna Daniel WSA Ewa Rynczak / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M.M. i J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 1 czerwca 2011r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących M.M.i J.M. kwotę 500 / pięćset / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia z dnia [...]lutego 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61ust.1wzw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.), § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, póz. 1589) oraz art. 104 k.p.a., ustalił na wniosek J.T. , R.T. , B.K. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa zespołu zabudowy wielorodzinnej z układem drogowym, parkingami, urządzeniami budowlanymi na działkach nr 1 i 2 oraz budową drogi dojazdowej na działce nr 3 , części działki nr 4 obr. [...] i zjazdem z działki nr 5 obr. [...] w K",

W uzasadnieniu streszczono dotychczasowy przebieg postępowania, w tym na decyzję SKO w K. z dnia [...] lipca 2010r., którą uchylono poprzednią decyzję Prezydenta Miasta K.

W dalszej części wskazano, że postępowanie w sprawie wszczęto na wniosek z dnia 4 września 2008 r., a teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Uprzednio wydana w niniejszej sprawie decyzja (z dnia 16.04.2010 r.) została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zarzuciło decyzji organu l instancji nieprawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego, zakwalifikowanie trzech działek (nr 6, 7 , 8 obr. [...]) z terenu analizowanego jako "działki sąsiednie", niezgodnie określenie "nieprzekraczalnej linii zabudowy", przywołanie działki nr 9 przy określaniu wysokości elewacji frontowej, brak odniesienie się w decyzji do opinii dostarczonych przez strony. SKO w K. stwierdziło, że kwestie ochrony środowiska zostały rozstrzygnięte przez opinie Wydziału Kształtowania Środowiska UMK oraz stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, a także uznało za chybiony zarzut braku kontynuacji funkcji zabudowy wielorodzinnej. W toku ponownie prowadzonego postępowania Organ l instancji usunął wskazane przez SKO w K. uchybienia i wątpliwości. Organ l instancji podkreślił ponadto, że zostały spełnione łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedstawiając w uzasadnieniu argumenty przemawiające za zasadnością przyjęcia stosownych rozwiązań. Wydana decyzja określa stosowne warunki zabudowy oraz dołączono do niej wymagane prawem załączniki. W toku postępowania uzyskano niezbędne uzgodnienia i opinie. W uzasadnieniu decyzji ustosunkowano się do zarzutów podniesionych kolejnych pismach począwszy od dnia 14.10.2010 r, tj. B.K. M.M. E.M.-R. , L.R. A.B. , , wnioskodawców, mieszkańców ulicy R.J. , R.T. oraz R.K. M. i J.M. Towarzystwa [...] oraz E.M. .

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli E.M.-R. , L.R. , J.M. oraz M.M.

W swoim odwołaniu E.M.-R. i L.R. wnosili o ponowne przeanalizowanie parametrów zabudowy istniejącej w sąsiedztwie planowanej inwestycji i ustalenie warunku zabudowy w sposób obiektywny i adekwatny do przeważających cech funkcjonalno-architektoniczno-urbanistycznych. Odwołujący zarzucili naruszenie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 2, § 3, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenie parametrów dla projektowanej zabudowy powinno nastąpić na podstawie zabudowy położonej na terenie między ulicami [...]. Skarżący obliczyli, że średnia wysokość zabudowy jednorodzinnej w najbliższym sąsiedztwie inwestycji wynosi 9,5 m. Ewentualne wzięcie pod uwagę budynków znajdujących się na ul. [...] i [...] zwiększa parametry zabudowy do 11 m. Odwołujący wnieśli, iż projektowane budynki powinny mieć układ kalenic północ południe, jak inna podobnej wysokości zabudowa. Powołując się na art. 2 ust. 2 cyt. ustawy żądają przeprowadzenia analizy pod kątem zgodności ze "zrównoważonym rozwojem", ustalenia w decyzji WZ konkretnej ilości miejsc parkingowych i postojowych naziemnych. Wskazali na problemy natury komunikacyjnej istniejące na ul.[...]. Podnieśli zarzuty także w stosunku do ustalonej linii zabudowy, która ustalona jako nieprzekraczalna znajduje się na wąskim pasie terenu przeznaczonym pod drogę dojazdową. Odwołujący podkreślili, iż Rada Dzielnicy [...] negatywnie zaopiniowała przedmiotową inwestycję, a także dołączyli do odwołania protest mieszkańców ulicy [...] i okolicy w K.

Odwołujący J.M. wnosił o uchylenie decyzji w całości i odmowę ustalenia warunków zabudowy, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Organ l instancji. Zarzucił decyzji o warunkach zabudowy naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 110, art. 7 w zw. z 107 § 1 i § 3 kpa, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym art. l ust 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 1 cyt. ustawy oraz § 4, § 7 i § 8 cyt. rozporządzenia, art. 61 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy w zw. z art. 100 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, a także art. 1 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 6 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9.07.2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących roślin objętych ochroną w zw. z art. 4 ust. l ustawy o ochronie przyrody. Odwołujący przedstawił argument, iż projektowana inwestycja powinna kontynuować zabudowę jednorodzinną, jako że zabudowa wielorodzinna stanowi w obszarze analizowanym niewielką liczbę. Wniósł także podobny do wcześniejszego zarzut odnośnie określonej w decyzji linii zabudowy, która umiejscowiona została na działkach 3 i 4 , które w zamierzeniu inwestora stanowić będą drogę dojazdową do działek 1 i 2 . Skarżący argumentował także, że ustalone w decyzji parametry zabudowy, to jest przy równoległym przebiegu kalenicy do ul. [...] - do gzymsu - 8 m, a przy prostopadłym przebiegu kalenicy do ul. [...] - do kalenicy - 12 m, określone zostały błędnie i niezgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy. Zakwestionował ustalenie parametrów na

podstawie zabudowy znajdującej się na działce nr 10 , po przeciwnej stronie ulicy [...]. Podobną argumentację przedstawił względem geometrii dachu i maksymalnej wysokości kalenicy ustalonej na 12 m. Jako kolejny zarzut Skarżący podał, iż planowana inwestycja znajduje się na miejscu występowania roślin chronionych. Wskazał na opinię przedstawioną przez skarżących, z dnia 19.05.2006 r., wskazującą na występowanie na w/wym. terenie chronionych gatunków. Dodał, iż pismem z dnia 20.07.2010 r. do Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska wszczęto postępowanie zmierzające do odtworzenia pierwotnego środowiska. Zakwestionował argument, iż teren nie znajduje się poza obszarami objętymi ochroną, jako że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9.07.2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących roślin objętych ochroną, nie jest wymagane tworzenie stref ochronnych na terenach występowania gatunków dziko występujących roślin, jako że ochrona związana jest z występowaniem danego gatunku. Kolejnym zarzutem przedstawionym przez stronę była okoliczność, iż organ I instancji nie przeprowadza właściwej analizy materiału dowodowego, w tym opinii przedstawionych przez strony sporządzonych przez hydrologa inż. E.Ł. , inż. M.O. , czy przez inż. Z.J. , które wskazują, że na terenie inwestycji znajduje się źródlisko jednego z dopływów [...]- potoku [...]. Skarżący wskazuje także, że planowana inwestycja oddziaływać będzie także na "Park Rzeczny [...]", dla którego Rada Miasta K. uchwałą z dnia 4.02.2009r. ustaliła plan zagospodarowania przestrzennego. Organ l instancji w decyzji w jednym miejscu zaprzecza, a w drugim potwierdza, fakt położenia inwestycji w źródlisku rzeki [...]. Ponadto odwołujący przedstawił opinię prof. dr. hab. K.B. , zgodnie z którą planowana inwestycja wpływać będzie negatywnie na warunki klimatu odczuwalnego przez mieszkańców sąsiednich osiedli. Powołał się także na negatywną opinię Rady Dzielnicy [...].

W odwołaniu M.M. wnosi o jej uchylenie. Zarzuciła naruszenie przepisów dotyczących wymagania ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt l i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Bezpodstawne było odwołanie się do zabudowy z obrębu [...] i obrębu [...]. Około 15% terenu analizowanego zabudowane jest budynkami jednorodzinnymi, w większości o cechach budowli jednokondygnacyjnej. Powtarza zarzuty odnośnie faktu występowania roślin chronionych, a także zlokalizowania inwestycji na terenie źródliska. Zarzucono decyzji, iż nie odnosi się w ogóle do negatywnej opinii Rady Dzielnicy [...] . Strona poruszyła także problemy komunikacyjne na ul. [...], zakwestionowała ustalone w decyzji parametry tak odnośnie wysokości planowanej inwestycji, jak i szerokości elewacji frontowej, a także określenie jako działki sąsiedniej działkę leżącą po przeciwnej stronie ul. [...]. Podniosła również zarzuty odnośnie ustalenia linii zabudowy.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając na podstawie art. 54, art. 59 ust. 1, art. 61, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, póz. 717 ze zm.), oraz § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1588 ), oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu wskazano, że niniejszej sprawie, w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego, przeprowadzono analizę, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Analiza zawiera część graficzną - mapę ewidencyjną, na której zakreślono granice obszaru analizowanego, granice terenu objętego wnioskiem, jak i część tekstową. Organ zweryfikował warunki oraz zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy, w tym w szczególności dotyczące ustalenia:

1) linii zabudowy;

2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3) szerokości elewacji frontowej;

4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest pod kątem konkretnie zdefiniowanego zamierzenia, a proces dochodzenia do pozytywnych konkluzji kształtujących dany stosunek administracyjny odbywa się na podstawie zasady dobrego sąsiedztwa, a więc poprzez nawiązanie do zabudowy istniejącej w tzw. obszarze analizowanym. W toku postępowania dowodowego odbywa się konkretyzacja praw i obowiązków kształtowanych następnie decyzją administracyjną. Istotnym celem postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest pogodzenie wskazanego wyżej prawa podmiotowego inwestora do domagania się uzyskania pozytywnej decyzji, a oceną zgodności planowanego zamierzenia z przepisami prawa zarówno rangi ustawowej, jak i pod ustawowej.

Zasadę dobrego sąsiedztwa, o której mowa powyżej na grunt prawa polskiego wprowadza art. 61 ust. l pkt l ustawy uzależniający zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt l ustawy, czyli takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjne - estetyczne. Powyższy przepis wskazuje kumulatywne przesłanki składające się na zagwarantowanie ładu przestrzennego. Warto wskazać, że najistotniejsza z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy - zasada kontynuacji funkcji oznacza, że nowa zabudowa powinna mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu (w tym użytkowania obiektu). Z kolei pod pojęciem cech zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 2 pkt 3 rozporządzenia) należy rozumieć w szczególności gabaryty, formę architektoniczną obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu, zaś działka sąsiednia to działka dostępna z tej samej drogi publicznej, która jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy).

W ocenie Kolegium, sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w przedmiotowym rozporządzeniu. Pierwszym zarzutem postawionym w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].07.2010 r. uchylającej zaskarżoną decyzję pierwszej instancji w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania przez Organ l instancji, była kwestia określenia obszaru analizowanego. Z obecnie kontrolowanej decyzji oraz zwłaszcza z jej załączników graficznych wynika jasno, iż w ponownie rozpoznanej sprawie Organ l instancji określił obszar analizowany w sposób zgodny z § 3 rozporządzenia. Przedmiotowa analiza zatem opisuje sposób zagospodarowania terenu oraz występujące w obszarze analizowanym parametry.

W ocenie Kolegium parametry urbanistyczne zostały określone w sposób zgodny z wymogami rozporządzenia wykonawczego, uwzględniają one wymóg ładu przestrzennego, a ustalono je w sposób wyważony.

W obszarze analizowanym niewątpliwie istnieją działki sąsiednie, pozwalające na kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, w szczególności działki nr [...] [...] [...] [...] [...] , obr. [...]i nr [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna P.. Organ l instancji w zaskarżonej decyzji w wykazie działek sąsiednich nie zamieścił zakwestionowanych przez SKO w K. jako działki sąsiednie działek o numerach ewidencyjnych 6 , 7 i 8 z tego powodu, że nie leżą one przy tej samej drodze publicznej co teren inwestycji, bowiem nie mają one dostępu do ul. [...]

W rozpatrywanej sprawie obowiązującą linie zabudowy ustalono zgodnie z zasadami ogólnymi na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia, a wyznaczają ją budynki nr [...] i[...] przy ul.[...], znajdujące się na działce nr 11 obr. [...], jak wynika z analizy. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów Odwołujących, iż obowiązująca linia zabudowy przebiega w poprzek działek nr 3 i 1 2 , które stanowić mają w projekcie inwestycji drogę dojazdową do zabudowań, należy wskazać na znajdujące odzwierciedlenie w orzecznictwie stanowisko, iż linia zabudowy "określa nieprzekraczalną granicę terenu potencjalnych inwestycji, znajdującego się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy. Jest to zaledwie granica obszaru, ale niekoniecznie linia, do której budynki muszą przylegać.

Budynki mogą pozostawać w zróżnicowanej relacji przestrzennej (odległości) do linii zabudowy" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, 08.07.2008 r., sygn. akt II OSK 779/07, LEX nr 447869). Czytając dalej zacytowane orzeczenie: "Na etapie ustalania warunków zabudowy, organ nie ma kompetencji do przesądzenia, jaka precyzyjnie ma być odległość budynku od granicy sąsiedniej działki budowlanej. Dopiero organ wydający pozwolenie na budowę musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, ze wskazaniem wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich (art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego), gdyż dopiero ten organ ocenia projekt obiektu, dopiero wtedy zapada rozstrzygnięcie, czy projekt odpowiada warunkom wynikającym z Prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych".

Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy ustalono do 26% w oparciu o średni wskaźnik w obszarze analizowanym, a zatem na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia. Szerokość elewacji frontowej także określono w oparciu o zasadniczą metodę jego określania (§ 6 ust. 1) i wynosi on 18 m. Z analizy wynika jednoznacznie, iż dla projektowanej zabudowy wielorodzinnej ograniczono maksymalną szerokość elewacji frontowej jedynie do 18 m właśnie biorąc pod uwagę bezpośrednie sąsiedztwo budynków jednorodzinnych. Tym samym należy uznać zarzuty Odwołujących względem szerokości elewacji frontowej za chybione. Organ zwrócił uwagę, że ograniczeniem szerokości elewacji frontowej będą przepisy regulujące odległość nowej zabudowy od granic z innymi nieruchomościami oraz regulujące odległość nowej zabudowy od zabudowy i infrastruktury technicznej istniejącej i projektowanej. Pogląd ten organ odwoławczy podzielił. Z kolei wskaźnik wysokości elewacji frontowej wyniósł do 8 m, a wysokość głównej kalenicy budynku wyniosła do 12 m. Dla planowanego budynku wysokości te wyznaczono zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia, zgodnie z którym "dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy

funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze analizowanym.

Niesłuszny jest zarzut odwołujących, iż błędnie do analizy wysokości zabudowy na działkach sąsiednich wzięto pod uwagę działkę nr 10 , jako znajdującą się po przeciwnej stronie ulicy [...]. Kolegium odwołało się do uzasadnienia zamieszczonego w poprzedniej decyzji SKO w K. z dnia [...].07.2010 r., w której rozstrzygnięciu wyjaśniono tę wątpliwość podniesioną przez odwołujących w poprzednim postępowaniu odwoławczym. Nawiązując do wątpliwości wskazanych w poprzedniej decyzji SKO w K. - iż w decyzji w.z. ustalono w/wym. parametry zabudowy zgodnie z analizą, w której wyraźnie wskazano, z jakich powodów przyjęto takie wyznaczenie tego parametru, czyli odmienne niż zasada podstawowa. Z analizy tej wynika, że z uwagi na lokalizację wnioskowanej zabudowy w głębi kwartału zabudowy, dla przedmiotowej inwestycji należy wyznaczyć wysokości elewacji frontowych i całkowite wysokości budynków w oparciu o parametry wysokościowe zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, występującej w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji, której dopełnienie stanowić będzie projektowana zabudowa. Nie jest wskazane kontynuowanie parametrów wysokiej zabudowy wielorodzinnej, zlokalizowanej w północno-zachodniej części obszaru analizowanej, pomimo, że jest ona dostępna z tej samej drogi publicznej, tj. ul. [...]".

Kolegium uznało za uzasadnione odstąpienie od zasady ogólnej wyznaczania parametrów wysokościowych określonej w § 7 ust. 1 rozporządzenia. Z powyższych względów również za nieuzasadniony należy uznać zarzut odwołujących dotyczący geometrii dachu.

Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowo sporządzone załączniki, zarówno obejmujący część tekstową wyników analizy architektoniczno - urbanistycznej oraz załącznik graficzny zawierający prawidłowo wyznaczony obszar analizowany. Ze wskazanego wyżej załącznika obejmującego tzw. wyniki analizy architektoniczno -urbanistyczne wynika w sposób nie budzący wątpliwości uzasadnienie przyjęcia rozwiązań w zakresie konkretnych parametrów architektoniczno - urbanistycznych. Załącznik ten jest integralną częścią decyzji, a zatem nieuzasadniony jest zarzut Odwołujących, że organ nie umotywował w wydanej decyzji powyższych parametrów.

W zakresie zarzutów w zakresie ochrony środowiska i przyrody, w tym występowania chronionych gatunków roślin i obszaru źródliskowego Kolegium przychyliło się do rozstrzygnięcia tej kwestii w decyzji SKO w K. z dnia [...].07.2010 r., które odrzuciło zarzuty skarżących w tym zakresie. W sprawie ochrony powietrza w opinii prof. dr. hab. K.B. czy ka załączonej do odwołania J.M. mowa jest bowiem o negatywnych skutkach dla warunków mikroklimatycznych i aerosanitarnych w przypadku "zlokalizowania tam pomiędzy ulicami [...] [...] [...] ] zabudowy wysokiej", a za taką nie można uznać zabudowy, której parametry wysokościowe ustalono maksymalnie do 12 m. Z treści uzasadnienia decyzji wynika jasno, że organ l instancji odniósł się do wszystkich pism, opinii i protestów przedstawionych przez Odwołujące Strony, a zatem również należy uznać, iż uzupełnił wskazany w poprzedniej decyzji SKO w K. brak.

Konstrukcja prawna regulacji z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego nie pozwala orzekającemu w sprawie organowi administracji publicznej na odmowę ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Sporządzona ponownie w toku postępowania przed Organem l instancji analiza architektoniczne - urbanistyczna pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia z poszanowaniem wymogów ustawodawstwa z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego/

Organ odniósł się także do kwestii pogorszenia warunków życia mieszkańców, wskazując na linię orzeczniczą sądów administracyjnych. W szczególności w wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1569/08, powołując się w tym zakresie na przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, póz. 430), Sąd stwierdził, że przepisy te nie mają zastosowania w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Kwestie z niego wynikające, jak wskazano już powyżej, są elementem postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Inwestor uzyskując decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uzyskuje bowiem tylko ogólną informację, iż możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na danym terenie. Ponadto w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2005 r. (IV SA/Wa 650/04 publ. LEX nr 186655), stwierdzono, że organy, do których właściwości rzeczowej należy wydawanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, nie są właściwe do rozpoznania zarzutów w zakresie utrudnień zamieszkiwania w sąsiednim budynku z powodu ograniczenia dostępu do światła, hałasu z wentylacji klimatyzacji itp., a kwestie te są brane pod uwagę w toku postępowania, którego przedmiotem będzie pozwolenie na budowę. W świetle orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt II OSK 779/07 - na etapie ustalania warunków zabudowy, organ nie ma kompetencji do przesądzenia, jaka precyzyjnie ma być odległość budynku od granicy sąsiedniej działki budowlanej. Dopiero organ wydający pozwolenie na budowę musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, ze wskazaniem wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich (art. 34 ust.3 pkt 1 Prawa budowlanego), gdyż dopiero ten organ ocenia projekt obiektu, dopiero wtedy zapada rozstrzygnięcie, czy projekt odpowiada warunkom wynikającym z Prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych (zob. uchwała NSA z dnia 25 listopada 1996r, OPK 227 96; wyrok WSA z 31 maja 2005r., IV SA/ Wa 905/ 04 i wyrok WSA z 24 sierpnia 2005r, IV SA7 Wa 252/ 05).

Szczególnego podkreślenia wymaga, że w wyroku NSA z dnia 9 lipca 2009 r. sygn. akt II OSK 1129/08 słusznie stwierdzono, że nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna określać minimalna liczbę miejsc parkingowych. Zgodzić się należy, że art. 54 pkt 2 lit c ustawy o p.z.p. nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyli E.M.- R. i L.R. oraz M.M. i J.M. .

E.M.-R. i L.R. podnieśli, że decyzja organu l instancji była niekompletna (brakowało w niej dwóch stron uzasadnienia rozwiązań komunikacyjnych) co znosi jej wartość decyzyjną. W tym zakresie zamierzenie inwestora dotyczy budynków wielorodzinnych, wielkogabarytowych na terenie osiedla domów jednorodzinnych na [...] w K Cały teren przewidziany na inwestycję znajduje się pośrodku domów jednorodzinnych mających charakter wsi - bez bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Skarżący zarzucili, że ustalenie parametrów dla tej inwestycji niezgodnie z zasadami określonymi w art. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które nakazuje takie kształtowanie przestrzeni które tworzy harmonijną całość i nakazuje wkomponowanie nowej zabudowy w istniejący układ urbanistyczny i przestrzenny. Planowane budynki rażąco odbiegają swymi gabarytami od dominującej w najbliższym sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej. W głębi terenu gdzie planowana jest sporna zabudowa występują budynki o zdecydowanej przewadze wysokości górnej krawędzi elewacji do kalenicy od 7 m -11 m, jedynie budynek na działce 6 ma wysokość do kalenicy 12 m. średnia wysokość zabudowy w sąsiedztwie wynosi 9,5 m. Dopiero uwzględniając znajdujące się przy ulicy [...] i[...] budynki wielorodzinne nr [...], nr [...] i nr [...] o wysokości 17 i 18 m średnia zabudowy na tym terenie zwiększa się do 11 m. Ustalone parametry naruszają zapisy art. 61 w/w ustawy i aktu wykonawczego do tej ustawy tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury zwłaszcza: paragrafy § 2,§ 3, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1. Na ustalenie parametrów dla projektowanych budynków ma wpływ zabudowa położona na terenie pomiędzy ulicami: [...]. Zabudowa wysoka i wysokościowa po zachodniej stronie ul. [...]j nie może być uwzględniona w analizie-cech dla tych budynków. Skarżący zażądali też ponownego przeanalizowania występujących ,w najbliższym sąsiedztwie wysokości i obiektywnego wyznaczenia tego parametru dla mających powstać budynków na działkach 1 i 2 Osoba sporządzająca analizę dostosowała się do wymagania § 6 ustalając szerokość elewacji frontowej od strony ulicy [...] ale nie dostosowała się do § 3 ust.1 w/w rozporządzenia nakazującego przeprowadzenie analizy cech zabudowy o których mowa w art. 61 ustawy takich jak: gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych.

Skarżący domagali się wskazania w decyzji WZ konkretnej ilości miejsc parkingowych. Zakwestionowali też ustalony wskaźnik zabudowy i udział powierzchni biologicznie czynnej. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Z kolei M.M. i J.M. i zarzucili naruszenie:

- art. 7, 8 KPA w zw. z art. 107 kpa i sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nie wyjaśnienia w pełni wszystkich okoliczności faktycznych stanowiących podstawę wydania decyzji, pominiecie w uzasadnieniu faktycznym decyzji ustosunkowania się w sposób rzeczowy do zarzutów skarżących, a ponadto przyjęcie iż w decyzji organ l instancji odniósł się do wszystkich okoliczności, gdy tymczasem decyzja ta nie zawiera uzasadnienia zarzutów stron w zakresie kwestii komunikacyjnych (uzbrojenia terenu), jak również wyjaśnień odnoszących się do wyznaczenia linii zabudowy, oraz kwestii dostępu do drogi publicznej, które to okoliczności zostały dopiero uzupełnione decyzją z dnia 11 marca 2011 r. Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2011 r. sygn. [...], następnie uchyloną przez SKO w K. , co w efekcie spowodowało, że utrzymana w mocy przez SKO w K. decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 201 Ir. sygn. [...] nie ma dwóch stron uzasadnienia;

- art. 7kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa poprzez przyjęcie, że zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi komunikacyjne, gdy prawidłowe ustalenia prowadzą do wniosków odmiennych (por. zarzut naruszenia prawa materialnego pkt 3), jak również przyjęcie że na przedmiotowym terenie nie ma źródliska [...] i nie występuje roślinność chroniona;

- art. 1 ust 2 pkt 1 i 2 ZagospPrzestrzU w zw. z art. 2 pkt 1 ZagospPrzestrzU w zw. z art. 61 ust. l pkt l ZagospPrzestrzU w zw. z § 7, § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, poprzez nieuwzględnienie w pełni warunków architektonicznych i urbanistycznych, co skutkuje błędnym ustaleniem cech nowej zabudowy, a także błędne ustalenie obowiązującej linii zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji oraz maksymalnej wysokości kalenicy;

- art. 61 ust. 1 pkt 1 ZagospPrzestrzU w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, poprzez ustalenie linii zabudowy w sposób sprzeczny z powołanymi przepisami, w sytuacji gdy ze względów faktycznych na działce po której przebiega wyznaczona linia zabudowy lico ściany frontowej budynku powstać nie może;

- art. 61 ust 1 pkt 3 ZagospPrzestrzU w zw. z art. 2 pkt 13 ZagospPrzestrzU, w sytuacji gdy inwestycja nie spełnia warunków związanych z uzbrojeniem terenu, gdyż ul. [...] w chwili obecnej nie zapewnia ciągłości ruchu pieszego i nie gwarantuje prawidłowej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej, a to wobec znacznego oddziaływania inwestycji na przyległy układ drogowy;

- art. 61 ust. 1 pkt 5 ZagospPrzestrzU w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 3 ZagospPrzestrzU w zw. z art. 100 ust. 1 PrOchrSrod, poprzez niewystarczające uwzględnienie przy wydaniu decyzji warunków wodnych występujących na terenie inwestycji, i nie zapewnienie tym samym zachowania stosunków wodnych, a to ze względu na fakt, iż teren inwestycji stanowi źródlisko [...] (dopływ o nazwie B);

- art. 1 ust 2 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 ZagospPrzestrzU w zw. z § 6 pkt 2 i 3

rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 lipca 2004r. w sprawie gatunków dziko

występujących roślin objętych ochroną w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia

2004r. o ochronie przyrody, w sytuacji gdy na terenie przedmiotowej inwestycji

znajduje się siedlisko i ostoja roślin chronionych - storczyki.

Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów

postępowania.

W odpowiedzi na skargi skarżony organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala.

Skarga M.M. i J.M. jest częściowo uzasadniona.

Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji dnia [...] czerwca 2011 r. znak:[...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. jak i decyzji organu i instancji z dnia z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Prezydenta Miasta K. uznał, że decyzje te naruszają prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Sąd nie jest związany zarzutami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu uchybień postępowania i naruszenia przepisów prawa mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Stosownie do przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarżący trafnie zarzucają naruszenie przepisów postępowania art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a., a ponadto art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz przepis prawa materialnego art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W pozostałym zakresie zarzuty co do naruszenia § 7 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, póz. 1588) poprzez błędne ustalenie obowiązującej linii zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji, maksymalnej wysokości kaletnicy, a także, że planowana inwestycja nie spełnia warunków związanych z uzbrojeniem terenu, narusza również przepis art. 100 ust. 1 Prawo ochrony środowiska oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o ochronie przyrody są przedwczesne.

Organ administracji publicznej wydaje decyzję o ustaleniu warunków zabudowy w przypadku gdy teren objęty inwestycją nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( m.p.z.p.). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, który rozstrzyga sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy planowanej inwestycji. Zgodnie z przepisem art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust.1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust 2 stosuje się odpowiednio.

Organ zobowiązany jest do prowadzenia postępowania o wydanie warunków zabudowy zgodnie z przepisami art. 53 ust. 3- ust. 5 lit. "a" w zw. z art. 64 cytowanej ustawy. Stosownie do przepisu art. 53 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy:

1. warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;

2. stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację

inwestycji.

Decyzję tę wydaje się m.in. po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, o czym mowa w art. 53 ust.4 pkt 9 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestorzy J.T. R.T. i B.K. , aby uzyskać decyzję o warunkach zabudowy dla przedmiotowej decyzji muszą spełnić wszystkie warunki określone w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Stosownie do tego przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania tereny w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. 2003r. Nr 164, póz. 1588) zostały wydane na podstawie delegacji ustawowej art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 61 ust. 7 cyt. ustawy o planowaniu, w rozporządzeniu o którym mowa w ust. 6 należy określić wymagania dotyczące ustalania:

1) linii zabudowy;

2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3) szerokości elewacji frontowej;

4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Przenosząc cytowane przepisy prawa na grunt niniejszej sprawy należy przede wszystkim stwierdzić, iż organ rozpatrując ponownie sprawę, na wskutek jej wcześniejszego uchylenia przez SKO w K. w decyzji z dnia [...].07.2010 r. ( k. [...] akt adm.), uchylił decyzję organu l instancji z dnia [...].04.2010r. (k. [...] akt adm.). W niniejszej sprawie organ, ponownie rozpoznając sprawę, w zaskarżonej decyzji ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa zespołu zabudowy wielorodzinnej z układem drogowym, parkingami, urządzeniami budowlanymi na działkach nr 1, 2 oraz budową drogi dojazdowej na działce nr 3 , części działki nr 4 obr.[...] i zjazdem z działki nr 5 obr.[...] w K", uznając, że inwestorzy spełnili łącznie warunki do wydania decyzji. Poza tym organ również uznał, że postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone, a zatem brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o warunków zabudowy.

Ustalony stan faktyczny i prawny w decyzjach organów obu instancji jest nieprawdziwy . Przede wszystkim należy stwierdzić, że organy nie ustaliły przez kogo i kiedy obecnie została przeprowadzona analiza urbanistyczno - architektoniczna dająca podstawę do wydania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż z zaskarżonej decyzji to nie wynika. W aktach administracyjnych znajduje się analiza urbanistyczno - architektoniczna sporządzona dnia 25.08.2009 r. do sprawy nr [...] wraz z załącznikiem graficznym do tej analizy (brak wskazania numeru tego załącznika) przez upr. arch. E S. do decyzji organu l instancji z dnia [...].04.2010 r. znak: [...] (k. [...] akt adm.), gdzie obszar analizowany wyznaczony w tym załączniku graficznym (k. [...] akt. adm.), został zakwestionowany przez organ odwoławczy SKO w K. decyzją z dnia [...].07.2010 r. znak: [...]i uznany jako nieprawidłowo wyznaczony, ponieważ nie posiada on z każdej ze stron, licząc od granic terenu inwestycji, odległości równej trzykrotnej szerokości wspomnianego terenu inwestycji (decyzja SKO z dnia [...]07.2010 r. znak: [...]. Natomiast w przedmiotowej sprawie organy obu instancji nie posiadając dowodu w postaci aktualnie przeprowadzonej analizy urbanistyczno -architektonicznej wydanej na podstawie prawidłowo określonego obszaru analizowanego i przeprowadzonej na nim analizy - wydały zaskarżoną decyzję.

Obecnie obszar analizowany został ustalony w inny sposób, jest on powiększony, co wynika z Załącznika Nr 4 do decyzji organu l instancji z dnia 16.02.2011 r. znak:[...] sporządzonego przez upr. arch. E.S. na k. [...] akt adm., ale dla tak wyznaczonego obszaru analizowanego nie została przeprowadzona ponowna analiza urbanistyczno-architektoniczna, gdyż takiej analizy w aktach administracyjnych nie ma. W związku z powyższym skoro nie ma analizy, to wyniki analizy urbanistyczno -architektoniczne zawarte w decyzji organu l instancji w Załączniku Nr 3 do decyzji Nr [...] . z dnia 16.02.2011 r. sporządzone przez upr. arch. E.S. (k. [...] akt adm.) są nieprawdziwe, ponieważ są ustalone w sposób dowolny. Brak jest zatem możliwości skontrolowania ustalonych parametrów dla wnioskowanej inwestycji. Jest to uchybienie organów mające istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem zdeterminowały wydanie zaskarżonej decyzji niezgodnej z prawem. Niezależnie od powyższych uchybień, należy też stwierdzić naruszenia przepisów § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl przepisu § 3 ust. 1 w celu wyznaczenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Ustęp 2 - granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust.2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniej jednak niż 50 m. Zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów sporządzenia obszaru analizowanego na odpowiedniej kopii mapy. Przepis art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa, że granice terenu objętego wnioskiem, przedstawia się na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000.

Załączniki graficzne Nr 2 i Nr 4 do decyzji organu l instancji z dnia [...].02.2011 r. ([...] nie zostały sporządzone na odpowiednich mapach, gdyż na ten temat nie zawierają informacji, a ponadto i nie określają też w ogóle obszaru na który przedmiotowa inwestycja będzie oddziaływać. Oznaczono jedynie granicę obszaru analizowanego, linię rozgraniczającą teren inwestycji oraz linię obowiązującą zabudowy.

Należy też stwierdzić, że organy nie określając obszaru oddziaływania, nie podały też w jaki sposób został ustalony krąg stron postępowania. W tej sytuacji Sąd nie może dokonać weryfikacji czy organy w sposób prawidłowy zapewniły wszystkim stronom udział w sprawie. Jednym z podstawowych obowiązków organu przy wszczęciu postępowania administracyjnego jest ustalenie w pierwszej kolejności kręgu stron postępowania i zapewnienie im czynnego udziału w całym postępowaniu. Zasada ta wynika z przepisu art. 10 k.p.a. Poza tym nie wystarcza samo ustalenie kręgu stron postępowania, bowiem organ powinien w tym zakresie uzasadnić swoje stanowisko dlaczego przyjął taki, a nie inny krąg stron postępowania. Są to bowiem istotne okoliczności mogące mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ każda strona ma prawo do reprezentowania swoich interesów w postępowaniu administracyjnym a to ewentualnie może wpłynąć na wydanie decyzji.

Na marginesie należy też wspomnieć, że uchybieniem organów było niedokładne określenie parametrów inwestycji. Wskazywanie tych parametrów np. jako maksymalnych tj. "do" jest nieprecyzyjne, ponieważ daje to inwestorowi możliwość różnej interpretacji decyzji o warunkach zabudowy, a to z kolei może wpływać na naruszenie ładu przestrzennego. W ocenie Sądu parametry inwestycji powinny być określone precyzyjnie, jak np.:"od - do" lub też powinny być określone jednoznacznie, po to aby nie było możliwości dowolności ich ustalania na kolejnym etapie postępowania pozwolenia na budowę i ich różnej interpretacji. Precyzyjne ustalanie parametrów inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy wynika z przepisów ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdzie zgodnie z przepisem art. 1 ust. 2 pkt 1 tej ustawy w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że wykazane wyżej uchybienia dają podstawę do przyjęcia, iż organy przeprowadziły postępowanie administracyjne naruszając podstawowe zasady postępowania określone w przepisie art. 7 k.p.a. -zasadę ustalania prawdy obiektywnej. W myśl tego przepisu w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy nie zebrały też i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego sprawy naruszając przepisy art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów o jakich mowa w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne- wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia tych wymogów skoro postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wadliwie, naruszając cytowane wyżej przepisy postępowania, jak również przepisy prawa materialnego art. 61 ust. 1 pkt. 1, ust. 6 i ust. 7 i art. 52 ust. 2 pkt.1 z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. 2003, Nr 80, póz. 717 ze zm.) w zw. z § 1 pkt 1 - 5 , § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, póz. 1588). Naruszenie tych przepisów miało wpływ na wynik sprawy.

Organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien wziąć pod uwagę naprowadzone wyżej okoliczności, a dodatkowo również odnieść się do przedłożonej, na rozprawie w dniu 8.02.2012 r., przez skarżących E.M.-R. i L.R. decyzji Nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta K. z dnia 27.07.2011 r. odmawiającej uchylenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego m.in. na działce 1, działce nr 2, oraz budową drogi dojazdowej na działce 3 obr. [...] i zjazdem z działki nr 5 obr. [...] przy ul.[...]w K. , a więc na terenie inwestycji która jest również przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie.

. Naruszenie tych przepisów miało wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze przez M.M. i J.M. , to zarzuty te są uzasadnione w kontekście wyżej omówionych i wskazanych przez Sąd uchybień organów obu instancji. W pozostałym zakresie zarzuty są przedwczesne i Sąd na obecnym etapie postępowania nie może się do nich odnieść, skoro postępowanie administracyjne wymaga uzupełnienia, zebrania pełnego materiału dowodowego w sprawie i dokonania jego oceny faktycznej i prawnej. Sąd nie ma obowiązku zastępowania organów administracyjnych w ich kompetencjach orzeczniczych. Taka kontrola Sądu nastąpi dopiero po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym w odniesieniu do którego będą miały zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt l sentencji wyrokuj na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), w myśl którego Sąd w razie uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Orzeczenie w pkt II wyroku wydano na podstawie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205§1 p.p.s.a.