Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1958/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30  ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 39, 44
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie montażu urządzenia reklamowego skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] (nr [...]) na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.), dalej Prawo budowlane, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98 z 2000r. poz. 1071 ze zm.), dalej kpa, w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia [...] ([...]) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. - o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.) wniósł sprzeciw do zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na zamontowaniu nośnika reklamowego na budynku przy ul. C., od strony ul. G. w W.

W uzasadnieniu organ wskazał, że sprzeciw został wniesiony w związku z nieuzupełnieniem dokumentów określonych w postanowieniu z dnia [...], niezbędnych do rozpatrzenia pisma inwestora – A. S.A., złożonego w Urzędzie [...], które organ zakwalifikował jako zgłoszenie.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] (nr [...]) działając na podstawie art. 138 § 2 kpa oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. – uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi.

W motywach organ odwoławczy podniósł, że pismem z dnia 17 kwietnia 2007r., złożonym w sekretariacie Urzędu [...], inwestor zgłosił listę 15 urządzeń reklamowych, zlokalizowanych w różnych [...]. W ocenie organu, inwestor zastosował praktykę składania zgłoszeń w sekretariacie burmistrza [...] odległej od miejsca planowanej inwestycji, w celu udaremnienia organom architektoniczno – budowlanym czynności wynikających z przepisów Prawa budowlanego. W konsekwencji, zgłoszenie wpłynęło do jednostki zgodnej z lokalizacją ww. urządzenia, po 10 dniach od daty jego złożenia.

W związku z brakami zgłoszenia, postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) nałożono na inwestora obowiązek ich uzupełnienia. Postanowienie zostało wysłane na adres inwestora oraz jego pełnomocnika, przy czym inwestor odebrał je w dniu 14 maja 2007r., natomiast pełnomocnik w dniu 28 maja 2007r.

Organ odwoławczy podniósł, że decyzja o sprzeciwie została wydana w dniu [...] Brak odbioru przesyłki przez pełnomocnika nie był zależny od organu. W razie niemożności doręczenia kurier pozostawia adresatowi zawiadomienie. Pomimo, iż w okresie awizowania ww. pisma pełnomocnik Spółki prowadził bieżącą działalność i korespondencję w innych sprawach, to w odwołaniu wskazał, że sprzeciw nie może wywrzeć skutków prawnych, gdyż nie mógł powziąć wiadomości o sprzeciwie aż do dnia 11 lipca 2007r. Sposób odbierania korespondencji przez pełnomocnika inwestora, zdaniem organu, może być odczytany jako próba obejścia prawa.

Następnie, mając na uwadze treść art. 44 § 2 kpa, Wojewoda [...] stwierdził, że korzystanie z usług kurierskich może być sposobem na sprawniejsze doręczenie przesyłki, jednakże tylko jako forma dodatkowa. W razie wysłania pisma za pośrednictwem poczty, jest ono przechowywane w placówce pocztowej przez okres 14 dni, a po bezskutecznym dwukrotnym awizowaniu, uznaje się je za doręczone z upływem ostatniego dnia ww. terminu. W takiej sytuacji organ, po otrzymaniu zwrotnego potwierdzenia odbioru, mimo faktycznego nieodebrania przesyłki, może rozpocząć naliczanie biegu ustawowych terminów do postanowień nakładających obowiązek uzupełnienia dokumentacji. Organ dodał, że termin uzupełnienia brakujących dokumentów, o którym mowa w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego winien być realny tj. uzależniony od rodzaju dokumentów jakich uzupełnienie to dotyczy.

Skargę na to rozstrzygnięcie złożyła A. S.A., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w której organ odwoławczy przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji i zarzucając naruszenie:

1. art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie wniesienia sprzeciwu po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia mimo, że już postanowienie o uzupełnieniu braków zgłoszenia zostało doręczone po upływie ww. terminu;

2. art. 39 i 44 kpa poprzez zaakceptowanie praktyki doręczania sprzeciwu kurierem, którego nie można uznać za pocztę, pracownika organu administracji publicznej lub inną upoważnioną osobę lub organy w rozumieniu art. 39kpa

3. art. 7, 77 i 107 kpa poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji tj. gołosłowne stwierdzenie, że w gestii pełnomocnika skarżącej był stan, że nie odebrał on decyzji z dnia [...] .

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że – pomimo dołączenia do zgłoszenia dokumentów wskazanych w art. 30 ust 2 Prawa budowlanego - organ wydał postanowienie nr [...], które doręczono pełnomocnikowi skarżącej dopiero w dniu 28 maja 2007r. Jeszcze przed doręczeniem ww. postanowienia - bo w dniu [...] - Prezydent [...] wydał decyzję o sprzeciwie, która nie została doręczona zgodnie z art. 39 i następne kpa. Przesyłka ta była bowiem awizowana 25 maja 2007r., a więc również przed dniem doręczenia ww. postanowienia. Wiadomość o wydaniu decyzji pełnomocnik skarżącej uzyskał dopiero w dniu 11 lipca 2007r. poprzez wgląd w akta.

Skoro zatem zgłoszenia dokonano w dniu 17 kwietnia 2007r., a decyzję wnoszącą sprzeciw doręczono w dniu 11 lipca 2007r., to doszło do uchybienia 30 dniowemu terminowi, o którym mowa w art. 30 ust 5 Prawa budowlanego. Z tej przyczyny decyzja powinna być uchylona.

Następnie, powołując się na treść art. 39 kpa skarżąca wskazała, że kurier ZAP, który dokonywał doręczenia decyzji o sprzeciwie, nie ma statusu poczty, pracownika organu lub innej upoważnionej osoby lub organu. Firma ZAP jest firmą prywatną, dostarczającą przesyłki pocztowe, ale nie jest upoważniona do doręczania przesyłek urzędowych. Nadto przy doręczaniu naruszono art. 44 kpa, gdyż brak jest dowodu dwukrotnego awizowania przesyłki.

W ocenie skarżącej, również uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada regułom wskazanym w art. 107 § 3 kpa, gdyż organ odwoławczy nie wskazał, że organ I instancji doręczył decyzję z dnia [... ] i kiedy doręczenie to nastąpiło.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozstrzygnięcie Wojewody [...] należało uznać za prawidłowe, mimo niewłaściwej argumentacji prawnej zwartej w jego uzasadnieniu. Wprawdzie niewłaściwe uzasadnienie decyzji narusza art. 107 § 3 kpa, to jednak – w ocenie Sądu – naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że decyzja, którą Prezydent [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru montażu przedmiotowego urządzenia reklamowego, została wydana przedwcześnie. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...], działając na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, organ wezwał inwestora do uzupełnienia, w terminie trzech dni, braków zgłoszenia. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi inwestora w dniu 28 maja 2007r. podczas gdy decyzję o sprzeciwie organ wydał już w dniu [...]. W związku z powyższym, organ nie mógł zgłosić sprzeciwu z powołaniem się na niewykonanie przez stronę obowiązku wynikającego z ww. postanowienia.

Dodać również należy, że ww. decyzja została doręczona z naruszeniem art. 44 § 2 i § 4 kpa. Z druku poczty kurierskiej ZAP wynika bowiem, że decyzję nadano w dniu jej wydania tj. [...] i awizowano jednokrotnie już w dniu 25 maja 2007r., po czym w dniu 28 maja 2007r. przesyłka została zwrócona do nadawcy. Nie ulega zatem wątpliwości, że doręczenia ww. decyzji nie można było uznać za dokonane zgodnie z art. 44 § 4 kpa., w myśl którego doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14 dniowego terminu przechowywania pisma przez właściwą placówkę pocztową.

W konsekwencji, o wydaniu decyzji o sprzeciwie pełnomocnik skarżącej dowiedział się dopiero przeglądając akta sprawy w dniu 11 lipca 2007r.

Już te uchybienia uzasadniały uchylenie przez organ odwoławczy decyzji pierwszoinstancyjnej.

Ponadto, Sąd nie podzielił stanowiska Wojewody [...], że korzystanie z usług kurierskich przy doręczaniu decyzji może być stosowane jedynie jako forma dodatkowa. Należy mieć bowiem na uwadze, że stosownie do treści art. 39 kpa, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Z treści tego przepisu nie wynika zatem ograniczenie w wyborze osób lub organów, które uważa się za odpowiednie do powierzenia im doręczenia pisma. Powołany przepis nie wiąże organu również co do kolejności wymienionych w nim doręczycieli. Oznacza to, że wybór podmiotu doręczającego pisma należy do organu administracji państwowej. W konsekwencji to organ, nie zaś inne podmioty obciąża wadliwość w dokonaniu doręczenia (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 1999r., I SA/Lu 1389/97

Zatem wbrew twierdzeniom skarżącej jak i organu II instancji, posłużenie się przez organ prowadzący postępowanie innym niż zwykle podmiotem doręczającym, nie stanowi o wadliwości doręczenia decyzji, pod warunkiem że doręczenia dokonano zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu, wskazane uchybienia uzasadniały uchylenie przez Wojewodę [...] decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi. Odmiennie jednak od wskazań przedstawionych w zaskarżonej decyzji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Prezydent [...] winien mieć na uwadze, że termin określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest terminem prawa materialnego i jako taki nie podlega przywróceniu. Upływ tego terminu, oznacza dla organu również brak możliwości ponownego doręczenia stronie decyzji o sprzeciwie, a w konsekwencji skutkuje nabyciem uprawnienia do realizacji inwestycji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.