Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 215/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 8 marca 2006 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA: Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2006 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.K. i J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 listopada 2005 roku, sygn. akt II SA/Kr 1942/00 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi R. K. na postanowienie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 6 lipca 2000 roku Nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia oceny technicznej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 listopada 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił R. K. i J. K. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 października 2004 r.

Powyższym wyrokiem z dnia 20 października 2004r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę R. K. na postanowienie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 6 lipca 2000 roku Nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia oceny technicznej.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji podniósł, iż R. K. i J. K. nie wykazali, aby bez własnej winy uchybili terminowi. Strona zaś jest obowiązana do zachowania szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej. Zatem przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

W zażaleniu na powyższe postanowienie R. K. i J. K. wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu podnosząc ogólnie względy zdrowotne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego – art. 86 § 2 p.p.s.a.

Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.) W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie – art. 87 § 4 p.p.s.a.

A zatem w myśl art. 86 § 1 i 2 oraz art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a. ustanowione zostały przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie: uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu, spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony, dochowanie terminu do wniesienia wniosku, dopełnienie uchybionej czynności.

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi powinien zatem powoływać się na okoliczności wskazujące na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku.

Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 1998 roku, sygn. akt IV SA 1153/96, brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe.

Brak winy w uchybieniu terminowi zainteresowany winien uprawdopodobnić, a nie udowodnić, co świadczy o odformalizowaniu i uproszczeniu postępowania i co ma być udogodnieniem dla zainteresowanego. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód, nie dającym pewności, lecz jedynie wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o danym fakcie. Uprawdopodobnienie prowadzi do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie rzeczywiście miało miejsce. Ustawodawca celowo w tym zakresie dopuszcza środek dowodowy mniej pewny, aby tym samym ułatwić zainteresowanemu przedstawienie swych racji.

( por. LEX nr 45637 )

Jako okoliczności uprawdopodobniające zasadność wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku R. K. i J. K. wskazali ogólnie - i to dopiero w zażaleniu - względy zdrowotne. We wniosku o przywrócenie uchybionego terminu wnoszący zażalenie nie podali żadnych okoliczności mających uprawdopodobnić zasadność tego wniosku. Okoliczności tych R. K. i J. K. nie wskazali również na wezwanie Sądu I instancji. Także w zażaleniu nie podano żadnych bliższych danych w tym zakresie jak i nie przedłożono jakichkolwiek dokumentów mających wskazywać na taki stan zdrowia, który uniemożliwił złożenie w terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Zgodnie z art. 141 § 1 p.p.s.a. w sprawach, w których oddalono skargę, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku.

Nieznajomość prawa nie stanowi okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu. R. K. i J. K., chcąc dochować należytej staranności, mogli dowiedzieć się o treść wyroku wydanego na rozprawie w dniu 20 października 2004 r. Skarżący nie stawili się na rozprawę, mimo prawidłowego powiadomienia o jej terminie i nie podjęli starań o uzyskanie informacji o zapadłym orzeczeniu Sądu I instancji, lecz kilka miesięcy oczekiwali na doręczenie wyroku z urzędu.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.