Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2765/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 607  Gospodarka mieniem państwowym i komunalnym, w tym gospodarka nieruchomościami nierolnymi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Grażyna Firek Sędziowie : WSA Małgorzata Brachel-Ziaja AWSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 6 sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] stycznia 1989 r. S. G. wystąpił do Urzędu Miasta [...] i Gminy [...] w [...] z dwoma wnioskami, tj. z wnioskiem o uchylenie decyzji nr [...] Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej znak [...] z dnia [...] czerwca 1963 r. oraz z wnioskiem o wydanie decyzji przekazującej wnioskodawcy w użytkowanie wieczyste działki przydomowej nr [...] obręb [...] o powierzchni 1300 m2 położonej przy ul. [...]w [...].

Postanowieniem z dnia [...] marca 1989 r., nr: [...] Kierownik Wydziału Urzędu Miasta [...] i Gminy [...] w [...] wszczął postępowanie m.in. z wniosku S. G. o oddanie w użytkowanie wieczyste części działki nr [...] obręb [...] położonej przy ul. [...] w [...] .

Decyzją z dnia [...] kwietnia 1989 r. nr: [...] Kierownik Wydziału Urzędu Miasta [...] i Gminy [...] w [...] odmówił oddania w użytkowanie wieczyste części działki nr [...] obręb [...] odpowiadającej p.gr.l.kat. [...] położonej przy ul. [...] w [...] S. G., M. R. i J. J..

Decyzją z dnia [...]czerwca 1989 r, znak: [...] Dyrektor Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w [...]uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 1989 r. nr: [...]Kierownika Wydziału Urzędu Miasta [...] i Gminy [...] w [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji.

Skargę na decyzję z dnia [...] czerwca 1989 r., znak. [...] Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w [...] Złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie S. G (sygn. akt.: SA-Kr 1027/89).

Postanowieniem z dnia [...] października 1990 r., znak: [...]Burmistrz Gminy [...] w [...] zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie oddania w użytkowanie wieczyste działki nr [...] obręb 12 położonej przy ul. [...] w [...]. Postępowanie zostało podjęte na mocy postanowienia Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] marca 1992 r.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 1992 r., znak: [...] Burmistrz Gminy [...] w [...] ponownie zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie oddania w użytkowanie wieczyste działki nr [...] obręb 12 położonej przy ul. [...] w [...].

Decyzją z dnia [...] kwietnia 1999 r., znak: [...] Zarząd Miasta [...] umorzył postępowanie w sprawie przekazania w użytkowanie-wieczyste nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] obręb 12 opisanej w KW nr [...] i działka ewid. Nr [...] obręb 12 opisanej w KW nr [...] stanowiącej własność Gminy Miasta [...].

Decyzja z dnia [...] kwietnia 1999 r., znak: [...] Zarządu Miasta [...] została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 1999 r, znak: [...]

Działając w trybie autokontroli na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w postępowaniu ze skargi M. W. na decyzję z dnia [...] maja 1999 r., znak: [...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] października 2000 r., znak: [...] uchyliło decyzję z dnia [...] maja 1999 r., znak: [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Miasta [...] . Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie zostało umorzone postanowieniem NSA OZ w Krakowie z dnia 18 grudnia 2000 r., sygn. akt: 1349/99 w związku z cofnięciem skargi przez M. W..

Pismem z dnia [...] maja 2000 r. M. W. wystąpiła do Urzędu Miasta [...] z wnioskiem o zawarcie z nią umowy o użytkowanie wieczyste działek ewidencyjnych nr [...] i [...] w obrębie 12 w [...] położonych przy ul. [...] . Pismem z dnia [...] marca 2001 r. M. W. ponowiła wniosek o zawarcie z nią umowy użytkowania wieczystego działki ewidencyjnej nr [...] objętej KW [...] położonej przy ul. [...] w [...].

Decyzją z dnia [...] maja 2002 r., znak: [...] Zarząd Miasta [...] umorzył postępowanie w sprawie przekazania w użytkowanie wieczyste nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] obręb 12 opisanej w KW nr [...] i działka ewid. Nr [...] obręb 12 opisanej w KW nr [...] stanowiącej własność Gminy Miasta [...] .

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że umorzenie postępowania w sprawie z wniosku S. G. z dnia 9 stycznia 1989 r. stało się konieczne, bowiem z dnie 1 stycznia 1998 r. weszła w życie ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, której art. 33 nie przewiduje drogi administracyjnej w sprawach przekazywania nieruchomości w użytkowanie wieczyste.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 6 sierpnia 2002 r., znak: [...] po rozpoznaniu odwołania M. W. od decyzji Zarządu Miasta [...] z dnia [...] maja 2002 r. znak: [...] umarzającej postępowanie w sprawie przekazania w użytkowanie wieczyste nieruchomości ozn. jako dz. ew. nr [...] i nr [...] obr. 12, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji ze wskazaniem, iż podstawą umorzenia postępowania jest art. 233 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2000 r., Nr 46 poz. 546).

Kolegium wskazało, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji M. W. wniosła o uchylenie tej decyzji w całości i wydanie nakazu wykonania ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 1963 r. nr [...] wydanej przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] . W uzasadnieniu odwołania strona podnosiła, że decyzja została wydana "nie na temat", gdyż jako spadkobierczyni po S. G., złożyła wniosek o zawarcie umowy o użytkowanie wieczyste działki nr [...] obj. KW [...] położonej w [...] ul. [...] . Do tego wniosku dołączone zostały dokumenty. Następnym pismem z dnia [...] czerwca 2002 r. zatytułowanym jako załącznik nr 1 - podtrzymała swoje żądanie podkreślając, że domaga się zawarcia umowy notarialnej na podstawie decyzji z dnia [...] czerwca 1963 r.

Kolegium stwierdziło, że z dniem [...] stycznia 1998 r. zmienił się stan prawny dotyczący oddawania posiadaczom nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Od tej daty oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste następuje wyłącznie w drodze umowy, stąd postępowanie administracyjne stało się zbędne i zgodnie z dyspozycją art. 105 § 1 k.p.a. należy je umorzyć. W razie odmowy oddania lub bezczynności gminy strony mogą wystąpić do Sądu powszechnego z roszczeniem o zawarcie takiej umowy.

Wskazano, że art. 233 nowej ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, iż sprawy wszczęte, lecz nie zakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia niniejszej ustawy - prowadzi się na podstawie jej przepisów. Dotychczasowe postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu, gdyż sprawa utraciła administracyjny charakter, a jej załatwienie wymaga oświadczenia woli, jakie w razie odmowy Gminy może zostać zastąpione orzeczeniem Sądu powszechnego (art. 64 k.c.). Podniesiono, że takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 1999 r. do sygn. l SA 1718/98 opubl.: Lex nr 47946 oraz w wyroku z dnia 4 listopada 1998 r. do sygn. l SA 641/98 opubl.: Lex nr 44567.

Kolegium zasygnalizowało, że złożony przez odwołującą się wniosek -zgodnie z treścią pisma Urzędu Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. znak: [...] - zostanie załatwiony w trybie cywilno-prawnym, o czym strona została poinformowana.

Spadkobierczynią S. G. zmarłego w dniu [...] września 1995 r. jest M. W. (postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 1996 r., sygn. akt: [...]

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia 6 sierpnia 2002 r., znak: [...] złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie M. W. wnosząc o uchylenie decyzji obydwu instancji jako niezgodnych z prawem.

Skarżąca podnosi, że sprawa uregulowania stanu prawnego nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] zabudowanej prywatnym budynkiem -nie iest bezprzedmiotowa, a wydana decyzja z dnia 6 sierpnia 2002 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] narusza prawa własności skarżącej do domu nabytego przez spadkodawcę aktem notarialnym w dniu [...] kwietnia 1957 r., Nr rep. [...] za wymaganym zezwoleniem Pręż. WRN w [...] . Wskazuje przy tym, że jej prawa do zawarcia umowy notarialnej wieczystego użytkowania wynikają z faktu nabycia przez spadkodawcę aktem notarialnym Nr rep. [...] domu na własność z prawem dzierżawy całej działki, co obecnie odpowiada działce ew. nr [...] i [...] obręb 12.

Skarżąca M. W. zasygnalizowała, że jej sprawy dotyczą załatwienia:

- wniosku z dnia [...] grudnia 1988 r. w sprawie o przekazanie w wieczyste użytkowanie działki niezabudowanej o ew. nr [...] obręb 12 w [...] (odp. działce [...] ). Wskazała przy tym, że brak jest decyzji pierwszej instancji w/w sprawie (wszystkie decyzje wydane zostały uchylone), w związku z powyższym nie ma czego umarzać, zaś złożony wniosek jest nadal aktualny i podlega załatwieniu sprawy przez Zarząd Miasta [...] .

- wniosku z dnia [...] maja 2000 r. i 21 marca 2001 r. o zawarcie notarialnej umowy wieczystego użytkowania zabudowanej działki ew. nr [...] obręb ,12 (odp. dawnej działce [...] ) w [...] przy ul. [...] . Wskazuje przy tym, że sprawa przekazania w wieczyste użytkowanie działki ew. nr [...] obr. 12 jest zakończona prawomocną decyzją ostateczną Pręż. MRN w [...] z dnia [...] czerwca 1963 r. Nr [...] , a skarżąca jedynie domaga się jej wykonania.

Skarżąca wskazuje także, że w decyzji z dnia [...] października 2000 r. jest zawarte pouczenie Samorządowego Kolegium. Odwoławczego w [...] , że umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie było bezpodstawne, gdyż skarżąca nabyła decyzja z dnia [...] czerwca 1963 r. prawo do zawarcia umowy notarialnej użytkowania wieczystego działki ew. [...] w [...] zabudowanej domem mieszkalnym przy ulicy [...] . Z kolei powołany w uzasadnieniu decyzji z dnia 6 sierpnia 2002 r. art. 233 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, ze "sprawy wszczęte, lecz nie zakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzi się na podstawie jej przepisów". Skarżąca podnosi, że regulacja ta jej nie dotyczy, gdyż ona żąda jedynie wykonania decyzji z dnia [...] czerwca 1963 r. Podkreśla przy tym, że sprawa oddania w wieczyste użytkowanie działki ew. nr [...] obr. 12 (odp. działce [...] ) w [...] została zakończona prawomocną decyzją z dnia [...] czerwca 1963 r. tj. 34 lata przed wejściem w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tej sytuacji powoływanie się organu odwoławczego na art. 233 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest bezzasadne i nawet niepoważne. Również bezzasadne - w ocenie skarżącej - jest powoływanie się w zaskarżonej decyzji na stanowisko jakie zajął NSA w wyrokach z dnia 9 kwietnia 1999 r. do sygn. l SA 1718/98 opubl. Lex nr 47946 oraz z dnia 4 listopada 1998 r. do sygn. l SA 641/98 opubl. Lex nr 44567, bowiem te wyroki dotyczą wyłącznie postępowania niezakończonego decyzja ostateczną przed wejściem w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Skarżąca informuje także, że dotychczas nie została zawarta umowa notarialna wieczystego użytkowania na działkę zabudowaną o ew. nr [...] obr. 12 (odp. działce 11073/176) - pomimo ważnej decyzji z dnia [...] czerwca 1963 r. Pręż. MRN w [...] - z uwagi na bezprawna odmowę wykonania w/w prawomocnej decyzji z dnia [...] czerwca 1963 r. przez kolejne urzędy w [...] , a obecnie przez Zarząd Miasta [...] .

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wraz jego argumentację, odniósł się do zarzutów skargi i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone - czyli również w sytuacji niniejszej sprawy ze skargi M. W. - podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.: jedn.: Dz. U. z 2000 r., nr 46, poz. 543 z późn. zm.) oraz przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Ze względu na wskazaną wyżej zasadę kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że kontroli sądowej podlegała zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przekazania w użytkowanie wieczyste nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr [...] i nr [...] obr. 12. Zaznaczyć przy tym należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Zgodnie z istotą postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie i ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa, organ administracyjny - zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy - stosuje przepisy prawa materialnego, obowiązujące w dniu wydania przezeń decyzji. Oznacza to, że organ administracyjny rozstrzygając sprawę administracyjną obowiązany jest uwzględnić aktualny stan prawny, chyba że przepisy stanowią inaczej.

W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że wydając decyzję z dnia 6 sierpnia 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] obowiązane było uwzględnić zmiany stanu prawnego wynikające z art. 233 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w tym to, że postępowanie administracyjne w sprawie oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste jest pod rządami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami niedopuszczalne, inaczej mówiąc -bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że gdy postępowanie administracyjne stało się z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania łączy się w doktrynie prawa administracyjnego z powstaniem trwałej i nieusuwalnej przeszkody w kontynuacji postępowania administracyjnego. Przepis art. 105 § 1 k.p.a. kładzie jednak akcent nie na przeszkodę w prowadzeniu postępowania, lecz na bezprzedmiotowość, czyli brak przedmiotu postępowania administracyjnego. Przedmiotem ogólnego postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Oznacza to, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed wszczęciem postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego. Z takimi sytuacjami mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie albowiem ustawa o gospodarce nieruchomościami nie przewiduje trybu administracyjnoprawnego oddawania nieruchomości w użytkowanie wieczyste.

Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. ma miejsce wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o których mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. Przyczyny, z powodu których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej, mogą być różnorodnej natury. Jedną z nich może być zmiana stanu prawnego w toku postępowania administracyjnego. Prowadzi ona do umorzenia postępowania przede wszystkim wtedy, gdy przewiduje to wyraźnie przepis ustawowy. Jednakże nawet wówczas, gdy przepis takiego sposobu zakończenia postępowania administracyjnego nie przewiduje, należy przyjąć, że zastosowanie ma ogólny przepis art. 105 § 1 k.p.a. zawsze wtedy, gdy w świetle prawa materialnego oraz ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Przesłanką umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jest bezprzedmiotowość postępowania "z jakiejkolwiek przyczyny", czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. Bezprzedmiotowe będzie zatem postępowanie w sprawie, która przestała być regulowana przepisami dającymi podstawę do wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA w Szczecinie z dnia 21 stycznia 1999 r., SA/Sz 1029/97, LEX nr 36139).

Stosownie do art. 233 ustawy z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami -sprawy wszczęte, lecz niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy, prowadzi się na podstawie jej przepisów. Sprawa przekazania poprzednikowi prawnemu skarżącej w użytkowanie wieczyste działki przydomowej nr [...] obręb 12 o powierzchni 1300 m2 położonej przy ul. [...] w [...] została wszczęta na skutek wniosku S. G. z dnia [...] stycznia 1989 r. postanowieniem z dnia [...] marca 1989 r., nr: [...] Kierownika Wydziału Urzędu Miasta [...] i Gminy [...] w [...] , co zasygnalizowano w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Obowiązująca w chwili orzekania przez organy administracyjne w przedmiotowej sprawie ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ani inne przepisy prawa nie dawały podstaw do działania organów administracji w zakresie orzekania w przedmiocie przekazywania gruntów w użytkowanie wieczyste. W chwili orzekania sprawa nie należała już do drogi postępowania administracyjnego, lecz do drogi postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Tym bardziej nie mogły być załatwione w trybie postępowania administracyjnego wnioski złożone już pod rządami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, tj. wniosek z dnia [...] maja 2000 r. o zawarcie ze skarżącą umowy o użytkowanie wieczyste działek ewidencyjnych nr [...] i [...] w obrębie 12 w [...] położonych przy ul. [...] oraz kolejny wniosek z dnia 21 marca 2001 r. o zawarcie umowy użytkowania wieczystego działki ewidencyjnej nr [...] objętej KW [...] położonej przy ul. [...] w [...] .

W odniesieniu do stanowiska skarżącej przedstawionego w skardze do sądu administracyjnego należy podkreślić, że ze względu na granice rozpoznawanej sprawy przedmiotem kontroli sądu nie była kwestia wykonalności decyzji z dnia [...] czerwca 1963 r. Nr [...] , a wyłącznie decyzja umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Okoliczność uprawomocnienia się decyzji z dnia [...] czerwca 1963 r. Nr [...] przed wejściem w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia.

Decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego ma charakter procesowy a nie merytoryczny, a zatem nie rozstrzyga o uprawnieniach i obowiązkach skarżącej, również tych które wynikałyby ze wskazywanego przez nią prawa własności. Z kolei twierdzenie skarżącej, iż w decyzji z dnia [...] października 2000 r. jest zawarte pouczenie Samorządowego Kolegium. Odwoławczego w [...] , że wcześniejsze umorzenie postępowania w sprawie było bezpodstawne, gdyż skarżąca nabyła decyzja z dnia [...] czerwca 1963 r. prawo do zawarcia umowy notarialnej użytkowania wieczystego działki ew. [...] w [...] zabudowanej domem mieszkalnym przy ulicy [...] jest - w świetle treści uzasadnienia decyzji z dnia [...] października 2000 r. - nieprawdziwe.

Okoliczność bezprzedmiotowości postępowań w sprawie przekazania w użytkowanie wieczyste nieruchomości oznaczonych jako działka nr [...] i nr [...] obr. 12 w [...] przesądza o konieczności wydania decyzji w przedmiocie umorzenia tych postępowań. Pomimo więc dostrzeżonych przez sąd uchybień natury proceduralnej popełnionych w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, a związanych m.in. z jego przewlekłością i rozstrzygnięciami w kwestii zawieszenia postępowania w sprawie, które jednak nie miały wpływu na wynik sprawy, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy należało oddalić skargę M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 6 sierpnia 2002 r., znak: [...] mając na uwadze treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.