Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1794/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] czerwca 2019 r., nr [....], Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu wniosku [...][...] (dalej jako skarżąca) o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] września 2013 r., nr [...] "[...]", w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości położonej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że Wojewoda [...] decyzją

z [...] września 2013 r., nr [...] "[...]", odmówił potwierdzenia skarżącej prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez [...][...] nieruchomości położonej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej we [...] przy ul. [...][...], województwo [....].

W związku z niepodjęciem przesyłki w terminie oraz powtórnym zawiadomieniu

o możliwości jej odebraniu w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pisemnego zawiadomienia, zgodnie z treścią art. 44 k.p.a. doręczenie zostało uznane za dokonane, a przedmiotowa decyzja pozostawiona w aktach sprawy.

Organ wskazał również, że od powyższej decyzji strona nie złożyła odwołania

w ustawowym terminie, w związku z czym decyzja organu I instancji stała się ostateczna.

Następnie wnioskiem z dnia [...] stycznia 2019 r. skarżąca wystąpiła do Wojewody [....] o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Wojewody [...] z [...] września 2013 r. Wniosek skarżącej wraz z aktami sprawy przekazany został Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji przy piśmie z [...] lutego 2019 r.

Minister pismami z [...] lutego 2019 r. i z [....] kwietnia 2019 r. wezwał stronę do uzupełnienia braków ww. wniosku.

Wykonując wezwanie organu, skarżąca w dniu [...] kwietnia 2019 r. złożyła uzupełniony wniosek z [...] stycznia 2019 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Wojewody [...] wraz z odwołaniem od tej decyzji.

Następnie pismem z [...] maja 2019 r. Minister wezwał stronę do złożenia dokumentów potwierdzających przekazanie do organu wojewódzkiego informacji

o zmianie adresu - w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma.

Przedmiotowe dokumenty nie zostały przez skarżącą przekazane.

Minister, w wyniku rozpatrzenia wniosku, zaskarżonym postanowieniem z [...] czerwca 2019 r., nr [.....], odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Wojewody [...].

Wskazał, że organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:

1) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu,

2) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony,

3) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu.

Zaznaczył, że wprawdzie brak winy w uchybieniu terminowi zainteresowany winien uprawdopodobnić, a nie udowodnić - co świadczy o odformalizowaniu i uproszczeniu postępowania i co ma być udogodnieniem dla zainteresowanego - lecz jednocześnie uprawdopodobnienie winno dotyczyć takich okoliczności, które pozwalają na przyjęcie braku winy strony w uchybieniu terminu. Zatem aby przywrócić termin strona powinna wskazać takie okoliczności, których wystąpienie było niezależne od jej woli i uniemożliwiało jej dopełnienie czynności. Ponadto powinna wskazać okoliczności świadczące o podjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.

Organ podniósł, że w tej sprawie strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w dniu [...] stycznia 2019 r. (data stempla pocztowego) uzupełniony w dniu [...] kwietnia 2019 r. (data stempla pocztowego) podnosząc, że uchybienie terminowi było spowodowane: nieuwzględnieniem przez Wojewodę [...] informacji o zmianie przez nią adresu zameldowania, opieką nad ciężko chorą córką oraz własnymi problemami ze zdrowiem. Jednocześnie skarżąca wniosła

o wstrzymanie się od rozpatrzenia przedmiotowej sprawy do dnia [...] maja 2019 r. -

z uwagi na konieczność przedłożenia dokumentów potwierdzających ww. okoliczności, a w szczególności informację świadczącą o zmianie adresu.

W związku tym, iż w aktach przedmiotowej sprawy brak jest ww. dowodu, Minister pismem z [...] maja 2019 r. wezwał skarżącą do złożenia dokumentu potwierdzającego przekazanie do organu wojewódzkiego informacji o zmianie adresu w terminie 14 dni od otrzymania wezwania. Jednakże strona nie przekazała Ministrowi przedmiotowych dowodów w sprawie w podanym przez siebie terminie, tj. do [...] maja 2019 r., jak również w terminie wyznaczonym wezwaniem z [...] maja 2019 r., tj. do [...] maja 2019 r.

Organ zauważył, że strona nie uprawdopodobniła również, iż ciężka choroba córki oraz własne problemy zdrowotne miały miejsce w okresie skutecznego wniesienia odwołania i czy były tego rodzaju, że uniemożliwiały jej działanie w tym postępowaniu.

Następnie wskazał - powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych - że sama okoliczność złego stanu zdrowia nie jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanej w uchybieniu terminu. Nie jest to bowiem równoznaczne

z niemożnością dokonania czynności procesowej przez zainteresowaną stronę

i nadania pisma na poczcie przez osobę trzecią - członka rodziny lub sąsiada.

Dodał - powołując się orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego - że kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. Przywrócenie terminu nie jest zaś możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przeszkody powodujące uchybienie terminu powinny mieć charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego oraz powinny trwać przez cały bieg terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej lub co najmniej w ostatnim dniu tego terminu.

W konkluzji Minister uznał, że przesłanki do złożenia wniosku o przywrócenie terminu określone w art. 58 k.p.a. nie zostały spełnione w sposób łączny. Brak jest zatem podstaw do jego uwzględnienia.

Na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła skarżąca, wnosząc

o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającej to postanowienie decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2013 r., nr [...] "[...]".

W odpowiedzi na skargę Ministra Spraw Wewnętrznych wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] czerwca 2020 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] września 2013 r. w przedmiocie odmowy potwierdzenia skarżącej prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez [...][...] nieruchomości położonej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej we [...] przy ul. [...][...], województwo [....].

Z akt sprawy wynika, że przed Wojewodą [...] prowadzone było postępowanie w sprawie potwierdzenia skarżącej prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez [...][...] ww. nieruchomości położonej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Wynika z nich również, iż w toku postępowania skarżąca pismem z [...] sierpnia 2009 r. skierowanym do [...] Urzędu Wojewódzkiego poinformowała, że r.pr. [...][...] nie jest jej pełnomocnikiem i wniosła o kierowanie korespondencji wyłącznie na jej adres tj. ul. [...][...], [...][...]. Również r. pr. [....][...] pismem z [...] września 2009 r. wskazał, iż skarżąca odwołała udzielone mu pełnomocnictwo i wniósł o przesyłanie korespondencji na jej adres.

Wobec powyższego Wojewoda [...] pismem z [...] grudnia 2009 r. przesłanym na ww. adres wezwał skarżąca do uzupełnienia wniosku o określone dokumenty. Pismo to zostało odebrane osobiście przez skarżącą w dniu [...] stycznia 2010 r.

Następnie Wojewoda kolejnym pismem z [...] czerwca 2012 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o określone dodatkowe dokumenty i jednocześnie na stronie 3 pouczył ją, o treści art. 41 § 1 i 2 k.p.a. - zgodnie z którym w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego. W razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny.

Skarżąca odebrała ww. pismo w dniu [...] czerwca 2012 r., potwierdzając odbiór własnoręcznym podpisem.

W dalszym toku postępowania Wojewoda wezwaniem z [...] kwietnia 2013 r. wezwał skarżącą do osobistego tego stawiennictwa w charakterze strony na rozprawie administracyjnej. Wezwanie zostało wysłane na dotychczasowy adres skarżącej - ul. [....][...], [...][...]. Wezwanie nie zostało przez nią odebrane i pozostawione w aktach ze skutkiem doręczenia.

W protokole rozprawy administracyjnej z [...] maja 2013 r. stwierdzono, że skarżąca została wezwana na rozprawę administracyjną w sposób prawidłowy. Wezwanie zostało skierowane na jej adres korespondencyjny. Wobec niepodjęcia korespondencji następuje fikcja doręczenia stosownie do art. 44 § 4 k.p.a. Jednocześnie organ ustalił, iż strona posiada różne adresy zameldowania, jednakże zgodnie z jej wolą organ kierował korespondencję na wcześniej wskazany przez stronę adres. Podkreślono, że w wezwaniu z [...] czerwca 2012 r. - skutecznie doręczonym stronie pod wskazanym adresem - organ wyraźnie opisał negatywne skutki wynikające art. 41 § 2 k.p.a.

Następnie Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2013 r. odmówił potwierdzenia skarżącej prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez [...][...] nieruchomości położonej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej we [...] przy ul. [...][...], województwo [...].

Decyzja została skierowana na dotychczasowy adres skarżącej, tj. ul. [...][...], [....][...]. Wobec niepodjęcia prawidłowo dwukrotnie awizowanej przesyłki zawierającej decyzję - doręczenie zostało uznane za dokonane

w trybie art. 44 k.p.a., a decyzja pozostawiona w aktach sprawy.

Po zapoznaniu się w dniu [...] stycznia 2019 r. z aktami sprawy w siedzibie [....]Urzędu Wojewódzkiego, skarżąca w dniu [...] stycznia 2019 r. wystąpiła

o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji organu I instancji z [...] września 2013 r.

W uzasadnieniu wniosku - jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia odwołania - wskazała fakt, że o tej decyzji nie wiedziała. Wskazała również, iż o tej decyzji dowiedziała się przez przypadek kontaktując się telefonicznie z [...] Urzędem Wojewódzkim, co potwierdziła następnie telefonicznie w [...] Urzędzie Wojewódzkim. Skarżąca podniosła, że ww. Urzędy korespondencję kierowały na jej [....] adres pomimo tego, iż z upływem lat zmieniła miejsce zamieszkania, o czym - zgodnie z przepisami - powiadomiła, podając aktualny adres: [...], ul. [....] [...] m. [...]. Dodała, że w aktach są jej pisma z informacją o problemach z listonoszem i jej prośba, aby w razie zwrotu przesyłki do niej adresowanej - Urząd ponownie przesłał niepodjętą przez nią przesyłkę, gdyż oznacza to, że nie została prawidłowo powiadomiona o nadejściu zwróconej przesyłki. W jej ocenie wykonała wszystkie czynności, do których jest zobowiązana jako strona postępowania, w przeciwieństwie do organu I instancji, który nie uwzględnił jej informacji o zmianie adresu i treści zgromadzonych w aktach dokumentów.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Z brzmienia powołanego przepisu ewidentnie wynika, iż warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej jest łączne spełnienie określonych w tym przepisie przesłanek, tj. uprawdopodobnienie przez stronę, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, wniesienie prośby (wniosku) o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, dopełnienie czynności, dla której był przewidziany termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu.

Minister nie wskazał jednoznacznie, że skarżąca - składając w dniu [...] stycznia 2019 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania - zachowała siedmiodniowy termin do złożenia wniosku

Jednak z akt sprawy wynika, że skarżąca w dniu [...] stycznia 2019 r. zapoznała się w siedzibie [....] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, w tym z decyzją Wojewody [...] z [...] września 2013 r.

Należy zatem uznać, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia odwołania dla skarżącej ustała w dniu [....] stycznia 2019 r.

Skoro skarżąca o decyzji organu I instancji dowiedziała się w dniu [...] stycznia 2019 r., a wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wniosła w dniu

[....] stycznia 2019 r. (data stempla pocztowego), to zachowała ustawowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Jednocześnie - zgodnie z wymogami art. 58 § 2 k.p.a. - skarżąca dopełniła czynności, której nie dokonała w terminie, gdyż w dniu

[...] kwietnia 2019 r. (data stempla pocztowego) złożyła odwołanie od ww. decyzji organu I instancji z [....] września 2013 r.

Przechodząc do oceny braku winy w uchybieniu terminu, wskazać należy, że

w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania powinien powoływać się na okoliczności wskazujące na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Wprawdzie uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód, nie dającym pewności, lecz jedynie wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o danym fakcie, to jednak uprawdopodobnienie winno prowadzić do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie będące przyczyną uchybienia terminu rzeczywiście miało miejsce. Chociaż uprawdopodobnienie jest wyjątkiem od reguły formalnego przeprowadzenia dowodu, działającym na korzyść strony powołującej się na określony fakt, to jednak nie oznacza to, że może ono

w każdej sytuacji opierać się tylko na samych twierdzeniach strony. Odwołanie się

w art. 58 § 1 k.p.a. do braku winy powoduje, iż przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności

i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła uchybieniu terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie

o swoje interesy. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku

o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub nie narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. Osoba zainteresowana powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (por. wyrok NSA z 28 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1096/11, i powołane w nim orzecznictwo i pogląd doktryny).

W rozpoznawanej sprawie Minister prawidłowo uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

Skarżąca podnosi, że informowała organ o zmianie swojego adresu. Jednak - wbrew jej twierdzeniom - w aktach sprawy brak jest dokumentu, w którym skarżąca zawiadamiałaby organ o zmianie swojego adresu. Nie ma również notatki, czy adnotacji podpisanej przez pracownika organu, na okoliczność telefonicznego poinformowania organu przez skarżącą o zmianie adresu.

Zaznaczyć należy, że organ w celu weryfikacji twierdzeń skarżącej wezwał ją do przedstawienia dokumentów potwierdzających przekazanie organowi wojewódzkiemu informacji o zmianie adresu. Jednak skarżąca w żaden sposób nie ustosunkowała się do powyższego wezwania.

Zatem twierdzenia skarżącej w zakresie poinformowania organu o zmianie adresu należy uznać na gołosłowne, gdyż nie zostały w żaden sposób przez nią wykazane.

Okoliczności sprawy wskazują na zawinione przez skarżącą uchybienie terminu, gdyż będąc pouczona o obowiązku informowania organu o zmianie swego adresu

i konsekwencjach niedopełnienia tego obowiązku – nie poinformowała organu o zmianie adresu.

W tej sytuacji należało uznać, iż skarżąca nie dochowała należytej staranności

w prowadzeniu własnych spraw. Oczywiste jest, że strona należycie dbająca o własne interesy powinna uczynić zadość obowiązkowi poinformowania organu o zmianie swego adresu.

Jednocześnie w realiach sprawy nie można uznać - mając na względzie obiektywny miernik staranności – aby skarżąca należycie interesowała się sprawą dbając o zachowanie swoich interesów.

Podkreślenia wymaga, że skarżąca, będąc stroną, miała świadomość prowadzonego przed Wojewodą [...] przez wiele lat postępowania administracyjnego w kontrolowanej sprawie. Ponadto skarżąca osobiście odebrała - skierowane na jej ówczesny adres ul. [....][...], [...][...] - pismo organu I instancji z [...] czerwca 2012 r. wzywające ją do uzupełnienia wniosku

o potwierdzenie prawa do rekompensaty o określone dokumenty i zawierające pouczenie o obowiązku zawiadamiania organu o zmianie swojego adresu.

Jednak od otrzymania tego wezwania, stanowiącego ostatnią odebraną przez skarżącą korespondencję w sprawie, co nastąpiło w dniu [...] czerwca 2012 r., aż do dnia [...] stycznia 2019 r., a więc przez okres ponad sześciu lat, skarżąca nie interesowała się sprawą, nie podejmowała prób ustalenia, co się w sprawie dzieje.

Wskazać również należy, że nie mogą stanowić uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu podnoszone przez skarżącą okoliczności, tj. opieka nad ciężko chorą córką i własne problemy ze zdrowiem.

Z załączonych do akt sądowych kserokopii dokumentacji dotyczącej zdrowia córki skarżącej wynika, iż cierpi ona na chorobę [...]. Z zaświadczenia lekarskiego z [....] września 2019 r. wystawionego przez lekarza [...] wynika,

że skarżąca od 2012 r opiekuje się [...] – letnią obecnie córką, która jest osobą chorą [...]. W związku z chorobą zachowania córki są nieprzewidywalne i skarżąca nie była w stanie opuścić miejsca zamieszkania na dłużej niż kilka godzin.

Natomiast - jeżeli chodzi o stan zdrowia skarżącej - to z kserokopii orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z [...] marca 2013 r. wydanego przez Miejski Zespół ds. orzekania o niepełnosprawności w [...] wynika, że ustalony znaczny stopień niepełnosprawności skarżącej datuje się od [...] lipca 2010 r.

Wskazać należy, że w ugruntowanym orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, iż fakt choroby, czy podeszły wiek, nie są równoznaczne z niemożnością dokonania czynności procesowej przez zainteresowanego. Tylko choroba, która uniemożliwia osobiste dokonanie czynności procesowej, przy braku możliwości skorzystania z pomocy lub zastępstwa innych osób, usprawiedliwia niedochowanie terminu do dokonania tej czynności (por. wyrok NSA z 20 maja 2015 r., I OSK 2011/13).

W orzecznictwie wskazuje się również, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego lub jego pełnomocnika zalicza się np. przerwę w komunikacji, powódź, pożar, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inna osobą.

Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby choroba [...] córki, czy też problemy zdrowotne i wiek skarżącej uniemożliwiały jej dokonanie czynności procesowej osobiście, czy też przez osobę trzecią. Wskazać należy, że podniesione przez skarżącą okoliczności nie należą do zdarzeń nagłych, nowych, nieprzewidywalnych, lecz mają one charakter długotrwały, wieloletni - zatem nie mogą uzasadniać przywrócenia terminu.

Zaznaczenia też wymaga, że skarżąca - jako przyczynę braku winy w uchybieniu terminu - wskazuje chorobę córki oraz własne problemy zdrowotne. Jednak okoliczności te nie stanowiły dla niej przeszkody, aby osobiście stawić się w dniu [...] stycznia 2019 r. w [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...] i w dniu [...] marca 2019 r. w siedzibie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Zatem w realiach rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji prawidłowo uznał, iż [...][...] nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania - co słusznie skutkowało odmową przywrócenia terminu na podstawie art. 58 § 1 i 2 k.p.a.

Sąd uznał, że postanowienie to odpowiada prawu, a organ w sposób wnikliwy i wszechstronny rozpatrzył przedmiotową sprawę oraz szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi się kierował przy jej rozstrzyganiu. Uzasadnił przy tym przekonująco swoje stanowisko w sposób spełniający wymagania określone w art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.