Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 629/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1 pkt 2, art. 28 ust. 1, art. 3 pkt 7, art. 29 ust. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody z dnia 6 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

M. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 6 lipca 2017r., Nr [..], utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 7 kwietnia 2017r. o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie reklamy wolno stojącej na terenie działki nr [..] w miejscowości L., gmina Ż.

Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Po rozpatrzeniu zgłoszenia M. B. o zamiarze wykonania robót budowlanych polegających na budowie reklamy wolno stojącej z rur prostokątnych ze stali St3S łączonych ze sobą na spoiny czołowe opartej na dwóch stalowych słupach z rury kwadratowej 80x800 mm i ruszcie stalowym z ceowników stalowych o wymiarach 2x120x55, na terenie działki nr [..] w terenie działki nr [..] w miejscowości L., obręb L., gmina Ż., Starosta decyzją z dnia 7 kwietnia 2017r., wniósł sprzeciw. W uzasadnieniu Starosta wyjaśnił, że w związku z posadowieniem reklamy bezpośrednio na gruncie nie można było zakwalifikować jej jako instalowania urządzenia reklamowego na istniejącym obiekcie w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 290), ale jako wykonanie nowego obiektu budowlanego wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę.

Od powyższej decyzji odwołała się M. B. zarzucając Staroście naruszenie art. 3 pkt 3 i 6, art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz art. 7 i art. 77 k.p.a.

Rozpoznając odwołanie Wojewoda decyzją z dnia 6 lipca 2017r. utrzymał w mocy decyzję Starosty. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie inwestor uznał, że zgłosił, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, montaż urządzenia reklamowego niebędącego trwale związanego z gruntem, składającego się z "tablicy reklamowej o wymiarach 6000x3000 mm zaprojektowanej z rur prostokątnych ze stali St3S łączonych ze sobą na spoiny czołowe. Wypełnienie tablicy wykonane z blachy stalowej. Tablica reklamowa oparta na konstrukcji stalowej na dwóch stalowych słupach z rury kwadratowej 80x80 mm i ruszcie stalowym z ceowników stalowych 2x120x55. Ciężar i konstrukcja rusztu zaprojektowana w sposób uniemożliwiający wywrócenie reklamy." Wojewoda podkreślił, że organ nie jest związany kwalifikacją urządzenia reklamowego dokonaną przez inwestora jako urządzenia reklamowego, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Montowanie reklamy na ruszcie stalowym, nie ma znaczenia dla sprawy, gdyż to określa metodę, technikę, technologię wykonania obiektu. Żaden z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od tego, jaką metodą jest on budowany. Istotny dla klasyfikacji obiektu jest sposób posadowienia na gruncie i charakter poszczególnych elementów konstrukcji. Wojewoda powołał się przy tym na orzecznictwo sądowoadministracyjne, w którym wskazano, że cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. O tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem.

Wojewoda wskazał, że z systematyki art. 29 Prawa budowlanego wynika, że ustawodawca w ust. 1 tego artykułu zwolnił z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę roboty budowlane stanowiące budowę obiektu budowlanego, a w ust. 2 roboty budowlane inne niż budowa obiektu budowlanego. Zatem zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie innych niż budowa robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Z definicji robót budowlanych zawartej w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego wynika, że są to prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy zatem jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem malej architektury, w tym wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe.

Na tej podstawie Wojewoda wyróżnił dwa rodzaje urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy zaliczył budowle z art. 3 pkt 3 "wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", na które wymagane jest pozwolenie na budowę. Do drugiej zaś grupy zaliczył tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których jest wymagane jedynie dokonanie zgłoszenia, wśród których można wyróżnić reklamy wolnostojące niezwiązane trwale z gruntem, jednak są to zazwyczaj urządzenia stosunkowo lekkie, przenośne o małych gabarytach, inne niż objęte przedmiotowym zgłoszeniem.

Odnosząc się do treści odwołania w zakresie naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. Wojewoda wyjaśnił, że zgłoszenie budowy nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, nie stanowi bowiem wniosku (podania) zainteresowanego podmiotu, który w myśl Kodeksu postępowania administracyjnego wymagałby załatwienia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawy administracyjnej. Uprawnienie inwestora do rozpoczęcia działalności budowlanej wynika jedynie z milczenia organu. Organ administracji architektoniczno-budowlanej jest właściwy (kompetentny) do przyjęcia zgłoszenia budowy jako oświadczenia inwestora o zamiarze przystąpienia do realizacji inwestycji budowlanej, a także do doprowadzenia do skompletowania zgłoszenia (poprzez wydanie postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia). Organ nie ma natomiast kompetencji do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie tego zgłoszenia. Jego czynności w tym zakresie nie mają niewątpliwie charakteru procesowego w rozumieniu przepisów k.p.a. Tym samym organ pierwszej instancji nie mógł dopuścić się naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a., gdyż zostały one zawarte w akcie normatywnym, który nie miał w przedmiotowej sprawie zastosowania aż do momentu wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że Starosta przeanalizował jednak zebrany materiał i go ocenił, słusznie uznając, że nie wymaga on dodatkowych analiz. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawił swoje stanowisko zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym.

W skardze na powyższą decyzją M. B. zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

a) art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, że budowa zgłoszonej reklamy wolnostojącej nie polega na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, a termin instalacja jest odrębny od terminu budowa, mimo, że takie rozróżnienie nie wynika z bezpośredniego brzmienia przepisów prawa;

b) art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że reklama wolnostojąca objęta zgłoszeniem, tj. obiekt oparty na konstrukcji i ruszcie stalowym stanowi obiekt budowlany będący trwale związaną z gruntem tablicą reklamową lub urządzeniem reklamowym;

c) art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego i art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że budowa reklamy wolnostojącej na terenie działki o nr [..] w miejscowości L., gmina Ż. wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia i zasadne jest wniesienie przez organ sprzeciwu;

d) art. 30 ust. 5 w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że organ nie ma kompetencji do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie zgłoszenia, co stanowi sprzeczność z tym, że organ może wystosować sprzeciw w stosunku do zgłoszenia budowy urządzenia, które uważa, że wymaga pozwolenia na budowę;

e) art. 30 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że opis urządzenia reklamowego dokonany przez inwestora w zgłoszeniu nie jest wiążący dla organu, podczas gdy organ wiąże treść zgłoszenia, w tym określony w nim rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia.

2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez uznanie, że organ nie prowadzi postępowania administracyjnego w sprawie zgłoszenia budowy urządzenia, co skutkowało brakiem wszechstronnego rozważenia materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie, w tym treści zgłoszenia, co z kolei spowodowało pominiecie okoliczności, że reklama wolnostojąca objęta zgłoszeniem nie jest tablicą reklamową lub urządzeniem reklamowym trwale niewiązanym z gruntem, a zatem wykonanie wskazanych robót budowlanych wymaga jedynie zgłoszenia.

3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że budowa reklamy wolnostojącej na terenie działki nr [..] w miejscowości L., gmina Ż. tj. obiektu opartego na konstrukcji i ruszcie stalowym posiada cechy trwałego związania z gruntem, mimo, że wielkość ww. urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa (mobilna reklama oparta na ruszcie stalowym) wskazuję, że nie jest to urządzenie, którego przeznaczeniem jest stałe i trwałe związanie z powierzchnią.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca zawnioskowała o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżąca główny nacisk w swojej argumentacji położyła na cechy planowanej konstrukcji wskazujące na możliwość jej przenoszenia i świadczące o braku jej trwałego związana z gruntem. Ruszt stalowy przewidziany w opisie zgłoszonego urządzenia ma za zadanie nadać mu stabilności, a nie związać z gruntem. Świadczy jednocześnie o możliwości jego przeniesienia. Skarżąca zaprotestowała tym samym wobec zastosowanej przez organy klasyfikacji zgłoszonej reklamy wolnostojącej jako obiektu trwale związanego z gruntem, wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę. Według skarżącej planowana inwestycja miała polegać na instalowaniu urządzenia reklamowego niezwiązanego trwale z gruntem, co podlegało zgłoszeniu właściwemu organowi.

Skarżąca zwróciła uwagę na błędne stanowisko organu w zakresie niezwiązania treścią wniosku. Z faktu niezastosowania przepisów k.p.a. do dokonanego zgłoszenia skarżąca wywiodła natomiast błędną kwalifikację zgłoszonej reklamy jako urządzenia trwale związanego z gruntem i przez to wymagającego pozwolenia na budowę. Zarzuciła, że w związku z niestosowaniem przepisów k.p.a. organ nie rozważył całości materiału dowodowego i na wadliwych ustaleniach podjął nieprawidłowe rozstrzygnięcie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Przeprowadzona przez sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie skargi i podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. Z tego też powodu sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie objęto decyzję Wojewody, który utrzymał w mocy decyzję Starosty o wniesieniu sprzeciwu wobec inwestycji zgłoszonej przez skarżącą. Według opisu projektowanego obiektu załączonego do zgłoszenia, inwestycja polegać miała na wykonaniu tablicy reklamowej o wymiarach 6000mm x 3000mm zaprojektowanej z rur prostokątnych ze stali St3S łączonych ze sobą na spoiny czołowe. Wskazano, że wypełnienie tablicy wykonane będzie z blachy stalowej. Tablica reklamowa oparta będzie na konstrukcji stalowej na dwóch stalowych słupach z rury kwadratowej 80x80mm i ruszcie stalowym z ceowników stalowych 2x120x55. Wskazano, że ciężar i konstrukcja rusztu zaprojektowana została w sposób uniemożliwiający wywrócenie się reklamy.

Organy obu instancji administracyjnych, w oparciu o opis zgłoszonej reklamy wolno stojącej zawarty w załączniku do zgłoszenia, procedując w zgodzie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 290 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, dokonały kwalifikacji prawej tego obiektu.

Przy tym zwrócić należy uwagę, że przedmiotem tej oceny organu była inwestycja z kształcie przedstawionym w zgłoszeniu. Natomiast stwierdzenie organu odwoławczego zwarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji o "braku związania organu opisem urządzenia zawartym w zgłoszeniu" odnosiło się do braku związania organu subiektywną oceną zgłaszającego co do kwalifikacji prawnej projektowanego obiektu. Tą oceną organy architektoniczno – budowlane nie są związane. Ich obowiązkiem wręcz jest dokonanie samodzielnej kwalifikacji prawnej obiektu, co też w niniejszej sprawie prawidłowo uczyniły.

Przepis art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego zawiera katalog przypadków, w których roboty budowalne, polegające na budowie, nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Natomiast w art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego wymieniono enumeratywnie roboty budowlane, inne niż budowa, niewymagające pozwolenia na budowę, a wśród nich w pkt 6 wskazano instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

W art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego ustawodawca przewidział, że wykonywanie robót budowlanych, o których mowa m.in. w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Jak wynika z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, który odsyła do art. 29–31, zgłoszenie jest rozwiązaniem alternatywnym dla pozwolenia na budowę, odstępstwem od zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1.

Dokonanie zgłoszenia rodzi pomiędzy zgłaszającym (inwestorem) a właściwym organem określony stosunek prawny, dla powstania którego podstawę stanowią przepisy prawa budowlanego. Inwestor dokonuje zgłoszenia, gdyż w jego subiektywnym przekonaniu oraz ze względu na planowane zamierzenie budowlane tego wymagają przepisy, taki obowiązek wynika z ustawy Prawo budowlane. Podkreślić należy, że w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że zgłoszenie jako akt (czynność), oświadczenie woli (deklarację zamiaru budowy), nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego. Ze względu na to, że do zgłoszenia nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Samo dokonanie zgłoszenia od dnia doręczenia zgłoszenia właściwemu organowi wywołuje określone skutki prawne dla dokonującego zgłoszenia, które mogą być dla niego pozytywne lub negatywne. Wynikają one nie tylko z decyzji administracyjnej, lecz także z milczenia organu, braku jego uzewnętrznionej reakcji (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2009 r., II OSK 307/08, LEX nr 530044). Zgłoszenie ma charakter procesowy i jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego szczególnego i uproszczonego, które unormowane zostało w sposób pełny i kompleksowy w prawie budowlanym, bez potrzeby sięgania do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (E. Mzyk, Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym (materiały na Konferencję sędziów NSA, Popowo 22–24 października 2001 r., Warszawa 2001).

Postępowanie zgłoszeniowe (sensu stricto) nie kończy się wydaniem żadnego aktu administracyjnego, kończy się z chwilą upływu terminu 30-dniowego, jeżeli wcześniej organ nie nałożył na inwestora obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Jest to milcząca zgoda organu na realizację budowy lub robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Dopiero wniesienie sprzeciwu w drodze decyzji przez właściwy organ stanowi początek nowego postępowania – postępowania administracyjnego (jurysdykcyjnego), a jednocześnie świadczy o tym, że postępowanie zgłoszeniowe (postępowanie uproszczone) nie dało oczekiwanego rezultatu, skończyło się niepowodzeniem dla inwestora (zgłaszającego) i dopiero na tym etapie postępowania można mówić o inwestorze (zgłaszającym) jako o stronie postępowania w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego.

Wobec powyższego sąd nie podzielił zastrzeżeń procesowych skarżącej co do braku stosowania przez orzekające organy przepisów postępowania administracyjnego w toku sprawy zainicjowanej wniesionym przez nią zgłoszeniem.

Kontynuując wskazać należy, że po stronie organu, do którego wpłynęło zgłoszenie, istnieje obowiązek sprawdzenia, czy objęte zgłoszeniem budowa lub roboty budowlane podlegają zgłoszeniu zgodnie z art. 29 w zw. z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, czy ustalenie tego jest możliwe na podstawie załączonych dokumentów oraz czy nie mają miejsca inne okoliczności wymienione w art. 30 ust. 6 i 7 Prawa budowlanego, wykluczające zgłoszenie jako prawną formę powiadomienia organu pozwalającą na rozpoczęcie robót budowlanych. Powyższe obowiązki bez wątpienia ciążą na organie, do którego wpłynęło zgłoszenie.

Sprawdzenie wszystkich tych okoliczności przez organ jest niezbędne, gdyż na tej podstawie organ może ewentualnie nałożyć na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia albo wnieść sprzeciw czy też nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych.

Analizując materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie sąd nie dostrzegł uchybień w realizacji przez orzekające organy obowiązków ustawowych związanych z rozpoznaniem wniesionego zgłoszenia.

Organ procedował bowiem w trybie szczególnej procedury zgłoszeniowej uregulowanej w przepisach Prawa budowlanego i w ich świetle ocenił inwestycję objętą zgłoszeniem.

Z definicji zawartej w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego wynika, że roboty budowlane to budowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy natomiast rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Obiektami budowlanymi są budynki, obiekty małej architektury oraz budowle. Z treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wynika, że budowlą są między innymi wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe.

Zdaniem sądu instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy zatem jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma wyłączne zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z 4 lutego 2014 r., II OSK 2989/12, z dnia 10 września 2010 r., II OSK 1360/09 i z dnia 11 maja 2012 r., II OSK 323/11, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przeciwko obejmowaniu wielkogabarytowych urządzeń reklamowych, a takim w ocenie sądu jest zgłoszona tablica reklamowa, zakresem art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego przemawia użyty w tym przepisie wyraz "instalowanie". Zwrot ten odnosi się do wykonywania robót budowlanych związanych z już istniejącym obiektem budowlanym. Nie dotyczy on natomiast wykonywania nowego obiektu budowlanego. Instalowanie oznacza zatem w szczególności przymocowanie, połączenie, złączenie lub przywieszenie określonego urządzenia do istniejącego już podstawowego obiektu budowlanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 grudnia 2014r., II SA/Po 616/14, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ten kierunek wykładni pojęcia "instalowanie" użytego w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego jest dominujący w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 23 kwietnia 2013r., II SA/Op 71/13, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2017r., VII SA/Wa 1293/16, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z opisem zgłoszonej reklamy, stanowiącym podstawę kwalifikacji urządzenia w niniejszej sprawie, nie budzi wątpliwości, że tablica ta o wymiarach 6000mm x 3000mm miała być umieszczona na dwóch słupach stalowych o wymiarach 8x80mm i ruszcie stalowym z ceowników stalowych 2x120x55. W pkt 3 opisu wskazano: "brak posadowienia. Obiekt nie jest trwale związany z gruntem. Z uwagi na tymczasowość obiektu, reklama jest wolnostojąca. Z uwagi na tymczasowość obiektu konstrukcja reklamy została skonstruowana w sposób pozwalający na szybki demontaż".

W oparciu o takie założenia projektu skarżąca wywiodła, ze możliwość demontażu tablicy oraz jej przeniesienia w inne miejsce, dzięki zastosowaniu rusztu stalowego, który dodatkowo uniemożliwia przewrócenie się tablicy, wyczerpuje treść art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, i wskazuje, że wykonanie robót polegających na zainstalowaniu takiego urządzenia podlega wyłącznie obowiązkowi zgłoszenia organowi budowlanemu. Takiej argumentacji nie podziela sąd orzekający w niniejszej sprawie. Istotną kwestią dla klasyfikacji budowalnej tablicy reklamowej jest trwałe związanie z gruntem takiego obiektu.

O tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, decyduje nie tyle sposób i metoda związania z gruntem, technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. W przedmiotowej sprawie zebrany materiał dowodowy, w tym opis tablicy reklamowej oraz towarzyszący mu projekt w wersji graficznej, obrazują zarówno wielkość planowanego obiektu, jak i sposób osadzenia obiektu na gruncie, które świadczą o jego trwałym związaniu z gruntem. Dwa stalowe słupy, na których zamontowano tablicę reklamową o wymiarach 6000mm x 3000mm, posadowione są na ruszcie stalowym o wymiarach 2x120x55mm, umieszczonym bezpośrednio na gruncie, zaś ze względu na wielkość i konstrukcję urządzenia za trwałym jego związaniem z gruntem przemawiają wymogi bezpieczeństwa. Zaznaczyć przy tym należy, że sąd nie miał wątpliwości co do jednostki miary użytej w opisie i projekcie graficznym dla określenia parametrów rusztu stalowego. Pomimo bowiem braku wskazania przy tej wielkości dokładnej jednostki miary, względy spójności przemawiają za przyjęciem, że wymiary słupa stalowego podane zostały również z milimetrach.

Parametry techniczne tego obiektu, a zwłaszcza wielkość tego urządzenia, wysokość całej konstrukcji i szerokość samej tablicy oraz sposób związania z gruntem za pomocą stalowego rusztu nie pozwala na odmienną jego kwalifikację i uznanie, że postawienie tej tablicy stanowić będzie roboty budowlane w postaci instalacji, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Bezpieczeństwo konstrukcji przedmiotowej tablicy reklamowej zapewnia m.in. stalowy ruszt powodujący trwałe związanie jej z gruntem. Za oczywisty uznać należy zatem fakt powstania obiektu w efekcie budowy. Połączenie wszystkich elementów składowych tablicy reklamowej w całość, w konkretnym miejscu jest budową, o której mowa w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego.

Zdaniem sądu w niniejszej sprawie w pełni uzasadnione jest twierdzenie, że tablica reklamowa jest trwale związana z gruntem, pomimo że fundament na którym została umieszczona nie jest położony choćby częściowo poniżej poziomu gruntu. Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się bowiem do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. O tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem (por. wyrok NSA wyroki NSA z 4 lutego 2014 r., II OSK 2989/12 i orzeczenia tam przywołane, tj.: wyroki NSA z dnia 23 czerwca 2006 r., II OSK 923/05; z dnia 25 maja 2007 r., II OSK 1509/06; z dnia 11 września 2008 r., II OSK 982/07; z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 680/07; z dnia 10 marca 2008 r., II OSK 186/07; z dnia 3 września 2009 r., II OSK 1331/08; z dnia 1 października 2009 r., II OSK 1461/08; z dnia 5 stycznia 2011 r., II OSK 25/10, dostępne na stronie https://orzeczenia.nas.gov.pl).

W świetle powyższego stwierdzić należy, że organy obu instancji, analizując konstrukcję, rozmiar i sposób posadowienia przedmiotowego nośnika, prawidłowo stwierdziły, że jego wykonanie wymagało pozwolenia na budowę. Nie ulega bowiem wątpliwości, że jest to budowla w rozumieniu art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego, a nie urządzenie wymienione w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego.

W ocenie sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, materiał dowodowy, w oparciu o który organ dokonał kwalifikacji prawnej urządzenia reklamowego, został zebrany w sposób wyczerpujący, z uwzględnieniem szczególnych regulacji postępowania w sprawie zgłoszenia wynikających z Prawa budowlanego oraz obowiązujących standardów prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Uzasadniony w postępowaniu zainicjowanym wniesionym sprzeciwem brak stosowania przepisów k.p.a. przez organy administracji nie spowodował uchybień w zakresie zgromadzenia materiału dowodowego i jego oceny. Organy obu instancji zweryfikowały zgłoszony obiekt prawidłowo kierując się przepisami Prawa budowlanego i na ich podstawie sformułowały prawidłowe wnioski, znajdujące oparcie w aktach sprawy.

Zarzuty dotyczące wadliwości prowadzonego przez organy postępowania nie zostały powiązane ze wskazaniem okoliczności faktycznych oraz dowodów, które nie zostały uwzględnione w toku tego postępowania, a mogłyby wpłynąć na ocenę charakteru urządzenia reklamowego.

Wobec prawidłowej kwalifikacji prawnej urządzenia reklamowego jako budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, objętej wymogiem uzyskania pozwolenia na budowę, zarzuty naruszenia art. 3 pkt 3 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie mogły odnieść skutku.

Zdaniem sądu, ujawnione w sprawie okoliczności faktyczne wyczerpały hipotezę przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Z uwagi na powyższe, nie dopatrując się naruszenia prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.