Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 842/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 5 lutego 2018 r. M. S. poinformowała Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., że na nieruchomości mieszczącej się w K. przy ul. [...] w K. dokonano w miesiącu styczniu 2018 r. wzniesienia budynku usługowego z naruszeniem przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a to § 12 poprzez niezachowanie prawem przewidzianej odległości wyżej wymienionej zabudowy od granicy działki sąsiedniej położonej przy ul. [...]. Budynek ten posiada od strony jej nieruchomości otwory okienne, co powoduje w konsekwencji tak bliskiej zabudowy pozbawienie jej jakiejkolwiek prywatności. Wskazała także, że na nieruchomości tej dokonano również częściowej rozbiórki garażu zbudowanego w granicy z jej nieruchomością co spowodowało odsłonięcie bez jej zgody ściany jej budynku, która to z uwagi na brak jakiegokolwiek zabezpieczenia niszczeje oraz chłonie zawilgocenie.

W sprawie zostały przeprowadzone oględziny. W ich trakcie ustalono, iż budowa została zrealizowana przez inwestora D. D. na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] i projektu zamiennego zatwierdzonego decyzją nr [...] z dnia [...] w który odległości budynku i okien od granicy działki sąsiedniej wynoszą odpowiednio 3,02 m i 4,02 m. Dokonano pomiarów realizowanego budynku stwierdzając, że oddalony jest od istniejącego ogrodzenia o 3,04 m ( w projekcie 3,02 m ). Odległość okna od tej granicy wynosi 4,10 m ( w projekcie 4,02 m ).

Stwierdzono także, że inwestor pozostawił ścianę swojego garażu przylegającą do nieruchomości sąsiedniej. Przebudowa garażu objęta jest odrębną decyzją nr [...] z dnia [...] o zatwierdzeniu projektu przebudowy i udzieleniu zgody na przebudowę.

W konsekwencji decyzją z dnia [...]. nr [...], działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., organ nadzoru budowlanego umorzył postępowanie w sprawie.

Na skutek odwołania M. S. sprawę rozpatrywał Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach, który zaskarżoną decyzją utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Uznał, że zarówno ustalenia organu I instancji oraz wywiedzione z nich skutki prawne są prawidłowe. W szczególności wskazał, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. została wydana w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo w części. Z ustaleń poczynionych w toku postępowania przez organ powiatowy wynika, iż przedmiotowa inwestycja jest realizowana w oparciu o istniejącą w obrocie prawnym decyzję nr [...] z dnia [...] Prezydenta Miasta K., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku Prywatnej Praktyki Dentystycznej na terenie działki nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w K. oraz decyzję nr [...] z dnia [...] Prezydenta Miasta K. zmieniającą ostateczną decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] Jednocześnie nie stwierdzono, iżby przedmiotowy budynek został wzniesiony z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Odnosząc się natomiast kwestii częściowej rozbiórki garażu zabudowanego w granicy organ odwoławczy wskazał, że nie stwierdzono odsłonięcia ścian i fundamentu budynku na działce nr [...]. Inwestor postawił ścianę swojego garażu przylegającą do nieruchomości sąsiedniej. Przebudowa garażu objęta jest odrębną decyzją o zatwierdzeniu projektu przebudowy i udzieleniu zgody na przebudowę.

Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyła M.S. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie:

- art. 105 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że toczące się postępowanie stało się w całości bezprzedmiotowe, co skutkowało wydaniem decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy prawidłowe jedynie byłoby jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji,

- art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy o prawie budowlanym z dnia 7.07.1994r. (powinno być ustawy Prawo budowlane) na skutek błędnego uznania, że nowo postawiona budowla na gruncie położonym w K. przy ul. [...] jest prawidłowo usytuowana względem sąsiedniej nieruchomości przy ul. [...] oraz wystawiono ten budynek z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu interesów osób trzecich.

Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

W rozstrzyganej sprawie organy nadzoru budowlanego stwierdziły (a nie jest to kwestionowane przez skarżącą), że roboty budowlane zostały przez inwestora wykonane w oparciu o funkcjonujące w obrocie prawnym pozwolenia (na budowę oraz przebudowę). Nie można zatem twierdzić, iż zostały one zrealizowane samowolnie. Dokonane w trakcie oględzin pomiary wykazały także, że nowy obiekt budowlany został wzniesiony zgodnie z pozwoleniem na budowę. Minimalne różnice w zakresie umiejscowienia budynku od granic nieruchomości mieszczą się w granicach błędu pomiarowego (2 cm). Skoro więc obiekt został wzniesiony legalnie i zgodnie z posiadanym pozwoleniem na budowę, to do czasu usunięcia tego ostatniego z obrotu prawnego, organy nadzoru budowlanego nie mają jakichkolwiek podstaw by podejmować działania w związku z jego budową. Zasadne było zatem umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. również jest bezzasadny.

Zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.) również nie może zostać uwzględniony. Dotyczy on bowiem etapu projektowania zamierzenia budowlanego (w zakresie usytuowania obiektu na działce budowlanej oraz poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich). Te kwestie były oceniane na etapie wydawania pozwolenia na budowę przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Skoro właściwy organ uznał, że przedłożony projekt budowlany odpowiada prawu i jego decyzja funkcjonuje w obrocie prawnym, brak podstaw do kwestionowania powyższych ustaleń przez organy nadzoru budowlanego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.