Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1291/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 132 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 324
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej - t.j.
article: art. 10,
journal: Dz.U. 1993 nr 47 poz 211
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) Protokolant ref. staż. Krzysztof Włoczkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2022 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia do ochrony znaku towarowego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] lutego 2020 r. w Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej (powoływanego dalej jako UP RP) , dokonano zgłoszenia znaku towarowego słownego "[...]" pod numerem [...] na rzecz [...] nr KRS [...] (zwanej dalej także: Zgłaszającym). Znak ten przeznaczony został do oznaczania następujących towarów i usług zawartych w klasach: 33 (wyroby spirytusowe, wódka, napoje alkoholowe), klasa 35 (usługi sprzedaż, reklamy i promocji napojów alkoholowych, wódki, wyrobów spirytusowych), klasa 43 (usługi restauracyjne; usługi mobilnych restauracji; restauracje z grillem; restauracje dla turystów; usługi restauracji hiszpańskich; usługi restauracji japońskich; usługi restauracji washoku; usługi restauracji fast-food; usługi restauracji szybkiej obsługi; usługi restauracji serwujących tempurę; usługi restauracji sprzedających sushi; restauracje samoobsługowe; usługi barów i restauracji; udzielanie informacji dotyczących restauracji; rezerwacja stolików w restauracjach; informacja o usługach restauracyjnych; usługi w zakresie restauracji [brasserie]; restauracje oferujące dania na wynos; restauracje serwujące wykwintne artykuły spożywcze; usługi restauracji z daniami ramen; dokonywanie rezerwacji restauracji i posiłków; udostępnianie opinii na temat restauracji; usługi restauracyjne łącznie z wyszynkiem).

Ww. zgłoszenie zostało opublikowane w biuletynie Urzędu Patentowego nr [...] dnia [...] kwietnia 2020 r.

Z zachowaniem terminu (uwzględniającego zasady wprowadzone ustawą z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw /Dz.U.z2020 poz. 658/) w stosunku do ww. zgłoszenia znaku towarowego do UP RP wpłynął sprzeciw wniesiony przez [...] nr KRS [...] (zwanej dalej także: Wnoszącym sprzeciw, Skarżącym). Sprzeciw ten został zgłoszony w stosunku do wszystkich towarów i usług objętych ww. zgłoszeniem w zakresie klas 33, 35 oraz 43. Wg Wnoszącego sprzeciw na kwestionowane zgłoszenie znaku słownego "[...]" nie może zostać udzielone prawo ochronne z uwagi na naruszenie wcześniejszych praw majątkowych wnoszącego sprzeciw do niezarejestrowanego oznaczenia "[...]". W uzasadnieniu pisma Wnoszący sprzeciw wskazał, że jest liderem na rynku wyrobów alkoholowych i wiodącym producentem wódki w Polsce, jednym z jego kluczowych wyrobów jest wódka sprzedawana pod nazwą [...]. Produkt ten jest również sprzedawany pod nazwą [...], zaś w latach 2018-2019 jednym z elementów komunikacji marketingowej [...] był projekt artystyczny [...]. W ramach projektu hasło "[...]" stosowane było na opakowaniach [...] dostępnej w sprzedaży w ramach limitowanej edycji w sklepach wolnocłowych. Wyjaśniono przy również, iż Zgłaszający sporny znak towarowy jest wieloletnim partnerem handlowym Wnoszącego sprzeciw i co najmniej od października 2019 r. znane mu było oznaczenie "[...]" i fakt jego używania przez Skarżącego.

W zakresie podstawy prawnej Wnoszący Sprzeciw wskazał na art. 1321 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (powoływanej dalej jako: "p.w.p") zgodnie z którym przeszkodą do udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy jest naruszenie praw osobistych lub majątkowych osób trzecich. Następnie powołano się tutaj na przepis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (powoływanej dalej jako: "uznk") wyjaśniając, iż kwalifikuje się jako czyn nieuczciwej konkurencji także takie używanie oznaczenia, które może wprowadzić klientów w błąd co do pochodzenia towarów. W związku z powyższym w ocenie Wnoszącego sprzeciw także niezarejestrowany znak towarowy zasługuje na ochronę i może stanowić podstawę do odmowy udzielenia prawa ochronnego. Powołał się przy tym tutaj na poglądy M. T. (Naruszenie cudzego prawa do znaku).

Wnoszący sprzeciw wskazał także na zachodzącą identyczność towarów znaku zgłoszonego i niezarejestrowanego znaku towarowego w klasie 33 i 35 oraz wysokie podobieństwo usług z klasy 43. Wskazał również że znak zgłoszony [...] i używane przez niego niezarejestrowane oznaczenie [...] są bardzo podobne w warstwie wizualnej, wysoce podobne w warstwie fonetycznej oraz identyczne w warstwie koncepcyjnej. Wskazał, że w sprawie występuje wysokie ryzyko wprowadzenia klientów w błąd. Do Sprzeciwu załączono szereg dokumentów potwierdzających przedstawiony przez Wnoszącego sprzeciw stan faktyczny.

Urząd Patentowy RP zawiadomił Zgłaszającego o wniesieniu sprzeciwu wobec dokonanego zgłoszenia oraz doręczył mu odpis sprzeciwu.

Ustosunkowując się pismem z dnia 2 czerwca 2021 r. do ww. sprzeciwu Zgłaszający wskazał na brak naruszenia art. 132 1 ust. 1 pkt 1 pwp zarzucanego w złożonym sprzeciwie. Wnoszący Sprzeciw nie wprowadza bowiem do obrotu towarów ani usług opatrzonych znakiem [...] oraz nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających posiadanie praw autorskich osobistych ani majątkowych do znaku towarowego [...], jak również nie zindywidualizował dobra osobistego. Wyjaśniono przy tym, że znakiem dominującym w projekcie artystycznym wskazanym przez Wnoszącego Sprzeciw jest [...], dotycząca zupełnie innej marki – [...] a nadto, że Wnoszący sprzeciw nie udowodnił że, "projekt artystyczny" jest utworem w rozumieniu prawa autorskiego do którego posiada ona prawa autorskie osobiste i majątkowe. Wskazano, że znak [...] jest jednym z przedstawicieli całej rodziny znaków towarowych zgłoszonych do ochrony począwszy od lutego 2020 r., zaś koncepcja [...] została opracowana przez Zgłaszającego w 2017 r. Wskazał również, że określenie [...] oraz zgłoszony znak towarowy [...] to dwa różne oznaczenia różniące się miedzy sobą w warstwie znaczeniowej, wizualnej i fonetycznej. Wskazał, że fraza [...] jest zestawiona z dobrze znanym i rozpoznawanym logiem [...].

W piśmie z 16 lipca 2021 r. Wnoszący sprzeciw odnosząc się do stanowiska Zgłaszającego sprecyzował, iż podstawą jego sprzeciwu jest art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. i wcześniejszy, niezarejestrowany znak towarowy [...], którego ochrona przysługuje mu na gruncie art. 10 u.zn.k., nie zaś prawo autorskie osobiste czy majątkowe.

Zgłaszający w odpowiedzi na powyższe pismo z 16 lipca 2021 r podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie powtarzając dotychczasową argumentację. W uzupełnieniu przedstawił zdjęcia sklepu [...] prowadzonego przez Zgłaszającego na terenie [...].

Decyzją z dnia [...] września 2021 r. znak [...] UP RP oddalił zgłoszony sprzeciw w całości. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść zastosowanych przepisów prawa. Organ administracyjny w oparciu o ustalony i niesporny stan faktyczny stwierdził, iż przedmiotem badanej sprawy jest kolizja znaku zgłoszonego [...] z niezarejestrowanym znakiem [...]. Wyjaśniono, iż aby wniesiony sprzeciw był uznany za zasadny Wnoszący sprzeciw musi wykazać, iż posiada wcześniejsze prawo podmiotowe, na które się powołuje i prawa te stoją w kolizji ze znakiem zgłoszonym. W razie braku wykazania tych okoliczności sprzeciw podlega oddaleniu. Dokonując oceny podstawy prawnej zgłoszonej przez Wnoszącego sprzeciw organ administracyjny powołując się na ugruntowane poglądy doktryny wskazał, iż w jego ocenie przepisy ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji nie kreują praw podmiotowych wyłącznych w odniesieniu do uregulowanych w niej dóbr, w tym niezarejestrowanych oznaczeń towarów, a ochrona płynąca z tej ustawy ma jedynie deliktowy charakter i dotyczy interesów gospodarczych przedsiębiorców oraz klientów, nie zaś praw podmiotowych. Tym samym wobec niewykazania żadnego prawa podmiotowego i uznania, że art 10 ust 1 uznk nie statuuje prawa podmiotowego wg organu brak było podstaw do badania materiału dowodowego przedstawionego przez Wnoszącego Sprzeciw na używanie niezarejestrowanego znaku [...] i oceny innych okoliczności takich jak podobieństwo towarów, znaków czy prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Wnoszący sprzeciw wniósł o uchylenie decyzji wydanej w I instancji. Zarzucił naruszenie art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. polegającego na przyjęciu, że art 10 uznk nie może stanowić przeszkody udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy w rozumieniu p.w.p. Zdaniem Wnoszącego sprzeciw art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. operuje ogólnym określeniem praw osobistych i majątkowych i nie odwołuje się do cywilistycznych konstrukcji praw podmiotowych. Wnoszący sprzeciw przedstawił różne koncepcje ochrony dóbr osobistych oraz przytoczył orzeczenia Sądów powszechnych i stanowiska doktryny wskazujących na zakaz naruszeń praw także tych, które nie znajdują swojego źródła w decyzji administracyjnej.

Decyzją z [...] marca 2022 r. znak: [...] UP RP rozpoznając sprawę jako organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania oraz podstawę i treść zastosowanych przepisów prawa. Wskazano, iż przedmiotem sprawy jest kolizja znaku zgłoszonego [...] z niezarejestrowanym znakiem towarowym [...]. UP podtrzymał stanowisko, że przepisy ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji nie kreują praw podmiotowych wyłącznych w odniesieniu do uregulowanych w niej dóbr, w tym niezarejestrowanych oznaczeń towarów, a ochrona płynąca z tej ustawy ma jedynie deliktowy charakter. Ustosunkowując się do podniesionych zarzutów wyjaśniono, iż system ochrony znaków towarowych w Polsce [jak i w innych krajach europejskich], którego źródłem są przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej [i analogiczne akty prawne obowiązujące w porządkach prawnych innych krajów europejskich], wyposażające krajowy organ w instrumenty prawne służące do udzielania ochrony temu przedmiotowi własności przemysłowej, jest zasadniczo systemem ochrony znaków zarejestrowanych [niezależnie od szczególnej ochrony pewnych kategorii oznaczeń spełniających np. kryteria znaku powszechnie znanego]. Podtrzymano prezentowane wcześniej stanowisko organu co do charakteru ochrony niezarejestrowanego znaku towarowego opartej na przepisach u.z.n.k. oraz odpowiedniej w tym zakresie właściwości rzeczowej, wskazując tym samym na brak możliwości powoływania się na oznaczenia stosowane w obrocie przez przedsiębiorcę w kontekście praw osobistych lub majątkowych o jakich mowa w art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Tym samym zdaniem organu Wnoszący sprzeciw, powołując się wyłącznie na ochronę wynikającą z art 10 ust 1 u.z.n.k. nie wykazał, że posiada wcześniejsze prawo majątkowe lub osobiste będące prawem podmiotowym, a tylko takie, przy konkurencyjności ochrony przewidzianej w tych dwóch ustawach, może zostać uwzględnione na gruncie art 1321 ust 1 pkt 1 p.w.p.

W skardze na powyższą decyzję wydaną w II instancji wniesionej w ustawowym terminie Wnoszący sprzeciw zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji do argumentacji prawnej zawartej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy;

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w związku z art. 10 ust. 1 i art. 18 ust. 1 pkt 1 u.z.n.k. w związku z art. 5 ust. 4 a) i b) Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436 z dnia 16 grudnia 2015 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych i art. 4 ust. 4 b) i c) Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz. Urzędowy UE L 299/25 z 8.11. 2008, dalej "Dyrektywa 2008/95/WE" - poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz błędne przyjęcie, że

a) pojęcie "prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich" w rozumieniu art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. obejmuje tylko prawa określone w nauce prawa jako prawa podmiotowe,

b) pojęcie "wcześniejsze prawo" w rozumieniu art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. nie obejmuje prawa do niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie w zakresie, w jakim niezarejestrowany znak towarowy lub inne oznaczenie przyznaje właścicielowi prawo zakazania używania późniejszego znaku towarowego, choćby takie prawo zakazania używania późniejszego znaku towarowego wywodzone było z roszczenia o charakterze określonym w nauce prawa jako deliktowe.

W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zwrot kosztów postepowania. Skarżący wniósł również, na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, o zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z wnioskiem o rozpatrzenie pytania prawnego oraz zawieszenie postępowania do czasu rozparzenia ww. pytania. Jako przedmiot pytania wskazano, czy pojęcie prawa do niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie handlowym dotyczy tylko praw podmiotowych do takich niezarejestrowanych znaków towarowych lub oznaczeń czy też również ochrony takich niezarejstrowanych znaków towarowych lub oznaczeń na zasadzie przewidzianej przepisami o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwijając zgłoszone zarzuty podniósł m.in. iż organ administracyjny w zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił dlaczego zastosował przyjętą wykładnie powołanych przepisów praw a odmówił uznania poglądom przeciwnym prezentowanym przez Skarżącego. W zakresie zarzutów dotyczących prawa materialnego skarżący zarzucił, iż wykładnia przepisu art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. dokonana przez organ w kontekście powoływanych Dyrektyw PE winna uwzględniać możliwość uznania za podstawę prawną sprzeciwu jego oparcie na art. 10 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 1 u.z.n.k. Uzasadniając wniosek o skierowanie pytania prawnego Skarżący wyjaśnił, iż w sporach, w których wydane zostały powołane przez organ orzeczenia Sądów administracyjnych nie były w ogóle podnoszone argumenty dotyczące interpretacji art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w świetle przepisów powołanych dyrektyw unijnych, które przepis ten winien implementować do prawa polskiego.

W odpowiedzi na skargę UP wniósł o oddalenie skarg.

Uczestnik postępowania [...] w piśmie złożonym w dniu rozprawy do akt sądowych wniósł o oddalenie skargi wskazując na zasadność okoliczności i analiz prawnych podnoszonych przez organ administracyjny orzekający w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 329), dalej "p.p.s.a.", który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona Decyzja jest prawidłowa, a kierowane wobec niej w skardze zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Organ bez naruszenia prawa przeprowadził konieczną analizę wniesionego sprzeciwu i prawidłowo zinterpretował jej wyniki na potrzeby toczącego się postępowania.

Kluczowym zagadnieniem stanowiącym zarazem główną oś sporu prawnego pomiędzy stronami była kwesta możliwości uznania przeciwstawiania zgłoszonemu w trybie ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tj. Dz.U. z 2021 poz. 324) znakowi towarowemu niezarejestrowanego oznaczenia towarowego w oparciu o przepis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W ocenie Skarżącego wnoszącego sprzeciw wcześniejsze prawo wywodzone z użycia w obrocie niezarejestrowanego oznaczenia w kontekście jego ochrony przez ustawę o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji stanowi wystarczającą podstawę prawną względnej przeszkody rejestracji znaku towarowego. Natomiast zdaniem organu i uczestnika postępowania powoływany art. 10 u.z.n.k nie jest źródłem nabycia prawa wyłącznego do danego oznaczenia lecz daje ochronę przed ewentualnymi naruszeniami w trybie rozpoznawanym przed Sądami powszechnymi a nie przed Urzędem Patentowym i Sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym sprawę rację w tym sporze należało przyznać organowi i uczestnikowi postępowania. Prezentowany przez nich pogląd w tej sprawie co do istoty stanowił już również przedmiot oceny Sądów administracyjnych, które to oceny we wskazanej poniżej części Sąd badający tą sprawę w pełni podziela (por. Wyrok WSA w Warszawie z 11 stycznia 2018 r. Sygn. akt VI SA/Wa 1947/17, Wyrok WSA w Warszawie z 7 czerwca 2018 r. Sygn. akt VI SA/Wa 2323/17, Wyrok NSA z 26 maja 2021 r. Sygn. akt II GSK 1022/18).

Przechodząc do przedstawienia motywów podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w obecnie obowiązującym modelu ochrony znaków towarowych ustawodawca przyjął model rejestracji znaków towarowych oparty na możliwości zgłaszania sprzeciwu od danego zgłoszenia co do którego z urzędu zakłada się dobrą wiarę. Wprowadzony system powoduje, iż Urząd Patentowy nie weryfikuje nowych zgłoszeń znaków towarowych lecz ewentualnie bada na żądanie podmiotu wnoszącego sprzeciw okoliczności stanowiące względne przeszkody rejestracji nowego znaku określone m.in. w art. 1321 p.w.p.

Zgodnie z treścią przepisu art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. po rozpatrzeniu wskazanego wyżej sprzeciwu uznanego za zasadny nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy, którego używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Strona wnosząca sprzeciw powinna zatem przedstawić materiał dowodowy pozwalający w sposób jednoznaczny ustalić istnienie prawa podmiotowego i jego naruszenie przez zgłoszenie znaku towarowego z zamiarem jego używania.

Skarżący powołuje się w toku postępowania na naruszenie swoich praw w oparciu o art.10 u.z.n.k. stanowiący podstawę ochrony prawnej jego wcześniejszego niezarejestrowanego oznaczenia [...], bowiem zgłoszony znak [...] narusza jego prawa poprzez wprowadzanie odbiorców w błąd co do pochodzenia towaru.

Sąd zauważa, że przedmiotem niniejszej sprawy nie jest kwestia rozstrzygnięcia/przesądzenia wskazywanego czyny z zakresu nieuczciwej konkurencji. Materia ta wykracza poza właściwość rzeczową sądów administracyjnych, należąc do właściwości sądów powszechnych. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że art. 10 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, w zakresie funkcji uzupełniającej tworzy podstawę ochrony niezarejestrowanych znaków towarowych, uzupełniając regulacje zawarte w prawie własności przemysłowej, które statuuje ochronę znaków zarejestrowanych i powszechnie znanych. Oznacza to, zdaniem Sądu, że art. 10 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, nie stanowi podstawy do kreowania praw podmiotowych, osobistych lub majątkowych w rozumieniu art. 1321 ust.1 pkt 1 p.w.p., odnośnie niezarejestrowanych znaków towarowych. Samo zatem używanie określonego oznaczenia w obrocie nie jest źródłem nabycia prawa wyłącznego do oznaczenia. W tym aspekcie art. 10 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, uzupełnia zatem ochronę zarejestrowanych znaków towarowych, dając możliwość ochrony przed konfuzyjnym przywłaszczeniem znaków używanych w obrocie, które nie zostały zgłoszone do rejestracji w UP, nie jest to jednak tryb należący do właściwości UP oraz sądów administracyjnych (vide Wyrok WSA w Warszawie z 11 stycznia 2018 r. Sygn. akt VI SA/Wa 1947/17, Wyrok WSA w Warszawie z 7 czerwca 2018 r. Sygn. akt VI SA/Wa 2323/17, Wyrok NSA z 26 maja 2021 r. Sygn. akt II GSK 1022/18)

Odnosząc się tutaj do powoływanej przez stronę skarżącą kwestii potrzeby zadania pytania prawnego do TSUE w związku z wątpliwościami na tle powoływanych w skardze dyrektyw, oraz odnosząc się do powoływanych w zarzutach skargi kolizji wskazywanych dyrektyw z treścią przepisu art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. skutkującej brakiem możliwości rozpoznania merytorycznego zgłoszonego sprzeciwu wyjaśnić należy, iż w ocenie Sądu brak podstaw do kierowania wnioskowanego przez stronę Skarżącą pytania jak również brak jest w aktualnym stanie prawnym podstaw do uznania wskazywanych naruszeń za uzasadnione. Treść powołanych wyżej przepisów ustawy prawo własności przemysłowej przepisy ustawy Prawo własności są zgodne z dyrektywą 2015/2436 z dnia 16 grudnia 2015, jak i dyrektywą wcześniejszą 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającą na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 4 pkt b) dyrektywy 2008/95/WE każde państwo członkowskie może postanowić, że znak towarowy nie podlega rejestracji, a za nieważny uznaje się już zarejestrowany znak, jeżeli prawa do niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie zostały nabyte przed datą złożenia wniosku o rejestrację późniejszego znaku towarowego lub datą pierwszeństwa podniesionego we wniosku o rejestrację późniejszego znaku towarowego, oraz w jakim niezarejestrowany znak towarowy lub inne oznaczenie przyznaje właścicielowi prawo zakazania używania późniejszego znaku towarowego. Jak wynika, z art. 4 ust. 4 pkt c], każde państwo członkowskie może postanowić ponadto, że znak towarowy nie podlega rejestracji, a za nieważny uznaje się już zarejestrowany znak, jeżeli używanie znaku towarowego może być zakazane w związku z istnieniem wcześniejszego prawa, o którym mowa w ust. 2 i w lit. b] niniejszego ustępu, a zwłaszcza (i) prawa do nazwiska; (ii) prawa do osobistego wizerunku; (iii] prawa autorskiego; (iii] prawa własności przemysłowej. Wskazane przepisy określają które przeszkody muszą być wprowadzone a które jedynie mogą ("każde państwo członkowskie może ponadto"). Tym samym treść przepisu art. 4 dyrektywy zawiera obligatoryjne do implementacji przeszkody do rejestracji znaku towarowego [art. 4 ust. 1 i art. 4 ust 3 dyrektywy), jak i te, które są tylko możliwe (wskazane w kolejnych ustępach artykułu). Sąd podziela argumentację organu, iż powoływana wykładnia ustawy Prawo własności przemysłowej jednoznacznie wskazuje, iż ustawodawca polski wprowadził do ustawodawstwa krajowego tylko niektóre z dodatkowych przeszkód, tj. z tych, w zakresie których ustawodawca unijny pozostawił ustawodawcy krajowemu swobodę implementacji. Przeszkoda w postaci niezarejestrowanego znaku towarowego wcześniejszego nie została natomiast wprowadzona wskutek uznania, że do powstania prawa na znaku towarowym w polskim systemie prawnym konieczna jest konstytutywna decyzja organu administracyjnego. Wbrew zatem temu co twierdzi Skarżący, (z treści art. 4 ust. 4 lit b) nie wynika, iż wszystkie wymienione w nim prawa mają być przeszkodą do rejestracji znaku towarowego późniejszego. Należy też dodać jak wskazywano na wstępie, że ustawodawca oddzielił stosowanie tej ustawy od ustawy regulującej zwalczanie nieuczciwej konkurencji. Sąd podziela więc wskazywane przez organ stanowisko, iż: "Kwalifikacja naruszenia praw majątkowych z art 1321 ust 1 pkt 1 p.w.p., analogicznie do praw osobistych, jest przeprowadzona na podstawie przepisów regulujących wcześniejsze prawo podmiotowe. Naruszenie występuje wtedy, gdy są spełnione w świetle tych przepisów wszystkie przesłanki bezprawnej ingerencji we wcześniejsze prawo podmiotowe", [w: Prawo własności przemysłowej. System Prawa Prywatnego tom 14 B, 2017, wyd. 2, Legalis; komentarz do art. 1321 ust 1 pkt 1 p.w.p]

Z powyższych względów, Sąd stwierdza, że UP nie naruszył art. art. 1321 ust.1 pkt 1 p.w.p. w zw. z powoływanymi dyrektywami, uznając, że Wnioskodawca nie wykazał istnienia wcześniejszego prawa osobistego lub majątkowego należącego do niego, w tym nie wskazał na żadne dobra osobiste należące do niego chronione na podstawie kodeksu cywilnego, nie wskazał również na prawo do firmy, istnienie autorskich praw osobistych ani majątkowych, które mogłyby zostać naruszone poprzez udzielenie spornego prawa ochronnego. W świetle powyższych uwag jak i powoływanego wyżej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (Wyrok NSA z 26 maja 2021 r. Sygn. akt II GSK 1022/18) Nie było również podstaw do kierowania powoływanego pytania prawnego.

Zaskarżona decyzja nie narusza unormowań Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności 107 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ dokonał oceny charakteru przedmiotowego oznaczenia (w aspekcie ww. przepisów), zgodnie z zasadami wypracowanymi w doktrynie i orzecznictwie, nie naruszając przy tym reguł postępowania zawartych w przepisach procesowych. Nie ulega również wątpliwości Sądu, iż organ dokonał w zaskarżonej decyzji ponownej oceny sprawy posiłkując się jedynie wpadkowo sformułowaniami polegającymi na przytoczeniu twierdzeń z uzasadnienia decyzji I instancji.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji .

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).