Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 533/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 471
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.
article: art. 201 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi S.J. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 roku, którym to postanowieniem na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 - dalej jako o.p.) po rozpatrzeniu zażalenia S.J. utrzymano w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia [...] marca 2015 roku o odmowie zawieszenia postępowania.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia:

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem na urządzeniach: [...] nr seryjny [...] i [...] nr seryjny [...]. Jednocześnie tym samym postanowieniem włączył do akt sprawy dotychczas zgromadzony materiał dowodowy w sprawie.

W dniu [...] marca 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014r. poinformowano stronę o zawieszeniu biegu przedawnienia zobowiązania wynikającego z kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, natomiast kolejnym postanowieniem z tego samego dnia podjęto zawieszone postępowanie.

Następnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. organ wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału w sprawie. Postanowienie doręczono w dniu 13 grudnia 2014 r. Strona skorzystała z przysługującego prawa i w dniu 23 grudnia 2014 r. do Urzędu Celnego wpłynęło pismo strony z dnia [...] grudnia 2014 r. podtrzymujące dotychczasowe stanowisko w sprawie i zawierające wniosek o zawieszenie postępowania.

Postanowieniem datowanym na dzień [...] stycznia 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego odmówił zawieszenia postępowania w sprawie.

Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r., S.J. wniósł zażalenie na ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego.

Strona w zażaleniu podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, iż toczące się postępowanie winno być zawieszone, tak jak już dokonał tego organ I instancji na wcześniejszym etapie postępowania. Powodem zawieszenia postępowania jest brak jak dotąd, wypowiedzenia się Trybunału Konstytucyjnego co do, jak wynika to z akt sprawy, zapytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, sygn. akt III SA/GI 1979/11.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Dyrektor Izby Celnej wyznaczył S.J. siedmiodniowy termin do zapoznania się z aktami sprawy. Postanowienie doręczono stronie w dniu 4 marca 2015 r. Strona skorzystała z przysługującego prawa i w dniu 16 i 17 marca 2015 r. do Izby Celnej wpłynęły pisma z dnia [...] marca 2015 r. o tej samej treści (jeden egzemplarz bez podpisu strony, drugi z podpisem).

W wyżej wskazanym piśmie S.J. wypowiedział się w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, jak również wniósł o zawieszenie sprawy do czasu rozstrzygnięcia czy przepis art. 89 ustawy o grach hazardowych jest ważnym przepisem (..), czyli złożyła kolejny wniosek o zawieszenie postępowania..

Dyrektor Izby Celnej w dniu [...] marca 2015 r. wydał dwa postanowienia nr [...]. Pierwszym z nich utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji nr [...] datowane na dzień [...] stycznia 2014r., z kolei drugim postanowieniem odmówił zawieszenia postępowania. Postanowienia doręczono stronie w dniu 30 marca 2015 r.

W dniu 8 kwietnia 2015 r. do Izby Celnej wpłynęło pismo S.J. z dnia [...] kwietnia 2015 r. (nadane listem poleconym w UP w dniu 7 kwietnia 2015r.) stanowiące zażalenie

na trzy postanowienia nr [...], nr [...] i nr [...], w którym wnosił o uchylenie postanowień i zawieszenie postępowań. W uzasadnieniu strona podniosła, że Trybunał Konstytucyjny prowadzi sprawę dotyczącą zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z konstytucją, a która to sprawa nie została zakończona.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Dyrektor Izby Celnej wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do zapoznania się z aktami sprawy. Postanowienie doręczono stronie w dniu 13 maja 2015 r. Strona nie skorzystała z przysługującego prawa.

Po analizie treści wniosku oraz akt sprawy, w zakresie dotyczącym objętego zażaleniem postanowienia z dnia [...] marca 2015 roku o odmowie zawieszenia postępowania powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w związku z art. 201 § 1 pkt 2 i 3 o.p. utrzymał w mocy postanowienie objęte zażaleniem.

W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, że norma prawna określona w art. 201 § 1 o.p. wprowadza możliwość zawieszenia postępowania podatkowego wymieniając jednocześnie enumeratywnie przypadki w których, organ podatkowy uprawniony jest do zawieszenia tego postępowania tj.:

1) w razie śmierci strony, jeżeli postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe,

2) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd,

3) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony,

4) w razie utraty przez stronę lub jej przedstawiciela ustawowego zdolności do czynności prawnych,

5) w sprawie dotyczącej odpowiedzialności osoby trzeciej — do dnia, w którym decyzja, o której mowa w art. 108 § 2, stanie się ostateczna, z zastrzeżeniem art. 108 § 3 oraz art. 115 § 4;

6) w razie wystąpienia, na podstawie ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, do organów innego państwa o udzielenie informacji niezbędnych do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Artykuł 201 § 1 pkt 2 o.p. pozwala na wyodrębnienie czterech istotnych elementów składających się na konstrukcję zagadnienia wstępnego:

1) wyłania się ono w toku postępowania podatkowego,

2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu,

3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy,

4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji.

Odnosząc się co do prawidłowości rozpatrzenia wniosku strony o zawieszenie postępowania podatkowego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, zawartego w piśmie z dnia [...] marca 2015 r., do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny czy przepis art. 89 ustawy o grach hazardowych jest zgodny z konstytucją, organ uznał, że zachodziły podstawy do odmowy dokonania wnioskowanego przez stronę zawieszenia postępowania podatkowego, gdyż rozstrzygnięcie sprawy przed Trybunałem Konstytucyjnym nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacja podatkowa. W przypadku przepisów prawnych, których konstytucyjność jest kwestionowana, do momentu wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia, przepisy te korzystają z domniemania zgodności z Konstytucją. Nie uzasadnia wniosku o zawieszenie postępowania zakwestionowanie przez stronę postępowania administracyjnego konstytucyjności przepisów mających zastosowanie w sprawie ani oczekiwanie na ewentualne orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w tej materii. Związek pomiędzy takim orzeczeniem a rozstrzygnięciem sprawy jest jedynie pośredni, potencjalny. W dalszej części organ powołał się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 8 maja 2014 r. o sygn. akt II SA/Go 230/14, z dnia 28 sierpnia 2014 r. o sygn. akt II SA/Go 557/14 i II SA/Go 558/14 oraz z dnia 18 lutego 2015 r. o sygn. akt II SA/Go 3/15 w sprawie odmowy zawieszenia postępowania związanej z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry. W wyrokach tych WSA wskazał, iż podziela poglądy wyrażone w tych sprawach przez organ, a dotyczące m. in. tego, iż zawisłość przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy zgodności ustawy z Konstytucją RP nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ podatkowy postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym - co do oceny zgodności ustawowego unormowania podatkowego z Konstytucją RP - nie jest zagadnieniem wstępnym (wyrok NSA z dnia 14 października 1999 r., I SA/Łd 2042/98).

Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Celnej uznał, iż w niniejszym przypadku rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w sprawie, jest możliwe również bez rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego, gdyż rozstrzygnięcie Trybunału nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 o.p., gdyż nie stanowi kwestii, bez rozpatrzenia której niemożliwe byłoby dalsze prowadzenie postępowania.

Podsumowując, Dyrektor Izby Celnej jako organ II instancji nie znajduje w niniejszej sprawie przesłanek do zmiany lub uchylenia zaskarżonego postanowienia i w konsekwencji do zawieszenia stronie postępowania podatkowego, wszczętego z urzędu w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2015 roku utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] marca 2015 roku o odmowie zawieszenia postępowania S.J. wniósł skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżone postanowienie jest bezpodstawne, organ zastosował niewłaściwe przepisy i błędnie ustalił stan faktyczny.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Spór w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w kontrolowanym postępowaniu w sprawie wymierzenia kary wystąpiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 o.p., uzasadniające jego zawieszenie.

Zdaniem skarżącego, wymierzenie mu kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych na automatach bez wymaganego zezwolenia, uzależnione jest od prawnego rozstrzygnięcia konstytucyjności art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych z przepisami art. 2 i art. 7 oraz art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Organ administracji celnej stanął w niniejszej sprawie natomiast na stanowisku, że w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, od którego zależałoby rozstrzygnięcie przedmiotowego postępowania.

Zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 o.p., organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia, gdy:

– wyłania się ono w toku postępowania,

– jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu,

– rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy,

– istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji i ów związek musi mieć charakter bezpośredni (por.: R. Dowgier, L Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LEX 2009, vide wyroki NSA z dnia 14 czerwca 2011 r., II GSK 627/10, z dnia 8 grudnia 2008 r., II OSK 1559/07, z dnia 28 maja 2008 r., II OSK 1698/07, z dnia 22 grudnia 2011 r., II FSK 1891/11, publ. CBOiS).

O kwestii prejudycjalnej w postępowaniu administracyjnym wypowiadali się niejednokrotnie zarówno przedstawiciele doktryny, jak i w swoich orzeczeniach, Naczelny Sąd Administracyjny.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 listopada

2011 r., sygn. akt II FSK 1916/11, przez "zagadnienie wstępne" należy rozumieć zagadnienie, którego rozstrzygnięcie, przez inny organ lub sąd, jest niezbędne dla rozpatrzenia i wydania decyzji w konkretnej, toczącej się sprawie. Jeżeli "zagadnienie wstępne" wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego "zagadnienia" nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego. Zatem zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależeć powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (vide wyrok NSA z dnia 25 listopada 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 970/03, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ugruntowanym w tej materii orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się także, że przez określenie zagadnienia wstępnego należy rozumieć pewną kwestię o charakterze otwartym (tzn. jeszcze nie przesądzoną), której treścią może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego, albo inne jeszcze okoliczności, mające znaczenie prawne (por. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1557/10, publ. CBOiS, wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt I FSK 536/09).

W niniejszej sprawie jako zagadnienie wstępne skarżący wskazał postępowanie toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym, zainicjowane pytaniem prawnym NSA.

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 o.p. zauważyć należy, że samo wystąpienie o zbadanie konstytucyjności przepisu nie pozbawia ich konstytucyjności, a organ podatkowy działa na podstawie i w granicach prawa, mającego zastosowanie w danej sprawie. Same tylko wątpliwości, dotyczące konstytucyjności obowiązujących przepisów prawa, nie stanowią uzasadnionej przesłanki do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie tej kwestii w innym postępowaniu niż prowadzone lub w innej, choćby tożsamej sprawie, stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 o.p.

Ustalenie treści i obowiązywania unormowania prawnego, pod które dokonywana jest subsumpcja ustalonego stanu faktycznego, stanowi element procesu stosowania prawa w ramach konkretnego postępowania podatkowego, do czego uprawniony jest organ podatkowy. Przy czym, organ podatkowy nie może odmówić stosowania przepisów powszechnie obowiązujących, nawet wówczas gdy wydane zostałyby one z naruszeniem Konstytucji RP, gdyż organy administracji publicznej nie dysponują żadnym instrumentem prawnym, pozwalającym odstąpić od wydania decyzji na podstawie przepisu sprzecznego z Konstytucją, jeżeli nadal funkcjonuje on w obiegu prawnym (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2002 r., P 7/2000). Jak podkreślił TK, organy administracji nie są powołane do odmawiania stosowania przepisów, co do których konstytucyjności żywią wątpliwości, a nawet po wejściu w życie wyroku TK nie są one władne kwestionować ich obowiązywania w stosunku do stanów już ukształtowanych. Wskazać również należy, że organ podatkowy nie ma możliwości wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym. Ustawodawca nie przewidział także możliwości zawieszenia postępowania w związku z oczekiwaniem przez organ na ogłoszenie orzeczenia Trybunału. Zaznaczyć również trzeba, że zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Z tego też względu zgodzić należy się z poglądem, że zawieszenie postępowania powinno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę, który wyczerpująco określił przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego w przepisach, których nie można interpretować z zastosowaniem wykładni rozszerzającej (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2005 r., sygn. akt II GSK 27/05).

Sąd podziela także stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z dnia 13 czerwca 2013, sygn. akt II FSK 2153/11, iż sama hipotetyczna możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego przepisu prawa, uprawdopodobniona jedynie faktem złożenia do Trybunału Konstytucyjnego wniosku o zbadanie zgodności tego przepisu z Konstytucją, nie jest dostateczną podstawą do stwierdzenia, że powstało zagadnienie wstępne. Zasada domniemania konstytucyjności przepisu do czasu stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny jego niezgodności z ustawą zasadniczą (art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji RP) przemawia za nieuznaniem postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym za zagadnienie wstępne w postępowaniu administracyjnym (podatkowym), w którym zakwestionowany przepis miałby być podstawą rozstrzygnięcia. Dopóki przepis prawa nie utraci mocy obowiązującej, dopóty musi być stosowany przez organy podatkowe (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt I FPS 4/12), co wynika z zasady praworządności. Prawa strony są przy tym chronione poprzez możliwość wznowienia postępowania administracyjnego, gdyby przepis przestał obowiązywać w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 240 § 1 pkt 8 o.p.).

Na gruncie analizowanego unormowania w orzecznictwie i doktrynie utrwalone zostało jednolite stanowisko, które skład orzekający podziela, że zawisłość przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy zgodności ustawy z Konstytucją RP nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ podatkowy postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 o.p. Postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym - co do oceny zgodności ustawowego unormowania podatkowego z Konstytucją RP - nie jest zagadnieniem wstępnym, a Trybunał nie jest innym organem lub sądem w rozumieniu tego przepisu, gdyż ustawodawca wyraźnie odróżnia w ramach władzy sądowniczej sądy i trybunały jako ciała od siebie odrębne (por. wyrok NSA z 14 października 1999r., sygn. akt I SA/Łd 2042/98, System Informacji Prawnej LEX nr 40848, wyrok NSA z dnia 17 maja 2007r., sygn. akt II GSK 407/06, M. Bogucka (w:) "Ordynacja podatkowa. Komentarz pod redakcją H. Dzwonkowskiego", Wyd. C.H.BECK, Warszawa 2011, s. 1240, B. Dauter (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Wyd. LexisNexis Warszawa 2011, s. 840, a także B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki "Ordynacja podatkowa. Komentarz 2011", Wyd. UNIMEX, Wrocław 2011, s. 846). Zatem zawisła przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawa w przedmiocie zgodności art. 89 ustawy z 2009 r. o grach hazardowych z Konstytucją nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ prowadzonego postępowania w oparciu o przepis art. 201 § 1 pkt 2 o.p. (wyrok WSA w Opolu z dnia 10 stycznia 2013 r., II SA/Op 552/12).

Reasumując, sam fakt zainicjowania postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym nie stwarza zatem stanu braku możliwości rozpatrzenia przedmiotowej sprawy co do wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, należy zaaprobować stanowisko organu odwoławczego, że zawisła przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawa w przedmiocie oceny zgodności art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie generowała obowiązku zawieszenia przez organ prowadzonego postępowania w oparciu o przepis art. 201 § 1 pkt 2 o.p.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.