Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 811/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 20 ust. 1 ust. 2, art. 21 ust. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 2129
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi J. Z i W. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 23 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie zastrzeżeń i wniosków do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 4 czerwca 2019 r., nr (...) Starosta orzekł o nieuznaniu uwag i zastrzeżeń J. Z. i W.Z. do wyłożonego projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, odnoszących się do działek nr (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...),(...), (...), (...) i (...) położonych w obrębie ewidencyjnym C., gmina Ż. dotyczących zmian rodzaju użytku w obrębie ww. działek z uwagi na ich przeznaczenie na cele nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Organ wskazał, że w projekcie ww. działki zostały opisane jako część pododdziału [...]. Wydzieleniem tym w obrębie ww. nieruchomości objęto wyłącznie ewidencyjne użytki leśne klasy IV i V. Poddział został opisany jako 50 letni drzewostan sosnowo-brzozowy, podrost dębowy w wieku 15 lar, podszyt - jarzębiny i dęby, zwarcie umiarkowane z zaplanowanym zbiegiem trzebieży późnej. Odnosząc się do zastrzeżeń dotyczących chęci zmiany rodzaju użytku ww. działek z leśnego na inny, organ wyjaśnił, że przedmiotowym pododdziałem objęty został jedynie ewidencyjny użytek leśny, który w terenie stanowi las zgodnie z kryteriami wynikającymi z art. 3 ustawy o lasach. W praktyce o kwalifikacji gruntu jako lasu w oparciu o kryterium przeznaczenia rozstrzygają dane z ewidencji gruntów prowadzonej na podstawie Prawo geodezyjne i kartograficzne, gdzie w art. 20 ust.1 pkt 1 tej ustawy wskazano, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje w szczególności informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic powierzchni, użytków gruntowych oraz ich las gleboznawczych. W uproszczonym planie urządzenia lasu nie dokonuje się zatem zmian klasyfikacji rodzaju gruntów (nie wyłącza się lasów z użytkowania), gdyż to ewidencja gruntów i budynków stanowi podstawę do sporządzenia tychże planów. Wszelkie zmiany rodzaju użytku z leśnego na inny - nieleśny wymagają zatem przeprowadzenia odrębnego trybu postępowania. W treści projektu uproszczonego planu urządzenia lasu obrębu C. prawidłowo opisano zatem wydzielenie [...] utworzone na ewidencyjnym użytku leśnym. Uproszczony plan urządzenia lasu będzie właścicielom niezbędny do uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji leśnej na cele budowlane.

J.Z. i W. Z. złożyli odwołanie od tej decyzji podnosząc, że nie istnieją podstawy ani faktyczne ani prawne do objęcia pododdziałem ewidencyjnego użytku leśnego (ich działek), który nie stanowi lasu. Jeśli zaś istnieje spór co do tego czy dany grunt jest lasem, to ewidencja gruntów i budynków powinna być w ocenie odwołujących się ostatnim dokumentem, na którym należy się opierać, mając na uwadze art. 20 ust. 1 i 2 ustawy o lasach. Zdaniem odwołujących się organ nie dokonał ustaleń czy jest to grunt w rozumieniu ustawy o lasach, a powinien dokonać on uzgodnień z właściwymi organami w tym zakresie na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niewłaściwe jest bowiem stanowisko organu, że to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wskazuje czy zapisy w ewidencji gruntów są podstawą do określenia użytku w uproszczonym planie urządzania lasu. Zdaniem odwołujących się jest odwrotnie.

Decyzją z dnia 23 września 2019 r., nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż sprawy dotyczące uproszczonego planu urządzania lasu rozstrzygane są na podstawie ustawy o lasach, która stanowi realizację zasady ochrony ustroju leśnego. Ustawa ta według Kolegium nie ma odpowiednika art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jako przepisu określającego pojęcie nieruchomości rolnej. Ponadto, organ stwierdził, iż obowiązek, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym istnieje wyłącznie w odniesieniu do gruntów, o których mowa w art. 92 ust 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami Kolegium wskazało, że w ugruntowanym orzecznictwie, dowodem na podstawie którego można stwierdzić, czy mamy do czynienia z lasem, jest leśne przeznaczenie gruntu, co może odzwierciedlać rejestr gruntów, i tak jest w omawianym przypadku.

J.Z. i W. Z. zaskarżyli powyższej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku podnosząc naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 2, ust. 4 i ust. 5, art. 19 ust 2 i art. 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j.: Dz.U z 2018 r. poz. 2129) oraz art. 20 ust. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo Geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 725) poprzez ich niewłaściwą interpretację i zastosowanie, skutkującym nieuznaniem uwag i zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu obrębu ewidencyjnego C. , odnoszących się do działek nr (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) i (...) położonych w obrębie ewidencyjnym C. .

Mając powyższe na uwadze strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W pierwszej kolejności wskazano, że znajdujący się na działkach drzewostan nie spełnia żadnego z warunków wskazanego w art. 3 ustawy o lasach tzn. nie jest przeznaczony do produkcji leśnej, nie zastanowi rezerwatu przyrody i nie wchodzi w skład parku narodowego, nie jest wpisany do rejestru zabytków, ani też nie jest związany z gospodarką leśną. Podtrzymali tym samym stanowisko, że w pododdziale uproszczonego planu urządzania lasu nie może zostać objęty użytek leśny, który nie stanowi lasu. Skarżący ponownie wskazali przy tym, że wbrew twierdzeniom organów plan urządzania lasu, czy też uproszczony plan urządzenia lasu ma znaczenie dla stwierdzenia czy dany grunt jest lasem. Z art. 20 ustawy o lasach wynika bowiem, że w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, w tym lasów ochronnych (ust. 1), a w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzania lasu dotyczące granic i powierzchni lasu (ust. 2).

Strona skarżąca podkreśliła, że organy nie dokonały ustaleń w zakresie, czy teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy jest lasem w rozumieniu ustawy o lasach, błędnie opierając się wyłącznie na zapisach ewidencji gruntów i budynków. W ocenie skarżących zapis w ewidencji gruntów ma jedynie charakter pomocniczy dla oznaczenia charakteru użytku.

Reasumując skarżący wskazali, że zgodzić się należy ze stanowiskiem, że zasadniczo zapis ewidencji będzie miarodajny dla ustalenia charakteru danego gruntu, jednak w przypadku jednak rozbieżności danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym, decydować powinien rzeczywisty stan gruntu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że złożona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 września 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 4 czerwca 2019 r. w sprawie nieuznania uwag i zastrzeżeń W.Z. i J.Z. (dalej zwani - "skarżącymi"), złożonych do uproszczonego projektu planu urządzenia lasu, dotyczących zmian rodzaju użytku w obrębie wyżej opisanych działek z uwagi na ich przeznaczenie na cele nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji zasadniczo stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2129 - dalej w skrócie: "ustawa" lub "ustawa o lasach"). Trzeba podkreślić, że interpretując przepisy ustawy o lasach należy mieć przede wszystkim na uwadze, że ustawa ta określa zasady zachowania, ochrony i powiększania zasobów leśnych oraz zasady gospodarki leśnej w powiązaniu z innymi elementami środowiska i z gospodarką narodową (art. 1 ust. 1 ustawy.), zaś przepisy ustawy stosuje się do lasów, bez względu na formę ich własności (art. 2 ustawy).

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy, lasem w rozumieniu ustawy jest grunt:

1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony:

a) przeznaczony do produkcji leśnej lub

b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo

c) wpisany do rejestru zabytków;

2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, trwale zrównoważoną gospodarkę leśną prowadzi się według planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu, z uwzględnieniem wskazanych w tym przepisie celów.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy - "uproszczony plan urządzenia lasu" to plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej. Stosownie do treści art. 19 ust. 2 ustawy uproszczone plany sporządza się dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa.

Przepis art. 20 ust. 1 ustawy, stanowi, że w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, w tym lasów ochronnych. Natomiast zgodnie z ust. 2 tego artykułu, w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do uregulowań zawartych w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 725 ze zm.). W myśl art. 20 ust. 3a ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach.

Zasadą jest, aby wynikające z ewidencji gruntów i budynków informacje dotyczące powierzchni i granic lasu były zgodne z obowiązującym prawem urządzenia lasu.

Jak wynika z art. 21 ust. 4 ustawy o lasach projekt, uproszczonego planu urządzenia lasu wykłada się do publicznego wglądu na okres 60 dni w siedzibie urzędu gminy, zaś o wyłożeniu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu wójt (burmistrz, prezydent miasta) informuje pisemnie właścicieli lasów, z zaznaczeniem, że uproszczony plan urządzenia lasu będzie podstawą naliczenia podatku leśnego.

Z kolei art. 21 ust. 5 ustawy stanowi, że w terminie 30 dni od daty wyłożenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu zainteresowani właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia i wnioski w sprawie planu, natomiast starosta wydaje decyzje w sprawie uznania lub nieuznania zgłoszonych zastrzeżeń lub wniosków.

Przyjmuje się, że powyższa regulacja jest podyktowana faktem, iż uproszczony plan urządzenia lasu (w skrócie także jako - "plan"), kształtuje sytuację prawną właścicieli lasów, wpływając na sposób wykonywania prawa własności na obszarach objętych tym planem. Zapisy uproszczonego planu dotyczą uprawnień lub obowiązków poszczególnych właścicieli w tym sensie, że istnieje bezpośredni związek między jego zatwierdzeniem a ograniczeniem uprawnień właścicielskich poprzez określone w nim zadania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1883/06).

Jak wynika z akt sprawy skarżący będący właścicielami działek leśnych (nr (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) i (...) złożyli zastrzeżenia i wnioski do uproszczonego plan urządzenia lasu dla terenu Gminy: Ż. Obszar Wiejski, Obręb: C., powiat: K. na okres od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2028 r. Bezsporne było w sprawie, że wszystkie ww. działki są ujęte w ewidencji gruntów jako las (rodzaj użytku "Ls").

W piśmie z dnia 11 marca 2019 r. (stanowiącym zastrzeżenia i wnioski złożone stosownie do powyższego przepisu ustawy) podnieśli, że uproszczony plan urządzenia lasu obejmuje "nasze działki leśne", które zostały objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (z przeznaczeniem ich na cele nieleśne). Poza sporem było w sprawie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu nie został jeszcze uchwalony.

Natomiast w odwołaniu skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika domagali się m.in. uchylenia zaskarżonej decyzji, wnosząc "o zmianę użytku w obrębie w/w działek w projekcie uproszczonego planu urządzania lasu obrębu ewidencyjnego - poprzez zmianę rodzaju użytku na cele nieleśne".

Zarówno treść odwołania, jak i treść wniesionej skargi jednoznacznie wskazują, że skarżący wnosząc zastrzeżenia i wnioski w trybie art. 21 ust. 5 ustawy chcieli w niniejszej sprawie dokonać zmiany użytku w obrębie ww. działek na cele nieleśne, co jest w ramach tego postępowania działaniem niedopuszczalnym.

Przede wszystkim trzeba wskazać, że na podstawie art. 25 pkt 1 ustawy o lasach, Minister Środowiska wydał rozporządzenie z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1302 - dalej zwanym "rozporządzeniem"). Tym samym szczegółowe warunki i tryb sporządzania uproszczonego planu urządzenia lasu zostały określone przepisami tego rozporządzenia.

Stosownie do § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia tryb sporządzania uproszczonego planu urządzenia lasu obejmuje sporządzenie w szczególności: 1) skróconego opisu lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia, zawierającego informację o: powierzchni poszczególnych drzewostanów, gruntów przejściowo pozbawionych roślinności leśnej, a także gruntów przeznaczonych do zalesienia; gatunku drzewa dominującego w drzewostanie, zwanego dalej "gatunkiem głównym", jego wieku i bonitacji; miąższości i zadrzewieniu drzewostanu; siedliskowym typie lasu; typie drzewostanu; 2) zestawienia powierzchni lasów ochronnych; 3) ogólnego opisu drzewostanów wraz z zestawieniem powierzchni gruntów i miąższości drzewostanu według gatunków głównych i ich wieku; 4) rejestru zawierającego: zestawienie powierzchni lasów według gatunków głównych oraz ich wieku; zadania w zakresie gospodarki leśnej; wykaz rozbieżności między danymi ewidencyjnymi odnoszącymi się do gruntów objętych sporządzanym uproszczonym planem urządzenia lasu a stanem faktycznym tych gruntów; 5) kopii lub wyrysu mapy ewidencyjnej gruntów z oznaczeniem działek ujętych w sporządzanym uproszczonym planie urządzenia lasu.

Przy czym - jak stwierdzono w § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia - rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, sporządza się według danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, osobno dla każdej działki ewidencyjnej.

Wynika z tego, że dane dotyczące powierzchni lasów wynikające z planów urządzenia lasu mają charakter wtórny wobec zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Po 808/18).

W świetle art. 2 pkt 8 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) to system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Ewidencja gruntów odzwierciedla więc stan nieruchomości w oparciu o określone dokumenty m.in. uproszczony plan urządzenia lasu a nie faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości, czy też jej stan. Ewidencja gruntów i budynków, jak każda ewidencja ma charakter deklaratoryjny, pochodny - odzwierciedlający pewien stan, którego nie tworzy (zob. wyrok NSA z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt I OSK 385/13).

Ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące m.in. gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty, jak również wykazuje się w niej właścicieli nieruchomości, natomiast wprowadzenie tych informacji i ich aktualizacja następuje na podstawie określonych dokumentów i w oparciu o stosowne procedury (por. art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i art. 24 ust. 2a i ust. 2b ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne).

Z tego więc powodu należy stwierdzić, że prawidłowość zapisów w ewidencji gruntów i budynków w żadnym wypadku nie może być kwestionowana w postępowaniu dotyczącym zastrzeżeń co do zapisów zawartych w projekcie uproszczonego planu urządzania lasu. Uproszczony plan urządzenia lasu jest dokumentem, który ma przedstawiać stan lasu na czas sporządzenia przez wykonawcę inwentaryzacji lasu. W procesie sporządzania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu nie ma zatem możliwości kwestionowania danych zawartych w ewidencji gruntów czy też zmiany klasyfikacji gruntów. Kwestie te uregulowane są w odrębnych przepisach i podlegają rozpoznaniu w odrębnych postępowaniach.

Oznacza to, że zmiany danych w ewidencji gruntów można dokonać tylko w oparciu o decyzje administracyjne, orzeczenia sądowe lub akty notarialne, w których zawarte są dane objęte ewidencją gruntów, natomiast potwierdzeniem, czy dany obszar spełnia wymogi gruntu rolnego czy lasu, jest stosowny zapis w ewidencji gruntów i budynków (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1412/16). Jak już zaznaczono ponieważ norma art. 20 ust. 2 ustawy, stanowi lex specialis do regulacji ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, zakreślających zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz właściwość organów w tym zakresie, musi być ona wykładana ściśle. Także odwołanie do względów wykładni systemowej uzasadnia wniosek, że ewentualne błędy w ewidencji, co do uwidocznionych w niej granic lasów, mogą być eliminowane wyłącznie w trybie przewidzianym w ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Podsumowując, w procesie sporządzania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu nie ma możliwości kwestionowania danych zawartych w ewidencji gruntów czy też zmiany klasyfikacji gruntów. Kwestie te uregulowane są w odrębnych przepisach i podlegają rozpoznaniu w odrębnych postępowaniach.

Wszelkie więc informacje - a mianowicie dane co do charakteru użytku gruntowego na działce ewidencyjnej, nr ewidencyjnego tej działki, jej powierzchni czy też stosunków własnościowych - uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków dla ww. działek ewidencyjnych skarżących, musiały zostać uwzględnione przy sporządzaniu projektu przedmiotowego planu urządzenia lasu, a stanowisko reprezentowane w tym zakresie przez skarżących w ramach procedury przewidzianej art. 21 ust. 5 ustawy nie mogło skutecznie podważyć prawidłowości sporządzenia planu. Przede wszystkim jednak - nie mogło skutkować zmianą charakteru użytku - czego nie tylko oczekiwali, ale domagali się skarżący.

Niezależnie od powyższego trzeba podnieść, że należy zgodzić się ze skarżącymi, że ewidencja gruntów nie może być traktowana przy dokonywaniu klasyfikacji gruntu dla potrzeb utworzenia uproszczonego planu urządzenia lasu jako jedyny dokument wskazujący na leśny charakter działki. Zapisy w ewidencji gruntów nie mogą determinować w każdym bowiem przypadku, że dany grunt widniejący w ewidencji jako "Ls" stanowi las. Jednak w okolicznościach niniejszej sprawy taka sytuacja, zdaniem Sądu orzekającego, nie zachodzi. Skarżący w przedmiotowej sprawie byli reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, i mimo to, zarzucając niedostateczne wyjaśnienie sprawy przez organy, nie zgłosili jakichkolwiek wniosków dowodowych na poparcie swojego stanowiska. Skarżący swoje zastrzeżenia i uwagi uzasadnili zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (który nie został jeszcze uchwalony), natomiast w odwołaniu powołując się na ustawową definicję lasu podnieśli, że organ wadliwie oparł się na zapisach z ewidencji gruntów, a nie stanie faktycznym, nie zgłaszając jednak w tym zakresie dowodów. A przecież obowiązek prowadzenia przez organy administracyjne postępowania dowodowego nie zwalnia strony, która chce wywieść dla siebie korzystne skutki prawne z aktywności procesowej. Nie może jednocześnie ujść uwadze, że organy prowadząc postępowanie uwzględniły nie tylko zapisy w ewidencji gruntów. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się bowiem gison+ortofotomapa, dane z systemu informacji przestrzennej gminy Ż. , wyrys z mapy ewidencyjnej oraz informacja z rejestru gruntów z dnia 18 kwietnia 2019 r. (vide: - k.10-5 akt administracyjnych). Na marginesie można zauważyć, że w aktach sprawy brak załącznika do decyzji organu I instancji w postaci kopii mapy zasadniczej, o której mowa w uzasadnieniu skargi.

Reasumując, złożone przez skarżących w trybie art. 21 ust. 5 ustawy zastrzeżenia i uwagi co do zapisów projektu uproszczonego planu urządzania lasu nie mogły odnieść zamierzonego przez nich skutku i doprowadzić - do zmiany charakteru użytków - ww. działek. W konsekwencji też kontrolowane decyzje należy uznać za zgodne z prawem.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).