Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2296/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi I. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1660 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zm.), zw. dalej k.p.a, po rozpatrzeniu wniosku I. i L. K. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego oraz dobudowę pawilonu handlowego wraz z przyłączami i instalacjami wewnętrznymi: gazową, energetyczną i wod.- kan. na działce nr [...] w C. oraz decyzji Starosty A. z dnia [...] lipca 1999 r., znak: [...] zmieniającej decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r., znak: [...] o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego oraz dobudowę pawilonu handlowego wraz z przyłączami i instalacjami wewnętrznymi na działce nr [...] w C. przy ul. [...] dla M. i J. O. i udzielającej pozwolenia na zmianę projektu budowlanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na zamienny projekt budowlany budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg niniejszego postępowania, który przedstawiał się w sposób następujący:

We wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji I. i L. K. podnieśli, iż decyzje te wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa zarzucając im naruszenie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki w zakresie usytuowania obiektu ze ścianami z otworami okiennymi w odległości mniejszej niż 4 m od granicy. W uzupełnieniu do wniosku o stwierdzenie nieważności wnioskodawcy podnieśli, iż wskazane we wniosku decyzje naruszają rażąco w szczególności art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 1995 , Nr 10, poz. 46 ze zm.), zwanej dalej rozporządzeniem.

Wnioskujący zaznaczyli także, że bez wpływu na ocenę prawną obu decyzji o pozwoleniu na budowę pozostaje fakt wyrażenia zgody przez wnioskujących w dniu 21 października 1995 r. na usytuowanie obiektu w odległości 50 cm od granicy na wysokość jednej kondygnacji bez otworów i nadbudowę garażu o jedną kondygnację bez otworów wskazując między innymi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. sygn. akt P 11/00, w którym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2008 r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r. oraz decyzji Starosty A. z dnia [...] lipca 1999 r. wskazując w jej uzasadnieniu na brak przesłanki do stwierdzenia nieważności wskazanych powyżej decyzji z powodu wystąpienia przesłanki do wznowienia postępowania określonej w art. 145 a § 1 i 2 k.p.a

Po rozpatrzeniu odwołania I. i L. K. od ww. decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu skargi I. i L. K. na ww. decyzję wyrokiem z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 297/09 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...].

W wyroku Sąd stwierdził, że nastąpiło naruszenie przez organy przepisów postępowania administracyjnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu stanowisko wnioskodawców prezentowane w sposób bardzo dokładny w piśmie z dnia 21 lipca 2008 r. uzupełniającym wniosek nie zostało w ogóle przeanalizowane przez organ I instancji, a organ II instancji ustosunkował się do niego pobieżnie. Sąd wskazał również, że organy administracji nie ustaliły czy zatwierdzone projekty budowlane w tym projekty zagospodarowania terenu spełniały wymagania art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Po ponownym rozpoznaniu wniosku I. i L. K., Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] stwierdził, że wskazanie przez wnioskodawców jako przesłanki stwierdzenia

nieważności przedmiotowych decyzji, wydanie ich z rażącym naruszeniem § 12 ust. 6 obowiązującego w dniu orzekania rozporządzenia nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Organ wskazał, że ustawodawca w takim przypadku przyjął w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego inny tryb weryfikacji decyzji ze wskazanej przez wnioskodawców przyczyny tj. możliwość żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 a k.p.a. Organ podkreślił, że zgodnie z przyjętą w orzecznictwie sądowo-administracyjnym zasadą, określone w art. 145 k.p.a przyczyny uzasadniające wznowienie postępowania, nie mogą w żadnym przypadku stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Wojewoda [...] wskazał, że zarzut wnioskujących niezachowania przepisów dotyczących usytuowania budynku w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy z działką wnioskujących winien być rozpoznany wyłącznie w postępowaniu wznowieniowym.

W ocenie Wojewody [...] nie doszło do rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu wskazanych we wniosku decyzji ani też decyzje te nie zawierają wady powodującej ich nieważność z mocy prawa. Zdaniem Wojewody [...] nie można zarzucić organom prowadzącym sprawę, że nie dokonały sprawdzenia zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi bowiem materiał dowodowy zawiera pisemną zgodę właścicieli działki sąsiedniej na budowę przy granicy tj. wnioskujących, zgodnie z obowiązującym wówczas prawem. Organ wskazał, że skoro obowiązujące w dniu wydania decyzji przepisy prawne dopuszczały budowę w granicy, uzależniając ją od zgody właściciela działki sąsiedniej i takową zgodę właściciel działki sąsiedniej wydał, to brak jest podstaw aby uznać , że przedmiotowe decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa.

Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji wniesionego przez I. K.i L. K., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r., znak: [...]oraz decyzji Starosty A. z dnia [...] lipca 1999 r., znak: [...] .

Na wstępie uzasadnienia organ odwoławczy powołał art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a , § 12 ust. 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny

odpowiadać budynki i ich usytuowanie , art. 35 ust. 1 pkt 1 lit c i ust. 3 Prawo budowlane (Dz. U. , Nr 89, poz. 414 ze zm.) wg stanu na dzień 30 września 1996 r. Wskazał, że plan realizacyjny zagospodarowania działki przedmiotowej inwestycji istotnie odbiegał od założeń § 8 ust. 3 pkt 2, 4, 5, 7,8 zarządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowego zakresu formy projektu budowlanego (M. P. z 1995 r. Nr 2, poz. 230 ). W szczególności projekt nie zawierał charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów i urządzeń oraz ich przeznaczenia w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich.

Organ odwoławczy wskazał, iż z akt sprawy wynika, że plan zagospodarowania działki zakładał usytuowanie projektowanej dobudowy w odległości 1,0 m od granicy działki sąsiedniej nr ew. [...]. Natomiast z projektu architektoniczno- budowlanego ( rys. 4,12, 13,27 i 28 ) wynika, że w projektowanej nadbudowie garażu na parterze zaplanowano otwór okienny w elewacji zachodniej w odległości ok. 2,5 m od granicy działki sąsiedniej nr ew. [...] oraz otwór drzwiowy w elewacji południowej w odległości ok. 2,6 m od granicy ww. działki nr ew. [...]. Ponadto organ podkreślił, że zastąpienie przekrycia istniejącego budynku dachem wysokim o konstrukcji krokwiowo-jętkowej spowodowało powstanie poddasza. Wskazał, również, że z rzutu poddasza oraz elewacji zachodniej poddasza wynika, że w elewacji zachodniej poddasza zaprojektowano dwa otwory okienne w odległości ok. 2,1 m i 2,2 m od granicy działki sąsiedniej nr ew. [...]. Organ nadmienił, że projektowane okapy od strony działki nr ew. [...] przekroczyły odległości § 12 pkt 5 ww. rozporządzenia. Nadto organ zauważył, że projekt budowlany rozbudowy zakładał dwa warianty przekrycia budynku mieszkalnego oraz dobudowy - stropodachem (rys. 10-14) i dachem wysokim (rys. 21-28). Takie rozwiązanie w projekcie budowlanym zdaniem organu II instancji powoduje trwałą niewykonalność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r., znak: [...] istniejącą w dniu jej wydania, co stanowi przesłankę z art. 156 § 1 pkt 5 kpa do stwierdzenia jej nieważności.

Organ wskazał także na naruszenie przepisu § 36 ust. 2 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia, gdyż z projektu instalacji wod.- kan. I central. Ogrzewania wynika, że przy granicy z działką nr ew. [...] zaprojektowano w odległości ok. 06, m i 1,0 m dwukomorowy osadnik bytowo-gospodarczy, szczelny o pojemności 1,7 m 3 oraz z odległości o ok. 0,2 m , 0,5 m i 1,0 m niezależnie działający trzykomorowy osadnik

bytowo-gospodarczy, szczelny o pojemności 6,3 m 3 . Podobnie nie została zachowana ww. odległość 5 m od okien budynku objętego inwestycją.

Mając na względzie powyższe organ odwoławczy uznał, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r., znak: [...] została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit c i ust. 3 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 4 pkt 1 i 5 oraz w związku z § 36 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia.

Organ dokonując zaś analizy decyzji Starosty A. z dnia [...] lipca 1999 r., znak:[...] zmieniającej decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r. stwierdził, że zatwierdzała samowolnie wykonane istotne odstępstwa od zatwierdzonego decyzją z dnia [...] września 1996 r. projektu budowlanego. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia [...] lipca 1999 r. w sposób rażący naruszyła obowiązujący w dniu jej wydania przepis art. 36 a Prawa budowlanego.

Skargę do Sądu na powyższą decyzję wniosła I. D. wnosząc o jej uchylenie i uznanie za wiążące wszystkich wydanych decyzji uznających jej zabudowę jako legalną wybudowaną na podstawie wydanych pozwoleń.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem i może ją uchylić w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję we wskazanym zakresie Sąd uznał, iż odpowiada ona prawu.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r., znak: [...], którą organ uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia

[...] czerwca 2010 r., znak: [...] i stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r. , znak: [...] oraz decyzji Starosty A. z dnia [...] lipca 1999 r., znak: [...] .

Na wstępie podkreślić należy, że zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, które jest postępowaniem nadzwyczajnym, odrębnym od postępowania, w którym weryfikowana decyzja została wydana. Instytucja ta będąca w opozycji co do zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art.16 k.p.a może być stosowana jedynie w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją, lecz jako organ kasacyjny, rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia w dacie wydania kontrolowanej w tym trybie decyzji przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji orzekający w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest związany wnioskiem strony i z urzędu musi zbadać, czy zakwestionowana decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie ma ocena kontrolowanej decyzji z punktu widzenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a jako wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym dotyczącym pojęcia rażącego naruszenia prawa podkreśla się , iż naruszenia prawa kwalifikowane będzie jako rażące, jeżeli następuje oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a treścią przepisu prawnego stanowiącego podstawę tego rozstrzygnięcia. Rażące naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej występuje w przypadku, w którym treść przepisu, którego naruszenia dopuścił się organ może zostać ustalona bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych.

Kolejną przesłanką jest niemożność zaakceptowania, z punktu widzenia praworządności, skutków społeczno-gospodarczych naruszenia prawa. Przy ocenie czy naruszenie prawa można zakwalifikować jako rażące znaczenie ma także charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczno-społeczne, czyli skutki, które wywołuje decyzja ( por. wyrok NSA z dnia 20 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1729/07 niepubl.).

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszego postępowania należy stwierdzić, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uwzględniając wytyczne Sądu w wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 297/09, po wnikliwej analizie materiału dowodowego, prawidłowo stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r. oraz decyzji Starosty A. z dnia [...] lipca 1999 r.

Organ odwoławczy słusznie przyjął, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego W A. z dnia [...] września 1996 r. została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit c i ust. 3 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 4 pkt 1 i 5 oraz § 36 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r.

W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 lit c i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Stosownie zaś § 12 ust. 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia, jeżeli z warunków o których mowa w ust. 1 i 2 oraz 271 i 272 ust. 4 , nie wynikają inne wymagania , należy zachować odległość zabudowy od granic działki co najmniej:

1) dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub

drzwiowymi - 4 m,

2) dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów - 3 m.

Przepis art. 12 ust. 6 ww. rozporządzenia natomiast wskazuje, że dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2 ( 3m ), lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela.

Dostrzegając treść tych przepisów, organ odwoławczy dokonał szczegółowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego zwłaszcza projektu architektoniczno-budowlanego. Badając kwestionowane decyzje zastosował prawidłowo przepisy prawa tj. z daty wydania badanych decyzji i prawidłowo też ustalił stan faktyczny tj. w oparciu o te dowody, na podstawie których orzekał organ wydając kwestionowane

orzeczenia. Wykazał naruszenie prawa, które w sprawie niewątpliwie ma miejsce i ma charakter kwalifikowany.

Przede wszystkim plan realizacyjny zagospodarowania działki przedmiotowej inwestycji odbiegał od założeń § 8 ust. 3 pkt 2 , 4, 5, 7 8 zarządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( M.P. z 1995 r. Nr 2, poz. 230). . W szczególności projekt nie zawierał charakterystycznych rzędnych wymiarów i wzajemnych odległości obiektów i urządzeń oraz ich przeznaczenia , w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich.

Materiał dowodowy w sprawie potwierdza, że plan zagospodarowania działki zakładał usytuowanie projektowanej dobudowy w odległości 1,0 m od granicy sąsiedniej nr ew. [...] . Natomiast z projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że w projektowanej nadbudowie garażu na parterze zaplanowano otwór okienny w elewacji zachodniej w odległości ok. 2,5 m od granicy działki sąsiedniej nr ew. [...] oraz otwór drzwiowy w elewacji południowej w odległości ok. 2,6 m od granicy ww. działki nr ew. [...]. Nadto, że zastąpienie przekrycia istniejącego budynku dachem wysokim o konstrukcji krokwiowo-jętkowej spowodowało powstanie poddasza. Z rzutu poddasza oraz elewacji zachodniej wynika, że w elewacji zachodniej poddasza zaprojektowano dwa otwory okienne w odległości ok. 2,1 m i 2,2 m od granicy działki sąsiedniej nr ew. [...]. Poza tym, projektowane okapy działki od strony działki nr ew. [...] przekroczyły odległości § 12 pkt 5 rozporządzenia, zgodnie z którym okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej o więcej niż 0,5 m , natomiast balkony lub loggie o więcej niż 1 m. Ponadto projekt budowlany rozbudowy zakładał dwa warianty przekrycia budynku mieszkalnego oraz dobudowy stropodachem i dachem wysokim. Słusznie organ odwoławczy uznał, że takie rozwiązanie w projekcie budowlanym powoduje trwałą niewykonalność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r., znak: [...] istniejącą w dniu jej wydania, co stanowi niewątpliwie przesłankę z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a do stwierdzenia jej nieważności.

Prawidłowo również organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r. narusza przepis art. 36 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., zgodnie z którym odległość pokryw

i wylotów wentylacji ze zbiorników na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nie skanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno -gospodarczych o pojemności do 10 m 3 na nie skanalizowanych terenach zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej powinny wynosić co najmniej 5 m od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i 2 m od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego.

Powyższe naruszenie przepisu wskazuje projekt instalacji wodno-kanalizacyjnej i centralnego ogrzewania ( realizacyjny plan zagospodarowania, rzut przyziemia), z którego wynika, że przy granicy z działką nr ew. [...] zaprojektowano w odległości ok. 0,6 m i 1,0 m dwukomorowy osadnik bytowo-gospodarczy, szczelny o pojemności 1,7 m 3 oraz w odległości ok. 0,2 m , 0,5 i 1,0 m niezależnie działający trzykomorowy osadnik bytowo-gospodarczy, szczelny o pojemności 6,3 m 3. Nie została zatem zachowana ww. odległość 5 m od okien budynku objętego inwestycją.

Przechodząc do oceny zgodności z prawem decyzji Starosty A. z dnia [...] lipca 1999 r. zmieniającą decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r. zgodzić się należy z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, że zatwierdzała ona samowolnie wykonane istotne odstępstwa od zatwierdzonego decyzją z dnia [...] września 1996 r. projektu budowlanego, które wynikają z materiału dowodowego w sprawie.

Z projektu budowlanego będącego załącznikiem do ww. decyzji z dnia [...] lipca 1999 r. wynika, że niezgodnie z pierwotnym projektem budowlanym rozbudowano istniejący garaż w kierunku działki nr ew. [...] oraz w kierunku działki nr ew. [...] ( droga -ul. [...] ) -inwentaryzacja rzut piwnic, parteru i piętra ( jednocześnie inwestor zrezygnował z dobudowy pawilonu handlowego do budynku). W wyniku tego odstępstwa powstało pomieszczenie gospodarcze przy granicy działki nr ew. [...] oraz powiększony o dodatkową powierzchnię garaż i pomieszczenie sauny.

Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 36 a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego ( Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 ze zm. wg. stanu na dzień innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W przypadku naruszenia przepisu ust. 1, właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę.

W świetle powyższe wydanie decyzji przez Starostę A. w dniu [...] lipca 1999 r. w powyższym stanie faktycznym i prawnym w sposób rażący naruszyło obowiązujący w dniu jego wydania przepis art. 36 a Prawa budowlanego.

Sąd nie ma wątpliwości, że w okolicznościach niniejszej sprawy omówione wyżej wady kontrolowanych decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r. i dnia [...] lipca 1999 r. stanowią wadę -wadę rażącego naruszenia prawa.

Z powyższych względów Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiada prawu.

Z tych też powodów na tak dokonaną ocenę sprawy nie mają wpływu zarzuty podniesione w skardze. Zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na to rozstrzygnięcie.

W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.

10