Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1750/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 154 ust. 4 -7, art. 152 ust. 1, art. 153,
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.
article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2014 r.; 2. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz skarżącej M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] , Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej także: "Prezes NFZ"), działając na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm. – zwana dalej: "ustawa o świadczeniach") oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej także jako: "skarżący" lub "odwołujący") od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej także: "Dyrektor OW NFZ") z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w sprawie oddalenia odwołania od rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: profilaktyczne programy zdrowotne w zakresie: program profilaktyki raka piersi - etap podstawowy - w pracowni mobilnej, na obszarze powiatów: [...] w województwie [...] o kodzie postępowania numer [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Prezes NFZ podał, że [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia w dniu [...] października 2011 r. ogłosił określony w sentencji decyzji konkurs ofert o wartości zamówienia nie większej niż 580 500,00 zł na cały okres rozliczeniowy.

Organ wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu wpłynęło 6 ofert, w tym oferta odwołującego pod nr [...] .

Następnie organ stwierdził, że według rankingu otwarcia postępowania - oferta odwołującego zajęła piątą, tj. ostatnią pozycję (ex aequo z innym świadczeniodawcą), z łączną liczbą punktów 54,5, w tym za: ofertę cenową – 5,34 pkt, jakość – 47,5 pkt, dostępność – 1,66 pkt)

Prezes NFZ podniósł, że komisja konkursowa dokonując rozstrzygnięcia postępowania konkursowego w dniu 7 grudnia 2011 r. wybrała ofertę, która zdobyła 70,83 pkt, uzyskała tym samym pierwsze miejsce w rankingu końcowym i zamknęła listę oferentów wyczerpujących kwotę przeznaczoną przez organ I instancji na przedmiotowe postępowanie.

Strona w dniu 14 grudnia 2011 r. złożyła odwołanie od wyników rozstrzygnięcia. W odwołaniu do Prezesa NFZ strona zarzuciła organowi I instancji m.in. naruszenie art. 73 § 1 k.p.a. polegające na uniemożliwienie jej wglądu do wszystkich akt sprawy, a ograniczenie wglądu tylko do własnej oferty i protokołów z posiedzeń komisji konkursowej, naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez możliwości wypowiedzenia się tylko do części akt sprawy, nierzetelną weryfikację prawidłowości oświadczeń składanych przez innych oferentów w ankietach w odniesieniu do dostępności dla osób niepełnosprawnych, wybór oferty z rażąco niską ceną oraz naruszenie art. 142 ust. 7 ustawy o świadczeniach, który nakłada na komisję obowiązek przeprowadzenia negocjacji z co najmniej dwoma oferentami, o ile w konkursie bierze udział więcej niż jeden oferent.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Fundusz Zdrowia oddalił odwołanie M. Sp. z o.o. od wyników postępowania stwierdzając, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia.

Od powyższej decyzji pismem z dnia 2 stycznia 2012 r. odwołujący wniósł odwołanie do Prezesa NFZ.

Decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] Prezes NFZ utrzymał w mocy decyzję Dyrektora OW NFZ z dnia [...] grudnia 2011 r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] września 2012 r. wywiodła M. Spółka z o.o. zwana dalej skarżącą, skarżącą spółką zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie zasad postępowania określonych w art. 134 ustawy o świadczeniach, a w szczególności zasad równego traktowania oferentów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2. naruszenie prawa poprzez naruszenie zasad postępowania określonych w art. 149 ustawy o świadczeniach, w szczególności nie odrzucenia ofert zawierających nieprawdziwe informacje;

3. naruszenie prawa poprzez naruszenie zasad postępowania określonych w art.142 pkt 7 ustawy o świadczeniach, w szczególności zasady przeprowadzania negocjacji z co najmniej dwoma oferentami;

4. naruszenie prawa poprzez naruszenie zasad postępowania określonych w art. 152 ustawy o świadczeniach w szczególności zasad prowadzenia postępowania odwoławczego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

5. naruszenie prawa poprzez naruszenie przepisów postępowania art. 7, art. 8, art. 10, art. 73, art. 74, art. 75, art. 77, art. 107 i art.138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2011 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2564/12 WSA, uchylił decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2012 r., nr [...], zarzucając organowi II instancji naruszenie art. 7, art. 73, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w związku z art. 80 k.p.a. We wskazaniach zaś do dalszego postępowania Sąd zobowiązał Fundusz do dokonania analizy porównawczej ofert złożonych w postępowaniu konkursowym, na podstawie zebranego i dołączonego do akt kompletnego materiału dowodowego, a co wynika z całości wywodu w tym zakresie - także ofert konkurentów w postępowaniu konkursowym.

W toku postępowania odwołujący złożył pismo z dnia 24 czerwca 2014 r., w którym zarzucił brak okazania akt oferenta wybranego oraz zarządzenia wewnętrznego nr 151/2011 Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 29 listopada 2011 r., a także brak podstawy prawnej do wydania przez Prezesa Funduszu "Procedury konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych

Organ wskazał, że niniejsza decyzja uwzględnia postulat odwołującego, mający umocowanie w wyroku z dnia 24 kwietnia 2013 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2564/12 WSA), w którym WSA zalecił dołączenie do akt postępowania ofert konkurentów odwołującego w postępowaniu konkursowym. Wskazał ponadto, że zarządzenie nr 151/2011 wraz z uzasadnieniem zostało włączone do dokumentacji postępowania okazanej odwołującemu w dniu 2 czerwca 2014 r. W przedmiotowym piśmie,

W związku ze złożonym odwołaniem, Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wydał decyzję z dnia [...] 2014 r., nr [...], na mocy której uchylił decyzję Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Dyrektora [...]Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W decyzji Nr [...] Prezes zalecił, zgodnie z wyrokiem WSA z dnia 24 kwietnia 2013 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2564/12 WSA) dołączenie do akt ofert oferentów biorących udział w postępowaniu oraz dokonanie ich analizy porównawczej.

W dniu [...] października 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wydał decyzję Nr [...]., w której odniósł się do zarzutów stawianych przez odwołującego oraz dokonał analizy porównawczej ofert biorących udział w postępowaniu. Ponadto dołączył do akt postępowania oferty oferentów biorących udział w postępowaniu. W toku postępowania odwoławczego udostępniono odwołującemu także ponownie "Procedurę konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych-[..]" oraz zarządzenie nr 151/2011 Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 29 listopada 2011 r.

Pismem z dnia 3 listopada 2014 r. skarżący wniósł do Prezesa Funduszu odwołanie od decyzji Dyrektora [...]Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia Nr [...].

W odwołaniu wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji zarzucając jej w szczególności:

1. niewykonanie zaleceń zawartych w prawomocnym wyroku WSA z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie, sygn. akt VI S/Wa 2564/12 w Warszawie odnośnie przeprowadzenia negocjacji z co najmniej dwoma oferentami;

2. naruszenie art. 154 ust 7 ustawy oświadczeniach poprzez przeprowadzenie przez Dyrektora OW NFZ ponownego postępowania administracyjnego, skoro w tej samej sprawie Prezes NFZ wydał decyzję, na mocy której uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Strona wskazała, że art. 154 ust. 7 u.ś.o.z. stanowi, że w przypadku uwzględnienia odwołania od decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego NFZ przeprowadza się ponownie postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Do ponownie przeprowadzanego postępowania stosuje się odpowiednio art. 144 pkt 1 oraz art. 145 ustawy o świadczeniach. Podkreśliła, że w tym zakresie, NSA w wyroku z dnia 11 lipca 2012 r. stwierdził, że z treści art. 154 ust. 7 u.ś.o.z. wynika, że uwzględnienie odwołania przez organ drugiej instancji przybiera wyłącznie postać rozstrzygnięcia kasacyjnego i łączy się z obowiązkiem ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń. Jest to odstępstwo od zasad orzekania w postępowaniu drugoinstancyjnym określonych w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.;

3. naruszenie zasad postępowania określonych w art. 132 ust. 2 ustawy o świadczeniach, w szczególności posługiwanie się przez komisję konkursową wydanymi bez podstawy prawnej i niejawnymi dla oferentów w toku postępowania konkursowego: Procedurą konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych; nieprzewidzianą w rozdziale VI ustawy o świadczeniach oraz wydanym przez Dyrektora [...]OW NFZ Zarządzeniem Wewnętrznym nr 151/2011 z dnia 29 listopada 2011 r. w sprawie odstępstwa od stosowania "Procedury konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych-[...]" w ogłoszonym postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju profilaktyczne programy zdrowotne, nakazujące komisji konkursowej zaniechanie przez komisję konkursową obowiązku sprawdzenia powtarzalności personelu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

4. naruszenie zasad postępowania określonych w art. 134 ustawy o świadczeniach, w szczególności zasad równego traktowania oferentów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

5. naruszenie zasad postępowania określonych w art. 148 w związku z art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach, w szczególności porównania i wyboru ofert w zakresie dostępności, poprzez błędne przyjęcie zapewnienia dostępności do świadczeń w wyniku wyboru tylko jednej oferty. Komisja konkursowa, błędnie oceniła zapewnienie dostępności do świadczeń dla świadczeniobiorców przez wybranego oferenta co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Odwołujący wskazał także, że Dyrektor OW NFZ w dniu 26 kwietnia 2012 r. czyli po 3 miesiącach obowiązywania umowy ze świadczeniodawcą wybranym w ww. postępowaniu konkursowym (a także innych postępowaniach) ogłosił postępowanie konkursowe uzupełniające o nr [...] na terenie 20 powiatów, w tym na terenie wszystkich powiatów objętych ww. postępowaniem konkursowym w celu zapewnienia dostępności do świadczeń;

6. naruszenie zasad postępowania określonych w art. 152 ustawy o świadczeniach, w szczególności zasad prowadzenia postępowania odwoławczego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

7. naruszenie zasad postępowania określonych w art.147 ustawy o świadczeniach, w szczególności zmianę kryteriów oceny ofert w trakcie trwania postępowania konkursowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

8. naruszenie zasad postępowania określonych w art.142 ust 7 ustawy o świadczeniach, w szczególności nieprzeprowadzenia negocjacji z oferentami pomimo udziału w konkursie więcej niż jednego oferenta co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Pomimo 6 oferentów komisja nie przeprowadziła w ww. postępowaniu negocjacji;

9. naruszenie przepisów postępowania art.7, art.77, art.107 i w związku z art.80 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

10. naruszenie zasad postępowania określonych w art.149 ustawy o świadczeniach, w szczególności nie odrzucenia ofert zawierających nieprawdziwe dane.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., pismem z dnia 19 marca 2015 r. poinformowano stronę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W dniu 26 marca 2015 r., zapoznał się dokumentami dotyczącymi przedmiotowego postępowania konkursowego, w tym jego ofertą oraz ofertami pozostałych oferentów, którzy brali udział w postępowaniu. Odwołujący nie skorzystał z uprawnienia przysługującego mu z tytułu art. 10 § 1 kpa i nie wniósł dodatkowych uwag.

Po rozpatrzeniu odwołania, Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wydał zaskarżoną do Sądu decyzję, w której zważył, co następuje.

Prezes NFZ podkreślił, że ocena ofert następowała w oparciu o zarządzenie nr 54/2011/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2011 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z późn. zm. Prezes NFZ wskazał, że zgodnie z art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach, na który powołuje się odwołujący, ponowne postępowanie przeprowadza się w przypadku uwzględnienia odwołania. Organ podkreślił, że własną decyzją [...] nie uwzględnił odwołania, a jedynie uchylił poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w celu umożliwienia wykonania zaleceń sądu zawartych w wyroku WSA z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2564/12, tj. uzupełnienia dokumentacji postępowania o oferty pozostałych świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu. W ocenie Prezesa NFZ w sprawie nie zachodzi ta sytuacja, określona w art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach.

Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia negocjacji przez komisję konkursową, Prezes NFZ wskazał, że przepisy art 142 ust. 5-7 ustawy o świadczeniach regulują pewną sekwencję zdarzeń w postępowaniu poprzedzającym zawarcie umów. Zdaniem organu z powyższego wynika, że zgodnie z art. 142 ust. 5 ustawy o świadczeniach komisja może dokonać wyboru oferty. Zdaniem Prezesa NFZ wybór oferty może być dokonany bez przeprowadzenia negocjacji. Organ wskazał, że o ile jednak do negocjacji dochodzi, musi wziąć w nich udział co najmniej dwóch oferentów, jeśli w konkursie bierze udział więcej niż jeden oferent (negocjacje nie mogą być w takim przypadku prowadzone tylko z jednym oferentem). Organ powołał się na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2042/12, iż przeprowadzenie negocjacji z oferentami na zasadach określonych w art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach opieki jest w istocie uprawnieniem, a nie obowiązkiem organu. Natomiast z postanowień art. 142 ust. 5 tej ustawy wprost wynika, że przedstawienie najkorzystniejszego bilansu ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia jest jedną z przesłanek wyboru oferty (LEX 1490510).

Prezes wskazał, że jeżeli jednak komisja podejmie decyzję o przeprowadzeniu negocjacji, to wówczas, w myśl art. 142 ust. 7 cyt. ustawy, ma obowiązek przeprowadzić je co najmniej z dwoma oferentami, o ile w konkursie bierze udział więcej niż jeden oferent.

Organ zwrócił uwagę, że w przedmiotowym postępowaniu na pierwszej pozycji w rankingu uplasowała się oferta [...]Sp. z o.o., która uzyskała łącznie 70,83 pkt, w tym: w kryteriach niecenowych 50,83 pkt (za jakość - 47,50 pkt, dostępność - 3,33 pkt) natomiast w kryterium ceny 20 pkt. Drugie miejsce przypadło ofercie N.Z.O.Z. [...], która otrzymała łącznie 69,16 pkt, odpowiednio w kryteriach niecenowych 49,16 pkt (za jakość - 47,50 pkt, dostępność - 1,66 pkt), a w kryterium ceny 20 pkt. Trzecie miejsce w rankingu zajęła oferta [...], która otrzymała łącznie 62,50 pkt, odpowiednio w kryteriach niecenowych 52,50 pkt (za jakość - 47,50 pkt, dostępność - 5 pkt), a w kryterium ceny 10 pkt. Kolejne miejsce przypadło ofercie [...], które otrzymało łącznie 60 pkt, odpowiednio w kryteriach niecenowych 50 pkt (za jakość - 45 pkt, dostępność - 5 pkt), a w kryterium ceny 10 pkt.

Organ podkreślił, że piąte (ostatnie) miejsce w rankingu zajęły ex aequo oferty M. Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o., otrzymując po 54,50 pkt, odpowiednio w kryteriach niecenowych 49,16 pkt (za jakość - 47,50 pkt, dostępność - 1,66 pkt), a w kryterium ceny 5,34 pkt.

Wyjaśnił nadto, że w przypadku zaskarżonego postępowania komisja konkursowa odstąpiła od przeprowadzenia negocjacji, gdyż wybrana oferta spełniała stawiane wymogi i dawała gwarancję prawidłowej oraz oczekiwanej przez Fundusz realizacji świadczeń, co zostało udokumentowane w rankingu końcowym poprzez nadanie poszczególnym ofertom statusu "D" oznaczającego: "nie zaproszono do negocjacji".

Organ dodał, że komisja konkursowa pominęła ten etap w stosunku do oferty odwołującego, po przeanalizowaniu wyników rankingu otwarcia, mając na uwadze fakt, że wynik ewentualnych negocjacji, w trakcie których odwołujący zdecydowałby się na obniżenie ceny, co skutkowałoby zwiększeniem punktacji za ofertę cenową, nie zniwelowałby w pełni różnicy w łącznej liczbie punktów oceny ofert odwołującego i [...]Sp. z o.o. z rankingu otwarcia. Organ wskazał, że przy założeniu wzrostu punktacji do 20 pkt w kryterium ceny, oferta odwołującego zajmowałaby nadal niższą pozycję w rankingu końcowym, będąc o 1,67 pkt niżej oceniona niż oferta wybrana.

Prezes NFZ podkreślił, że istniejąca różnica wynikała z uzyskania przez wybraną ofertę wyższej oceny w kryteriach niecenowych, które nie są przedmiotem negocjacji. Organ wyjaśnił, że dla odwołującego powyższe oznacza, że również w tym przypadku nie zostałby uwzględniony w rozstrzygnięciu postępowania.

Prezes NFZ, odnosząc się do zarzutu braku podstawy prawnej do wydania przez niego "Procedury konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych", wskazał, iż w oparciu o art. 102 ust. 5, pkt 21 i 25 ustawy o świadczeniach, Prezes Funduszu obowiązany jest do nadzoru nad realizacją zadań oddziałów wojewódzkich Funduszu oraz ustalania jednolitych sposobów realizacji ustawowych zadań realizowanych przez oddziały wojewódzkie Funduszu. Przepis ten nie wyłącza żadnego z zadań oddziału wojewódzkiego, a zatem Prezes Funduszu uprawniony jest do przedstawienia oddziałom szeregu wytycznych i zaleceń mających na celu ujednolicenie sposobu realizacji poszczególnych zadań w całym kraju. Organ wyjaśnił, że takie zalecenia i wytyczne zazwyczaj przedstawiane są w formie pism kierowanych do dyrektorów oddziałów wojewódzkich Funduszu, natomiast w tym przypadku, biorąc pod uwagę obszerność materiału, przedstawiono go jako dokument pn. "Procedura konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych". Prezes NFZ wyjaśnił, że dokument ten ma charakter dokumentu wewnętrznego, w którym jednolicie dla wszystkich oddziałów wojewódzkich NFZ zawarto wytyczne określające kolejność podejmowanych przez oddział aktywności (włącznie z przygotowaniem planu postępowań) w prowadzonym postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Organ wskazał, że decyzje dotyczące pracy komisji de facto podejmują jej członkowie. Nadto wyjaśnił, że schemat informacji z przebiegu postępowania, jakie sporządza komisja konkursowa ułatwia rozpatrywanie przez Prezesa Funduszu odwołań od decyzji dyrektorów oddziałów dzięki dysponowaniu porównywalnymi w odniesieniu do każdego postępowania danymi. Zatem, co wyjaśnił organ, procedura nie jest aktem prawnym jako takim, ale wynikiem decyzji zarządczych Prezesa NFZ, wobec czego zarzut o naruszeniu w tym przypadku przez Prezesa Funduszu swoich uprawnień jest nietrafiony. Prezes NFZ podkreślił, że dokument ten nie wprowadzał żadnych dodatkowych regulacji dotyczących trybu pracy komisji konkursowych, ani nie stanowił alternatywy dla regulaminu pracy komisji (co sugerował odwołujący), a jedynie systematyzował czynności techniczne podejmowane przez członków komisji konkursowych w trakcie postępowania.

Z kolei co do zarządzenia 151/2011 Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 29 listopada 2011 r. w sprawie odstępstwa od stosowania procedury Prezes NFZ wskazał, że "Procedura konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych" przewidywała możliwość wyłączenia jej stosowania przez komisję konkursową, w drodze zarządzenia Dyrektora Oddziału (o wydanie którego de facto wnioskuje komisja konkursowa, a zatem komisja samodzielnie decydowała, które elementy procedury zastosuje), w szczególnych przypadkach skutkujących zagrożeniem niedotrzymania terminów przy zawarciu umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, co jednak - w ocenie organu - nie wykluczało obowiązku stosowania w postępowaniu zmierzającym do wyboru świadczeniodawców, z którymi zostanie zawarta umowa, przepisów ustawy o świadczeniach i zasad postępowania w niej zawartych.

Organ wskazał, że odstępstwo od procedury w tym przypadku obejmowało zaniechanie przez komisję konkursową obowiązku sprawdzenia powtarzalności personelu wykazywanego w poszczególnych ofertach w relacji z pozostałymi, o której stanowił pkt 3.1.4.9 Procedury. Prezes NFZ podkreślił, że do odstąpienia od tej czynności doszło w konsekwencji różnego zaawansowania prac komisji konkursowych w poszczególnych rodzajach świadczeń w prowadzonych przez nie postępowaniach konkursowych. Organ wskazał, że brak zaimportowania do systemu informatycznego większości złożonych ofert, uczestniczących w rozpoczętych konkursach ofert, uniemożliwiało komisji konkursowej w rodzaju profilaktyczne programy zdrowotne rzetelne sprawdzenie powtarzalności personelu przed terminem rozstrzygnięcia zaskarżonego postępowania.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia zasad postępowania określonych w art. 134 ustawy o świadczeniach, w szczególności zasad równego traktowania oferentów – Prezes NFZ wskazał, że sposób realizowania tej zasady przez Fundusz określa art. 134 ust. 2 cyt. ustawy, który stanowi, że wszystkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane są świadczeniodawcom na takich samych zasadach. Organ wyjaśnił, że przejawem przyjęcia przez komisję konkursową przedmiotowej zasady w zaskarżonym postępowaniu było zastosowanie takich samych kryteriów oceny do wszystkich świadczeniodawców biorących udział w danym postępowaniu oraz wymagań, jakie muszą być przez nich spełnione celem zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Nadto wskazał, że przez cały okres trwania postępowania konkursowego były one niezmienne i w równym stopniu jawne dla wszystkich oferentów w następstwie umieszczenia regulujących te kwestie zarządzeń Prezesa NFZ na stronie internetowej Oddziału Funduszu w linku "Kontraktowanie", jak również w samym ogłoszeniu postępowania, które oferenci mogli pobrać z "Przeglądarki postępowań" tj. publikatora znajdującego się na stronie internetowej Oddziału.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia zasad postępowania określonych w art. 147 ustawy o świadczeniach w wyniku zmiany kryteriów oceny ofert w trakcie trwania postępowania konkursowego Prezes NFZ wskazał, że ocena ofert w zaskarżonym postępowaniu dokonana została zgodnie z kryteriami określonymi w art. 146 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy i wymienionymi w art. 148 ww. ustawy oraz w zarządzeniu nr 54/2011/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2011 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z późn. zm. Prezes NFZ podkreślił ponadto, że kryteria te były znane oferentom, gdyż w oświadczeniu (złożonym według wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do zarządzenia nr 46/2011/DSOZ) załączonym do oferty wszyscy uczestnicy postępowania, w tym również odwołujący, oświadczyli, że zapoznali się z warunkami postępowania oraz warunkami zawierania umów, nie wnoszą do nich zastrzeżeń i przyjmują do stosowania. Wyjaśnił nadto, że w toku prowadzenia zaskarżonego postępowania nie doszło również do ich zmiany. Organ wyjaśnił, że ocena ofert dokonywana była bowiem przy użyciu systemu informatycznego, który dawał gwarancję zastosowania tych samych kryteriów wobec wszystkich oferentów.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Dyrektora OW NFZ art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach opieki poprzez dokonanie wyboru jednego oferenta do realizacji całej wartości zamówienia - Prezes NFZ wskazał, że przepisy regulujące przeprowadzanie postępowań konkursowych nie narzucają komisji konkursowej wybrania określonej liczby ofert. Wyjaśnił również, że art. 142 ust. 5 pkt 1 ww. ustawy dopuszcza wręcz możliwość wyboru jednej oferty, gdyż stanowi, iż w części niejawnej konkursu ofert komisja może wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, które zapewniają ciągłość udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, ich kompleksowość, jakość i dostępność oraz przedstawiają najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia. W ocenie organu bez względu na wybór jednej, czy większej liczby ofert komisja konkursowa ma obowiązek porównać ze sobą złożone oferty, na podstawie art. 148 ww. ustawy, co – w ocenie Prezesa NFZ - zostało dopełnione w przedmiotowym postępowaniu. Organ wskazał, że zgodnie z art. 107 ust. 5 ustawy o świadczeniach do zadań dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu należy w szczególności efektywne i bezpieczne gospodarowanie środkami finansowymi oraz realizacja planu finansowego oddziału. Zatem – w ocenie organu - nie było możliwe wybranie w przedmiotowym postępowaniu innych oferentów, gdyż w wyniku takiego postępowania przekroczona zostałaby kwota przeznaczona na to postępowanie. Mając na uwadze powyższe Prezes NFZ wskazał, że żaden z obowiązujących w materii konkursowej przepisów nie gwarantuje oferentowi zawarcia umowy w sytuacji spełniania przez jego ofertę warunków wymaganych przez Prezesa Funduszu, w szczególności w zakresie potencjału wykonawczego. Organ podkreślił, że z przepisów tych wynika natomiast, że zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej możliwe jest wyłącznie ze świadczeniodawcą, który został wybrany do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej po przeprowadzeniu postępowania prowadzonego na podstawie art. 139 ww. ustawy (art. 132 ust. 2 ww. ustawy). Organ nadmienił, że postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jest konkursem, w wyniku którego wybierana jest najlepsza, pod względem określonych przez Prezesa NFZ kryteriów, oferta i wszyscy, którzy chcą wziąć w tym postępowaniu udział, muszą liczyć się z faktem, że ich oferta może nie zostać wybrana. Organ wskazał, że pogląd ten podziela Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w wyroku z dnia 16 stycznia 2012 roku w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2094/11 wskazał, iż fakt ,czy oferta danego oferenta będzie konkurencyjna w stosunku do innych uczestników postępowania zależy wyłącznie od jej treści. Konkurs zawsze niesie za sobą element ryzyka i niewiadomej jego rozstrzygnięcia. (...). Jeśli część oferentów spełnia oczekiwane warunki cenowo- ilościowe i warunki te mieszczą się w przedmiocie zamówienia, to wybór ofert odbywa się na zasadach konkurencyjnych, a oferty z niewystarczającą ilością punktów oceny nie zostają zakwalifikowane do zawarcia umowy (LEX nr 1139780).

Mając na uwadze powyższe, organ wskazał, że nie został naruszony art. 142 ust 5 pkt. 1 ustawy, ponieważ świadczenia w zakresie etapu podstawowego programu profilaktyki raka piersi zostały zabezpieczone zgodnie z planem finansowym oddziału wojewódzkiego Funduszu. Zauważył nadto, iż świadczeniobiorcy z obszaru objętego postępowaniem mają prawo skorzystać ze świadczeń w przedmiotowym zakresie udzielanych przez innych świadczeniodawców, w innym powiecie, a nawet województwie, także w pracowniach stacjonarnych.

Prezes NFZ wskazał, że odwołujący w przedmiotowym postępowaniu złożył również ofertę na całą wartość zamówienia (dokładnie 99,99%) i gdyby jego oferta uzyskała pierwsze miejsce w rankingu, to wystąpiłaby analogiczna sytuacja monopolizacji rynku przez jednego świadczeniodawcę na kontraktowanym obszarze zabezpieczenia. Dodatkowo zwrócił uwagę, że w wyniku rozstrzygnięcia zaskarżonego postępowania zakupiono większą liczbę jednostek rozliczeniowych (pkt) niż zaplanowano tj. 75 000 pkt przy planowanych 67 500 pkt, a zatem – w ocenie Prezesa Funduszu - nie doszło do ograniczenia dostępności do świadczeń w zakresie mobilnych badań mammograficznych.

Z kolei co do przeprowadzonego postępowania uzupełniającego – Prezes NFZ wyjaśnił, że decyzja o jego ogłoszeniu zapadła po przeprowadzeniu kwartalnej analizy wykonania badań mammograficznych w pracowni mobilnej w ramach zawartych umów. Wyjaśnił też, że z uwagi na złe warunki pogodowe panujące w okresie zimowym wybrany oferent zaplanował na pierwsze trzy miesiące 2012 roku wizyty mammobusów z mniejszą częstotliwością niż w kolejnych miesiącach, co przełożyło się na niższą niż oczekiwano liczbę wykonanych badań mammograficznych i mogło w perspektywie zagrozić pełnemu wykonaniu umowy. Prezes nadmienił, że od roku 2008 corocznie systematycznie wzrasta zarówno ogólna liczba wykonywanych na terenie województwa [...] przesiewowych badań mammograficznych, jak i liczba badań mammograficznych wykonywanych na tym obszarze przez oferenta wybranego (dane wg stanu na 9.04 2015 r.).

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez Dyrektora OW NFZ zasad postępowania określonych w art. 152 ww. ustawy, w szczególności zasad prowadzenia postępowania odwoławczego Prezes NFZ wskazał, że odwołujący formułuje swój zarzut w oparciu o wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłe w sprawach sygn. akt II GSK 121/12 i II GSK 875/13, które w świetle art. 153 p.p.s.a. nie mogą stanowić formalnej podstawy dla innych rozstrzygnięć w podobnych sprawach z uwagi na fakt, że każde orzeczenie sądowe stanowi osobny byt.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasad postępowania odwoławczego - organ wskazał, że w wydanym w sprawie wyroku z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. akt. VI SA/Wa 2564/12, WSA zalecił dokonać analizy porównawczej ofert, na podstawie zebranego i dołączonego do akt kompletnego materiału dowodowego - by w następstwie ich porównania wydać rozstrzygnięcie z uzasadnieniem spełniającym warunki art. 107 § 3 kpa. Organ przypomniał, że Sąd wyraził pogląd, iż dla wykazania i uzasadnienia prawidłowego rozstrzygnięcia konkursu koniecznym było przeprowadzenie analizy porównawczej oferty odwołującego w relacji do ofert pozostałych podmiotów biorących udział w postępowaniu i przedstawienie tej analizy w uzasadnieniu decyzji co do każdego z kryteriów ocen. Prezes NFZ wskazał, że wykonując zalecenia sądu uzupełniono dokumentację już na etapie postępowania przed organem I instancji, a w decyzji Nr [...]z dnia [...] października 2014 r., Dyrektor [...]Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia odniósł się szczegółowo do zarzutów przedstawionych przez odwołującego, w szczególności dotyczących nieprzeprowadzenia kontroli i negocjacji z oferentami oraz niezapewnienia dostępności do świadczeń, jak również dokonał szczegółowej analizy porównawczej ofert.

Zdaniem Prezesa NFZ prawidłowo przyjęto, że w zaskarżonym postępowaniu komisja konkursowa postąpiła zgodnie z dyspozycją art. 148 ww. ustawy. W tym celu posłużyła się kryteriami oceny określonymi zarządzeniem nr 54/2011/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2011 roku w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z późn. zm. Organ w celu porównania sporządził tabelę.

Zdaniem Prezesa NFZ przedstawiona przez Dyrektora OW NFZ prawidłowa ocena i porównanie poszczególnych ofert złożonych w postępowaniu kompleksowo wypełniają dyspozycję przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 w związku z art. 80 kpa, zatem – w ocenie Prezesa Funduszu - nieuprawniony jest zarzut odwołującego o naruszeniu tych przepisów. W ocenie organu zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, w tym szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne.

Zdaniem Prezesa NFZ – przedstawione przez organ I instancji rozstrzygnięcie zostało dokonane prawidłowo. Nadto – w ocenie Prezesa NFZ - organ wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy istotne dla rozstrzygnięcia, a materiał dowodowy został rozpatrzony w stopniu wystarczającym do rozpatrzenia sprawy. Ponadto Prezes NFZ wskazał, że Dyrektor OW NFZ okazał odwołującemu akta sprawy uzupełnione o oferty pozostałych uczestników zaskarżonego postępowania. Z tego też względu – w ocenie Prezesa Funduszu - zarzut naruszenia wymienionych powyżej przepisów k.p.a. nie znajduje potwierdzenia w rozpatrywanej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasad postępowania określonych w art. 149 ustawy, w szczególności nieodrzucenia ofert zawierających nieprawdziwe dane- Prezes NFZ wskazał, że w rozpatrywanym postępowaniu komisja konkursowa dokonała jednolitej oceny i porównania wszystkich złożonych ofert zgodnie z kryteriami określonymi zarządzeniem nr 54/2011/DSOZ Prezesa Funduszu z dnia [...] września 2011 roku w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z późn. zm. Nadto organ II instancji podkreślił, że w zakresie kwestionowanej przez odwołującego wiarygodności ofert odnośnie dostępności - oceniane było zapewnienie przez oferenta co najmniej jednego pomieszczenia sanitarnego przystosowanego dla osób niepełnosprawnych (pytanie 4.1.1), podjazdu oraz dojścia o nachyleniu nie większym niż 5% (pytanie 4.1.2) oraz przy lokalizacji miejsc udzielania świadczeń powyżej pierwszej kondygnacji: dźwigu umożliwiającego transport chorych na wózkach, a w budynkach do dwóch kondygnacji innego urządzenia technicznego umożliwiającego wjazd niepełnosprawnych albo lokalizacji na parterze (pytanie 4.1.3). Prezes NFZ wyjaśnił, że wszyscy uczestnicy postępowania spełnili co najmniej jeden z tych wymogów za co uzyskali dodatkowe punkty do oceny. Podkreślił nadto, że maksymalnie w tym kryterium oceny, według tabeli 1.3 programy profilaktyczne, stanowiącej załącznik nr 1 do zarządzenia nr 54/2011/DSOZ, oferty mogły uzyskać 5 pkt. Podważa to odwołujący wskazując, że mammobus mógł otrzymać maksymalnie 1,66 pkt tylko i wyłącznie za posiadanie urządzenia do transportu niepełnosprawnych. W ocenie organu trudno zgodzić się z tym stwierdzeniem ponieważ wśród możliwych do wybrania odpowiedzi na pytania ankietowe dotyczące dostępu dla osób niepełnosprawnych nie przewidziano przy każdym z warunków dodatkowo ocenianych odpowiedzi "Nie dotyczy pracowni mobilnej". Organ podkreślił, że w tych okolicznościach odpowiedzi twierdzących na pytania 4.1.1. i 4.1.2 dotyczące warunków dodatkowo ocenianych w ramach dostępu dla osób niepełnosprawnych ruchowo, nie można było z założenia uznać za podanie nieprawdy, co w konsekwencji oznaczałoby dla oferentów odrzucenie ich ofert na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Odnośnie sposobu interpretacji pytań 4.1.1, 4.1.2 oraz udzielonych odpowiedzi przez oferentów, którego nie podziela odwołujący - Organ wskazał, że "Zasady realizacji programu profilaktyki raka piersi", stanowiące załącznik nr 4 do zarządzenia nr 57/2009/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2009 roku w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju profilaktyczne programy zdrowotne z późn. zm. przewidywały, że w przypadku udzielania świadczeń w mammobusie, stanowisko postojowe mammobusu musi być zaplanowane tak, aby podczas udzielania świadczeń zapewnić świadczeniobiorcom odpowiednie zaplecze socjalne (w szczególności szatnię lub przebieralnię, dostęp do toalet). Dalej wyjaśnił, że stosując literalne brzmienie przywołanych powyżej zasad można było przyjąć, że toaleta dla osób niepełnosprawnych nie musi znajdować się w mammobusie, żeby oferent mógł spełnić warunek dodatkowo oceniany, a zatem udzielić odpowiedzi twierdzącej na pytanie 4.1.1. i w efekcie uzyskać 1,66 pkt w kryterium dostępności.

Wyjaśnił nadto, że w przypadku zaś drugiego pytania uznano, że wykładnia literalna jest niewystarczająca, żeby właściwie zinterpretować jego treść by móc ocenić spełnienie warunku dodatkowo ocenianego, wobec tego zastosowano inne rodzaje wykładni tj. wykładnię logiczną i celowościową. Organ doszedł do przekonania, że posiadanie urządzenia umożliwiającego wjazd osób niepełnosprawnych do mammobusu należy taktować za równoznaczne z zapewnieniem podjazdu oraz dojścia o nachyleniu nie większym niż 5%, gdyż w równym stopniu ułatwiają dostęp osób niepełnosprawnych do mammobusu. Prezes NFZ wskazał, że warunki postępowania, jak sugeruje odwołujący nie uległy zmianie w trakcie postępowania, a przyjęcie innej interpretacji pytania 4.1.2 nie wpłynęłoby na wynik zapadłego rozstrzygnięcia w zaskarżonym postępowaniu. W ocenie organu odwołujący nadal zajmowałby ex aequo 5 pozycję w rankingu końcowym niepremiującą go do zawarcia umowy, co obrazuje poniższa tabela.

W ocenie organu analogiczna sytuacja miałaby miejsce, gdyby komisja konkursowa przyznała, jak wnosi odwołujący, punkty za spełnienie dodatkowego warunku posiadania pojazdu oraz dojścia o nachyleniu nie większym niż 5 % oferentom, którzy odpowiedzieli w ofercie przecząco na pytanie 4.1.2. i twierdząco na pytanie 4.1.3.

W świetle powyższego Prezes NFZ wskazał, że przyjęty sposób naliczenia punktów za spełnienie warunków dodatkowo ocenianych w oparciu o odpowiedzi udzielane na pytania z rozdziału 4.1. "dostęp dla osób niepełnosprawnych ruchowo" nie miał ostatecznie wpływu na rozstrzygnięcie zaskarżonego postępowania.

Odnosząc się do żądania odwołującego, aby w toku postępowania odwoławczego organ II instancji dokonał oględzin mammobusów przedstawionych w ofertach do udzielania świadczeń w tym postępowaniu, Prezes NFZ stwierdził iż kontrola przeprowadzona po zakończeniu postępowania de facto nie jest adekwatna do stanu sprzętu zadeklarowanego przez oferentów w trakcie postępowania, zatem dowodu takiego nie można uznać za wiarygodny. Organ podkreślił, że dla decyzji o zawarciu umowy ze świadczeniodawcą istotny jest bowiem stan faktyczny istniejący w toku postępowania konkursowego.

Pismem z dnia 26 maja 2015 r. M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. , reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] .

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a w związku z art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a., którego skutkiem było bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, polegające na:

a) niezastosowaniu przepisu art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) w brzmieniu przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1290 - dalej: "ustawa nowelizująca"), z którego wynika, iż w przypadku uwzględnienia odwołania przeprowadza się ponownie postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej,

b) nieuwzględnieniu, iż w trakcie postępowania konkursowego złożone zostały oferty zawierające nieprawdziwe dane, a także niezweryfikowanie prawdziwości złożonych ofert nieodrzucenie ofert zawierających nieprawdziwe informacje, a w konsekwencji naruszenie przepisu art. 149 ust. 1 pkt 2) ustawy o świadczeniach oraz art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach poprzez naruszenie zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej,

c) nieuwzględnieniu przez organ II instancji, iż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 152 oraz art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach, polegającym na błędnym pominięciu, iż postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zostało przeprowadzone z naruszeniem interesu prawnego skarżącego, a także, iż przedmiotowe postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem zasadą zaskarżalności w drodze odwołania decyzji Prezesa NFZ,

d) błędnym ustaleniu, że nie doszło do naruszenia zasad postępowania określonych w art. 148, art. 142 ilNt. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach, w szczególności w zakresie porównania i wyboru ofert w zakresie dostępności, wynikające z niezasadnego wyboru przez organ tylko jednej oferty,

e) nieuwzględnieniu, iż w trakcie postępowania doszło do naruszenia zasady postępowania, o której mowa w art. 142 ust. 7 ustawy o świadczeniach, polegającego na nieprzeprowadzeniu negocjacji z oferentami pomimo udziału w konkursie więcej niż jednego oferenta, pomimo iż obowiązek przeprowadzenia negocjacji wynika z ww. przepisu,

f) nieuwzględnieniu, iż w trakcie postępowania konkursowego doszło do zmiany kryteriów oceny, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisu art. 147 ustawy o świadczeniach,

g) posługiwaniu się przez komisję konkursową wydanymi bez podstawy prawnej i niejawnymi dla oferentów w toku postępowania konkursowego: "Procedurą konkursu ofert lub rokowań powadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych" oraz "Zarządzeniem Wewnętrznym nr 151/2011 Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia 29 listopada 2011 roku w sprawie odstępstwa od stosowania i procedury konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki finansowanej ze środków publicznych-[...]" w ogłoszonym postępowaniu zawarcia umów o udzielenie opieki zdrowotnej w rodzaju profilaktyczne programy zdrowotne, nakazujące zaniechanie przez komisję konkursową obowiązku sprawdzenia powtarzalności personelu, a ponadto na posługiwaniu się przez komisję konkursową w toku postępowania formularzami wydanymi bez podstawy prawnej, a w konsekwencji naruszenie art. 132 ust. 2 ustawy o świadczeniach polegające na wybraniu świadczeniobiorcy na zasadach niezgodnych z ww. ustawą,

2) naruszenie art. 153 ustawy p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie polegające na niewykonaniu przez organy zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt. VI SA/Wa 2564/12 dotyczących konieczności przeprowadzenia przez Sąd negocjacji z co najmniej z dwoma oferentami, a w konsekwencji, pomimo iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia;

3) naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu, mogącego przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, tj. dowodu z oględzin mammobusów oferentów, uznając go za niewiarygodny, pomimo iż przeprowadzenie dowodu doprowadziłoby do weryfikacji prawdziwości oświadczeń oferentów w zakresie kryteriów dostępności, co jednocześnie stanowi naruszenie art. 153 p.p.s.a. polegające na niewykonaniu przez organ zaleceń wskazanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt. VI SA/Wa 2564/12.

Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] nr [...] z dnia [...] października 2014 r., znak: [...],

2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W pierwszej kolejności skarżący podniósł, iż organ II instancji niewłaściwie uznał, iż organ I instancji wydał prawidłową decyzję.

Strona skarżąca wskazała, że po uchyleniu przez Prezesa NFZ decyzji dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] września 2014 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, organ I instancji powinien postąpić zgodnie z treścią przepisu art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach (w brzmieniu na dzień wskazany w zarzutach powyżej), tj. powinien wydać decyzję kasacyjną, co łączy się z obowiązkiem ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń. Skarżący podkreślił, że powyższe stanowi odstępstwo od zasad orzekania w postępowaniu drugoinstancyjnym, określonym w art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. Dalej wskazała, że zgodnie bowiem z art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach, w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą nowelizującą, w przypadku uwzględnienia odwołania, o którym mowa w ust. 4. przeprowadza się ponownie wstępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Do ponownie przeprowadzanego postępowania stosuje się odpowiednio art. 144 pkt 1 oraz art. 145 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Ustawa ta wprowadza odstępstwa od zasad ogólnego postępowania administracyjnego, co do sposobu orzekania przez organy administracyjne. Uwzględnienie odwołania przez organ administracyjny II instancji przybiera wyłącznie postać rozstrzygnięcia kasacyjnego i łączy się z obowiązkiem ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń. Skarżący wyjaśnił, że jest to odstępstwo od zasad orzekania w postępowaniu drugoinstancyjnym, określonych w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II USK 121/12, LEX nr 1219230 ; por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z linia 05 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 875/13, LEX nr 1519220). W ocenie skarżącej uwzględnienie odwołania przez Prezesa NSA powinno skutkować uruchomieniem trybu przewidzianego w art. 144 pkt. 1 lub art. 145 ustawy o świadczeniach. W niniejszej sprawie, pomimo uwzględnienia odwołania przez organ II instancji, organ I instancji nie przeprowadził ponownie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, do czego był zobowiązany po myśli art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą nowelizującą.

W ocenie skarżącej spółki, zaskarżona decyzja została także wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a., polegającym na nieuwzględnieniu, iż w trakcie postępowania konkursowego złożone zostały oferty i uwierające nieprawdziwe dane, a także niezweryfikowanie prawdziwości złożonych ofert oraz odrzucenie ofert zawierających nieprawdziwe informacje, a w konsekwencji naruszenie przepisu al 149 ust. 1 pkt 2) ustawy o świadczeniach.

Z uwagi na fakt, iż niektórzy oferenci dostali 3,33 pkt klub 5 pkt za dostępność ([...]3,33 pkt, [...] 5 pkt. [...]- 5 pkt), świadczy o tym, że komisja nie analizowała w ogóle ofert pod względem ich prawdziwości i przyznała punkty na podstawie złożonych oświadczeń przez oferentów. Gdyby komisja przeprowadziła kontrole oferentów, to okazałoby się, iż złożone oświadczenia są nieprawdziwe.

Ponadto, skarżący wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nakazał dokonanie przez organ weryfikacji ofert wszystkich oferentów pod kątem ich poprawności i prawdziwości, a także zbadania wyliczenia ilości punktów stosunku do każdego z oferentów, tj. czy zostało ono dokonane w oparciu o przejrzyste i jednakowe dla wszystkich kryteria. Zdaniem skarżącego organ nie dokonał kontroli prawdziwości złożonych oświadczeń. Skarżący wskazał, że pomimo jego wniosku dowodowego, organ II instancji uznał, że taka kontrola przeprowadzona po zakończeniu postępowania nie jest zasadna z uwagi na stan sprzętu zdeklarowanego przez oferentów w trakcie postępowania konkursowego. Tym samym – w ocenie skarżącego - organ II instancji dopuścił się naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu, mogącego przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, tj. dowodu z oględzin mammobusów oferentów uznając go za niewiarygodny, pomimo iż przeprowadzenie dowodu doprowadziłoby do weryfikacji prawdziwości oświadczeń oferentów w zakresie kryteriów dostępności.

W ocenie skarżącego z powyższego wynika, iż w zakresie ustalania prawidłowości ofert, organy administracji wszystkich instancji oparły się tylko i wyłącznie na podstawie oświadczeń oferentów, co stanowi naruszenie prawa.

Zdaniem skarżącego organy administracji publicznej nie wykonały zaleceń wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2564/12.

Kierując się powyższym należy wskazać, iż Prezes NFZ nie zebrał całości materiału dowodowego niezbędnego dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy co stanowiło – w ocenie skarżącego z naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i z naruszeniem art. 80 k.p.a. ustalił, iż nie zachodziły podstawy do uwzględnienia odwołania skarżącego.

Zdaniem skarżącego powyższy zarzut stanowi tak naruszenie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach., który nakłada obowiązek odrzucania ofert zawierających nieprawdziwe informacje, jak również naruszenie art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach. Skarżący podkreślił, że organ jest obowiązany do równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji.

W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja została także wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a., polegającym na błędnym ustaleniu, że nie doszło do naruszenia zasad postępowania określonych w art. 148, art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach, w szczególności w zakresie porównania i wyboru ofert w zakresie dostępności, wynikające z niezasadnego wyboru przez organ tylko jednej oferty. Skarżący podkreślił, że organ naruszył także art. 142 ust. 7 ustawy o świadczeniach poprzez nieprzeprowadzenie negocjacji z oferentami pomimo udziału w konkursie więcej niż jednego oferenta, pomimo iż obowiązek przeprowadzenia negocjacji wynika z ww. przepisu oraz prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2013 roku, sygn. akt VI SA/Wa 2564/12. Nadto podkreślił, że zawarta w powyższym orzeczeniu Sądu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a., wiążą organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Organy I i II instancji nie zastosowały w wydanych decyzjach ww. oceny i wskazań co do dalszego postępowania, co stanowi naruszenie art. 153 p.p.s.a.

W ocenie skarżącego organ II instancji przyjął za zasadne ustalenia organu I instancji, iż komisja konkursowa pominęła etap negocjacji mając na uwadze fakt, że wynik ewentualnych negocjacji, w których skarżący zdecydowałby się na obniżenie ceny, nie zniwelowałoby w pełni różnicy w łącznej liczbie punktów oceny ofert skarżącego i [...]sp. z o.o. z rankingu otwarcia.

Skarżący zarzucił także decyzji organu II instancji, iż organ odwoławczy nie uwzględnił, iż w trakcie postępowania konkursowego, doszło do zmiany kryteriów oceny ofert, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisu art. 147 ustawy o świadczeniach.

W ocenie Skarżącego zaskarżona decyzja została z naruszeniem przepisów postępowania, tj. nit.7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a., którego skutkiem było bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, polegające na posługiwaniu się przez komisję konkursową wydanymi bez podstawy prawnej i niejawnymi dla oferentów w toku postępowania konkursowego: "Procedurą konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych''' oraz Zarządzeniem Wewnętrznym nr 151/2011 Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia 29 listopada 2011 r. w sprawie odstępstwa od stosowania Procedury konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych-[...]" w ogłoszonym postępowaniu zawarcia umów o udzielenie opieki zdrowotnej w rodzaju profilaktyczne programy zdrowotne nakazujące komisji konkursowej zaniechanie przez nią obowiązku sprawdzenia powtarzalności personelu, a w konsekwencji naruszenie art. 132 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki polegające na wybraniu świadczeniobiorcy na zasadach niezgodnych z ww. ustawą.

Ponadto skarżąca wskazała, że Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ bez żadnych delegacji ustawowych wydał Zarządzenie Wewnętrzne nr 151/2011 z dnia 29 listopada 2011 r. w sprawie odstępstwa od stosowania "Procedury konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych", w którym nakazał komisji konkursowej zaniechanie obowiązku sprawdzenia powtarzalności personelu. W ocenie skarżącego powyższe zarządzenie zostało wydane bez podstawy prawnej.

Mając na uwadze powyższe skarżący wskazał, że Prezes NFZ z naruszeniem art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. nie rozważył należycie i wszechstronnie całokształtu materiału dowodowego i z naruszeniem art. 80 k.p.a. ustalił, iż nie zachodziły podstawy do uwzględnienia odwołania skarżącego. Ponadto – w ocenie skarżącego - organy obu instancji zobowiązane były do m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.).

W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizując pod tym kątem skargę M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. - należy przyjąć, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził bowiem, że zarówno zaskarżona decyzja Prezesa NFZ z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] , jak i utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] października 2014 r., nr [...] - naruszają przepisy prawa.

Otóż, należy - zdaniem Sądu - uznać, iż wydając obie sporne decyzje organy dopuściły się - mającego istotny wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisu art. 154 ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Stosownie do treści art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach, świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i art. 154 cyt. ustawy.

Przepis art. 154 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o świadczeniach stanowi, że świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu może wnieść do dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o rozstrzygnięciu postępowania, odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje decyzję administracyjną uwzględniającą lub oddalającą odwołanie (art. 154 ust. 3 zd. pierwsze). Z kolei, od decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu przysługuje odwołanie do Prezesa Funduszu, które świadczeniodawca wnosi za pośrednictwem organu pierwszej instancji w terminie 7 dni od dnia otrzymania decyzji (art. 154 ust. 4 i ust. 5 ustawy o świadczeniach).

W myśl przepisów art. 154 ust. 6 i ust. 7 cyt. ustawy, Prezes Funduszu rozpatruje to odwołanie i w przypadku jego uwzględnienia, przeprowadza się ponownie postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, do którego stosuje się odpowiednio art. 144 pkt 1 oraz art. 145 ustawy.

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2013 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2564/12) uchylił decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] października 2012 r., nr [...].

Następnie, w związku z powyższym wyrokiem WSA w Warszawie, sprawa trafiła ponownie do rozpoznania przez Prezesa NFZ, który rozstrzygając odwołanie strony skarżącej od decyzji Dyrektora OW NFZ nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., wydał w dniu [...] września 2014 r. decyzję nr [...], na podstawie której - powołując się m.in. na przepis art. 138 § 2 k.p.a. – uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W niniejszej sprawie bardzo istotny jest fakt, że wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2013 r. (Sygn. akt VI SA/Wa 2564/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił tylko decyzję organu II instancji, który dysponując całością dokumentacji mógł dokonać analizy porównawczej przedmiotowych ofert (zalecenia Sądu).

Konsekwencją powyższego wyroku było ponowne rozstrzygnięcie przez Prezesa NFZ odwołania od decyzji nr Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2011 r., [...].

Prezes NFZ rozstrzygając powyższe odwołanie winien wydać decyzję merytoryczną wykonującą wskazany wyrok.

Tymczasem Prezes NFZ wydał decyzję Nr [...], w której działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję Dyrektora OW NFZ z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] i przekazał sprawę Dyrektorowi OW NFZ do ponownego rozpoznania.

Następnie zostały wydane dwie decyzje będące przedmiotem kontroli Sądu tj. decyzja z dnia [...] października 2014 r. nr [...] Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, którą to decyzją oddalono odwołanie skarżącej spółki oraz decyzja Prezesa NFZ z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy tę decyzję.

W pierwszej kolejności uwag i ustaleń dotyczących charakteru i właściwości postępowania prowadzonego przed organami Narodowego Funduszu Zdrowia (dyrektorem oddziału wojewódzkiego NFZ i Prezesem NFZ) wszczętego w wyniku odwołania od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń z opieki zdrowotnej, należy wskazać, że istotne w tym zakresie znaczenie mają zwłaszcza dwa przepisy ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, tj. art. 152 i art. 154.

Stosownie do art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach, świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i art. 154 cytowanej ustawy. Przepis art. 154 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o świadczeniach stanowi, że świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu może wnieść do dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o rozstrzygnięciu postępowania, odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje decyzję administracyjną uwzględniającą lub oddalającą odwołanie (art. 154 ust. 3 zd. pierwsze). Z kolei, od decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu przysługuje odwołanie do Prezesa Funduszu, które świadczeniodawca wnosi za pośrednictwem organu I instancji w terminie 7 dni od dnia otrzymania decyzji (art. 154 ust. 4 i ust. 5 ustawy o świadczeniach). W myśl ust. 6 i ust. 7 cytowanego przepisu, Prezes Funduszu rozpatruje to odwołanie i w przypadku jego uwzględnienia, przeprowadza się ponownie postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, do którego stosuje się odpowiednio art. 144 pkt 1 oraz art. 145 ustawy.

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy jeszcze raz przypomnieć, że wyłączną podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd było naruszenie przez organ odwoławczy - Prezesa NFZ, przy pierwotnym rozpoznaniu odwołania od rozstrzygnięcia konkursowego skarżącego, przepisu art. 153 p.p.s.a.

Wykonania zaleceń Sądu związanych z treścią 153 p.p.s.a. nie uprawnia jednak organu do naruszenia innych przepisów postępowania, a to właśnie w tej sprawie miało miejsce.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II GSK 2167/13, gdzie wskazano, że z treści art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach wynika, że uwzględnienie odwołania przez organ administracyjny drugiej instancji przybiera wyłącznie postać rozstrzygnięcia kasacyjnego i łączy się z obowiązkiem ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 121/12).

Taki sposób procedowania niewątpliwie stanowi odstępstwo od zasad orzekania w postępowaniu drugoinstancyjnym określonych w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Omawiane kontrolne dwuinstancyjne postępowanie administracyjne pozostaje w funkcjonalnym związku z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, które, co oczywiste, nie ma cech postępowania administracyjnego.

Wobec powyższego należy uznać, że zastosowanie po wyroku WSA z dnia 24 kwietnia 2013 r. przez Prezesa NFZ przepisu art. 138 § 2 k.p.a. jest nietrafne, gdyż przekazywanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji na skutek uwzględnienia odwołania od decyzji tegoż organu przez Prezesa NFZ nie znajduje oparcia w przepisie art. 154 ust. 7 u.s.o.z., który jednoznacznie stanowi, że w przypadku uwzględnienia odwołania, o którym mowa w ust. 4, czyli odwołania od decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu do Prezesa NFZ, które wnosi się za pośrednictwem dyrektora właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu - przeprowadza się ponowne postępowanie w sprawie zawarcia umowy o świadczenie opieki zdrowotnej. Podobnie stwierdził NSA w wyroku z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 1163/12 w odniesieniu do stosowania przepisu art. 154 ust. 7 u.s.o.z.

Nie ulega wątpliwości, że zastosowanie przepisu art. 154 ust. 7 cyt. ustawy prowadzi do pominięcia przepisów art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 138 § 2 k.p.a., gdyż przepis art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach jest szczególną regulacją procedury odwoławczej, która przewiduje tylko jeden skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji (kasacyjny) przez organ odwoławczy, a mianowicie obowiązek ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, a wyłącza ponowne rozpatrywanie odwołania od rozstrzygnięcia komisji konkursowej przez organ pierwszej instancji i wydawanie ponownej decyzji w sprawie tego odwołania (w tym przypadku ponowne jego oddalenie).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stoi na stanowisku, że uwzględnienie odwołania przez Prezesa Funduszu uruchamia procedurę rokowań wyłącznie wobec świadczeniodawcy, którego odwołanie zostało uwzględnione. Przyjęcie odmiennego poglądu, a mianowicie, że całe prowadzone postępowanie upada i wszyscy oferenci, którzy brali w nim udział powinni przystąpić do nowego postępowania, prowadziłoby bowiem do wniosków zmierzających do zablokowania realizacji dyspozycji przepisu art. 144 pkt 1 omawianej ustawy, co w konsekwencji mogłoby w wielu przypadkach utrudnić realizację świadczeń zdrowotnych z ewidentną szkodą dla pacjentów. Obecnie rozpatrywanie przez Prezesa NFZ odwołania nie wstrzymuje zawarcia umowy (zawarcie umowy jest wstrzymane tylko do czasu rozpatrzenia odwołania przez dyrektora wojewódzkiego NFZ), a zatem po rozpatrzeniu odwołania, umowy z pozostałymi oferentami, którzy brali udział w tym postępowaniu, będą już z reguły zawarte, wobec czego prowadzenie postępowania z udziałem tych oferentów byłoby bezprzedmiotowe. Z drugiej strony, jeżeli uznać, że takie postępowanie należy potraktować jako postępowanie unieważnione w całości, umowy zawarte z tymi oferentami byłyby z mocy postanowień art. 155 ust. 2 ustawy o świadczeniach nieważne, co przeczy racjonalnemu działaniu ustawodawcy przy konstruowaniu tych przepisów.

Tożsamy pogląd został wyrażony w wyroku z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie o sygn. akt VISA/Wa 2059/15, rozstrzygnięcie to zapadło również na skutek skargi M. Spółki z o.o. z siedzibą w G.

Rozpoznając ponownie sprawę organ będzie miał na uwadze wyżej wskazaną interpretację art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach.

Biorąc powyższe pod uwagę, należy - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie w sposób istotny naruszono art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach, co w konsekwencji musiało prowadzić do uchylenia przez Sąd zarówno zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.

Sąd, orzekając o zwrocie kosztów postępowania, wydał swoje rozstrzygnięcie na podstawie przepisów art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a.