Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1648/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie wezwania do złożenia zabezpieczenia postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem znak: [...] z dnia 29 września 2011 roku Naczelnik Urzędu Celnego [...] w [...] wezwał [...] złożenia zabezpieczenia w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia w wysokości 4081 złotych w celu zagwarantowania pokrycia różnicy pomiędzy kwotą możliwą do ustalenia w wyniku kontroli zgłoszenia celnego, a kwotą wynikająca z danych zawartych w zgłoszeniu celnym

Jako podstawę prawną postanowienia organ wskazał m.in. art. 23 ust. 2, art. 53 ustawy z dnia 19.03.2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 z późn. zm.)

Skarżąca spółka zgodnie z pouczeniem zawartym ww. postanowieniu wniosła zażalenie.

Dyrektor Izby Celnej w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektor Izby Celnej w [...] z dnia z dnia [...] kwietnia 2012 r. wniosła [...] (zwana dalej skarżącą spółką) wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga [...] podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność.

Właściwość rzeczową sądu administracyjnego nakreślają przepisy art. 3 - 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jednolity) - zwanej dalej p. p. s. a.

W przypadku decyzji administracyjnych ustawodawca posłużył się klauzulą generalną normując, iż uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje stronie wobec wszelkich decyzji, o ile strona skorzystała z przysługujących jej środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym (art. 52 § 1 p. p. s. a.). Natomiast jeżeli chodzi o postanowienia, to zaskarżalność do sądu administracyjnego tych aktów została uregulowana w formie enumeracji pozytywnej, to znaczy w przepisach Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymieniono tylko te postanowienia, na które skarga przysługuje. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w postępowaniu zabezpieczającym. W przypadku tego rodzaju postanowień, zgodnie z dyspozycją art. 3 § 2 pkt 3 p. p. s. a., uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje wyłącznie na te postanowienia, na które służy zażalenie. Na pozostałe postanowienia wydane w postępowaniu zabezpieczającym skarga do sądu nie przysługuje, co nie oznacza, iż akty te pozostają poza sferą kontroli sądowej. Po myśli bowiem art. 135 p.p.s.a. sąd administracyjny jest uprawniony do badania legalności wszelkich aktów lub czynności w granicach sprawy.

Na zakwestionowane przez skarżącą spółkę postanowienie nie przysługuje stronie prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Postanowienie to utrzymało w mocy postanowienie z dnia 29 września 2011 wydane w oparciu o przepis art. 23 ust. 1 Kodeksu celnego.

Na postanowienie wydane na podstawie art. 23 ust. 1 Kodeksu celnego nie przysługuje zażalenie.

Należy stwierdzić, że przepisy prawa odnośnie postanowienia o wezwaniu strony do złożenia zabezpieczenia nie przewidują takiej możliwości. Brak jest takiej podstawy prawnej nie tylko w przepisach Kodeksu Celnego oraz przepisach Wspólnotowego Kodeksu Celnego, ale też w Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 Kodeksu celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego.

Zgodnie z dyspozycją art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej (zwartym w dziale IV) warunkiem dopuszczalności zażalenia na postanowienie wydane w oparciu o przepisy procedury podatkowej jest to, by istniał konkretny przepis prawa statuujący możliwość jego zaskarżenia. Brak takiego przepisu oznacza, iż zażalenie na postanowienie nie jest dopuszczalne.

Wobec tego uznać należy, iż tego rodzaju postanowienie jest niezaskarżalne. Stwierdzenie to przesądza także ocenę kwestię dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Jak już wyjaśniono, skarga na postanowienie wydawane w postępowaniu podatkowym (celnym) służy wyłącznie wtedy, gdy na postanowienie to przysługuje zażalenie w toku instancji. Jeżeli postanowienie nie jest zaskarżalne, skarga do sądu nie jest dopuszczalna.

Postanowienie I instancji zostało wydane ma podstawie art. 23 ust .2 Kodeksu Celnego, a przepisy tego Kodeksu nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na nie.

W konsekwencji ocenić należało, iż skarga do sądu administracyjnego na wydane w niniejszej sprawie postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia o wezwaniu do złożenia zabezpieczenia nie przysługuje.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę [...] uznając ją za niedopuszczalną.