Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 397/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 3 lutego 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

T. G. pismem z dnia 17 kwietnia 2015 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia 3 lutego 2014 r. o wydanie zaświadczenia o bezdomności w okresie od stycznia 2013 r. do grudnia 2013 r. dla jej syna Ł. K.

Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że w dniu 3 lutego 2014 r. skarżąca złożyła dwa wnioski l.dz. 863/14 i 865/14. Na pisma niniejszej organ wydał w dniu 6 lutego 2014 r. zaświadczenia nr 155/2014 i nr 156/2014 oraz postanowienia nr 6/2014 i 8/2014 r. Ponadto przy pismach z dnia 27 lutego 204 r. Centrum wydało skarżącej kopie akt administracyjnych oraz wyjaśniło kwestie przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego sposób doręczenie pism w postepowaniu administracyjnym. Wszystkie pisma zostały skutecznie doręczone na mocy art. 44 § 4 kodeksu postępowania administracyjnego lub odebrała je osobiście. Organ wyjaśnił ponadto, że w piśmie zbiorczym z dnia 3 marca 2014 r. udzieliło skarżącej wyjaśnień między innymi na ww. wnioski z dnia 3 lutego 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Ponadto zgodnie z obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. brzmieniem art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) – dalej "ppsa", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (pkt 4). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ przedmiotem złożonej skargi jest przewlekłość postępowania organu I instancji. Po nowelizacji art. 119 ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658) zgoda stron na rozpatrzenie skargi na bezczynność organu nie jest wymagana. Sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie.

Stosownie natomiast do treści art. 149 § 1 ww. ustawy sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, 12 § 1 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego). Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim podkreślić należy, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustanowionego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, T. G. wnioskiem z dnia 3 lutego 2014 r. zwróciła się do Centrum Pomocy Społecznej [...] o wydanie zaświadczenia o bezdomności dla jej syna Ł. K. w okresie od stycznia 2013 r. do grudnia 2013 r. Z akt wynika ponadto, że Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z dnia 6 lutego 2014 r. nr 8/2014 rozpoznał niniejszy wniosek i odmówił wydania Ł. K. zaświadczenia o bezdomności w ww. okresie. Bezspornym jest zatem, że sprawa została zakończona a organ nie pozostaje bezczynny. Data podjętego przez Prezydenta [...] rozstrzygnięcia wskazuje natomiast, że rozpoznając wniosek skarżącej nie przekroczył on terminów zakreślonych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Od dnia wpłynięcia wniosku do organu do dnia wydania postanowienia minęły bowiem jedynie 3 dni.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 oraz art. 120 w zw. z art. 119 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku