Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2903/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 229 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 10 par. 1, art. 75 par. 1, art. 86, art. 107 par. 3, art. 145 par. 1 pkt 1, pkt 4, par. 2, art. 146 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2016 r. sprawy ze skargi L. w likwidacji z siedzibą w G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji, którą dokonano zmiany wpisu w rejestrze słownego znaku towarowego w zakresie uprawnionego do tego znaku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] września 2014 r.; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz L. w likwidacji z siedzibą w G. kwotę 617 (sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (nazywany dalej: "UP") decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., działając na podstawie art. 147 i art. 150 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm., nazywanej dalej: "p.w.p.") udzielił prawo ochronne na znak towarowy słowny ARKA zgłoszony w dniu [...] września 2002 r. za numerem [...] na rzecz M., G., Polska. Decyzję wysłano na adres pełnomocnika M.

2. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2012 r. S. w G. reprezentowane przez rzecz. pat. C. Z., powołując się na art. 228 i 229 p.w.p., wystąpiło o dokonanie wpisu do rejestru znaków towarowych pod numerem [...] poprzez zmianę podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy ARKA z M., G., Polska na S., G., Polska na podstawie załączonych do wniosku dokumentów w postaci: poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii Umowy zawartej w dniu [...] stycznia 2005 r. pomiędzy S. w G. a S. w G.; poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] marca 2005 r. o sygn. [...] oraz poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii wyciągu z ewidencji Klubów Sportowych z dnia [...] maja 2012 r.

3. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. UP, na podstawie art. 229 ust. 2 i 21 p.w.p., wezwał S. w G. reprezentowane przez rzecz. pat. C. Z. do uzupełnienia braków wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. o dokonanie w rejestrze znaków towarowych wpisu zmiany uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy o numerze [...] w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia niniejszego postanowienia pod rygorem umorzenia postępowania. W uzasadnieniu organ stwierdził, że przeszkodą do pozytywnego rozpatrzenia powyższego wniosku jest okoliczność, że załączona do wniosku umowa z dnia [...] stycznia 2005 r. dotyczy przekazania na rzecz nabywcy prawa ochronnego na znak towarowy o numerze [...]. Wobec powyższego Urząd wezwał wnioskodawcę do wyjaśnienia sprawy i nadesłania stosownych dokumentów, z których wynikać będzie, że prawo ochronne na znak towarowy o numerze [...] zostało przekazane przez uprawnionego na rzecz S. w G.

4. W piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. S. w G. reprezentowane przez rzecz. pat. C. Z. poinformowało, że w załączeniu przesyła umowę z dnia [...] stycznia 2005 r. zawartą pomiędzy S. w G. a S. w G. w sprawie przekazania prawa ochronnego do znaku towarowego "ARKA". Następnie w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. S. w G. reprezentowane przez rzecz. pat. C. Z. poinformowało, że w załączeniu ponownie przesyła "(...) umowę z dnia [...].01.2005 w sprawie przekazania prawa ochronnego na znak towarowy ARKA – [...] potwierdzoną notarialnie - Repertorium [...] nr [...] (...)", wskazując, że na mocy powyższej umowy uprawnionym do prawa ochronnego na znak towarowy ARKA o numerze [...] jest S., G., Polska.

5. UP decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., na podstawie art. 229 ust. 1 i 2 p.w.p., postanowił w rejestrze znaków towarowych pod numerem [...] w rubryce A wykreślić wpis w brzmieniu: "M., G., Polska [...]" i dokonać wpisu w brzmieniu: "S. "I.", G., Polska [...]" oraz ogłosić o powyższym w Wiadomościach Urzędu Patentowego. Decyzję wysłano na adres pełnomocnika stron postępowania, które zostały w niej oznaczone, tj. M. w G. reprezentowanego przez rzecz. pat. C. Z. i S. w G. reprezentowanego przez rzecz. pat. C. Z.

6. W dniu [...] czerwca 2013 r. do UP wpłynął wniosek M. K. - Likwidatora M. w G. o dokonanie wpisu do rejestru znaków towarowych pod numerem [...] zmiany uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy ARKA poprzez wykreślenie dotychczasowej nazwy podmiotu uprawnionego: M., G. i wpisanie: M. w likwidacji, G. na podstawie załączonych do wniosku dokumentów w postaci: poświadczonego za zgodność z oryginałem Postanowienia Sądu Rejonowego G. w G. [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] kwietnia 2011 r. (sygn. sprawy [...]), w którym po rozpoznaniu na rozprawie sprawy z wniosku Prezydenta Miasta G. z udziałem M. o rozwiązanie Stowarzyszenia, Sąd postanowił rozwiązać M. z siedzibą w G. i zarządzić jego likwidację oraz wyznaczyć likwidatora Stowarzyszenia w osobie M. K. zamieszkałego w G. oraz poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpisu Postanowienia Sądu Rejonowego G. w G. [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] września 2011 r. (sygn. sprawy [...]).

W przedmiotowym postanowieniu, Sąd po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. o zmianę danych w Krajowym Rejestrze Sądowym dla podmiotu: M. o numerze KRS: [...] postanowił w Dziale 1 Rubryce 1 - Dane podmiotu wykreślić nazwę "M." i wpisać nazwę "M. W LIKWIDACJI"; w Dziale 6 Rubryce 1 - Likwidacja wpisać informacje o otwarciu likwidacji na podstawie Postanowienia Sądu Rejonowego G. [...] Wydział Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] kwietnia 2011 r., sygn. akt [...] oraz osobistym sposobie reprezentacji podmiotu przez likwidatorów, przy jednoczesnym wpisaniu rubryce 1.1 Podrubryce 1 niniejszego działu informacji na temat danych likwidatorów, tj. M. K; zaś w Dziale 6 Rubryce 2 - Informacja o rozwiązaniu organizacji postanowił wskazać orzeczenie Sądu tj. Postanowienie z [...].04.2011 r., Sąd Rejonowy G. [...] WYDZIAŁ KRS, SYGNATURA AKT [...]. Jednocześnie M. K. - likwidator M. w G. zwrócił się do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o wydanie duplikatu świadectwa ochronnego "(...) z wpisaną zmianą uprawnionego wraz z pełną historią wpisu".

7. UP postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. (doręczonym M. K. - likwidatorowi M. w likwidacji w dniu [...] października 2013 r.), działając na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: k.p.a., w związku z art. 252 p.w.p. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy ARKA z M., G. na rzecz M. w likwidacji, G.

Sąd podniósł, że zgodnie z decyzją UP z dnia [...] kwietnia 2013 r. o zmianie uprawnionego oraz rejestrem znaków towarowych, uprawnionym z prawa ochronnego do znaku towarowego [...] jest S. z siedzibą w G". UP uznał, że występujący z żądaniem wpisu do rejestru znaków towarowych pod numerem [...] w rubryce A zmiany uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy ARKA - likwidator M. K. działający w imieniu M. w likwidacji z siedzibą w G. nie wykazał, że jest stroną postępowania.

8. W dniu [...] października 2013 r. M. K. - likwidator M. w likwidacji z siedzibą w G. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem UP z dnia [...] września 2013 r. W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, że decyzja UP z dnia [...] kwietnia 2013 r. dokonująca zmiany wpisu w rejestrze podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy Arka o numerze [...] poprzez wykreślenie M. w G. i wpisanie S. z siedzibą w G. została wydana bezprawnie. Wnioskodawca podkreślił, że od dnia [...] września 2011 r. w Krajowym Rejestrze Sądowym znajduje się stosowny wpis o likwidacji M. w G. i pełne dane Likwidatora oraz brak w nim jakiejkolwiek wzmianki o S. w G., które "(...) występuje w zastępstwie (...)" reprezentowanego przez niego podmiotu. Ponadto, wnioskodawca podniósł, że ma wszelkie uprawnienia do występowania jako likwidator M. w likwidacji w G., co wynika z załączonych przez niego dokumentów, w szczególności Aktualnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego według stanu na dzień [...].06.2013 r. odpowiadającej odpisowi aktualnemu z REJESTRU STOWARZYSZEŃ, INNYCH ORGANIZACJI SPOŁECZNYCH I ZAWODOWYCH, FUNDACJI ORAZ SAMODZIELNYCH PUBLICZNYCH ZAKŁADÓW OPIEKI ZDROWOTNEJ dla podmiotu: . W LIKWIDACJI o numerze KRS: [...], a jego udział w postępowaniu w charakterze strony nie powinien budzić żadnych wątpliwości.

9. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. UP utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, uznając, że umocowanie M. K. do występowania jako likwidator M. w G. nie budzi żadnych wątpliwości i wynika z dokumentów zawartych w aktach sprawy. Jednocześnie organ podkreślił, że wnioskiem z dnia [...] czerwca 2013 r. likwidator M. w G. wystąpił o dokonanie zmiany nazwy podmiotu ujawnionego jako uprawniony w rejestrze znaków towarowych pod numerem [...], tj. M. w G. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że na mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. UP postanowił o wykreśleniu z rejestru M. jako podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy ARKA, wskazany powyżej wniosek złożony przez likwidatora stał się bezprzedmiotowy, gdyż nie było możliwości wykreślenia wpisu w rejestrze, który został już uprzednio wykreślony na mocy wcześniejszej decyzji. Ponadto, Urząd podkreślił, że nie jest możliwe podważenie decyzji dotyczącej wpisu w rejestrze znaków towarowych zmiany podmiotu uprawnionego poprzez składanie kolejnego wniosku o zmianę wpisu w rejestrze prowadzącego do kolejnego merytorycznego rozpatrywania rozstrzygniętej już prawomocną decyzją sprawy.

10. W dniu [...] lutego 2014 r. do UP wpłynął wniosek M. K. - likwidatora M. w likwidacji z siedzibą w G. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją UP z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie dokonania wpisu do rejestru znaków towarowych pod numerem [...] w rubryce A zmiany uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy słowny ARKA z "M., G., Polska" na rzecz "S.", G., Polska", na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145 § 2 k.p.a. Według wnioskodawcy, dowody na podstawie których dokonano w rejestrze znaków towarowych pod numerem [...] wpisu S. w G. jako podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy słowny ARKA okazały się fałszywe, gdyż jedynym podmiotem uprawnionym do powyższego znaku towarowego był i pozostaje nadal M. w G., który obecnie jest w likwidacji. Jednocześnie wnioskodawca podniósł, że postępowanie administracyjne w sprawie zmiany uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy oznaczony numerem [...] zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. było prowadzone bez udziału strony, jaką wówczas był i obecnie pozostaje likwidator M. w G., o czym UP wiedział, gdyż Likwidator był znany z korespondencji oraz wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym. Wobec powyższego, w ocenie wnioskodawcy, nie budziła wątpliwości okoliczność, że wpisu do rejestru S. w G. jako podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy słowny ARKA dokonano bądź to na podstawie sfałszowanych dowodów bądź w wyniku przestępstwa, zaś wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia poważnej szkody dla interesu społecznego, w postaci niezaspokojenia uprawnionych wierzycieli M. w G.

11. W odpowiedzi na wezwanie UP z dnia [...] marca 2014 r., pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. M. K.- likwidator M. w G. wyjaśnił, że wiedzę odnośnie przyczyn wznowienia postępowania w niniejszej sprawie uzyskał w wyniku zapoznania się z uzasadnieniem postanowienia UP z dnia [...] stycznia 2014 r. o sygnaturze [...].

12. Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. UP, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 4, art. 147 i art. 149 § 1 k.p.a. w związku z art. 252 p.w.p., wznowił postępowanie administracyjne w sprawie dokonania wpisu do rejestru znaków towarowych pod numerem [...] w rubryce A zmiany uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy słowny ARKA, zakończone ostateczną decyzją UP z dnia [...] kwietnia 2013 r.

13. UP, po przeprowadzeniu wznowionego postępowania w sprawie dokonania wpisu do rejestru znaków towarowych pod numerem [...] w rubryce A zmiany uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy słowny ARKA zakończonego ostateczną decyzją UP z dnia [...] kwietnia 2013 r., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. w związku z art. 252 p.w.p. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji UP z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie dokonania wpisu do rejestru znaków towarowych pod numerem [...] w rubryce A zmiany uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy słowny ARKA z "M., G., Polska" na rzecz "S.", G., Polska".

UP podał, że w rozpoznawanej sprawie wnioskodawca jako podstawę prawną wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją UP z dnia [...] kwietnia 2013 r. wskazał art. 145 § 1 pkt 1 oraz art. 145 § 2 k.p.a., podnosząc, że wpisu do rejestru S. w G. jako podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy słowny ARKA dokonano na podstawie sfałszowanych dowodów, zaś wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia poważnej szkody dla interesu społecznego, w postaci niezaspokojenia uprawnionych wierzycieli M. w G.

UP, po przeanalizowaniu dokumentów zawartych w aktach sprawy w ramach postępowania prowadzonego po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2013 r. stwierdził, że w sprawie bezsporną była okoliczność, że wnioskodawca nie przedłożył UP dowodu w postaci prawomocnego orzeczenia sądu lub innego właściwego organu stwierdzającego, że którykolwiek z dokumentów mających uzasadnić wydanie decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. o wpisie do rejestru, w tym stanowiący podstawę decyzji o wpisie do rejestru dokument umowy z dnia [...] stycznia 2005 r. zawartej pomiędzy S. w G. a S. w G., był sfałszowany.

UP nie znalazł podstaw do zastosowania w sprawie art. 145 § 2 k.p.a., który wymaga zaistnienia łącznie dwóch przesłanek: oczywistość fałszu dowodu oraz niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W ocenie UP w sprawie nie zachodziła pierwsza z przywołanych powyżej przesłanek zastosowania art. 145 § 2 k.p.a., tj. oczywistość fałszu dowodu. UP zaznaczył, że fałszerstwo dowodu musi być bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, a do stwierdzenia tego faktu nie trzeba dysponować specjalistyczną wiedzą z danego zakresu ani prowadzić postępowania wyjaśniającego w tej sprawie. Zdaniem UP żaden ze wskazanych dowodów, w szczególności dokument umowy z dnia [...] stycznia 2005 r. zawartej pomiędzy S. w G. a S. w G. nie mógł być uznany za fałszywy w stopniu oczywistym czyli możliwym do zweryfikowania w ramach środków dostępnych w postępowaniu administracyjnym.

UP wyjaśnił, że w toku postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r., przedłożone przez stronę tego postępowania dokumenty mające uzasadnić wydanie decyzji o dokonaniu żądanego wpisu w rejestrze były kontrolowane przez eksperta rozpatrującego sprawę pod kątem spełnienia wymogów określonych w art. 229 ust. 2 p.w.p., tj. czy nie naruszają ustawy i odpowiadają co do formy obowiązującym przepisom.

Biorąc pod uwagę fakt, że aby w sprawie można było zastosować art. 145 § 2 k.p.a. obie przesłanki w nim zawarte. muszą wystąpić łącznie, UP odstąpił od badania czy została spełniona druga przesłanka zastosowania powyższego przepisu, tj. oceny czy wznowienie postępowania było niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego.

14. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. likwidator M. w G. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją UP z dnia [...] września 2014 r.

Strona wniosła o wpisanie zmiany uprawnionego w rejestrze znaków towarowych dla znaku towarowego zarejestrowanego pod numerem [...] albo poprzez wpisanie w miejsce dotychczasowego uprawnionego M. w likwidacji w G. wpisanego bezpodstawnie S., Polska.

W uzasadnieniu wniosku likwidator zauważył, że decyzja o wpisie z dnia [...] listopada 2008 r. dotyczy M. G., Polska, podczas gdy UP w zaskarżonej przez stronę decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. uznał umowę zawartą [...] stycznia 2005 r. pomiędzy S. w G., a także umowę z dnia [...] stycznia 2005 r. zawartą między tymi samymi podmiotami, jako podstawę do zmiany wpisu uprawnionego do znaku [...], pozostawiając jako uprawnionego "S. w G.".

Likwidator podkreślił, że oba wymienione dokumenty dostarczyła rzecznik patentowy C. Z., która w momencie zawierania tych umów występowała jako reprezentant każdej ze stron tych umów.

Rzecznik patentowy C. Z., dysponując umowami bądź umową z dnia [...] stycznia 2005 r. lub/i z dnia [...] stycznia 2005 r. skierowała wniosek o udzielenie prawa ochronnego M. G., podczas, gdy rzecznik patentowy wiedziała, że prawie od czterech lat prawo to zostało scedowane na s., które również reprezentowała.

Likwidator uznał, że ekspert wydający zaskarżoną decyzję mylił się stwierdzając, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające co do przyczyny wznowienia wykazało brak przesłanki wznowieniowej, skoro postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. UP wznowił postępowanie w tej sprawie.

Likwidator zauważył, że decyzja z dnia [...] września 2014 r. została doręczona M. G. oraz S. w G. na adres tego samego rzecznika patentowego C. Z., uznając jej osobę za stronę postępowania, w sytuacji gdy od początku 2014 r. wspomniany rzecznik patentowy nie mógł występować w tym charakterze gdyż w Okręgowej Izbie Rzeczników Patentowych prowadzonym dla Okręgu [...], wpis z nazwiskiem tego rzecznika jest nieaktywny.

15. UP decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 245 ust. 1 i 2 p.w.p., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] grudnia 2014 r. wniesionego przez Likwidatora M. w G., utrzymał w mocy decyzję UP z dnia [...] września 2014 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji UP z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie dokonania wpisu do rejestru znaków towarowych pod numerem [...] w rubryce A zmiany uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy słowny ARKA z "M., G., Polska" na rzecz "S.", G., Polska".

W uzasadnieniu decyzji UP podał, że wniosek Likwidatora M. w likwidacji z siedzibą w G. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją UP z dnia [...] kwietnia 2013 r. został wniesiony na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145 § 2 k.p.a.

Po przeanalizowaniu postępowania przeprowadzonego w oparciu o wymienione przepisy art.145 - 152 k.p.a. UP stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o prawidłową podstawę prawną z uwzględnieniem wszystkich przesłanek wynikających z powołanych przepisów.

UP, odwołując się do fragmentów decyzji z dnia [...] września 2014 r. stwierdził ponownie, że likwidator M. w likwidacji z siedzibą w G. był podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją UP z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Odnosząc się do przesłanki zawartej w art. 148 § 2 k.p.a., po przeanalizowaniu całego materiału zebranego w sprawie, Urząd Patentowy Rzeczypospolitej stwierdził, że "wnioskodawca powziął wiadomość o decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz o zawartym w niej rozstrzygnięciu wcześniej niż miesiąc od dnia złożenia wniosku o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie".

Odnosząc się do podstaw prawnych wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją UP z dnia [...] kwietnia 2013 r., tj. art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 145 § 2 k.p.a. UP stwierdził, że wnioskodawca nie przedłożył dowodu w postaci prawomocnego orzeczenia sądu lub innego właściwego organu stwierdzającego, że którykolwiek z dokumentów mających uzasadnić wydanie decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. o wpisie do rejestru, w tym stanowiący podstawę decyzji o wpisie do rejestru dokument umowy z dnia [...] stycznia 2005 r. zawartej pomiędzy S. w G. a S. w G., był sfałszowany.

Jednocześnie UP nie znalazł podstaw do zastosowania w sprawie art. 145 § 2 k.p.a., gdyż w sprawie nie było podstaw do przyjęcia, że którykolwiek z dokumentów mających uzasadnić wydanie decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. o wpis do rejestru, w tym stanowiący podstawę decyzji o wpisie do rejestru dokument umowy z dnia [...] stycznia 2005 r. zawartej pomiędzy S. w G. a S. w G., złożonych do akt sprawy w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r., był oczywiście fałszywy.

UP uznał, że decyzja z dnia [...] września 2014 r. spełnia wszystkie przesłanki z art. 107 k.p.a.

16. Pismem z dnia [...] października 2015 r. likwidator M. w likwidacji z siedzibą w G. (nazywany dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję UP z dnia [...] sierpnia 2015 r.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa poprzez dokonanie wpisu jako uprawnionego do znaku towarowego S. G., Polska w miejsce bezprawnie wykreślonego podmiotu M. G., Polska w likwidacji, o co wnosił likwidator we wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r.

Skarżący podał, że pozbawione podstaw prawnych działanie UP spowodowało naruszenie interesu wierzycieli likwidowanego podmiotu M. G. w likwidacji, Polska, w postaci zmiany uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy, który po jego sprzedaży stanowi jedyny majątek likwidowanej jednostki. Skutkiem tego roszczenia wierzycieli nie mogły być zaspokojone.

Skarżący odwołał się do uzasadnienia decyzji UP z dnia [...] września 2014 r., z której dowiedział się, że podstawą dokonania wykreślenia wpisu w brzmieniu M. Polska [...] była umowa przekazania prawa ochronnego do znaku towarowego ARKA z dnia [...] stycznia 2005 r. zawarta pomiędzy M., a S.

Skarżący zauważył, że obydwie strony tej umowy reprezentowane były przez tego samego rzecznika patentowego.

Wpisu przekazania prawa ochronnego do znaku towarowego ARKA UP dokonał na wniosek tego rzecznika w dniu [...] kwietnia 2013 r., czyniąc to po upływie ponad 8 lat od daty zawarcia umowy cesji znaku towarowego będącej podstawą wpisu.

Zdaniem skarżącego rzecznik patentowy co najmniej od początku 2014 r. nie mógł występować w tej roli albowiem w Okręgowej Izbie Rzeczników Patentowych prowadzonym dla Okręgu [...] - wpis z jego nazwiskiem jest nieaktywny. Tego argumentu UP również nie przyjął do wiadomości, podobnie jak wcześniej zignorował wielokrotnie powtarzane przez skarżącego oświadczenie, że nie udzielał on nikomu pełnomocnictwa do reprezentowania go i działania w jego imieniu.

Pomimo posiadanych informacji UP każdą wydaną przez siebie decyzję doręcza dwukrotnie rzecznikowi patentowemu, określając go przy tym jako reprezentanta M. w likwidacji.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Sąd Rejonowy G. – P. ustanowił M. K. likwidatorem M., G. Przedmiotowa informacja została ujawniona w Rejestrze Krajowego Rejestru Sądowego numer [...] w dziale 6 rubryka likwidacja. Zatem od [...] kwietnia 2011r. M., G. znajdował się w likwidacji.

Tym samym, uwzględniając wniosek rzecznika patentowego z dnia [...] lipca 2012 r. UP dokonał bezprawnego wpisu zmiany uprawnionego do znaku, działając przy tym bez wiedzy i zgody likwidatora ustanowionego przez Sąd.

Likwidator, co najmniej od połowy 2013 r. starał się bezskutecznie przekonać UP, że dokonując zmiany wpisu na wniosek osoby nieuprawnionej wydał decyzję z naruszeniem prawa. Działając zaś w sposób powyższej opisany UP uniemożliwił likwidatorowi uzyskanie środków na zaspokojenie roszczeń wierzycieli S. i likwidację tego S. zgodnie z udzielonymi mu przez Sąd uprawnieniami.

Powyższą argumentację pełnomocnik strony przytoczył w załączniku do protokołu rozprawy z dnia 28 lipca 2016 r., toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2903/15.

17. W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga jest zasadna, choć nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

4. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy wymaga przypomnienia i przeanalizowania przepisów k.p.a. które regulują przesłanki i zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Są one uregulowane w art. 145 i nast. k.p.a.

Początkiem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji w tej sprawie był wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2014 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją UP z dnia [...] kwietnia 2013 r. Podstawą wniosku były przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145 § 2 k.p.a. Według wnioskodawcy (skarżącego), dowody na podstawie których dokonano w rejestrze znaków towarowych pod numerem [...] wpisu S. w G., jako podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy słowny ARKA okazały się fałszywe. Jedynym podmiotem uprawnionym do powyższego znaku towarowego był i pozostaje nadal M. w G., który obecnie jest w likwidacji.

Jednocześnie wnioskodawca podniósł, że postępowanie administracyjne w sprawie zmiany uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy oznaczony numerem [...] zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. było prowadzone bez udziału strony, jaką wówczas był i obecnie pozostaje likwidator M. w G., o czym UP wiedział, gdyż likwidator był znany z korespondencji oraz wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym. Wobec powyższego, w ocenie wnioskodawcy, nie budzi wątpliwości okoliczność, że wpisu do rejestru S. w G. jako podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy słowny ARKA dokonano bądź to na podstawie sfałszowanych dowodów bądź w wyniku przestępstwa, zaś wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia poważnej szkody dla interesu społecznego, w postaci niezaspokojenia uprawnionych wierzycieli M. w G.

5. Analizując prawne przesłanki wniosku o wznowienie postępowania w tej sprawie skazać należy, że przesłanki wznowienia postępowania to przesłanki, których wystąpienie otwiera możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Kodeks postępowania administracyjnego uzależnia ją od wystąpienia w sprawie dwóch przesłanek pozytywnych oraz braku dwóch przesłanek negatywnych. Przesłanki pozytywne są następujące: rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną oraz wystąpienie jednej z wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. podstaw prawnych wznowienia. Przesłanki negatywne to przesłanka przekroczenia terminu z art. 146 § 1 k.p.a. oraz to, że treść rozstrzygnięcia sprawy w trybie wznowienia postępowania odpowiada treści decyzji ostatecznej (art. 146 § 2 k.p.a.).

6. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Jest to pierwsza z przesłanek określonych w art. 145 k.p.a. umożliwiających wznowienie postępowania, jest przesłanka wynikająca z tego, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (zob. art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. ). Za fałszywe dowody w postępowaniu administracyjnym mogą być uznane zarówno środki dowodowe wskazane w k.p.a. - dowody nazwane, jak i dowody, których k.p.a. wprost nie wymienia - dowody nienazwane, (tak m.in. B. Adamiak, [w:] Adamiak, Borkowski, Komentarz, 2012, s. 551). Przykładowo orzecznictwo sądowe uznaje za podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., złożone pod wpływem błędu zeznania strony (w trybie art. 86 k.p.a.), a także złożone pod wpływem błędu oświadczenie strony, które stanowiło podstawę wydania ostatecznej decyzji, jeżeli błąd ten zostanie udokumentowany i nie był znany organowi, który wydał decyzję (zob. wyr. NSA z 6.11.2000 r., IV SA 1606/98, Legalis).

W tej sprawie skarżący jako podstawę wznowienia wskazywał na ww. przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz przesłankę z art. 145 § 2 k.p.a. Nie mniej jednak Sąd zgadza się w tej sprawie ze stanowiskiem organu wyrażonym w skarżonej decyzji, że wznowienie postępowania w sprawie, oparte na ww. przesłankach, nie było możliwe.

Według skarżącego, dowody na podstawie których dokonano w rejestrze znaków towarowych pod numerem [...] wpisu S. w G. jako podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy słowny ARKA okazały się fałszywe, gdyż jedynym podmiotem uprawnionym do powyższego znaku towarowego był i pozostaje nadal M. w G., który obecnie jest w likwidacji. W jego ocenie, w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że wpisu do rejestru S. w G. jako podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy słowny ARKA dokonano na podstawie sfałszowanych dowodów, zaś wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia poważnej szkody dla interesu społecznego, w postaci niezaspokojenia uprawnionych wierzycieli M. w G.

Zgodnie z poglądem doktryny wznowienie postępowania na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. ograniczone jest łącznym wystąpieniem następujących warunków: po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej wystąpił fałszywy dowód, po drugie, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, po trzecie, fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego, Komentarz, wyd. 12, Warszawa 2012, s. 551-553).

Podstawą wznowienia postępowania może być zarówno fałsz dowodów uregulowanych w k.p.a., jak i dowodów nienazwanych, tj. np. fotografie czy nagrania dźwiękowe. Z uwagi na szerokie pojęcie dowodu, wynikające z treści art. 75 § 1 k.p.a. ("Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny"), należy uznać, że fałsz dowodu może przejawiać się np. w fałszywych dokumentach, w fałszywych zeznaniach świadków, fałszywej opinii biegłego, w fałszywym oświadczeniu strony czy w fałszywych zeznaniach strony złożonych w trybie przesłuchania strony. Zgodnie zaś z tezą zawartą w niepublikowanym wyroku NSA z dnia 24 czerwca 1986 r. o sygn. akt SA/Lu 300/86 "Za fałszywe dowody uznaje się m.in. fałszywe dokumenty. Fałszywy zaś jest dokument podrobiony oraz dokument, którego treść została sfałszowana. Fałszywość dowodu powinna być stwierdzona uprzednio orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli nie zachodzą przesłanki z art. 145 § 2 k.p.a." (cyt. za Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., 2011 r., str. 842).

W tej sprawie zasadnie UP nie znalazł podstaw do zastosowania art. 145 § 2 k.p.a., który wymagało zaistnienia łącznie dwóch przesłanek: oczywistość fałszu dowodu oraz niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W ocenie Sądu, UP zasadnie uznał w sprawie nie zachodziła przesłanka w postaci oczywistość fałszu dowodu. Fałszerstwo dowodu musi być bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, a do stwierdzenia tego faktu nie trzeba dysponować specjalistyczną wiedzą z danego zakresu ani prowadzić postępowania wyjaśniającego w tej sprawie.

W ocenie Sądu UP zasadnie wskazuje, że żaden ze wskazanych dowodów, w szczególności dokument umowy z dnia [...] stycznia 2005 r. zawartej pomiędzy S. w G. a S. w G. nie mógł być uznany za fałszywy w stopniu oczywistym czyli możliwym do zweryfikowania w ramach środków dostępnych w postępowaniu administracyjnym.

7. Nie mniej jednak we wniosku o wszczęcie postępowania skarżący powołał się również na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego, a więc fakt, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Tymczasem w zaskarżonej decyzji UP do tej przesłanki się nie odniósł.

Gwarantowana w art. 10 § 1 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu obliguje organ prowadzący postępowanie do stworzenia stronie prawnych możliwości podejmowania czynności proceduralnych w obronie swoich interesów. Aby uchronić się od zarzutu niezapewnienia stronie udziału w postępowaniu, organ administracji publicznej powinien zawiadomić ją o wszczęciu postępowania na wniosek innej strony oraz wezwać do udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego. Prawo czynnego udziału strony w postępowaniu, jako korelat obowiązku organu, obejmuje prawo do podejmowania czynności procesowych mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy administracyjnej.

Gwarantowana w art. 10 § 1 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, obliguje organ prowadzący postępowanie do stworzenia stronie prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów. Podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu – co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Natomiast inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać (por. wyr. NSA z 13.8.2013 r., II OSK 779/12, Legalis).

Poglądy judykatury w kwestii skutków zaistnienia ww. przesłanki z art. 145 k.p.a. są klarowne. Niedopuszczenie strony do udziału w postępowaniu skutkuje naruszeniem prawa obligującym do wznowienia postępowania z powodu wypełnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (zob. wyr. NSA z 19.6.1998 r., I SA/LU 652/97, Legalis).

8. Przekładając powyższe na przedmiotową sprawę należy zauważyć, że zestawienia kolejnych elementów stanu faktycznego sprawy, który ma odzwierciedlenie w aktach postępowania wynika, że zarzut skarżącego, co do nie brania udziału w postępowania w sprawie zmiany uprawnionego do spornego znaku towarowego bez własnej winy, jest zasadny.

Z akt wynika bowiem, że wnioskiem z dnia [...] lipca 2012 r. S. w G. reprezentowane przez rzecz. pat. C. Z., powołując się na art. 228 i 229 p.w.p., wystąpiło o dokonanie wpisu do rejestru znaków towarowych pod numerem [...] zmiany uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy ARKA z M., G., Polska na S., G., Polska na podstawie załączonych do wniosku dokumentów w postaci: poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii Umowy zawartej w dniu [...] stycznia 2005 r. pomiędzy S. w G. a S. w G.

Po przeprowadzeniu postępowania w tej sprawie UP decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., na podstawie art. 229 ust. 1 i 2 p.w.p., postanowił w rejestrze znaków towarowych pod numerem [...] w rubryce A wykreślić wpis w brzmieniu: "M., G., Polska [...]" i dokonać wpisu w brzmieniu: "S.", G., Polska [...]" oraz ogłosić o powyższym w Wiadomościach Urzędu Patentowego. Decyzję wysłano na adres pełnomocnika stron postępowania, które zostały w niej oznaczone, tj. M. w G. reprezentowanego przez rzecz. pat. C. Z. i S. w G. reprezentowanego przez rzecz. pat. C. Z.

Tymczasem z akt sprawy wynika, że w świetle poświadczonego za zgodność z oryginałem Postanowienia Sądu Rejonowego G. P. w G. [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] kwietnia 2011 r. (sygn. sprawy [...]), Sąd postanowił rozwiązać M. z siedzibą w G. i zarządzić jego likwidację oraz wyznaczyć likwidatora S. w osobie M. K. zamieszkałego w G. oraz poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpisu Postanowienia Sądu Rejonowego G. P. w G. [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] września 2011 r. (sygn. sprawy [...]).

Z powyższego wynika, że stroną postępowania w sprawie zmiany uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy ARKA z M., G., Polska na S., G. powinien być pełnomocnik likwidatora M. w likwidacji bądź likwidator osobiście, a nie pełnomocnik klubu M., bo taki klub był już w trakcie procesu likwidacji od [...] kwietnia 2011 r., a postanowienie w tej sprawie wszczął wniosek z [...] lipca 2012 r.

Wniosek skarżącego o wznowienie postępowania wpłynął do UP w dniu [...] lutego 2014 r. Oznacza to, że spełniał on także przesłankę z art. 146 § 1 k.p.a.

Zarzut skarżącego o braku reprezentacji w postępowaniu przez UP jest więc zasadny, Skarżący podnosił go zarówno we wniosku o wznowienie postępowania jak i w odwołaniu. Tymczasem organ nie odniósł się do zarzutów odwołania dotyczących powyższej okoliczności, co stanowiło naruszenie art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ powinien uwzględnić spełnienie przez skarżącego przesłanek do wzruszenia postępowania zakończonego ostateczną decyzją UP z dnia [...] kwietnia 2013 r., którą to UP na podstawie art. 229 ust. 1 i 2 p.w.p., postanowił w rejestrze znaków towarowych pod numerem [...] w rubryce A wykreślić wpis w brzmieniu: "M., G., Polska [...]" i dokonać wpisu w brzmieniu: "S.", G., Polska [...].

Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien odnieść się i wyjaśnić kwestię braku reprezentacji skarżącego w postępowaniu administracyjnym wraz ze skutkami tego stanu prawnego dla prawidłowości ww. decyzji UP z dnia [...] kwietnia 2013 r.

10. W tym stanie rzeczy, z uwagi na naruszenie wskazanych przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. O kosztach postępowania orzekł na mocy art. 200 oraz 205 § 1 i 2 p.p.s.a.