Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1077/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne: Koncesje
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 3
journal: Dz.U. 2014 poz 243
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne - tekst jednolity
article: art. 37 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2011 nr 43 poz 226
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2016 r. sprawy ze skargi A. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia zmiany koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz A. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej także "Prezes UKE") postanowieniem z [...] lutego 2015 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 Kpa, w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r., poz. 243 ze zm., dalej także "Pt"), w związku z art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. d i ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 ze zm., dalej także "ustawa o radiofonii i telewizji") oraz art. 114 ust. 3 Pt, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy A. (dalej także "skarżąca", "strona" lub "spółka"), uchylił swoje postanowienie z dnia [...] września 2014 r., Nr [...] w całości i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, odmawiając uzgodnienia zmiany koncesji z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] udzielonej spółce na rozpowszechnianie programu radiowego w sposób rozsiewczy naziemny pod nazwą "A.", polegającej na zmianie warunków technicznych rozpowszechniania programu, dotyczących stacji nadawczej [...] (105,2 MHz).

Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń.

Pismem z dnia 29 sierpnia 2014 r. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej także "Przewodniczący KRRiT"), w związku z uchwałą Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej także "KRRiT") z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...] (dalej także "Uchwała"), wystąpił do Prezesa UKE z wnioskiem o uzgodnienie w trybie art. 106 Kpa i art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji zmiany koncesji z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...] (dalej także "Koncesja"), udzielonej spółce na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "A.", poprzez zmianę warunków technicznych rozpowszechniania programu, dotyczących stacji nadawczej [...] (105,2 MHz). Do przedmiotowego pisma załączono kopię Uchwały, w której wskazane zostały parametry techniczne podlegające uzgodnieniu.

W dniu [...] września 2014 r. Prezes UKE wydał postanowienie Nr [...], w którym uzgodnił następujące parametry techniczne rozpowszechniania w sposób rozsiewczy naziemny programu radiowego pod nazwą "A." z ww. stacji nadawczej: nazwę stacji, lokalizację stacji, częstotliwość, współrzędne geograficzne stacji, wysokość terenu n.p.m. u podstawy masztu, wysokość zawieszenia anteny n.p.t., maksymalną skuteczną moc promieniowaną, charakterystykę promieniowania anteny, polaryzację anteny, maksymalną dewiację częstotliwości oraz system FM. W postanowieniu Prezes UKE, odmiennie niż to zostało wskazane w Uchwale, określił charakterystykę promieniowania anteny, tj. poprzez następujące określenie: "kierunkowa - wg załącznika", zamiast: "D - ERP w sektorze 90°-270°/0,2 kW". W uzasadnieniu powyższego Prezes UKE wskazał, że przeprowadzone analizy kompatybilnościowe wykazały, że należy ograniczyć skuteczną moc promieniowaną Stacji nadawczej na azymucie 10° i 50° o 2dB do wartości 1,26 kW oraz w sektorze 20°- 40° do wartości 1,12 kW ze względu na ochronę zasięgu stacji nadawczej [...] 105,1 MHz.

Pismem z dnia 18 września 2014 r. spółka zaskarżyła powyższe postanowienie, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy zgodnie z Uchwałą oraz o uzgodnienie charakterystyki stacji nadawczej [...] (105,2 MHz) bez ograniczenia skutecznej mocy promieniowanej na azymucie 10° i 50° oraz w sektorze 20° - 40° na okres próbny. W nawiązaniu do uzasadnienia postanowienia strona wskazała, iż "realizacja sytemu antenowego, który mógłby osiągnąć ewentualne tłumienia napotkałaby ogromne trudności". Ponadto spółka podniosła, że "praktyczne sprawdzenie działania stacji nadawczej 105,2 MHz z mocą 2 KW ERP bez wskazanych ograniczeń skutecznej mocy promieniowania na azymucie 10 i 50 stopni oraz w sektorze 20 - 40 stopni pozwoliłoby na zweryfikowanie analiz kompatybilnościowych", co mogłoby mieć istotne znaczenie dla wyjaśnienia tej kwestii.

Prezes UKE, po ponownym rozpatrzeniu sprawy zmiany Koncesji udzielonej stronie do rozpowszechniania programu "A." ze stacji nadawczej [...] (105,2 MHz) podkreślił, że w tym przypadku stało się konieczne wyeliminowanie sytuacji, w której wykorzystywanie przez Stację nadawczą częstotliwości 105,2 MHz mogłoby spowodować wystąpienie szkodliwych zakłóceń na terenie Rzeczpospolitej Polskiej oraz poza jej granicami. W ocenie organu, akceptacja charakterystyki promieniowania anteny na warunkach określonych w Uchwale, tj. kierunkowa z ograniczeniem ERP w sektorze 90°-270° do wartości 0,2 kW, byłaby sprzeczna z wymaganiami określonymi w art. 114 ust. 3 pkt 4 Pt.

Organ wziął pod uwagę okoliczność, że niespełnienie choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 114 ust. 3 Pt powoduje, że nie jest możliwe uzgodnienie warunków technicznych zmiany Koncesji, w konsekwencji właściwym rozstrzygnięciem, wydanym na wniosek Przewodniczącego KRRiT z dnia 29 sierpnia 2014 r. nie powinno być uzgodnienie warunków technicznych rozpowszechniania programu "A.", dotyczących ww. stacji nadawczej (co znalazło wyraz w postanowieniu I instancji z dnia 9 września 2014 r.), lecz odmowa uzgodnienia ww. warunków technicznych rozpowszechniania programu A., dotyczących Stacji nadawczej. W związku z powyższym, z uwagi fakt, że nie została spełniona jedna z przesłanek wymienionych w art. 114 ust. 3 Pt.

Zdaniem organu powyższe skutkuje niemożliwością uzgodnienia warunków technicznych zmiany Koncesji, w związku z czym Prezes UKE odstąpił od badania wszystkich pozostałych przesłanek, określonych w art. 114 ust. 3 pkt 5-6 Pt, mających znaczenie przy ustalaniu warunków technicznych dotyczących nadawania programu radiofonicznego. W ocenie Prezesa UKE oznacza to, że prawidłowym rozstrzygnięciem w postępowaniu uzgodnieniowym, zainicjowanym przez Przewodniczącego KRRiT pismem z dnia 29 sierpnia 2014 r., powinna być odmowa uzgodnienia zmiany Koncesji udzielonej spółce, polegającej na zmianie warunków technicznych Stacji nadawczej, w sposób przewidziany przez KRRiT z uwagi na brak możliwości uzgodnienia zmian w zakresie charakterystyki promieniowania anteny Stacji nadawczej. Prezes UKE uchylił zatem swoje postanowienie z 9 września 2014 r. w całości z uwagi na rażące naruszenie prawa i odmówił uzgodnienia zmiany Koncesji, udzielonej spółce na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "A.", polegającej na zmianie warunków technicznych rozpowszechniania tego programu, ze stacji nadawczej [...] (105,2 MHz).

Spółka pismem z 11 marca 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa UKE z [...] lutego 2015 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

I. Obrazę prawa materialnego, poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisów art. 114 § 2 i § 3 Pt,

II. Naruszenie zakazu sformułowanego w art. 139 Kpa, to jest wydanie przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść strony odwołującej się,

III. Obrazę prawa procesowego, poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określonej wart. 15 Kpa, zasady szybkości prowadzenia postępowania i zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz umacniania zaufana obywateli do organów władzy publicznej.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zmianę skarżonego postanowienia i rozstrzygnięcie sprawy zwiększenia mocy stacji nadawczej skarżącej, zgodnie z treścią Uchwały Nr [...] Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie z uwagi na bezzasadność zarzutów.

Pismem z dnia 15 maja 2015 r. oraz pismem z dnia 6 sierpnia 2015 r., uznanym za uzupełnienie skargi, skarżąca wskazała na związek przedmiotowej sprawy ze sprawą zakończoną postanowieniem Prezesa UKE z dnia [...] lutego 2015r. (sygn. [...]), określającego warunki techniczne rozpowszechniania programu radiowego za pomocą częstotliwości 105,1MHz ze stacji [...], wydanego na rzecz [...], w związku z uchwałą KRRiT nr [...] z dnia 13 stycznia 2015 r., które w ocenie skarżącej godzi w jej prawa i obowiązki z tytułu dokonanej rezerwacji częstotliwości 105,2 MHz dla rozpowszechniania programu radiowego "A." ze stacji nadawczej [...].

Organ pismem z dnia 15 czerwca 2015r. przedstawił swoje stanowisko w powyższym zakresie i odniósł się do argumentacji strony skarżącej, uznając ją za bezzasadną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz.1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów w ocenie Sądu należało uznać ją za zasadną.

Na wstępie rozważań wskazać należy, iż stosownie do art. 34 ust. 1 i ust. 1a pkt 3 ustawy o radiofonii i telewizji Przewodniczący Krajowej Rady po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" informacje o możliwościach uzyskania koncesji na rozpowszechnianie w sposób rozsiewczy naziemny programu radiowego lub telewizyjnego oraz ustala termin, nie krótszy niż 45 dni od dnia ogłoszenia, do składania wniosków o udzielenie koncesji. W ogłoszeniu, o którym mowa w ust. 1, określa się (m.in.) warunki techniczne rozpowszechniania programu, w szczególności częstotliwości lub kanały oraz maksymalną moc promieniowaną i lokalizację stacji nadawczych przeznaczonych do rozpowszechniania programu lub obszar, na którym mogą być wykorzystywane częstotliwości, chyba że do rozpowszechniania programu nie jest wymagana rezerwacja częstotliwości.

Zgodnie natomiast z przepisem art. 37 ust. 1 pkt 3 tej ustawy koncesja określa w szczególności: sposób rozpowszechniania programu (analogowy rozsiewczy naziemny, cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie, rozsiewczy satelitarny, w sieciach telekomunikacyjnych innych niż wykorzystywane do rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego lub rozsiewczego satelitarnego) oraz dla rozpowszechniania analogowego rozsiewczego naziemnego: lokalizację stacji, wysokość zawieszenia anteny, maksymalną moc promieniowaną, charakterystykę promieniowania anteny, częstotliwość. Koncesja, w zakresie określonym w ust. 1 pkt 3, jest udzielana w porozumieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. który zajmuje stanowisko, mając na względzie spełnienie warunków określonych w art. 114 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji).

Z cytowanych przepisów wynika, że warunki techniczne koncesji dla spersonifikowanej stancji nadawczej są określane przez Prezesa UKE, a sama koncesja w zakresie wskazanym przez przepis art. 37 ustawy o radiofonii i telewizji udzielana jest przez Prezesa KRRiT i wymaga spełnienia tych warunków technicznych, które określił Prezes UKE - mi.in. moc i lokalizację stacji nadawczej przeznaczonej do rozpowszechniania programu (art. 34 ust. 1a pkt 3 ustawy o radiofonii i telewizji).

W przypadku rozpatrywanej sprawy w ogłoszeniu Przewodniczącego KRRiT zawarto zatem podstawowe parametry techniczne zmiany koncesji skarżącej, uzależniając jej wydanie od spełnienia warunków określonych w art. 114 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, co należy do kompetencji Prezesa UKE.

Zgodnie z przywołanym przepisem, rezerwacji częstotliwości dokonuje się dla podmiotu, który spełnia wymagania określone ustawą oraz jeżeli częstotliwości objęte wnioskiem:

1) są dostępne;

2) zostały przeznaczone w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości dla wnioskowanej służby radiokomunikacyjnej oraz plan zagospodarowania częstotliwości przewiduje ich zagospodarowanie zgodnie z wnioskiem;

3) mogą być chronione przed szkodliwymi zakłóceniami;

4) mogą być wykorzystywane przez urządzenie radiowe bez powodowania szkodliwych zaburzeń elektromagnetycznych lub kolizji z przyznanymi na rzecz innych podmiotów rezerwacjami, pozwoleniami radiowymi lub decyzjami, o których mowa w art. 144a i art. 144b;

5) mogą być wykorzystywane w sposób efektywny;

6) zostały międzynarodowo uzgodnione w zakresie i formie określonej w międzynarodowych przepisach radiokomunikacyjnych lub umowach, których Rzeczpospolita Polska jest stroną - w przypadku gdy zachodzi możliwość powodowania szkodliwych zakłóceń poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Należy zauważyć, że na etapie rozpatrywania sprawy w I instancji Prezes UKE w postanowieniu z dnia [...] września 2014 r. wyraźnie wskazał, iż ze względu na możliwość pogorszenia zasięgu odbioru stacji [...] 105,1 MHz oraz lokalizacji stacji nadawczej [...] w sąsiedztwie granicy państwowej, konieczne jest inne, niż to zostało wskazane w uchwale KRRiT z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], określenie charakterystyki promieniowania anteny dla rozpowszechniania programu radiowego "A.", tj. poprzez następujące określenie: "kierunkowa - wg załącznika", zamiast: "D - ERP w sektorze 90°-270°/0,2 kW". W uzasadnieniu powyższego Prezes UKE wskazał, że przeprowadzone analizy kompatybilnościowe wykazały, że należy ograniczyć skuteczną moc promieniowaną ww. stacji nadawczej na azymucie 10° i 50° o 2dB do wartości 1,26 kW oraz w sektorze 20°- 40° do wartości 1,12 kW. Organ ten, działając w trybie art. 106 par 3 k.p.a., dokonał zatem uzgodnienia parametrów technicznych tej stacji, za wyjątkiem charakterystyki promieniowania anten i maksymalnej skuteczności mocy promieniowanej stacji, ze względu na ochronę innych stacji nadawczych, wskazując na konieczność dokonania w tym zakresie niezbędnej zmiany.

W postanowieniu z dnia [...] lutego 2015 r. wydanym na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UKE odmówił całkowicie uzgodnienia warunków technicznych przedstawionych w uchwale KRRiT z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] uznając, iż akceptacja charakterystyki promieniowania anteny na warunkach określonych w ww. uchwale, tj. kierunkowa z ograniczeniem ERP w sektorze 90°-270° do wartości 0,2 kW, byłaby sprzeczna z wymaganiami określonymi w art. 114 ust. 3 pkt 4 Pt.

Organ wskazał, iż niespełnienie choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 114 ust. 3 Pt powoduje, że nie jest możliwe uzgodnienie warunków technicznych zmiany przedmiotowej koncesji, w konsekwencji właściwym rozstrzygnięciem, wydanym na wniosek Przewodniczącego KRRiT z dnia 29 sierpnia 2014 r. nie powinno być uzgodnienie warunków technicznych rozpowszechniania programu "A.", dotyczących ww. stacji nadawczej (co znalazło wyraz w postanowieniu I instancji z dnia 9 września 2014 r.), lecz odmowa uzgodnienia ww. warunków technicznych rozpowszechniania programu "A.", dotyczących stacji nadawczej [...]. W ocenie organu, z uwagi fakt, że nie została spełniona jedna z przesłanek wymienionych w art. 114 ust. 3 Pt, dokonanie w tym zakresie uzgodnienia w postanowieniu I instancji stanowiło rażące naruszenie prawa, dlatego też konieczne było wydanie decyzji w II instancji na niekorzyść skarżącej.

W ocenie Sądu w warunkach przedmiotowej sprawy Prezes UKE miał prawo uzgodnić z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji warunki techniczne w sprawie udzielenia koncesji, z zastrzeżeniem parametrów wskazanych w załączniku do postanowienia wydanego w I instancji, odbiegających od ustalonych w ww. uchwale KRRiT, mając na uwadze w szczególności konieczność ochrony innych działających stacji nadawczych w regionie oraz ze względu na możliwość powodowania szkodliwych zakłóceń poza granicami kraju, tj. przesłanek wynikających z art. 114 ust. 3 pkt 4 i 6 Pt.

W postanowieniu I instancji Prezes UKE zasadnie stwierdził na podstawie poczynionych ustaleń (analiz kompatybilnościowych), iż w sytuacji kolizji częstotliwości i innych parametrów technicznych ustalanych w wyniku działań koncesyjnych kierowanych do skarżącej w relacji do częstotliwości wykorzystywanych już przez inne stacje nadawcze w tym samym regionie i do ich parametrów technicznych, należy parametry techniczne stacji [...] dla programu "A." odpowiednio dostosować w taki sposób, by nie dochodziło do wzajemnego zakłócania się stacji nadawczych. Prezes UKE był zatem obowiązany, działając w ramach określonych przepisem art. 34 ust. 1a pkt 3 oraz art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji, do wydania stosownego postanowienia w celu zapobieżenia skutkom negatywnym wskazanym przez przepis art. 114 ust. 3 Pt. W związku z tymi ustaleniami technicznymi Prezesa UKE oraz wnioskom wyprowadzonym przez specjalistyczny techniczny organ regulacyjny, co do możliwości wzajemnego zakłócania się stacji przy niezmienności parametrów technicznych wynikających z ww. uchwały KRRiT, zdaniem Sądu nie można w tym obszarze zarzucić braku podstaw wynikających z przepisów prawa.

W ocenie Sądu aktualne w tym zakresie pozostaje stanowisko NSA, przedstawione w wyrokach z dnia 19 października 2010 r. o sygn. akt: II GSK 941/09 oraz z dnia 12 września 2012 r. o sygn. akt: II GSK 1631/11, w których Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się co do roli jaką pełnią Prezes Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej stwierdzając, iż rozstrzygnięcie o charakterze technicznym Prezesa UKE jest wiążące dla Prezesa KRRiT w postępowaniu o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych. Zgodnie z tym stanowiskiem NSA, Prezes UKE, działając w ramach posiadanych kompetencji, był uprawniony w do ustalenia ostatecznych warunków technicznych koncesji, jeżeli takie ustalenie okazało się być konieczne.

W przypadku rozpoznawanej sprawy, której rozstrzygnięcie nastąpiło po nowelizacji przepisów ustawy o radiofonii i telewizji i wskazaniu przez ustawodawcę na spełnienie warunków z art. 114 ust. 3 Pt, jako podstawy dokonania uzgodnienia koncesji przez Prezesa UKE, rola tego organu w procesie uzgodnieniowym uległa dodatkowemu wzmocnieniu, jako organu współdecydującego w zakresie określonym w art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy o radiofonii i telewizji.

Odmienna ocena wskazanych przepisów (ich interpretacja) w ramach ponownego rozpoznawania sprawy przez organ administracji nie może oznaczać, zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa, iż doszło w takim przypadku do rażącego naruszenia przepisów prawa.

Powyższe prowadzi do wniosku, iż w przypadku skarżonego postanowienia z dnia [...] lutego 2015 r. brak było podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa w postanowieniu z dnia [...] września 2014 r., wydanym przez Prezesa UKE w I instancji, i z tego też powodu uchylenia tego postanowienia. Rozstrzygnięcie podjęte w II instancji przez Prezesa UKE w przedmiocie odmowy uzgodnienia koncesji, będące orzeczeniem na niekorzyść strony skarżącej, narusza zatem zakaz wyrażony w art. 139 k.p.a. i z tego powodu musi zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

Ponownie rozpoznając sprawę w II instancji Prezes UKE, uwzględniając przedstawiony pogląd prawny, podda ocenie swoje postanowienie wydane w I instancji pod względem zasadności zgłoszonych przez skarżącą zarzutów co do meritum, w tym odniesie się do wniosku skarżącej dotyczącego możliwości weryfikacji przeprowadzonych przez organ analiz kompatybilnościowych, w wyniku próbnego uruchomienia nadawania programu "A." bez wskazanych ograniczeń skutecznej mocy promieniowania na azymucie 10 i 50 stopni oraz w sektorze 20 - 40 stopni, tj. wg parametrów wynikających z uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...], gdyż mogłoby to mieć istotne znaczenie dla wyjaśnienia spornej kwestii.

Odnosząc się na koniec do wskazanego w uzupełnieniu skargi - pismem z dnia 15 maja 2015 r. oraz pismem z dnia 6 sierpnia 2015 r. - związku przedmiotowej sprawy ze sprawą zakończoną postanowieniem Prezesa UKE z dnia [...] lutego 2015r. (sygn. [...]), określającego warunki techniczne rozpowszechniania programu radiowego za pomocą częstotliwości 105,1MHz ze stacji [...] wydanego na rzecz [...], w związku z uchwałą KRRiT nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., w ocenie Sądu w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym brak było możliwości zbadania, czy postanowienie to godzi w prawa i obowiązki skarżącej wynikające z dokonanej rezerwacji częstotliwości 105,2 MHz dla rozpowszechniania programu radiowego "A." ze stacji nadawczej [...].

Należy bowiem wskazać, że zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga (wydaje orzeczenie) w granicach danej sprawy administracyjnej. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd może ponadto stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych lub podjętych "w granicach sprawy, której dotyczy skarga", jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Zwrot "w granicach tej samej sprawy" dotyczy sprawy w ujęciu materialnym. Jak wskazuje się w orzecznictwie oraz w doktrynie, na "sprawę administracyjną" w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Należy zatem odnieść zakres rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej przez Sąd do zakresu orzekania przez ten Sąd, zgodnie z dyspozycją art. 135 p.p.s.a.

W ocenie Sądu w przypadku przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do uznania, że w granicach tej sprawy pozostaje rozstrzygniecie zapadłe w innej sprawie administracyjnej, dotyczącej koncesji uzyskanej przez inny niż skarżąca podmiot. Okoliczność, iż skarżąca nie była uczestnikiem tego postępowania (nie była o nim zawiadomiona) nie oznacza, iż potencjalnego naruszenia jej praw z tego tytułu może dochodzić w ramach niniejszej skargi, przedmiotem której jest wynik odrębnego postępowania administracyjnego nie pozostającego w tożsamości podmiotowej lub przedmiotowej z wyżej wskazanym postanowieniem Prezesa UKE, tym samym nieobjętego zakresem danej sprawy administracyjnej.

Z tych też powodów Sąd nie mógł rozpoznać merytorycznie zarzutów skarżącej w tym zakresie.

Konkludując, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd rozstrzygnął jak sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 tej ustawy.