Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 671/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-09-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier hazardowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Spółka A, w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" r. w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier hazardowych w kwocie 24.000 zł, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.

Spółka uzasadniła, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdziła, że podniesione w skardze zarzuty, poza argumentami merytorycznymi, mają również wymiar formalny, który nie powinien budzić wątpliwości.

Z tego względu oczekiwanie, iż decyzja w wyniku złożonej skargi zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, jest uzasadnione. Podkreślono, że wykonanie decyzji pociągnie za sobą daleko idące skutki, wymierne finansowo i niepozostające bez znaczenia dla sytuacji skarżącej. Natomiast ewentualne uwzględnienie skargi skutkować będzie wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji obu instancji, co wymagać będzie przywrócenia stanu poprzedniego, tj. zwrot skarżącej kary pieniężnej. Zaznaczono, że skarżąca pozbawiona zostanie możliwości dysponowania przedmiotową sumą i narażona będzie na ponoszenie strat w tym okresie. Zachodzi zatem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Spółce. Wykonanie decyzji odbije się bowiem na kondycji finansowej Spółki i nie pozostanie bez wpływu na jej płynność finansową

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przy czym zaistnienie przesłanek, które uzasadniają uwzględnienie wniosku winno być wykazane przez wnioskodawcę. Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu, skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Spółka nie wykazała bowiem jak kształtuje się jej bieżąca sytuacja finansowa i jaki wpływ na kondycję Spółki wywarłoby uiszczenie kary przed rozpoznaniem skargi. Skarżąca nie zobrazowała aktualnej kondycji finansowej, a w konsekwencji nie wykazała konkretnych skutków finansowych, jakie mogłyby wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przedłożyła wraz z wnioskiem żadnych dokumentów źródłowych, które wskazywałyby na stan jej majątku, nie przedstawiła choćby wykazu środków trwałych, bilansu zysków i strat za ostatni rok obrotowy, odpisów zeznań podatkowych, czy też dokumentów bankowych obrazujących obrót środkami finansowymi. Dopiero porównanie podnoszonych argumentów z aktualną i udokumentowaną sytuacją majątkową strony może doprowadzić do uprawdopodobnienia omawianych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Argumenty podniesione przeciwko legalności zaskarżonej decyzji nie mogą być uznane za świadczące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ ich zasadność badana jest przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy, a nie w trakcie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w kontekście wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek .

Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.