Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 406/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędziowie NSA Joanna Runge - Lissowska (spr.), Leszek Włoskiewicz, Protokolant Mariola Połowniak, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2004 r. sygn. akt II SA 4149/03 w sprawie ze skargi D. K. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej postanawia: odrzucić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4.11.2004 r. sygn. akt II SA 4149/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. K. na orzeczenie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...], którym utrzymane zostało w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] o wymierzeniu D. K. kary dyscyplinarnej - wydalenia ze służby.

D. K. został obwiniony o przekroczenie uprawnień w ramach czynności służbowych polegające na znęcaniu się fizycznym nad zatrzymanym, a po uzyskaniu w ten sposób informacji i w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, ukrywaniu czynnej roli zatrzymanego w przestępstwie, podżeganiu do składania fałszywych zeznań, a także potwierdzenie nieprawdy, utrudnianie postępowania przygotowawczego, przyjęcie korzyści majątkowej oraz pomoc w uzyskaniu nienależnego ubezpieczenia.

Wojewódzki Sąd stwierdził, że, zgodnie z art. 132 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnienie przestępstwa i wykroczenia niezależnie od odpowiedzialności karnej, co oznacza, że postępowanie dyscyplinarne jest samodzielne i niezależne od postępowania karnego i nie ma znaczenia czy działanie lub zaniechanie jest zawinione czy nie, a jeśli dochodzi do przewinienia służbowego, to samo naruszenie obowiązków służbowych może skutkować zastosowaniem odpowiedzialności dyscyplinarnej. Sąd podkreślił, że materiał dowodowy sprawy wskazuje na popełnienie przez skarżącego zarzucanych czynów, że organy prawidłowo oceniły dowody, a wydalenie ze służby w tej sytuacji nie nosi cech dowolności zastosowanej sankcji.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł D. K., zastępowany przez adwokata, domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, wyrażające się w naruszeniu prawa skarżącego do obrony, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, uznaniu oczywistości naruszenia przewinienia dyscyplinarnego wyłącznie na podstawie niekompletnych materiałów postępowania karnego, niedowiedzenie winy skarżącego przez uznanie, że przy zaistnieniu przewinienia dyscyplinarnego udowodnienie winy nie jest konieczne, przez zastosowanie niezgodnych z Konstytucją, nieistniejących przepisów prawnych zastosowanych przez organy obu instancji do prowadzenia postępowania i w wymierzenia kary dyscyplinarnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej "ppsa", zawiera warunki jakim winna odpowiadać skarga kasacyjna, które można podzielić na dwie grupy - właściwe każdemu pismu procesowemu i właściwe tylko tej skardze. Te zawarte w pierwszej grupie, ujęte w przepisie do wyrazu "oraz" dają się sanować w trybie art. 49 § 1 ppsa w razie ich niezawarcia w skardze kasacyjnej, zaś należące do drugiej grupy, po słowie "oraz" nie podlegające temu trybowi sanacji, jako właściwe tylko skardze kasacyjnej.

Jednym z wymogów tej drugiej grupy są podstawy skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie.

Podstawy skargi kasacyjnej określa art. 174 ppsa, dzieląc je na: naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odpowiadające art. 174 ppsa przytoczenie podstaw kasacyjnych będzie polegało na podaniu konkretnych przepisów, konkretnych aktów prawnych, które stosował wojewódzki sąd administracyjny i stopnia naruszenia. Uzupełnieniem tak przytoczonych podstaw jest ich uzasadnienie, tj. wyjaśnienie na czym polega naruszenie prawa, którego dopuścił się Wojewódzki Sąd. Tak skonstruowane podstawy skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie odpowiadać będzie wymogom stawianym przez art. 176 ppsa.

Zapewnieniu odpowiadającym wymogom art. 176 w zw. z art. 174 skonstruowaniu skargi kasacyjnej służy zawarty w art. 175 § 1 ppsa obowiązek sporządzenia jej przez adwokata lub radcę prawnego. Skarga kasacyjna nie jest bowiem zwykłym środkiem odwoławczym od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale dość szczególnym, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny jest związany jej granicami z mocy art. 183 § 1 ppsa, dlatego też granice te muszą być w niej podane w sposób odpowiadający wymogom i stąd obowiązek sporządzenia przez fachowego prawnika.

Niezawarcie w skardze kasacyjnej elementów wskazanych w art. 176 ppsa po wyrazie "oraz" powoduje, że skarga ta zawiera braki czyniące ją niedopuszczalną i jako taką, podlegającą odrzuceniu.

Skarga kasacyjna D. K. nie odpowiada wymogom art. 176 ppsa, nie zawiera bowiem podstaw przytoczonych zgodnie z art. 174 ppsa. Nie podano bowiem żadnych przepisów oraz aktów prawnych, których naruszenia – zdaniem skarżącego – dopuścił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W podstawach skargi powołano się, co prawda, na art. 173 , 174 i 175 § 1 ppsa, jednak tych przepisów nie można uznać za prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych, nie miały one bowiem zastosowania w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem i są to przepisy procesowe dotyczące właśnie wymogów, jakim skarga musi odpowiadać.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano ustawę o Policji i rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów i niektórych przepisów tych aktów, jednakże jak powiedziano wyżej, skarga kasacyjna powinna zawierać podstawy i ich uzasadnienie, gdyż związanie granicami skargi wyklucza możliwość dokonywania przez Naczelny Sąd jakiejkolwiek interpretacji skargi, ani domyślenia się o co skarżącemu chodzi, tj. jakie przepisy i w jaki sposób naruszył Sąd Wojewódzki. Takich zabiegów musiałby dokonać Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną D. K., bowiem już pomijając brak podstaw, a biorąc pod uwagę, iż podstawy z ich uzasadnieniem tworzą jedną całość, przepisy podane w uzasadnieniu – jedne pełnią role informacyjną, inne musiałyby być dopiero przez Naczelny Sąd interpretowane, czy to właśnie one i w jaki sposób zostały naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 ppsa.