Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 2249/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Ceł

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w (odzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Nowacki p.o. Sędziego WSA Monika Krzyżaniak Protokolant asystent sędziego Żywilla Krac po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 2004 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzje Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] Nr [...] oraz z dnia [...] Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę


UZASADNIENIE

Na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] dokonanego przez J. M. i S. K. - wspólników spółki cywilnej A. Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. objął procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym odzież używaną importowaną z Francji kod PCN 63090000. Zgodnie z deklaracją strony zastosowano stawkę celną preferencyjną.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. na podstawie art.207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa/Dz.U. nr 137 poz.926/, art.13 § 1 pkt.1 i § 3 pkt.2, art.15 § 1 pkt.1, art65 § 4 pkt.2b, art.83 § 1, art.85 § 1, art.209 § 1 pkt.1 i § 2, art.222 § 1, art.262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny/Dz.U. nr 23 poz.117 z późn. zm./, ustępu 1a./ i ustępu 2a./ i 2 b./ części pierwszej postanowień wstępnych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej/Dz.U. 107 poz.1217/, § 11 i § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalenia niepreferyncyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia/Dz.U. nr 130 poz.851 z późn. zm./, art.16, art.21 i art.32 Protokołu nr 4 dotyczącego definicji produktu pochodzącego i metod współpracy administracyjnej stanowiącego załącznik do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi/Dz.U. nr 104 poz.662/ § 206 ust.1 pkt.4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 października 1999r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych/Dz.U. nr 104 poz.1193/ uznał zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej długu celnego i określił kwotę długu celnego na kwotę 2567,50 zł.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż polskie władze celne zwróciły się do francuskich władz celnych, będących władzami kraju eksportu, z prośbą o przeprowadzenie weryfikacji deklaracji francuskiego eksportera o pochodzeniu odzieży z Unii Europejskiej, znajdującej się na rachunku nr [...] z dnia [...] przedłożonym przez stronę do zgłoszenia celnego. Pismem z dnia 20 czerwca 2001 r. francuskie władze celne poinformowały, że towar opisany na fakturze nie może być uznany za pochodzący w rozumieniu obowiązującej umowy międzynarodowej Układ Europejski. Faktura ta nie może być w związku z tym uznana za prawidłowy dowód preferencyjnego pochodzenia towarów dla celów stosowania stawek celnych obniżonych.

Przy ocenie dokumentów pochodzenia towarów jedynymi wiarygodnymi informacjami dla władz celnych kraju importera są informacje uzyskane od administracji celnej kraju eksportującego. Uzyskanie od władz celnych kraju eksportu informacji przeczących deklaracjom polskiego importera o pochodzeniu towaru, złożonym w momencie zgłaszania towaru do obrotu na polskim obszarze celnym wywołuje ten skutek, że towary te nie mogą skorzystać z preferencyjnego traktowania w obrocie handlowym z zagranicą.

Odzież znajduje się w załączniku nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. W myśl tego rozporządzenia pochodzenie towarów objętych wykazem nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Zgodnie z § 13 rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które spełnia łącznie następujące warunki:

1 .zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia;

2 zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem, w szczególności:

a) dane nadawcy lub osoby wywożącej towar,

b) określenie rodzaju towaru,

c) masę brutto lub netto towaru.

3. poświadcza, że towar którego dotyczy pochodzi z określonego kraju. Świadectwo pochodzenia prawidłowo wystawione w kraju, z którego dokonano wywozu towaru, jest uznawane przez organ celny za dowód pochodzenia towaru.

Podstawę zastosowania na przedmiotowy towar konwencyjnej stawki celnej stanowiło załączone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia nr [...] , które wskazuje Francję jako kraj pochodzenia przedmiotowej odzieży. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak sentencji decyzji.

Odwołanie od wymienionej decyzji złożyli J. M. i S. K. podnosząc, iż skoro pochodzenie towarów objętych wykazem nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia urząd celny nie miał prawa przyjąć zgłoszenia celnego. Zaskarżona decyzja naraża ich na duże straty. W konkluzji odwołujący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezes Głównego Urzędu Ceł na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926) w związku z art. 13 § 1 i § 4, art. 85 § 1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r.-Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, póz. 117 z poźn. zm.), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej oraz ust. 2 części "A" postanowień wstępnych do Taryfy celnej (Dz.U. z 1999r. Nr 107, póz. 1217), § 11 ust. 1 i 2, § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dn.15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. nr 130 póz. 851), art. 13, 16 i 32 Protokołu 4 Układu Europejskiego zmienionego Porozumieniem między Rzeczypospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi, podpisanym w Brukseli dnia 24 czerwca 1997r. (załącznik do Dz.U. z 1997r. Nr 104, póz. 662 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż organ I instancji dokonał kontroli zgłoszenia celnego SAD zgodnie z art. 83 § 1 Kodeksu celnego. W ramach tej kontroli organ celny zwrócił się do Głównego Urzędu Ceł o przekazanie, w trybie art. 32 Protokołu 4 UE, deklaracji o pochodzeniu odzieży z Unii Europejskiej sporządzonej na fakturze nr [...] do zweryfikowania przez upoważnione do tego francuskie władze celne. Francuskie władze celne poinformowały, że towar objęty deklaracją eksportera na fakturze nr [...] nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu postanowień Protokołu 4 UE. Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. miał więc podstawy prawne do uznania, że zadeklarowane w zgłoszeniu celnym preferencyjne pochodzenie towaru, potwierdzone deklaracją na fakturze, nie odpowiadało rzeczywistości. Uzasadniało to wszczęcie postępowania i korektę kwoty długu celnego.

Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. oraz postanowienia art. 13 i 16 Protokołu 4 Układu Europejskiego wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych obniżonych w przypadku jednoczesnego spełnienia następujących warunków:

- towar pochodzi z obszaru Unii Europejskiej w rozumieniu postanowień Protokołu 4 UE,

- pochodzenie towaru zostało udokumentowane w sposób określony w Protokole 4 Układu Europejskiego,

- został spełniony warunek bezpośredniego przywozu towaru do Polski.

Niezachowanie nawet jednego z tych warunków uniemożliwia zastosowanie stawki celnej obniżonej UE.

Stosownie do przepisów art. 16 Protokołu 4 Układu Europejskiego, produkty pochodzące ze Wspólnoty Europejskiej korzystają w imporcie do Polski z postanowień Umowy pod warunkiem przedłożenia, jako dowodu pochodzenia,

a/ świadectwa przewozowego EUR 1 lub

b/ deklaracji złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym.

Uzyskane w drodze współpracy administracyjnej ustalenia francuskich władz celnych, iż opisana na fakturze odzież używana nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu przepisów części II Protokołu 4 Układu Europejskiego spowodowały brak możliwości uwzględnienia dla wymiaru cła stawki celnej obniżonej, ze względu na naruszenie przepisów wymienionej umowy. Weryfikacja dowiodła, że towar nie ma preferencyjnego unijnego pochodzenia, nie może więc korzystać w obrocie handlowym pomiędzy Polską i Unią Europejską z postanowień umowy międzynarodowej i winien zostać dopuszczony do obrotu na zasadach ogólnych.

W myśl art.19 § 1 Kodeksu celnego ustalenie pochodzenia towarów dokonywane jest przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towaru. Zgodnie zaś z treścią § 11 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. pochodzenie towarów wymienionych w wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Odzież używana jako objęta sekcją XI taryfy celnej została wymieniona w wykazie nr 3 i jej pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Odwołujący złożył świadectwo pochodzenia nr [...] z dnia [...] , spełniające wymogi § 13 rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. Organ I instancji prawidłowo więc zastosował konwencyjną stawkę celną.

Na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] dokonanego przez J. M. i S. K. - wspólników spółki cywilnej A. Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. objął procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym odzież używaną importowaną z Francji kod PCN 63090000. Zgodnie z deklaracją strony zastosowano stawkę celną preferencyjną.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. na podstawie art.207 ustawy z dnia 29.08.1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926); art.13 §1 i §3 pkt.2, art.15 §1 pkt.1,art.65 §4 pkt.2 lit.b, art.83 §1, art.85 §1, art.209 §1 pkt.1 i §2, art.222 §1, art.262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku - Kodeks Celny (Dz.U. Nr 23 poz. 117 z póź. zm.); ust.1 lita i ust.2 lit. a i b Części Pierwszej "Postanowienia wstępne" (dot. stawek celnych) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 roku w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz.U. Nr 158 poz. 1036 z póź. zm.); - §11 i §13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 roku w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalenia niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. Nr 130 poz. 851 z późniejszymi zmianami); art.16, art.21,art.32 Protokołu Nr 4 dotyczącego definicji pojęcia produktu pochodzącego i metod współpracy administracyjnej stanowiącego załącznik do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z drugiej strony (Dz.U. Nr 104 poz. 662 z póź. zm.); §166 ust.1 pkt 4 zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 23 września 1997 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych ( M.P. Nr 72 poz. 690) uznał zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej długu celnego i określił kwotę długu celnego na kwotę 1561,80 zł.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż polskie władze celne zwróciły się do francuskich władz celnych, będących władzami kraju eksportu, z prośbą o przeprowadzenie weryfikacji deklaracji francuskiego eksportera o pochodzeniu odzieży z Unii Europejskiej, znajdującej się na rachunku nr [...] z dnia [...] przedłożonym przez stronę do zgłoszenia celnego. Pismem z dnia 20 czerwca 2001 r. francuskie władze celne poinformowały, że towar opisany na fakturze nie może być uznany za pochodzący w rozumieniu obowiązującej umowy międzynarodowej Układ Europejski. Faktura ta nie może być w związku z tym uznana za prawidłowy dowód preferencyjnego pochodzenia towarów dla celów stosowania stawek celnych obniżonych.

Przy ocenie dokumentów pochodzenia towarów jedynymi wiarygodnymi informacjami dla władz celnych kraju importera są informacje uzyskane od administracji celnej kraju eksportującego. Uzyskanie od władz celnych kraju eksportu informacji przeczących deklaracjom polskiego importera o pochodzeniu towaru, złożonym w momencie zgłaszania towaru do obrotu na polskim obszarze celnym wywołuje ten skutek, że towary te nie mogą skorzystać z preferencyjnego traktowania w obrocie handlowym z zagranicą.

Odzież znajduje się w załączniku nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. W myśl tego rozporządzenia pochodzenie towarów objętych wykazem nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Zgodnie z § 13 rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które spełnia łącznie następujące warunki:

1 .zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia;

2 zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem, w szczególności:

a) dane nadawcy lub osoby wywożącej towar,

b) określenie rodzaju towaru,

c) masę brutto lub netto towaru.

3. poświadcza, że towar którego dotyczy pochodzi z określonego kraju. Świadectwo pochodzenia prawidłowo wystawione w kraju, z którego dokonano wywozu towaru, jest uznawane przez organ celny za dowód pochodzenia towaru.

Podstawę zastosowania na przedmiotowy towar konwencyjnej stawki celnej stanowiło załączone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia nr [...] , które wskazuje Francję jako kraj pochodzenia przedmiotowej odzieży. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak sentencji decyzji.

Odwołanie od wymienionej decyzji złożyli J. M. i S. K. podnosząc, iż jest ona krzywdząca gdyż należności celne stanowią znaczną wartość dochodów uzyskanych ze sprzedaży importowanej odzieży. Organ administracji naruszył nadto przepisy art.16-19 i 20 Kodeksu celnego oraz przepisy art.120,121 § 1, 123, 124 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W konkluzji wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania./

Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] nr [...] .

W uzasadnieniu stwierdzono, iż organ I instancji dokonał kontroli zgłoszenia celnego SAD zgodnie z art. 83 § 1 Kodeksu celnego. W ramach tej kontroli organ celny zwrócił się do Głównego Urzędu Ceł o przekazanie, w trybie art. 32 Protokołu 4 UE, deklaracji o pochodzeniu odzieży z Unii Europejskiej sporządzonej na fakturze nr [...] do zweryfikowania przez upoważnione do tego francuskie władze celne. Francuskie władze celne poinformowały, że towar objęty deklaracją eksportera na fakturze nr [...] nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu postanowień Protokołu 4 UE. Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. miał więc podstawy prawne do uznania, że zadeklarowane w zgłoszeniu celnym preferencyjne pochodzenie towaru, potwierdzone deklaracją na fakturze, nie odpowiadało rzeczywistości. Uzasadniało to wszczęcie postępowania i korektę kwoty długu celnego.

Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. oraz postanowienia art. 13 i 16 Protokołu 4 Układu Europejskiego wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych obniżonych w przypadku jednoczesnego spełnienia następujących warunków:

- towar pochodzi z obszaru Unii Europejskiej w rozumieniu postanowień Protokołu 4 UE,

- pochodzenie towaru zostało udokumentowane w sposób określony w Protokole 4 Układu Europejskiego,

- został spełniony warunek bezpośredniego przywozu towaru do Polski.

Niezachowanie nawet jednego z tych warunków uniemożliwia zastosowanie stawki celnej obniżonej UE.

Stosownie do przepisów art. 16 Protokołu 4 Układu Europejskiego, produkty pochodzące ze Wspólnoty Europejskiej korzystają w imporcie do Polski z postanowień Umowy pod warunkiem przedłożenia, jako dowodu pochodzenia,

a/ świadectwa przewozowego EUR 1 lub

b/ deklaracji złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym.

Uzyskane w drodze współpracy administracyjnej ustalenia francuskich władz celnych, iż opisana na fakturze odzież używana nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu przepisów części II Protokołu 4 Układu Europejskiego spowodowały brak możliwości uwzględnienia dla wymiaru cła stawki celnej obniżonej, ze względu na naruszenie przepisów wymienionej umowy. Weryfikacja dowiodła, że towar nie ma preferencyjnego unijnego pochodzenia, nie może więc korzystać w obrocie handlowym pomiędzy Polską i Unią Europejską z postanowień umowy międzynarodowej i winien zostać dopuszczony do obrotu na zasadach ogólnych.

W myśl art.19 § 1 Kodeksu celnego ustalenie pochodzenia towarów dokonywane jest przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towaru. Zgodnie zaś z treścią § 11 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. pochodzenie towarów wymienionych w wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Odzież używana jako objęta sekcją XI taryfy celnej została wymieniona w wykazie nr 3 i jej pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Odwołujący złożył świadectwo pochodzenia nr [...] z dnia [...] , spełniające wymogi § 13 rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. Organ I instancji prawidłowo więc zastosował konwencyjną stawkę celną.

Na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] dokonanego przez J. M. i S. K. - wspólników spółki cywilnej A. Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. objął procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym odzież używaną importowaną z Francji kod PCN 63090000. Zgodnie z deklaracją strony zastosowano stawkę celną preferencyjną.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. na podstawie art.207 ustawy z dnia 29.08.1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926); art.13 §1 i §3 pkt.2, art.15 §1 pkt.1,art.65 §4 pkt.2 lit.b, art.83 §1, art.85 §1, art.209 §1 pkt.1 i §2, art.222 §1, art.262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku - Kodeks Celny (Dz.U. Nr 23 poz. 117 z póź. zm.); ust.1 lita i ust.2 lit. a i b Części Pierwszej "Postanowienia wstępne" (dot. stawek celnych) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 roku w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz.U. Nr 158 poz. 1036 z póź. zm.); - §11 i §13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 roku w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalenia niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. Nr 130 poz. 851 z późniejszymi zmianami); art.16, art.21,art.32 Protokołu Nr 4 dotyczącego definicji pojęcia produktu pochodzącego i metod współpracy administracyjnej stanowiącego załącznik do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z drugiej strony (Dz.U. Nr 104 poz. 662 z póź. zm.); §166 ust.1 pkt 4 zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 23 września 1997 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych ( M.P. Nr 72 poz. 690) uznał zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej długu celnego i określił kwotę długu celnego na kwotę 2199,90 zł.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż polskie władze celne zwróciły się do francuskich władz celnych, będących władzami kraju eksportu, z prośbą o przeprowadzenie weryfikacji deklaracji francuskiego eksportera o pochodzeniu odzieży z Unii Europejskiej, znajdującej się na rachunku nr [...] z dnia [...] przedłożonym przez stronę do zgłoszenia celnego. Pismem z dnia 20 czerwca 2001 r. francuskie władze celne poinformowały, że towar opisany na fakturze nie może być uznany za pochodzący w rozumieniu obowiązującej umowy międzynarodowej Układ Europejski. Faktura ta nie może być w związku z tym uznana za prawidłowy dowód preferencyjnego pochodzenia towarów dla celów stosowania stawek celnych obniżonych.

Przy ocenie dokumentów pochodzenia towarów jedynymi wiarygodnymi informacjami dla władz celnych kraju importera są informacje uzyskane od administracji celnej kraju eksportującego. Uzyskanie od władz celnych kraju eksportu informacji przeczących deklaracjom polskiego importera o pochodzeniu towaru, złożonym w momencie zgłaszania towaru do obrotu na polskim obszarze celnym wywołuje ten skutek, że towary te nie mogą skorzystać z preferencyjnego traktowania w obrocie handlowym z zagranicą.

Odzież znajduje się w załączniku nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. W myśl tego rozporządzenia pochodzenie towarów objętych wykazem nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Zgodnie z § 13 rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które spełnia łącznie następujące warunki:

1 .zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia;

2 zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem, w szczególności:

a) dane nadawcy lub osoby wywożącej towar,

b) określenie rodzaju towaru,

c) masę brutto lub netto towaru.

3. poświadcza, że towar którego dotyczy pochodzi z określonego kraju. Świadectwo pochodzenia prawidłowo wystawione w kraju, z którego dokonano wywozu towaru, jest uznawane przez organ celny za dowód pochodzenia towaru.

Podstawę zastosowania na przedmiotowy towar konwencyjnej stawki celnej stanowiło załączone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia nr [...] , które wskazuje Francję jako kraj pochodzenia przedmiotowej odzieży. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak sentencji decyzji.

Odwołanie od wymienionej decyzji złożyli J. M. i S. K. podnosząc, iż jest ona krzywdząca gdyż należności celne stanowią znaczną wartość dochodów uzyskanych ze sprzedaży importowanej odzieży. Organ administracji naruszył nadto przepisy art.16-19 i 20 Kodeksu celnego oraz przepisy art.120,121 § 1, 123, 124 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W konkluzji wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania./

Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] nr [...] .

W uzasadnieniu stwierdzono, iż organ I instancji dokonał kontroli zgłoszenia celnego SAD zgodnie z art. 83 § 1 Kodeksu celnego. W ramach tej kontroli organ celny zwrócił się do Głównego Urzędu Ceł o przekazanie, w trybie art. 32 Protokołu 4 UE, deklaracji o pochodzeniu odzieży z Unii Europejskiej sporządzonej na fakturze nr [...] do zweryfikowania przez upoważnione do tego francuskie władze celne. Francuskie władze celne poinformowały, że towar objęty deklaracją eksportera na fakturze nr [...] nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu postanowień Protokołu 4 UE. Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. miał więc podstawy prawne do uznania, że zadeklarowane w zgłoszeniu celnym preferencyjne pochodzenie towaru, potwierdzone deklaracją na fakturze, nie odpowiadało rzeczywistości. Uzasadniało to wszczęcie postępowania i korektę kwoty długu celnego.

Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. oraz postanowienia art. 13 i 16 Protokołu 4 Układu Europejskiego wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych obniżonych w przypadku jednoczesnego spełnienia następujących warunków:

- towar pochodzi z obszaru Unii Europejskiej w rozumieniu postanowień Protokołu 4 UE,

- pochodzenie towaru zostało udokumentowane w sposób określony w Protokole 4 Układu Europejskiego,

- został spełniony warunek bezpośredniego przywozu towaru do Polski.

Niezachowanie nawet jednego z tych warunków uniemożliwia zastosowanie stawki celnej obniżonej UE.

Stosownie do przepisów art. 16 Protokołu 4 Układu Europejskiego, produkty pochodzące ze Wspólnoty Europejskiej korzystają w imporcie do Polski z postanowień Umowy pod warunkiem przedłożenia, jako dowodu pochodzenia,

a/ świadectwa przewozowego EUR 1 lub

b/ deklaracji złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym.

Uzyskane w drodze współpracy administracyjnej ustalenia francuskich władz celnych, iż opisana na fakturze odzież używana nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu przepisów części II Protokołu 4 Układu Europejskiego spowodowały brak możliwości uwzględnienia dla wymiaru cła stawki celnej obniżonej, ze względu na naruszenie przepisów wymienionej umowy. Weryfikacja dowiodła, że towar nie ma preferencyjnego unijnego pochodzenia, nie może więc korzystać w obrocie handlowym pomiędzy Polską i Unią Europejską z postanowień umowy międzynarodowej i winien zostać dopuszczony do obrotu na zasadach ogólnych.

W myśl art.19 § 1 Kodeksu celnego ustalenie pochodzenia towarów dokonywane jest przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towaru. Zgodnie zaś z treścią § 11 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. pochodzenie towarów wymienionych w wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Odzież używana jako objęta sekcją XI taryfy celnej została wymieniona w wykazie nr 3 i jej pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Odwołujący złożył świadectwo pochodzenia nr [...] z dnia [...] , spełniające wymogi § 13 rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. Organ I instancji prawidłowo więc zastosował konwencyjną stawkę celną.

Na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] dokonanego przez J. M. i S. K. - wspólników spółki cywilnej A. Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. objął procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym odzież używaną importowaną z Francji kod PCN 63090000. Zgodnie z deklaracją strony zastosowano stawkę celną preferencyjną.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. na podstawie art.207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa/Dz.U. nr 137 poz.926/, art.13 § 1 pkt.1 i § 3 pkt.2, art.15 § 1 pkt.1, art65 § 4 pkt.2b, art.83 § 1, art.85 § 1, art.209 § 1 pkt.1 i § 2, art.222 § 1, art.262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny/Dz.U. nr 23 poz.117 z późn. zm./, ustępu 1a./ i ustępu 2a./ i 2 b./ części pierwszej postanowień wstępnych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej/Dz.U. 107 poz.1217/, § 11 i § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalenia niepreferyncyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia/Dz.U. nr 130 poz.851 z późn. zm./, art.16, art.21 i art.32 Protokołu nr 4 dotyczącego definicji produktu pochodzącego i metod współpracy administracyjnej stanowiącego załącznik do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi/Dz.U. nr 104 poz.662/ § 206 ust.1 pkt.4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 października 1999r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych/Dz.U. nr 104 poz.1193/ uznał zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej długu celnego i określił kwotę długu celnego na kwotę 774,60 zł.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż polskie władze celne zwróciły się do francuskich władz celnych, będących władzami kraju eksportu, z prośbą o przeprowadzenie weryfikacji deklaracji francuskiego eksportera o pochodzeniu odzieży z Unii Europejskiej, znajdującej się na rachunku nr [...] z dnia [...] przedłożonym przez stronę do zgłoszenia celnego. Pismem z dnia 20 czerwca 2001 r. francuskie władze celne poinformowały, że towar opisany na fakturze nie może być uznany za pochodzący w rozumieniu obowiązującej umowy międzynarodowej Układ Europejski. Faktura ta nie może być w związku z tym uznana za prawidłowy dowód preferencyjnego pochodzenia towarów dla celów stosowania stawek celnych obniżonych.

Przy ocenie dokumentów pochodzenia towarów jedynymi wiarygodnymi informacjami dla władz celnych kraju importera są informacje uzyskane od administracji celnej kraju eksportującego. Uzyskanie od władz celnych kraju eksportu informacji przeczących deklaracjom polskiego importera o pochodzeniu towaru, złożonym w momencie zgłaszania towaru do obrotu na polskim obszarze celnym wywołuje ten skutek, że towary te nie mogą skorzystać z preferencyjnego traktowania w obrocie handlowym z zagranicą.

Odzież znajduje się w załączniku nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. W myśl tego rozporządzenia pochodzenie towarów objętych wykazem nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Zgodnie z § 13 rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które spełnia łącznie następujące warunki:

1 .zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia;

2 zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem, w szczególności:

a) dane nadawcy lub osoby wywożącej towar,

b) określenie rodzaju towaru,

c) masę brutto lub netto towaru.

3. poświadcza, że towar którego dotyczy pochodzi z określonego kraju. Świadectwo pochodzenia prawidłowo wystawione w kraju, z którego dokonano wywozu towaru, jest uznawane przez organ celny za dowód pochodzenia towaru.

Podstawę zastosowania na przedmiotowy towar konwencyjnej stawki celnej stanowiło załączone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia nr [...] , które wskazuje Francję jako kraj pochodzenia przedmiotowej odzieży. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak sentencji decyzji.

Odwołanie od wymienionej decyzji złożyli J. M. i S. K. podnosząc, iż jest ona krzywdząca gdyż należności celne stanowią znaczną wartość dochodów uzyskanych ze sprzedaży importowanej odzieży. Organ administracji naruszył nadto przepisy art.16-19 i 20 Kodeksu celnego oraz przepisy art.120,121 § 1, 123, 124 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W konkluzji wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] nr [...] .

W uzasadnieniu stwierdzono, iż organ I instancji dokonał kontroli zgłoszenia celnego SAD zgodnie z art. 83 § 1 Kodeksu celnego. W ramach tej kontroli organ celny zwrócił się do Głównego Urzędu Ceł o przekazanie, w trybie art. 32 Protokołu 4 UE, deklaracji o pochodzeniu odzieży z Unii Europejskiej sporządzonej na fakturze nr [...] do zweryfikowania przez upoważnione do tego francuskie władze celne. Francuskie władze celne poinformowały, że towar objęty deklaracją eksportera na fakturze nr [...] nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu postanowień Protokołu 4 UE. Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. miał więc podstawy prawne do uznania, że zadeklarowane w zgłoszeniu celnym preferencyjne pochodzenie towaru, potwierdzone deklaracją na fakturze, nie odpowiadało rzeczywistości. Uzasadniało to wszczęcie postępowania i korektę kwoty długu celnego.

Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. oraz postanowienia art. 13 i 16 Protokołu 4 Układu Europejskiego wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych obniżonych w przypadku jednoczesnego spełnienia następujących warunków:

- towar pochodzi z obszaru Unii Europejskiej w rozumieniu postanowień Protokołu 4 UE,

- pochodzenie towaru zostało udokumentowane w sposób określony w Protokole 4 Układu Europejskiego,

- został spełniony warunek bezpośredniego przywozu towaru do Polski.

Niezachowanie nawet jednego z tych warunków uniemożliwia zastosowanie stawki celnej obniżonej UE.

Stosownie do przepisów art. 16 Protokołu 4 Układu Europejskiego, produkty pochodzące ze Wspólnoty Europejskiej korzystają w imporcie do Polski z postanowień Umowy pod warunkiem przedłożenia, jako dowodu pochodzenia,

a/ świadectwa przewozowego EUR 1 lub

b/ deklaracji złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym.

Uzyskane w drodze współpracy administracyjnej ustalenia francuskich władz celnych, iż opisana na fakturze odzież używana nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu przepisów części II Protokołu 4 Układu Europejskiego spowodowały brak możliwości uwzględnienia dla wymiaru cła stawki celnej obniżonej, ze względu na naruszenie przepisów wymienionej umowy. Weryfikacja dowiodła, że towar nie ma preferencyjnego unijnego pochodzenia, nie może więc korzystać w obrocie handlowym pomiędzy Polską i Unią Europejską z postanowień umowy międzynarodowej i winien zostać dopuszczony do obrotu na zasadach ogólnych.

W myśl art.19 § 1 Kodeksu celnego ustalenie pochodzenia towarów dokonywane jest przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towaru. Zgodnie zaś z treścią § 11 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. pochodzenie towarów wymienionych w wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Odzież używana jako objęta sekcją XI taryfy celnej została wymieniona w wykazie nr 3 i jej pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Odwołujący złożył świadectwo pochodzenia nr [...] z dnia [...] , spełniające wymogi § 13 rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. Organ I instancji prawidłowo więc zastosował konwencyjną stawkę celną.

Na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] dokonanego przez J. M. i S. K. - wspólników spółki cywilnej A. Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. objął procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym odzież używaną importowaną z Francji kod PCN 63090000. Zgodnie z deklaracją strony zastosowano stawkę celną preferencyjną.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. na podstawie art.207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa/Dz.U. nr 137 poz.926/, art.13 § 1 pkt.1 i § 3 pkt.2, art.15 § 1 pkt.1, art65 § 4 pkt.2b, art.83 § 1, art.85 § 1, art.209 § 1 pkt.1 i § 2, art.222 § 1, art.262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny/Dz.U. nr 23 poz.117 z późn. zm./, ustępu 1a./ i ustępu 2a./ i 2 b./ części pierwszej postanowień wstępnych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej/Dz.U. 107 poz.1217/, § 11 i § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalenia niepreferyncyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia/Dz.U. nr 130 poz.851 z późn. zm./, art.16, art.21 i art.32 Protokołu nr 4 dotyczącego definicji produktu pochodzącego i metod współpracy administracyjnej stanowiącego załącznik do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi/Dz.U. nr 104 poz.662/ § 206 ust.1 pkt.4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 października 1999r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych/Dz.U. nr 104 poz.1193/ uznał zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej długu celnego i określił kwotę długu celnego na kwotę 2061,20 zł.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż polskie władze celne zwróciły się do francuskich władz celnych, będących władzami kraju eksportu, z prośbą o przeprowadzenie weryfikacji deklaracji francuskiego eksportera o pochodzeniu odzieży z Unii Europejskiej, znajdującej się na rachunku nr [...] z dnia [...] przedłożonym przez stronę do zgłoszenia celnego. Pismem z dnia 20 czerwca 2001 r. francuskie władze celne poinformowały, że towar opisany na fakturze nie może być uznany za pochodzący w rozumieniu obowiązującej umowy międzynarodowej Układ Europejski. Faktura ta nie może być w związku z tym uznana za prawidłowy dowód preferencyjnego pochodzenia towarów dla celów stosowania stawek celnych obniżonych.

Przy ocenie dokumentów pochodzenia towarów jedynymi wiarygodnymi informacjami dla władz celnych kraju importera są informacje uzyskane od administracji celnej kraju eksportującego. Uzyskanie od władz celnych kraju eksportu informacji przeczących deklaracjom polskiego importera o pochodzeniu towaru, złożonym w momencie zgłaszania towaru do obrotu na polskim obszarze celnym wywołuje ten skutek, że towary te nie mogą skorzystać z preferencyjnego traktowania w obrocie handlowym z zagranicą.

Odzież znajduje się w załączniku nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. W myśl tego rozporządzenia pochodzenie towarów objętych wykazem nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Zgodnie z § 13 rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które spełnia łącznie następujące warunki:

1 .zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia;

2 zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem, w szczególności:

a) dane nadawcy lub osoby wywożącej towar,

b) określenie rodzaju towaru,

c) masę brutto lub netto towaru.

3. poświadcza, że towar którego dotyczy pochodzi z określonego kraju. Świadectwo pochodzenia prawidłowo wystawione w kraju, z którego dokonano wywozu towaru, jest uznawane przez organ celny za dowód pochodzenia towaru.

Podstawę zastosowania na przedmiotowy towar konwencyjnej stawki celnej stanowiło załączone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia nr [...] , które wskazuje Francję jako kraj pochodzenia przedmiotowej odzieży. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak sentencji decyzji.

Odwołanie od wymienionej decyzji złożyli J. M. i S. K. podnosząc, iż jest ona krzywdząca gdyż należności celne stanowią znaczną wartość dochodów uzyskanych ze sprzedaży importowanej odzieży. Organ administracji naruszył nadto przepisy art.16-19 i 20 Kodeksu celnego oraz przepisy art.120,121 § 1, 123, 124 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W konkluzji wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania./

Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] nr [...] .

W uzasadnieniu stwierdzono, iż organ I instancji dokonał kontroli zgłoszenia celnego SAD zgodnie z art. 83 § 1 Kodeksu celnego. W ramach tej kontroli organ celny zwrócił się do Głównego Urzędu Ceł o przekazanie, w trybie art. 32 Protokołu 4 UE, deklaracji o pochodzeniu odzieży z Unii Europejskiej sporządzonej na fakturze nr [...] do zweryfikowania przez upoważnione do tego francuskie władze celne. Francuskie władze celne poinformowały, że towar objęty deklaracją eksportera na fakturze nr [...] nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu postanowień Protokołu 4 UE. Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. miał więc podstawy prawne do uznania, że zadeklarowane w zgłoszeniu celnym preferencyjne pochodzenie towaru, potwierdzone deklaracją na fakturze, nie odpowiadało rzeczywistości. Uzasadniało to wszczęcie postępowania i korektę kwoty długu celnego.

Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. oraz postanowienia art. 13 i 16 Protokołu 4 Układu Europejskiego wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych obniżonych w przypadku jednoczesnego spełnienia następujących warunków:

- towar pochodzi z obszaru Unii Europejskiej w rozumieniu postanowień Protokołu 4 UE,

- pochodzenie towaru zostało udokumentowane w sposób określony w Protokole 4 Układu Europejskiego,

- został spełniony warunek bezpośredniego przywozu towaru do Polski.

Niezachowanie nawet jednego z tych warunków uniemożliwia zastosowanie stawki celnej obniżonej UE.

Stosownie do przepisów art. 16 Protokołu 4 Układu Europejskiego, produkty pochodzące ze Wspólnoty Europejskiej korzystają w imporcie do Polski z postanowień Umowy pod warunkiem przedłożenia, jako dowodu pochodzenia,

a/ świadectwa przewozowego EUR 1 lub

b/ deklaracji złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym.

Uzyskane w drodze współpracy administracyjnej ustalenia francuskich władz celnych, iż opisana na fakturze odzież używana nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu przepisów części II Protokołu 4 Układu Europejskiego spowodowały brak możliwości uwzględnienia dla wymiaru cła stawki celnej obniżonej, ze względu na naruszenie przepisów wymienionej umowy. Weryfikacja dowiodła, że towar nie ma preferencyjnego unijnego pochodzenia, nie może więc korzystać w obrocie handlowym pomiędzy Polską i Unią Europejską z postanowień umowy międzynarodowej i winien zostać dopuszczony do obrotu na zasadach ogólnych.

W myśl art.19 § 1 Kodeksu celnego ustalenie pochodzenia towarów dokonywane jest przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towaru. Zgodnie zaś z treścią § 11 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. pochodzenie towarów wymienionych w wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Odzież używana jako objęta sekcją XI taryfy celnej została wymieniona w wykazie nr 3 i jej pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Odwołujący złożył świadectwo pochodzenia nr [...] z dnia [...] , spełniające wymogi § 13 rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. Organ I instancji prawidłowo więc zastosował konwencyjną stawkę celną.

Na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] dokonanego przez J. M. i S. K. - wspólników spółki cywilnej A. Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. objął procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym odzież używaną importowaną z Francji kod PCN 63090000. Zgodnie z deklaracją strony zastosowano stawkę celną preferencyjną.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. na podstawie art.207 ustawy z dnia 29.08.1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926); art.13 §1 i §3 pkt.2, art.15 §1 pkt.1,art.65 §4 pkt.2 lit.b, art.83 §1, art.85 §1, art.209 §1 pkt.1 i §2, art.222 §1, art.262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku - Kodeks Celny (Dz.U. Nr 23 poz. 117 z póź. zm.); ust.1 lita i ust.2 lit. a i b Części Pierwszej "Postanowienia wstępne" (dot. stawek celnych) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 roku w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz.U. Nr 158 poz. 1036 z póź. zm.); - §11 i §13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 roku w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalenia niepreferyncyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. Nr 130 poz. 851 z późniejszymi zmianami); art.16, art.21,art.32 Protokołu Nr 4 dotyczącego definicji pojęcia produktu pochodzącego i metod współpracy administracyjnej stanowiącego załącznik do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z drugiej strony (Dz.U. Nr 104 poz. 662 z póź. zm.); §166 ust.1 pkt 4 zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 23 września 1997 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych ( M.P. Nr 72 poz. 690) uznał zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej długu celnego i określił kwotę długu celnego na kwotę 3611 zł.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż polskie władze celne zwróciły się do francuskich władz celnych, będących władzami kraju eksportu, z prośbą o przeprowadzenie weryfikacji deklaracji francuskiego eksportera o pochodzeniu odzieży z Unii Europejskiej, znajdującej się na rachunku nr [...] z dnia [...] przedłożonym przez stronę do zgłoszenia celnego. Pismem z dnia 20 czerwca 2001 r. francuskie władze celne poinformowały, że towar opisany na fakturze nie może być uznany za pochodzący w rozumieniu obowiązującej umowy międzynarodowej Układ Europejski. Faktura ta nie może być w związku z tym uznana za prawidłowy dowód preferencyjnego pochodzenia towarów dla celów stosowania stawek celnych obniżonych.

Przy ocenie dokumentów pochodzenia towarów jedynymi wiarygodnymi informacjami dla władz celnych kraju importera są informacje uzyskane od administracji celnej kraju eksportującego. Uzyskanie od władz celnych kraju eksportu informacji przeczących deklaracjom polskiego importera o pochodzeniu towaru, złożonym w momencie zgłaszania towaru do obrotu na polskim obszarze celnym wywołuje ten skutek, że towary te nie mogą skorzystać z preferencyjnego traktowania w obrocie handlowym z zagranicą.

Odzież znajduje się w załączniku nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. W myśl tego rozporządzenia pochodzenie towarów objętych wykazem nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Zgodnie z § 13 rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które spełnia łącznie następujące warunki:

1 .zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia;

2 zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem, w szczególności:

a) dane nadawcy lub osoby wywożącej towar,

b) określenie rodzaju towaru,

c) masę brutto lub netto towaru.

3. poświadcza, że towar którego dotyczy pochodzi z określonego kraju. Świadectwo pochodzenia prawidłowo wystawione w kraju, z którego dokonano wywozu towaru, jest uznawane przez organ celny za dowód pochodzenia towaru.

Podstawę zastosowania na przedmiotowy towar konwencyjnej stawki celnej stanowiło załączone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia nr [...] , które wskazuje Francję jako kraj pochodzenia przedmiotowej odzieży. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak sentencji decyzji.

Odwołanie od wymienionej decyzji złożyli J. M. i S. K. podnosząc, iż jest ona krzywdząca gdyż należności celne stanowią znaczną wartość dochodów uzyskanych ze sprzedaży importowanej odzieży. Organ administracji naruszył nadto przepisy art.16-19 i 20 Kodeksu celnego oraz przepisy art.120,121 § 1, 123, 124 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W konkluzji wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania./

Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] nr [...] .

W uzasadnieniu stwierdzono, iż organ I instancji dokonał kontroli zgłoszenia celnego SAD zgodnie z art. 83 § 1 Kodeksu celnego. W ramach tej kontroli organ celny zwrócił się do Głównego Urzędu Ceł o przekazanie, w trybie art. 32 Protokołu 4 UE, deklaracji o pochodzeniu odzieży z Unii Europejskiej sporządzonej na fakturze nr [...] do zweryfikowania przez upoważnione do tego francuskie władze celne. Francuskie władze celne poinformowały, że towar objęty deklaracją eksportera na fakturze nr [...] nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu postanowień Protokołu 4 UE. Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. miał więc podstawy prawne do uznania, że zadeklarowane w zgłoszeniu celnym preferencyjne pochodzenie towaru, potwierdzone deklaracją na fakturze, nie odpowiadało rzeczywistości. Uzasadniało to wszczęcie postępowania i korektę kwoty długu celnego.

Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. oraz postanowienia art. 13 i 16 Protokołu 4 Układu Europejskiego wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych obniżonych w przypadku jednoczesnego spełnienia następujących warunków:

- towar pochodzi z obszaru Unii Europejskiej w rozumieniu postanowień Protokołu 4 UE,

- pochodzenie towaru zostało udokumentowane w sposób określony w Protokole 4 Układu Europejskiego,

- został spełniony warunek bezpośredniego przywozu towaru do Polski.

Niezachowanie nawet jednego z tych warunków uniemożliwia zastosowanie stawki celnej obniżonej UE.

Stosownie do przepisów art. 16 Protokołu 4 Układu Europejskiego, produkty pochodzące ze Wspólnoty Europejskiej korzystają w imporcie do Polski z postanowień Umowy pod warunkiem przedłożenia, jako dowodu pochodzenia,

a/ świadectwa przewozowego EUR 1 lub

b/ deklaracji złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym.

Uzyskane w drodze współpracy administracyjnej ustalenia francuskich władz celnych, iż opisana na fakturze odzież używana nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu przepisów części II Protokołu 4 Układu Europejskiego spowodowały brak możliwości uwzględnienia dla wymiaru cła stawki celnej obniżonej, ze względu na naruszenie przepisów wymienionej umowy. Weryfikacja dowiodła, że towar nie ma preferencyjnego unijnego pochodzenia, nie może więc korzystać w obrocie handlowym pomiędzy Polską i Unią Europejską z postanowień umowy międzynarodowej i winien zostać dopuszczony do obrotu na zasadach ogólnych.

W myśl art.19 § 1 Kodeksu celnego ustalenie pochodzenia towarów dokonywane jest przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towaru. Zgodnie zaś z treścią § 11 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. pochodzenie towarów wymienionych w wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Odzież używana jako objęta sekcją XI taryfy celnej została wymieniona w wykazie nr 3 i jej pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Odwołujący złożył świadectwo pochodzenia nr [...] z dnia [...] , spełniające wymogi § 13 rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. Organ I instancji prawidłowo więc zastosował konwencyjną stawkę celną.

Na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] dokonanego przez J. M. i S. K. - wspólników spółki cywilnej A. Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. objął procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym odzież używaną importowaną z Francji kod PCN 63090000. Zgodnie z deklaracją strony zastosowano stawkę celną preferencyjną.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. na podstawie art.207 ustawy z dnia 29.08.1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926); art.13 §1 i §3 pkt.2, art.15 §1 pkt.1,art.65 §4 pkt.2 lit.b, art.83 §1, art.85 §1, art.209 §1 pkt.1 i §2, art.222 §1, art.262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku - Kodeks Celny (Dz.U. Nr 23 poz. 117 z póź. zm.); ust.1 lita i ust.2 lit. a i b Części Pierwszej "Postanowienia wstępne" (dot. stawek celnych) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 roku w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz.U. Nr 158 poz. 1036 z póź. zm.); - §11 i §13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 roku w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalenia niepreferyncyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. Nr 130 poz. 851 z późniejszymi zmianami); art.16, art.21,art.32 Protokołu Nr 4 dotyczącego definicji pojęcia produktu pochodzącego i metod współpracy administracyjnej stanowiącego załącznik do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z drugiej strony (Dz.U. Nr 104 poz. 662 z póź. zm.); §166 ust.1 pkt 4 zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 23 września 1997 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych ( M.P. Nr 72 poz. 690) uznał zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej długu celnego i określił kwotę długu celnego na kwotę 2758,90 zł.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż polskie władze celne zwróciły się do francuskich władz celnych, będących władzami kraju eksportu, z prośbą o przeprowadzenie weryfikacji deklaracji francuskiego eksportera o pochodzeniu odzieży z Unii Europejskiej, znajdującej się na rachunku nr [...] z dnia [...] przedłożonym przez stronę do zgłoszenia celnego. Pismem z dnia 20 czerwca 2001 r. francuskie władze celne poinformowały, że towar opisany na fakturze nie może być uznany za pochodzący w rozumieniu obowiązującej umowy międzynarodowej Układ Europejski. Faktura ta nie może być w związku z tym uznana za prawidłowy dowód preferencyjnego pochodzenia towarów dla celów stosowania stawek celnych obniżonych.

Przy ocenie dokumentów pochodzenia towarów jedynymi wiarygodnymi informacjami dla władz celnych kraju importera są informacje uzyskane od administracji celnej kraju eksportującego. Uzyskanie od władz celnych kraju eksportu informacji przeczących deklaracjom polskiego importera o pochodzeniu towaru, złożonym w momencie zgłaszania towaru do obrotu na polskim obszarze celnym wywołuje ten skutek, że towary te nie mogą skorzystać z preferencyjnego traktowania w obrocie handlowym z zagranicą.

Odzież znajduje się w załączniku nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. W myśl tego rozporządzenia pochodzenie towarów objętych wykazem nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Zgodnie z § 13 rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które spełnia łącznie następujące warunki:

1 .zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia;

2 zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem, w szczególności:

a) dane nadawcy lub osoby wywożącej towar,

b) określenie rodzaju towaru,

c) masę brutto lub netto towaru.

3. poświadcza, że towar którego dotyczy pochodzi z określonego kraju. Świadectwo pochodzenia prawidłowo wystawione w kraju, z którego dokonano wywozu towaru, jest uznawane przez organ celny za dowód pochodzenia towaru.

Podstawę zastosowania na przedmiotowy towar konwencyjnej stawki celnej stanowiło załączone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia nr [...] , które wskazuje Francję jako kraj pochodzenia przedmiotowej odzieży. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak sentencji decyzji.

Odwołanie od wymienionej decyzji złożyli J. M. i S. K. podnosząc, iż jest ona krzywdząca gdyż należności celne stanowią znaczną wartość dochodów uzyskanych ze sprzedaży importowanej odzieży. Organ administracji naruszył nadto przepisy art.16-19 i 20 Kodeksu celnego oraz przepisy art.120,121 § 1, 123, 124 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W konkluzji wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania./

Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] nr [...] .

W uzasadnieniu stwierdzono, iż organ I instancji dokonał kontroli zgłoszenia celnego SAD zgodnie z art. 83 § 1 Kodeksu celnego. W ramach tej kontroli organ celny zwrócił się do Głównego Urzędu Ceł o przekazanie, w trybie art. 32 Protokołu 4 UE, deklaracji o pochodzeniu odzieży z Unii Europejskiej sporządzonej na fakturze nr [...] do zweryfikowania przez upoważnione do tego francuskie władze celne. Francuskie władze celne poinformowały, że towar objęty deklaracją eksportera na fakturze nr [...] nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu postanowień Protokołu 4 UE. Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. miał więc podstawy prawne do uznania, że zadeklarowane w zgłoszeniu celnym preferencyjne pochodzenie towaru, potwierdzone deklaracją na fakturze, nie odpowiadało rzeczywistości. Uzasadniało to wszczęcie postępowania i korektę kwoty długu celnego.

Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. oraz postanowienia art. 13 i 16 Protokołu 4 Układu Europejskiego wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych obniżonych w przypadku jednoczesnego spełnienia następujących warunków:

- towar pochodzi z obszaru Unii Europejskiej w rozumieniu postanowień Protokołu 4 UE,

- pochodzenie towaru zostało udokumentowane w sposób określony w Protokole 4 Układu Europejskiego,

- został spełniony warunek bezpośredniego przywozu towaru do Polski.

Niezachowanie nawet jednego z tych warunków uniemożliwia zastosowanie stawki celnej obniżonej UE.

Stosownie do przepisów art. 16 Protokołu 4 Układu Europejskiego, produkty pochodzące ze Wspólnoty Europejskiej korzystają w imporcie do Polski z postanowień Umowy pod warunkiem przedłożenia, jako dowodu pochodzenia,

a/ świadectwa przewozowego EUR 1 lub

b/ deklaracji złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym.

Uzyskane w drodze współpracy administracyjnej ustalenia francuskich władz celnych, iż opisana na fakturze odzież używana nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu przepisów części II Protokołu 4 Układu Europejskiego spowodowały brak możliwości uwzględnienia dla wymiaru cła stawki celnej obniżonej, ze względu na naruszenie przepisów wymienionej umowy. Weryfikacja dowiodła, że towar nie ma preferencyjnego unijnego pochodzenia, nie może więc korzystać w obrocie handlowym pomiędzy Polską i Unią Europejską z postanowień umowy międzynarodowej i winien zostać dopuszczony do obrotu na zasadach ogólnych.

W myśl art.19 § 1 Kodeksu celnego ustalenie pochodzenia towarów dokonywane jest przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towaru. Zgodnie zaś z treścią § 11 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. pochodzenie towarów wymienionych w wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Odzież używana jako objęta sekcją XI taryfy celnej została wymieniona w wykazie nr 3 i jej pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Odwołujący złożył świadectwo pochodzenia nr [...] z dnia [...] , spełniające wymogi § 13 rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. Organ I instancji prawidłowo więc zastosował konwencyjną stawkę celną.

Na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] dokonanego przez J. M. i S. K. - wspólników spółki cywilnej A. Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. objął procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym odzież używaną importowaną z Francji kod PCN 63090000. Zgodnie z deklaracją strony zastosowano stawkę celną preferencyjną.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. na podstawie art.207 ustawy z dnia 29.08.1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926); art.13 §1 i §3 pkt.2, art.15 §1 pkt.1,art.65 §4 pkt.2 lit.b, art.83 §1, art.85 §1, art.209 §1 pkt.1 i §2, art.222 §1, art.262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku - Kodeks Celny (Dz.U. Nr 23 poz. 117 z póź. zm.); ust.1 lita i ust.2 lit. a i b Części Pierwszej "Postanowienia wstępne" (dot. stawek celnych) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 roku w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz.U. Nr 158 poz. 1036 z póź. zm.); - §11 i §13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 roku w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalenia niepreferyncyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. Nr 130 poz. 851 z późniejszymi zmianami); art.16, art.21,art.32 Protokołu Nr 4 dotyczącego definicji pojęcia produktu pochodzącego i metod współpracy administracyjnej stanowiącego załącznik do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z drugiej strony (Dz.U. Nr 104 poz. 662 z póź. zm.); §166 ust.1 pkt 4 zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 23 września 1997 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych ( M.P. Nr 72 poz. 690) uznał zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej długu celnego i określił kwotę długu celnego na kwotę 2611,20 zł.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż polskie władze celne zwróciły się do francuskich władz celnych, będących władzami kraju eksportu, z prośbą o przeprowadzenie weryfikacji deklaracji francuskiego eksportera o pochodzeniu odzieży z Unii Europejskiej, znajdującej się na rachunku nr [...] z dnia [...] przedłożonym przez stronę do zgłoszenia celnego. Pismem z dnia 20 czerwca 2001 r. francuskie władze celne poinformowały, że towar opisany na fakturze nie może być uznany za pochodzący w rozumieniu obowiązującej umowy międzynarodowej Układ Europejski. Faktura ta nie może być w związku z tym uznana za prawidłowy dowód preferencyjnego pochodzenia towarów dla celów stosowania stawek celnych obniżonych.

Przy ocenie dokumentów pochodzenia towarów jedynymi wiarygodnymi informacjami dla władz celnych kraju importera są informacje uzyskane od administracji celnej kraju eksportującego. Uzyskanie od władz celnych kraju eksportu informacji przeczących deklaracjom polskiego importera o pochodzeniu towaru, złożonym w momencie zgłaszania towaru do obrotu na polskim obszarze celnym wywołuje ten skutek, że towary te nie mogą skorzystać z preferencyjnego traktowania w obrocie handlowym z zagranicą.

Odzież znajduje się w załączniku nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. W myśl tego rozporządzenia pochodzenie towarów objętych wykazem nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Zgodnie z § 13 rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które spełnia łącznie następujące warunki:

1 .zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia;

2 zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem, w szczególności:

a) dane nadawcy lub osoby wywożącej towar,

b) określenie rodzaju towaru,

c) masę brutto lub netto towaru.

3. poświadcza, że towar którego dotyczy pochodzi z określonego kraju.

Świadectwo pochodzenia prawidłowo wystawione w kraju, z którego dokonano wywozu towaru, jest uznawane przez organ celny za dowód pochodzenia towaru.

Podstawę zastosowania na przedmiotowy towar konwencyjnej stawki celnej stanowiło załączone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia nr [...] , które wskazuje Francję jako kraj pochodzenia przedmiotowej odzieży. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak sentencji decyzji.

Odwołanie od wymienionej decyzji złożyli J. M. i S. K. podnosząc, iż jest ona krzywdząca gdyż należności celne stanowią znaczną wartość dochodów uzyskanych ze sprzedaży importowanej odzieży. Organ administracji naruszył nadto przepisy art.16-19 i 20 Kodeksu celnego oraz przepisy art.120,121 § 1, 123, 124 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W konkluzji wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania./

Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia 7 lipca 2001r. nr [...] .

W uzasadnieniu stwierdzono, iż organ I instancji dokonał kontroli zgłoszenia celnego SAD zgodnie z art. 83 § 1 Kodeksu celnego. W ramach tej kontroli organ celny zwrócił się do Głównego Urzędu Ceł o przekazanie, w trybie art. 32 Protokołu 4 UE, deklaracji o pochodzeniu odzieży z Unii Europejskiej sporządzonej na fakturze nr [...] do zweryfikowania przez upoważnione do tego francuskie władze celne. Francuskie władze celne poinformowały, że towar objęty deklaracją eksportera na fakturze nr [...] nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu postanowień Protokołu 4 UE. Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. miał więc podstawy prawne do uznania, że zadeklarowane w zgłoszeniu celnym preferencyjne pochodzenie towaru, potwierdzone deklaracją na fakturze, nie odpowiadało rzeczywistości. Uzasadniało to wszczęcie postępowania i korektę kwoty długu celnego.

Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. oraz postanowienia art. 13 i 16 Protokołu 4 Układu Europejskiego wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych obniżonych w przypadku jednoczesnego spełnienia następujących warunków:

- towar pochodzi z obszaru Unii Europejskiej w rozumieniu postanowień Protokołu 4 UE,

- pochodzenie towaru zostało udokumentowane w sposób określony w Protokole 4 Układu Europejskiego,

- został spełniony warunek bezpośredniego przywozu towaru do Polski.

Niezachowanie nawet jednego z tych warunków uniemożliwia zastosowanie stawki celnej obniżonej UE.

Stosownie do przepisów art. 16 Protokołu 4 Układu Europejskiego, produkty pochodzące ze Wspólnoty Europejskiej korzystają w imporcie do Polski z postanowień Umowy pod warunkiem przedłożenia, jako dowodu pochodzenia,

a/ świadectwa przewozowego EUR 1 lub

b/ deklaracji złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym.

Uzyskane w drodze współpracy administracyjnej ustalenia francuskich władz celnych, iż opisana na fakturze odzież używana nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu przepisów części II Protokołu 4 Układu Europejskiego spowodowały brak możliwości uwzględnienia dla wymiaru cła stawki celnej obniżonej, ze względu na naruszenie przepisów wymienionej umowy. Weryfikacja dowiodła, że towar nie ma preferencyjnego unijnego pochodzenia, nie może więc korzystać w obrocie handlowym pomiędzy Polską i Unią Europejską z postanowień umowy międzynarodowej i winien zostać dopuszczony do obrotu na zasadach ogólnych.

W myśl art.19 § 1 Kodeksu celnego ustalenie pochodzenia towarów dokonywane jest przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towaru. Zgodnie zaś z treścią § 11 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. pochodzenie towarów wymienionych w wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Odzież używana jako objęta sekcją XI taryfy celnej została wymieniona w wykazie nr 3 i jej pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Odzież używana jako objęta sekcją XI taryfy celnej została wymieniona w wykazie nr 3 i jej pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Odwołujący złożył świadectwo pochodzenia nr [...] z dnia [...] , spełniające wymogi § 13 rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. Organ I instancji prawidłowo więc zastosował konwencyjną stawkę celną.

Na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] dokonanego przez J. M. i S. K. - wspólników spółki cywilnej A. Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. objął procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym odzież używaną importowaną z Francji kod PCN 63090000. Zgodnie z deklaracją strony zastosowano stawkę celną preferencyjną.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. na podstawie art.207 ustawy z dnia 29.08.1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926); art.13 §1 i §3 pkt.2, art.15 §1 pkt.1,art.65 §4 pkt.2 lit.b, art.83 §1, art.85 §1, art.209 §1 pkt.1 i §2, art.222 §1, art.262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku - Kodeks Celny (Dz.U. Nr 23 poz. 117 z póź. zm.); ust.1 lita i ust.2 lit. a i b Części Pierwszej "Postanowienia wstępne" (dot. stawek celnych) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 roku w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz.U. Nr 158 poz. 1036 z póź. zm.); - §11 i §13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 roku w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalenia niepreferyncyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. Nr 130 poz. 851 z późniejszymi zmianami); art.16, art.21,art.32 Protokołu Nr 4 dotyczącego definicji pojęcia produktu pochodzącego i metod współpracy administracyjnej stanowiącego załącznik do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z drugiej strony (Dz.U. Nr 104 poz. 662 z póź. zm.); §166 ust.1 pkt 4 zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 23 września 1997 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych ( M.P. Nr 72 poz. 690) uznał zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej długu celnego i określił kwotę długu celnego na kwotę 2611,20 zł.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż polskie władze celne zwróciły się do francuskich władz celnych, będących władzami kraju eksportu, z prośbą o przeprowadzenie weryfikacji deklaracji francuskiego eksportera o pochodzeniu odzieży z Unii Europejskiej, znajdującej się na rachunku nr [...] z dnia [...] przedłożonym przez stronę do zgłoszenia celnego. Pismem z dnia 20 czerwca 2001 r. francuskie władze celne poinformowały, że towar opisany na fakturze nie może być uznany za pochodzący w rozumieniu obowiązującej umowy międzynarodowej Układ Europejski. Faktura ta nie może być w związku z tym uznana za prawidłowy dowód preferencyjnego pochodzenia towarów dla celów stosowania stawek celnych obniżonych.

Przy ocenie dokumentów pochodzenia towarów jedynymi wiarygodnymi informacjami dla władz celnych kraju importera są informacje uzyskane od administracji celnej kraju eksportującego. Uzyskanie od władz celnych kraju eksportu informacji przeczących deklaracjom polskiego importera o pochodzeniu towaru, złożonym w momencie zgłaszania towaru do obrotu na polskim obszarze celnym wywołuje ten skutek, że towary te nie mogą skorzystać z preferencyjnego traktowania w obrocie handlowym z zagranicą.

Odzież znajduje się w załączniku nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. W myśl tego rozporządzenia pochodzenie towarów objętych wykazem nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Zgodnie z § 13 rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które spełnia łącznie następujące warunki:

1 .zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia;

2 zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem, w szczególności:

a) dane nadawcy lub osoby wywożącej towar,

b) określenie rodzaju towaru,

c) masę brutto lub netto towaru.

3. poświadcza, że towar którego dotyczy pochodzi z określonego kraju.

Świadectwo pochodzenia prawidłowo wystawione w kraju, z którego dokonano wywozu towaru, jest uznawane przez organ celny za dowód pochodzenia towaru.

Podstawę zastosowania na przedmiotowy towar konwencyjnej stawki celnej stanowiło załączone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia nr [...] , które wskazuje Francję jako kraj pochodzenia przedmiotowej odzieży. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak sentencji decyzji.

Odwołanie od wymienionej decyzji złożyli J. M. i S. K. podnosząc, iż jest ona krzywdząca gdyż należności celne stanowią znaczną wartość dochodów uzyskanych ze sprzedaży importowanej odzieży. Organ administracji naruszył nadto przepisy art.16-19 i 20 Kodeksu celnego oraz przepisy art.120,121 § 1, 123, 124 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W konkluzji wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania./

Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia 10 września 2001r. nr [...] .

W uzasadnieniu stwierdzono, iż organ I instancji dokonał kontroli zgłoszenia celnego SAD zgodnie z art. 83 § 1 Kodeksu celnego. W ramach tej kontroli organ celny zwrócił się do Głównego Urzędu Ceł o przekazanie, w trybie art. 32 Protokołu 4 UE, deklaracji o pochodzeniu odzieży z Unii Europejskiej sporządzonej na fakturze nr [...] do zweryfikowania przez upoważnione do tego francuskie władze celne. Francuskie władze celne poinformowały, że towar objęty deklaracją eksportera na fakturze nr [...] nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu postanowień Protokołu 4 UE. Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. miał więc podstawy prawne do uznania, że zadeklarowane w zgłoszeniu celnym preferencyjne pochodzenie towaru, potwierdzone deklaracją na fakturze, nie odpowiadało rzeczywistości. Uzasadniało to wszczęcie postępowania i korektę kwoty długu celnego.

Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. oraz postanowienia art. 13 i 16 Protokołu 4 Układu Europejskiego wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych obniżonych w przypadku jednoczesnego spełnienia następujących warunków:

- towar pochodzi z obszaru Unii Europejskiej w rozumieniu postanowień Protokołu 4 UE,

- pochodzenie towaru zostało udokumentowane w sposób określony w Protokole 4 Układu Europejskiego,

- został spełniony warunek bezpośredniego przywozu towaru do Polski.

Niezachowanie nawet jednego z tych warunków uniemożliwia zastosowanie stawki celnej obniżonej UE.

Stosownie do przepisów art. 16 Protokołu 4 Układu Europejskiego, produkty pochodzące ze Wspólnoty Europejskiej korzystają w imporcie do Polski z postanowień Umowy pod warunkiem przedłożenia, jako dowodu pochodzenia,

a/ świadectwa przewozowego EUR 1 lub

b/ deklaracji złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym.

Uzyskane w drodze współpracy administracyjnej ustalenia francuskich władz celnych, iż opisana na fakturze odzież używana nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu przepisów części II Protokołu 4 Układu Europejskiego spowodowały brak możliwości uwzględnienia dla wymiaru cła stawki celnej obniżonej, ze względu na naruszenie przepisów wymienionej umowy. Weryfikacja dowiodła, że towar nie ma preferencyjnego unijnego pochodzenia, nie może więc korzystać w obrocie handlowym pomiędzy Polską i Unią Europejską z postanowień umowy międzynarodowej i winien zostać dopuszczony do obrotu na zasadach ogólnych.

W myśl art.19 § 1 Kodeksu celnego ustalenie pochodzenia towarów dokonywane jest przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towaru. Zgodnie zaś z treścią § 11 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. pochodzenie towarów wymienionych w wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Odzież używana jako objęta sekcją XI taryfy celnej została wymieniona w wykazie nr 3 i jej pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Odzież używana jako objęta sekcją XI taryfy celnej została wymieniona w wykazie nr 3 i jej pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Odwołujący złożył świadectwo pochodzenia nr [...] z dnia [...] , spełniające wymogi § 13 rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. Organ I instancji prawidłowo więc zastosował konwencyjną stawkę celną.

Na wymienione decyzje Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] i z dnia [...] skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli J. M. i S. K. zarzucając naruszenie przepisów działu II Kodeksu celnego oraz art.120, 121 i 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa.

W uzasadnieniu podniesiono, iż już w dniu zgłoszenia towaru do odprawy celnej pochodzenie towaru można było ustalić i zastosować stawkę autonomiczną lub konwencjonalną gdyż specyfika towaru uniemożliwiała zastosowanie stawki obniżonej. Organy celne posiadając wiedzę z zakresu pochodzenia towarów nie powinny przyjmować jako dowodu na pochodzenie towaru dokumentu zawierającego nieprawdziwe dane nawet wówczas gdy jest on wystawiony przez władze celne innego kraju. Organy celne winny poinformować, ze mają wątpliwości co do stosowania stawki preferencyjnej w stosunku do używanej odzieży pochodzącej ze zbiórek lub skupów oraz o tym, że świadectwa pochodzenia zostaną poddane weryfikacji. Importer mógłby wówczas samodzielnie wystąpić do organu celnego z wnioskiem o uznanie zgłoszeń za nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowanej stawki celnej a następnie zapłacić wyższe cło i podatki i doliczyć te koszty do ceny sprzedawanego towaru. Obecnie importer musi opłacić cło i należne podatki wraz z odsetkami mimo, że był w przekonaniu, że nie naruszył prawa. Skarżący uzyskali dokument "świadectwo pochodzenia towaru", w którym określono kraj pochodzenia ten sam co w dokumencie EUR 1. Organy celne naruszyły zasadę prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów państwa, zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej oraz zasadę jawności nie powiadamiając strony o wszczęciu postępowania weryfikacyjnego.

Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wnosiła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2002r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę. W uzasadnieniu podniesiono, iż skarżący w wymaganym terminie nie uiścili wpisu oraz nie złożyli odpisu skargi.

Postanowieniem z dnia 17 września 2002r. Naczelny Sąd Administracyjny przywrócił J. M. termin do uiszczenia wpisu i złożenia odpisu skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga J. M. nie jest zasadna.

Należy zaznaczyć, iż z dniem 1 stycznia 2004r., na podstawie art.1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę-prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1271/ weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/.

Zgodnie z treścią art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę-prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarga J. M. została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2004r. i do tego dnia postępowanie nie zostało zakończone. Skarga ta winna więc zostać rozpoznana na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaś sądem właściwym do jej rozpatrzenia jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi , utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego.

Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonych decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy celne przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Zgodnie z treścią pkt.1a, 2a i 5 części A postanowień wstępnych załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej/Dz.U. nr 158 poz.1036/, pkt.1a, 2a i 5 części A postanowień wstępnych załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej/Dz.U. nr 107 poz.1217/ oraz art.13 i 16 Protokołu 4 Układu Europejskiego zmienionego Porozumieniem między Rzeczypospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi w Brukseli z dnia 24 czerwca 1997r./Dz.U. nr 104 z 1997r. poz.662/ istnieje możliwość stosowania stawek celnych obniżonych w przypadku jednoczesnego spełnienia następujących warunków:

- towar pochodzi z obszaru Unii Europejskiej

- pochodzenie towaru zostało udokumentowane w sposób określony w Protokole 4 Układu Europejskiego

- został spełniony warunek bezpośredniego przywozu towaru do Polski

Dla zastosowania stawki celnej obniżonej konieczne jest spełnienie wszystkich wymienionych warunków. Niezachowanie nawet jednego z nich uniemożliwia zastosowanie takiej stawki.

W myśl art.16 ust.1 Protokołu 4 Układu Europejskiego produkty pochodzące ze Wspólnoty Europejskiej korzystają w imporcie do Polski z postanowień Umowy pod warunkiem przedłożenia, jako dowodu pochodzenia:

- świadectwa przewozowego EUR 1 lub

- deklaracji złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym

Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż skarżący w dokumentach SAD zgłosił odzież używaną ze stawką obniżoną zaś do zgłoszeń celnych dołączono faktury zawierające deklarację francuskiego eksportera o preferencyjnym unijnym pochodzeniu odzieży. Treść deklaracji odpowiadała wymogom przewidzianym w Protokole 4 Układu Europejskiego. Organy celne uznały, że spełnione zostały warunki formalne udokumentowania pochodzenia towaru dla zastosowania obniżonej stawki celnej. W związku z czym przyjęto taką stawkę. Wskutek kontroli zgłoszeń celnych załączone do nich faktury zostały zweryfikowane przez francuskie władze celne. Władze te nie potwierdziły autentyczności i prawidłowości dokumentów poświadczających pochodzenie odzieży. Oznacza to, iż towary objęte deklaracją eksportera na wszystkich fakturach nie są towarami pochodzącymi w rozumieniu postanowień Protokołu 4 Układu Europejskiego. Należy zaznaczyć, że do weryfikacji dowodów pochodzenia uprawnione są wyłącznie organy celne kraju eksportera. Organy te są odpowiedzialne za skontrolowanie spełnienia warunków do wystawienia świadectwa. Wyniki sprawdzenia świadectwa pochodzenia nie mogą być przedmiotem oceny i dodatkowej weryfikacji przez organy celne państwa importera. Mają one charakter wiążący dla organów celnych państwa importera. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 września 1998r. w sprawie I S.A./Łd 777/97/Prawo Gospodarcze nr 1 z 1999r. str.40/.

Skoro zatem francuskie organy celne poinformowały, iż towary objęte fakturami załączonymi przez skarżącego nie posiadają preferencyjnego pochodzenia w rozumieniu Układu Europejskiego to nie został spełniony warunek zastosowania obniżonej stawki celnej a mianowicie nie przedstawiono, prawidłowego pod względem formalnym i materialnym, dowodu pochodzenia odzieży. Organy celne słusznie zatem uznały, iż brak było podstaw do przyjęcia do wymiaru cła stawki obniżonej. Pogląd, iż w przypadku gdy władze celne kraju eksportu nie potwierdzą, że importowane towary posiadają preferencyjne pochodzenie w rozumieniu Układu Europejskiego to nie można stosować stawek obniżonych wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 października 2002r. w sprawie I S.A./Łd 1597/01 /nie publikowany/ i w wyroku z dnia 11 października 2002r. w sprawie I S.A./Łd 1798-1803/01 /nie publikowany/. Oba wyroki zostały wydane przy identycznym stanie faktycznym jak w rozpoznawanej sprawie. Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w obu wymienionych wyrokach.

Organy celne trafnie również uznały, iż skoro do odzieży używanej nie mają zastosowania stawki obniżone to towar winien zostać dopuszczony do obrotu na zasadach ogólnych.

Zgodnie z treścią art.15 § 2 Kodeksu celnego reguły ustalania nierpeferyncyjnego pochodzenia towarów określając art.16-19.

W myśl art.19 § 1 Kodeksu celnego ustalenia pochodzenia towarów, o których mowa w art.16 i 17 dokonywana jest przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towarów.

Zgodnie z treścią § 11 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobów jego udokumentowania oraz listy towarów, sposobów jego udokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia/Dz.U. nr 130 poz.851/ z późn. zm./ pochodzenie towarów wymienionych w wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia.

Odzież używana jest objęta sekcją XI Taryfy celnej i została wymieniona w wykazie nr 3 do rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. a więc jej pochodzenie, dla zastosowania konwencyjnej stawki celnej, musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Skarżący złożył świadectwa pochodzenia importowanej odzieży spełniające wymagania przepisu § 13 rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. Skoro więc wymienione świadectwa są prawidłowym dowodem pochodzenia towaru to organy celne słusznie zastosowały konwencyjną stawkę celną.

Zarzuty J. M. podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie.

Skarżący podnosi, iż organy celne już w dniu zgłoszenia towaru do odprawy winny zastosować stawkę autonomiczną lub konwencyjną gdyż specyfika towaru uniemożliwiała przyjęcie stawki obniżonej. W ocenie skarżącego organy celne nie powinny przyjmować jako dowodu na pochodzenie towaru, dokumentu zawierającego nieprawdziwe dane nawet wówczas gdy został on wystawiony przez eksportera. Organ celny mając wiedzę z zakresu reguł pochodzenia towaru, zdaniem skarżącego, mógł już wcześniej ustalić pochodzenie odzieży używanej a następnie przyjąć właściwą stawkę celną a nie czynić to po upływie przeszło dwóch lat. Pogląd przedstawiony przez skarżącego nie można uznać za uzasadniony. Podkreślić należy, iż zgodnie z treścią art.70 § 1 Kodeksu celnego organy celne mają prawo weryfikacji zgłoszenia celnego przed zwolnienieniem towaru do obrotu na polskim obszarze celnym. W rozpoznawanej sprawie taka kontrola została przeprowadzona. W jej ramach ustalono, iż zgłoszenia celne spełniały wymogi formalne określone w art.64 § 1 kc. Były one dokonane na właściwym formularzu, zostały podpisane oraz zawierały wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną. Również załączone do zgłoszeń faktury zawierające deklaracje francuskiego eksportera o preferencyjnym pochodzeniu odzieży odpowiadały wzorowi deklaracji przewidzianemu w Protokole 4 Układu Europejskiego. Na tym etapie postępowania organ celny nie był w stanie ocenić prawidłowości i rzetelności wystawionego dowodu pochodzenia oraz statusu pochodzenia towarów. Zgłoszenia celne wraz z załączonymi fakturami odpowiadały zatem wszystkim wymogom formalnym i organ celny nie miał podstaw do odmowy przyjęcia zgłoszeń. W zgłoszeniach SAD skarżący wnioskował o zastosowanie stawki celnej obniżonej zaś zgodnie z Taryfą celną, stanowiącą załącznik do rozporządzeń Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998r. i z dnia 21 grudnia 1999r., dla odzieży używanej przewidziano taka stawkę. Należy zaznaczyć, iż stawki celne są stosowane na wniosek zgłaszającego o ile zgłaszane towary spełniają warunki do ich stosowania co wynika z treści art.13 § 3 pkt.4 i 5 oraz § 4 Kodeksu celnego. Skoro więc zgłoszenia celne wraz z załączonymi fakturami spełniały wymogi formalne, skarżący wnioskował o zastosowanie stawki obniżonej i stawki takie, zgodnie z Taryfą celną, były przewidziane dla odzieży używanej to organ celny nie mógł odmówić zastosowania takiej stawki. Deklaracje na fakturze odpowiadały wymogom formalnym i były wystarczającym dowodem potwierdzenia pochodzenia towaru. Organ celny nie miał więc podstaw do wzywania skarżącego do przedłożenia dodatkowych dokumentów. Niezasadny jest zatem zarzut skarżącego, że organ celny winien odmówić przyjęcia zgłoszenia celnego i przyjąć stawkę konwencyjną lub autonomiczną. Przyjęcie takiego toku rozumowania nie miałoby uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawnych. Oznaczałoby to bowiem, że organ celny winien przyjąć stawkę konwencyjną lub autonomiczną mimo, że J. M. w zgłoszeniu SAD wnioskował o zastosowanie stawki obniżonej zaś zgłoszenie to wraz z deklaracją na fakturze odpowiadało wymogom formalnym. W dniu zgłoszenia celnego organ administracji nie miał podstaw prawnych do stosowania stawki konwencyjnej lub autonomicznej. Takie postępowanie jakie proponuje skarżący stanowiłoby naruszenie przepisów art.13 § 3 pkt.4 i 5, art.13 § 4, art.64 § 1 i 2, art.70 § 1 Kodeksu celnego oraz treści załącznika nr IV do Protokołu Układu Europejskiego.

Niezasadny jest również zarzut J. M. , iż organ celny winien poinformować go o wątpliwościach co do rzetelności deklaracji na fakturze i o tym, że dokument ten zostanie poddany weryfikacji. Umożliwiłoby to skarżącemu podjęcie działań wyjaśniających bądź wystąpienie z wnioskiem o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowanej stawki celnej. Zaznaczyć należy, iż możliwość sprawdzenia dokumentów na podstawie których importer wnioskował o uzyskanie preferencji celnych wynika z treści art.83 Kodeksu celnego i art.32 Protokołu 4 Układu Europejskiego. Weryfikację taką organ celny może przeprowadzić z urzędu o ile ma on wątpliwości co do autentyczności złożonego dokumentu lub co do statusu pochodzenia sprowadzonego towaru i sytuacja taka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Organ celny nie miał obowiązku powiadamiać skarżącego, iż ma wątpliwości co do prawdziwości i rzetelności deklaracji o pochodzeniu odzieży z Unii Europejskiej. Nie miał także obowiązku powiadamiania skarżącego o podjęciu działań zmierzających do weryfikacji tego dokumentu. J. M. , jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, winien się liczyć z możliwością weryfikacji zgłoszenia celnego w ciągu 3 lat od jego przyjęcia przez organ celny co wynika z treści art.65 § 5 Kodeksu celnego. Skarżący winien również zdawać sobie sprawę, że w wyniku takiej weryfikacji może się okazać, że powinna zostać zastosowana inna stawka celna niż wnioskowana w zgłoszeniu SAD. Podkreślić należy, iż zasadą jest zapłata cła przez importera według podstawowej stawki celnej natomiast zastosowanie stawki obniżonej stanowi wyjątek przewidziany tylko wówczas gdy spełnione zostaną wszystkie wymagane warunki. Jednym z takich warunków jest złożenie deklaracji na fakturze prawidłowej pod względem formalnym i merytorycznym. W rozpoznawanej sprawie skarżący winien mieć świadomość, iż złożona przez niego deklaracja, wskutek jej weryfikacji przez organy celne kraju eksportera, może nie spełniać tych warunków. J. M. ponosił więc ryzyko ewentualnej zapłaty wyższej stawki celnej niż zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym.

Nieuzasadniony jest także zarzut skarżącego, iż został wprowadzony w błąd przez eksportera, organy celne Francji /potwierdzenie oczywistej nieprawdy/ i Polski /świadome przyjęcie zgłoszeń celnych z zastosowaniem wadliwych dokumentów i nieinformowanie go o ich jakości i zastrzeżeniach/. Wskutek tego skarżący, mimo, że był w dobrej wierze, po dwóch latach musi zapłacić cło i podatki wraz z odsetkami nie posiadając już towaru. Podkreślić należy, iż deklaracje załączone do zgłoszenia celnego wystawił eksporter francuski a nie francuski organ celny. Deklaracje te zostały sporządzone z pominięciem władz celnych we Francji i władze te dokonały ich weryfikacji dopiero na żądanie polskich organów celnych. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie można przyjąć, że francuskie władze celne wprowadziły go w błąd. Również nie można uznać, iż skarżący został wprowadzony w błąd przez organy celne w Polsce. Przedstawione przez J. M. zgłoszenie SAD wraz z deklaracją na fakturze odpowiadało wymogom formalnym zaś sprawdzenia rzetelności wystawionej deklaracji mogły dokonać jedynie francuskie organy celne. W momencie złożenia zgłoszenia celnego polskie organy celne nie mogły wiedzieć, że weryfikacja deklaracji wykaże jej nieprawidłowość. Niezasadny jest więc zarzut skarżącego, iż polskie organy celne świadomie przyjęły wadliwy dokument. Jeżeli chodzi o kwestię dobrej wiary skarżącego co do pochodzenia importowanej odzieży to okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. To czy J. M. był w dobrej czy w złej wierze bądź czy można mu przypisać winę za powstanie obecnej sytuacji nie zmienia faktu, iż do sprowadzonej odzieży nie mogła zostać zastosowana obniżona stawka celna. Odnośnie kwestii nieuczciwości eksportera, który wystawiał deklaracje na fakturze to nie jest to przedmiotem rozpatrzenia w rozpoznawanej sprawie. Wspomnieć tylko należy, iż skarżący może ewentualnie rozważyć możliwość dochodzenia odszkodowania od tego eksportera w postępowaniu cywilnym.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącego, iż w postępowaniu odwoławczym przedstawił świadectwo pochodzenia towaru, w którym wskazano Francję jako kraj pochodzenia importowanej odzieży i świadectwo to zostało uznane za poprawne. Natomiast w deklaracjach na fakturze podano to samo państwo pochodzenia towaru i zostały one negatywnie zweryfikowane. Podkreślić należy, iż o tym, że deklaracja na fakturze nie spełnia wymogów co do autentyczności i rzetelności informacji w nim podanej przesądziły francuskie władze celne. Wskutek tego nie zostały spełnione warunki do zastosowania obniżonych stawek celnych. W przypadku natomiast dopuszczenia towaru do obrotu na zasadach ogólnych to towary wymienione w wykazie nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. muszą być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Przedłożone przez skarżącego świadectwa pochodzenia spełniały wymogi określone w przepisie § 13 wymienionego rozporządzenia co umożliwiło zastosowanie konwencyjnej stawki celnej. Organy celne wcześniej nie żądały takich świadectw gdyż skarżący wnioskował o zastosowanie stawki obniżonej a nie konwencyjnej. Okoliczność, że zarówno w świadectwach pochodzenia jak i w deklaracjach na fakturze wskazano Francję jako kraj pochodzenia odzieży nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Oba dokumenty dotyczą bowiem dwóch odrębnych kwestii a mianowicie przesłanek zastosowania stawek celnych obniżonych i przesłanek przyjęcia stawek konwencyjnych.

Niezasadny jest zarzut skarżącego naruszenia przez organy celne przepisów art.121 § 1, art.122 i art.129 Ordynacji podatkowej. Odnośnie naruszenia przepisów art.121 § 1 i art.122 to J. M. nie wykazał na czym miało polegać naruszenie tych przepisów. Trudno zatem odnieść się do tego zarzutu. Jeżeli chodzi natomiast o kwestię naruszenia art.129 to postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie objęcia towarów procedurą dopuszczenia do obrotu zostało doręczone skarżącemu a dowód doręczenia znajduje się w aktach administracyjnych. Niezależnie od tego należy podnieść, iż podstawą uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy gdy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Skarżący podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania powinien zatem wykazać istnienie związku przyczynowego pomiędzy tym naruszeniem a istotnym wpływem na rozstrzygnięcie sprawy. Winien więc wykazać, że brak takiego uchybienia spowodowałoby wydanie decyzji administracyjnej odmiennej treści. J. M. takiego związku nie wykazał. Wszczęcie zaś postępowania przez organ celny dopiero po uzyskaniu odpowiedzi francuskich władz celnych nie mogło mieć żadnego wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcia.

Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Sąd oddalił skargę J. M. .