Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1109/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Radiofonia i telewizja
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2015 r., znak [...] w przedmiocie nakazu rejestracji jednego odbiornika radiofonicznego i 32 odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za ich użytkowanie postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

UZASADNIENIE:

P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwana dalej skarżącą) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rejestracji jednego odbiornika radiofonicznego i 32 odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za ich użytkowanie.

W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie skarżąca podniosła, iż w jej przypadku zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ściągnięcie przez organ administracyjny w drodze egzekucji administracyjnej kwoty 18.528 złotych stwarza niebezpieczeństwo dla prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Przedmiotowa kwota jest dla niej znacząca. Wskazane powyżej następstwa wyegzekwowania ww. kwoty spowodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego będzie mógł nastąpić tylko po dłuższym czasie, przy dużym nakładzie sił i środków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej ppsa) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 1 ppsa). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 ppsa. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. – FZ 65/04). Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia – tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 ppsa, czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia wnioskującemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W przedmiotowej sprawie skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazała, iż za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia okoliczność, że ściągnięcie przez organ administracyjny w drodze egzekucji administracyjnej kwoty 18.528 złotych stwarza niebezpieczeństwo dla prowadzonej przez niż działalności gospodarczej. Następstwa wyegzekwowania ww. kwoty spowodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego będzie mógł nastąpić po dłuższym czasie, przy dużym nakładzie sił i środków. Jednak na poparcie swojego stanowiska skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację materialną.

Podkreślić należy, że dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony, nie potwierdzone odpowiednią dokumentacją. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12, Lex nr 1240681). Należy podkreślić, że samo oświadczenie skarżącej, iż uiszczenie kary pieniężnej spowoduje znaczną dolegliwość, nie jest przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania decyzji. Do Sądu nie dostarczono bowiem dokumentów świadczących o trudnej sytuacji majątkowej strony skarżącej stanowiącej przesłankę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Ponadto wskazać należy, że dochodzone od skarżącej świadczenie ma charakter pieniężny i podlega zwrotowi w sytuacji wydania korzystnego dla niej rozstrzygnięcia, co będzie prowadzić do bezpośredniego przywrócenia stanu poprzedniego.

Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5p.p.s.a. orzeczono jak w sentencja postanowienia.