Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 227/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na pismo Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. nr [...], [...] postanawia o d r z u c i ć s k a r g ę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. J. G. zwrócił się do Prezydenta Miasta G. z wnioskiem o zwrot opłaty za kartę pojazdu w kwocie [...] zł, jaką uiścił w związku z rejestracją swojego samochodu marki [...], nr rej. [...]. W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, iż jego zdaniem praktyka nakładania opłat jest niezgodna z obowiązującym w Polsce od 1 maja 2004r. art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, a nadto, iż koszty związane z wystawieniem i dostarczeniem karty pojazdu są niższe aniżeli wymagana za nią opłata, co powoduje, że jej pobieranie w kwocie [...] zł nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia. Niezgodności z przywołanym wyżej przepisem TWE wnioskodawca upatrywał w charakterze tej wygórowanej opłaty administracyjnej, która jego zdaniem jest ukrytym podatkiem, stwarzającym niedopuszczalną w prawie wspólnotowym barierę w imporcie, dotyczy bowiem wyłącznie samochodów sprowadzanych do Polski. Powołując się na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości J. G. wskazał, iż w przypadku kolizji prawa krajowego i prawa wspólnotowego, która jego zdaniem tutaj ma miejsce (a to wobec dyskryminującego charakteru opłaty) nie jest dopuszczalne stosowanie przepisu prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym (por. orzeczenie 26/62 w sprawie Van Gend&Loos ECR 1 i 6/64 Costa/ENEL ECR 1251).

Pismem z dnia [...] r. nr [...],[...] Prezydent Miasta G. wskazał, iż nie znalazł podstaw do zwrotu opłaty. Wskazał przy tym przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 – Prawo o ruchu drogowym (t.j. z 2005 r. Dz. U. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310), na których opiera się pobór opłaty. Prezydent odnotował nadto, że do momentu stwierdzenia prawomocnym orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, iż wspomniane przepisy są sprzeczne z Konstytucją RP, a pobierana opłata zawyżona, nie ma podstaw do zwrotu części pobranej opłaty (kwoty [...] zł) za kartę pojazdu. W piśmie tym Prezydent Miasta G. zawarł pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego za jego pośrednictwem, w terminie 14 dni od daty otrzymania pisma.

Pismem z dnia [...] r. J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na czynność Prezydenta Miasta G. polegającą na odmowie zwrotu opłaty za kartę pojazdu, podtrzymując argumentację zawartą w jego wniosku z dnia [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zaś szczegółowy zakres kognicji tych sądów precyzują przepisy art. 3, art. 4, art.5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga w tej sprawie dotyczy zwrotu opłaty – nienależnie zdaniem skarżącego – pobranej za wydanie karty pojazdu. Słusznie zauważył organ, że w tej sprawie brak było jakichkolwiek podstaw do wydania decyzji administracyjnej. Ani bowiem przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, ani też przepisy innych aktów prawnych nie przewidują uprawnienia organu do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie omawianej opłaty (w tym w zakresie jej zwrotu). Podmiot domagający się zwrotu nienależnego w jego ocenie świadczenia nie jest jednak pozbawionych ochrony prawnej. Ochrona ta polega bowiem na możności żądania od organu właściwego do załatwienia indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej zajęcia stanowiska w sprawie. Będzie ono polegało bądź na zarządzeniu zwrotu nienależnej opłaty, albo odmowie zwrotu, a więc będzie czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uznania albo odmowy uznania uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, czyli czynnością, o której mowa w art. 3 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (takie stanowisko zajmował w podobnych materiach Naczelny Sąd Administracyjny – por. postanowienie z dnia 11 grudnia 1997 r. sygn. akt II SA/ 1060/97, publ.: Pr. Gosp. 1998/7/37; patrz także wyrok z dnia 30 stycznia 2002r. sygn. akt II SA 3228/00 niepubl.).

Konsekwencją powyższego będzie fakt, iż czynność taka (w tym przypadku odmowa zwrotu opłaty) podjęta poza trybem postępowania administracyjnego podlega kontroli sądu administracyjnego. Przesądzając co do zasady dopuszczalność skargi w tego typu sprawach przyszło zważyć, że w niniejszym przypadku skarżący nie dochował istotnego wymogu warunkującego merytoryczne jej rozpoznanie. Aby bowiem skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego winien był bowiem zwrócić się w terminie 14 dni od dokonania czynności (otrzymania pisma) do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W takim przypadku skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 P.p.s.a.). Pouczenie zawarte w cytowanym piśmie organu z dnia [...] r. jest więc błędne.

Reasumując, z powodu braku wyczerpania trybu zaskarżenia, skargę należało odrzucić na podstawie 58 § 1 pkt 1 oraz pkt 6 P.p.s.a.

Przyjdzie w tym miejscu podkreślić, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż wadliwe pouczenie o środkach zaskarżenia nie powinno szkodzić stronie (patrz np. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2000 r. sygn. akt III SA 8295/98, LEX nr 46243). Oznacza to ni mniej ni więcej, że dopuszczalnym jest w tej sprawie zwrócenie się do właściwego organu administracji publicznej z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia), a następnie złożenie skargi do WSA w Gliwicach w wyżej opisanym już trybie art. 53 § 2 P.p.s.a. Spełnienie tych wymogów formalnych implikuje ewentualne postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu.