Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 14/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2012 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej spółce kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. spółka L. Sp. z .o.o. z siedzibą

w P., wniosła skargę na bezczynność organu – Prezydenta [...], polegającą na nierozpoznaniu wniosku L. Sp. z o.o. (dalej strona skarżąca, skarżąca spółka) z dnia [...] stycznia 2012 r., w sprawie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w [...], w celu umieszczenia obiektu budowlanego - [...], w okresie od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] grudnia 2012 r.

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

W dniu [...] stycznia 2012 r., skarżąca spółka złożyła w Miejskim Zarządzie Dróg w [...] podanie o przedłużenie decyzji nr [...] wydanej w dnia [...] lutego 2011 r. w zakresie zezwolenia zajęcia pasa drogowego ul. [...] w [...] o powierzchni 26,00 m2, w celu umieszczenia części [...] w okresie od dnia [...] stycznia 2012 do dnia [...] grudnia 2012 r. Do wniosku załączyła oświadczenie, że posiada ważne pozwolenie na użytkowanie obiektu umieszczonego w pasie drogowym, kserokopię mapy ewidencyjnej w skali 1:1000 oraz kopię dokumentu geodezyjnego pt. "Obliczenie powierzchni części [...] zlokalizowanych w liniach rozgraniczających ul. [...] przy [...]".

Wezwaniem z dnia [...] stycznia 2012 r., Prezydent [...], działając w trybie art. 64 § 2 k.p.a., wezwał skarżącą spółkę do uzupełnienia braków powyższego wniosku, poprzez dostarczenie szczegółowego planu sytuacyjnego w skali 1:1000 lub 1:500, z zaznaczeniem granic i podaniem wymiarów planowanej powierzchni zajęcia pasa drogowego, obowiązującego zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację obiektu (uzgodnienie lokalizacji), oświadczenia o posiadaniu ważnego pozwolenia na budowę obiektu umieszczonego w pasie drogowym lub o zgłoszeniu budowy lub prowadzonych robót właściwemu organowi administracji architektoniczno -budowlanej.

W dniu [...] stycznia 2012 r. strona skarżąca złożyła kopię decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. zezwalającej jej na lokalizację w pasie drogowym ulicy [...] dz. nr ewid. [...][...] oraz oświadczenie o posiadaniu ważnego pozwolenia na budowę obiektu umieszczonego w pasie drogowym.

Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. organ zawiadomił stronę skarżącą, że w związku z nieusunięciem braków podania z dnia [...] stycznia 2012 r., zostało ono pozostawione bez rozpoznania, bowiem dokumenty nadesłane przy piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. nie spełniały wymogów zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 140, poz. 1481) – skarżąca spółka nie przedłożyła aktualnego szczegółowego planu sytuacyjnego, z zaznaczeniem granic i podaniem wymiarów planowanej powierzchni zajęcia pasa drogowego.

W odpowiedzi, pismem z dnia [...] stycznia 2012 r., w oparciu o art. 52 § 3 p.p.s.a., strona skarżąca wezwała Prezydenta [...] do usunięcia naruszenia prawa w postaci pozostawienia bez rozpoznania podania z dnia [...] stycznia 2012 r., podnosząc, że przedstawiła organowi plan sytuacyjny, na podstawie podstawie którego wydał on tożsamą decyzję w dniu [...] lutego 2011 r. Jej zdaniem, pozostawienie podania bez rozpoznania stanowiło bezczynność organu, gdyż mimo tego, że posiadał on wszelkie niezbędne dokumenty, odmówił stronie skarżącej wydania decyzji, przez co naraził ją na poniesienie dodatkowych kosztów.

Wspomnianym na wstępie pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...], polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku z dnia [...] stycznia 2012 r., w sprawie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, żądając jednocześnie zobowiązania organu do wydania decyzji w powyższym zakresie i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi, organ administracji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na:

decyzje administracyjne;

postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w wyżej wymienionych przypadkach.

Bezczynność organu administracji zachodzi więc wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie (wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a.) lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym-komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).

Jednocześnie jednak stosownie do postanowień znowelizowanego art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2).

Wniesienie zatem zażalenia w trybie 37 k.p.a. ma na celu zobligowanie właściwego organu, przez organ wyższego stopnia, do załatwienia sprawy. Dodatkowo, wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 k.p.a. warunkuje dopuszczalność wniesienia skargi na bezczynność w tej sprawie do sądu administracyjnego (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego - komentarz, 8 wydanie, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2006, s. 285).

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca spółka, zarzucając Prezydentowi [...] bezczynność w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia [...] stycznia 2012 r., nie wyczerpała wyżej wskazanego trybu zażaleniowego uregulowanego w art. 37 k.p.a. i nie wniosła zażalenia na niezałatwienie sprawy w tym zakresie do organu wyższego stopnia, tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], co obliguje Sąd do odrzucenia skargi.

Taki tryb postępowania wynika w niniejszej sprawie z art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115) w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856).

W związku z powyższym, skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, że wymóg art. 52 § 1 p.p.s.a. w postaci wyczerpania środków zaskarżenia nie został spełniony, bowiem w dacie wniesienia skargi na bezczynność Prezydenta [...], jakiekolwiek postępowanie zażaleniowe nie zostało wszczęte. Skarga niniejsza jako przedwczesna, wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym była zatem niedopuszczalna. Powtórzyć należy za doktryną, że ze względu na merytoryczny, a nie formalny charakter tej kategorii przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi (obok przesłanki właściwości rzeczowej sądu administracyjnego i legitymacji podmiotu uprawnionego) – odmiennie niż w przypadku niedochowania przez skarżącego formalnych wymogów skargi – prawo nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna (vide: T. Woś i inni "Postępowanie sądowoadministracyjne" Wyd. Prawn. Lexis Nexis Warszawa 2004, str. 113).

Mając powyższe na uwadze na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zwrócił uiszczony wpis sądowy.