Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1272/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 12
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 7,9, 107 par. 3,  art. 66, 75
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Zarząd Dróg Powiatowych, na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zm.), art. 40 ust. 1, 2 pkt 3, ust. 6, 10, 12 pkt 1 ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), uchwały Nr XXII/134/2008 Rady Powiatu w Kołobrzegu z dnia 27 października 2008 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Zach. z 2008 r. Nr 104, poz. 2422), orzekł o wymierzeniu Spółce A. karę pieniężną za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego dróg powiatowych: [...] w [...] poprzez umieszczenie [...] szt. reklam dwustronnych o łącznej powierzchni [...] m2 w okresie [...] w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że podczas objazdów dróg

w dniach [...] pracownicy Zarządu Dróg Powiatowych stwierdzili, że reklamy o treści "[...]" zostały umieszczone w pasie drogowym dróg powiatowych : [...] w [...]. W dniu [...] stwierdzono usunięcie ww. tablic. Powyższe znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym w sprawie, tj. notatkach oraz dokumentacji fotograficznej. Po ustaleniu, że organizatorem przedstawienia reklamowanego przez przedmiotowe tablice jest Spółka A., wyznaczono oględziny na dzień [...], podczas których stwierdzono usunięcie reklam z pasa drogowego. W związku z zajęciem pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi naliczono w decyzji z dnia [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł. Na skutek wniesionego odwołania, powyższa decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w celu ustalenia w czyim zarządzie pozostaje ul. [...] w [...] oraz określenia zgodnie z dokumentacją, które z reklam bezspornie znajdują się w pasie drogowym.

Organ I instancji mając na uwadze wytyczne zawarte w decyzji Kolegium ustalił, że ulica Wschodnia zgodnie z uchwałą Nr XXXV/214/2002 Rady Powiatu w Kołobrzegu z dnia 30 sierpnia 2002 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg powiatowych została zaliczona do kategorii dróg powiatowych, zaś uchwałą Nr XV/135/20004 r. z dnia 27 sierpnia 2004 r. w sprawie pozbawienia niektórych dróg kategorii dróg powiatowych, została na odcinku od ul. IV Dywizji WP do ul. Sułkowskiego pozbawiona kategorii drogi powiatowej i zaliczona została do kategorii drogi gminnej. Spółka umieściła reklamę na odcinku pomiędzy skrzyżowaniami [...], a zatem w pasie drogowym ul. [...] będącej drogą powiatową, której zarządcą jest zarząd powiatu. Dalej organ wskazał, że przy pomocy zgromadzonych dokumentów oraz elektronicznej ewidencji gruntów Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego, wyznaczono granice pasa drogowego dróg powiatowych oraz ustalono miejsce ustawienia przedmiotowych reklam. W oparciu o powyższe ustalono, że [...] reklam z [...] w dniach [...] znajdowało się w granicach pasa drogowego drogi będącej w zarządzie powiatu. W związku z powyższym ustalono karę pieniężną w wysokości [...] zł według następującego wyliczenia [...]) x 10, w którym 9 zł stanowi stawkę opłat za zajęcie 1m2 powierzchni pasa drogowego powierzchni reklamowej wynikającą z § 4 pkt 1 uchwały nr XXII/134/2008 Rady Powiatu w Kołobrzegu z dnia 27 października 2008 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego, 40 m2 - łączną powierzchnię reklamową [...] tablic dwustronnych umieszczonych w pasie drogowym o powierzchni 1 m2 każda strona, 2 dni - łączną ilość dni, w których reklamy były umieszczone w pasie drogowym oraz dziesięciokrotność, o której mowa w art. 40 ust. 12 ustawy.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Spółka A. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz proceduralnego. Strona podniosła, że organ nieprawnie wymierzył karę za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w sytuacji gdy spółka dysponowała stosownym zezwoleniem Prezydenta Miasta na umieszczenie reklamy na tej ulicy w okresie [...]. Spółka działa zatem w przekonaniu, że zarząd nad przedmiotową ulicą leży w gestii Prezydenta. W orzecznictwie reprezentowany jest pogląd, że uchybienia organu administracji publicznej nie mogą powodować ujemnych następstw dla podmiotu, który działał w dobrej wierze i w zaufaniu do treści otrzymanych decyzji administracyjnych. Tymczasem organ wymierzył karę za zajęcie pasa drogowego ul. [...] czym naruszył art. 9 Kpa. Ponadto wbrew dyspozycji art. 107 § 3 Kpa w zaskarżonej decyzji nie wskazano dowodów, na podstawie których ustalono powierzchnie reklam.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając sprawę na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 40 ustawy o drogach publicznych, uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej kary pieniężnej, jednocześnie ustalając karę w wysokości [...] zł.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Kolegium przyjęło, że karę pieniężną należało obliczyć z wyłączeniem jednej dwustronnej reklamy umieszczonej na ul. [...] w [...], w następujący sposób: 9 zł jako stawka opłaty za każdy dzień zajęcia pasa drogowego w celu umieszczenia reklamy x [...] sztuk reklamy x 2 strony reklamy x 2 dni jako łączna liczba dni, w których reklamy były umieszczone w pasie drogowym x 10 jako kara za zajęcie pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi.

Decyzję Kolegium w [...] zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka A. W skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako wydanej z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 40 ustawy o drogach publicznych przez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych w sytuacji gdy strona posiadała zezwolenie na umieszczenie reklam w pasie drogowym oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 107 § 3 Kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, w szczególności przez brak wskazania dowodów, na których oparł się organ ustalając powierzchnie reklam, art. 67 § 1 Kpa poprzez oparcie rozstrzygnięcia dotyczącego ustalenia powierzchni reklam na sporządzonej notatce służbowej, art. 9 w zw. z art. 66 Kpa przez nałożenie kary pomimo, iż skarżący działał w przekonaniu, że posiada zezwolenie na umieszczenie reklam wydane przez kompetentny organ. Skarżący na potwierdzenie swojego stanowiska w sprawie przytoczył tożsamą argumentację co w odwołaniu, dodatkowo wskazując, że notatka urzędowa nie może być potraktowana jako dowód w sprawie na okoliczność powierzchni reklamy, gdyż czynności procesowe organu mające istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy powinny być utrwalone w postaci zwięzłego protokołu, a nie zwykłych adnotacji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Za niezasadny uznano zarzut naruszenia art. 7, art. 107 § 3 , art. 67 §1 i art. 9 w zw. z art. 66 Kpa wskazując, iż przy ustaleniu kary pieniężnej oparto się na materiale dowodowym zawartym w aktach sprawy oraz zarzut naruszenia prawa materialnego podkreślając w tym względzie, że organ, wbrew twierdzeniu skargi, wyłączył

z obliczenia wysokości kary, reklamę umieszczoną w pasie drogowym ul. [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonego orzeczenia prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna.

W myśl art. 40 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zwanej dalej ustawą, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej.

Jednocześnie zgodnie z art. 40 ust. 12 tej ustawy za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi – zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10 – krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4 – 6 ustawy.

W ocenie Sądu organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny w przedmiotowej sprawie z uwzględnieniem korekty dokonanej przez organ II instancji a polegającej na uznaniu faktu, że Spółka A. posiadała zezwolenie na umieszczenie reklam przy ulicy [...] w [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało w związku z powyższym korekty kary pieniężnej wymierzonej skarżącej.

Biorąc powyższe pod uwagę niezrozumiałe jest wskazanie w skardze przez profesjonalnego pełnomocnika zarzutu dotyczącego nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego przy ul. [...], skoro SKO skorygowało już błąd organu pierwszej instancji.

Reasumując zarzut naruszenia art. 40 ustawy jest niezasadny, gdyż wbrew twierdzeniu skarżącego organ odwoławczy uwzględnił okoliczność posiadania zezwolenia na umieszczenie reklamy w pasie drogowym ul. [...] w [...] i nie wymierzył za te zajęcie pasa drogowego kary.

Sąd nie podziela też zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 7 i 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego.

Jakkolwiek organy obu instancji ustaliły powierzchnie reklam na podstawie notatek urzędowych, to w ocenie Sądu nie ma to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Ustalenie powierzchni reklam nastąpiło w oparciu o notatki urzędowe pracowników Zarządu Dróg Powiatowych, a skarżąca spółka na żadnym etapie nie kwestionowała przedstawionych obliczeń i nie przedstawiła własnych pomiarów.

Gdyby zaistniała taka sytuacja to wtedy, zdaniem Sądu konieczne byłoby ustalenie powierzchni reklam z uwzględnieniem rygorów protokołu (art. 67 i 68 k.p.a.).

W tej sytuacji Sąd nie podziela też zarzutu naruszenia art. 67 k.p.a., gdyż katalog środków dowodowych wymienionych w art. 75 k.p.a. nie jest katalogiem wyczerpującym, a tym samym środkiem dowodowym mogą być inne dowody w tym notatka urzędowa.

Przedmiotowa notatka pozyskana została w drodze legalnej przez zarządcę drogi w ramach przeglądu podległych dróg.

Nie budzi wątpliwości, że w sytuacji gdy pracownicy organu (zarządcy drogi) stwierdzą funkcjonowanie w pasie drogowym samowolnie umieszczonej reklamy mogą sporządzić stosowną notatkę urzędową, stanowiącą podstawę do ewentualnego wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie kary pieniężnej.

Sąd nie uwzględnił też zarzutu naruszenia art. 9 w zw. z art. 66 k.p.a. gdyż jak już wcześniej Sąd wyjaśnił organ odwoławczy nie wymierzył kary za umieszczenie reklamy w pasie drogowym ul. [...].

Natomiast Sąd nie kwestionuje faktu posiadania przez Spółkę A. zezwoleń na zajęcie pasa drogowego ulic wymienionych w decyzji Prezydenta z [...] ale zezwolenie obejmowało inne ulice niż te, które zostały wykazane w notatce urzędowej.

Zdaniem Sądu organy prawidłowo wyliczyły należną karę administracyjną na podstawie art. 40 ust. 12 ustawy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.