Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 3/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48, art. 49b, art. 50, art. 51
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia SO del. Arkadiusz Mrowiec (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi I. S. i S. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – odmówił wydania E. i J. małż. M. nakazu rozbiórki (przeniesienia) istniejącej bramy wjazdowej na działkę oznaczoną nr geod. [...], położonej przy ul. P. w R.

W uzasadnieniu powyższej decyzji wyjaśniono, że w dniu [...] grudnia 2012 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w R. wpłynęło pismo I. i S. małż. S., w którym zwrócili się oni nakazanie zmiany lokalizacji wjazdu (bramy wjazdowej) na posesję w samowolnie wybudowanym w 1990 r. ogrodzeniu działki nr geod. [...] (od strony ul. P.), stanowiącej własność E.i J. małż. M.

W toku wszczętego w tej sprawie z urzędu postepowania organ nadzoru budowlanego I instancji trzykrotnie (w dniach: [...] stycznia 2013 r., [...] maja 2013 r. oraz [...] lipca 2013 r.) przeprowadzał oględziny działki nr [...], w wyniku których potwierdził fakt istnienia w jej obrębie metalowego ogrodzenia o długości ok. 14,95 m i wysokości ok. 1,45 m, usytuowanego od strony drogi (placu manewrowego) tj. ulicy P., stanowiącej dojazd do posesji. Przedmiotowe ogrodzenie składa się z przęseł metalowych na cokole betonowym o wysokości 0,20 m, bramy metalowej dwuskrzydłowej o szerokości 3,20 m oraz furtki metalowej szerokości 1,05 metra. Jedno przęsło bramy wjazdowej zamocowane jest do słupka (dwuteownik) usytuowanego bezpośrednio w granicy działki sąsiedniej o nr geod. [...]. Do słupka tego przytwierdzone jest również przęsło bramy wjazdowej na posesję stanowiącą własność I. i S. małż. S. Brama wjazdowa oraz furtka posiadają zabezpieczenie przed otwieraniem na zewnątrz posesji.

Według oświadczenia E. M. ogrodzenie zostało wybudowane w latach 80-tych ubiegłego wieku w oparciu o zatwierdzony plan zagospodarowania terenu działki zagrodowej, stanowiący załącznik do wydanej przez Urząd Miejski w R. decyzji z dnia [...] kwietnia 1975 r., znak: [...], o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego (kserokopię decyzji o pozwoleniu na budowę z projektem zagospodarowania działki załączono do protokołu z oględzin z dnia [...] stycznia 2013 r.).

Opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym organ I instancji uznał powyższe wyjaśnienia E. M. za wiarygodne. Wskazał, że w okresie realizacji spornej bramy wjazdowej inwestorzy legitymowali się ww. decyzją z dnia [...] kwietnia 1975 r. o pozwoleniu na budowę. Decyzja ta zawierała warunek, że przedmiotowy budynek winien być realizowany zgodnie z planem zagospodarowania działki. Z przedłożonego przez E. i J. małż. M. załącznika do decyzji w postaci planu zagospodarowania terenu działki z dnia [...] kwietnia 1975 r. wynika natomiast, że na działce nr geod. [...] (według ówczesnego oznaczenia - nr [...]), w części graficznej projektowany jest w perspektywie budynek gospodarczy oraz ogrodzenie działki wraz bramą wjazdową w miejscu, w którym obecnie jest ona usytuowana. Organ podkreślił, że powyższe ustalenia nie stoją w sprzeczności z planem zagospodarowania osiedla domków jednorodzinnych zatwierdzonych uchwałą nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w R. z dnia [...] sierpnia 1971 r., gdyż plan ten określał wyłącznie położenie budynków jednorodzinnych w obrębie osiedla oraz przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy, bez wskazywania miejsca usytuowania bram wjazdowych na poszczególne nieruchomości. Zatem to plan zagospodarowania działki z dnia [...] kwietnia 1975 r. – jak wskazał organ – był właściwy w zakresie określenia położenia bramy wjazdowej na działkę nr geod. [...].

W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. uznał, że brak jest prawnych możliwości nakazania przeniesienia przedmiotowej bramy wjazdowej na teren posesji E.i J. małż. M.

W odwołaniu od powyższej decyzji I. i S. S. podtrzymali wyrażane w toku postępowania stanowisko, iż ogrodzenie działki nr [...] od strony drogi publicznej (ul. P.) jest samowolą budowlaną, bowiem E. M. nigdy nie uzyskał pozwolenia na jego budowę. Decyzja z dnia [...] kwietnia 1975 r., znak: [...] dotyczy tylko budynku mieszkalnego. Plan zagospodarowania ww. działki został natomiast – zdaniem odwołujących – wykonany z naruszeniem przepisów prawa, gdyż brak jest decyzji zatwierdzającej go przez upoważniony do tego wówczas organ tj. Urząd Powiatowy w R. Część opisowa tego planu nie zgadza się ponadto ze stanem faktycznym, a część graficzna jest wieloznaczna i nieczytelna. Ponadto istnieje podejrzenie co do jego autentyczności (odwołujący zwrócili uwagę, że w piśmie Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej, Nieruchomości i Zagospodarowania Przestrzennego Urzędu Miejskiego w R. z dnia [...] grudnia 2012 r. wskazano, iż w archiwum gminy brak jest oryginałów dokumentów). W ocenie I. i S. S. powołany dokument nie powinien być zatem podstawą do planowania obiektów budowlanych.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...] – zaskarżoną w niniejszej sprawie – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy w całości zaaprobował stanowisko, iż sporna brama wjazdowa na działkę nr [...] została zrealizowana w oparciu o plan zagospodarowania terenu działki z dnia [...] kwietnia 1975 r., stanowiący załącznik do wydanej przez Urząd Miejski w R. decyzji z dnia [...] kwietnia 1975 r. znak: [...] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego, zgodnie z określoną w tym dokumencie lokalizacją wjazdu na posesję, która to lokalizacja nie pozostawała w sprzeczności z planem zagospodarowania osiedla domków jednorodzinnych zatwierdzonym uchwałą nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w R. z dnia [...] sierpnia 1971 r., albowiem plan ten określał wyłącznie położenie budynków jednorodzinnych w obrębie osiedla oraz przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy, bez wskazywania miejsca usytuowania bram wjazdowych na poszczególne nieruchomości.

Dodatkowo organ II instancji podniósł, że kwestionowana brama i furtka spełniają warunki określone § 42 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie otwierają się one bowiem na zewnątrz działki., czego w przypadku bram i furtek w ogrodzeniu przepis ten zakazuje. Sporny obiekt nie stwarza także zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i zwierząt określonego § 41 powołanego rozporządzenia, gdyż nie narusza warunków techniczno-budowlanych w tym zakresie.

Wobec powyższego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organ I instancji, nie znajdując przesłanek do nakazania czynności mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, zasadnie orzekł na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego o odmowie nakazania rozbiórki (przesunięcia) spornej bramy wjazdowej.

I. i S. małż. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na opisaną wyżej decyzję ostateczną, domagając się jej uchylenia, a także uchylenia otrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2013 r. – obu w całości. Żądanie to skarżący oparli na następujących zarzutach wobec zaskarżonej decyzji, wskazujących na:

I. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności:

1) art. 51.ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 48 i 49b ust. 1 i 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji odmawiającej wydania nakazu rozbiórki, mimo że wydanie takiej decyzji jest sprzeczne z przepisami prawa, a to z uwagi na fakt nieposiadania przez E. i J. M. zgłoszenia, ani - jak wymagały tego poprzednio przepisy prawa - pozwolenia na budowę ogrodzenia od strony ul. B. P., a także braku możliwości uzyskania stosownych dokumentów, z uwagi na niespełnienie przez nich warunków wymaganych prawem w zakresie zgodności z warunkami zabudowy i wymogami prawa budowlanego, a wbrew twierdzeniom organu fakt "zatwierdzenia" bramy wcale nie wynika z pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, co uniemożliwiało uznanie ww. ogrodzenia za zgodnego z Prawem budowlanym;

2) art. 6 ust. 2. pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 5. ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przez jego niezastosowanie, co naruszyło zasady "dobrego sąsiedztwa" i istotne interesy prawne skarżących, jako właścicieli nieruchomości sąsiedniej, uniemożliwiając im korzystanie z posiadanej przez nich nieruchomości zgodnie z warunkami jej zagospodarowania, co narusza również ich uprawnienia właścicielskie przez uniemożliwienie im swobodnego korzystania z garażu i pozbawienie ich czasowego miejsca postojowego przed ich bramą (w tym względzie skarżący powołali § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie);

3) art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 41 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przez jego błędną interpretację, w sytuacji, gdy ogrodzenie E. i J. M. stwarza zagrożenie dla ludzi i zwierząt, gdyż jest zakończone ostrymi prętami, zaś jego posadowienie uniemożliwia skarżącym nieograniczony dostęp do drogi publicznej, czyniąc możliwość korzystania z niej iluzoryczną, co również stanowi sprzeczność z przepisami Prawa budowlanego i powinno znaleźć odzwierciedlenie w decyzji organu (w tym względzie skarżący dodatkowo wskazali na naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego);

II. mające istotny wpływ na wynik sprawy rażące naruszenie przepisów postępowania tj.:

1) art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne i niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz niewłaściwe uzasadnienie decyzji, w szczególności:

- pominięcie faktu, iż E. i J. małż. M. nie dysponują aktualnym w momencie budowy ogrodzenia (lata 90-te XX wieku) pozwoleniem, czy też zgłoszeniem budowy ogrodzenia, które zgodnie z prawem jest ważne przez 2-3 lata, więc nie mogło (nawet gdyby iść tokiem rozumowania organu i opierać się na dokumentach z lat 70-tych) stanowić podstawy dla posadowienia bramy w latach 90-tych XX wieku, jak to rzeczywiście miało miejsce;

- błędne przyjęcie, że usprawiedliwieniem dla zaniechania wszechstronnej analizy materiału dowodowego jest fakt posiadania przez E. i J. małż. M. rzekomego planu zagospodarowania działki zagrodowej, mimo, że nie wylegitymowali się oni decyzją zatwierdzającą ten plan, a mapa przedstawiona przez nich nie posiada wymaganych prawem elementów formalnych w postaci stosownych pieczęci, przy czym znajduje się na niej niedozwolona prawem pieczęć "sprawdzono pod względem formalnym i merytorycznym" wraz z rzekomym podpisem Kierownika Państwowego Zespołu Obsługi Budownictwa Indywidualnego - który wg. oświadczenia T. M., który wówczas pełnił tą funkcję, złożonego dnia [...] października 2013 r. nie jest jego podpisem;

- niedokonanie wszechstronnej analizy stanu faktycznego z punktu widzenia oddziaływania obiektu na nieruchomości sąsiednie;

- dowolne przyjęcie, że wystarczającym uzasadnieniem dla uznania przedmiotowej inwestycji za prawnie dopuszczalną jest uzyskanie informacji, iż dla nieruchomości E. i J. małż. M. obowiązywał szczegółowy plan zagospodarowania osiedla zatwierdzony uchwałą nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w R. z dnia [...] sierpnia 1971 r., na którym "linie podziału działek stanowiły linie rozgraniczające i granice działek stanowiły jednocześnie linie ogrodzeń", w sytuacji, gdy samo występowanie na planie linii granicznych nieruchomości nie może być w sposób dorozumiany interpretowane jako równoznaczne z linią przebiegu ogrodzenia wynikającą z dokumentacji technicznej, którą inwestor winien dołączyć do zgłoszenia (a kiedyś wniosku o pozwolenie na budowę);

- brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanej decyzji ograniczające się do podjęcia kwestii istnienia planu zagospodarowania przestrzennego osiedla i posiadania pozwolenia na budynek mieszkalny, a pominięcie istotnych braków dokumentacji związanych z konkretnym obiektem budowlanym w postaci bramy, w sytuacji, gdy posiadanie pozwolenia na budynek mieszkalny nie było nigdy i nie jest wystarczające dla uznania za legalną budowy ogrodzenia, które ma taki budynek okalać;

- niewskazanie przez organ na jakich to dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie, dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej przedstawionym przez stronę dowodom oraz uzasadnienia, dlaczego ostatecznie rozstrzygając kwestię dopuszczalności wydania decyzji o nakazie rozbiórki uznał, że argumenty strony nie zasługują na uwzględnienie. Ponadto skarżący wskazali, że organ nie odniósł się do podniesionych przez nich zarzutów;

2) rażące naruszenie art. 8 k.p.a., tj. zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej (samorządowej), poprzez odmienne potraktowanie wniosku skarżącego niż innych spraw tego rodzaju i wydanie decyzji o odmowie nakazu rozbiórki ogrodzenia wybudowanego jako samowola budowlana, w sytuacji gdy w innych sprawach tego rodzaju wydawane są decyzje odmienne;

3) naruszenie art. 11 (zasada przekonywania), art. 8 (zasada pogłębiania zaufania do organów Państwa) i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na całkowicie wadliwym uzasadnieniu decyzji przez organy obu instancji, a w szczególności braku odniesienia do konkretnych okoliczności sprawy wskazywanych przez stronę i zawarciu w uzasadnieniu okoliczności, które w istocie są obojętne dla rozstrzygnięcia;

4) naruszenie art. 80 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., polegające na przyjęciu ustaleń faktycznych i przypisaniu im rozstrzygającego znaczenia wyłącznie w oparciu o subiektywny wybór i analizę niektórych dowodów przeprowadzonych w sprawie, podczas gdy przepis art. 80 wymaga, aby ocena uznania danej okoliczności za udowodnioną była oparta na całokształcie materiału dowodowego, który w tych okolicznościach należało uzupełnić i uzupełniony poddać ocenie.

W obszernym uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła argumentację w zakresie odnoszącym się do powyższych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji jest kwestia legalności bramy wjazdowej na działkę oznaczoną nr geod. [...] (stanowiącej własność E. i J. małż. M.), usytuowanej w ogrodzeniu tej działki od strony ul. P. w R. Skarżący domagali się bowiem ingerencji organu nadzoru budowlanego w sprawie tego obiektu, celem wydania decyzji skutkującej zmianą jego usytuowania, co też w istocie – jak słusznie przyjęły organy – sprowadza się do żądania nakazania jego rozbiórki. Żądanie to skarżący opierali na twierdzeniu, iż sporna brama wjazdowa na działkę nr [...], została wykonana w sposób niezgodny z prawem, bez uzyskania stosownego pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia zamiaru jej budowy.

W ocenie Sądu zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy przemawia za przyznaniem racji organom obu instancji, iż brak jest podstaw, by kwestionować legalność przedmiotowego obiektu, a w szczególności by przypisać mu charakter samowoli budowlanej.

Przede wszystkim brak jest podstaw, by podważyć stanowisko organów obu instancji, że obiekt ten został zrealizowany na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Miasta w R. z dnia [...] kwietnia 1975 r., znak: [...], udzielającej pozwolenia na budowę, wydanej w oparciu o treść przepisów obowiązującej wówczas ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Oceny tej nie zmienia fakt, iż przedmiotowe ogrodzenie (brama wjazdowa) nie zostało w tej decyzji wskazane wprost, a jedynie zostało uwzględnione w załączonym do niej planie zagospodarowania terenu działki z dnia [...] kwietnia 1975 r. Art. 20 powołanej wyżej ustawy przewidywał bowiem, że w ramach prac związanych z przygotowaniem inwestycji budowlanej do realizacji należy rozstrzygać podstawowe problemy urbanistyczne, architektoniczne i techniczno-budowlane tej inwestycji (ust. 1). W ramach tych prac w szczególności powinno nastąpić opracowanie planu realizacyjnego, określającego urbanistyczne i architektoniczne zagospodarowanie terenu inwestycji lub działki budowlanej (ust. 2 pkt 2).

Podkreślić należy, że zarzuty skarżących co do autentyczności przedmiotowego planu zagospodarowania terenu działki z dnia [...] kwietnia 1975 r., jak też co do zatwierdzenia tego planu przez właściwy organ, nie zostały poparte żadnymi dowodami, stąd nie sposób uznać je za wiarygodne. Bezspornym pozostaje natomiast, że plan ten przewidywał lokalizację bramy wjazdowej na teren działki nr [...] (oznaczonej na planie dawnym numerem 80) dokładnie w miejscu, w którym sporna brama wjazdowa obecnie się znajduje. Zasadne są przy tym przy tym uwagi organów obu instancji, że określona w tym dokumencie lokalizacja przedmiotowego obiektu nie pozostawała w sprzeczności z obejmującym nieruchomość E. i J. M. planem zagospodarowania osiedla domków jednorodzinnych zatwierdzonym uchwałą nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w R. z dnia [...] sierpnia 1971 r. Uchwała ta nie regulowała bowiem materii związanej z usytuowaniem ogrodzeń oraz bram wjazdowych do poszczególnych nieruchomości. W konsekwencji przekonanie organów, iż plan zagospodarowania terenu działki z dnia [...] kwietnia 1975 r. jest jedynym dokumentem właściwym dla określenia lokalizacji spornej bramy, który jednocześnie neguje założenie, że obiekt ten ma charakter samowolny, należy uznać za prawidłowe.

Wobec powyższego należy potwierdzić prawidłowość przyjęcia przez organ I instancji już na etapie subsumcji, iż postępowanie w sprawie legalności spornej bramy wjazdowej może być prowadzone jedynie w trybie naprawczym uregulowanym przepisami art. 50-51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej jako "Pr. bud.").

Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 50 ust. 1 Pr. bud. w przypadkach innych, niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 (odnoszące się do realizacji obiektu budowlanego lub jego części bez stosownego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia zamiaru budowy), właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub

2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub

3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub

4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach.

Stosownie zaś do art. 51 ust. 1 Pr. bud., przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji:

1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo

2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo

3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.

Prawidłowe wykazanie przez organy obu instancji, że przedmiotowa brama wjazdowa na działkę nr [...] nie stanowi samowoli budowlanej, decydowało o braku możliwości zastosowania w sprawie tego obiektu dyspozycji art. 50 ust. 1 pkt 1, jak również pkt 3 (w tym ostatnim przypadku decydowała o tym również klasyfikacja spornego obiektu na gruncie kategorii określonych w art. 29 Pr. bud.). Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało natomiast, że obiekt ten nie zagraża bezpieczeństwu ludzi, mienia bądź środowiska (pkt 2) Z kolei zestawienie lokalizacji spornej bramy, przewidzianej w planie zagospodarowania terenu działki z dnia [...] kwietnia 1975 r., z jej aktualnym położeniem, świadczył o tym, iż nie odbiega ona od ustaleń tego planu. W tej sytuacji jedyną podstawę do wydania w prowadzonym postępowaniu naprawczym decyzji nakazującej E. i J. małż. M. rozbiórkę spornej bramy, lub też wykonanie innych rozbót budowlanych mających na celu doprowadzenie jej do stanu zgodnego z prawem, mogłaby stanowić ewentualna sprzeczność tego obiektu z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Organ odwoławczy nie dopatrzył się jednak również w tym zakresie podstaw do nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu, a stanowisko to - w ocenie Sądu – również zasługuje na aprobatę. Nie budzi bowiem wątpliwości, że skoro przedmiotowe brama (i furtka) otwierają się na zewnątrz, to pozostają w zgodzie z § 42 powołanego rozporządzenia. W stosunku do ogrodzeń akt ten odnosi się również w § 41, ustanawiając zakaz umieszczania na ogrodzeniach, na wysokości mniejszej niż 1,8 m, ostro zakończonych elementów, drutu kolczastego, tłuczonego szkła oraz innych podobnych wyrobów i materiałów jest zabronione. Analiza akt sprawy, w tym załączonych do niej fotografii nie wskazuje jednak by sporne ogrodzenie działki nr [...] zawierało takie elementy (jako takowych nie sposób bowiem uznać metalowych elementów wzdłuż górnej krawędzi ogrodzenia, mających jedynie charakter ozdobny).

Reasumując należy stwierdzić, że organy administracji słusznie stwierdziły, iż w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek opisanych w art. 50 ust. 1 Pr. bud. Sama kwestia uciążliwości dla skarżących związanych z użytkowaniem przez właścicieli działki nr [...] spornej bramy i ewentualnego naruszania w związku z tym zasady dobrego sąsiedztwa, wykracza natomiast poza kompetencje organów nadzoru budowlanego i sądów administracyjnych, należąc do materii mieszczącej się w kognicji sądów powszechnych.

Końcowo zaznaczyć wypada, że w orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje rozbieżność co do prawidłowej formy rozstrzygnięcia organu nadzoru budowlanego w sytuacji, jak ma miejsce w niniejszej sprawie. W wyroku z dnia 22 maja 2009 r. (sygn. akt II SA/Op 585/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wskazał, że gdy ustalenia faktyczne prowadzą do wniosku, że roboty budowlane nie wymagają dostosowania do stanu zgodnego z prawem, bowiem odpowiadają standardom prawa (nie naruszają prawa), wówczas organ kończy postępowanie w sprawie samowoli budowlanej decyzją umarzającą postępowanie. Decyzja ta legalizuje wykonane roboty (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 461/09 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 266/11 – dostępne w CBOSA).

Skład orzekający w niniejszej sprawie aprobuje jednak odmienne stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 486/11 oraz z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. akt OSK 1344/05, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia - po przeprowadzeniu postępowania w trybie art. 50 ust.1 i art.51 Pr. bud. – że nie ma podstaw ani do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, ani do nałożenia obowiązku doprowadzenia go do stanu poprzedniego, ani do nałożenia obowiązku dokonania czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, to stwierdza się brak podstaw do nałożenia obowiązków. Sąd uznał zatem za prawidłową wydaną w niniejszej sprawie decyzję merytoryczną, orzekającą – wobec braku podstaw – o odmowie nałożenia na inwestora obowiązku wykonania czynności lub robót budowlanych celem doprowadzenia przedmiotowego utwardzenia do stanu zgodnego z prawem (względnie jego rozbiórki) i kończącą tym samym prowadzone postępowanie naprawcze.

Z tych wszystkich względów, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), skargę oddalił.