Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1278/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 168e par 1
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1278/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 stycznia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek (spr.), WSA Waldemar Michaldo, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 9 stycznia 2017 r., sprawy ze skargi D.E., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 30 sierpnia 2016 r. Nr [...], w przedmiocie nałożenia kary porządkowej, , - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2016r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu z dnia 14 czerwca 2016r. nr [...] o nałożeniu na D. E. (dalej: skarżący) kary pieniężnej w kwocie 2.000 zł w związku z niewykonaniem obowiązków związanych z egzekucją wierzytelności.

Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego do majątku zobowiązanego P. T., wydał

w dniu 14 sierpnia 2015r. zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej adresowane do skarżącego, jako dłużnika zajętej wierzytelności. Zawiadomienie to w dniu 3 września 2015r. odebrała żona skarżącego. Zawierało ono między innymi wezwanie, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia skarżący złożył organowi egzekucyjnemu stosowne oświadczenia. Dodatkowo skarżący został pouczony w zawiadomieniu m.in. że zajęcie jest dokonane z chwilą doręczenia zawiadomienia, a także o treści art. 168e § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i możliwości nałożenia kary pieniężnej.

W związku z nieudzieleniem odpowiedzi przez skarżącego na dokonane zajęcie, pismem z dnia 21 września 2015r. ponaglono dłużnika zajętej wierzytelności o niezwłoczne nadesłanie odpowiedzi na wcześniejsze pismo (ponaglenie doręczono skarżącemu w dniu 25 września 2015r.), informując o możliwości nałożenia kary pieniężnej, która może zostać powtórzona, na podstawie art. 168e ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Brak odpowiedzi na zajęcie oraz brak uzyskania jakichkolwiek kwot z tytułu dokonanego zajęcia skutkował wystąpieniem pismem z dnia 30 listopada 2015r. do właściwego organu egzekucyjnego (Naczelnika Urzędu Skarbowego) o przeprowadzenie u skarżącego kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego. Wykazała ona, że skarżący wypłacił w dniu 3 września 2015r. zobowiązanemu P. T. w 21.123,44 zł, a w dniu 23 września 2015r. kwotę 4.000,00 zł, jako częściowe wpłaty za fakturę [...]

Organ I instancji stwierdzając, że do czasu przeprowadzenia kontroli dłużnik zajętej wierzytelności nie przekazał tytułem zajęcia należnych kwot, mimo wymagalności wierzytelności, ani też nie udzielił żadnych informacji, postanowieniem z dnia 14 czerwca 2016r. nałożył na dłużnika zajętej wierzytelności karę pieniężną w kwocie 2.000,00 zł, powołując się na art. 168e § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, biorąc pod uwagę kwotę nieprzekazanej wierzytelności w wysokości 25.123,44 zł oraz kwoty wykazane z zeznaniu rocznym PIT-36L przez dłużnika zajętej wierzytelności (przychód: 5.143.682,18 zł, koszty uzyskania przychodu: 5.041.342,99 zł, dochód: 102.339.19 zł).

W zażaleniu na postanowienie skarżący stwierdził, że w związku ze złożeniem zażalenia na postanowienie organu I instancji określające wysokość kwoty nieprzekazanej nie uzyskało ono przymiotu prawomocności, stąd postanowienie o nałożeniu kary pieniężnej w oparciu o ustalenia zawarte w takim nieprawomocnym postanowieniu było przedwczesne. Z ostrożności procesowej wskazano również, że postanowienie organu I instancji określające kwotę nieprzekazaną nie zawiera kluczowego zdaniem strony – w kontekście art. 71 a § 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – ustalenia, czy dokonana dla zobowiązanego wypłata faktycznie nastąpiła po doręczeniu zawiadomienia o zajęciu wierzytelności. Skarżący stwierdził, że nie doszło do uchylania się od przekazania należności zarówno 3 września 2016r. jak i 23 września 2015r., gdyż wypłata kwoty 21.123,44 zł nastąpiła tego samego dnia, którego na adres zamieszkania skarżącego doręczono zawiadomienie o zajęciu. Zawiadomienie o zajęciu zostało odebrane przez dorosłego domownika, natomiast adresat tego dnia przebywał we Wrocławiu i rano rozliczył się ze zobowiązanym P. T. wypłacając mu wymaganą kwotę.

Organ odwoławczy postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2016r. utrzymując

w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, podniósł, że postępowanie w sprawie określenia dłużnikowi zajętej wierzytelności kwoty nieprzekazanej nie jest postępowaniem tożsamym z postępowaniem dotyczącym nałożenia kary pieniężnej. Organ stwierdził prawidłowość procedury zawiadomienia oraz pouczenia dłużnika zajętej wierzytelności o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania organu. Stwierdził, że na pokwitowaniu przekazania P. T. pieniędzy w wysokości 21.123,44 zł opatrzonym datą 3 września 2016r. nie znajduje się informacja, gdzie i o której godzinie tej wpłaty dokonano i bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest okoliczność, iż jak twierdzi dłużnik o przedmiotowym zawiadomieniu dowiedział się dopiero z końcem września 2015r., bowiem przesyłka nie została mu przekazana przez pełnoletniego domownika (żonę). Organ podkreślił też fakt ponaglenia, które zostało doręczone skutecznie bezpośrednio na ręce samego adresata, a które również nie przyniosło skutku, przez co organ egzekucyjny zmuszony został do zwrócenia się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o przeprowadzenie u skarżącego kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego. W ocenie organu postępowanie organu egzekucyjnego nakładającego na skarżącego karę pieniężną w zawiązku z niewykonaniem ciążącego na nim obowiązku, było więc prawidłowe, zgodnie z przepisem art. 168e ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a sankcja ustalona przez organ egzekucyjny nie przekracza kwoty określonej w tym przepisie.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wnioskiem o uchylenie rozstrzygnięć organów I i II instancji lub o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Dyrektorowi Izby Skarbowej celem ponownego rozpoznania.

W skardze zarzucono naruszenie:

- art. 7 i art. 77 oraz 80 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia podstaw nałożenia kary pieniężnej,

art. 138 §1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu

I instancji, podczas gdy całokształt sprawy uzasadniał jego uchylenie i umorzenie postępowania,

art. 168e § 1 u.p.e.a. poprzez nieuzasadnione i nie oparte na materiale dowodowym stwierdzenie, że zaistniały przesłanki do nałożenia kary pieniężnej oraz brak wskazania jaka część kary przypada na poszczególne zachowania podlegające w ocenie organów ukaraniu.

Skarżący podniósł podobne argumenty jak w zażaleniu od postanowienia organu

I instancji, nie zgadzając się ze stwierdzeniem organu, że bezpodstawnie uchylił się od przekazania organowi egzekucyjnemu należnej kwoty. W ocenie skarżącego wydanie postanowienia o karze było przedwczesne, gdyż organ w momencie jego wydawania nie wiedział, czy ustalenia stanowiące część jego podstaw zostaną utrzymane w mocy. Skarżący podkreślił, że w toku kontroli prawidłowości realizacji zajęcia udostępnił kontrolującym inne, wcześniejsze pokwitania wystawione w związku z płatnościami na rzecz P. T. i na żadnym z tych pokwitowań nie wpisywano ani godziny

ani miejsca. Podniósł, że skoro zawiadomienie zostało odebrane przez żonę skarżącego i podobnie jak inna korespondencja nie zostało odczytane, a skarżący w tym czasie był we W., to nie naruszył żadnego przepisu. W wyniku braku wiedzy o zawiadomieniu dokonał również kolejnej płatności w dniu 23 września 2016r.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Podstawę materialnoprawną wydanego przez organy rozstrzygnięcia, stanowił art. 168e § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji (j.t. Dz.U. z 2016r., poz. 599 ze zm. – dalej: u.p.e.a.). Jak wynika z jego treści, na dłużnika zajętej wierzytelności, który nie wykonuje lub nienależycie wykonuje ciążące na nim obowiązki związane z egzekucją lub zabezpieczeniem wierzytelności lub prawa majątkowego, można nałożyć karę pieniężną do wysokości 3.800 zł. Unormowanie to dotyczy zatem odpowiedzialności administracyjnej dłużników zajętej wierzytelności, niewykonujących lub nienależycie wykonujących nałożone obowiązki i przewiduje sankcje wobec nich za niedopełnienie obowiązków powstałych w toku stosowania środka egzekucyjnego. Zasady zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności zostały określone w art. 89 - 92 u.p.e.a. W przepisach tych określono również obowiązki ciążące na dłużniku zajętej wierzytelności (art. 89 § 1 i § 3 u.p.e.a.), wynikające z wezwania go, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Ponadto organ egzekucyjny wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, czy przekaże organowi z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność.

Warunkiem koniecznym dopuszczalności nałożenia w/w kary przewidzianej

w art. 168e u.p.e.a. jest dokonanie zajęcia wierzytelności, tj. zawiadomienie dłużnika o zajęciu wierzytelności (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 26.02.2009r., III SA/Łd 401/08, Lex nr 686509). W przedmiotowej sprawie zarówno okoliczność dokonania zajęcia wierzytelności przez skuteczne doręczenie zawiadomienia o zajęciu, jak

i okoliczność niewykonania przez skarżącego jako dłużnika zajętej wierzytelności w/w obowiązków nie budzi wątpliwości Sądu. W zawiadomieniu z dnia 14 sierpnia 2015r. o zajęciu prawa majątkowego z tytułu wszelkich wierzytelności u dłużnika zajętej wierzytelności – skarżącego w przedmiotowej sprawie w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego do majątku zobowiązanego P.T., organ egzekucyjny dokonał stosownych, określonych w art. 89 § 1 i 3 u.p.e.a., wezwań skarżącego, który dodatkowo został pouczony m.in. w zakresie dokonania zajęcia z chwilą jego doręczenia, a także o treści art. 168e § 1 u.p.e.a. oraz o możliwości powtarzania kary w przepisie tym przewidzianej w przypadku uchylania się od wykonania, w dodatkowo wyznaczonych terminach, obowiązków dłużnika zajętej wierzytelności wynikających z zajęcia (art. 168e § 2 u.p.e.a.). Zawiadomienie ze stosownym wezwaniem i pouczeniem zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności – skarżącemu w niniejszej sprawie w dniu 3 września 2015r. Oceny skuteczności doręczenia zawiadomienia o zajęciu wraz wezwaniem o w/w treści należy dokonywać według przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) o doręczeniach (art. 39 i następne), gdyż stosownie do treści art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie art. 43 k.p.a. regulujący sposób doręczenia pisma nazwany zastępczym. Wymaga on kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nieobecności adresata w mieszkaniu w czasie doręczenia, odebrania pisma za pokwitowaniem przez dorosłego domownika i podjęcie się przez tą osobę oddania pisma adresatowi. Nie ma wątpliwości, że nieobecność skarżącego pod adresem zamieszkania w dniu 3 września 2015r. miała charakter czasowy wywołany zwykłymi okolicznościami, a żona skarżącego strony jest domownikiem w rozumieniu w/w przepisu, pozostającym ze skarżącym we wspólnym gospodarstwie domowym. Poza tym żona skarżącego nie odmówiwszy przyjęcia przesyłki listownej i składając własnoręczny podpis na potwierdzeniu odbioru przesyłki listownej wskazujący, iż pismo trafiło w jej ręce, podjęła się oddania pisma adresatowi (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011r., II OSK 1098/10, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 sierpnia 2012r., II SA/GL 541/12, postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2007r., II GSK 192/07). Nadmienić należy, że z art. 43 k.p.a. nie wynika wymóg złożenia na potwierdzeniu odbioru przesyłki listownej oddzielnego oświadczenia przez odbierającego pismo, że zobowiązuje się on do oddania przesyłki adresatowi (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 listopada 2011r., III SA/Kr 1315/10, Lex nr 1154150). Datą doręczenia pisma jest dzień oddania pisma do rąk dorosłego domownika, a nie chwila faktycznego otrzymania pisma przez adresata (por. komentarz do art. 43 k.p.a. w: P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz). Okoliczność, że osoba która odebrała pismo za pokwitowaniem, nie oddała pisma adresatowi, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia zastępczego (por. komentarz do art. 43 k.p.a. w: A. Golęba, T. Kiełkowski, K. Klonowski, H. Knysiak-Molczyk (red.), M. Romańska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, WK 2015). Nie ma więc konieczności badania, czy domownik wywiązał się z obowiązku przekazania przesyłki adresatowi (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013r., II OSK 2408/11, wyrok NSA

z dnia 14 marca 2007r., II GSK 315/06), a niedbalstwo osoby do rąk której dokonano doręczenia zastępczego, jest traktowane tak samo jak adresata decyzji. Wobec powyższego twierdzenia skarżącego o braku przekazania mu przez żonę przesyłki zawierającej zajęcie wierzytelności, nie mają znaczenia w kwestii przyjęcia skuteczności doręczenia tego zawiadomienia o zajęciu z wezwaniem do wykonania określonych obowiązków w dniu 3 września 2015r. Dyspozycja wyżej powołanego art. 43 k.p.a. jednoznacznie wskazuje, że doszło do skutecznego doręczenia skarżącemu zawiadomienia o zajęciu wierzytelności wraz ze stosownym wezwaniem do wykonania obowiązków w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia.

Podkreślenia przy tym wymaga, że ponaglenie skarżącego pismem z dnia 21 września 2015r., które odebrał on osobiście w dniu 25 września 2015r. i które również zawierało wezwanie do złożenia odpowiednich wyjaśnień z pouczeniem o możliwości nałożenia kary pieniężnej, także pozostało bez odpowiedzi. Oznacza to, że skarżący nadal pozostawał bierny w udzieleniu odpowiedzi organowi. Jeżeli nawet skarżący uważał, że nie jest już dłużnikiem zobowiązanego, powinien był zgodnie z pouczeniem, udzielić organowi egzekucyjnemu odpowiedzi. Już sam brak udzielenia odpowiedzi na wezwanie spowodował, że ziściły się przesłanki do nałożenia na skarżącego kary.

Sąd podkreśla, że sankcje, o których mowa w przepisie art. 168e § 1 u.p.e.a. mieszczą się w ramach definicji kary administracyjnej, ponieważ stanowią karę pieniężną nakładaną aktem administracyjnym (postanowieniem), na podstawie przepisów prawa publicznego za naruszenie obowiązków administracyjnych (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 12.04.2005r., sygn. I SA/Łd 135/05, publ., www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd o represyjnym celu wymierzenia sankcji z art. 168e u.p.e.a. wobec dłużnika zajętej wierzytelności jest powszechny w literaturze przedmiotu i judykaturze (por. m.in. komentarz do art. 168e u.p.e.a. w: P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VII, WK 2015, D. Kijowski (red.) Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II, Lex 2015, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17.05.2016r., I SA/GL 975/15, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że nie jest możliwe uchylenie tej kary (czy też nie może być ona anulowana), w razie wykonania przez dłużnika zajętej wierzytelności obowiązków na nim ciążących w związku z zajęciem wierzytelności. Odpowiedzialność dłużnika zajętej wierzytelności ma charakter obiektywny, zaś przesłanką nałożenia kary pieniężnej jest niewykonanie lub nienależyte wykonanie obowiązków nałożonych na dłużnika. Przypomnieć należy, że dłużnik ma obowiązek udzielenia odpowiedzi organowi egzekucyjnemu. Powinien on albo przekazać organowi egzekucyjnemu zajętą wierzytelność albo poinformować organ egzekucyjny, że wierzytelność ta nie istnieje. Stosowne pouczenie znajdowało się w dokonanym zajęciu. Jak już zostało to zaznaczone we wcześniejszej części uzasadnienia, skarżący żadnej odpowiedzi organowi egzekucyjnemu nie udzielił.

Jak trafnie podniósł organ w zaskarżonym postanowieniu, postępowanie w sprawie określenia dłużnikowi zajętej wierzytelności kwoty nieprzekazanej nie jest postępowaniem tożsamym z postępowaniem dotyczącym nałożenia kary pieniężnej, a rozstrzygnięcia w obu tych postępowaniach zapadają na innej podstawie prawnej i na podstawie innych przesłanek. Stąd zdaniem Sądu nie znajduje uzasadnienia – w ocenie zasadności nałożenia kary pieniężnej w oparciu o art. 168e § 1 u.p.e.a. – powołanie się w skardze na okoliczność, że postanowienie w sprawie określenia nieprzekazanej wierzytelności nie było ostateczne w dacie wydania postanowienia nakładającego karę, czyniąc to drugie – zdaniem skarżącego – przedwczesnym. Skarżący w przedmiotowej sprawie wypełnił swoim zachowaniem przesłanki nałożenia kary pieniężnej określonej w art. 168e § 1 u.p.e.a. Nie tylko nie wypełnił obowiązków, które wynikały z zawiadomienia o zajęciu, lecz nie złożył także stosownych oświadczeń w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu, tj. w terminie do 10 września 2015r. Nawet gdyby przyjąć stanowisko skarżącego zawarte w zażaleniu, że o zawiadomieniu o zajęciu dowiedział się pod koniec września 2015r., nie można zapominać, że został on ponaglony do wykonania obowiązków pismem organu egzekucyjnego z dnia 21 września 2015r., które otrzymał pocztą już do rąk własnych. Pomimo tego, również nie uczynił zadość obowiązkowi poinformowania organu egzekucyjnego. Zachowaniem takim niejako zmusił organ egzekucyjny do zwrócenia się pismem z dnia 30 listopada 2015r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o przeprowadzenie u dłużnika zajętej wierzytelności kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego. W związku z powyższym, nawet gdyby przyjąć, że skarżący faktycznie powziął informację o zajęciu pod koniec września, przez dwa miesiące pozostawał bezczynny. Skarżący nie podał przy tym żadnych okoliczności, które mogłyby jego bezczynność usprawiedliwić. Zachowanie skarżącego dawało zatem podstawy do nałożenia na niego kary za niewykonanie obowiązków. Jak zostało to wcześniej wskazane, kara ta może zostać nałożona nie tylko w przypadku, gdy dłużnik zajętej wierzytelności nie przekazuje wymagalnych kwot, lecz również wówczas, gdy nie udziela organowi egzekucyjnemu wymaganych informacji. Wobec powyższego twierdzenia skarżącego, że nie miał podstaw do przekazania żadnych kwot z tytułu zajęcia, gdyż w momencie jego otrzymania, nie był już dłużnikiem zobowiązanego, nie usprawiedliwiają jego bezczynności w zakresie obowiązku poinformowania o tym organu prowadzącego postępowanie egzekucyjne.

Sąd wskazuje przy tym, że analiza art. 168e § 1 u.p.e.a. prowadzi do wniosku, że przepis ten zbudowany jest na zasadzie uznania administracyjnego, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę wyrazu "można". Zatem, przy rozstrzyganiu kwestii nałożenia bądź nienałożenia kary oraz przy określaniu jej wysokości

w konkretnym przypadku organ egzekucyjny korzysta z tzw. luzu decyzyjnego w granicach uznania administracyjnego, co jednak nie oznacza dowolności w działaniu tego organu. Organ egzekucyjny ma możliwość wyboru optymalnego (właściwego) rozstrzygnięcia, a motywy którymi się kierował powinien wyjaśnić w uzasadnieniu postanowienia nakładającego karę pieniężną na określony podmiot. Kara pieniężna musi być karą sprawiedliwą, adekwatną do wagi naruszenia prawa i odpowiadającą wymogom celowości. Dla spełnienia swych celów powinna stanowić istotnie odczuwalną dolegliwość ekonomiczną, proporcjonalną do możliwości płatniczych karanego i adekwatną do rodzaju i stopnia naruszenia prawa (tak NSA w wyroku

z dnia 6 lipca 2006r. sygn. akt II FSK 965/05, WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 17.05.2016r., I SA/GL 975/15, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu organy administracyjne nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Zarówno organ odwoławczy, jak i organ I instancji w sposób obiektywny i klarowny wyjaśniły motywy, którymi kierowały się nakładając na skarżącego karę pieniężną. Zastosowana przez organ egzekucyjny kara nie jest karą zbyt surową, zważywszy, iż maksymalna jej wysokość została określona przez ustawodawcę na kwotę 3.800 zł. Biorąc pod uwagę postępowanie dłużnika, po zajęciu wierzytelności należy uznać, że kara w wysokości 2.000 zł została nałożona

w umiarkowanej wysokości i można ja nazwać sprawiedliwą i adekwatną do wagi naruszenia prawa. Zdaniem Sądu organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania, w sposób klarowny wyjaśniły stan faktyczny sprawy w sprawie nałożenia kary pieniężnej, respektując tym samym naczelną zasadę postępowania – zasadę prawdy materialnej w kontekście charakteru i przesłanek nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 168e § 1 u.p.e.a. Sąd ocenił zupełność uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, stwierdzając brak naruszenia przepisów prawa w tym zakresie.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, Sąd orzekł więc jak w sentencji i oddalił skargę w przedmiotowej sprawie, biorąc za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.

z 2016r., poz. 718 ze zm.).