Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1714/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6167 Rybołówstwo morskie, i rybactwo śródlądowe
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.),, asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Danuta Gorzelak-Maciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2006 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] w W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zezwolenia połowowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz Przedsiębiorstwa [...] w W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 października 2005 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1155/05) uchylił decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2005 r., którą utrzymano w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2005 r. - specjalne zezwolenie połowowe dla Przedsiębiorstwa [...] w W. na statek rybacki [...]. Zezwoleniem tym przyznano kwoty połowowe [...] w wysokości [...] kg we wskazanych częściach w dwu podrejonach połowowych.

W skardze, poprzedzającej wydanie wskazanego wyroku, podtrzymano zarzuty zgłoszone we wniosku o powtórne rozpatrzenie sprawy, w którym podnoszono, iż:

- nie wskazano szczegółowo przyczyn, dla których kwota połowa [...] została przyznane w określonej wysokości a przyjęty przydział kwot na poszczególne jednostki prowadził do nie rozdysponowania części przyznanej dla Polski kwoty połowowej [...],

- naruszono historyczne prawa połowowe wnioskodawcy, uwzględniając wysokość dotychczas dokonywanych połowów jego jednostkami w stosunku do przyznanych zezwoleniami,

- nie wskazano, jakimi kryteriami kierowano się, przyznając wnioskodawcy kwoty połowowe [...] w konkretnych rejonach połowów,

- nie poinformowano zainteresowanego o nowych zasadach dokonywania podziału kwot połowowych, co stanowi naruszenie art. 10 K.p.a.

We powyższym wniosku a następnie w skardze kwestionowano także legalność przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2005 r. (Dz.U. Nr 283, poz. 2837), stanowiącego podstawę orzekania o przyznanych kwotach połowowych.

W uzasadnieniu wyroku Sądu wskazano, iż w zaskarżonej decyzji Minister, przytaczając wyłącznie treść przepisów, nie odniósł się do argumentów podniesionych we wniosku o powtórne rozpatrzenie sprawy, co stanowi naruszenie zasady dwuinstacyjnosci postępowania (art. 138 K.p.a.).

Zaskarżoną obecnie do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., utrzymał ponownie w mocy swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2005 r. - Specjalne Zezwolenie Połowowe na statek rybacki [...].

W uzasadnieniu obecnie zaskarżonej decyzji Ministra, po przywołaniu regulacji normatywnych odnośnie zasad przydzielania kwot połowowych, odniesiono się kolejno do zarzutów zawartych we wniosku o powtórne rozpatrzenie sprawy.

W szczególności zestawiono dokonany podział kwotowy przyznanego dla Polski limitu [...] na jednostki o poszczególnych długościach, wskazując przy tym przyznany limit kwotowy dla jednostek o długości ponad [...] m. - limit wynosił [...] kg ([...] kg w podrejonie [...] i [...] kg w podrejoniee [...]). Stwierdzono, iż z zestawienia dokonanego podziału wynika bezzasadność zarzutu nie rozdzielenia całej kwoty połowowej [...] przyznanej Polsce.

Odnosząc się do zarzutu nie uwzględnienia historycznych praw połowowych wnioskodawcy, wskazano, iż sam fakt dokonywania połowów na określonym poziomie nie przesądza o możliwości otrzymania praw do połowu w następnych okresach. Zakres tego prawa jest uzależniony m.in. od przyznawanej Polsce corocznie ogólnej kwoty połowów. Sposób uwzględnienia historycznych praw połowowych wynika z treści rozporządzenia w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2005 r.

Co do zarzutu, iż historyczna baza połowowa kutra [...] została uzyskana we wschodnim rejonie połowowym stwierdzono, iż dokonany podział kwoty na obszary wynika z rozporządzenia Rady nr 2005/27/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalającego wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe (Dz.Urz. WE L nr 12 z 14.01.2005, str. 1).

Nie podzielono trafności zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. wskazując, iż zasady podziału kwot połowowych wynikały z aktu normatywnego, a na organie administracji nie ciąży obowiązek informowania zainteresowanych o treści wchodzących w życie regulacji.

Nie uwzględniono także zarzutu strony odnośnie legalności rozporządzenia w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2005 r. wskazując m.in., że kwestie te mogą być rozstrzygane we właściwym trybie w przypadku złożenia skargi do Trybunału Konstytucyjnego.

W skardze na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Przedsiębiorstwo [...] podniosło, iż organ orzekając w sprawie naruszył:

- art. 7 Konstytucji poprzez wydanie limitu połowowego na określony statek w tonach, na podstawie badań statystycznych Morskiego Instytutu Rybackiego,

- art. 2 Konstytucji nie wyjaśniając przesłanek, jakimi kierowano się, zmieniając w 2005 roku zasady podziału limitu [...].

Podkreślono, iż organ nadal nie odniósł się do zarzutów zawartych we wniosku o powtórne rozpatrzenie sprawy, nie uzasadnił więc we właściwy sposób rozstrzygnięcia. Wskazano, iż z regulacji rozporządzenia Rady nr 2005/27/WE nie wynikała konieczność podziału przyznanych poszczególnym podmiotom indywidualnych kwot połowowych na rejony wschodni i zachodni. W tej sytuacji jednostki ze wschodniego wybrzeża mogłyby dokonywać połowów w podrejonie wschodnim natomiast zachodnie w zachodnim.

Zakwestionowano przyjętą w rozporządzeniu w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2005 r. praktykę nie określenia limitu rocznego podlegającego podziałowi w akcie normatywnym, lecz na podstawie badań statystycznych prowadzonych przez Morski Instytut Rybacki, który nie jest jednostka statystyki publicznej.

W skardze zarzucono, iż określenie zasad podziału kwot połowowych w rozporządzeniu nastąpiło z naruszeniem norm konstytucyjnych (art. 22 i 92 Konstytucji R.P.) w związku z treścią art. 19 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz.U. Nr 62, poz. 574 ze zm.) i art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173 poz. 1807). W szczególności wskazano, iż wydając rozporządzenie mylnie zinterpretowano pojęcie "historycznego prawa połowowego".

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wskazując iż Morski Instytut Rybacki jest jednostką wyspecjalizowaną. Co prawda nie wchodzi on w obręb służb statystyki publicznej ale prowadzone przez placówkę badania statystyczne są rzetelne, obiektywne i wiarygodne.

W doręczonym na rozprawie piśmie procesowym Skarżący podkreślił, iż nie kwestionuje faktu przydzielania kwoty połowowej w zgodności z regulacją rozporządzenia i wynikającym z niego limitem (k. 30 ak. 2 i k. 36). Podniósł natomiast dyskryminacyjny charakter tego aktu normatywnego i szeroko uzasadniał twierdzenia w tym zakresie (k. 30 ak. 3 i nast.). Wskazano, iż z art. 8 ust. 2 Konstytucji R.P. wynika dla Sądu obowiązek odmowy zastosowania przepisu, który byłby sprzeczny z Konstytucją. Podniesiono, iż strona nie może wnieść skargi konstytucyjnej, gdyż warunkiem jej wniesienia jest wyczerpanie drogi sądowej, co wynika z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.).

Na rozprawie Pełnomocnik organu wyjaśnił, iż podziału kwoty połowowej [...] na indywidualne jednostki, dokonano proporcjonalnie do przyznanych Polsce limitów w obu strefach. Część z niej przyznano na każdy statek w podregionie wschodnim zaś część w zachodnim.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Wyrokiem sygn. akt IV SA/Wa 1155/05 zobowiązano orzekający w sprawie organ administracji do pełnego uzasadnienia treści rozstrzygnięcia, w tym ustosunkowania się do zarzutów zawartych we wniosku o powtórne rozpatrzenie sprawy. Wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu Sądu, wiążą zarówno organ administracji jak i orzekający w tej sprawie ponownie sąd, co wynika z treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),.

Oceniając w tym świetle zaskarżoną decyzję należy stwierdzić, iż uchybiono wymogowi jej należytego uzasadnienia odnośnie kwestii przydzielania skarżącemu Przedsiębiorstwu kwot połowowych w podrejonach wschodnim i zachodnim. Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji zawarto twierdzenie, iż podział taki wynikał z treści rozporządzenia Rady nr 2005/27/WE. Jednak, jak słusznie wskazano w skardze, zasady podziału przyznanych państwom członkowskim kwot połowowych nie zostały wskazane w przywołanym akcie normatywnym. Z jego treści wynika wyłącznie gatunek i wielkość kwoty połowowej w konkretnym podrejonie (patrz zał. 1A str. 24). Wprawdzie, na rozprawie Pełnomocnik organu wyjaśnił, iż wobec przyznania Polsce kwoty połowowej [...] w dwu podrejonach, kwoty indywidualne przydzielane były także w tych samych proporcjach poszczególnym uprawnionym jednostkom. Jednak złożone na rozprawie wyjaśnienie powinno stanowić, zgodnie z wytycznymi wyroku sygn. akt IV SA/Wa 1155/05, element uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie to powinno wskazywać także przesłanki, jakimi kierował się organ przyjmując, iż taki podział indywidualnych kwot jest optymalny. Jest to o tyle konieczne, iż strona wskazuje inny hipotetyczny sposób podziału kwoty (odniesienie do obszaru dotychczas dokonywanych połowów). Organ uzasadniając rozstrzygniecie winien wskazać przekonywujące przesłanki, jakie przemawiają za zastosowaniem przyjętego podziału proporcjonalnego.

Wskazane uwarunkowania prowadzą do stweirdzenia, iż odniesienie do zarzutów wniosku o powtórne rozpatrzenie skargi wprawdzie nastąpiło jednak, wobec odwołania się do treści aktu normatywnego (rozporządzenie Rady nr 2005/27/WE), który nie regulował kwestii podziału indywidualnych kwot połowowych, nie można ocenić aby faktycznie wskazano przesłanki orzekania w zakresie podziału kwot połowowych na podrejon wschodni i zachodni.

Natomiast w pozostałym zakresie zarzuty skargi, odnośnie braku merytorycznego stanowiska organu wobec podnoszonych zarzutów, są nie trafne. Organ bowiem odniósł się kolejno do wszystkich zarzutów wyjaśniając swoje stanowisko w tych kwestiach. Jest ono, w ocenie Sądu, trafne. Nie można w szczególności uznać, iż organ nie odniósł się w szczególności do kwestii legalności aktu normatywnego (rozporządzenia w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2005 r.) stanowiącego podstawę do orzeczenia o przyznaniu całej indywidualnej kwoty połowowej. Organ bowiem odniósł się do nich wskazując, iż nie podziela ich zasadności. Szersze omawianie tych kwestii byłoby nie zasadne z uwagi na zakres kompetencji organu administracji. Bowiem, jak trafnie wskazano, ocena legalności aktu normatywnego pozostaje w kompetencjach Trybunału Konstytucyjnego. Wobec treści art. 6 K.p.a. obowiązek odniesienia się organu administracjami do podnoszonych zarzutów w zakresie legalności aktu normatywnego wynika wyłącznie z zasad ogólnych K.p.a. (w tym art. 8 i 11 K.p.a.).

Bezzasadne są również pozostałe zarzuty skargi.

W świetle ustawy o rybołówstwie morskim, wykonywanie rybołówstwa morskiego w danym roku kalendarzowym wymaga uzyskania specjalnego zezwolenia połowowego (art. 16 ust. 1), przy czym minister właściwy do spraw rolnictwa określa corocznie, w drodze rozporządzenia, sposób i warunki wykorzystania ogólnej kwoty połowowej, mogąc uwzględnić historyczne prawa połowowe armatorów (art. 17 i 19).

W rozpoznawanej sprawie ostatecznie strona nie kwestionowała, iż przyznane limity zostały określone zgodnie z zasadami wskazanymi w rozporządzeniu w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2005 r.. Kwestionowano natomiast legalność tego aktu normatywnego, zwracając m.in. uwagę na niekorzystne skutki, jakie wynikają z przyjętych zasad dla skarżącego Przedsiębiorstwa (przyznanie niskich limitów połowów w stosunku do ubiegłorocznych, pomimo wykorzystania w poprzednich latach przyznanych limitów).

Oceniając zarzuty skargi, trzeba uznać, iż dotyczą one faktycznie wyłącznie legalności aktu normatywnego, stanowiącego podstawę orzekania (brak upoważnienia, brak konkretnych wytycznych, niewłaściwe rozumienie pojęcia ustawowego "historycznych praw do połowu", wskazanie w treści rozporządzenia obliczenia współczynnika na podstawie badań statystycznych Morskiego Instytutu Rybackiego) oraz, w istocie, jego zgodności z konstytucyjną zasadą praworządności (dyskryminacyjne dla jednostek skarżącego zasady podziału kwot połowowych [...]).

Odnośnie podniesionego przez skarżące Przedsiębiorstwo zarzutu niezgodności przepisów rozporządzenia z aktami rangi ustawowej, w tym z Konstytucją, należy stwierdzić, iż co do zasady orzekanie o zgodności ustaw z Konstytucją, jak również aktów wykonawczych z ustawami należy do Trybunału Konstytucyjnego (art.188 Konstytucji R.P). Skład orzekający sądu administracyjnego może dokonywać oceny zgodności aktów normatywnych z Konstytucją w ten sposób, iż powziąwszy uzasadnione wątpliwości odnośnie konstytucyjności danego aktu może w myśl art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym przedstawić Trybunałowi stosowne pytanie prawne, jeżeli od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził jednakże istnienia uzasadnionych wątpliwości co do zgodności z przepisami Konstytucji R.P. lub innymi regulacjami rangi ustawowej przepisów rozporządzenia wskazanych przez Skarżącego, ani regulacji ustawowej z Konstytucją w zakresie właściwego sformułowania upoważnienia do wydania aktu wykonawczego.

W judykaturze i doktrynie dominuje wprawdzie pogląd, iż w przypadku stwierdzenia przez sąd sprzeczności określonego przepisu aktu wykonawczego z ustawą, w tym o randze konstytucyjnej, także w związku z naruszeniem wymagania sformułowania właściwych wytycznych co do jego treści (art. 92 ust. 1 Konstytucji R.P.), Sąd może odmówić jego zastosowania także w indywidualnej sprawie. Jednak wobec wskazania w akcie rangi konstytucyjnej stosownej drogi postępowania w przypadku zaistnienia wątpliwości (art. 193), generalną zasadą powinno być, w ocenie Sądu, wystąpienie ze stosownym pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego. Procedowanie takie, uwzględniając treść art. 7 i 190 ust. 1 Konstytucji, stanowi stosowną gwarancje realizacji zasady równości obywateli wobec prawa (zasada demokratycznego państwa prawnego - art. 2 Konstytucji). Uwzględniając zasadę domniemania niewadliwości opublikowanych regulacji normatywnych, wydanych przez upoważnione konstytucyjnie organy, oraz generalną właściwość Trybunału Konstytucyjnego do oceny legalności takich aktów, byłoby nie celowe szczegółowe uzasadnianie stanowiska Sądu w kwestii braku przesłanek do wystąpienia ze stosownym pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego. Uzasadnianie takie musiałoby wszak zawierać ocenę legalności aktu normatywnego w kontekście podniesionych zarzutów, co generalnie nie należy do kompetencji sądów.

Powyższej oceny nie może zmienić wzgląd na treść art. 8 ust. 2 Konstytucji R.P., z którego wynika obowiązek bezpośredniego stosowania jej przepisów. Z normy tej bowiem wynika konieczność stosowania regulacji Konstytucji w pełnym zakresie a więc z uwzględnieniem jej wszystkich normatywnych regulacji. Nie można więc pominąć zawartych również w Konstytucji norm art. 87 ust. 1 i art. 88 ust. 1, w świetle których źródłem prawa są opublikowane regulacje normatywne w tym ustawy i rozporządzenia, a organy władzy publicznej działają na podstawie prawa (art. 7). Bezpośrednie stosowanie Konstytucji wymaga poszukiwania takiej wykładni regulacji, aby pozostawała ona w zgodności z całą jej normatywną treścią. W rozpoznawanej sprawie bez znaczenia pozostaje treść art. 178 ust. 1 Konstytucji R.P., gdyż dotyczy on wyłącznie zagadnienia sposobu sprawowania funkcji przez sędziego, nie stanowi zaś bezpośredniej wytycznej dla oceny przez Sąd stanu formalnoprawnego konkretnej sprawy. Bowiem przeciwny pogląd prowadziłby do absurdalnego wniosku o orzekaniu przez sądy, co do zasady, na podstawie stanu prawnego wynikającego wyłącznie z części regulacji normatywnych, wskazanych jako źródła prawa w art. 87 Konstytucji (generalne nie związanie sądów przepisami rozporządzeń i innych aktów normatywnych nie będących ustawami).

Niezależnie jednak od faktu, iż Sąd nie znalazł podstaw do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego, w trybie wskazanym w art.3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, Skarżący może samodzielnie skorzystać z instytucji wskazanej w art. 79 ust.1 Konstytucji R.P. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Sąd nie uważa za trafny pogląd, wyrażony w piśmie procesowym (k. - 30), jakoby warunkiem wniesienia skargi konstytucyjnej, w przypadku gdy naruszenie prawa wynika z decyzji administracyjnej było wyczerpanie drogi sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Takie rozumienie zarówno konstytucyjnej normy art. 79 ust. 1 jak i art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z brzmieniem tych regulacji. Uwzględniając bowiem przyjętą w polskim porządku prawnym zasadę generalnej dopuszczalności zaskarżania do Sądu decyzji administracyjnych, nie zasadne byłoby odwoływanie się we wskazanych regulacjach do pojęcia ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych (norma konstytucyjna), czy ostatecznych decyzji w kontekście terminu wniesienia skargi (ustawa o Trybunale Konstytucyjnym). Trzeba podkreślić, iż pojęcie decyzja ostateczna jest powiązane normatywnie wyłącznie z wyczerpaniem środków odwoławczych, nie zaś z wykorzystaniem drogi sądowej (art. 16 § 1 K.p.a.).

Jedynie kwestia ustalenia indywidualnej kwoty połowu [...] na podstawie danych statystycznych Morskiego Instytut Rybackiego, podnoszona także w kontekście legalności rozporządzenia w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2005 r., wykracza w istocie poza zakres oceny legalności wskazanego aktu normatywnego. W ocenie Sądu, o ile organ administracji orzekający w sprawie dokonał podziału przypadającej Polsce kwoty połowowej zgodnie z zasadami wskazanymi w części normatywnej rozporządzenia w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2005 r., czego strona nie kwestionowała, bez znaczenia dla oceny legalności jego działania jest kwestia, skąd zaczerpnięto dane, stanowiące podstawę wykonanych wyliczeń kwot indywidualnych dla statków, o ile dane te są rzetelne, czego także strona nie zakwestionowała. Bez znaczenia w sprawie jest okoliczność, iż dane pozyskane zostały od instytucji, wskazanej w akcie normatywnym, gdyż została ona wymieniona w nim jedynie w kontekście zawarcia dodatkowej informacji (przypis). Z regulacji normatywnych nie wynika, aby dane stanowiące podstawę wydania rozstrzygnięć indywidualnych (administracyjnych) mogły być pozyskiwane jedynie w ramach systemu statystyki od służb statystyki publicznej. W sytuacji gdy strona nie podniosła argumentów podważających wiarygodność określonych danych, ich wykorzystanie nie narusza obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy przed dokonaniem rozstrzygnięcia (art. 7 K.p.a.). Z treści normatywnej przywołanego w skardze art. 3 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. Nr 88, poz.439, ze zm.) nie można wywodzić a contrario, iż wszelkie inne pozyskiwane dane są nierzetelne lub nieobiektywne.

Jedynie należy wskazać, iż w samych aktach sprawy brak jest dokumentów zawierających dane źródłowe stanowiące podstawę ustalenia limitu indywidualnego lub informacji, z której wynika, iż strona została zawiadomiona o miejscu i sposobie możliwości zapoznania z tymi danymi (art. 81 K.p.a.), o ile ich załączenie do indywidualnych akt administracyjnych nie byłoby zasadne np. z uwagi na ich objętość. Chodzi tu m.in. o zestawienie jednostek określonej długości, na które dokonano podziału przypadającej na tą kategorię jednostek ogólnej kwoty połowowej [...]. Wskazane uchybie nie ma jednak wpływu na wynik niemniejszej sprawy skoro strona, na etapie niniejszej skargi, wobec wyjaśnień zawartych w zaskarżonej decyzji odnośnie sposobu rozdysponowania ogólnej kwoty połowowej, nie kwestionowała, iż podziału dokonano zgodnie z zasadami wskazanymi w rozporządzeniu w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2005 r.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

O ile nie nastąpi zmiana uwarunkowań formalnych, rozpoznając ponownie sprawę Minister rozpatrzy ponownie sprawę, mając na uwadze zarzuty zawarte we wniosku o powtórne rozpatrzenie sprawy odnośnie kryteriów podziału indywidualnej kwoty połowowej przyznanej skarżącemu Przedsiębiorstwu na podregiony wschodni i zachodni.