Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 872/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2009 r. nr I[...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę do orzeczenia złożono zdanie odrębne


UZASADNIENIE

Skarżąca – C. sp. z o.o. w W. złożyła wniosek z 30 października 2008 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej zastosowania art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.) – dalej "u.p.d.o.f.".

Przedstawiając stan faktyczny Skarżąca wskazała, że zawarła ze spółką medyczną (podmiotem świadczącym usługi medyczne) umowę o świadczenie usług medycznych w zryczałtowanym systemie opłat. Zakres umowy obejmuje zarówno świadczenia unormowane przepisami medycyny pracy (badania wstępne, kontrolne i okresowe, wymagane obowiązującymi przepisami dla stanowiska lub zawodu), jak też dodatkowe usługi medyczne na rzecz pracowników (tzw. abonamenty medyczne). Istnieje możliwość wyodrębnienia usług świadczonych w ramach medycyny pracy i usług medycznych dodatkowych (abonamentów). Pracownicy uprawnieni do korzystania ze świadczeń medycznych identyfikowani są za pomocą imiennych kart abonamentowych.

Skarżąca zadała pytanie, czy ma obowiązek do dochodu pracownika doliczać hipotetyczną wartość świadczeń medycznych (abonamentów medycznych) i czy miesięczna wartość tych świadczeń stanowi dla pracownika przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f.

W ocenie Skarżącej po stronie pracownika nie powstanie obowiązek podatkowy. Powołała się na art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. uznający za przychody m.in. ze stosunku pracy wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, a także art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. zgodnie z którym przychodami są otrzymane lub pozostawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W przypadku, gdy Skarżąca ponosi zryczałtowaną opłatę z tytułu dodatkowych usług medycznych (abonamentów) uprawniającą poszczególnych pracowników do korzystania z określonych świadczeń, występuje świadczenie hipotetyczne, a opodatkowane może być tylko otrzymane nieodpłatnie świadczenie. Takim świadczeniem byłyby konkretne usługi medyczne, z których skorzystał pracownik, nie zaś sama możliwość korzystania z nich.

Zdaniem Skarżącej wykupienie przez pracodawcę abonamentu medycznego jest jedynie postawieniem pewnych świadczeń do dyspozycji pracowników. O ile postawienie do dyspozycji pieniędzy i wartości pieniężnych wystarczy, aby pracownik osiągnął przychód, o tyle dla nieodpłatnych świadczeń konieczne jest ich otrzymanie (skonsumowanie). Przepisy nie stwarzają podstaw do naliczania podatku od zaoferowanych pracownikom w taki sposób usług. Samo postawienie do dyspozycji pracownika nieodpłatnych świadczeń nie jest opodatkowane. W opisanej przez Skarżącą sytuacji nie został spełniony warunek otrzymania świadczenia.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Skarżąca powołała wyrok tut. Sądu z dnia 20 sierpnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 625/08.

Interpretacją indywidualną z [...] stycznia 2008 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe.

Przytoczył treść art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Stwierdził, że opłacanie przez pracodawcę kosztów obowiązkowej opieki z zakresu medycyny pracy nie powoduje u pracowników powstania przychodu w rozumieniu przepisów u.p.d.o.f. Przychodu dla pracowników nie stanowi także koszt ponoszonej przez pracodawcę profilaktycznej opieki zdrowotnej niezbędnej z uwagi na warunki pracy.

Minister Finansów uznał natomiast, że w przypadku zakupu przez pracodawcę abonamentów medycznych, uprawniających wszystkich pracowników do skorzystania z określonych usług medycznych, opłata za te usługi przypadająca na poszczególnych pracowników stanowi przychód ze stosunku pracy, w którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. Jego zdaniem o powstaniu przychodu ze stosunku pracy nie przesądza fakt skorzystania przez pracownika z konkretnej usługi medycznej, lecz samo otrzymanie lub pozostawienie do jego dyspozycji pieniędzy, wartości pieniężnych i wartości otrzymanych świadczeń naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W przypadku ryczałtowej formy dokonywania rozliczeń z firmą świadczącą usługi medyczne, fakt skorzystania lub nie przez uprawnioną osobę w danym miesiącu z usługi nie ma wpływu na sposób opodatkowania przedmiotowych świadczeń. Będąc osobą uprawnioną do świadczeń medycznych objętych umową, pracownik w danym miesiącu może np. nie skorzystać z żadnych usług lub też skorzystać z usług o faktycznej wartości wykraczającej poza odpłatność ryczałtową. Ilość faktycznie wykorzystanych usług przez pracownika nie wpływa na wysokość odpłatności ustalonej w sposób ryczałtowy. Wartość ta jest stała i ponoszona za gotowość świadczenia usług medycznych na rzecz konkretnego pracownika.

W opinii Organu ryczałtowy sposób opłacania przez pracodawcę kosztów związanych z otoczeniem pracowników nieobowiązkową opieką medyczną nie stanowi przeszkody w ustaleniu wartości świadczenia przypadającego na każdego uprawnionego pracownika. W momencie przekazywania opłat pracodawcy znana jest zarówno globalna kwota przypadająca do zapłaty, jak i liczba pracowników uprawnionych do świadczenia. Możliwość taka istnieje w oparciu o listę osób uprawnionych do korzystania ze świadczeń medycznych, którym przekazywane są karty abonamentowe.

Przychodem pracownika nie jest wartość faktycznie skonsumowanych usług medycznych, lecz wartość świadczenia poniesionego za pracownika przez pracodawcę za prawo do korzystania z określonych usług medycznych.

W związku z powyższym – w ocenie Organu – na Skarżącej ciąży obowiązek wyodrębnienia kwoty przypadającej na świadczenia, do których jest zobowiązana jako pracodawca i wyłączenia ich z podstawy opodatkowania przychodu pracownika. Natomiast wartość dodatkowego świadczenia medycznego opłaconego za pracownika pracodawca ma obowiązek doliczyć do wynagrodzenia wypłaconego w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy.

W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. błędną wykładnię i uznanie, że przychodem jej pracowników jest także wartość nieotrzymanych, a jedynie postawionych do ich dyspozycji nieodpłatnych świadczeń. Poniosła, że przedmiotem umowy ze spółką medyczną nie jest prywatne ubezpieczenie zdrowotne pracowników na wypadek chorób itp., a świadczenie na ich rzecz usług medycznych. Umowa ta nie ma również charakteru umowy sprzedaży praw. Powołała się na orzecznictwo potwierdzające jej stanowisko.

W ocenie Skarżącej stanowisko wyrażone w interpretacji sprzeczne jest z praktyką stosowania prawa podatkowego i prowadzi do rezultatów niezgodnych z celem ustawy. Uznanie go za prawidłowo skutkowałoby bowiem opodatkowaniem wszelkich hipotetycznych świadczeń, których beneficjentami mogą być pracownicy. Uzyskanie przychodu byłoby możliwe nawet wtedy, gdy postawienie do dyspozycji odbywałoby się bez akceptacji i udziału pracownika.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

Ze słownikowej definicji "abonamentu" wywiódł, że opłata abonamentowa z istoty swej skalkulowana jest niezależnie od liczby faktycznie wykorzystanych świadczeń i ma charakter zryczałtowany, a zatem charakter ten nie stanowi podstawy do odstąpienia od uznania abonamentu za przychód pracownika. Przychodem tym jest wartość świadczeń poniesiona za pracownika, związana z możliwością korzystania z usług medycznych. Minister Finansów nie zgodził się ze stanowiskiem, że przedmiotem umowy są usługi faktycznie skonsumowane przez pracownika.

W skardze na interpretację Skarżąca wniosła o jej uchylenie Zarzuciła naruszenie art. 11 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. przez ich błędną wykładnię i uznanie, że przychodem pracowników Skarżącej jest wartość nieodpłatnych świadczeń postawionych do ich dyspozycji; a także art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej przez pominięcie przy wydaniu interpretacji orzecznictwa sądów administracyjnych w przedmiocie objętym zaskarżoną interpretacją.

Skarżąca ponownie podniosła, iż Minister Finansów błędnie interpretuje przedmiot umowy o świadczenie usług medycznych. Przedmiotem tym nie jest bowiem uzyskanie przez pracowników określonego prawa majątkowego, które stanowi przysporzenie majątkowe już w momencie objęcia ich umową. Przedmiotem umowy o świadczenie usług medycznych jest faktyczne świadczenie usług medycznych na rzecz pracowników Skarżącej, tj. faktyczne dokonywanie świadczeń rzeczowych. Dlatego też dany pracownik uzyska faktyczną korzyść tylko wówczas, gdy dana usługa medyczna zostanie na jego rzecz wykonana, a nie już w momencie objęcia go umową. Objęcie pracownika umową o świadczenie usług medycznych jest jedynie stworzeniem możliwości skorzystania przez niego z tych usług, a nie ich otrzymaniem świadczeń.

Zdaniem Skarżącej zaskarżona interpretacja narusza wprost art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Skoro bowiem przepis ten definiuje pojęcie przychodu jako wartość otrzymanych nieodpłatnych świadczeń, to nie można– jak uczynił to Minister Finansów – za przychód pracowników Skarżącej uznać świadczeń medycznych postawionych do ich dyspozycji. Wadliwe jest także powoływanie się przez Organ na otwarty katalog przychodów ze stosunków pracy. Przychody określone w art. 12 u.p.d.o.f. muszą mieścić się w zakresie art. 11 ust. 1 ustawy, co wprost wynika z tej regulacji.

Odnosząc się do charakteru umowy o świadczenie usług medycznych na rzecz pracowników Skarżąca wskazała, że umowa ta nie może być utożsamiana z umową ubezpieczenia. Jej celem jest bowiem świadczenie usług medycznych a nie ubezpieczenie na wypadek złego stanu zdrowia pracowników. Przyznanie osobie statusu pracownika powoduje, że zostaje ona objęta umową o świadczenie usług medycznych. Oznacza to, że ma ona do swojej dyspozycji bezpłatne usługi medyczne wykonywane przez podmiot, który zawarł ze Skarżącą umowę. Nie oznacza to jednak, że z tą chwilą pracownik otrzymuje jakieś świadczenie. Otrzymanie tego świadczenia nastąpi dopiero w momencie wykonania danej usługi przez spółkę medyczną.

Zdaniem Skarżącej – w świetle art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. – należy przyjąć, że usługa medyczna jest postawiona do dyspozycji pracownika z chwilą objęcia go umową, natomiast otrzymanie usługi następuje z chwilą jej wykonania.

Przez postawienie do dyspozycji pracownika usług medycznych należy rozumieć sytuację, gdy pracownik będzie miał możliwość swobodnego korzystania z tych usług. Od pracownika zależy natomiast czy skorzysta on z tych usług (wówczas będzie to świadczenie otrzymane), czy też nie (wówczas nie powstanie po jego stronie przysporzenie majątkowe). W ocenie Skarżącej fakt, iż pracodawca oferuje pracownikom pewne świadczenia, nie przesądza o powstaniu po ich stronie przychodu.

Charakteru umowy o świadczenie usług medycznych nie zmienia również sposób kalkulacji wynagrodzenia. Ryczałtowe ukształtowanie zasad wynagradzania nie oznacza, iż ma ono charakter opłaty za przyznanie uprawnień majątkowych. Można się bowiem racjonalnie spodziewać, że opłata abonamentowa wynika z kalkulacji ekonomicznych prowadzonych przez usługodawcę oraz uwzględnia ponoszone koszty działalności i marżę. Oznacza to, że sposób kalkulacji wynagrodzenia jest kwestią odrębną od przedmiotu umowy.

Skarżąca wskazała szereg wyroków sądów administracyjnych potwierdzających prezentowane przez nią stanowisko.

Zdaniem Skarżącej Minister Finansów pominął wskazywane przez nią już we wniosku o wydanie interpretacji orzeczenia sądowe, naruszając wynikającą z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasadę zaufania do organów podatkowych.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna udzielona Skarżącej, która wystąpiła o jej wydanie jako ewentualny płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu przychodu uzyskanego przez pracowników, na rzecz których wykupiła świadczenia medyczne unormowane przepisami medycyny pracy (badania wstępne, kontrolne i okresowe) oraz dodatkowe usługi medyczne (tzw. abonamenty medyczne). W tym celu zawarła stosowną umowę ze spółką medyczną. Zgodnie umową spółka medyczna uzyskuje wynagrodzenie ryczałtowe.

Istota sporu stron sprowadza się do stwierdzenia, czy wykupione przez Skarżącą jako pracodawcę, abonamenty medyczne na rzecz pracowników są świadczeniami nieodpłatnymi w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., a w rezultacie stanowią przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Każda ze stron stanowisko swoje wywodziła z art. 12 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Natomiast art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. stanowi, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zdaniem Sądu Minister Finansów prawidłowo uznał, że wykupione przez Skarżącą na rzecz jej pracowników abonamenty medyczne stanowią świadczenia nieodpłatne, wymienione w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f.

Świadczeniem nieodpłatnym w rozumieniu tej ustawy jest przesunięcie majątkowe, stanowiące przysporzenie po stronie przyjmującego świadczenie pracownika, kosztem majątku pracodawcy. Innymi słowy pracownik otrzymujący takie świadczenie uzyskuje korzyść majątkową z uwagi na fakt zatrudnienia u konkretnego pracodawcy, nie ponosząc żadnego świadczenia ekwiwalentnego do uzyskanego świadczenia nieodpłatnego.

Z powyższego wynika, że za przychodem pracownika będzie świadczenie rzeczywiście poniesione przez pracodawcę na jego rzecz, czyli takie, które spowodowało "ubytek" w majątku pracodawcy, czy też dokonane zostało kosztem majątku pracodawcy.

Skarżąca, jako pracodawca, nie świadczy swoim pracownikom usług medycznych. Ponosi natomiast na ich rzecz comiesięczny wydatek – abonament medyczny. Świadczeniem Skarżącej jest więc przekazanie pracownikom w sposób nieodpłatny prawa do korzystania z usług medycznych opłaconych przez nią abonamentem.

W konsekwencji pracownicy, na rzecz których Skarżąca wykupiła abonament medyczny uzyskują korzyść majątkową, ponieważ nie ponosząc wydatków na abonament medyczny, mogą korzystać z usług, które spółka medyczna świadczy odpłatnie.

Konstatacja powyższa prowadzi do wniosku, że dla uzyskania przez konkretnego pracownika nieodpłatnego przychodu nie ma znaczenia okoliczność, czy faktycznie skorzystał on z usług medycznych opłaconych abonamentem. To abonament bowiem i stworzona przez jego opłacenie możliwość korzystania z usług medycznych, a nie opłata za konkretną usługę medyczną, jest świadczeniem, jakie pracownik uzyskuje od Skarżącej.

Skarżąca zapewnia pracownikom opiekę medyczną, która w zależności od usług wykorzystanych przez pracownika w danym miesiącu może mieć wartość odmienną (np. wyższą) niż uiszczana spółce medycznej kwota abonamentu, stanowiąca odpłatność ryczałtową. Dlatego też w samej relacji pracodawca-pracownik świadczenie pracodawcy w postaci abonamentu realizuje się w momencie jego uiszczenia tak, aby pracownik mógł korzystać z usług medycznych.

W rezultacie uznać należało, jak to uczynił Minister Finansów, że pracownicy uzyskują świadczenie nieodpłatne z chwilą, gdy poprzez zapłatę przez Skarżącą abonamentu nabywają prawo do korzystania ze świadczeń medycznych.

Twierdzenie Skarżącej – występującej w sprawie jako płatnik – że w opisanym przez nią stanie faktycznym pracownik uzyska korzyść, gdy skorzysta z konkretnej usługi medycznej, prowadzi do wniosku, że korzystając z tej usługi pracownik uzyska przychód, który poprzez powiązanie z konkretną usługą medyczną będzie inny niż abonament, a mianowicie równy wartości usługi medycznej. Skarżąca w istocie nie kwestionuje więc, że udziela pracownikom nieodpłatnych świadczeń, a moment kiego świadczenie to zostaje otrzymane. W świetle jej stanowiska pracownik powinien byłby wykazać otrzymany nieodpłatny przychód w zeznaniu rocznym. Zdaniem Sądu możliwość wywiedzenia takiej konkluzji podważa zasadność stanowiska Skarżącej.

Odwoływanie się do świadczeń medycznych, z których skorzystał dany pracownik jest niezasadne również z tego względu, że nie przystaje do rzeczywistego wydatku (abonamentu), jaki Skarżąca ponosi na rzecz tego pracownika i który przez to staje się przychodem tego pracownika.

W świetle powyższego momentem uzyskania przychodu nie mógłby być moment, gdy - w oparciu o wykupiony przez Skarżącą abonament – pracownikowi wyświadczona zostaje konkretna usługa medyczna.

Świadczenie Skarżącej nie jest świadczeniem jedynie postawionym do dyspozycji pracownika, skoro skutek tego świadczenia rzeczywiście powstaje, a jest nim faktyczne umożliwienie korzystania z usług medycznych czyli objęcie pracownika dodatkową opieką medyczną.

Skarżąca, jak sama twierdzi, obejmując pracownika umową o świadczenie usług medycznych zapewnia mu możliwość skorzystania z tych usług. Możliwość ta realizuje się jednakże poprzez zapłatę abonamentu i z tego względu – jak już Sąd wskazał - to właśnie zapłata abonamentu jest zdarzeniem istotnym z punktu widzenia uzyskania przez pracownika przychodu. Nie ma zatem potrzeby wyliczać określonej przez Skarżącą jako "hipotetyczna" wartości świadczeń medycznych jako przychodu pracownika.

W rezultacie Sąd uznał za prawidłowe również stanowisko Ministra Finansów, że przychodem pracownika ze stosunku pracy jest przypadająca na niego wartość opłaty ponoszonej przez Skarżącą na usługi medyczne, tj. wartość abonamentu.

Podkreślić należy, że dla ustalenia wartości przychodu uzyskanego przez pracownika nie ma żadnego znaczenia wartość usług medycznych wyświadczonych przez spółkę medyczną w ramach wykupionego na jego rzecz abonamentu. Z opisu stanu faktycznego nie wynikało, aby wartość faktycznie wykorzystanych przez pracownika usług miała wpływ na wysokość poniesionego na jego rzecz kosztu abonamentu.

Z treści wniosku o interpretację nie wynikało również, aby pracownicy nie korzystali z zaoferowanych im abonamentów. Nawiązując do argumentacji Skarżącej Sąd wyjaśnia, pracownik nie przyjmuje zaoferowanego mu świadczenia nie poprzez faktyczne niekorzystanie z usług medycznych już mu zapewnionych, a wówczas, gdy z góry niejako deklaruje, że z usług tych nie będzie korzystał (bez względu na stan zdrowia). Skoro zaś świadczenie na rzecz takiego pracownika nie będzie przez pracodawcę realizowane, nie uzyska on przychodu.

Powyższa argumentacja doprowadziła Sąd do przekonania, że jeżeli pracodawca na rzecz pracownika wykupuje abonament medyczny o określonej wartości, wartość ta na podstawie art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy. Przychód ten jest przychodem ze stosunku pracy, gdyż świadczenie nieodpłatne wykonywane jest przez pracodawcę na rzecz pracownika, a podstawą jego uzyskania jest stosunek pracy.

Zasadnie Minister Finansów wskazał, że obowiązkiem Skarżącej jako płatnika jest doliczenie wartości nieodpłatnego świadczenia (kwoty przypadającego nań abonamentu) do wynagrodzenia wypłaconego w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczenie, pobranie oraz odprowadzenie zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Sąd zgodził się również ze stanowiskiem, Organu, że ryczałtowy charakter płatności Skarżącej na rzecz spółki medycznej na stanowi przeszkody w ustaleniu wartości świadczenia przypadającego na każdego uprawnionego pracownika. Skarżąca dysponuje bowiem globalną kwotą do zapłaty i liczbą pracowników uprawnionych do świadczenia, którym karty abonamentowe zostały przekazane. Ponadto wysokość wynagrodzenia ryczałtowego jest stała i niezależna od liczby wykonanych faktycznie świadczeń medycznych.

Zajmując takie stanowisko Minister Finansów udzielił Skarżącej właściwej interpretacji. Prawidłowo wyjaśnił przy tym, że opodatkowaniu jako przychód pracownika podlegać będą koszty opieki medycznej, wykraczające poza koszty obowiązkowej opieki z zakresu medycyny pracy i koszty profilaktycznej opieki niezbędnej z uwagi na warunki pracy.

Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podzielił poglądów wyrażonych w przytoczonych przez Skarżącą wyrokach sądów administracyjnych dotyczących analogicznej kwestii, ponieważ nie podzielił poglądu, że dla przypisania pracownikowi przychodu w związku z wykupieniem przez pracodawcę abonamentów (pakietów) medycznych, istotna jest okoliczność, czy pracownik faktycznie skorzystał usług medycznych.

Sąd nie stwierdził, aby Minister Finansów naruszył zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Naruszenia tego Skarżąca upatrywała w pominięciu przy wydaniu interpretacji orzecznictwa sądów administracyjnych.

Nie kwestionując znaczenia orzecznictwa sądowego dla wyjaśnienia znaczenia przepisów prawa, stanowiącego przecież istotę interpretacji indywidualnych, Sąd nie może uznać za naruszające powyższą zasadę wydanie interpretacji, którą ocenił jako właściwą. Zdaniem Sądu nawet zajęcia przez organ podatkowy stanowiska merytorycznie błędnego nie musi prowadzić do naruszenia tej zasady.

Dotyczy ona bowiem prowadzenia postępowania, którego wynik w postaci podjętego rozstrzygnięcia nie zawsze może odpowiadać oczekiwaniom podatnika.

Wskazać przy tym należy, że orzecznictwo sądowe w przedmiocie opodatkowania wykupionych na rzecz pracowników pakietów medycznych (abonamentów) nie jest jednolite. Obok przytoczonych przez Skarżącą wyroków wyrażających poglądy analogiczne do jej stanowiska, zapadały również wyroki odmiennie oceniające sporną kwestię, np. wyrok tut. Sądu z dnia 23 listopada 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1016/09 i sygn. akt III SA/Wa 676/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 1146/08.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z poźn. zm.), Sąd oddalił skargę.