Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3003/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 w zw. z art. 28 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1382
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant ref. Luiza Cycling, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2019 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 3003/18

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z [...] sierpnia 2018 r. po rozpatrzeniu odwołania S. P. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza [...] z [...] czerwca 2018 r., nr [...] orzekającą o odmowie wymeldowania E. P. z pobytu stałego w budynku nr [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...].

Decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej.

Po przeprowadzeniu, wszczętego na wniosek S. P., postępowania administracyjnego Burmistrz [...] decyzją z [...] czerwca 2018 r., nr [...] orzekł o odmowie wymeldowania jego byłej żony E. P. z pobytu stałego w budynku nr [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Organ I instancji doszedł do wniosku, że wymieniona nie opuściła dotychczasowego miejsca stałego zameldowania trwale i dobrowolnie, czyli nie wypełniła ustawowej przesłanki wymeldowania, wynikającej z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (dalej: ustawa o ewidencji ludności). Powyższą decyzję administracyjną zakwestionował S. P., składając w terminie odwołanie do Wojewody [...].

Po zapoznaniu się z aktami postępowania oraz treścią odwołania, organ odwoławczy nie stwierdził podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu decyzji szczegółowo przedstawił materiał dowodowy, w tym twierdzenia skarżącego i uczestniczki postępowania.

We wniosku o wymeldowanie z [...] lutego 2018 r. S. P. wskazał, że jego była żona E. P. opuściła dom przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...] w lipcu 2016 r. z własnej woli. Nie pozostawiła w omawianym domu swoich rzeczy osobistych ani też innych przedmiotów stanowiących jej własność i nie posiada do niego kluczy. Była żona aktualnie mieszka w [...]. Składając zaś [...] marca 2018 r. wyjaśnienia dodał, że E. P. ostatni raz była w miejscu stałego zameldowania [...] marca 2018 r., a wcześniej około 2-3 tygodnie temu. Wymieniona wielokrotnie wzywała policję i w efekcie została założona "Niebieska Karta". Założyła mu również w sądzie sprawę o znęcanie się (termin rozprawy przełożono na 26 marca 2018 r.). Kiedy wymieniona przyjeżdża do domu, to wszczyna awantury. S. P. podkreślił, że była żona sama wyprowadziła się z domu nr [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Wkładkę w drzwiach wymienił, ponieważ się zepsuła. W pisemnych wyjaśnieniach z [...] maja 2018 r. oskarżył byłą żonę o pobicie. Stwierdził, że nie było jej w domu [...] marca 2018 r., lecz przyjechała dopiero [...] marca 2018 r. z policją oskarżając go o kradzież ubrań i odkurzacza, chociaż zabrała wszystkie swoje rzeczy podczas wyprowadzki z córką W. na początku lipca 2016 r.

Z kolei E. P. [...] marca 2018 r. oświadczyła, że nie opuściła domu nr [...] znajdującego się przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...] dobrowolnie. Musiała się z niego wraz z córką wyprowadzić ze względu na stosowaną przez byłego męża przemoc. Z powodu awantur wszczynanych przez S. P. konieczne były interwencje policji. Ostatnio próbowała wejść do domu, którego jest współwłaścicielką w sobotę, ale drzwi były zamknięte na klucz. Weszła wraz z córką przez drzwi od kotłowni. Wnioskodawca wymienił w drzwiach wejściowych zamki, ale nie udostępnił jej ani córce klucza. E. P. przywozi córkę na widzenia z ojcem 2 razy w miesiącu. Policja w 2014 r. wszczęła postępowanie o znęcanie się przez byłego męża nad wymienioną oraz o wydanie nakazu opuszczenia przez wymienionego domu. Obecnie postępowanie to prowadzi Sąd Rejonowy w [...], sygn. akt [...]. Wobec rodziny prowadzona była procedura "Niebieskiej Karty". W domu nr [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...] nadal znajdują się rzeczy osobiste wymienionej oraz jej córki. E. P. jako jego współwłaścicielka płaci za niego podatki. Zamierza do niego wrócić, pomimo że obecnie mieszka w [...]. Nie składała pozwu o przywrócenie naruszonego posiadania, gdyż w sądzie toczy się już sprawa o znęcanie się od wyniku której uzależnia swój powrót do domu. Do akt postępowania załączyła opinię sądowo-psychiatryczną o byłym mężu, zawiadomienia z Komisariatu Policji w [...] o wszczęciu [...] lutego 2014 r. dochodzenia w sprawie podejrzenia popełnienia czynu z art. 207 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (dalej: k.k.), tj. znęcania się oraz kopię zaświadczenia wydanego [...] października 2014 r. przez Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] poświadczającego realizację procedury "Niebieskiej Karty" w stosunku do jej rodziny. Przedstawiła również kopie wezwań kierowanych do byłego męża z [...] lutego i 5 marca 2018 r., w sprawie wydania jej nowego klucza do drzwi wraz z potwierdzeniami nadania. Dokumenty te wskazują na długoletni i ostry konflikt pomiędzy byłymi małżonkami. Natomiast [...] kwietnia 2018 r. E. P. oświadczyła, że podczas jej pobytu w spornym domu [...] marca 2018 r. nie było policji. Podczas wizyty następnego dnia zauważyła u byłego męża obrażenia ciała, o które ją oskarżył. Następnie [...] kwietnia 2018 r. załączyła do akt sprawy płytę CD ze zdjęciem wyrzuconych ubrań oraz nagraniem ze swojego pobytu [...] marca 2018 r. Złożyła także do akt sprawy kopię złożonych przed sądem zeznań córki M. P. potwierdzających stosowanie przez S. P. przemocy, potwierdzenia opłaty połowy podatku za nieruchomość oraz umowy ubezpieczenia OC za znajdujące się na niej budynki, a także zawiadomienia z [...] marca 2018 r. o wszczęciu przez Komisariat Policji w [...] dochodzenia o czyn określony w art. 278 § 1 k.k. (kradzież mienia).

Przesłuchana w charakterze świadka [...] kwietnia 2018 r. J. M. zeznała, że E. P. była jej sąsiadką. Wymieniona wyprowadziła się z domu po rozwodzie z mężem z powodu panującej pomiędzy nimi niezgody. M. W. i Z. W. zeznali, że są bezpośrednimi sąsiadami E. P.. Ostatni raz widzieli wymienioną [...] kwietnia 2018 r. Sąsiadka opuściła swój dom niedobrowolnie ze względu na stosowaną przez byłego męża przemoc psychiczną i fizyczną. Wymieniona chce wrócić do omawianego domu, ale uzależnia go od wyroku sądu, przed którym toczy się postępowanie w sprawie o znęcanie. W mieszkaniu zostawiła swoje rzeczy, tj. meble i ubrania, które miesiąc temu zostały wyrzucone. Z tego powodu interweniowała policja. E. P. ma utrudniony dostęp do domu po wymianie zamków. Od kiedy M. W. i Z. W. mieszkają w [...], tj. od 4 lat, są świadkami awantur u sąsiadów.

Natomiast M. P., córka stron, zeznała [...] maja 2018 r., że jej matka wyprowadziła się [...] z domu nr [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...] dobrowolnie w pierwszy weekend lipca 2016 r. i od tego czasu już tam nie mieszka. Przedmiotowy dom utrzymuje jej ojciec. Nie ma tam rzeczy matki (jedynie pod bramą leżą jej stare ubrania), a E. P. go nie odwiedza. Świadek nie pamięta, kiedy matka była tam ostatni raz. Nie widziała jej od trzech miesięcy, od kiedy przebywa na zwolnieniu lekarskim. Matka przyjeżdżała tam, żeby wszczynać awantury. M. P. wie od ojca, że początkowo wymieniona często przyjeżdżała do domu, ale stopniowo jej wizyty stawały się rzadsze, aż całkowicie ustały. Aktualnie w omawianym domu mieszka świadek razem z narzeczonym i ojcem. To oni mają klucze do domu po wymianie przez S. P. zamków w drzwiach pół roku temu, gdy zepsuła się wkładka do zamka. M. P. nie była świadkiem zajść pomiędzy rodzicami w marcu 2018 r. Następnie w pisemnym oświadczeniu z [...] maja 2018 r. potwierdziła powyższe zeznania. Załączyła także kopie dokumentów, z których wynika, że to jej ojciec utrzymuje sporną nieruchomość, płaci za nią podatki oraz składkę na ubezpieczenie oraz wniosek do Sądu Rejonowego w [...], w którym wycofuje zeznania złożone w trakcie prowadzonego przed sądem postępowania. Załączyła ponadto kopię kolejnej opinii sądowo-psychiatrycznej o stanie zdrowia ojca. Wynika z niej jednak, że S. P. jest osobą chwiejną emocjonalnie, ujawniającą tendencje do działań impulsywnych i posiadającą obniżoną zdolność kontroli zachowań gwałtownych.

Z kolei M. S. zeznał [...] maja 2018 r., że jest bezpośrednim sąsiadem E. P. i jego zdaniem wymieniona aktualnie nie mieszka w domu przy ul. [...] w miejscowości [...]. Nie widuje jej w miejscu stałego zameldowania od 1,5-2 lat. O wyprowadzce wymienionej dowiedział się od S. P..

Organ odwoławczy wskazał także, że na podstawie informacji uzyskanych [...] marca 2018 r. z Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], organ I instancji ustalił, że w rodzinie E. P. w okresie od [...] października 2013 r. do [...] lipca 2016 r. prowadzona była procedura "Niebieskiej Karty". Jako osobę podejrzewaną o stosowanie przemocy wskazano S. P., a ofiarę – E. P.. W toku realizacji tej procedury ustalono, że powodem opuszczenia miejsca zameldowania na pobyt stały przez wymienioną była trudna sytuacja rodzinna. E. P. wyprowadziła się w trakcie postępowania prowadzonego z art. 207 k.k., nie posiadając prawomocnego wyroku w tej sprawie. Dodatkowo Komisariat Policji w [...] pismami z [...] i [...] marca 2018 r. poinformował organ I instancji, że w budynku nr [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...] zamieszkuje S. P. wraz z córką M.. Jego była żona E. P. nie mieszka tam od czerwca/lipca 2016 r. W okresie od stycznia 2016 r. do [...] marca 2018 r. funkcjonariusze policji przeprowadzili tam 4 interwencje: [...] lutego, [...] marca, [...] marca oraz [...] marca 2018 r. Dwie z nich zgłosiła, osobiście lub za pośrednictwem sąsiadki, E. P.. Natomiast pozostałe dwie zgłosił S. P.. Przyczyną zgłoszeń były spory rodzinne oraz kradzież rzeczy należących do E. P. i jej córki W.. W czasie opuszczania miejsca pobytu stałego przez E. P. interwencji policji nie było. Wymieniona wyprowadziła się stamtąd dobrowolnie ze względu na konflikt i awantury wszczynane przez byłego męża.

Według ustaleń dokonanych przez organ II instancji postępowanie o sygn. akt [...] prowadzone przez Sąd Rejonowy w [...] V Wydział Kamy jest nadal w toku.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie jest przepis art. 35 ustawy o ewidencji ludności, w myśl którego, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 (właściwy ze względu na położenie lokalu), wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2 (posiadających tytuł prawny do lokalu), decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie zaś z art. 25 ust. 1 powołanej ustawy, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że pod sformułowaniem "opuścił miejsce pobytu stałego", należy rozumieć sytuację, w której opuszczenie to jest trwałe i dobrowolne. Dla zaistnienia przesłanki "opuszczenia miejsca pobytu stałego" konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu, niż miejsce pobytu stałego, towarzyszył zamiar stałego i dobrowolnego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu (por. wyroki NSA: z 23 kwietnia 2001 r., sygn. V SA 3169/00, niepubl.; z 10 lutego 1989 r., sygn. SA/Wr 789/88, ONSA 1989/2/72). Zamiar taki określa się na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Ustalenie zamiaru strony ma istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przy czym przez termin "zamiar" w przypadku opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną ale wolę dającą się określić, na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dla jego oceny istotne znaczenie mieć będzie ustalenie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną osoby opuszczającej lokal, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Ustalenie zatem, czy nastąpiło opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu wymaga zbadania istnienia owego zamiaru. O istnieniu przesłanki opuszczenia miejsca stałego pobytu można mówić dopiero wtedy, gdy zachowanie zainteresowanej osoby będzie wskazywało na to, że lokal w którym była na stałe zameldowana i który był miejscem koncentracji jej interesów życiowych, utracił taki charakter.

Zdaniem organu odwoławczego z zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że E. P. nie opuściła budynku nr [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...] trwale i dobrowolnie. Co prawda bezspornym jest fakt, że wyprowadziła się z niego w lipcu 2016 r., jednak powodem tego była stosowana przez byłego męża S. P. przemoc. Organ podkreślił, że do czasu wyprowadzenia się, E. P. objęta była procedurą "Niebieskiej Karty". Wymieniona nie godziła się na zaistniałą sytuację i przedsięwzięła kroki zmierzające do jej zmiany, czego j wynikiem było wszczęcie przez policję [...] lutego 2014 r. dochodzenia w sprawie podejrzenia popełnienia przestępstwa z art. 207 § 1 k.k., tj. znęcania się. Niniejsze postępowanie zakończyło się skierowaniem do Sądu Rejonowego w [...] V Wydział Kamy aktu oskarżenia przeciwko S. P..Zeznania świadków (J. M., M. W. i Z. W. oraz M. P.), załączone przez obie strony dokumenty oraz dokonane przez organ I instancji ustalenia wskazują na istniejący między byłymi małżonkami głęboki konflikt. Organ podkreślił, że po wymianie przez S. P. wkładki do zamka w drzwiach wejściowych, jego była żona dwukrotnie zwracała się do niego o wydanie nowych kluczy. Nie złożyła powództwa o przywrócenie naruszonego posiadania, ponieważ toczy się już postępowanie w Sądzie Rejonowym w [...] o znęcanie się przez byłego męża nad nią i zobowiązanie do opuszczenia domu. Zgodnie zaś z orzecznictwem sądowoadministracyjnym w sytuacji opuszczenia miejsca pobytu stałego z powodu przymusu fizycznego, psychicznego czy też uniemożliwienia dostępu do lokalu z powodu wymiany zamków w drzwiach, nie można uznać takiej sytuacji za opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego (vide: wyrok NSA z 21 marca 2001 r., sygn. akt V SA 2950/00, LEX nr 80643).

Z tych też powodów organ odwoławczy opuszczenia przez E. P. domu nr [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...] nie uznał za trwałe, gdyż w toku całego postępowania wyjaśniającego wymieniona konsekwentnie deklarowała chęć powrotu do miejsca zameldowania na pobyt stały, kiedy tylko sąd zakończy prowadzoną przez siebie sprawę i zobowiąże jej byłego męża jako sprawcę przemocy do opuszczenia domu. Skorzystała więc ze środka prawnego, dzięki któremu może skutecznie dochodzić usunięcia przeszkody w powrocie i ponownym zamieszkaniu w dotychczasowym miejscu pobytu stałego. Zdaniem organu nie bez znaczenia jest fakt opłacania przez E. P. połowy zobowiązania łącznego za powyższą nieruchomość oraz składki na jej ubezpieczenie, co wskazuje na brak zamiaru definitywnego zerwania więzi z domem, którego jest współwłaścicielką. Zrozumiałe jest także zabranie przez wymienioną części rzeczy z miejsca stałego zameldowania czy zaniechanie ponoszenia opłat za użytkowanie domu nr [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...], skoro S. P. utrudnia jej dostęp i korzystanie z mieszkania, a pozostałe rzeczy wyrzucił. Po stronie E. P. nie można stwierdzić zamiaru trwałego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego z zamiarem zlokalizowania ośrodka spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych w aktualnym miejscu pobytu.

Tym samym organ uznał, że E. P. nie naruszyła obowiązku wyrażonego w art. 33 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Wyprowadziła się do [...] z domu nr [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...], by chronić siebie przed przemocą stosowaną przez byłego męża. Co więcej powzięła kroki prawne, by tę sytuację zmienić.

Organ II instancji wyjaśnił, że wydając swoje rozstrzygnięcie nie wziął pod uwagę zeznań złożonych przez M. P. [...] kwietnia 2018 r., ponieważ została wówczas przesłuchana z naruszeniem art. 79 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Z akt postępowania wynika, że termin wyznaczonego przesłuchania uległ zmianie, a jego strony nie zostały o tym fakcie powiadomione. Organ odwoławczy nie uwzględnił także zeznań M. K., gdyż nie wniosły one nic do sprawy. Świadek nie posiadał żadnych informacji na temat osób zamieszkujących w domu nr [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...].

Wojewoda [...] nie podzielił uwag S. P., o naruszeniu przez organ I instancji art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Burmistrz [...] starannie i wyczerpująco zebrał materiał dowodowy, ocenił go i wyciągnął prawidłowe wnioski. Organ administracji odstąpił od przeprowadzenia oględzin domu nr [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...], ponieważ okoliczność co do nieposiadania aktualnie w nim przez E. P. rzeczy jednoznacznie wynika z wyjaśnień stron i świadków oraz nie budzi wątpliwości. Działanie Burmistrza [...] polegające na nieskorzystaniu z pomocy prawnej celem zbadania aktualnego miejsca pobytu E. P. było słuszne. W postępowaniu o wymeldowanie osoby z miejsca pobytu stałego istotne jest ustalenie, czy przebywa ona w miejscu zameldowania, a jeśli nie, to z jakich powodów i kiedy je opuściła. Nie jest natomiast konieczne określanie charakteru pobytu osoby w innym miejscu. Z kolei zeznania B. Z., złożone [...] marca 2017 r. przed Sądem Okręgowym [...] w [...] III Wydział Cywilny w postępowaniu o sygn. akt [...], nie mają znaczenia w sprawie meldunkowej. Organ wskazał, że w aktach niniejszej sprawy brak jest protokołu z rozprawy przed Sądem Rejonowym w [...] V Wydział Karny z dnia [...] listopada 2017 r., więc organy I i II instancji nie mogły się ustosunkować do jego treści. Odnosząc się do kwestii zawieszenia niniejszego postępowania w związku z wykorzystaniem przez E. P. środka prawnego w zakresie przywrócenia naruszonego posiadania, wyjaśnił, że z akt sprawy nie wynika, by takie powództwo zostało wniesione. Niemniej sprawa o przywrócenie naruszonego posiadania nie jest zagadnieniem prawnym, które powodowałoby konieczność zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania. Jest to tylko element stanu faktycznego, który organy administracji publicznej obowiązane są ocenić w konkretnej sprawie w świetle całego materiału dowodowego.

Stwierdzając, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności, niezbędne do wymeldowania E. P. z pobytu stałego w domu nr [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...], organy administracji obowiązane były do podjęcia decyzji o odmowie wymeldowania strony z pobytu stałego w ww. lokalu. Niemniej w przypadku, jeśli po zakończeniu postępowania karnego, wymieniona nie zamieszka ponownie w miejscu pobytu stałego, na nowo otworzy się możliwość wszczęcia postępowania w przedmiocie jej wymeldowania.

S. P. wniósł skargę na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie:

przepisów prawa materialnego, tj. a) art. 35 w. z art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności poprzez błędną odmowę jego zastosowania w sytuacji, gdy zostały spełnione przesłanki do wymeldowania E. P..

a) art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez jego błędną wykładnię, gdyż opuszczeniem miejsca stałego pobytu jest nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale również niebudzący wątpliwości brak zamiaru pobytu. E. P. wyprowadziła się od męża aby zamieszkać z swoim nowym partnerem, zacząć nowe życie a zatem zmienić swoje centrum życiowe.

przepisów prawa procesowego, tj. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez:

b) art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., przez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że S. P. uniemożliwił dostęp do lokalu bo wymienił zamek w drzwiach, jednakże organ bezpodstawnie pominął fakt, że wymiana miała miejsce w marcu 2018r.( zamek był zepsuty) a E. P. wyprowadziła się w lipcu 2016r. ( oświadczenie M. P., S. P. i E. P.); E. P. zwracała się do Skarżącego o wydanie kluczy dopiero w chwilą gdy powzięła wiedzę o postępowaniu w przedmiocie jej wymeldowania.

c) art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., przez nieuwzględnienie zebranego w sprawie materiału dowodowego, z którego wynika, że E. P. opuściła miejsce stałego pobytu przy ul [...] w [...] i jednostronną ocenę zebranych w sprawie dowodów, sprowadzającą się do oceny, że Uczestniczka nie opuściła lokalu w sposób dobrowolny podczas gdy E. P. nigdy nie występowała z pozwem o przywrócenie posiadania.

d) art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., przez nieuwzględnienie zebranego w sprawie materiału dowodowego, z którego wynika, że E. P. opuściła miejsce stałego pobytu przy ul [...] w [...] i jednostronną ocenę zebranych w sprawie dowodów, sprowadzającą się do oceny, że Uczestniczka nie miała zamiaru opuszczenia lokalu w sposób dobrowolny podczas gdy z dołączonego do postępowania dokumentów, zeznań świadków, oświadczenia E. P. czy też złożonej propozycji podziału majątku dorobkowego i faktu przeprowadzenia E. P. się wraz z nowym partnerem wynika, że opuściła ona lokal dobrowolnie .

e) art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., przez nieuwzględnienie zebranego w sprawie materiału dowodowego, z którego wynika, że E. P. opuściła miejsce stałego pobytu przy ul [...] w [...] i jednostronną ocenę zebranych w sprawie dowodów, sprowadzającą się do oceny, że Uczestniczka nie opuściła lokalu w sposób dobrowolny i konsekwentnie deklarowała chęć powrotu do miejsca zameldowania na pobyt stały podczas gdy załączona do skargi propozycja podziału majątku dorobkowego w żadnym nie potwierdza deklaracji E. P.. Uczestniczka w swoich żądaniach wskazuje, że dom mieszkalny ( z którego ma nastąpić wymeldowanie) przy podziale majątku dorobkowego ma przypaść na wyłączną własność Skarżącego.

f) naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 85 § 1 Kpa poprzez brak przeprowadzenia dowodu z oględzin w budynku przy ul. [...] w [...] na okoliczność zweryfikowania czy E. P. pozostawiła tam swoje rzeczy;

g) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego poprzez pominięcie dowodu tj. pisma Komisariatu Policji w [...] z dnia [...].03.2018 r. i protokołu rozprawy karnej zawisłej przed Sądem Rejonowym w [...] wskazującym na dobrowolność osoby zainteresowanej w zakresie opuszczenia dot. miejsca zamieszkania byłych małżonków.

h) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez pominięcie zeznań B. Z. z protokołu z rozprawy z dnia [...] marca 2017 r. przed Sądem Okręgowym [...] w [...] III Wydziałem Cywilnym, sygn. akt [...], wskazujących na zamiar E. P. założenia nowej rodziny z swoim nowym partnerem i młodszą córką.

i) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez pominięcie dowodu z protokołu z rozprawy z dnia [...].11.2017 r. przed Sądem Rejonowym w [...] V Wydziałem Karnym, sygn. akt sprawy [...], na okoliczność dobrowolnego opuszczenia miejsca zameldowania przez E. P.;

j ) naruszenie art. 52 Kpa na skutek braku zwrócenia się do Burmistrza Miasta [...] o pomoc i przeprowadzenie oględzin w obecnym miejscu zamieszkania E. P. w [...], celem ustalenia czy nie skoncentrowała w nim swoich interesów życiowych.

k) art. 75 Kp.a poprzez pominięcie kluczowych wyjaśnień M. P. wskazując na naruszenie art. 79 § 1 Kodeksu Postępowaniu Administracyjnego podczas gdy świadek stawił się na termin rozprawy, a z jej wyjaśnień został sporządzony protokół.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądowego stan obiektywnego "nie przebywania" w lokalu nie jest jeszcze dobrowolnym i trwałym opuszczeniem lokalu. Niezbędne jest zobiektywizowanie się zamiaru trwałego opuszczenia miejsca stałego pobytu, o czym decydują między innymi: powód opuszczenia, możliwość dostępu do lokalu, wola powrotu". Należy tutaj podzielić argumentację organu, jednakże nie będzie miała ona zastosowania do niniejszej sprawy. Nie zbadano bowiem wyczerpująco okoliczności jakie towarzyszyły opuszczeniu dotychczasowego miejsca zamieszkania przez E. P.. Należy podkreślić, że przesłanką wymeldowania jest opuszczenie miejsca pobytu i tyko ta okoliczność powinna być badana w toku postępowania administracyjnego. W odniesieniu do opuszczenia miejsca pobytu stałego wskazać należy, że musi ono obejmować nie tylko fizyczne opuszczenie lokalu, ale musi mu towarzyszyć zamiar zerwania więzi z tymże miejscem pobytu. Zupełnie pominięto fakt, że E. P. wyprowadziła się wraz z córką i zamieszkała z nowym partnerem w [...], podejmując tym samym próbę nowego życia. Dobrowolność opuszczenia miejsca pobytu stałego wynikała zatem z własnej woli zainteresowanej osoby, a nie z powodu presji, czy bezprawnego działania innych osób. E. P. samodzielnie zrezygnowała z przebywania pod danym adresem, nie była to rezygnacja wywołana była przymusem fizycznym czy psychicznym osoby trzeciej. Ona zrezygnowała z uwagi na nowy związek z innym mężczyzną.

Treść uzasadnienia decyzji Wojewody [...] zawiera wewnętrzne sprzeczności. Z jednej strony organ twierdzi, iż z przesłuchania E. P. z [...] marca 2018 r. wynika, że "W domu nr [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...] nadal znajdują się rzeczy osobiste wymienionej oraz jej córki". Następnie na str. 5 orzeczenia jest napisane, że "Organ administracji (Burmistrz [...]) odstąpił od przeprowadzenia oględzin domu nr [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...], ponieważ okoliczność co do nieposiadania aktualnie w nim przez E. P. rzeczy jednoznacznie wynika z wyjaśnień stron i świadków i nie budzi wątpliwości". M. P., córka stron, zeznała także, że w domu nie ma rzeczy matki. Z powyższego wynika brak rzetelności Wojewody [...] w analizie zeznań złożonych przez stronę czyli E. P.. Organ, nie wziął pod uwagę zeznań M. P. stwierdzając naruszenie art. 79 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro jednak świadek złożył zeznania do protokołu, który znajduje się w aktach sprawy to powinny być one wzięte pod uwagę przez organ II instancji. Pomijanie ważnych dowodów i uzasadnienie takiego działania w sposób dość enigmatyczny, budzi poważne wątpliwości co do racjonalności i prawidłowości działania Wojewody [...] i zachowania przez niego procedur administracyjnych. Nie zbadano wyczerpująco okoliczności jakie towarzyszyły opuszczeniu dotychczasowego miejsca zamieszkania przez E. P.. Przesłanką wymeldowania jest opuszczenie miejsca pobytu i tyko ta okoliczność powinna być badana w toku postępowania administracyjnego.

Organ naruszył przepis art. 7 kpa co najmniej kilka razy. Uznał odstąpienie od przeprowadzenia oględzin w domu przy ul. [...] w miejscowości [...] przez Burmistrza [...], które mają charakter działań prawem przewidzianych w celu ustalenia stanu faktycznego, za zbędne. Przede wszystkim właśnie oględziny pozwoliłyby na zweryfikowanie czy E. P. nie pozostawiła w przedmiotowym budynku jakichś swoich rzeczy, co by mogło świadczyć, iż nie zamierzała zmieniać miejsca pobytu. Tym samym został jeszcze naruszony art. 85 § 1 Kpa stanowiący, że organ administracji publicznej może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. Nie budzi też wątpliwości, iż w niniejszej sprawie istniała konieczność ich dokonania w mieszkaniu z którego E. P. wcześniej się wyprowadziła.

Ponadto Wojewoda [...], podobnie zresztą jak Burmistrz [...], nie uwzględnił również wszystkich istotnych dowodów a właściwie część z nich z niezrozumiałych względów pominął. W szczególności wybiórczo potraktował ustalenia Komisariatu Policji w [...] zawarte w piśmie z dnia [...].03.2018 r., znak [...], z którego wynika, że E. P. opuściła miejsce zameldowania na pobyt stały w [...] w czerwcu 2016 r. Jej opuszczenie tego miejsca jak ustaliła Policja było dobrowolne. Nie został również wzięty pod uwagę protokół z rozprawy sporządzony dnia [...] marca 2017 r., w toczącej się przed Sądem Okręgowym [...] w [...] III Wydziałem Cywilnym sprawy o rozwód, z którego treści wynika (str. 3), że świadek miał wiedzę co do faktu, iż E. P. mieszka z jakimś mężczyzną w [...]. Dalej organ nie odniósł się do treści protokołu z rozprawy z dnia [...].11.2017 r. z rozprawy Sądem Rejonowym w [...] V Wydziałem Karnym, do którego E. P. zeznała: "... to ja wyprowadziłam się z domu i chciałam jak najszybciej rozwiązać nasze małżeństwo...". Tym samym przyznała, że wyprowadziła się z mieszkania w [...] z własnej inicjatywy a nie pod przymusem. Asumptem do wyprowadzki wcale nie była przemoc tylko związek z innym mężczyzną i chęć tworzenia z nim nowej rodziny. Logicznym wydaje się fakt, że nie mogła tego robić pod wspólnym dachem z swoim wówczas jeszcze mężem. Powyższe zaniedbania skutkują również naruszeniem art. 77 § 1 Kpa w wyniku braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Ponadto z akt sprawy i ustaleń poczynionych przez organ I instancji wynika, że E. P. przeprowadziła się do [...] w 2016 r. gdzie obecnie zamieszkuje. Wojewoda [...] powinien zatem rozważyć czy w nowym miejscu pobytu nie skoncentrowała ona swoich interesów życiowych. Wojewoda [...] mógł przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające nie zwracając się do Burmistrza Miasta [...] o przeprowadzenie oględzin w miejscu aktualnego zamieszkiwania E. P. na okoliczność charakteru jej pobytu, dopuścił się naruszenia art. 52 kpa. Zgodnie bowiem z art. 136 § 1 Kpa organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

E. P. zarówno przed Policją jak również przed Sądem Rejonowym w [...] II Wydział Karny, Sądem Okręgowym [...] w [...] oświadczyła, że dobrowolnie opuściła swoje miejsce zamieszkania. Podkreślenia wymaga fakt, że opuściła to miejsce albowiem założyła nowa rodzinę z swoim nowym partnerem i młodszą córka. Z pewnością ten cel leżał u podstaw decyzji o wyprowadzce. Sam fakt istnienia konfliktu między osobą wymeldowaną i uczestnikiem postępowania nie powoduje podważenia oceny, że opuszczenie lokalu miało charakter trwały i dobrowolny. Nie traci bowiem co do zasady dobrowolnego charakteru wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca zamieszkania, jeżeli ma ono na celu poprawienie komfortu życiowego strony przez uniknięcie sytuacji konfliktowych związanych ze wspólnym zamieszkiwaniem (wyrok WSA Łódź z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 158/10).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 35 ustawy o ewidencji ludności zgodnie z którym, organ właściwy ze względu na położenie nieruchomości, której dotyczy meldunek, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu dysponującego innym tytułem prawnym do lokalu decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z art. 25 ust. 1 tej ustawy pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

Niewątpliwie kluczowe dla orzeczenia o wymeldowaniu jest ustalenie fizycznego opuszczenia miejsca dotychczasowego pobytu stałego. Skoro pobyt stały uzasadniający zameldowanie wiąże się z zamieszkiwaniem (przebywaniem) w określonym miejscu, to brak tego elementu podważa jedną z podstawowych przesłanek meldunku oraz jego ewidencyjny charakter, który w aktualnym stanie prawnym został wprost sformułowany w art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności z 2010 r. Zgodnie z tym przepisem, zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała.

Czynność zameldowania na pobyt stały, nie tworzy prawa do lokalu, a stanowi jedynie konsekwencję określonego stanu faktycznego i jest związana z wystąpieniem dwóch przesłanek, tj.: przebywaniem w miejscu stałego pobytu oraz zamiarem stałego w nim przebywania. Przesłanką, która zawsze musi być spełniona aby możliwe było wymeldowanie danej osoby z pobytu stałego jest ustalenie, że osoba ta trwale opuściła miejsce zameldowania, z zaniechaniem koncentrowania swoich spraw życiowych w tym miejscu. Wymeldowanie z miejsca stałego pobytu winno być zatem następstwem ustalenia zamiaru zerwania więzi z tym miejscem przez osobę zameldowaną, a także weryfikacji, czy zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów, przy czym zamiar taki określa się na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia i zweryfikowania okoliczności. Opuszczenie miejsca pobytu stałego, powinno mieć charakter trwałej rezygnacji z zamieszkania w dotychczasowym miejscu stałego pobytu i dobrowolnego wyprowadzenia się do innego miejsca.

Sąd stwierdza, że w okolicznościach faktycznych sprawy organy administracji zasadnie uznały, że nie zostały spełnione przesłanki do wymeldowania uczestniczki z pobytu stałego.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewody [...], organ I instancji ustalił i wykazał w sposób nie budzący wątpliwości, że choć uczestniczka opuściła miejsce stałego pobytu tj. budynek mieszkalny w miejscowości [...] w lipcu 2016 r., to jednak nie uczyniła tego z zamiarem trwałego opuszczenia tego miejsca i towarzyszącym mu zamiarem urządzenia na stałe swojego ośrodka życiowego w innym miejscu.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał organom jedynie na przyjęcie, że uczestniczka chwilowo, tj. do zakończenia trwającego postępowania karnego o znęcanie prowadzonego przeciwko jej byłemu już mężowi skoncentrowała swoje sprawy życiowe w wynajętym mieszkaniu, deklarując zamiar powrotu do dotychczasowego miejsca zamieszkania.

Stan faktyczny sprawy, wbrew twierdzeniom skarżącego, został ustalony w sposób prawidłowy, wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i nie wymagał przeprowadzenia przez organ dodatkowych dowodów w postaci oględzin budynku mieszkalnego, który uczestniczka opuściła, czy też oględzin lokalu, w którym aktualnie zamieszkiwała. Okoliczność opuszczenia tego miejsca i terminu, w którym to nastąpiło nie jest okolicznością sporną. Istota sporu sprowadza się do kwestii oceny zachowania uczestniczki, a więc oceny czy opuściła swoje dotychczasowe miejsce pobytu dobrowolnie i w sposób trwały, z zamiarem zerwania wszelkich więzi łączących jej życiowe sprawy z tym miejscem.

Zdaniem sądu organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że opuszczenie przez uczestniczkę miejsca pobytu nie było dobrowolne i nie wiązało się z zamiarem jego trwałego opuszczenia. Słuszna była więc ocena dokonana przez organ, że nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania art. 35 w/w ustawy tj. do wymeldowania uczestniczki, której w związku z jej sytuacją życiową, nie można zarzucić, że nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Organ prawidłowo zauważył, że uczestniczka wyprowadziła się do innej miejscowości, by chronić się przed przemocą stosowaną wobec niej przez byłego męża. Ta okoliczność została w toku postępowania administracyjnego wykazana. Organ dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego wyjaśniając, że zeznania świadków J. M., M. W. i Z. W. (sąsiadów) oraz córki M. P., a także zgromadzone dokumenty wskazują na istniejący między byłymi małżonkami głęboki konflikt. Wyjaśnił, że do czasu wyprowadzenia się z dotychczasowego miejsca zamieszkania uczestniczka była objęta procedurą "Niebieskiej Karty", co niewątpliwie wskazuje na wystąpienie poważnych problemów w tej rodzinie oraz na trudną sytuację uczestniczki jako ofiary przemocy doznawanej właśnie w miejscu zamieszkania. Słusznie zauważył organ, że uczestniczka postępowania przestała godzić się z zaistniałą sytuacją i nie chcąc być obiektem przemocy podjęła działania by sytuację zmienić. Skutkiem tego było zwrócenie się o udzielenie ochrony do organów ścigania, a następnie wszczęcie postępowania o popełnienie przestępstwa znęcania i skierowanie aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu do sądu. Nie można więc czynić zarzutu uczestniczce, że nie podejmowała kroków prawnych, by doprowadzić do sytuacji umożliwiającej jej dalsze zamieszkiwanie w budynku mieszkalnym stanowiącym współwłasność małżonków (aktualnie rozwiedzionych). Uczestniczka miała prawo liczyć, że ochrona, którą uzyska w postępowaniu karnym rozwiąże problem związany z przeszkodą w dalszym, niezakłóconym zamieszkiwaniu w tym miejscu. Materiał dowodowy wbrew zarzutowi skarżącego wskazuje, że uczestniczka nie godziła się z jego działaniem polegającym na wymianie wkładki w zamku do drzwi wejściowych i pozbawieniem jej dostępu do budynku mieszkalnego. Uczestniczka skierowała do skarżącego pisemne wezwania do przywrócenia jej dostępu do budynku, które wystosowała bezpośrednio po zaistnieniu tej sytuacji. To skarżący zadecydował o podjęciu działania uniemożliwiającego jej dostęp do mieszkania w chwili, gdy zainicjował postępowanie w przedmiocie wymeldowania.

Zeznania wskazanych wyżej świadków (sąsiadów) niewątpliwie potwierdzają nie tylko okoliczność wyprowadzenia się uczestniczki, ale też przyczynę wyprowadzenia się, a więc istniejący konflikt i są zbieżne z pozostałym materiałem dowodowym. Zeznania córki stron (z 8 maja 2018 r.), choć istnienie konfliktu potwierdzają, to jednak sugerują inny powód wyprowadzenia się uczestniczki z miejsca zamieszkania. W ocenie sądu zeznania te nie mogą zostać ocenione jako zeznania wiarygodne. Tym samym nie mogły mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i podważyć oceny wynikającej z pozostałego materiału dowodowego. Przede wszystkim świadek sama wykazała w toku postępowania, że jest osobą niewiarygodną, zmieniającą swoje stanowisko w kwestii konfliktu między rodzicami w zależności od swojej aktualnej sytuacji i relacji z każdym z rodziców, na co wskazuje jej pismo z [...] maja 2018 r. i dołączone do niego pismo z [...] marca 2018 r. kierowane do Sądu Rejonowego w [...], w którym zawarła oświadczenie o wycofaniu się z wcześniej złożonych zeznań obciążających jej ojca. Po drugie zeznania te nie są spójne. Z jednej strony świadek twierdzi, że jej matka wyprowadzając się zabrała wszystkie rzeczy, z drugiej nie zaprzecza, że przy furtce leżą rzeczy należące do jej matki lecz nie wie, kto rzeczy tam wyrzucił. Twierdzi, że od kiedy matka wyprowadziła się, przyjeżdżała żeby robić kłótnie. Jednocześnie, że matka nie przyjeżdża do tego domu, a w końcu, że z relacji ojca wie, że matka na początku po wyprowadzce przyjeżdżała często, potem coraz mniej i w ogóle.

Nie ma znaczenia dla oceny, że organ dokonał pełnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału to, że w uzasadnieniu nie wyszczególnił dowodów potwierdzających istniejący konflikt czy też fakt objęcia uczestniczki procedurą "Niebieskiej Karty" oraz prowadzonego postępowania karnego, w tym informacji pozyskanej od Policji czy z Ośrodka Pomocy Społecznej, skoro dowody te znajdują się w zgromadzonym materiale, a podane w nich informacje zostały przez organ wykorzystane. Nie ma wpływu na prawidłowość oceny organu podana w piśmie pochodzącym od Policji informacja, że uczestniczka opuściła budynek mieszkalny dobrowolnie, skoro jednocześnie wskazano w nim, że według uczestniczki powodem wyprowadzki był konflikt i awantury wszczynane przez byłego męża. Użyte w piśmie pojęcie "dobrowolności" należy wiązać z brakiem zastosowania środków przymusu w chwili wyprowadzki, nie zaś z nieistnieniem przyczyny niezależnej od uczestniczki i powodującej konieczność opuszczenia miejsca zamieszkania, mimo braku rzeczywistego zamiaru.

Skoro uczestniczka ze względu na sytuację w jakiej znalazła się zadecydowała o przejściowym opuszczeniu dotychczasowego miejsca zamieszkania wraz z małoletnią córką oczywiste jest, że musiała zapewnić sobie i dziecku na ten okres miejsce zamieszkania i stworzyć warunki do normalnego życia. Oczywiste w takiej sytuacji jest to, że zabrała ze sobą z dotychczasowego mieszkania rzeczy osobiste i inne potrzebne na co dzień. Organ słusznie ocenił, że działanie takie było zrozumiałe i nie przeczy braku dobrowolności w opuszczeniu miejsca zamieszkania i nie wskazuje na zamiar zamieszkania docelowo w nowym miejscu. Słusznie więc organ uznał, że niecelowe jest przeprowadzanie oględzin w budynku mieszkalnym, który opuściła w celu potwierdzenia, że nie znajdują się tam rzeczy uczestniczki. Część rzeczy osobistych zapewne uczestniczka zabrała, część zostało wyrzuconych. Zupełnie nieprzydatny dla oceny zamiaru trwałego opuszczenia tego miejsca w tej konkretnej sytuacji byłby dowód z oględzin w przejściowo wynajętym mieszkaniu, w którym uczestniczka musiała, a nie chciała stworzyć nowe miejsce do życia dla siebie i córki.

Niesłuszny jest zarzut dotyczący pominięcia dowodu z protokołów z przebiegu rozpraw z postępowania karnego lub rozwodowego, gdyż takie dowody nie zostały zgłoszone przez strony postępowania. Uczestniczka złożyła co prawda fragment jakiegoś bliżej niesprecyzowanego protokołu z zeznaniami świadka tj. córki, jednak okoliczność, której miał dowodzić, a więc różnicy między jej zeznaniami w różnych postępowaniach została potwierdzona przez samego świadka. Z kolei protokół z zeznaniami świadka B. Z. został złożony w tym postępowaniu przez świadka, nie zaś strony postępowania. Organ nie miał obowiązku z urzędu przeprowadzać dowodu z zeznań tego świadka, ani uwzględniać zeznań złożonych w postępowaniu dotyczącym rozwodu w sytuacji, gdy zeznania te mogły mieć znaczenie w sprawie rozwodowej dla oceny rozpadu związku małżeńskiego, nie zaś dla oceny przyczyny opuszczenia dotychczasowego miejsca zamieszkania i niedopełnienia obowiązku wymeldowania.

Nawet aktualnie podana przez uczestniczkę okoliczność zawarcia przez nią nowego związku małżeńskiego i skierowana do skarżącego propozycja podziału majątku wspólnego dotychczasowych małżonków nie dowodzi braku rzeczywistego zamiaru uczestniczki postępowania powrotu do dotychczasowego miejsca zamieszkania.

Należało zatem stwierdzić, że w świetle prawidłowo dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, uczestniczka postępowania objęta wnioskiem o wymeldowanie, choć w spornym budynku faktycznie nie mieszka od 2016 r., nie zerwała więzi z tym miejscem dobrowolnie, w związku z tym nie zachodzi przesłanka do wymeldowania jej z pobytu stałego.

Z uwagi na powyższe za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 75, art. 79 i art. 80 k.p.a. W sprawie został zebrany i rozpatrzony wnikliwie cały materiał dowodowy niezbędny do jej rozstrzygnięcia. Nie znajduje potwierdzenia zarzut pominięcia kluczowych dla sprawy zeznań świadka M. P., ponieważ organ ocenił w ramach materiału dowodowego jej zeznania. Organ zrezygnował wyłącznie z oceny zeznań złożonych przez świadka w ramach przesłuchania, o którym strony postępowania nie zostały powiadomione. Na marginesie tylko należy wskazać, że stawiając powyższy zarzut skarżący nie wykazał, że w ramach przesłuchania świadka nie wyjaśniono konkretnej okoliczności, o której istnieniu świadek posiadał wiedzę, a która mogła mieć wpływ na wynik sprawy.

Z przytoczonych wyżej względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.