Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1832/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7, art. 3 pkt 2, art. 1, art. 13
journal: Dz.U. 2003 nr 162 poz 1568
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Danuta Kania, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., [...], działając na podstawie art. 7 pkt 1 i 2, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 17 pkt 2, art. 106 § 1 i 5, art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. postanowił uchylić w całości postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] grudnia 2008 r., [...] i jednocześnie odmówił uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na nadbudowie i rozbudowie kamienicy frontowej i oficyn bocznych, budowie oficyn tylnych w miejscu istniejących oraz zmianie sposobu użytkowania budynku na cele usługowe na działce nr ew. [...] obr. [...] S. przy ul. [...] w K. oraz odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla części zamierzenia inwestycyjnego w zakresie budowy zadaszenia dziedzińca na działce nr [...] obr. [...] S. przy ul. [...] w K.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy Minister wskazał, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r., uzgodnił projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na nadbudowie i rozbudowie kamienicy frontowej i oficyn bocznych, budowie oficyn tylnych w miejscu istniejących oraz zmianie sposobu użytkowania budynku na cele usługowe na działce nr ew. [...] obr. [...] S. przy ul. [...] w K. oraz odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla części zamierzenia inwestycyjnego w zakresie budowy zadaszenia dziedzińca na działce nr [...] obr. [...] S. przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. wskazał, że ustalenia wynikającej ze sporządzonej analizy urbanistyczno- architektonicznej obszaru wokół terenu zamierzenia inwestycyjnego są zgodne z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Rozpoznając zażalenie złożone na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] grudnia 2008 r., złożone przez T. w K., Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. uchylił w całości w/w postanowienie organu pierwszej instancji i odmówił uzgodnienia projektu decyzji dla przedmiotowej inwestycji.

W wyniku złożonej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2010 r. wydanym w sprawie sygn. akt IV Sa/Wa 1645/09, uchylił postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2009 r. i wskazał, iż niezbędne jest ustalenie, czy składający zażalenie T. w K. jest stroną postępowania, w rozumieniu przepisu art. 28 k.p.a. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego ponownie rozpoznając zażalenie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] grudnia 2008 r. ustalił, że T. w K. decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. uzyskał stwierdzenie nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego działki gruntu nr ew. [...], obr. [...] K.. i prawa własności posadowionego na niej budynku murowanego wpisanego do rejestru zabytków miasta K. pod numerem [...] oraz budynku murowanego z salą widowiskową 3 kondygnacyjnego. Zatem Minister stwierdził, iż T. będąc użytkownikiem wieczystym działki bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestycyjną jest stroną przedmiotowego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Przechodząc do ustaleń faktycznych dotyczących bezpośrednio przedmiotowej inwestycji, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził, iż Kamienica przy ul. [...] (powinno być [...]) w K. wpisana jest do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] listopada 1995 r. Ponadto, usytuowana jest w granicach historycznego zespołu miasta K. uznanego za pomnik historii zarządzeniem Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 8 września 1994 r. (M.P. Nr 50, poz. 418).

Opisując kamienicę przy ul. [...] w K., Minister stwierdził, iż wzniesiona ona została "w 1896 r. wg projektu A. B. w stylu historyzującym i przebudowana w 1911 r. (m.in. przekształcono witryny sklepowe). Jest to budynek trzykondygnacyjny, podpiwniczony, 2,5- traktowy, z jednotraktowymi oficynami, kryty dachem dwuspadowym, o pięcioosiowej fasadzie z bogatym detalem architektonicznym. W uzasadnieniu decyzji wpisującej do rejestru zabytków ww, kamienicę stwierdzono, że ww, obiekt zachował układ typowy dla kamienic z przełomu XIX i XX w., a także bogaty wystrój architektoniczny stanowiący przykład zastosowania form neorenesansowych. Kamienica stanowi element zwartej historyzującej zabudowy ul. [...]. Obiekt posiada zatem walory architektoniczne, artystyczne i urbanistyczne. W załączniku graficznym do ww. decyzji określono, że obiektem wpisanym do rejestru zabytków jest kamienica wraz z oficynami, a granice ochrony rozciągają się na całość działki nr ew. [...]obręb [...]".

Minister wskazał, iż z przekazanego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż w ramach planowanej inwestycji przewiduje się nadbudowę trzykondygnacyjnej kamienicy frontowej, podpiwniczenie i nadbudowę dwukondygnacyjnej oficyny prawej i lewej (rozbudowa), budowę oficyn tylnych w miejsce istniejących budynków (po ich wyburzeniu), podpiwniczenie dziedzińca, zmianę sposobu użytkowania budynków z funkcji mieszkalnej na usługową (hotel, hostel, apartamenty do wynajęcia, lokale gastronomiczne i usługowo-handlowe). Przedstawił również warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej zawarte w załączniku nr 1 do projektu decyzji. Wskazał także na tę część załącznika nr 1 do projektu decyzji zawierającego warunki ochrony dziedzictwa kulturowego oraz zabytków i dóbr kultury współczesnej, gdzie stwierdzono, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków zaopiniował pozytywnie planowaną inwestycję pismem z dnia [...] stycznia 2008 r., pod następującymi warunkami: "Dopuszcza się zmianę sposobu użytkowania poddasza kamienicy frontowej na cele mieszkalne oraz podniesienie kalenicy w celu uzyskania pełnej kondygnacji (z zachowaniem dachu dwuspadowego); doświetlenie poddasza jedynie poprzez zastosowanie okien połaciowych; dopuszcza się nadbudowę oficyn lewej oraz prawej budynku frontowego o jedną kondygnację, rozbiórka oficyn tylnych możliwa jest po uzyskaniu decyzji o ich skreśleniu z rejestru zabytków; prace objęte wnioskiem wymagają uzyskania pozwolenia konserwatorskiego".

W ocenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, uzgodnienie przekazanego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla omawianego zamierzenia inwestycyjnego, zawierającego w warunkach ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej ustalenie: "rozbiórka oficyn tylnych możliwa jest po uzyskaniu decyzji o ich skreśleniu z rejestru zabytków" jest niedopuszczalne jako niekonkretne i odnoszące się do zdarzeń przyszłych i niepewnych. Nie wiadomo, czy co do zasady organ pozytywnie uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, którego jednym z elementów jest rozbiórka oficyn tylnych i budowa nowych obiektów w tym miejscu, czy też go nie uzgodnił, z uwagi na fakt, iż ww. oficyny nie zostały skreślone z rejestru zabytków. W przypadku nieuzyskania decyzji o skreśleniu z rejestru zabytków przedmiotowych oficyn tylnych, pojawią się wątpliwości czy decyzja o warunkach zabudowy została wydana w oparciu o wszystkie wymagane prawem uzgodnienia. Ponadto uzgodnienie zamierzenia rozbiórki oficyn wpisanych do rejestru zabytków jest sprzeczne z zasadami ochrony zabytków, określonymi w art. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Ponadto, w ocenie Ministra realizacja planowanej inwestycji miałaby negatywne skutki dla zachowania wartości zabytkowych wpisanej do rejestru zabytków kamienicy przy ul. [...], jak i tej części historycznego zespołu miasta K.. Planowana nadbudowa kamienicy doprowadziłaby do zniekształcenia kompozycji i zaburzenia proporcji, doprowadziłaby do zaburzenia historycznie ukształtowanej kompozycji elewacji tego obiektu. Realizacja inwestycji wpłynęłaby także negatywnie na zmianę wyglądu wnętrza ul. [...], której istotnym elementem jest kamienica przy ul. [...] i doprowadziłaby do zakłócenia historycznie ukształtowanej zabudowy części historycznego zespołu miasta K. Ponadto ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że oficyny boczne -prawa i lewa -usytuowane na przedmiotowej działce są budynkami dwukondygnacyjnymi i w ramach planowanego zamierzenia inwestycyjnego planowana jest ich nadbudowa o jedną kondygnację, do poziomu wysokości elewacji tylnej budynku frontowego. Zdaniem Ministra, planowana nadbudowa tych oficyn zasadniczo wpłynie na zmianę sposobu ukształtowania zabudowy zabytkowej nieruchomości przy ul. [...] , gdzie oficyny boczne są niższe o jedną kondygnację od kamienicy frontowej. Realizacja inwestycji doprowadzi do naruszenia właściwych relacji kubaturowych i przestrzennych pomiędzy budynkiem frontowym a oficyną, która jak wynika z historycznego ukształtowania zabudowy na omawianej parceli, powinna być elementem podrzędnym w stosunku do tego budynku.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2010 r., wniósł J. R.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 4 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez niewykazanie aby planowana inwestycja mogła spowodować rzeczywisty uszczerbek dla wartości zlokalizowanego na tej działce zabytkowego obiektu, w szczególności na czym (na utracie jakich konkretnie walorów zabytkowych kamienicy przy ul. [...] w K.) taki rzekomy uszczerbek miałby polegać.

Skarżący wskazał również na naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż organ ochrony zabytków w postępowaniu dotyczącym uzgodnień decyzji o warunkach zabudowy działa w ramach uznania administracyjnego. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego ustalił, iż przedmiotowa kamienica została wpisana do rejestru zabytków z uwagi na fakt, iż obiekt ten zachował układ typowy dla kamienicy z przełomu XIX i XX wieku, a ponadto przez wzgląd na bogaty wystrój architektoniczny stanowiący przykład zastosowania form neorenesansowych. Kamienica przy ul. [...] w K. stanowi ponadto element zwartej historyzującej zabudowy tej ulicy. Minister, w ocenie skarżącego, wydając rozstrzygnięcie o charakterze uznaniowym nie wyjaśnił dlaczego uznał, iż uzgodnienie projektu decyzji ustalającego warunki zabudowy miałoby doprowadzić do pozbawienia w/w kamienicy walorów, które spowodowały uznanie jej za zabytek.

Skarżący wskazał, iż Minister odmawiając pozytywnego uzgodnienia zamierzenia z uwagi na konieczność zapewnienia ochrony konserwatorskiej, zagrożenie dla przedmiotowego obiektu łączył tylko z dwoma elementami planowanej inwestycji, mającej polegać na nadbudowie i rozbudowie kamienicy przy ul. [...] w K. - podwyższeniem kalenicy oraz nadbudową oficyn bocznych - prawej i lewej o jedną kondygnację. W ocenie skarżącego, te elementy planowanej inwestycji nie mogą być uznane za mogące wywrzeć negatywny wpływ na zabytkowy charakter kamienicy oraz jej otoczenia. Ich realizacja nie pozbawi kamienicy układu typowego dla kamienicy z przełomu XIX i XX wieku, a tym bardziej bogatego wystroju architektonicznego stanowiącego przykład zastosowania form neorenesansowych. W przypadku kamienic z przełomu XIX i XX wieku, zlokalizowanych w rejonie ulicy [...] w K. występują także takie obiekty, w których oficyny boczne znajdują się na poziomie kamienicy frontowej. Ponadto w ocenie skarżącego, Minister nie wykazał, na jakiej podstawie uznał, iż realizacja planowanej inwestycji wpłynęłaby negatywnie na zmianę wyglądu wnętrza ul. [...] i rzekome zakłócenie historycznie ukształtowanej tej części zespołu miasta K., na obszarze której znajduje się przedmiotowa kamienica.

Skarżący wskazał również, iż uzgodnienie jakiego dokonał [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. odnosi się do warunków przewidzianych w projekcie decyzji ustalającej warunki zabudowy, nie można zatem uznać, jak uczynił to Minister w zaskarżonym postanowieniu, że uzgodnienie zawarte w postanowieniu organu I instancji jest wadliwe, jako mające charakter warunkowy.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2010 r. uchylające postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] grudnia 2008 r. i jednocześnie odmawiające uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na nadbudowie i rozbudowie kamienicy frontowej i oficyn bocznych, budowie oficyn tylnych w miejscu istniejących oraz zmianie sposobu użytkowania budynku na cele usługowe na działce nr ew. [...] obr. [...] S. przy ul. [...] w K. oraz odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla części zamierzenia inwestycyjnego w zakresie budowy zadaszenia dziedzińca na działce nr [...]obr. [...] S. przy ul. [...] w K.

Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) decyzję o warunkach zabudowy, w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków, wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., według którego jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zatem tryb wskazany w art. 106 k.p.a. będzie miał zastosowanie w sytuacji, w których przed podjęciem decyzji organ zwraca się o wyrażenie stanowiska do innego organu administracji publicznej.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, wynik postępowania uzgodnieniowego ma charakter wiążący dla organu orzekającego w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Co za tym idzie, może mieć on decydujący wpływ na końcowe rozstrzygnięcie podjęte w postępowaniu głównym.

Wszczęcie postępowania uzgodnieniowego następuje na wniosek organu wydającego decyzję. Organ występuje o dokonanie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora i przekazuje projekt decyzji o warunkach zabudowy.

Zauważyć należy, że uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, które wojewódzki konserwator zabytków zobowiązany jest - jako organ uzgadniający - ocenić przez pryzmat regulacji prawnych dotyczących ochrony zabytków.

Stosownie do brzmienia art. 3 pkt 2 w związku z pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.) zabytkiem nieruchomym jest nieruchomość, jej część lub zespół nieruchomości, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową

Z ustaleń organów wynika, że kamienica przy ul. [...] w K. wpisana jest do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...].11.1995 r. W załączniku graficznym do tej decyzji określono, że obiektem wpisanym do rejestru zabytków jest kamienica wraz z oficynami, a granice ochrony rozciągają się na całość działki nr ew. [...] obręb [...]. Ponadto, kamienica usytuowana jest w granicach historycznego zespołu miasta K. uznanego za pomnik historii zarządzeniem Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 8 września 1994 r. (M.P. Nr 50, poz. 418).

Z powyższego wynika, że planowana inwestycja ma być realizowana w przestrzeni objętej dwiema formami ochrony zabytków, jakimi zgodnie z art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami są m.in. wpis do rejestru zabytków i uznanie za pomnik historii.

Z projektu decyzji o warunkach zabudowy przesłanej organowi do uzgodnienia wynika, że ustalenie warunków zabudowy obejmuje zamierzenie inwestycyjne polegające na nadbudowie i rozbudowie kamienicy frontowej i oficyn bocznych, budowie oficyn tylnych w miejsce istniejących oraz zmiana sposobu użytkowania budynku na cele usługowe na dz. nr [...] obr. [...] S. przy ul. [...] w K.. Jednocześnie z przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej stanowiącej załącznik nr 1 do projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że w ramach inwestycji przewiduje się budowę oficyn tylnych w miejsce istniejących budynków (po ich wyburzeniu).

Skoro oficyny tylne objęte są ochroną konserwatorską poprzez wpisanie ich do rejestru zabytków razem z kamienicą przy ul. [...] w K., to niemożliwe jest ich wyburzenie bez wcześniejszej decyzji o skreśleniu ich jako zabytku z rejestru.

Stosownie do art. 13 ust. 1, 2, 5 i 6 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami zabytek wpisany do rejestru, który uległ zniszczeniu w stopniu powodującym utratę jego wartości historycznej, artystycznej lub naukowej albo którego wartość będąca podstawą wydania decyzji o wpisie do rejestru nie została potwierdzona w nowych ustaleniach naukowych, zostaje skreślony z rejestru. Skreślenie z rejestru może dotyczyć części zabytku.

Skreślenie z rejestru następuje na podstawie decyzji ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, przy czym postępowanie w sprawie skreślenia zabytku z rejestru wszczyna się z urzędu bądź na wniosek właściciela zabytku lub użytkownika wieczystego gruntu, na którym znajduje się zabytek nieruchomy.

Wobec powyższego zgodzić się należy ze stanowiskiem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zawartym w zaskarżonym postanowieniu, że brak decyzji o skreśleniu tylnych oficyn z rejestru zabytków, wyklucza w przedmiotowej sprawie możliwość pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, w którym przewiduje się rozbiórkę tych oficyn.

Dopiero decyzja o skreśleniu zabytku lub jego części z rejestru zabytków przesądza, że dany zabytek uległ zniszczeniu w stopniu powodującym utratę jego wartości historycznej, artystycznej lub naukowej albo którego wartość będąca podstawą wydania decyzji o wpisie do rejestru nie została potwierdzona w nowych ustaleniach naukowych.

W tej sytuacji, przedstawiony do uzgodnienia organowi konserwatorskiemu projekt decyzji o warunkach zabudowy, narusza przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami a w szczególności art. 4 i 13 tej ustawy. Art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nakłada na organy konserwatorskie obowiązek podejmowania wszelkich działań mających na celu m.in. zapobieganie wszelkim działaniom, mogącym prowadzić do uszkodzenia zabytków, względnie do ich całkowitego zniszczenia. W warunkach przedmiotowej sprawy pozytywne uzgodnienie przedstawionego projektu decyzji o warunkach zabudowy, stoi w sprzeczności z celami jakim mają służyć działania organów konserwatorskich.

W ocenie Sądu, wadliwość przedstawionego projektu decyzji o warunkach zabudowy w tym zakresie, przesądza już o niemożliwości pozytywnego jego uzgodnienia przez organ konserwatorski.

Uzgodnienia dokonywane przez organy konserwatorskie w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) mają charakter uznania administracyjnego. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia nie dopatrzył się, aby stanowisko Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, jako organu konserwatorskiego, w niniejszej sprawie przekroczyło granice uznawania administracyjnego, miało charakter arbitralny, czy też dowolny. Minister dokonał, w ocenie Sądu, wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia przekonująco umotywował odmowę uzgodnienia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Uprawnione jest stanowisko organu, iż nadbudowa omawianej kamienicy doprowadziłaby do zniekształcenia kompozycji i zaburzenia proporcji, co doprowadziłaby do zaburzenia historycznie ukształtowanej kompozycji elewacji kamienicy przy ul. [...] w K.. Uzasadnione jest również stanowisko, że inwestycja wpłynęłaby negatywnie na zmianę wyglądu wnętrza ul. [...], której istotnym elementem jest omawiana kamienica, co doprowadziłoby do zakłócenia historycznie ukształtowanej zabudowy części historycznego zespołu miasta K.. Minister wyjaśnił również, iż planowana nadbudowa oficyn bocznych o jedną kondygnację, do poziomu wysokości elewacji tylnej budynku frontowego, zasadniczo wpłynie na zmianę sposobu ukształtowania zabudowy zabytkowej nieruchomości przy ul. [...], gdzie oficyny boczne są niższe o jedną kondygnację od kamienicy frontowej. Minister wskazał, iż w tej sytuacji doszłoby do naruszenia właściwych relacji kubaturowych i przestrzennych pomiędzy budynkiem frontowym a oficynami, które zgodnie z historycznie ukształtowaną zabudową na przedmiotowej parceli powinny być elementem podrzędnym w stosunku do budynku frontowego.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znajdując podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie narusza obowiązujące prawo -na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi -skargę oddalił.