Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 2257/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 271 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 14 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1273/19 w przedmiocie odrzucenia skargi o wznowienie postępowania w sprawie ze skargi T. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 147/18 postanawia oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1273/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej WSA albo sąd I instancji) odrzucił skargę T. P. (dalej skarżący albo wnioskodawca) o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA z dnia 9 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 147/18.

W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania wnioskodawca powołał się na to, że pełnomocnik reprezentujący go w zakończonej sprawie (radca prawny) nie dopełnił obowiązków i nie wniósł skutecznie skargi kasacyjnej od wymienionego wyroku, co zostało stwierdzone w postępowaniu dyscyplinarnym. Na potwierdzenie tych okoliczności przedłożył kopie pism Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] skierowane do skarżącego w ramach prowadzonego przeciwko jego pełnomocnikowi postępowania dyscyplinarnego. Skarżący nie wskazał na konkretny przepis ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), ani nie powołał się na ustawową przesłankę wznowienia.

W ocenie WSA, podniesione przez skarżącego okoliczności nie odpowiadają żadnej z przesłanek wznowienia postępowania. Podstawa z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. – "strona nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania", również nie została spełniona. Do spełnienia tej przesłanki konieczne jest, aby brak należytej reprezentacji wynikał z naruszenia prawa przez sąd wydający wyrok. Okoliczność, że pełnomocnik nie wywiązywał się z obowiązku prawidłowego reprezentowania strony nie stanowi "nienależytej reprezentacji" w rozumieniu tego przepisu, ani też nie oznacza pozbawienia strony możliwości działania.

Ponieważ skarga o wznowienie nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, Sąd odrzucił ją na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej z dnia [...] stycznia 2020 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył postanowienie z dnia [...] listopada 2019 r. w całości i zarzucił na podstawie art. 174 § 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 271 pkt 2 p.p.s.a. przez uznanie, że strona była należycie reprezentowana w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, mimo bezspornego wykazania, że reprezentujący stronę profesjonalny pełnomocnik zadziałał na jej niekorzyść wywołując niekorzystne dla niej skutki prawne,

- art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie faktu, że niekorzystny dla skarżącego stan prawny powstał na skutek niezgodnego z prawem działania pełnomocnika, które to działanie można porównywać z działaniem przestępnym.

Powołując się na powyższe podstawy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wznowienie wnioskowanego postępowania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Orzekając w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny - z mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. - ograniczony był zakresem kontroli instancyjnej wyznaczonym treścią zarzutu kasacyjnego oraz przytoczonej na jego poparcie argumentacji. Wobec braku wystąpienia którejkolwiek z podstaw nieważności postępowania sądowego, podlegających uwzględnieniu z urzędu, rozpoznanie sprawy odbyło się w granicach wytyczonych przez ramy wniesionego środka zaskarżenia.

Rozpoznając sprawę w granicach wskazanych podstaw kasacyjnych, wniesiony środek odwoławczy należało oddalić, ponieważ sformułowane w nim zarzuty nie okazały się zasadne.

W niniejszej sprawie skarżący niezasadnie upatruje wystąpienie podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w zaniechaniu wniesienia przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego skargi kasacyjnej od wyroku WSA z dnia 9 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 147/18. Sąd I instancji trafnie zauważył, że o zaistnieniu przesłanki, o której stanowi art. 271 pkt 2 p.p.s.a. można mówić wówczas, gdy brak należytej reprezentacji wynikał z naruszenia prawa przez sąd wydający wyrok. Sytuacja taka nie występuje w razie błędu popełnionego przez pełnomocnika strony, który został przez nią ustanowiony. Do istoty pełnomocnictwa należy podejmowanie czynności procesowych przez pełnomocnika w zastępstwie, lecz zarazem na rachunek mocodawcy. Dotyczy to wszystkich czynności procesowych, a nie tylko tych, które mocodawca ocenia jako korzystne dla siebie. Udzielenie pełnomocnictwa jest każdorazowo wyrazem zaufania, jakim mocodawca obdarza swojego pełnomocnika. Jego brak powinien skutkować wypowiedzeniem pełnomocnictwa i osobistą troską strony o jej prawa i obowiązki, bądź też udzieleniem pełnomocnictwa innej osobie, która takim zaufaniem zostanie obdarzona.

Niezasadna okazała się także druga podstawa kasacyjna. Skarżący kasacyjnie zwracając uwagę na związane z tą sprawą postępowanie dyscyplinarne, poza odwołaniem się do błędu popełnionego przez pełnomocnika sam przyznał, że czyn ten nie stanowi przestępstwa, zaprzeczając tym samym wystąpieniu tej podstawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.