Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 852/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 169 w zw z art.14h, art. 14g
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 15 ust 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 października 2018 r. sprawy ze skargi L. D. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji - skargę oddala -


UZASADNIENIE

W dniu 10 stycznia 2018 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek L. D. (dalej powoływanego jako Wnioskodawca albo Skarżący ) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży dwóch działek niezabudowanych w trybie licytacji komorniczej.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla [...], działając w ramach swoich ustawowych obowiązków dokonał w dniu 23 czerwca 2015 roku licytacji dwóch dziatek należącej do dłużnika, będącego spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako Spółka). Spółka, wpisana do Rejestru Przedsiębiorców KRS w dniu 4 sierpnia 2004 r. początkowo prowadziła działalność gospodarczą o charakterze deweloperskim. W czasie prowadzenia postępowania egzekucyjnego a także jeszcze przed jego rozpoczęciem, Spółka choć formalnie nie znajdowała się w stanie upadłości lub likwidacji, to faktycznie nie prowadziła żadnej działalności - nie kontynuowała rozpoczętych inicjatyw gospodarczych, nie regulowała swoich zobowiązań. Prowadzenie egzekucji komorniczej było konsekwencją faktu, iż Spółka wciąż dysponując składnikami majątkowymi o wymiernej wartości, nie podejmowała działań w celu ich spieniężenia dla uregulowania zaległych zobowiązań. Brak jest informacji, wskazujących że posiadane przez Spółkę nieruchomości były wykorzystywane w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej - nic zostały wzniesione na niej żadne nieruchomości, brak jest informacji o uzbrojeniu terenu, a Księga Wieczysta prowadzona dla działek określa je jako grunty orne. Na moment prowadzenia czynności egzekucyjnych Wnioskodawca nie dysponował wiedzą o istnieniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla licytowanych działek. Przy tym decyzje takie istniały i zostały przeniesione na nabywcę nieruchomości. W okresie w którym doszło do uprawomocnienia się postanowień o przysądzeniu nieruchomości, Spółka nie figurowała w rejestrze czynnych podatników podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego transakcja zbycia nieruchomości w drodze licytacji komorniczej podlegała opodatkowaniu VAT?

Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawca miał obowiązek jako płatnik VAT dla transakcji zbycia nieruchomości w drodze licytacji komorniczej pobrania i odprowadzenia podatku?

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 26 lutego 2018 r. (data wpływu 2 marca 2018 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z 16 lutego 2018 r. znak: [...]

Postanowieniem z 15 marca 2018 r. znak: [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej ww. wniosek z dnia 5 stycznia 2018 r. pozostawił bez rozpoznania .

Na powyższe postanowienie, Wnioskodawca złożył zażalenie nie zgadzając się z rozstrzygnięciem podjętym w zaskarżonym postanowieniu.

Po rozpatrzeniu przedmiotowego zażalenia Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia 25 maja 2018 r. nr [...] [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł podkreślił , że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności

podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje

stanowisko, które musi być ustosunkowaniem się do poglądu prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa).

Tak uregulowana instytucja wymaga, aby wnioskodawca starający się o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego przez upoważniony do tego organ podatkowy, składając wniosek, w sposób wyczerpujący przedstawił stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) oraz swoje stanowisko w sprawie.

Wobec powyższego należy podnieść, że ciężar wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego spoczywa na składającym wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

W przypadku gdy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) opisany we wniosku przez wnioskodawcę, nie został wyczerpująco przedstawiony organ podatkowy zobowiązany jest do wezwania strony do usunięcia braków formalnych takiego wniosku, w trybie art. 169 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej. Niewykonanie tego obowiązku przez wnioskodawcę stanowi podstawę do pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji bez rozpoznania.

W związku z tym, że wniosek z 5 stycznia 2018 r. nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, pismem z 16 lutego 2018 r. znak: [...] organ wezwał Wnioskodawcę o uzupełnienie wniosku przez wskazanie: ,

1.W jakim celu Dłużnik (Spółka z o.o.) nabyła dwie działki opisane we wniosku, czy nabył je w celach i związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej czy też w innych celach należy wskazać jakich?

2.Czy przy-nabyciu przedmiotowych dwóch działek Dłużnikowi (Spółka z o.o.) przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (należy odnieść się do każdej działki osobno)?

3.Czy ww. działki zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych firmy Dłużnika (Spółki z o.o.)?

4.Czy ww. działki były przedmiotem najmu/dzierżawy przez Dłużnika (Spółkę z o.o.), jeśli tak to w jakim okresie?

5.W jaki konkretnie sposób dwie działki wykorzystywane były przez Dłużnika (Spółkę z o.o.) od momentu ich nabycia?

6.Jednoznaczne wskazanie czy ww. działki wykorzystywane były przez Dłużnika (Spółkę z o.o.) od chwili nabycia do chwili sprzedaży, do prowadzenia działalności gospodarczej, jeśli tak to czy były wykorzystywane do działalności opodatkowanej podatkiem VAT (jakiej?) czy zwolnionej (jakiej?)?

7.Jednoznaczne wskazanie czy w stosunku do ww. działek Dłużnika (Spółkę z o.o.) podejmował działania takie jak: wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego, zmiana przeznaczenia terenu, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy lub wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej, lub inne podobne działania, jeśli tak to jakie, kiedy i w jakim celu?

8.Czy Dłużnik (Spółka z o.o.) poczynił działania dotyczące zwiększenia wartości działki, tj. dokonał jej uatrakcyjnienia np. wydzielenie lub budowa drogi, wyposażenie w urządzenia i sieci kanalizacji sanitarnej oraz energetyczne itp., jeśli tak to jakie, kiedy i w jakim celu?

9.Czy przedmiotowe dwie działki na dzień licytacji komorniczej i wcześniej (tj. przed egzekucją komorniczą w okresie kiedy były w posiadaniu Spółki z o.o.) były objęte obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, a jeśli tak to czy były przeznaczone pod zabudowę (należy odnieść się do każdej działki osobno)?

10.Czy przedmiotowe dwie działki na dzień licytacji komorniczej i wcześniej (tj. przed egzekucją komorniczą w okresie kiedy były w posiadaniu Spółki z o.o.) objęte były aktualną (obowiązującą) decyzją o warunkach zabudowy lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego (należy odnieść się do każdej działki osobno)?

11.Czy ww. działki były wykorzystywane przez Dłużnika (Spółkę z o.o.) wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku (należy odnieść się do każdej działki osobno)?

W odpowiedzi na ww. wezwanie, w dniu 2 marca 2018 r. wpłynęło do organu pismo Wnioskodawcy w którym, odpowiadając na ww. pytania Organu, stwierdził, że:

Ad.l.

Wnioskodawca nie ma wiedzy, jak również nie ma możliwości ustalenia jaki cel gospodarczy przyświecał innemu podmiotowi - Dłużnikowi, którego majątek był przedmiotem egzekucji komorniczej - w chwili nabycia opisanych we wniosku działek. Należy jednak zauważyć, że analizowane działki miały charakter rolny, a przy tym nie były objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co uniemożliwiało Dłużnikowi określenie jakie inwestycje będzie w stanie zrealizować w określonej realizacji. Przemawia to przeciwko uznaniu, że bezpośrednim celem nabycia działek było prowadzenie na nich deweloperskiej działalności gospodarczej.

Ad.2.

Wnioskodawca nie ma wiedzy o tym, czy Dłużnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Dłużnik jest podatnikiem VAT, a podatek od czynności cywilnoprawnych od tej umowy zostanie pobrany przy umowie przeniesienia prawa własności. W umowach przenoszących własność znajduje się zapis o pobraniu podatku od czynności cywilnoprawnych.

Ad.3.

Wnioskodawca nie ma dostępu do dokumentacji księgowej Dłużnika, ani też nie ma żadnych możliwości dotarcia do tej dokumentacji. Tym samym Wnioskodawca nie jest w stanie ustalić, czy przedmiotowe działki zostały uprowadzone do ewidencji środków trwałych.

Ad.4.

Wnioskodawca nie dysponuje informacją o tym, że ww. działki w jakimkolwiek okresie miałyby być przedmiotem najmu lub dzierżawy.

Ad.5.

Brak jest informacji o tym, aby działki w jakimkolwiek stopniu były wykorzystywane przez Dłużnika. Działki były nieużytkami rolnymi, zgodnie z ewidencją gruntów położonymi w obszarze RHIa , RIVa (tereny rolne). Brak jest jakichkolwiek informacji wskazujących na to, że Dłużnik miałby prowadzić działalność rolniczą.

Ad.6.

Brak jest informacji wskazujących na wykorzystywanie działek przez Dłużnika w jakimkolwiek zakresie, natomiast Wnioskodawca nie jest w stanie w sposób jednoznacznie określić, czy w całym toku działalności Dłużnika nigdy nie doszło do choćby pojedynczego przypadku wykorzystania działek do czynności podlegającej opodatkowaniu VAT, lub też zwolnionej z opodatkowania.

Ad.7.

Wnioskodawca jako Komornik Sądowy powołany do przeprowadzenia czynności egzekucyjnych z przedmiotowych nieruchomości nie dysponuje, ani też nie ma możliwości uzyskania informacji o tym jakie działania były przez Dłużnika podejmowane, ani tym bardziej w jakim celu były realizowane.

Ad.8.

Na działkach nie zostały wykonywane żadne prace zwiększające ich wartość, które mógł dokonać Dłużnik. Wynika to z faktu, że na moment egzekucji działki pozostawały niezagospodarowane.

Ad.9.

Na dzień licytacji dla żadnej z działek nie obowiązywał żaden plan miejscowy.

Ad. 10.

Wnioskodawca na chwilę obecną posiada informację o tym, że Dłużnik pozyskał wydaną przez Prezydenta Miasta K. Decyzję nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej zabudowę usługową i infrastrukturę techniczną. Przy tym jest to informacja, którą Wnioskodawca nie dysponował w czasie prowadzenia egzekucji.

Wnioskodawca nie dysponuje wiedzą o istnieniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Ad.11.

Wnioskodawca nie dysponuje pełną wiedzą o tym w jaki sposób i w jakim zakresie Dłużnik dysponował' swoim majątkiem przed tym, jak doszło do zbycia działek w toku postępowania egzekucyjnego.

Po przeprowadzeniu analizy wyjaśnień Wnioskodawcy przedstawionych w tym piśmie Organ stwierdził, że pomimo wniesionych wyjaśnień, nie zostały usunięte braki formalne wniosku, bowiem Wnioskodawca na większość pytań odpowiedział, że albo nie ma wiedzy, albo nie ma dostępu do dokumentacji albo brak jest informacji w zakresie którego dotyczyły pytania Organu.

Powyższe skutkowało brakiem możliwości wydania interpretacji w zakresie zakreślonym pytaniami Wnioskodawcy a w efekcie konieczność wydania w dniu 15 marca 2018 r. postanowienia znak: [...] o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.

Podkreślono , że w żalonym postanowieniu Organ wskazał przepisy w zakresie podatku od towarów i usług (przede wszystkim art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. z 2017 r., póz. 1221 z późn. zm.), regulujące kwestie, których dotyczyły pytania Wnioskodawcy. Wyjaśniono też, że skoro w uzupełnieniu, które wpłynęło 2 marca 2018 r. Wnioskodawca nie odpowiedział lub nie wskazał jednoznacznie odpowiedzi na szereg pytań postawionych przez Organ, które pozwoliłyby organowi na prawidłowe rozstrzygnięcie kwestii będących przedmiotem pytania nr l, to nie jest możliwe stwierdzenie czy dostawa przedmiotowych dwóch nieruchomości w drodze licytacji komorniczej podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Wskazano też, że w konsekwencji powyższego nie jest również możliwe rozstrzygnięcie kwestii objętej pytaniem oznaczonym we wniosku jako "2" bowiem jak wynika z treści tego pytania, będąca jego przedmiotem kwestia obowiązku pobrania i odprowadzenia podatku przez Wnioskodawcę jako płatnika VAT jest od wcześniejszego ustalenia czy sprzedaż nieruchomości podlega czy też nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W zaistniałej sytuacji zarówno postępowanie Organu, jak też przedstawione w żalonym postanowieniu stanowisko Organu należy uznać za prawidłowe.

Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w zażaleniu z 21 marca 2018r., wskazano, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ uprawniony do jej wydania, rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być ustosunkowaniem się do poglądu prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę.

W przedmiotowej sprawie opis sprawy nie został przedstawiony we wniosku w sposób wyczerpujący. Zakres w jakim należało uzupełnić ten opis, przedstawiono w wezwaniu z 16 lutego 2018 r. znak: [...] W nadesłanych w piśmie z 26 lutego 2018 r. wyjaśnieniach Wnioskodawca nie przedstawił w sposób wyczerpujący informacji w tym zakresie.

W zaistniałej sytuacji Organ nie mógł kwestionować, czy też uznać za prawidłowe stanowisko Wnioskodawcy, skoro, jak już wskazano powyżej, opis sprawy nie został przedstawiony w sposób wyczerpujący.

Na powyższe rozstrzygnięcie została wniesiona skarga Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , w której zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

1) Naruszenie art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, polegające na odmowie wydania interpretacji indywidualnej przez Organ z jednoczesnym wskazaniem braku wypełnienia przez Skarżącego wymogu wynikającego z art. 14b § 3 (tj. nieprzedstawienia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego) pomimo, że zostały spełnione przesłanki do jej wydania.

2) Jak i naruszenie przepisów prawa proceduralnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie, tj.:

-art. 169 w zw. z art 14h Ordynacji podatkowej, poprzez błędne przyjęcie, iż w

przedmiotowej sprawie zaszły okoliczności do zastosowania rzeczonego przepisu,

tj. zarówno w składanym wniosku jak i w odpowiedzi na wezwanie Skarżący nie

przedstawił kompletnego i jasnego opisu stanu faktycznego.

-art. 120 i art. 121 § w zw. z art 14h Ordynacji podatkowej, poprzez uchybienie

przepisom prawa materialnego przy wydawaniu skarżonego postanowienia.

Z powodu przedstawionych wyżej uchybień prawa materialnego i proceduralnego wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz kosztów pełnomocnictwa, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Wnioskodawca odpowiedział organowi na wszystkie stawiane pytania . Wbrew twierdzeniom Strony przeciwnej, nie jest konieczne prowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego przez Organ podatkowy. Otóż komornik jako płatnik podatku VAT występując w wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawił w sposób wyczerpujący zaistniały stan faktyczny. W konsekwencji zadaniem Organu podatkowego jest wyłącznie dokonanie analizy przedstawionego stanu fatycznego z uwzględnieniem stanowiska Strony skarżącej, które również zostało przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Zwrócono ponadto uwagę , że Strona skarżąca w analizowanej transakcji jako organ egzekucyjny występuje w roli płatnika, przez co dysponuje takim zakresem informacji, jaki został przedstawiony we wniosku oraz jego uzupełnieniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W granicach tak określonej kognicji sądu administracyjnego należy podnieść co następuje.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia związana z pozostawieniem wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia, z uwagi na nieprzedstawienie przez Skarżącego wyczerpującego stanu faktycznego sprawy (zdarzenia przyszłego).

Zgodnie z art. 14b § 1-2 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną), przy czym wniosek o taką interpretację może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych.

W art. 14b § 3 O.p. ustawodawca jednoznacznie wskazał na minimalne i zarazem konieczne wymogi, jakie taki wniosek musi zawierać.

W myśl jednoznacznego brzmienia tego przepisu składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Odstępstwa od wymienionych wymogów nie zostały przewidziane. Wprost przeciwnie, w art. 14g § 1 O.p. ustawodawca postanowił, że wniosek niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.

Zgodnie z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV Ordynacji podatkowej.

Z przepisem art. 14b § 3 O.p powiązana jest regulacja zawarta w art. 14c § 1 O.p., w którym ustawodawca określił istotę i zakres wydawanej interpretacji indywidualnej. Zgodnie z jego brzmieniem interpretacja taka zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2).

Powyższe oznacza, że organ nie dokonuje samodzielnej, własnej interpretacji określonego przez stronę stanu faktycznego, ale ocenia, czy stanowisko wnioskodawcy, wyrażające się w określonej ocenie prawnej takiego stanu faktycznego, przedstawionej przez stronę jest prawidłowe, czy też nie. Stanowisko organu zawsze musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska), jakie w danym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) zaprezentował wnioskodawca przedstawiając własną ocenę prawną tego stanu faktycznego. Ponadto organ podatkowy musi wprost odnieść się do faktów jakie powołał wnioskodawca.

W razie wątpliwości organu co do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wzywa on wnioskodawcę - w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. - o sprecyzowanie opisanego stanu faktycznego lub też o usunięcie innych braków wniosku w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Zgodnie z art. 169 § 4 O.p. organ wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie.

Dlatego indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego nie może stanowić porady prawnej, w której organ kwalifikowałby dane okoliczności faktyczne pod określoną normę prawną, która jego zdaniem miałaby w sprawie zastosowanie.

Przenosząc powyższe na stan rzeczy niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że organy podatkowe obu instancji zasadnie uznały, iż zaistniały okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające wydanie postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

Z akt wynika, że organ podatkowy wobec oczywistych braków złożonego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wezwał stronę w trybie art. 169 § 1 w zw z art. 14h O.p. do jego uzupełnienia.

Należy wskazać, że istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca składający o nią wniosek prawidłowo postrzega jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji – wydanie interpretacji indywidualnej są możliwe wyłącznie wówczas, gdyby kwestia stanowiąca przedmiot wątpliwości została we wniosku wyczerpująco i jednoznacznie przedstawiona i jest regulowana przepisami prawa podatkowego

Zakres żądania wnioskodawcy wyznacza natomiast w szczególności:

- stan faktyczny przedstawiony we wniosku o indywidualną interpretację prawa podatkowego,

- stan prawny (przepisy prawa) wskazany przez wnioskodawcę oraz

- zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji, a które wskazuje pytanie wnioskodawcy.

Składający wniosek o wydanie interpretacji zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego i własnego stanowiska w sprawie. Wyczerpująco przedstawione stanowisko wnioskodawcy powinno polegać na wskazaniu przepisów prawa mogących stanowić podstawę dochodzonej interpretacji oraz na ocenie ich znaczenia dla przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Organ dokonujący indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest więc związany zarówno stanem faktycznym, jak i zaprezentowaną przez pytającego oceną prawną stanu faktycznego, co oznacza, że nie może dokonywać ani w ramach stanu faktycznego ani w ramach oceny tego stanu żadnych zmian.

Treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wyznacza przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego, gdyż wnioskowy charakter postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oraz systemowa wykładnia art. 14b - art. 14h O.p. prowadzą do konkluzji, że organ wydający interpretację jest "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku.

Szczególnie istotna jest dyspozycja normy zawartej w art. 14g § 1 O.p., w myśl której wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. pozostawia się bez rozpoznania. W rozdziale 1a Ordynacji podatkowej, opatrzonym tytułem "Interpretacje przepisów prawa podatkowego", brak przepisu, który nadawałby organom podatkowym uprawnienie do uzupełniania wniosku o elementy prawne lub faktyczne (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2013 r., sygn. akt II FSK 2859/11, opubl. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.

Przedmiotem interpretacji podatkowej mogą być jedynie konkretne przepisy prawa podatkowego. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia, po pierwsze, w sposób wyczerpujący stanu faktycznego będącego przedmiotem wniosku a następnie oceny prawnej opisanego zdarzenia. Wnioskodawca powinien wskazać, jakie przepisy prawa podatkowego powinny znaleźć zastosowanie w rozważanej sprawie i jaka jest ich prawidłowa interpretacja na tle przestawionego stanu faktycznego. Dopiero tak zaprezentowane stanowisko może stać się przedmiotem oceny organu podatkowego, który w razie uznania, że jest ono nieprawidłowe, jest obowiązany przedstawić prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym.

Zasługuje na akceptację Sądu stwierdzenie, że skarżący nie usunął braków wniosku w całości w żądanym zakresie, zgodnie z wezwaniem.

Wskazać należy, że złożony w dniu 10 stycznia 2018 r. wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie spełniał wymogów, o których mowa wart. 14b § 3 O.p., w związku z czym, pismem z dnia 23 września 2016 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej , na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p., wezwał skarżącego do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Pismem tym wezwano skarżącego m.in. do doprecyzowania stanowiska w sprawie o niezbędne dla rozstrzygnięcia elementy stanu faktycznego. Ma racje organ, że pomimo złożenia w odpowiedzi na wezwanie pisma Skarżący nie uzupełnił wniosku o wszystkie elementy wskazane w wezwaniu niezbędne do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Słusznie Minister Finansów – Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podniósł, że zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej własne stanowisko powinno stanowić jednoznaczną odpowiedź na postawione pytanie oraz że wszystkie elementy wniosku, tj. opis stanu faktycznego, zadane pytanie oraz stanowisko skarżącego powinny być spójne.

Stan faktyczny przedstawiony we wniosku i przepisy prawa przywołane w odnoszącym się do niego stanowisku skarżącego wyznaczają zakres i przedmiot interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Brak jednoznacznego stanowiska skarżącego uniemożliwił dokonanie przez organ oceny, czy w sprawie, o której mowa we wniosku, stanowisko strony jest prawidłowe czy nieprawidłowe.

W judykaturze podnosi się, że organ interpretacyjny pozostawiając wniosek o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia winien nie tylko wykazać, że danego elementu stanu faktycznego (informacji) wniosek ani odpowiedź na wezwanie organu nie zawiera, ale powinien także przede wszystkim wykazać - poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego), że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe. (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 528/17)

W niniejszej sprawie organ nie tylko wskazał, których elementów stanu faktycznego brakuje do podjęcia prawidłowego stanowiska ale również w oparciu o stosowne przepisy jak i orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wykazał dlaczego udzielenie prawidłowej zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe.

Powołując się na przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług przedstawił jak należy rozumieć podatnika jak również pojęcie działalności gospodarczej. Przy czym zwrócił uwagę na to , że definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem "podatnik" tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Mając powyższe okoliczności na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Zwrócono również na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z(wyroki z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10,) w którym dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę nalży uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej zwykłym wykonywaniem prawa własności. Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy.

Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykle formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność "handlową" wskazywać musi ciąg powyżej przykładów o przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zwrócono również na pojęcie "majątku prywatnego" (TSUE w sprawie C-291/92 Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. "Majątek prywatny" to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

W odniesieniu do powyższego organ wskazał, że pytania w wezwaniu zostały sformułowane w sposób jasny i nie budzący wątpliwości. Tym samym bez jednoznacznego wskazania odpowiedzi na pytania oznaczone w wezwaniu jako nr [...] i [...] nie jest w stanie określić czy dostawa przedmiotowych dwóch działek w drodze licytacji komorniczej podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

W konsekwencji nie jest również możliwe rozstrzygnięcie kwestii objętej pytaniem oznaczonym we wniosku jako "2" bowiem jak wynika z treści tego pytania, będąca jego przedmiotem kwestia obowiązku pobrania i odprowadzenia podatku przez Wnioskodawcę jako płatnika VAT jest od wcześniejszego ustalenia czy sprzedaż nieruchomości podlega czy leż nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W ocenie Sądu organ w sposób przejrzysty i wystarczający wyjaśnił zatem , że pojęcie podatnika podatku VAT jak i prowadzenia działalności gospodarczej jest szerokie i uzależnione od wielu okoliczności faktycznych. Sam fakt , że Spółka w chwili dokonania przeniesienia własności nieruchomości poprzez postanowienie o przesądzeniu, w ocenie Skarżącego nie miała statusu podatnika, nie może przesądzać o tym , czy dana sprzedać może podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług .

Podatnikiem jest bowiem każdy podmiot, niezależnie od jego formy organizacyjno – prawnej, który samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, bez względu na cel oraz rezultat takiej działalności. Działalnością gospodarczą jest działalność mająca charakter zorganizowany, w ramach której podejmowane są aktywne działania, pozwalające na obrót w obrocie gospodarczym. O tym, czy dokonujący sprzedaży działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym w wykonywaniu prawa własności, decyduje stopień jego aktywności nie tylko w zakresie sprzedaży ale także zakupu. Z jego działań winno zatem wynikać, czy działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czy stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną.

Ustalenie, czy majątek był używany rzeczywiście w celu uzyskania z tego tytułu stałego dochodu wymaga zbadania ogółu okoliczności, w jakich był wykorzystywany, przez porównanie z jednej strony okoliczności, w jakich Spółka wykorzystywała majątek, a z drugiej strony okoliczności, w jakich zwykle prowadzona jest działalność gospodarcza.

Skarżący nie posiadał natomiast podstawowej wiedzy na temat wykorzystywania spornych nieruchomości w prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Również okoliczność, że Skarżący będąc komornikiem i nie posiada tej wiedzy nie może mieć wpływu na teść wydanej interpretacji. Zwrócić bowiem należy uwagę, że obowiązek podatkowy jest kategorią prawną i faktycznie zobiektywizowaną. Oznacza to , iż powstaje w warunkach przez prawo określonych , niezależnie od woli podmiotów temu obowiązkowi podlegających czy też podmiotów ustawowo zobowiązanych do różnych środków jego realizacji .

Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 )