Wyrok NSA, sygn. akt IV SA 692/96
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1998-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: par. 8
journal: Dz.U. 1995 nr 8 poz. 38
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.
Teza: Obowiązujące przepisy dla uzyskania uprawnień do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie wymagają zarówno odpowiedniego wykształcenia zawodowego jak i praktyki zawodowej i obydwie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, ażeby stosownie do par. 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie /Dz.U. 1995 nr 8 poz. 38/ osoby ubiegające się o nadanie uprawnień mogły przystąpić do egzaminu, którego zdanie jest trzecim koniecznym warunkiem dla uzyskania uprawnienia.

TEZY

Obowiązujące przepisy dla uzyskania uprawnień do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie wymagają zarówno odpowiedniego wykształcenia zawodowego jak i praktyki zawodowej i obydwie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, ażeby stosownie do par. 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie /Dz.U. 1995 nr 8 poz. 38/ osoby ubiegające się o nadanie uprawnień mogły przystąpić do egzaminu, którego zdanie jest trzecim koniecznym warunkiem dla uzyskania uprawnienia.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Krzysztofa S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 lutego 1996 r. (...) w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych - skargę oddala.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 16 lutego 1996 r. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414/ oraz par. 3 i par. 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie /Dz.U. 1995 nr 8 poz. 38/ po rozpatrzeniu odwołania Krzysztofa S. z dnia 12 grudnia 1995 r. od decyzji Wojewody Skierniewickiego z dnia 29 listopada 1995 r. odmawiającej nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń: wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, wentylacyjnych i gazowych - bez przeprowadzenia egzaminu - zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że powodem wydania decyzji negatywnej było nieodpowiednie wykształcenie wnioskodawcy. Stosownie do art. 12 ust. 2 i art. 14 ust. 3 Prawa budowlanego warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych, stanowiących podstawę do kierowania robotami budowlanymi, jest posiadanie odpowiedniego lub pokrewnego wykształcenia wyższego, lub odpowiedniego wykształcenia średniego, odbycia wymaganej praktyki zawodowej i zdanie egzaminu. Organ I instancji trafnie ocenił, że wykształcenie posiadane przez skarżącego, tj. - ukończone studia wyższe w zakresie mechaniki w specjalności technologia i budowa maszyn - nie może być uznane jako odpowiednie bądź pokrewne do wnioskowanej specjalności uprawnień budowlanych. Wykształcenie to ukierunkowane jest na zagadnienia związane z konstrukcją i budową maszyn, nie zapewnia natomiast przygotowania teoretycznego umożliwiającego pełnienie samodzielnych funkcji technicznych w specjalności instalacyjnej "sanitarnej" w podanych wyżej pełnym bądź ograniczonym zakresie. W świetle przepisu par. 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie ocena wykształcenia powinna być dokonana na podstawie dyplomu ukończenia studiów wyższych, a nie zaświadczeń kwalifikacyjnych lub dyplomu studiów podyplomowych, tym bardziej, że ukończone przez skarżącego studia podyplomowe w zakresie Budowy Elektrowni Jądrowych nie są kierunkowe dla specjalności instalacyjnej sanitarnej. Spełnienie wymogów dotyczących wykształcenia jest warunkiem koniecznym do uzyskania uprawnień budowlanych i nawet najdłuższa i najbardziej zróżnicowana praktyka zawodowa nie może zastąpić, bądź uzupełnić stosownego wykształcenia.

W skardze na powyższą decyzję Krzysztof S. zarzuca, że bezpodstawnie odmówiono dopuszczenia go do egzaminu uzasadniając to brakiem odpowiedniego wykształcenia. Skarżący zarzuca decyzjom obu instancji niewłaściwą ocenę wykształcenia zawodowego wskazując, że w chwili składania wniosku uzyskane na Politechnice Warszawskiej - Wydziale Mechaniczno-Technologicznym wykształcenie inżyniera mechanika było wykształceniem pokrewnym dla specjalności, o którą się ubiegał. Ponadto skarżący powołuje się na ukończenie Studium Podyplomowego w zakresie specjalności Budowa Elektrowni Jądrowych, gdzie były wykładane przedmioty związane z wszelkiego typu instalacjami i sieciami wewnętrznymi i zewnętrznymi o zaostrzonych rygorach wykonawstwa. Skarżący wywodzi, ze jego ponad 33 letnia prawa zawodowa związana jest z wykonawstwem i montażem różnego rodzaju sieci, a ponadto podnosi, że postęp techniczny jest tak szybki, że kiedyś ukończone studia mogą okazać się niewystarczające na dzień dzisiejszy. Konkluzja skargi zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Odpowiadając na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ uzyskanie uprawnień budowlanych w zakresie objętym wnioskiem skarżącego wymaga posiadania wyższego wykształcenia odpowiedniego dla tej specjalności i odbycia dwuletniej praktyki na budowie. Zawarta w art. 16 ust. 1 tej ustawy delegacja upoważnia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa do wydania rozporządzenia określającego rodzaje i zakres przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, sposób stwierdzania posiadania tego przygotowania i wykazu kierunków wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla danej specjalności. W wykonaniu tego upoważnienia ustawowego Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w rozporządzeniu z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie /Dz.U. 1995 nr 8 poz. 38/ w par. 3 określił wykaz kierunków wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla poszczególnych specjalności uprawnień budowlanych szczegółowo wymieniając je w załączniku nr 1 do rozporządzenia. W wykazie tym wykształcenie wyższe jakim legitymuje się skarżący nie jest ujęte ani jako odpowiednie ani jako pokrewne. Cytowany wyżej art. 16 ust. 1 ustawy pozostawił przepisom wykonawczym określenie wykazu kierunków wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla poszczególnych specjalności uprawnień budowlanych i rozpoznając wnioski o nadanie uprawnień organy administracji są zobowiązane do stosowania przepisów wymienionego wyżej rozporządzenia przy ustalaniu czy osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień legitymuje się wykształceniem wymienionym w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia. Omawiane przepisy nie dają organom administracji możliwości przyjęcia za odpowiednie czy pokrewne dla danej specjalności wykształcenia nie wymienionego w tym wykazie i stosowania własnych kryteriów w tej mierze. Nie mogły wobec tego w rozpoznawanej sprawie organy administracji przyjmować, że skarżący legitymuje się niezbędnym wykształceniem skoro kierunek ukończonych przez skarżącego studiów wyższych nie jest w ogóle ujęty w wykazie /załącznik nr 1/ kierunków wykształcenia przewidzianych dla uzyskania uprawnień. Trafnie podnoszą organy administracji obu instancji, że uzyskana przez skarżącego praktyka zawodowa w świetle obowiązujących przepisów nie mogła zastąpić wymaganego przepisami wykształcenia. Obowiązujące przepisy dla uzyskania uprawnień do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie wymagają zarówno odpowiedniego wykształcenia zawodowego jak i praktyki zawodowej i obydwie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, ażeby stosownie do par. 8 cytowanego rozporządzenia osoby ubiegające się o nadanie uprawnień mogły przystąpić do egzaminu, którego zdanie jest trzecim koniecznym warunkiem dla uzyskania uprawnienia. W rozpoznawanej sprawie organy administracji niewadliwie oceniły, że skarżący który ukończył studia wyższe o kierunku mechanicznym nie legitymuje się wykształceniem uprawniającym do nadania uprawnień budowlanych. Przepisy cytowanego rozporządzenia nie wymieniają jako wykształcenia odpowiedniego czy pokrewnego ukończenia studium podyplomowych w tym studium budowy elektrowni jądrowych, stąd ukończenie przez skarżącego takiego studium nie mogło stanowić podstawy dla uwzględnienia wniosku o nadanie uprawnień. Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie ze swoimi uprawnieniami określonymi w art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. ocenia wyłącznie zgodność zaskarżonego aktu z prawem, nie dokonuje natomiast oceny tego aktu z punktu widzenia jego celowości i słuszności.

Nie mogły w związku z tym odnieść zamierzonego skutku wywody skarżącego dotyczące jego rzeczywistego przygotowania fachowego do wykonywania zawodu wynikającego z wieloletniej praktyki skoro obowiązujące przepisy w sposób kazuistyczny wiążą uzyskanie określonego wykształcenia z możliwością nadania uprawnień budowlanych i nie przewidują w tej mierze wyjątków dla osób z wieloletnią praktyką zawodową.

W świetle powyższego nie można postawić uzasadnionego zarzutu, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa i wobec tego skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.