Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 566/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
658
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 12 par. 1,2, art. 35 par. 1,3, art. 36 par. 1, art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 52 par. 1,2, art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 10, art. 106
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Janusz Walawski, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2014 r. sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia [...] lipca 2012 r. 1. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 2. wymierza Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych grzywnę w wysokości 1000 (słownie: jeden tysiąc) złotych, 3. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącej W. G. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. W.G. (dalej: "skarżąca") wystąpiła do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (dalej: "Generalny Inspektor") ze skargą na przetwarzanie jej danych osobowych przez Starostę W. i [...] w S. Wskazała, iż ww. podmioty gromadzą donosy dotyczące jej osoby jako [...] w W. w W. Nie respektują też jej prośby o udostępnienie kopii tychże anonimów. Skarżąca zarzuciła, że postępowanie ww. podmiotów narusza art. 36 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), dalej: "U.o.d.o.".

Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Generalny Inspektor, na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz .U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej: "K.p.a.", wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie, na czym polegało naruszenie przepisów U.o.d.o. w przedmiotowej sprawie oraz podjęcia jakich działań oczekuje skarżąca od organu w związku z przetwarzaniem jej danych osobowych.

Pismem z dnia [...] września 2012 r. skarżąca sprecyzowała żądanie wnosząc m.in. o nakazanie Staroście W. oraz [...] w S. ujawnienia treści gromadzonych przez te podmioty anonimów dotyczących jej osoby jako [...] w W.

Pismem z dnia [...] września 2012 r. Generalny Inspektor poinformował skarżącą, iż jej żądanie dotyczy udostępnienia dokumentów, nie dotyczy zaś danych osobowych skarżącej, zatem ocena takiego wniosku pozostaje poza zakresem kompetencji organu. Generalny Inspektor może ocenić udostępnienie (lub zaniechanie udostępnienia) danych osobowych przez ich administratora, nie zaś oceniać ujawnienie dokumentów bądź odmowę ich udostępnienia. "Anonimowe donosy" jakie były składane na skarżącą jako [...] w W. są dokumentami, a nie jej danymi osobowymi.

Pismem z dnia [...] października 2012 r., na podstawie art. 37 § 1 K.p.a., W.G. wezwała Generalnego Inspektora do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niepodjęciu jakichkolwiek czynności w sprawie zainicjowanej skargą z dnia [...] lipca 2012 r. oraz zaniechaniu wydania decyzji administracyjnej.

Pismami z dnia [...] listopada 2012 r. Generalny Inspektor poinformował skarżącą, iż zwrócił się do Starosty W. oraz [...] w S. o ustosunkowanie się do wskazanych w treści skargi okoliczności i złożenie pisemnych wyjaśnień w tym zakresie.

Stosowne wyjaśnienia od ww. organów zostały nadesłane pismami z dnia [...] listopada 2013 r. Do pism została załączona dokumentacja będąca przedmiotem skargi.

Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. Generalny Inspektor poinformował skarżącą, że nadal jest prowadzone postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie oraz, że dokonywana jest analiza wyjaśnień nadesłanych przez ww. organy.

Pismem z dnia [...] marca 2013 r. skarżąca została poinformowana, że Generalny Inspektor ponownie zwrócił się do Starosty W. oraz [...] w S. o udzielenie dodatkowych wyjaśnień. Jednocześnie zwrócił się do skarżącej o wskazanie, czy występowała do któregoś z ww. organów z wnioskiem w trybie art. 33 U.o.d.o. oraz jaką otrzymała odpowiedź. Nadto organ poinformował skarżącą o treści wyjaśnień udzielonych przez ww. podmioty w pismach z dnia [...] listopada 2013 r.

Pismami z dnia [...] i [...] marca 2013 r. [...] w S. oraz Starosta W. udzielili stosownych wyjaśnień.

Skarżąca pismem z dnia [...] marca 2013 r. poinformowała Generalnego Inspektora, że do ww. podmiotów złożyła wnioski o wydanie kopii anonimów, o czy organ został uprzednio poinformowany. Nadto, ponownie wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na rażącym naruszeniu terminów załatwienia przedmiotowej sprawy.

Pismami z dnia [...] czerwca 2013 r. organ poinformował skarżącą oraz strony postępowania, że w sprawie został zgromadzony materiał dowodowy wystarczający do podjęcia decyzji administracyjnej. Jednocześnie pouczył o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 K.p.a.

Pismem z dnia [...] września 2013 r. W.G. wniosła skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Generalnego Inspektora Danych Osobowych w sprawie ze skargi z dnia [...] lipca 2012 r., uzupełnionej w dniu [...] września 2012 r., na postępowanie Starosty W. oraz [...] w S. w zakresie wykonywania przepisów ustawy o ochronie danych osobowych.

Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:

- art. 35 K.p.a. poprzez niedochowanie terminu załatwienia sprawy oraz art. 36 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie przyczyny zwłoki i niewyznaczenie żadnego terminu załatwienia sprawy,

- art. 12 pkt 1 i 2 U.o.d.o. poprzez to, że organ nie rozpatrzył skargi, nie dokonał oceny zgodności przetwarzanych danych osobowych skarżącej z przepisami U.o.d.o. oraz nie wydał decyzji administracyjnej.

Skarżąca wniosła o zobowiązanie Generalnego Inspektora do dokonania czynności wynikających z przepisów U.o.d.o. i wydanie rozstrzygnięcia oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W motywach skargi wskazała, iż zgodnie z art. 22 U.o.d.o. postępowanie w sprawach uregulowanych w tej ustawie prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem organ miał obowiązek załatwić sprawę w terminie określonym w art. 35 K.p.a. Natomiast o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, stosownie do art. 36 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej jest zobowiązany zawiadomić stronę, podając przyczynę zwłoki i wskazać nowy termin załatwienia sprawy. Żadnego z tych obowiązków organ nie dopełnił, co czyni przedmiotową skargę w pełni uzasadnioną.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, iż na wydłużenie postępowania wpłynął proces precyzowania skargi, bowiem dopiero po ustaleniu przedmiotu żądania, organ mógł podjąć dalsze czynności w sprawie. Zdaniem organu, w sprawie zaistniała sytuacja określona w art. 35 § 5 K.p.a., bowiem skarżąca pomimo udzielenia jej wyjaśnień w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r. ponownie zażądała od organu m.in. nakazania podmiotom, na które złożyła skargę, udostępnienia żądanych dokumentów.

Organ wskazał również, że dwukrotnie występował o złożenie wyjaśnień do podmiotów, na działania których skarżąca złożyła skargę. Za każdym razem skarżąca była informowana o podjętych czynnościach oraz o poczynionych ustaleniach. Każda z podjętych przez organ czynności miała na celu rzetelne wyjaśnienie podnoszonych przez skarżącą zarzutów.

Pismem z dnia [...] października 2013 r. Generalny Inspektor wydał decyzję administracyjną (nr: [...]), na mocy której odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej.

W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżąca wskazała, iż podtrzymuje w całości stanowisko zawarte w skardze na bezczynność Generalnego Inspektora. Podkreśliła, że dwukrotnie wzywała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Zarzuciła, iż organ naruszył zasadę wnikliwego i szybkiego przeprowadzenia postępowania, posługiwania się najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy (art. 12 K.p.a.) oraz zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 K.p.a.). Nadto wskazała, iż organ zaniechał przeprowadzenia kontroli w Starostwie Powiatowym w W. oraz w [...] w S., a zatem nie zgromadził dowodów niezbędnych do załatwienia sprawy. Wadliwości postępowania oraz błędna interpretacja przepisów doprowadziły do wydania nieprawidłowej decyzji dopiero w dniu [...] października 2013 r., podczas gdy o zakończeniu postępowania wyjaśniającego organ powiadomił skarżącą pismem z dnia [...] czerwca 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu, tj. w sytuacjach, gdy organ ma obowiązek wydać decyzję bądź postanowienie w postępowaniu zwykłym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służą odwołanie bądź zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Zatem skarga na bezczynność jest pochodną skargi na określone formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania decyzji i postanowień, bądź do dokonania określonej czynności, z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w określonym terminie, a także wówczas, gdy skargę składa uprawniony do tego podmiot.

Na wstępie zauważyć należy, iż wobec treści pisma procesowego skarżącej z dnia [...] stycznia 2014 r. Sąd uznał, że przedmiotem skargi jest bezczynność Generalnego Inspektora w sprawie zainicjowanej skargą z dnia [...] lipca 2012 r., uzupełnioną następnie pismem z dnia [...] września 2012 r.

Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy przekazanych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę, przy czym o bezczynności sąd orzeka według stanu na dzień wyrokowania.

Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji, dokonania czynności, stwierdzenia lub uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikających z przepisu prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (§ 2).

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Ponadto, dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu. Okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów będą miały natomiast znaczenie przy ocenie Sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a., czy też nie.

Zgodnie z ustanowioną w art. 12 § 1 i 2 K.p.a. zasadą szybkości postępowania organy administracji publicznej powinny działać wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji i wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie. W myśl art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (§ 3). Artykuł 36 § 1 K.p.a. nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., a także o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisie szczególnym, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia.

Skarga na bezczynność może być wniesiona po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Przekroczenie terminów wskazanych w art. 35 K.p.a. lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 K.p.a., oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego.

Skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a.).

W przypadku skargi na bezczynność w wydaniu decyzji w postępowaniu administracyjnym o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzystał ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania służy stronie zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wniesienie skargi na bezczynność bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.).

W świetle powyższych uwag Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki formalnoprawne wniesienia skargi na bezczynność. W szczególności skarżąca wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a., co potwierdza wezwanie Generalnego Inspektora do usunięcia naruszenia prawa polegającego na przekroczeniu terminu do wydania decyzji, zawarte w piśmie z dnia [...] października 2012 r., a następnie [...] marca 2013 r.

Przechodząc do oceny zasadności skargi na bezczynność zauważyć należy, że skarga W.G. do Generalnego Inspektora na działania podejmowane przez Starostę Powiatowego w W. oraz [...] w S. została skierowana do organu w dniu [...] lipca 2012 r., a następnie uzupełniona pismem z dnia [...] września 2012 r. Pismami z dnia [...] listopada 2012 r. oraz z [...] marca 2013 r. organ, zwrócił się do wymienionych w skardze podmiotów oraz do skarżącej o złożenie wyjaśnień w sprawie. Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. organ poinformował skarżącą o zgromadzeniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji oraz o przysługujących jej uprawnieniach w trybie art. 10 K.p.a. Skargę na bezczynność organu polegającą na zaniechaniu wydania decyzji skarżąca wniosła pismem z dnia [...] września 2013 r. Decyzja w sprawie została wydana przez organ w dniu [...] października 2013 r. i skutecznie doręczona skarżącej w dniu [...] października 2013 r.

Jak już wyżej wskazano, przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny. Wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi w trybie art. 149 § 1 P.p.s.a. nawet wówczas, gdy orzeczenie organu zapadło z naruszeniem terminu przewidzianego do jego podjęcia. Jeżeli w toku postępowania sądowego, a przed dniem orzekania, organ wyda akt administracyjny, to mimo istniejącej zwłoki w załatwieniu sprawy postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy po wniesieniu skargi wystąpią okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. O ile bowiem w dacie złożenia skargi do Sądu organ pozostawał w bezczynności polegającej na niewydaniu decyzji z wniosku skarżącej z dnia [...] lipca 2012 r., to jednak w dacie rozstrzygania przez Sąd takiego zarzutu organowi nie sposób już postawić. Stan bezczynności organu ustał bowiem przed datą wyrokowania, co skutkowało umorzeniem postępowania w odnośnym zakresie.

Zważywszy, że organ pozostawał w bezczynności w dacie wystąpienia ze skargą, Sąd obowiązany był ocenić - stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. - czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ.: Lex nr 1218894). Taki stan, w ocenie Sądu, wystąpił w niniejszej sprawie, co wprost wynika z - chronologicznie przedstawionego w części sprawozdawczej uzasadnienia - przebiegu procedowania organu.

Przede wszystkim zaznaczyć należy, że decyzja w sprawie została wydana przez organ po upływie ponad roku od daty złożenia przez skarżącą skargi inicjującej przedmiotowe postępowanie, przy czym uwzględniając treść art. 35 § 5 K.p.a., za datę tę należy przyjąć [...] września 2012 r. W tym dniu, jak wynika z akt sprawy, do organu wpłynęło pismo skarżącej precyzujące skargę z dnia [...] lipca 2012 r. Tak istotna zwłoka w załatwieniu sprawy musi zostać poczytana za rażącą, tym bardziej, że dotyczy ona organu centralnego, jakim jest Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, a zatem organu, który z racji swojego usytuowania w państwie i realizowanych zadań, powinien dawać przykład innym organom administracji co do przestrzegania zasad terminowości postępowania administracyjnego.

Ponadto, z akt sprawy wynika, że pierwszą czynność w sprawie organ podjął w dniu [...] listopada 2012 r. kiedy to zwrócił się do Starosty W. oraz do [...] w S. o złożenie wyjaśnień dotyczących okoliczności podanych przez skarżącą. Podkreślenia wymaga, że ww. działania organ podjął dopiero na skutek złożenia przez skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa (pismo z dnia [...] października 2012 r.). W dniu [...] listopada 2012 r. organ otrzymał stosowne wyjaśnienia oraz będące w posiadaniu ww. organów dokumenty. Kolejną czynnością organu było poinformowanie skarżącej pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. o przeprowadzaniu analizy nadesłanych dokumentów. Dalsze czynności zostały podjęte dopiero w dniu [...] marca 2013 r., kiedy to organ zwrócił się do skarżącej oraz do ww. organów o nadesłanie kolejnych wyjaśnień. Odpowiedzi na ww. pismo wpłynęły do organu w dniu [...] marca 2013 r. (pisma organów) oraz w dniu [...] marca 2013 r. (pismo skarżącej wraz z kolejnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa). Następnie, w dniu [...] czerwca 2013 r. organ powiadomił skarżącą oraz pozostałe strony postępowania o zakończeniu postępowania wyjaśniającego oraz o uprawnieniach wynikających z art. 10 K.p.a., przy czym ostatnie zwrotne potwierdzenie odbioru ww. powiadomienia wpłynęło do organu [...] lipca 2013 r. Decyzja w sprawie została wydana przez organ dopiero w dniu [...] października 2014 r., po złożeniu skargi na bezczynność, która wpłynęła do organu w dniu [...] września 2013 r.

Z powyższego nie wynika, aby organ w celu rozpatrzenia sprawy zobowiązany był do podjęcia licznych, czasochłonnych czynności postępowania dowodowego, zlecania ekspertyz czy współdziałania z innymi organami w trybie art. 106 K.p.a., co mogło by wskazywać na to, że rozpatrywana sprawa miała charakter "szczególnie skomplikowany" i w pewnym przynajmniej zakresie usprawiedliwiać nieterminowe załatwienie wniosku. Zwłoka w załatwieniu sprawy wynika w ocenie Sądu z nieuzasadnionej opieszałości organu w podejmowaniu nielicznych zresztą czynności procesowych. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy działania organu podjęte zostały zaledwie dwukrotnie w listopadzie 2012 r. i marcu 2013 r., zaś analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego trwała w istocie od końca listopada 2012 r., kiedy to do akt sprawy wpłynęły - mające zasadnicze znaczenie - wyjaśnienia i dokumenty Starosty W. oraz [...] w S. Podkreślić również należy, że wbrew dyspozycji art. 36 K.p.a. skarżąca na przestrzeni 12 miesięcy została tylko jeden raz poinformowana o przedłużeniu postępowania (pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. organ stwierdził, że "nadal prowadzi postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie"), jednak nie wskazał ani przyczyny zwłoki w załatwieniu sprawy ani nowego (rozsądnego) terminu jej zakończenia, co jednoznacznie wskazuje na rażące naruszenie obowiązku wynikającego z ww. przepisu. Co więcej, organ nawet po złożeniu do akt sprawy kolejnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie podjął działań w celu niezwłocznego wydania decyzji, co świadczy w istocie o ignorowaniu aktywności skarżącej domagającej się załatwienia sprawy.

Taki stan rzeczy, w ocenie Sądu, przy uwzględnieniu obowiązków organu wynikających z art. 35 i 36 w zw. z art. 12 K.p.a. oraz zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej wyrażonej w art. 8 K.p.a., uzasadnia stanowisko, iż bezczynność organu w zakresie wydania rozstrzygnięcia w sprawie miała charakter kwalifikowany z powodu rażącego naruszenia ww. przepisów.

Z powyższych względów Sąd stwierdził wystąpienie przesłanki do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Grzywnę orzeczono w oparciu o art. 154 § 6 P.p.s.a., mając na względzie, że ma ona spełnić funkcję represyjną i jednocześnie dyscyplinującą. Orzekając o wysokości grzywny Sąd uwzględnił okoliczność, że organ przed datą wyrokowania dopełnił obowiązku wydania decyzji administracyjnej.

Końcowo, biorąc pod uwagę zarzuty podniesione przez skarżącą w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2014 r., Sąd zauważa, że przedmiotem oceny w niniejszej sprawie była wyłącznie kwestia istnienia po stronie organu stanu bezczynności, nie zaś prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego przez Generalnego Inspektora w dniu [...] października 2013 r.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i 2 oraz art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.