Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 41/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2013-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 125 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 208 par. 1, art. 253. art. 212, art. 128, art. 239e, art. 201 par. 1 pkt 2, art. 203, art. 187, art. 191, art. 139, art. 140, art. 141, art. 221, art. 233
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 30, art. 138 ust. 2, art. 59 pkt 4
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 2 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2009 nr 168 poz 1323
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2013r. sprawy ze skargi O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania O. , utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 19.01.2012r. O. złożyła do Dyrektora Izby Celnej wniosek o dokonanie zmiany w pozycji 9 załącznika nr 1 do decyzji tego organu z dnia 30.05.2007r. ze zmianami, udzielającej tej spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 81 punktach zlokalizowanych na terenie województwa świętokrzyskiego. Do zmiany został zgłoszony wymieniony punkt gier – [...]. W miejsce wykreślonego punktu O. zamierzała uruchomić działalność w punkcie [...].

Pismem z dnia 6.03.2012r., nadesłanym w odpowiedzi na wezwanie z dnia 29.02.2012 Urząd Celny poinformował Dyrektora Izby Celnej, że w dniu 2.10.2007r. w ww. punkcie gier zostało przeprowadzone urzędowe sprawdzenie, w wyniku którego ustalono, że spółka prowadziła działalność w ww. punkcie gier do dnia 31.05.2011r., kiedy to punkt został zawieszony. Obecnie nie eksploatuje w nim żadnych automatów do gier.

W dniu 9.03.2012r. organ wezwał O. do przedstawienia wyjaśnień oraz stosownych dokumentów dotyczących przyczyn zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 m-cy działalności w ww. punkcie gier na automatach o niskich wygranych, pouczając stronę o treści art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009r. nr 201, poz. 1540 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

W piśmie z dnia 20.03.2012r. spółka potwierdziła fakt zaprzestania działalności w przedmiotowym punkcie gry od dnia 31.05.2011r. z powodu rezygnacji z prowadzenia działalności gospodarczej przez dotychczasowego dzierżawcę lokalu. W uzasadnieniu wskazano, że przyczyną wstrzymania działalności było niewątpliwie zdarzenie zewnętrzne i całkowicie niezależne od strony – a zatem mieszczące się w dyspozycji przepisu art. 59 pkt 4 ustawy.

Niezależnie od powyższego Dyrektor Izby Celnej prowadził inne postępowanie, wszczęte z urzędu, w sprawie cofnięcia w części ww. zezwolenia z dnia 30.05.2007r. Z przeprowadzonej analizy posiadanych dokumentów wynikało bowiem, że spółka w 42 punktach gier nie prowadzi działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych przez okres dłuższy niż 6 m-cy. Przedmiotowym postępowaniem objęty został również ww. punkt gier ujęty w poz. 9 załącznika nr 1 do zezwolenia tj. – [...]. W wyniku prowadzonego postępowania Dyrektor Izby Celnej wydał w dniu 29.05.2012r. decyzję cofającą zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie woj. świętokrzyskiego, które zostało udzielone O. decyzją z dnia 30.05.2007r. w części dotyczącej pkt II - poz. 3, 5, 7, 8, 9, 10, 11,12, 13, 14, 15, 16, 19, 21, 22, 23, 25, 26, 27, 29, 31, 33, 38, 39, 42, 43, 49, 50, 51, 53, 55, 56, 58, 59, 60, 61, 64, 65, 66, 72, 73, 76, 78 załącznika nr 1 do zezwolenia. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w z dnia 16.07.2012r., doręczoną w dniu 19.07.2012r.

Mając na uwadze całość zgromadzonego materiału dowodowego oraz obowiązujące w dacie wydania rozstrzygnięcia przepisy ustawy decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej umorzył postępowanie wszczęte w dniu 19.01.2012r. na wniosek O. w sprawie zmiany punktu gier ujętego w poz. 9 załącznika nr 1 do ww. zezwolenia z dnia 30.05.2007r. ze zmianami – jako bezprzedmiotowe. W podstawie prawnej powołano m.in. art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 j.t.), zwanej dalej O.p.

W odwołaniu od ww. decyzji O. zarzuciła organowi naruszenie prawa procesowego – art. 208 § 1, art. 139, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., wnosząc o uchylenie tego rozstrzygnięcia.

Dyrektor Izby Celnej, utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję – na podstawie art. 221 oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p.– stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, o jakiej mowa w art. 208 § 1 O.p. Decyzją z dnia 29.05.2012r. cofnięto bowiem stronie w części zezwolenie z dnia 30.05.2007r. na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych – poprzez wykreślenie z zezwolenia m.in. punktu gier ujętego w poz. 9 zał. nr 1 tj. [...]. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 16.07.2012r. – która zakończyła postępowanie w sprawie wniosku strony o dokonanie zmiany właściciela oraz nazwy punktu gier ujętego w pozycji 9 załącznika nr 1 do decyzji z dnia 30.05.2007r. Orzekanie przez organ w przedmiocie zmiany zezwolenia stało się zatem bezprzedmiotowe – o czym przesądza wykreślenie ww. punktu gier z załącznika nr 1 do zezwolenia z dnia 30.05.2007r.

Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 16.07.2012r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia w części organ wskazał, że w tej sprawie wydano decyzję ostateczną w postępowaniu administracyjnym, zaś kontrola sądowa zaskarżonego aktu nie stanowi zagadnienia wstępnego uzasadniającego zawieszenie postępowania. Natomiast organ podatkowy jest związany swoją decyzją (art. 212 O.p.), co przesądziło o umorzeniu niniejszego postępowania. Z kolei data wydania decyzji wskazuje także na istotny element w sprawowaniu orzecznictwa, gdyż pozwala ustalić, w jakim stanie prawnym i faktycznym zapadło rozstrzygnięcie w sprawie. W rezultacie brak podstaw do zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia ww. skargi O.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, w tym art. 139 O.p., Dyrektor Izby Celnej szczegółowo opisał przebieg niniejszego postępowania, podkreślając że stosownie do art. 140 O.p. o niezałatwieniu sprawy w terminie oraz o jego przyczynach każdorazowo powiadamiał spółkę, wskazując nowe terminy załatwienia sprawy. Nie sposób zatem przyjąć, że w prowadzonym postępowaniu doszło "do niewątpliwej zwłoki w postępowaniu", zwłaszcza że organ obowiązany był podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Ponadto dowody zebrane i przeprowadzone w sprawie organy podatkowe oceniły zgodnie z dyrektywami zawartymi w przepisach art. 187 § 1 i art. 191 O.p. W niniejszej sprawie nie doszło także do "rażącego naruszenia prawa", ani nie popełniono błędu subsumpcji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach O. zarzuciła wymienionej na wstępie decyzji naruszenie:

I. prawa procesowego, to jest:

1) art. 139 O.p. – poprzez oczywiste przekroczenie terminów załatwienia sprawy;

2) art. 208 § 1 O.p. – poprzez błędne zastosowanie tego przepisu i przyjęcie, że zezwolenie w zakresie punktu gier określonego pod poz. 9 załącznika nr 1 do zezwolenia – wobec ostatecznej w administracyjnym toku instancji decyzji z dnia 16.07.2012r. – zostało cofnięte, a tym samym postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe, podczas gdy na przedmiotową decyzję służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zaś od wyroku tego Sądu przysługuje jeszcze skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego;

3) art. 203 w zw. z art. 239e O.p. poprzez błędne przyjęcie, że na skutek cofnięcia zezwolenia z dnia 22.11.2007r. decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji postępowanie w przedmiotowej sprawie należało umorzyć – pomimo, że spółka wniosła od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – o czym organ posiada wiedzę z urzędu;

4) art. 127 w zw. z art. 207 O.p., zgodnie z którymi organ rozstrzyga sprawę w formie decyzji, a postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne – poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji pozbawienie skarżącej prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy;

5) art. 187 § 1 ustawy O.p., zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

6) art. 191 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona;

7) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. – poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy i bezpodstawne przyjęcie, że nie podlega ona uchyleniu pomimo, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

II. prawa materialnego tj. art. 138 ust 2, w związku z art. 59 pkt 4 ustawy – poprzez ich zastosowanie, pomimo bezskuteczności w niniejszej sprawie – i na tej podstawie przyjęcie, że doszło do skutecznego cofnięcia udzielonego spółce zezwolenia w części, w której skarżąca zaprzestała wykonywania działalności objętej tym zezwoleniem – w tym w punkcie objętym niniejszym postępowaniem.

Mając na uwadze powyższe O. wniosła o:

I. uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji;

II. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych;

III. przeprowadzenie uzupełniająco nowych dowodów z dokumentów niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości niniejszej sprawy, a przedstawionych w uzasadnieniu – i załączonych do niniejszej skargi;

IV. zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie cofnięcia udzielonego stronie zezwolenia z dnia 30.05.2007r. – w zakresie punktu pod poz. nr 9 objętego niniejszym postępowaniem, toczącej się obecnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pod sygn. akt II SA/Ke 599/12.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 – t. j.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną, a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej, utrzymująca w mocy decyzję tego organu o umorzeniu postępowania w sprawie wnioskowanej przez O. zmiany zezwolenia z dnia 30.05.2007r., udzielonego na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w punktach zlokalizowanych na terenie województwa świętokrzyskiego. Przedmiotowa zmiana miała obejmować wykreślenie dotychczasowej poz. 9 załącznika nr 1 do tego zezwolenia [...] i wpisanie w to miejsce [...]. U podstaw podjętych rozstrzygnięć legło stwierdzenie przez Dyrektora Izby Celnej, że wobec wydania w dniu 16.07.2012r.ostatecznej decyzji cofającej ww. spółce przedmiotowe zezwolenie w części dotyczącej m. in. poz. 9 załącznika nr 1 do zezwolenia (w ten sposób, że wykreślono m. in. tę pozycję) postępowanie w zakresie żądanej zmiany stało się bezprzedmiotowe.

Przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko Dyrektora Izby Celnej należy podzielić w całości.

Jak wynika z art. 208 § 1 O.p., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Należy przy tym wyjaśnić, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego – co skutkuje tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24.05.2003r., sygn. akt III SA 2225/01, Biul. Skarb. 2003/6/25, LEX nr 82196). Bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ podatkowy stwierdził brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Podkreślenia wymaga, że bezprzedmiotowość postępowania stanowi obligatoryjną przesłankę do umorzenia postępowania podatkowego. W tym zakresie organ nie może działać w ramach tzw. uznania administracyjnego. Decyzja taka posiada bowiem wszelkie znamiona tzw. decyzji związanej. Oznacza to, że jeżeli wystąpi bezprzedmiotowość, organ podatkowy musi umorzyć postępowanie podatkowe.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej.

W dacie wydania zaskarżonej decyzji, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] funkcjonowała w obrocie prawnym ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 16.07.2012r. w przedmiocie cofnięcia skarżącej zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej pkt II - poz.9 załącznika nr 1 do tego zezwolenia. Zatem w dacie rozstrzygania przez organ w przedmiocie zmiany zezwolenia, zezwolenie którego dotyczył wniosek skarżącej już nie obowiązywało. Niemożliwym więc było dokonywanie zmiany decyzji w trybie art. 253a O.p. Rozpatrzenie wniosku strony o zmianę zezwolenia zależało bowiem od pozostawania w obrocie prawnym decyzji zezwalającej, gdyż po jej wyeliminowaniu z obrotu prawnego wszelkie zmiany zezwolenia są już bezprzedmiotowe, co prowadzi wprost do umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem strony. W rezultacie orzekanie merytoryczne co do zmiany zezwolenia, które zostało cofnięte, oznaczałoby brak respektowania przez organ własnej decyzji, a w konsekwencji naruszenie art. 212 O.p.

Należy także podkreślić, że organ wydając rozstrzygnięcie w danej sprawie uwzględnia stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie jego wydania. Zgodnie z zasadą trwałości decyzji ostatecznych (art. 128 O.p.) decyzje ostateczne korzystają z domniemania mocy obowiązującej. Domniemanie to powstaje - co do zasady- z chwilą doręczenia stronie decyzji organu drugiej instancji. Doręczenie decyzji cofającej zezwolenie m.in. w punkcie gier ujętym w poz. 9 załącznika nr 1 do zezwolenia nastąpiło w dniu 19.07.2012r. i z tą datą decyzja ta weszła do obrotu prawnego.

W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 239e O.p. jest oczywiście niezasadny. Dyrektor Izby Celnej, wydając w dniu [...] zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie, był związany podlegającą wykonaniu ostateczną decyzją z dnia 16.07.2012r. – co jednoznacznie wynika z treści art. 212, art. 239e O.p.

Odnosząc się do zarzutów określonych w pkt 2, pkt 3 i pkt 7 petitum skargi należy uznać je za niezasadne.

Zdaniem skarżącej, złożenie skargi do WSA w Kielcach na decyzję organu z [...] powoduje, że do czasu jej rozpoznania przez Sąd, sprawa jest w toku, a jej wynik nie został ostatecznie przesądzony.

Takie stanowisko nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach.

Jak już wskazano powyżej organ jest związany decyzją ostateczną z dnia 16.07.2012r., a kontrola sądowa zaskarżonego rozstrzygnięcia nie stanowi zagadnienia wstępnego uzasadniającego zawieszenie postępowania. Wymaga podkreślenia, że postępowanie przed sądami administracyjnymi nie stanowi kontynuacji postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny nie rozstrzyga bowiem sprawy administracyjnej in merito. Dokonuje wyłącznie kontroli zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem mając na uwadze stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie jego wydania.

Końcowo zauważyć należy, iż WSA w Kielcach nieprawomocnym wyrokiem z dnia 29.10.2012r. sygn. akt. II SA/Ke 599/12, oddalił skargę O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 16.07.2012r.w przedmiocie cofnięcia zezwolenie w części dotyczącej m. in. poz. 9 załącznika nr 1 do zezwolenia. Zatem zaskarżona decyzja z dnia [...] została wydana już po orzeczeniu Sądu.

W świetle powyższego nie znajduje uzasadnienia zawarte na str. 4 skargi stanowisko skarżącej, że "organ I instancji nie miał żadnych podstaw do stwierdzenia bezprzedmiotowości niniejszego postępowania". Nie sposób także uznać – jak podnosi skarżąca – że rozstrzygnięcie przez sąd administracyjny zasadności skargi O. na decyzję z dnia 16.07.2012r. stanowi zagadnienie wstępne, od którego było uzależnione rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w przedmiocie zmiany przedmiotowego zezwolenia (art. 201 § 1 pkt 2 O.p.).

W konsekwencji brak podstaw do stwierdzenia, że w sprawie niniejszej zastosowanie znajdował powoływany przez skarżącą art. 203 O.p., który odwołuje się do zawieszenia postępowania z przyczyny określonej w art. 201 § 1 pkt 2 O.p.

Uwzględniając przedstawione wyżej rozważania oraz mając na uwadze treść art. 125 § 1 ustawy P.p.s.a. należało oddalić wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 599/12. W świetle powyższych okoliczności nie sposób przyjąć, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 599/12.

Zważywszy na przebieg prowadzonego przez organ postępowania, szczegółowo przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, znajdującego potwierdzenie w aktach sprawy - nie można podzielić stanowiska skarżącej o naruszeniu w niniejszej sprawie art. 187 § 1 i art. 191 O.p.

Z akt sprawy wynika, że organ w ramach czynności sprawdzających skierował zapytanie do Urzędu Miasta czy przedmiotowy lokal spełnia warunki określone w art. 30 ustawy oraz do Naczelnika Urzędu Celnego czy spółka zgłosiła ten lokal do urzędowego sprawdzenia, czy zostało w nim przeprowadzone urzędowe sprawdzenie przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego oraz, czy we wskazanym lokalu O. eksploatuje obecnie automaty do gier o niskich wygranych, ewentualnie z jakich przyczyn i od kiedy zawieszono tę działalność. W świetle powyższego organ podjął czynności sprawdzające konieczne w sprawach o dokonanie zmian zezwolenia w zakresie władającego lokalem i jego nazwy.

Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, organ poczynił ustalenia faktyczne w sprawie na podstawie wszystkich dowodów istotnych dla jej rozstrzygnięcia, a więc tych które przedstawiła skarżąca oraz tych które organ zgromadził w trakcie prowadzonego postępowania. Dowody te organ ocenił zgodnie z art. 187 § 1 i 191 O.p.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 139 O.p. należy wskazać, że załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Podkreślić jednak należy, że upływ terminu do załatwienia sprawy nie pozbawia organu podatkowego możliwości orzekania w tej sprawie, ani też nie powoduje wadliwości wydanej w takim postępowaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 1998 r., I SA/Ka 1215/96, LEX nr 35938). Nie ulega przy tym wątpliwości, że organy administracji zobowiązane są załatwiać sprawy w oparciu o stan faktyczny istniejący w dacie orzekania, bez względu na to jakie okoliczności stan ten ukształtowały. Dlatego ostateczna decyzja w przedmiocie cofnięcia skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w punkcie objętym wnioskiem o dokonanie zmiany, nie mogła pozostać nie zauważona przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji.

Wymaga ponownego podkreślenia, że w chwili orzekania stan faktyczny powodował bezprzedmiotowość postępowania w zakresie zmiany zezwolenia, a w konsekwencji wskazywał na konieczność wydania decyzji o jego umorzeniu.

Ponadto należy wskazać, iż jak wynika z akt sprawy, organ zgodnie z art. 140 O.p. każdorazowo zawiadamiał stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie oraz o jego przyczynach, wskazując nowy termin jej załatwienia. Wspomnieć również należy, że w razie nieterminowego załatwienia sprawy przez organ stronie służą określone środki prawne, przewidziane w art. 141 O.p.

W konsekwencji przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych podnoszenie zarzutu przewlekłości po ostatecznym załatwieniu sprawy nie może mieć znaczenia dla oceny zgodności z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 138 ust. 2 w zw. z art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19.11.2009r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009r. nr 201, poz. 1540 ze zm.) poprzez ich zastosowanie (zarzut określony w pkt II petitum skargi) należy zauważyć, iż wskazane przepisy nie stanowiły podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 221 oraz 233 § 1 pkt 1 O.p. oraz art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27.08.2009r. o Służbie celnej ( Dz. U. nr 168, poz. 1323 ze zm.). Z powyższych względów Sąd, rozpoznając skargę O. na decyzję w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia, był uprawniony – w ramach orzekania w granicach tej sprawy (art. 134 ustawy P.p.s.a.) – wyłącznie do kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W rezultacie nie może również odnieść skutku argumentacja podniesiona w uzasadnieniu skargi, sprowadzająca się do kwestionowania stosowania przepisu art. 138 ust. 2 w zw. z art. 59 pkt 4 ustawy w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19.07.2012r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.

-----------------------

340000-Ł

www.ickielce.pl

ul. Wesoła 56, 25-363 Kielce, /41/ 364-28-10, fax : /41/ 364-28-47

Sekretariat-ICKielce@kie.mofnet.aov.pl