Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 431/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Marta Went po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skarg G. L., L. L., E. B., A. B., K. D. na uchwałę Rady Miasta z dnia 26 listopada 2003 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargi


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia 25 września 1996 r., Nr [...], Rada Miasta przystąpiła do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [...] w G., rejon ulic [...] i [...].

Projekt planu został wyłożony do wglądu wraz z prognozą skutków wpływu ustaleń planu na środowisko w dniach 15.02.1999 r. - 12.03.1999 r.

W ustawowym terminie pan K. D. wniósł zarzuty do projektu planu, bowiem jako właściciel działki nr [...] zakwestionował ustalenie ograniczające możliwość zagospodarowania działki zgodnie z jego wolą to jest zrealizowanie zamierzonej budowy obiektu handlowo-usługowego o stałym charakterze.

Po przeanalizowaniu zgłoszonych przez pana K. D. zarzutów Rada Miasta uchwałą z dnia 26 maja 1999 r. odrzuciła je uznając, że ustalenia miejscowego planu zapewniają podniesienie standardu obsługi komunikacyjnej mieszkańców jak i bezpieczeństwa ruchu. W hierarchii problemów występujących na obszarze opracowania zagadnienie obsługi komunikacyjnej miało, zdaniem Rady znaczenie priorytetowe. Wymagała tego ochrona interesu publicznego - szczególnie istotna w odniesieniu do bezpieczeństwa i organizacji komunikacji kołowej w rejonie skrzyżowań.

Pan K. D. zaskarżył przedmiotową uchwałę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 19 kwietnia 2001 r. Sąd ten stwierdził jej nieważność.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Rada Miasta nie zachowała należytej staranności przy rozpatrzeniu zarzutów oraz nie uwzględniła interesu prawnego skarżącego. Ponadto Rada ta przy sporządzeniu projektu planu posłużyła się nieobowiązującymi przepisami prawa oraz nie rozważyła przedstawionego przez skarżącego alternatywnego rozwiązania komunikacyjnego.

W dniu 10 kwietnia 2000 r. współwłaścicielami działki nr [...] stali się oprócz K. D. także G. L., L. L., E. B. i A. B.

Rada Miasta w dniu 25 czerwca 2003 r. ponownie rozpatrzyła zarzuty K. D., a następnie odrzuciła je w drodze uchwały.

K. D., G. L., L. L., E. B. i A. B. złożyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę w przedmiocie odrzucenia zarzutów K. D. Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę odrzucił postanowieniem z dnia 15 października 2003 r.

Następnie K. D., G. L., L. L., E. B. i A. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ponownie skargę na powyższą uchwałę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Sąd odmówił przywrócenia terminu postanowieniem z dnia 5 maja 2005 r.

W dniu 26 listopada 2003 r. Rada Miasta podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [...] w G., rejon ulic [...] i [...].

Wojewoda w dniu 22 grudnia 2003 r. stwierdził zgodność tej uchwały z prawem, a następnie opublikowano ją w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 28 stycznia 2004 r. Uchwała weszła w życie w dniu 11 lutego 2004 r. (po upływie 14 dni od daty publikacji).

K. D., G. L., L. L., E. B. i A. B. pismami z dnia 20 kwietnia 2004 r. wezwali Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa poprzez wyeliminowanie z obrotu prawnego uchwały Rady Miasta z dnia 26 listopada 2003 r., nr [...], ponieważ jej ustalenia naruszają ich interes prawny.

Skarżący zarzucili iż:

- Rada Miasta nie przeprowadziła ponownej procedury planistycznej;

- skarżący nie zostali powiadomieni o wyłożeniu projektu planu do ponownego wglądu i o terminie sesji, na której rozpatrywane były nieuwzględnione protesty i zarzuty;

- miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony przed rozpoznaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi na uchwałę odrzucającą zarzuty do projektu planu;

- skarżący zostali pozbawieni prawa zabudowy, które stanowi integralną część prawa własności nieruchomości gruntowych;

W odpowiedzi na zarzuty naruszenia prawa Rada Miasta wyjaśniła, że wnioskodawcy nie wykazali naruszenia swojego interesu prawnego przez ustalenia przedmiotowej uchwały.

W związku z powyższym, nie zgadzając się z ustaleniami Rady wnioskodawcy złożyli w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku indywidualne skargi na uchwałę Rady Miasta z dnia 26 listopada 2003 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego żądając stwierdzenia nieważności tej uchwały. Sprawy te zostały zarejestrowane po numerami: II SA/Gd 431/04, II SA/Gd 432/04, II SA/Gd 541/04, II SA/Gd 542/04, II SA/Gd 543/04, a następnie połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzone pod numerem II SA/Gd 431/04.

W treści skargi skarżący zarzucili naruszenie poprzez zaskarżoną uchwałę następujących przepisów:

• art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

• art. 18 ust. 2 pkt 9 in fine ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie zawiadomienie o terminie sesji, na której rozpatrywane były nieuwzględnione protesty i zarzuty;

• art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez bezpodstawne pozbawienie skarżącej prawa zabudowy, które stanowi integralną część prawa własności nieruchomości gruntowych;

• art. 4 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym mu przez ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawa budowlanego oraz innych ustaw.

Skarżący wnieśli także o dopuszczenie dowodu z akt sprawy II SA/1547/99 Ośrodka Zamiejscowego NSA w Gdańsku na okoliczność, iż odrzucony w § 2 uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 25 czerwca 2003 r. ich zarzut stanowił już przedmiot rozpoznania w sprawie II SA/Gd. 1547/99, a w szczególności iż uchwała nr [...] Rady Miasta rażąco naruszała art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA.

W uzasadnieniu skarżący wskazali, że sprawa winna była być rozpoznana na podstawie dotychczasowych przepisów, to jest ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W ustawie tej przepis art. 24 ust. 4 stanowił, iż uchwałę o odrzuceniu zarzutów wnoszący zarzut może w całości lub w części zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od jej doręczenia.

K. D., G. L., L. L., E. B. i A. B. w uzasadnieniu swoich skarg wywodzili, że jako współwłaściciele działki nr [...] położonej w G. powinni byli zostać imiennie zawiadomieni, zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym o wyłożeniu planu do publicznego wglądu i o rozpatrzeniu nieuwzględnionych protestów i zarzutów. Rada Miasta nie wywiązała się z tych obowiązków, co stanowi w ocenie skarżących naruszenie powyższego przepisu.

Ponadto skarżący podnieśli, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszyły ich prawo własności do przedmiotowej działki, bowiem na podstawie tychże ustaleń doszło do znacznego ograniczenia możliwości wykonywania prawa własności na nieruchomości poprzez jej zabudowę. Prawo zabudowy swojej nieruchomości stanowi w ocenie skarżących integralną część prawa własności nieruchomości gruntowej.

Skarżący wskazali, że stosownie do przepisu art. 1 i art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sposób wykonywania prawa własności nieruchomości kształtowany jest przez ustalenia planu oraz inne przepisy, a co ważne przepisy dotyczące plan wymagają uwzględnienia w nim prawa własności. Kwestie prawa własności kształtują również wprost przepisy Konstytucji RP oraz art. 4 Prawa budowlanego, który stanowi konkretyzację art. 64 Konstytucji RP.

W ocenie skarżących nie istniały przesłanki uzasadniające tak rygorystyczne ograniczenie ich prawa własności zaskarżoną uchwałą.

Strona skarżąca uznała także, że doszło do naruszenia art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym bowiem, w przypadku stwierdzenia wskazanych przez skarżących naruszeń prawa organ powinien był stwierdzić nieważność przedmiotowej uchwały.

W odpowiedzi na skargi Rada Miasta wniosła o ich oddalenie, wykazując zgodność zaskarżonej uchwały z przepisami prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.) każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej – może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Skargę na uchwałę lub zarządzenie można wnieść we własnym imieniu lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę (art. 101 ust. 2a).

W pierwszej kolejności, w przypadku wpłynięcia skargi wniesionej na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym obowiązkiem Sądu jest ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza prawem chroniony interes lub uprawnienie skarżącego, w konsekwencji czy skarżący posiada legitymację do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że "mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym" znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., I S.A. 1748/83 niepublikowany).

W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie badając legitymacje procesową skarżących, należało ustalić, w jaki sposób naruszono prawem chroniony interes lub uprawnienie skarżących.

Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że L. L., G. L., A. B. oraz E. B. zostali współwłaścicielami działki nr [...] w G. należącej do K. D. w kwietniu 2000 r. Niniejszą skargę złożyli zatem jako współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości.

Wobec powyższego rozważenia wymaga zarzut naruszenia interesu prawnego skarżących po przez ograniczenie ich prawa własności.

Ograniczenie prawa własności zgodnie z art. 140 k.c. może nastąpić tylko wtedy, gdy przewidują to przepisy ustawy oraz z uwagi na zasady współżycia społecznego.

W przedmiotowej sprawie poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego doszło do ograniczenia swobody skarżących w wykonywaniu prawa własności działki poprzez zakaz wykonania planowanej inwestycji, co przesądza o istnieniu po stronie skarżących interesu prawnego w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

W przypadku ustalenia istnienia po stronie skarżącej legitymacji do wniesienia skargi stosownie do kompetencji, jakie nadała sądom administracyjnym ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd bada zgodność zaskarżonego aktu z obowiązującym prawem.

Rozważenie wymaga zakres kontroli w przypadku wniesienia przez skarżących skargi na podstawie art. 101 ust 2a ustawy o samorządzie gminnym.

Sformułowanie w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym odmiennej, odwołującej się do indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego podstawy zaskarżenia może wskazywać, że zamiarem ustawodawcy było stworzenie w tym przepisie mechanizmu chroniącego inną wartość niż obiektywny porządek prawny, a mianowicie, że chodziło nim o ochronę praw i interesów jednostki, naruszonych przez działanie organów gminy.

Jednakże w przypadku, gdy naruszając interes prawny lub uprawnienie organy gminy działały w ramach obowiązujących przepisów (nie naruszyły prawa) stwierdzenie naruszenia interesu wystarczające dla ustalenia legitymacji skarżącego do wniesienia skargi nie będzie wystarczające dla uwzględnienia skargi.

W przedmiotowej sprawie podstawowym zarzutem jest ograniczenie prawa własności skarżących polegające na niemożności inwestowania na działce zgodnie z ich wolą.

W niniejszej sprawie należy rozważyć, czy zaskarżona uchwała nie preferuje nadmiernie interesu społecznego bezpodstawnie pomijając ochronę prawa własności indywidualnych właścicieli działki, której dotyczy postępowanie.

Należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała ograniczyła prawo własności skarżących ale ograniczenie to miało miejsce w zgodzie z obowiązującym prawem.

Ograniczenie prawa własności zgodnie z art. 140 k.c. może nastąpić tylko wtedy, gdy przewidują to przepisy ustawy oraz z uwagi na zasady współżycia społecznego.

W niniejszej sprawie bezsprzecznie doszło do ograniczenie prawa własności skarżących, ale ograniczenie to miało miejsce w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie – ówcześnie z mocy art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym – tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy.

Rada pracując nad planem zagospodarowania przestrzennego uwzględnia przede wszystkim (art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym):

1) wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury,

2) walory architektoniczne i krajobrazowe,

3) wymagania ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także wymagania osób niepełnosprawnych,

4) wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i dóbr kultury,

5) walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności,

6) potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa.

Zgodnie z art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności.

Powyższe przepisy nakładają na Radę obowiązek zbadania między innymi, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, czy rzeczywiście ograniczenie prawa własności jest jedynym możliwym sposobem osiągnięcia ustalonych przez nią celów, czy może istnieją inne alternatywne sposoby zrealizowania danego celu.

Sąd podziela stanowisko Rady Miasta, iż rozważając powyższe okoliczności Rada musi mieć na względzie z jednej strony wymagający ochrony interes jednostkowy, to jest poszczególnych obywateli i jednostek organizacyjnych, a z drugiej strony musi mieć na uwadze interes ogółu społeczności lokalnej i organizmu jakim jest miasto. W tym zawiera się również obowiązek rozwiązywania problemów komunikacyjnych w mieście. Bez wątpienia skrzyżowanie ulicy [...] z ulicą [...] wymagało wypracowania nowej właściwej organizacji ruchu, bowiem w wyniku zwiększonego natężenia ruchu dochodziło tam do nadmiernego, długotrwałego blokowania ruchu przez oczekujące na przejazd samochody.

Rada Miasta uznała, że priorytetem jest dostosowanie istniejącego skrzyżowania ulic [...] i [...] do warunków zwiększonego ruchu komunikacyjnego. W związku tym koniecznym stało się ograniczenie prawa własności na przylegającej do skrzyżowania nieruchomości bowiem znalazła się ona w obrębie projektowanych linii rozgraniczających ul. [...]. Pozostała część działki przeznaczona został pod zieleń publiczną z uwagi na brak możliwości zapewnienia dostępności kołowej do tej części bezpośrednio ze skrzyżowania ulic [...] i [...].

Rada rozpatrzyła propozycje dotyczące zagospodarowania działki nr [...] przedstawione przez K. D., uznając (także po ponownym ich rozważeniu po wyroku NSA z dnia 19 kwietnia 2001 r.) je za niebezpieczne i niezgodne z zasadami sztuki w zakresie podniesienia standardu obsługi komunikacyjnej, bezpieczeństwa ruchu jak i zapewnienia ładu przestrzennego. Tym samym nie można zarzucić, że Rada pominęła rozważenie rozstrzygnięcia alternatywnego.

W dalszej kolejności rozważyć należy pozostałe zarzuty skarżących dotyczące naruszenia prawa poprzez procedurę planistyczną prowadzącą do uchwalenia zaskarżonej uchwały.

Skarżący zarzucili, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony przed rozpoznaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi na uchwałę odrzucającą zarzuty do projektu planu.

Powyższy zarzut nie może zostać uwzględniony, ponieważ z porównania daty odrzucenia skargi na uchwałę z dnia 25 czerwca 2003 r. ponownie odrzucającą zarzuty K. D. (postanowienie z dnia 5 maja 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 1644/03), oraz daty podjęcia przez Radę Miasta zaskarżonej uchwały (26 listopada 2003 r.) jednoznacznie wynika, że podjęcie uchwały nastąpiło już po odrzuceniu skargi, natomiast skarga nie była przez Sąd w ogóle merytorycznie rozpoznawana, co stałoby się przeszkodą dla podjęcia uchwały w przypadku nie zakończenia postępowania ze względu na treść przepisu art. 18 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarżący podnieśli także zarzut naruszenia przepisu art. 18, 24 ust. 4 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe przeprowadzenie przez Radę Miasta procedury planistycznej w szczególności nie ponowienie tej procedury przy ponownym rozpoznaniu sprawy po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 kwietnia 2001 r. w którym Sąd ten stwierdził nieważność uchwały z dnia 26 maja 1999 r. o odrzuceniu zarzutów skarżącego K. D.

Przechodząc do zarzutu nie powtórzenia procedury planistycznej należy stwierdzić, że treść uzasadnienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

9 kwietnia 2001 r. w którym Sąd ten stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta

z dnia 26 maja 1999 r. w przedmiocie odrzucenia zarzutów K. D. nie wskazuje, aby Sąd ten zalecił Radzie Miasta powtórzenie całej procedury planistycznej poczynając od ponownego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu.

Z treści uzasadnienia wyroku wynika jedynie, iż uwzględniony został zarzut nie uzasadnienia należycie przez Radę Miasta kwestionowanej uchwały, ponieważ nie ona wzięła pod uwagę proponowanego w zarzutach rozwiązania alternatywnego, ponadto Sąd wskazał na nie uwzględnienie przez Radę aktualnych przepisów co do zachowania w ramach projektowanego skrzyżowania normatywnego trójkąta widoczności z uwagi na wejście w życie z dniem 29 maja 1999 r. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430).

Stwierdzenie nieważności dotyczyło zatem jedynie zaskarżonej uchwały, natomiast uzasadnienie nie wskazywało na niewłaściwe przeprowadzenie całego postępowania planistycznego, co mogłoby stanowić podstawę jego ponowienia. Zatem zarzut nie powtórzenia procedury planistycznej nie jest w przedmiotowej sprawie uzasadniony, zaś ograniczenie ponowionego postępowania do ponownego rozpoznania zarzutu skarżącego należy uznać za prawidłowe.

W konsekwencji niezasadne są zarzuty L. L., G. L., A. B. oraz E. B. dotyczące nie powiadomienia ich imiennie o terminie posiedzenia Rady Gminy w przedmiocie ponownego rozpoznania zarzutów K. D.

Organ nie miał obowiązku imiennie zawiadamiać L. L., G. L., A. B. oraz E. B. o sesji Rady Gminy, na której rozpatrywano nieuwzględnione protesty i zarzuty, bowiem osoby te w świetle prawa nie były "osobami zainteresowanymi".

Osobami zainteresowanymi w świetle przytoczonego przepisu są jedynie osoby, które w terminie wniosły zarzut bądź protest, w przedmiotowej sprawie taką osobą był zatem jedynie K. D., który został powiadomiony o terminie sesji.

Niezasadny jest także zarzut dotyczący pozbawienia L. L., G. L., A. B. oraz E. B. prawa do złożenia zarzutów do projektu planu poprzez zaniechanie jego ponownego wyłożenia.

Termin do składania zarzutów obejmował okres 14 dni od dnia 12 marca 1999 r. A zatem nie było możliwym, aby skarżący mogli złożyć zarzuty w niniejszej sprawie w przewidzianym przepisami terminie, ponieważ nie byli w tym czasie osobami uprawnionymi do wniesienia zarzutów nie będąc właścicielami przedmiotowej działki.

Nie zrozumiałym jest też podniesienie zarzutu naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez K. D., który jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego został prawidłowo zawiadomiony o sesji Rady Gminy (por. potwierdzenie doręczenia zawiadomienia o sesji Rady Gminy – 16 czerwiec 2003 r. – akta administracyjne, część nr 27).

Podobnie należy ustosunkować się do zarzutu nie powiadomienia o wyłożeniu planu. L. L., G. L., A. B. oraz E. B. zostając współwłaścicielami działki nr [...] w kwietniu 2000 r. nie zostali powiadomieni o wyłożeniu planu, bowiem plan ten wyłożony został 4 lata wcześniej, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ nie ma obowiązku śledzenia stosunków własnościowych

w gminie, by powiadamiać nowych właścicieli o następnych etapach uchwalania planu.

Natomiast należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, że ponownie rozpoznając zarzuty K. D. uchwałą z dnia 25 czerwca 2003 r. Rada Miasta nie odniosła się jednoznacznie do obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430).

Uzasadnienie powyższej uchwały zawiera bowiem obszerne wywody dotyczące niemożności zastosowania alternatywnego rozwiązania przestrzennego wskazanego przez skarżącego, natomiast nie daje odpowiedzi na pytanie czy Rada Miasta rozważyła wpływ powyższych przepisów na przyjęte rozwiązanie planistyczne.

Z oświadczenia reprezentującego Radę Miasta na rozprawie w dniu

13 kwietnia 2006 r. pracownika T. S. wynika, że w sprawie zastosowano przepisy aktualnego rozporządzenia co nie zmieniło treści planu. Jednakże okoliczność ta nie wynika w żaden sposób z treści przedstawionych w trakcie postępowania dokumentów.

Powyższe świadczy o uchybieniu popełnionym przez Radę Miasta przy podejmowaniu uchwały z dnia 25 czerwca 2003 r. w przedmiocie ponownego odrzucenia zarzutów K. D. Rada nie zastosowała bowiem przepisu art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA stanowiącego, że orzeczenia tego Sądu wiążą organy, których działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia.

Jednakże należy zważyć, że uchybienie to dotyczy uchwały o odrzuceniu zarzutów i mogłoby stanowić przyczynę rozważań Sądu w przypadku skutecznego zaskarżenia tej właśnie uchwały. Natomiast przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena zgodności z prawem uchwały z dnia 26 listopada 2003 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co prawda na podjecie zaskarżonej uchwały ma wpływ cała przeprowadzona przez Radę Miasta procedura planistyczna, jednakże powyższe uchybienie nie ma zdaniem Sądu wpływu na treść planu, szczególnie wskutek konieczności zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w trakcie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Projekt skrzyżowania powinien bowiem uwzględniać wszelkie przepisy prawa budowlanego, w szczególności zaś przepisy dotyczące warunków technicznych.

Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że wskazane naruszenie przepisów postępowania nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, wobec czego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako bezzasadną.