Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1351/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 73
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie Sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o wydanie kopii dokumentów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 1 kwietnia 2017 r. S. K. (Skarżący) wystąpił o wydanie kopii dokumentów akt sprawy o sygn. [...] oraz o przesłanie ich na jego adres.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (Minister) odmówił uwzględnienia ww. wniosku.

Skarżący wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższym postanowieniem. W uzasadnieniu powołał się na to, że wykonanie kopii akt jest częścią prawa do obrony. Ponadto stwierdził, że stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-109/10 oraz w wyroku NSA w Warszawie sygn. akt II OSK 1676/10.

Minister, postanowieniem z [...] lipca 2017 r., utrzymał w mocy postanowienie z [...] kwietnia 2017 r., wskazując, że wykładnia przepisów art. 73 § 1 oraz § 2 k.p.a. nie umożliwia stronom postępowania administracyjnego żądania wykonania oraz dostarczenia kopii całości akt, a jedynie na wgląd oraz kopiowanie akt w siedzibie organu. Minister poparł swoją interpretację ww. przepisów orzecznictwem sądów administracyjnych (wyrok NSA z 14 lutego 2008 r., sygn. akt. II OSK 20/07; wyrok WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 29/06; wyrok WSA w Olsztynie z 4 grudnia 2008 r., sygn. akt. I SA/Ol 458/08; wyrok WSA w Gdańsku z 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 276/08).

Skarżący wniósł skargę na postanowienie Ministra z dnia [...] lipca 2017 r. zarzucając mu naruszenie przepisów art. 10, art. 28 oraz art. 73 k.p.a., a także art. 32 Konstytucji RP, powołując się przy tym na orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE ws. C-109/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1676/10 oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 25 lipca 2017 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Minister odpowiedział na skargę podtrzymując swoją wykładnię dotyczącą art. 10 § 1 oraz art. 73 k.p.a. przedstawioną we wcześniejszych pismach, interpretując prawo strony do przeglądania dokumentów wynikające z ww. przepisów jako możliwość zapoznania się i kopiowania dokumentów osobiście lub przez pełnomocnika w siedzibie organu oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 73 k.p.a. należy wskazać, że z przepisu tego nie można wywodzić uprawnienia strony do domagania się udostępnienia jej akt sprawy poprzez sporządzenie przez organ kserokopii znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, czy poprzez sporządzenie kserokopii całości akt sprawy (por. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1806/12; wyrok NSA z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2997/12). Sporządzanie notatek czy odpisów akt – niezależnie od użytych do tego środków technicznych – ustawodawca pozostawił stronie nie nakładając takiego obowiązku na organy administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1462/10; wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 kwietnia 2011 r.). Z uwagi na powyższe zarzut naruszenia art. 73 k.p.a. uznać za niezasadny.

Odnosząc się do kwestii naruszenia przez organ art. 10 § 1 k.p.a., należy wskazać, że przepis ten nakłada na organ administracji powinność zapewnienia stronom czynnego udziału na każdym stadium postępowania, a także możliwość wypowiadania się co do zebranych materiałów i dowodów przed wydaniem decyzji. Art. 73 § 1 k.p.a. stanowi realizację uprawnienia strony do zapoznania się z aktami sprawy, jak również sporządzania z nich notatek i kopii. Nie można jednak celem zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu nakładać na organ obowiązku sporządzania i wydawania nieuwierzytelnionych kopii dokumentów z akt postępowania lub kopii całości sprawy i doręczania ich stronie postępowania (por. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1806/12). Z tego względu zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. uznać należy za niezasadny. Wskazać również należy, że skarżący nie został pozbawiony swojego prawa do zapoznania się i wykonywania kopii akt sprawy żadnym działaniem lub zaniechaniem organu. Skarżący mógł skorzystać ze swojego prawa na każdym stadium postępowania.

Uzasadniając swoją skargę Skarżący powołał się na wyrok NSA z 14 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1676/10. W sprawie zakończonej powyższym wyrokiem spór dotyczył możliwości skorzystania przez stronę z kserokopiarki znajdującej się w siedzibie organu w celu sporządzenia odpisów akt sprawy. Dotyczył on więc innego stanu faktycznego niż zaistniały w niniejszej sprawie.

Skarżący podniósł również zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. Przepis ten dotyczy jednak określenia kto może być stroną w postępowaniu administracyjnym, tymczasem na żadnym stadium postępowania nie był kwestionowany fakt, iż Skarżący posiada status strony, dlatego zarzut naruszenia tego przepisu należy uznać za bezzasadny.

W ocenie sądu nie można również uznać aby postępowanie organu było niepraworządne lub dyskryminujące w świetle art. 32 Konstytucji RP, dlatego też zarzut naruszenia powołanego przepisu nie mógł zostać uznany za zasadny.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.