Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 2447/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-12-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 609  Gospodarka wodna, w tym ochrona wód, budownictwo wodne, melioracje, zaopatrzenie w wodę
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Sędziowie: NSA Łucja Franiczek WSA Włodzimierz Kubik Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Orman po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2004 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie o d d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie przywrócenia stanu wody na gruncie do stanu poprzedniego, wszczętego na wniosek K. G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...], odmówiło stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji.

W uzasadnieniu Kolegium podało, iż decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Z. z dnia [...] r., nr [...], nakazano I. M. przywrócenie poziomu terenu na działce położonej w S., przy ul. [...], w części północnej (za stodołą) do stanu poprzedniego poprzez zdjęcie warstwy nadsypanej ziemi na długości ok. 20 m, wysokości 30 cm - w części zachodniej, w zakreślonym terminie do dnia [...] r. Następnie decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] r., nr [...], nakazano I.M. wykonanie na swojej nieruchomości położonej w S., przy ul. [...], wyprofilowanej skarpy o szerokości 1 m i wysokości od poziomu gruntu 20 cm ze spadkiem w kierunku środka nieruchomości, zaś K.G. decyzją tą nakazano wykonanie na swojej nieruchomości położonej w S., przy ul. [...], wyprofilowanej skarpy o szerokości 1 m i wysokości od poziomu gruntu 20 cm, ze spadkiem w kierunku środka nieruchomości. Aczkolwiek obydwie decyzje dotyczą zmiany stanu wody na gruncie, to jednak rozstrzygnięcia te odnoszą się do różnych stanów faktycznych. Kolegium uznało więc, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy S. nie jest decyzją rozstrzygającą sprawę już uprzednio rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną, stąd brak było podstaw do stwierdzenia nieważności tej decyzji w oparciu o przepisy art. 156 § 1 pkt 3 kpa.

K.G. zwróciła się wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniosek ten argumentując m.in. tym, że wątpliwą pozostaje kwestia jakoby ziemia za ogrodzeniem została przez I. M. nadsypana. Według K.G. okoliczność ta nie została udowodniona, a zatem wobec niewykonania poprzedniej decyzji nie można było wydać nowej, ponadto wskazała na naruszenie przez Burmistrza Miasta i Gminy S. art. 10 § 1 kpa, który zapewnia stronom prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy motywując podjęte rozstrzygnięcie stwierdził, iż co prawda obie decyzje dotyczą identycznych stron oraz zmiany stanu wody na gruncie, jednakże każda z tych decyzji została wydana na postawie odmiennego stanu faktycznego. Organ podkreślił, iż decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Z. z dnia [...] r. została wydana po podwyższeniu poziomu gruntu przez I. M. i zobowiązywała go do zdjęcia nadsypanej warstwy ziemi. Natomiast decyzja Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] r. została wydana już po wykonaniu tego obowiązku i była konsekwencją faktu nadsypania przez I.M. ziemi poza ogrodzeniem (w miejscu nie objętym obowiązkiem wynikającym z decyzji), co zakłóciło stosunki wodne. Była to nowa okoliczność, która zasadniczo zmieniała stan faktyczny tej sprawy. Odnosząc się następnie do zarzutów strony Kolegium wskazało, iż zarówno protokół z dnia [...] r., jak i z dnia [...] r. został przez K. G. podpisany i nie wnosiła ona do ich treści żadnych uwag, wobec czego brak jest podstaw do odmowy wiarygodności treści tychże protokołów. W pierwszym protokole stwierdzono wyraźnie, iż obowiązek nałożony na I.M. w decyzji z dnia [...] r. został wykonany. Jeżeli natomiast chodzi o zarzut naruszenia przez organ dyspozycji art. 10 § 1 kpa, Kolegium uznało, powołując się na przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające, że ów zarzut jest nieuzasadniony, jako że stronie umożliwione zostało prawo czynnego udziału w postępowaniu.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K.G. wniosła

o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia

[...] r., gdyż jej zdaniem decyzja ta jest "wadliwa zarówno w zakresie prawa postępowania administracyjnego, jak i w zakresie ustalenia stanów faktycznych". Skarżąca zarzuciła m.in. sprzeczność składu Kolegium wydającego zaskarżoną decyzję z art. 24 § 1 pkt 5 kpa oraz naruszenie przez organ art. 10 § 1 kpa poprzez nietrafną interpretację tego przepisu i art. 107 § 3 kpa przez niedostateczne umotywowanie decyzji. Ponadto ponownie podniosła kwestię nieudowodnienia przez Burmistrza Miasta i Gminy S. faktu nadsypania ziemi przez I. M. poza ogrodzeniem, wskazała również na nierzetelność organu w zakresie przywołania dowodu w postaci protokołu z oględzin z dnia [...] r., wskazując, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze "przemilczało" znajdującą się w owym protokole uwagę skarżącej dotyczącą zdjęcia za małej warstwy ziemi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację, wnosząc o jej oddalenie. Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 kpa organ wskazał, iż w przypadku podejmowania decyzji w trybie art. 127 § 3 kpa nie ma zastosowania nakaz przewidziany w art. 24 § 1 pkt 5 kpa, gdyż postępowanie w tym trybie nie jest klasycznym postępowaniem dwuinstancyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew zawartym w niej zarzutom zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W oparciu zaś o kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269), Sąd władny był dokonać kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Przede wszystkim chybiony jest zarzut wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonej decyzji z obrazą przepisu art.24 § 1 pkt 5 kpa, według którego pracownik organu podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Umknęło jednak skarżącej, że zaskarżoną decyzję Kolegium podjęło w wyniku ponownego rozpoznania sprawy na skutek złożonego przez skarżącą wniosku po wydaniu przez to Kolegium decyzji z dnia [...] r. o odmowie stwierdzenia nieważności dotychczasowej decyzji. Aczkolwiek wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art.127 § 3 kpa, poza dewolutywnością spełnia wszystkie cechy odwołania od pierwszoinstancyjnej decyzji (art.127 § 1 i 2 kpa), to jednakże jego wniesienie nie uruchamia postępowania przed organem wyższego stopnia (wyższej instancji). Brak jest bowiem takiego organu w stosunku do samorządowego kolegium odwoławczego. Zatem złożenie wniosku przez stronę o ponowne rozpatrzenie sprawy oznacza, że sprawę rozpoznaje ten sam organ. Nie sposób więc w takiej sytuacji skutecznie postawić Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu zarzutu, iż uczestnictwo w składzie orzekającym i podpisanie zaskarżonej decyzji przez dwóch członków, którzy uczestniczyli w wydaniu decyzji z dnia [...] r. stanowi naruszenie proceduralnej normy art.24 § 1 pkt 5 kpa. Pogląd taki w orzecznictwie jest utrwalony (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1999 r., sygn. II SA 699/99 – Lex nr 46260).

Również nieuzasadniony okazał się zarzut naruszenia przez Kolegium normy art.10 § 1 kpa poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w toku całego postępowania. Wprost przeciwnie, analiza czynności podejmowanych przez organ wskutek podania skarżącej o wszczęcie postępowania w trybie nadzwyczajnym, wskazuje, że skarżąca na każdym etapie miała możliwość pełnego udziału, o czym zresztą została pouczona w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia [...] r. Tym samym organ administracyjny zagwarantował skarżącej skorzystanie z jej niezbywalnego uprawnienia do wzięcia czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Od uznania skarżącej zależało więc, czy zgłosi wnioski dowodowe, czy wypowie się w drodze pisma procesowego w określonej materii, czy dokona przeglądu akt administracyjnych względnie w inny sposób przewidziany przepisami procedury administracyjnej weźmie udział w postępowaniu. Skarżąca nie twierdzi zaś, by Kolegium uniemożliwiało jej uczestnictwo w postępowaniu we wskazanym zakresie, w szczególności, by odmówiło wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów i zgłoszonych żądań, skoro o taką formę udziału nie wnosiła.

Nie można podzielić argumentacji skarżącej, by element składowy zaskarżonej decyzji, tj. uzasadnienie, uchybiał wymogom zawartym w art.107 § 3 kpa. Kolegium w pisemnych motywach wyraźnie wskazało fakty, które uznane zostały za udowodnione, dowody na których się oparł organ, przyczyny z powodu których twierdzeniom skarżącej odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a ponadto wyjaśniło podstawę prawną rozstrzygnięcia. Uzasadnienie to spełnia więc konstrukcję prawidłowego uzasadnienia decyzji w rozumieniu powołanego przepisu, a przeprowadzonemu rozumowaniu nie sposób odmówić trafności.

Jurydycznej wadliwości zaskarżonej decyzji skarżąca nie może upatrywać w tym, że Kolegium nie zgodziło się z twierdzeniami, iż decyzja Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Z. z dnia [...] r., a zatem że jest nieważna (art.156 § 1 pkt 3 kpa). W sposób przekonywujący wykazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w motywach zaskarżonej decyzji, że chociaż sprawa w szeroko pojętych granicach dotyczy przywrócenia stanu wody na gruntach sąsiednich, to jednak nie zachodzi tożsamość stanu faktycznego w sprawach zakończonych wydaniem powołanych decyzji. Przede wszystkim nie do obrony jest pogląd skarżącej, iżby brak stwierdzenia w protokole oględzin z dnia [...] r., że obowiązek wynikający z decyzji z dnia [...] r. został wykonany przez I. M. sam przez się oznaczał, że brak było podstaw do przyjęcia, że zobowiązany ten nakaz istotnie wykonał. Tymczasem protokół oględzin wyraźnie stwierdza, że uprzednio nasypana ziemia (za stodołą) została usunięta, aczkolwiek istotnie nie zaznaczono czy w całości tzn. na długości ok. 20 m i wysokości 30 cm od działki sąsiada S. K. do środka działki I. M. O ile więc w tym zakresie mogłyby się nasuwać wątpliwości, to już ustalenia organu poczynione na oględzinach w dniu [...] r. jednoznacznie przesądzają o tym, że decyzja Burmistrza Miasta S. z [...] r. nie dotyczy materii rozstrzygniętej decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Z. z [...] r. Słusznie zauważa Kolegium, że skarżąca dodatkowo przyznała w trakcie tych oględzin, że I.M. ponownie podsypał grunt za stodołą, co powtórnie doprowadziło do zmiany stanu wody na tym terenie. Tego rodzaju ustalenia dawały Burmistrzowi Miasta S. podstawę do powtórnego orzekania w sprawie zmiany stanu wody na gruncie, czemu zresztą organ ten dał wyraz w pisemnym uzasadnieniu tej decyzji.

Całokształt przedstawionych rozważań skłania do konkluzji, iż przesłanki na których oparte zostały zarzuty skargi okazały się nieusprawiedliwione. Wobec tego, że brak jest podstaw do stwierdzenia z urzędu innych naruszeń, pozwala to przyjąć, że kontrolowana decyzja wydana została na podstawie i w granicach prawa. Skarga przeto podlega oddaleniu na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).