Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1141/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono postanowienie II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 138, art. 144
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 27
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.) Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Wiesław Kuśnierz st.sek.sądowy Renata Furgalska-Pazdan po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi P. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie [...]zł (sto złotych).


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt sprawy, na podstawie tytułów wykonawczych [...], [...], [...] wystawionych przez Prezydenta Miasta T. z dnia 9 listopada 2015r. prowadzone było postępowanie egzekucyjne dotyczące egzekucji należności pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł z tytułu opłat dodatkowych za parkowanie pojazdu marki F. nr rej. [...] bez wymaganej prawem opłaty parkingowej.

Pismem z dnia 30 maja 2018r. P. T. wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W treści pisma wskazał, że brak było podstaw do wystawienia tytułów wykonawczych, brak było powiadomień odnośnie rzekomych należności, pominięto drogę prawną wymaganą przepisami, brak było jakichkolwiek dowodów na powstanie rzekomych zaległości oraz na to, że dotyczą one osoby zobowiązanego. Ponadto zobowiązany zarzucił przedawnienie wszystkich zobowiązań.

W wyniku rozpatrzenia ww. zarzutów Prezydent Miasta T., będący w sprawie zarówno wierzycielem jak i organem egzekucyjnym postanowieniem z dnia 19 czerwca 2018r. nr [...] uznał zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione.

Zażalenie na ww. postanowienie wniósł P. T.. Zarzuty zawarte w zażaleniu pokrywają się z zarzutami na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Dodatkowo wskazał, że nie tylko on korzysta z przedmiotowego pojazdu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2018r. nr [...], utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że nieuiszczenie opłaty parkingowej skutkuje nałożeniem opłaty dodatkowej na korzystającego z drogi publicznej w strefie parkowania. Opłaty dodatkowe wprowadzone zostały ustawą z 14 listopada 2003r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1953 ze zm.). Obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, analogicznie do opłaty parkingowej, powstaje z mocy prawa. Opłatę dodatkową obowiązany jest uiścić ten, kto pojazd zaparkował w strefie płatnego parkowania i nie uiścił należnej z tego tytułu opłaty. Nieuiszczona opłata parkingowa oraz opłata dodatkowa podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jeżeli właściciel pojazdu kwestionuje istnienie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej poprzez wniesienie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, oceny zasadności tego zarzutu dokonuje wierzyciel, a jego ocena - tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - podlega kontroli organu odwoławczego.

Organ II instancji wyjaśnił, że z dokumentacji fotograficznej wynika, iż w okresie od 16 kwietnia 2013r. do 29 czerwca 2015r. pojazd nr rej. [...] był zaparkowany w strefie płatnego parkowania w T. odpowiednio przy ul. [...], ul. [...], ul. [...] , pl. [...]. G. , ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. M. . Pojazd był zaparkowany bez uiszczenia obowiązkowej opłaty parkingowej. Sytuacja taka miała miejsce 14 razy we wskazanym wyżej okresie.

Stosownie do treści art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

Organ II instancji dokonując analizy zalegających w aktach sprawy upomnień z dnia 29 maja 2015r. Nr [...], z dnia 30 czerwca 2015r. Nr [...] oraz z dnia 27 lipca 2015r. Nr [...] stwierdził, że są one prawidłowe bowiem zawierają wezwanie do wykonania obowiązku ze wskazaniem rodzaju należności, wysokością kwoty wraz z kosztami upomnienia oraz informacje o zagrożeniu skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego w razie niewykonania obowiązku. Nadto, tytuły były kierowane na adres zobowiązanego tj. T., ul. [...]. Pod tym adresem upomnienia były dwukrotnie awizowane i zwracane z adnotacja "nie podjęto w terminie".

Odnosząc się do zarzutu zobowiązanego, że od dłuższego czasu nie mieszka pod wskazanym adresem, organ II instancji stwierdził, że nie może on zostać uwzględniony, bowiem jak wynika z zalegającego w aktach zaświadczenia wystawionego na podstawie rejestru ewidencji ludności miasta T. przez Wydział Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta T., T. P. od 22 marca 1951r. jest zameldowany na pobyt stały w T. przy ul. [...].

Organ II instancji podkreślił, że strona nie wykazała w żaden sposób, iż we wskazanych przypadkach parkowania pojazdu był on wykorzystywany przez inne osoby. Aby to wykazać należało wykazać jaka konkretna osoba (imię i nazwisko) korzystała z pojazdu w konkretnym terminie. Niestety okoliczność na która powołuje się zobowiązany nie została przez niego w żaden sposób wykazana.

Za bezzasadny organ II instancji uznał także zarzut przedawnienia egzekwowanego obowiązku. Zgodnie bowiem z treścią art. 40d ust 3 ustawy o drogach publicznych obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3, oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. W analizowanej sprawie najwcześniej powstał obowiązek zapłaty opłaty parkingowej z dnia 16 kwietnia 2013r. (parkowanie pojazdu przy ul. [...] w T.) tym samym 5 letni okres przedawnienia tego obowiązku jeszcze nie upłynął.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. T. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości lub o ponowne i dokładne rozpatrzenia sprawy, przesłuchanie go jako strony w postępowaniu, przeprowadzenie postępowania w trybie normalnym i jawnym oraz o natychmiastowe wstrzymanie egzekucji. W ocenie skarżącego powyższe postanowienie jest bezpodstawne i niesprawiedliwe oraz bardzo dla niego krzywdzące. Skarżący podniósł, że zobowiązania egzekwowane na podstawie wystawionych w sprawie tytułów egzekucyjnych uległy przedawnieniu. Nadto wskazał, że nie miał możliwości zapoznać się z dokumentacją fotograficzną znajdującą się w aktach sprawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 1 marca 2019r. pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

- art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy obowiązek zapłaty należności nie powstał;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia przez organ orzekający całego materiału dowodowego oraz dokonania na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny, czy okoliczność dotycząca istnienia obowiązku i osoby zobowiązanej została udowodniona;

- art. 33 § 1 pkt 7 w związku z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego niezastosowanie tj. nieuwzględnienie zarzutu skarżącego dotyczącego braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia,

- art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 44 § 1-4 Kodeksu postępowania administracyjnego przez uznanie, że postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego zostało prawidłowo wszczęte wskutek prawnie skutecznego doręczenia zastępczego, podczas gdy upomnienia wystosowane przez Targowiska Miejskie Gminy Miasta T. zostały doręczone na nieprawidłowy adres,

- art. 15 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie, że zachodzą podstawy do obciążenia skarżącego obowiązkiem uiszczenia kosztów upomnienia w sytuacji braku skutecznego doręczenia upomnienia.

Mając na względzie powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Prezydenta Miasta T., ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienie organu I instancji i umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonych granicach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dostrzegł naruszenie prawa, które skutkowało koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.

Jednocześnie zaznaczyć trzeba, iż korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 120 p.p.s.a., dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. uznające złożone przez skarżącego zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione.

Na wstępie należy poczynić zastrzeżenie, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest, zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008r., sygn. akt II OSK 795/07, wyrok NSA z 5 lipca 2018r., sygn. akt I FSK 1284/16).

Przechodząc do kontroli zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego wskazać należy, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły m.in. przepisy art. 33 i 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017r. poz. 1201 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.e.a."

Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego.

Zamknięty katalog zarzutów zawarty został w art. 33 § 1 u.p.e.a. Wskazany przepis stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a.;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Jak wynika z akt administracyjnych przekazanych do Sądu, pismo skarżącego zawierające zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych: nr [...], nr [...], nr [...] z dnia 9 listopada 2015r. zostało datowane na dzień 30 maja 2018r., a wpłynęło do Urzędu Miasta K. w dniu 1 czerwca 2018r. (brak adnotacji czy zostało złożone osobiście przez skarżącego, czy też przesyła zawierająca przedmiotowe pismo została nadana u operatora pocztowego (brak w aktach dowodu nadania).

Sąd zauważa że zarzuty, o których mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a., są środkiem zaskarżenia, który służy na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wyłącznie zobowiązanemu. Jest to dla strony podstawowy środek obrony przed niezgodnym z prawem wszczęciem egzekucji do jej majątku. Zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Wynika to z treści art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera m.in. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Uchybienie terminu do złożenia zarzutów czyni więc czynność zobowiązanego prawnie nieskuteczną. Skutek prawny w postaci początku biegu terminu do wniesienia zarzutów otwiera się nie wcześniej niż w momencie doręczenia tytułu wykonawczego, a kończy swój bieg w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Bez znaczenia pozostaje to, czy zobowiązany dowiedział się o tytule wykonawczym w inny sposób. Przestrzeganie ustawowego terminu do wniesienia środka zaskarżenia stanowi bowiem gwarancję realizacji zasady pewności prawa i nie może być interpretowane w taki sposób, który skracałby lub wydłużał ustawowe terminy do dokonania czynności procesowej.

Zatem bieg terminu określonego w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. rozpoczyna bieg od daty doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 października 2018r., sygn. akt II SA/Po 546/18, wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2017r. sygn. akt III SA/Wa 3632/16.

Okoliczność prawnie skutecznego doręczenia zobowiązanemu (podmiotowi, który nie wykonał w terminie obowiązku o charakterze niepieniężnym lub o charakterze pieniężnym - art. 1a pkt 20 u.p.e.a.) tytułu wykonawczego dopiero otwiera siedmiodniowy termin do wniesienia przez niego zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego (art. 27 § 1 pkt 9 i art. 33 § 1 u.p.e.a.) (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2018r., sygn. akt II FSK 141/18). Ponadto zwrócić należy uwagę, że skoro pouczenie o możliwości zgłoszenia zarzutów jest koniecznym elementem składowym doręczanego zobowiązanemu tytułu wykonawczego, to przy braku wyraźnej regulacji ustawodawcy trudno byłoby przyjąć inny termin do wniesienia zarzutów, aniżeli liczony od daty doręczenia zobowiązanemu tego dokumentu urzędowego, w którym zamieszczone zostało stosowne pouczenie (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 września 2018r. sygn. akt II SA/Gd 329/18).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że na podstawie akt administracyjnych sprawy, Sąd nie jest w stanie skontrolować, czy zgłoszone przez skarżącego zarzuty (pismo z dnia 30 maja 2018r.) zostały wniesione z zachowaniem ustawowego, siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.

W aktach sprawy znajdują się tytuły wykonawcze wystawione przez Prezydenta Miasta K. w dniu 9 listopada 2015r. o numerach: [...], [...], [...], które objęte zostały zarzutami skarżącego, jednakże w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu wskazującego, kiedy odpisy tych tytułów wykonawczych zostały doręczone skarżącemu. Również w rubryce H "Potwierdzenie odbioru tytułu wykonawczego" w poz. 1 "Data doręczenia odpisu wydruku tytułu wykonawczego", brak jest jakiegokolwiek zapisu.

Skutkiem uchybienia terminowi określonemu w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., jest bezskuteczność środka zaskarżenia wniesionego w trybie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Termin do wniesienia zarzutu jest bowiem terminem procesowym zawitym, którego uchybienie powoduje bezskuteczność czynności zobowiązanego. W takim przypadku nie ma podstaw do inicjowania czynności organu egzekucyjnego, których uruchomienie może nastąpić wyłącznie w wyniku skutecznie wniesionego zarzutu. Należy zaznaczyć, że organ egzekucyjny nie może merytorycznie odnosić się do zarzutów i związanej z nimi argumentacji zawartej w spóźnionym piśmie procesowym.

Zatem nie może budzić wątpliwości, że organ egzekucyjny wydał swoje rozstrzygniecie w oparciu o niekompletny materiał dowodowy (brak w aktach sprawy dowodu przesądzającego o zachowaniu 7-dniowego terminu), czym naruszył art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W tym miejscu należy wskazać, że organ II instancji rozpatrując zażalenie skarżącego i utrzymując mocy postanowienie organu egzekucyjnego w oparciu o niekompletny materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy ewidentnie naruszył przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Niezależnie od powyższego, akta administracyjne są niekompletne także w innym zakresie. Organ egzekucyjny jak również organ II instancji w swoich rozstrzygnięciach powołują się na zawiadomienia-wezwania, które zostały prawidłowo doręczone (umieszczone za wycieraczką zgodnie z § 10 ust. 4 Uchwały Nr XXVIII/404/2012 Rady Miejskiej w Tarnowie).Niewątpliwie prawidłowo wystawione zawiadomienia-wezwania o nieuiszczeniu opłaty za parkowanie stanowią informację dla kierowcy o konieczności uregulowania opłaty oraz jednocześnie dowód na przeprowadzenie kontroli w tym zakresie i zarejestrowanie postojów bez opłaty. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych tego rodzaju wezwania są wystarczającymi dowodami na przeprowadzenie kontroli, czy opłata została wniesiona, dokumentującymi fakt jej nie uregulowania. Pozwalają one na stwierdzenie, że żądana należność wierzyciela istnieje, a zatem zasadne jest sporządzenie upomnienia, a następnie wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanego (wyrok WSA w Szczecinie z 26 lipca 2006r., sygn. akt II SA/Sz 534/06 oraz WSA w Poznaniu z 27 stycznia 2010r., sygn. akt III SA/Po 392/09).

Jednakże w aktach sprawy brak jest kopii wystawionych zawiadomień, na które powoływały się organy obu instancji. Dołączona do akt dokumentacja fotograficzna w żaden sposób nie może sanować braku w aktach administracyjnych dokumentów źródłowych w postaci kopii wystawionych zawiadomień.

Niewątpliwie ujawnione braki w dokumentacji składającej na akta administracyjne sprawy, powodują, że Sąd nie jest w stanie dokonać w pełnym zakresie kontroli zaskarżonych rozstrzygnięć. W konsekwencji przedwczesnym byłoby odnoszenie się merytorycznych zarzutów skarg, uzupełnionej w piśmie procesowym z dnia 1 marca 2019r.

Ponownie rozpatrując zgłoszone zarzuty organ egzekucyjny w pierwszej kolejności ustali i wykaże stosownymi dowodami, że zarzuty zostały wniesione z zachowaniem ustawowego terminu. Po zgromadzeniu kompletnego materiału dowodowego wyda adekwatne rozstrzygniecie w sprawie zarzutów skarżącego na prowadzone postępowanie egzekucyjne.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.