Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1604/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-08-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 2,
journal: Dz.U. 2008 nr 116 poz 730
law: Ustawa z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej
article: art. 30a ust. 3
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant st. specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi "P.E. Spółka Akcyjna" S.A. w D. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 5 lipca 2013 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez P.E.Spółka Akcyjna z siedzibą w miejscowości D. (dalej: skarżąca, wnioskodawca) jest stanowisko Ministra Gospodarki (dalej: Instytucja Pośrednicząca, IP) wyrażone w informacji z dnia [...] czerwca 2013 r. dot. nieuwzględnienia protestu dotyczącego oceny formalnej wniosku o dofinansowanie nr [...] .

Przedmiotowe pismo zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

P.E.Spółka Akcyjna z siedzibą w miejscowości D. w dniu [...] października 2012r. złożyła projekt pn. "[...] " w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia Działanie 4.3: Kredyt technologiczny. Projekt został zarejestrowany pod nr [...].

Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. Bank Gospodarstwa Krajowego (BGK) pełniący funkcję Instytucji Wdrażającej (IW) poinformował wnioskodawcę o niespełnieniu przez wniosek o dofinansowanie nr: [...] następujących kryteriów formalnych:

- kompletność dokumentacji wymaganej na etapie aplikowania,

- wniosek wraz z załącznikami został przygotowany zgodnie z właściwą instrukcją.

Instytucja Wdrażająca wskazała, że zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730 ze zm.) ,,Jeżeli do wniosku zostały dołączone nieprawidłowo sporządzone dokumenty, o których mowa w art. 5 ust. 3, Bank Gospodarstwa Krajowego, za pośrednictwem banku kredytującego, wzywa wnioskodawcę do usunięcia nieprawidłowości w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Stosownie do § 7 ust. 1 pkt 4 Regulaminu przeprowadzania konkursu "w przypadku, gdy wniosek zawiera uchybienia formalne podlegające uzupełnieniu lub poprawie (...), BGK wzywa wnioskodawcę, za pośrednictwem banku kredytującego do uzupełnienia lub poprawienia dokumentów w terminie 14 dni liczonych od następnego dnia po dniu doręczenia wezwania wnioskodawcy. Do czasu uzupełnienia wniosku termin na dokonanie oceny formalnej przez BGK zostaje zawieszony".

Ponadto zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 9 Regulaminu przeprowadzania konkursu, "wnioski, które nie zostaną poprawione lub uzupełnione w sposób prawidłowy w wyznaczonym terminie, podlegają odrzuceniu".

Instytucja Wdrażająca w dniu [...] stycznia 2013 r. wysłała do banku kredytującego wezwanie nr 1 do uzupełnienia wniosku na etapie oceny formalnej. R. Bank Polska S.A. przekazał wezwanie wnioskodawcy 9 stycznia 2013 r. Zgodnie z oświadczeniem banku kredytującego otrzymanym w dniu 30 stycznia 2013 r., wnioskodawca nie złożył wymaganych uzupełnień w ciągu regulaminowych 14 dni, co stosownie do art. 6 ust. 2 ustawy oraz § 7 ust. 1 pkt 9 Regulaminu przeprowadzania konkursu, skutkuje odrzuceniem wniosku. W konsekwencji wniosek o dofinansowanie projektu nie został zakwalifikowany do oceny merytorycznej.

Pismo BGK z dnia [...] stycznia 2013 r. zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 5 lutego 2013 r. za pośrednictwem poczty polskiej.

Od w/w oceny skarżąca złożyła w dniu 12 lutego 2013r. protest. Wskazała w nim, że nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia [...] stycznia 2013r., a wiadomość o tym, że była wzywana do uzupełnienia wniosku uzyskała dopiero w związku z otrzymaniem zawiadomienia o odrzuceniu wniosku. W ocenie skarżącej w konkurs został przeprowadzony z naruszeniem § 7 ust 1 pkt 4 i 9 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach POIG, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżąca nie uzupełniła wymaganego braku formalnego w przypisanym terminie w sposób zgodny z wytycznymi wynikającymi z wezwania do uzupełnienia braków formalnych. W związku z tym, iż wnioskodawca nie otrzymał wezwania do uzupełnienia braków formalnych, nie miał możliwości ich uzupełnienia. Skarżaca wyjaśniła, że brak prawidłowego doręczenia wezwania był następstwem tego, iż wiadomość przesłana drogą elektroniczną przez R. Bank została uznana za SPAM. Opisując system działania poczty internetowej wskazała, że jej skrzynka pocztowa jest skrzynką ogólną, trafia do niej bardzo dużo wiadomości, które stanowią SPAM. Wiadomości te, na skutek działania filtra, są automatycznie przenoszone do wyodrębnionego folderu, aby uwolnić użytkownika od ręcznej klasyfikacji korespondencji. Niektóre wiadomości mogą być uznane za SPAM z uwagi na ich treść lub elementy formy, pomimo że z punktu widzenia użytkownika spamem nie są. Wysłana do wnioskodawcy wiadomość e-mail zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku, została przesłana bez podania imienia i nazwiska osoby przesyłającej e-mail, a podpisana była jedynie nazwą banku. Brak podpisu osoby wysyłającej e-mail jest typową cechą niechcianych wiadomości zawierających reklamy lub oferty od firm, które zalewają odbiorców wiadomościami tworzącymi SPAM. Dodatkowo w temacie wiadomości przesłanej do wnioskodawcy znajdował się pytajnik "?", co również jest typowe dla wiadomości zawierających nie zamawiane oferty handlowe. Wiadomość zawierała w treści dopisek "Prosimy nie odpowiadać na powyższego maila", który stanowił istotny element wprowadzający w błąd odbiorcę wiadomości, co do rzeczywistych intencji nadawcy wiadomości. W ocenie wnioskodawcy, wiadomość e-mail zawierająca pismo o tak dużej randze jak wezwanie do uzupełnienia wniosku, w sytuacji gdy jedyną drogą doręczenia jest droga elektroniczna, a z doręczeniem wiąże się bieg terminu i istotne skutki prawne, powinna być podpisana i nie powinna zawierać wprowadzającego w błąd dopisku “Prosimy nie odpowiadać na powyższego maila". Powyższe cechy mogły znacząco wpłynąć na zakwalifikowanie przesłanej wiadomości jako SPAM. Istotne znaczenie ma również fakt, iż po stronie R. Bank miała miejsce awaria systemu obsługi wniosków w banku, co uniemożliwiło sprawdzenia poprawności przesłania korespondencji do Wnioskodawcy.

W wyniku rozpatrzenia protestu Instytucja Pośrednicząca (IP) pismem z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...] uznała protest za niezasadny.

Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. wnioskodawca wniósł skargę do WSA na rozstrzygnięcie Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2013 r.

W skardze wnioskodawca zarzucił rozstrzygnięciu Ministra Gospodarki:

- naruszenie art. 6 ust. 2 Ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (t.j. Dz. U. 2008 Nr 116, poz. 730 ze zm.), poprzez odrzucenie wniosku z powodu braków formalnych pomimo niedoręczenia skarżącej pisemnego wezwania do usunięcia nieprawidłowości wniosku,

- naruszenie art. 30a ust. 3 Ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz.U. 2009 Nr 84, poz. 712 ze zm.), poprzez brak pisemnego zawiadomienia skarżącej o wynikach oceny wniosku,

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżącej doręczono wezwanie do uzupełnienia wniosku.

Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą Instytucję Pośredniczącą oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r. w sprawie sygn. akt P 1/11, skarżąca wskazała, że regulamin przeprowadzania konkursu, który był podstawa rozstrzygnięć wobec skarżącej, nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Odnosząc się do wskazanego wyroku z dnia 12 grudnia 2011 r. stwierdziła, że kształtowanie praw i obowiązków wnioskodawców (w tym skarżącej) w Regulaminie przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia Działanie 4.3: Kredyt technologiczny - stanowi naruszenie art.87 Konstytucji.

W ocenie skarżącej, wyżej przedstawione stanowisko TK, zobowiązuje do stosowania standardów konstytucyjnych do wszelkich zdarzeń wpływających na prawa i obowiązki wnioskodawców, które mają miejsce w toku procedury konkursowej oraz toczącej się w jej ramach procedury odwoławczej. Standardy te należy zastosować także w zakresie procedury doręczania stronie pism kierowanych do niej w toku postępowania. Doręczenie wnioskodawcy pisma stanowiącego wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku wyłącznie w formie skanu przesłanego na adres poczty elektronicznej, nie można uznać za wystarczającą formę doręczenia, gwarantującą konstytucyjny standard prowadzenia przez organy państwa postępowania z udziałem obywateli. Doręczenie takiego wezwania wpływa istotnie na prawa i obowiązki wnioskodawcy, gdyż zgodnie z art. 6 ust. 2 Ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, brak usunięcia nieprawidłowości w terminie 14 dni od otrzymania wezwania skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia.

Przepis art. 6 ust. 2 Ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej stanowi, że Bank Gospodarstwa "wzywa wnioskodawcę do usunięcia nieprawidłowości". Wobec braku wskazania w tym przepisie formy elektronicznej jako dopuszczalnej formy wezwania, należy uznać, że wyłącznie właściwą formą wezwania jest zwykła forma pisemna. Za takim wnioskiem przemawia również fakt, iż ustawodawca w tej samej ustawie dopuścił informowanie przedsiębiorcy o planowanej kontroli "za pośrednictwem faksu, poczty lub drogą elektroniczną" (art. 8 ust. 5 Ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej). Biorąc pod uwagę zasadę racjonalnego ustawodawstwa należy przyjąć, że gdyby ustawodawca dopuszczał wzywanie wnioskodawców do uzupełnienia braków formalnych wniosku drogą elektroniczną, to takie sformułowanie wyraźnie znalazłoby się w treści art. 6 ust. 2 tej Ustawy. Wobec jednak obowiązującego brzmienia tego przepisu należy uznać, że jedyną dopuszczalną formą wezwania wnioskodawcy przez BGK do usunięcia nieprawidłowości we wniosku, jest forma pisemna.

W niniejszej sprawie Bank Gospodarstwa Krajowego nie dokonał pisemnego wezwania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku, gdyż jedyne wezwanie zostało skierowane w formie wiadomości przesłanej pocztą elektroniczną. W związku z tym nastąpiło naruszenie przez BGK art. 6 ust. 2 Ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy wskazać, że postanowienia § 7 ust. 1 pkt 5 Regulaminu przeprowadzania konkursu, które przewidują doręczanie "pism dotyczących uzupełnień lub poprawy wniosku o dofinansowanie w formacie PDF wyłącznie za pośrednictwem kanału szybkiej komunikacji - poczty elektronicznej" - są sprzeczne z art. 6 ust. 2 Ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Wobec zasady pierwszeństwa stosowanie ustawy (wskazanej również w samym Regulaminie), powyższe postanowienie Regulaminu nie może być stosowane, w tym nie mogło stanowić podstawy zaskarżonych rozstrzygnięć BGK i Ministra Gospodarki wydanych wobec Skarżącego.

W konsekwencji powyższego, należy uznać, że postanowienia § 7 ust. 1 pkt 6 Regulaminu przeprowadzania konkursu, które przewidują, że: "odpowiedzialność za brak zapewnienia skutecznego narzędzia szybkiej komunikacji - poczty elektronicznej leży po stronie wnioskodawcy i banku kredytującego. Wnioskodawca zobowiązany jest do wskazania prawidłowego adresu e-mailowego należącego do wnioskodawcy w pkt 9 wniosku o dofinansowanie. Bank kredytujący zobowiązany jest do wskazania prawidłowego adresu e-mailowego w piśmie przewodnim przekazującym do BGK oryginał wniosku o dofinansowanie (stanowiącym załącznik nr 4 do umowy współpracy zawartej pomiędzy BGK i bankiem kredytującym). Nieprawidłowe działanie poczty elektronicznej po stronie wnioskodawcy i banku kredytującego nie stanowi przesłanki do uznania, iż doręczenie jest nieskuteczne" - również są sprzeczne z art. 6 ust. 2 Ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, bowiem przepis ten nie przewiduje doręczania wezwań i zawiadomień w formie elektronicznej. Wobec sprzeczności z Ustawą, postanowienia § 7 ust. 1 pkt 6 Regulaminu przeprowadzania konkursu nie mogą być stosowane, w tym nie mogą mieć zastosowania do skarżącej.

W konsekwencji powyższego, należy wskazać, że postanowienie § 7 ust. 1 pkt 9 Regulaminu przeprowadzania konkursu ("Wnioski, które nie zostaną poprawione lub uzupełnione w sposób prawidłowy w wyznaczonym terminie, podlegają odrzuceniu") może być zastosowane tylko pod warunkiem uprzedniego prawidłowego wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków formalnych, czyli wezwania w formie pisemnej. Doręczenie wnioskodawcy pisemnego wezwania do usunięcia braków wyznaczać będzie początek biegu terminu do poprawienia wniosku.

Podsumowując należy stwierdzić, że zastosowanie przez Bank Gospodarstwa Krajowego (przy ocenie formalnej wniosku) oraz przez Ministra Gospodarki (przy rozstrzygnięciu Protestu) postanowień § 7 ust. 1 pkt 5, pkt 6 i pkt 9 Regulaminu przeprowadzania konkursu i odrzucenie na tej podstawie wniosku skarżącej stanowi rażące naruszenie art. 6 ust. 2 Ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Minister Gospodarki w odpowiedzi wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z p. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem niniejszej sprawy jest rozstrzygnięcie zawarte w informacji Ministra Gospodarki z [...] czerwca 2013 r., na które skarga została wniesiona w trybie ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm. - dalej: u.z.p.p.r.).

W tym miejscu należy zaznaczyć, że uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30 c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w związku z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W przepisach art. 30c-30d u.z.p.p.r. przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowoadministracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30e u.z.p.p.r.).

Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisie tym przewidziane jest uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą.

Wskazać należy, iż - jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa - zasady dokonywania sądowej oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego wymagają ustalenia standardu prawnego, według którego należy dokonać oceny zgodności (niezgodności) z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia odwoławczego. Wprowadzając w art. 30c ust. 1 pkt 1 u.z.p.p.r. kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 37 u.z.p.p.r., że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tejże ustawy – ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych – nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony wątpliwości budzi kwestia, jaka jest dopuszczalna sądowa ocena procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Sąd nie jest bowiem związany aktami prawa administracyjnego innymi niż wymienione w art. 178 Konstytucji, w tym znaczeniu, że zanim je zastosuje jako wzorzec kontroli, może i powinien badać ich zgodność z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a więc przede wszystkim z przepisami ustaw i Konstytucji.

Mając powyższe na uwadze i odnosząc się do argumentów skargi należy stwierdzić, że Sądowi jest znane stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zajęte w wyroku z 12 grudnia 2011 r. (sygn. akt: P 1/11; OTK-A 2011/10/115). Należy przypomnieć, że wyrokiem tym Trybunał zakwestionował jako niezgodne z Konstytucją niektóre przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, stanowiące podstawę do opracowania całej dokumentacji programu operacyjnego, w oparciu o którą przygotowywane są i oceniane wnioski o dofinansowanie projektów. Ponadto zakwestionowane zostały podstawy prawne, na jakich opiera się system środków odwoławczych przewidzianych w programach operacyjnych. Jednakże – w ocenie Sądu – wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2011 r. nie może skutkować automatycznie uznaniem, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo tylko dlatego, że zakwestionowano ustawowe podstawy tworzenia dokumentacji programów operacyjnych dotyczącej przeprowadzania konkursów i środków odwoławczych od rozstrzygnięć w nich podjętych.

Po pierwsze, należy zwrócić uwagę, że Trybunał Konstytucyjny stwierdzając niekonstytucyjność powołanych wyżej przepisów jednocześnie odroczył termin utraty ich mocy obowiązującej o maksymalny, 18-miesięczny okres (do 28 czerwca 2013 r.), wskazując, iż jest to okres konieczny dla stworzenia nowych regulacji, które uregulują sytuację uczestników konkursów w programach operacyjnych na kolejne okresy programowania.

Po drugie, dość oczywistym jest, że natychmiastowe odrzucenie wszystkich regulacji, które opierają się na niekonstytucyjnych przepisach ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju doprowadziłoby do swoistej anarchii prawnej i niemożności przeprowadzania żadnych procedur konkursowych w ramach programów operacyjnych. Efekty takiego kierunku interpretacji skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego dotknęłyby w największym stopniu właśnie potencjalnych beneficjentów, zamknęłyby im bowiem drogę do ubiegania się o środki z funduszy unijnych aż do czasu zmiany przepisów przez ustawodawcę.

Po trzecie, niezależnie od powyższego, wskazać należy, że skarżąca w momencie przystąpienia do konkursu zaakceptowała i zobowiązała się do przestrzegania regulacji konkursowych, na identycznych zasadach jak inni potencjalni beneficjenci.

Z tych względów Sąd prezentuje stanowisko, że pomimo wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2011 r., niekonstytucyjne przepisy ustawy i oparte na nich regulacje poszczególnych programów operacyjnych powinny być stosowane do upływu okresu odroczenia terminu utraty mocy obowiązującej. Biorąc pod uwagę to, że zaskarżony akt był wydany przed 28 czerwca 2013 r., a więc przed utratą mocy obowiązującej zakwestionowanych przez Trybunał Konstytucyjny przepisów, stwierdzić należy, iż organ miał prawo do stosowania w sprawie dotychczasowych przepisów. Zatem Sąd dokonując kontroli zaskarżonego aktu bierze pod uwagę przepisy prawa obowiązujące organ w dniu wydawania zaskarżonego aktu, ale równocześnie uwzględnia stan prawny obowiązujący od 28 czerwca 2013 r., czyli od daty wejścia w życie ustawy z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. 2013 r. Nr 714).

Mając na uwadze powyższe zauważyć należy, że zarzuty wskazane w skardze (naruszenie art. 6 ust. 2 Ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, art. 30a ust. 3 u.z.p.p.r., błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżącej doręczono wezwanie do uzupełnienia wniosku) skarżąca wywodzi z treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2011 r. Uzasadniając złożoną skargę skarżąca wskazała bowiem, że Trybunał Konstytucyjny zobowiązał do stosowania standardów konstytucyjnych do wszelkich zdarzeń wpływających na prawa i obowiązki wnioskodawców, które mają miejsce w toku procedury konkursowej oraz toczącej się w jej ramach procedury odwoławczej, w tym również w zakresie procedury doręczania stronie pism kierowanych do niej w toku postępowania. Skarżąca zakwestionowała jako prawidłowe i zgodne ze standardami o których mówi w wyroku z 12 grudnia 2011 r. Trybunał Konstytucyjny doręczenie wnioskodawcy pisma stanowiącego wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku wyłącznie w formie skanu przesłanego na adres poczty elektronicznej.

Sąd nie podziela podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów art. 6 ust. 2 Ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, poprzez odrzucenie wniosku z powodu braków formalnych pomimo niedoręczenia skarżącej pisemnego wezwania do usunięcia nieprawidłowości wniosku, art. 30a ust. 3 u.z.p.p.r., poprzez brak pisemnego zawiadomienia skarżącej o wynikach oceny wniosku oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżącej doręczono wezwanie do uzupełnienia wniosku.

Przypomnieć należy, że skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie dla projektu pn. "Wdrożenie technologii wytwarzania wyrobów kratowych ze stopów aluminium do zastosowań w architekturze i przemyśle" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia Działanie 4.3: Kredyt technologiczny w związku z ogłoszeniem o naborze wniosków o dofinansowanie projektów dokonane przez Bank Gospodarstwa Krajowego (dalej "BGK") jako Instytucję Wdrażającą na stronie internetowej BGK pod adresem: http://www.bgk.com.pl/archiwum/ogloszenie-kredvt-technologiczny-nabor-wnioskow-2012. Podstawę do ogłoszenia naboru wniosków stanowiły przepisy u.z.p.p.r., ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, umowa [...] w sprawie systemu realizacji Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka zawarta w Warszawie w dniu [...] stycznia 2009 r. pomiędzy Ministrem Gospodarki a Bankiem Gospodarstwa Krajowego, Aneks nr 1 z dnia [...] sierpnia 2009 r., Aneks nr 2 z dnia [...] maja 2011 r. do Umowy nr 1 [...] z dnia [...] stycznia 2009 r.

W ogłoszeniu o naborze wniosków BGK wskazał wnioskodawcom jako źródło zasad aplikowania oraz reguł wyboru projektów do dofinansowania w ramach działania 4.3 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka wydany przez BGK "Regulamin przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia Działanie 4.3: Kredyt technologiczny" (dalej "Regulamin").

Z przedstawionych akt sprawy wynika, że BGK, jako Instytucja Wdrażająca, zwana IW, w dniu 8 stycznia 2013 r. wysłał do banku kredytującego (R. Bank Polska S.A.) wezwanie do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie Nr [...] dla projektu pn. "[...] " w zakresie uchybień formalnych, a R. Bank Polska S.A. przekazał wezwanie skarżącej w dniu 9 stycznia 2013r.

Przesyłanie do wnioskodawców informacji o uchybieniach stwierdzonych w trakcie oceny formalnej projektu przez BGK za pośrednictwem banków kredytujących wynika z przepisu art. 6 ust. 2 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, zgodnie z który jeżeli do wniosku zostały dołączone nieprawidłowo sporządzone dokumenty, o których mowa w art. 5 ust. 3, Bank Gospodarstwa Krajowego, za pośrednictwem banku kredytującego, wzywa wnioskodawcę do usunięcia nieprawidłowości w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Stosownie do § 7 ust. 1 pkt 5 Regulaminu BGK doręcza pisma dotyczące uzupełnień lub poprawy wniosku o dofinansowanie w formacie PDF wyłącznie za pośrednictwem kanału szybkiej komunikacji - poczty elektronicznej, na adres e-mail pracownika banku kredytującego, wskazanego jako osoba do kontaktu. Następnie bank kredytujący przekazuje to wezwanie do wnioskodawcy drogą elektroniczną oraz do wiadomości BGK na adres [...]. Bank kredytujący jest zobowiązany do przekazania wezwania niezwłocznie, w terminie maksymalnie 2 dni roboczych, liczonych od dnia wpływu wezwania BGK, przekazanego pocztą elektroniczną z adresu: [...]. Za termin doręczenia uznaje się termin przekazania wezwania wnioskodawcy przez bank kredytujący za pośrednictwem poczty elektronicznej, przy czym bieg terminu rozpoczyna się najpóźniej w trzecim dniu roboczym następującym po dniu wysłania wezwania z BGK.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że wezwanie do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie Nr [...] zostało przesłane w dniu 8 stycznia 2013 r. przez BGK do banku kredytującego (R. Bank Polska S.A.) w trybie powołanej regulacji.

Bank kredytujący w dniu 9 stycznia 2013 r. przesłał ze skrzynki [...] wezwanie do uzupełnień na adres skarżącej [...]. Termin na dokonanie uzupełnień wynosił 14 dni od dnia otrzymania wezwania, czyli upływał w dniu 23 stycznia 2013 r.

W swietle postanowień regulaminu, nie można przyjąć stanowiska skarżącej, że nie otrzymała z banku kredytującego wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o dofinansowanie. Podkreślic należy, że zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 6 regulaminu odpowiedzialność za brak zapewnienia skutecznego narzędzia szybkiej komunikacji - poczty elektronicznej leży po stronie wnioskodawcy i banku kredytującego. Wnioskodawca zobowiązany jest do wskazania prawidłowego adresu e-mailowego należącego do wnioskodawcy w pkt 9 wniosku o dofinansowanie. Bank kredytujący zobowiązany jest do wskazania prawidłowego adresu e-mailowego w piśmie przewodnim przekazującym do BGK oryginał wniosku o dofinansowanie (stanowiącym załącznik nr 4 do umowy współpracy zawartej pomiędzy BGK i bankiem kredytującym). Nieprawidłowe działanie poczty elektronicznej po stronie wnioskodawcy i banku kredytującego nie stanowi przesłanki do uznania, iż doręczenie jest nieskuteczne. Mając na względzie powyższy zapis regulaminu Minister Gospodarki prawidłowo uznał, że ustawienie reguł poczty elektronicznej skarżacej w konsekwencji czego wiadomość przesłana przez bank kredytujący została zakwalifikowana jako spam nie może stanowić przesłanki do uznania doręczenia wezwania za nieskuteczne.

W konsekwencji nieuzupełnienia wniosku o dofinansowanie w wyznaczonym terminie, BGK zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 9 regulaminu odrzucił wniosek skarżacej o dofinansowanie. Tym samym BGK postąpił zgodnie z obowiązującymi zasadami konkursu, które były stosowane do wszystkich podmiotów ubiegających się o dofinansowanie w ramach działania 4.3 POIG.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju orzekł jak w wyroku.