Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 805/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 1 pkt 2, ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1098
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - t.j.
article: art. 61 ust. 1 pkt 5, art. 71
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Protokolant sekr. sąd. Justyna Dyka-Tarnowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2022 r. sprawy ze skargi A.B., K.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz A.B. i K.B. kwotę 714 (siedemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 20 czerwca 2018 r. do Burmistrza wpłynął wniosek L.G. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw wraz z niezbędną infrastrukturą i wyposażeniem w [...] na działce nr [...].

Organ ustalił, że przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może być wymagany. Po uzyskaniu wymaganych uzgodnień i opinii Burmistrz postanowieniem z dnia [...] listopada 2018r. nr [...] nałożył na wnioskodawcę obowiązek sporządzenia raportu w zakresie zgodnym z art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm., aktualny tekst jedn. Dz.U. z 2021, poz. 2373; dalej jako "u.u.i.ś".), ze szczególnym uwzględnieniem informacji w zakresie analizy wpływu inwestycji na obszar chronionego krajobrazu "[...]", w szczególności z reżimem ochronnym i celami ochrony ww. obszaru.

Po przedłożeniu raportu decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. Burmistrz ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw wraz z niezbędną infrastrukturą i wyposażeniem w [...] na działce nr [...]. Powyższa decyzja, na skutek odwołania A.B. i K.B., została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2020r. nr [...] a sprawę przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę Burmistrz wezwał inwestora do złożenia uzupełnionego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, Przedmiotowy raport został przedłożony przez inwestora w dniu 16 października 2020r., a następnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny pismem

z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. odpowiednio zaopiniował oraz uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia. Natomiast Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. podtrzymał wcześniejszą opinię, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r.nr [...] Burmistrz, powołując się na art. 104 ustawy 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256; dalej jako k.p.a.)., art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 61 ust. 1 i 3, art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82, 85 i 86 u.u.i.ś. oraz § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ("tekst. jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1839"; prawidłowy tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 71; dalej jako r.p.m.z.o.ś), ustalił następujące środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie stacji paliw płynnych wraz z niezbędną infrastrukturą i wyposażeniem w [...] na działce nr [...]:

I. Rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia:

- budynek (handlowo - usługowy) stacji paliw o powierzchni do 100 m2,

- myjnia samoobsługowa dwustanowiskowa zadaszona wiatą o powierzchni do 100m2,

- wiata nad dystrybutorami o powierzchni dachu do 100 m2,

- zbiornik podziemny, dwupłaszczowy, czterokomorowy do magazynowania paliwa (oleju napędowego i benzyny) o pojemności do 80 m3,

- zbiornik podziemny na gaz płynny o pojemności do 10 m3,

- nawierzchnie utwardzone, w tym drogi, place, parkingi, taca szczelna (miejsce dystrybucji i przeładunku paliw) o łącznej powierzchni do 1100 m2.

Przewiduje się, że roczny obrót paliw wynosić będzie:

- olej napędowy 1000 m3,

- benzyna 2000 m3,

- gaz płynny 1000 m3.

Dla nieruchomości nie ustanowiono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W wyniku realizacji przedsięwzięcia zmienione zostanie zagospodarowanie terenu inwestycji, tj. obszar niezagospodarowany zostanie zabudowany i utwardzony, wykonana zostanie instalacja do dystrybucji paliw, a także powstanie pawilon stacji paliw i myjnia samoobsługowa dla samochodów osobowych. Inwestycja będzie ingerowała w stan drzew i krzewów zmniejszy jednakże powierzchnie terenów biologicznie czynnych. Produkty naftowe dowożone będą do zbiorników stacji za pomocą autocysterny. W związku z budową stacji paliw po placach utwardzonych wprowadzony zostanie ruch pojazdów obejmujący: pojazdy ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t związane z dostawą paliw i ich dystrybucją oraz pojazdy osobowe i dostawcze o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t związane z dystrybucją paliw i handlem.

Zagospodarowanie terenów sąsiadujących przedstawia się następująco: kierunek północny to ul. [...], teren zielony, akwen wodny - jezioro [...]; kierunek zachodni: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna; kierunek wschodni: Zespół Szkolno-Przedszkolny; kierunek południowy: ul. [...], zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. W chwili obecnej, analizowany teren nie jest zagospodarowany, w okresie poprzedzającym rozpoczęcie inwestycji, przedmiotowa działka była użytkowana pod stację paliw. Całość dotychczasowej stacji została zdemontowana i rozebrana. Przedłożono raport z badań zanieczyszczenia powierzchni ziemi, z którego wynika, że w żadnej z analizowanych próbek pobranych na terenie działki inwestycyjnej nie wykryto przekroczeń standardów jakości gleby określonych dla gruntów grupy I rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 września 2016 r. w sprawie sposobu prowadzenia oceny zanieczyszczenia powierzchni ziemi (Dz. U. z 2016 r., poz. 1395). Działka [...] opisana jest jako Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy na podstawie wypisu z rejestru gruntów. Dojazd do stacji będzie realizowany z ul. [...] lub ul. [...]. Łączna powierzchnia działki wynosi 0,2254 ha, a w wyniku realizacji przedsięwzięcia powierzchnia zabudowy wyniesie ok. 1480 m2. Teren położony jest przy skrzyżowaniu dwóch dróg: wojewódzkiej (ul. [...]) z powiatową (ul. [...]). W bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (działka nr [...]) i zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2017 r. (prawidłowo 2007) w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedno Dz. U. z 2014 r., poz. 112) dopuszczalny poziom hałasu dla tego terenu wynosi w porze dziennej 50 dB i w porze nocnej 40 dB.

Planuje się lokalizację następujących urządzeń, budynków i instalacji:

- jednokondygnacyjny budynek stacji paliw z częścią usługową oraz pomieszczeniami socjalnymi, powierzchnia do 100 m2, w budynku będzie wydzielony sklep, WC ogólnodostępne, pomieszczenie techniczne, pomieszczenie biurowe, szatnie z częścią socjalną, toalety, magazyn podręczny,

- wiata nad dystrybutorami, powierzchnia do 100 m2,

- wiata nad dwoma stanowiskami do mycia samoobsługowego pojazdów, powierzchnia do 100 m2, myjnia wykonana będzie z konstrukcji stalowej, z dachem płaskim o spadku 1,7%, posadzka wykonana zostanie w formie żelbetowej z betonu B35, podłoga zostanie zaizolowana styropianem o grubości 8 cm, zespół myjni obejmie 2 pompy korbowodowe 1400 obr/min, system dozowania mikroproszku

i chemii myjącej, kocioł ze stali nierdzewnej z palnikiem gazowym o mocy ok 50 kW. Pod wiatą znajdzie się kontener techniczny myjni o powierzchni do 15,0 m2,

- ciągi komunikacyjne, parkingi i ciągi piesze, powierzchnia 1100 m2,

- wewnętrzna sieć kanalizacji deszczowej z separatorem,

- odwodnienie liniowe stanowisk tankowania pojazdów z odprowadzeniem wód opadowych poprzez separator,

- wszystkie niezbędne przyłącza w tym wodociągowe, kanalizacyjne i energetyczne,

- punkt gromadzenia odpadów, powierzchnia 4 m2.

Planuje się lokalizację następujących ilości zbiorników podziemnych:

- zbiornik LPG, podziemny o pojemności 10 m3, wyposażony w zawór poboru fazy gazowej, zawór poboru fazy ciekłej, zawór napełniania zbiornika z zaworem odcinającym, zawór bezpieczeństwa, wskaźnik napełnienia zbiornika, króciec do montażu sondy LPG, agregat pompowy oraz dystrybutor gazu ciekłego,

- zbiornik na paliwa płynne, dwupłaszczowy, czterokomorowy, podziemny

o pojemności do 80 m3, zbiornik wyposażany będzie w detekcję wycieku

i hermetyzację fazy gazowej, zbiornik pokryty będzie warstwą wierzchnią 0,5 m,

w posadowieniu na podsypce piaskowej, zbiornik posiadać będzie system mechanicznych czujników przepełnienia, system kontroli szczelności międzypłaszczowej, pełen system pomiaru i rozliczeń paliw, duże wahadło gazowe przy napełnianiu zbiorników, układ dystrybucji paliw wyposażony w maksymalnie dwa dystrybutory z węzami dwustronnymi, w tym jeden o wydajności 40 dm3/min i jeden

o wydajności 120 dm3/min, dystrybucja benzyn będzie prowadzona z zastosowaniem układu VRS - odsysania par paliwa.

Inwestycja zlokalizowana jest na terenie Jednolitej Części Wód Podziemnych nr [...], wody podziemne na powyższym obszarze są drenowane przez cieki powierzchniowe, poziom przypowierzchniowy i między glinowy jest drenowany przez [...] i jej dopływy oraz dopływy [...], zasilanie następuje przez infiltrację wód opadowych, której stan ilościowy i chemiczny oceniono jako dobry. Osiągnięcie celów środowiskowych oceniono jako niezagrożone. Ponadto przedsięwzięcie zlokalizowane jest na terenie Jednolitej Części Wód Powierzchniowych [...] - jest to naturalna część wód, jej stan oceniono jako dobry, a osiągnięcie celów środowiskowych jako zagrożone. Teren inwestycji znajduje się w odległości ok 170 m w kierunku południowym od rzeki [...], ok. 110 m w kierunku północnym od jeziora [...], ok. 600 m w kierunku wschodnim od jeziora [...].

Woda pobierana będzie z wodociągu gminnego i wykorzystywana będzie tylko i wyłącznie w sanitariatach dla potrzeb pracowników oraz klientów stacji paliw. Dodatkowo możliwe jest wykorzystanie wody na cele ppoż. oraz do podlewania terenów zielonych. Dostawcą oraz dystrybutorem wody w analizowanej gminie jest Zakład Gospodarki Komunalnej, przyłącze wody będzie realizowane z ul. [...] z wodociągu [...].

Spełniając założenia zawarte w raporcie, nie przewiduje się ponadnormatywnego oddziaływania na elementy przyrodnicze. Realizacja przedsięwzięcia nie będzie prowadzona na terenie, gdzie stwierdza się obecność zwierząt, grzybów lub innych siedlisk cennych przyrodniczo.

Teren inwestycyjny jest obecnie niezabudowany, ale jeszcze kilka lat temu znajdowały się tam obiekty związane ze stacją benzynową, po których do dziś pozostały fragmenty fundamentów. Część północna działki jest zarośnięta drzewami

i krzewami głównie klonami zwyczajnymi i robiniami akacjowymi. Pozostała część pokryta jest zbiorowiskami tworzonymi głównie przez rośliny kłączowe i rozłogowe. Pod względem składu florystycznego stoją one pomiędzy zbiorowiskami ruderalnymi a kserotermicznymi murawami. Obszar poddawany jest dalszej sukcesji, ponieważ na obszarze pokrytym roślinnością zielną pojawiają się pionierskie gatunki drzew

w tym brzoza brodawkowata oraz sosna zwyczajna.

Zgodnie z wynikami ekspertyzy przyrodniczej, na terenie inwestycyjnym nie stwierdzono chronionych siedlisk oraz chronionych gatunków roślin, w tym epifitów. Stwierdzono natomiast 4 chronione gatunki zwierząt: 1 gatunek owada (trzmiel kamiennik) oraz 3 gatunki ptaków (sroka, pierwiosnek, cierniówka). Wymienione gatunki nie są przedmiotami ochrony obszaru chronionego krajobrazu "Pojezierze [...]". Podlegają jednak ochronie gatunkowej zgodnie z zapisami ustawy o ochronie przyrody i aktów wykonawczych. Zniszczenie ich siedlisk wymaga uzyskania stosownej decyzji na odstępstwa od zakazów w stosunku do gatunków chronionych a sama inwestycja nie powinna znacząco negatywnie oddziaływać na ich populacje. Trzmiel kamiennik jest jednym z najpospolitszych krajowych trzmieli. Oblatuje kwiaty ponad 360 gatunków roślin, w tym pospolitych gatunków przydrożnych, ruderalnych i segetalnych, a także roślin ozdobnych uprawianych w przydomowych ogrodach. Na terenie inwestycyjnym nie stwierdzono gniazd gatunku, a jedynie osobniki żerujące. W tym przypadku działania minimalizujące bądź kompensacja są bezzasadne, ponieważ skala oddziaływania inwestycji na gatunek będzie znikoma. W przypadku wszystkich stwierdzonych gatunków ptaków, odnotowano po 1 parze lęgowej. Są to gatunki liczne i szeroko rozpowszechnione, związane z rozmaitymi zadrzewieniami, w tym pochodzenia antropogenicznego. Ich populacje nie są zagrożone, a utrata siedlisk pojedynczych par nie wymaga celowej kompensacji. Ponadto w ramach kompensacji za usunięcie drzew, pojawią się nowe nasadzenia, które w przypadku wymienionych gatunków mogą być z powodzeniem wykorzystywane jako miejsca lęgowe. W związku z tym, że są to gatunki budujące gniazda w koronach drzew, stosowane często przy kompensacji budki lęgowe, nie będą mieć dla nich znaczenia. W związku z tym, że wszystkie ze stwierdzonych gatunków chronionych, związane z terenem inwestycyjnym są w okresie wiosenno - letnim, negatywny wpływ na ich populacje można ograniczyć przystępując do wycinki oraz do zdarcia darni w okresie jesienno-zimowym.

Podczas użytkowania stacji paliw wykorzystane zostaną następujące komponenty i zasoby naturalne: woda: tylko na potrzeby socjalno-bytowe, gaz ziemny: ogrzewanie pomieszczeń handlowych, paliwa kopalne: jako podstawowy produkt handlowy. Zapotrzebowanie na energię związane będzie głównie

z zastosowaniem urządzeń elektrycznych głównie do obsługi elektrycznej

i teleinformatycznej budynku handlowego. Zużycie energii elektrycznej obejmie: dystrybutory paliw, rejestratory przepływu elektronicznego - zużycie pomijalne, punkt handlowy, w tym oświetlenie, punkty kasowe, urządzenia obsługi i ogrzewanie - zużycia na poziomie zbliżonym do dużego domu mieszkalnego.

Na terenie projektowanego przedsięwzięcia będą magazynowane substancje lub materiały mogące być klasyfikowane do grupy substancji wymienionych

w zakresie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, jednakże ich ilość nie będzie kwalifikowała do grup uszeregowania. Zachowanie wszystkich standardów, norm oraz przepisów z zakresu Prawa budowlanego zapewni bezpieczeństwo użytkowania i wyeliminuje potencjalne ryzyko wystąpienia katastrofy budowlanej. Całość obiektów kubaturowych i związanych z dystrybucją paliw, zostanie wykonana z zachowaniem dobrej praktyki budowlanej oraz zasad i wytycznych dotyczących projektowania budynków. Konstrukcje zostaną dobrane do istniejących warunków klimatycznych związanych z opadami śniegu, deszczu oraz podmuchami wiatru. Budynki muszą spełniać powyższe wymagania dzięki czemu będą odporne na zmiany klimatu lub na występujące anomalia pogodowe.

Realizacja przedsięwzięcia nie wpłynie na zabytki architektury oraz krajobraz kulturowy znajdujący się w mieście [...]. Przy wykonywaniu robót budowlanych żaden z istniejących zabytków nie zostanie naruszony, a także budowa nie będzie ingerowała w integralność układu urbanistycznego miasta.

Paliwa dostarczane będą za pomocą autocystern, każda autocysterna będzie wyposażona w układ do zawracania oparów paliwa. Jednorazowa dostawa paliwa nie przekroczy 25 m3, ponadto cysterna przed zrzutem zostanie uziemiona elektrostatycznie. Paliwa będą magazynowane w jednym zbiorniku podziemnym czterokomorowym lub dwukomorowym, zbiornik będzie ulokowany w ziemi. Stacja będzie pracować jako samoobsługowa, ewentualna obsługa obejmować będzie tylko prace serwisowe ekipy technicznej. Bilans zagospodarowania obejmuje (po realizacji inwestycji): powierzchnia terenu całości inwestycji: 2254 m2, powierzchnia chodników, parkingów, dróg manewrowych: do 1100 m2, zabudowa, budynek handlowy, myjnia, kontener: do 380 m2, powierzchnia zieleni: około 4980 m2.

Stacja paliw płynnych nie jest obiektem typowo produkcyjno-technologicznym, tym samym na terenie obiektu nie są zlokalizowane typowe źródła technologiczne.

W związku z uruchomieniem sprzedaży paliw i obsługi podróżnych, szacuje się, że powstaną następujące źródła emisji:

- spalanie paliw gazowych w kotle na potrzeby budynku handlowego - przyjęto kocioł

wiszący o mocy ok. 50 kW, z emitorem pionowym,

- spalanie paliw gazowych w kotle na potrzeby myjni ręcznej - przyjęto kocioł wiszący

o mocy ok. 50 kW, z emitorem pionowym,

- ruch pojazdów ciężkich w ilości średnio 4 sztuk na godzinę w ciągu dnia,

- ruch pojazdów lekkich w ilości 20 sztuk na godzinę,

- proces przeładunku paliw płynnych, maszty oddechowe zbiorników, 4 emitorów odpowietrzających o parametrach wylotu h = 3,5 m i d = 0,05 m.

Eksploatacja zbiorników na paliwa płynne wiąże się z występowaniem dwóch rodzajów emisji zanieczyszczeń: emisji zanieczyszczeń określana, jako "mały oddech" powstająca podczas magazynowania cieczy związana z różnicami ciśnień panujących w zbiorniku oraz emisja zanieczyszczeń określana, jako "duży oddech" powstająca podczas napełniania oraz opróżniania zbiornika magazynowego.

II. Na etapie realizacji, eksploatacji i likwidacji przedsięwzięcia należy podjąć następujące działania:

- warstwę czynną gleby (humus) zdjąć i zgromadzić osobno od pozostałego urobku, następnie wykorzystać do rekultywacji terenu,

- na etapie realizacji na placu budowy zastosować przenośne toalety na ścieki bytowe.

- roboty budowlane prowadzić wyłącznie w porze dziennej (6.00-22.00),

- wycinkę drzew i krzewów prowadzić w terminie od września do końca lutego,

- wykopy zabezpieczyć, przed wpadaniem i przypadkowym uwięzieniem w nich zwierząt; każdorazowo przed przystąpieniem do robót sprawdzać je pod kątem obecności zwierząt, a w przypadkach ich stwierdzenia bezpiecznie przenieść poza plac budowy, w miejsca zgodne siedliskowo,

- na etapie funkcjonowania zakładu wodę pobierać z gminnej sieci wodociągowej,

- na etapie funkcjonowania stacji paliw ścieki bytowe odprowadzać do gminnej sieci kanalizacji sanitarnej,

- na etapie funkcjonowania stacji paliw ścieki przemysłowe z planowanej myjni samochodowej, po podczyszczeniu w separatorze substancji ropopochodnych

z osadnikiem odprowadzać do sieci kanalizacji sanitarnej,

- na etapie funkcjonowania stacji paliw wody opadowe i roztopowe z terenów narażonych na zanieczyszczenie (place manewrowe, parkingi, strefa tankowania

i napełniania zbiorników) oraz połaci dachowych, po podczyszczeniu w separatorze substancji ropopochodnych z osadnikiem odprowadzać do gruntu poprzez zbiornik retencyjno-rozsączający.

III. Wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia

w dokumentacji wymaganej do wydania, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś.:

- na działce zrealizować budynek obsługowy stacji paliw o powierzchni do 100 m2,

- uszczelnić teren przeznaczony do przeładunku i dystrybucji paliw,

- zastosować separator substancji ropopochodnych z osadnikiem oczyszczający wody opadowe z terenów utwardzonych i uszczelnionych,

- zastosować separator substancji ropopochodnych z osadnikiem oczyszczający ścieki przemysłowe powstałe w trakcie mycia pojazdów,

- do magazynowania paliw płynnych zastosować jeden podziemny zbiornik dwupłaszczowy o pojemności do 80 m3,

- do magazynowania gazu ziemnego zastosować jeden podziemny zbiornik magazynowy o pojemności do 10 m3,

- w budynku obsługowym stacji paliw do celów grzewczych zastosować kocioł gazowy o mocy do 50 kW,

- na potrzeby planowanej myjni samoobsługowej zastosować kocioł gazowy o mocy cieplnej do 50 kW,

- zanieczyszczenia gazowe i pyłowe z każdego kotłów odprowadzać poprzez zadaszone emitory o wysokości nie mniejszej niż h= 6 m n.p.t. każdy i średnicy d = 0,15 m każdy,

- zanieczyszczenia z procesów magazynowania oleju napędowego i benzyny odprowadzać czterema zadaszonymi emitorami o wysokości nie mniejszej niż h= 3,5 m n.p.t. każdy i średnicy d=0,05 m każdy,

- myjnię samoobsługową wyposażyć w dwa stanowiska do mycia pojazdów o mocy akustycznej 70 dB każde,

- na terenie stacji paliw zastosować urządzenia o mocy akustycznej: kompresor

o mocy akustycznej do 63 dB oraz odkurzacz dwustanowiskowy o mocy akustycznej do 75 dB.

IV. W ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. brak jest konieczności:

- oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę,

- postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko.

V. Przedsięwzięcie wymaga wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego na zabudowę mieszkalną zlokalizowaną na działce [...]. Przedsięwzięcie wymaga sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania na klimat akustyczny w porze dnia i nocy. Pomiary wykonać po upływie 3 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania i przedstawić Burmistrzowi w terminie 6 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania. Pomiary hałasu przeprowadzić, przez akredytowane laboratorium, w czasie pracy wszystkich źródeł hałasu zlokalizowanych na terenie stacji paliw, podczas normalnego ruchu komunikacyjnego, na punkcie referencyjnym usytuowanym na terenie najbliższej zabudowy mieszkaniowej, tj. działki nr [...].

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli A.B. i K.B., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i procesowego tj.:

1) § 1 ust. 1 pkt 1 1a) w zw. z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Wojewody nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj. z 2005, nr 9, poz. 172 ze. zm., jako rozporządzenie nr 3), § 3 ust. 1 pkt uchwały nr [...] Sejmiku Województwa z dnia [...] maja 2019 r. (Dz. Urz. Woj. Z 2019, poz. 1516 ze zm.; dalej jako uchwała nr [...]) oraz w zw. z § 3 ust. 1 pkt 34 – 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019, poz. 1839; dalej jako r.p.m.z.o.ś. z 2019 r.) przez ich pominięcie, co spowodowało nieuwzględnienie w niniejszej sprawie tego, że planowana inwestycja ma zostać umiejscowiona na terenie obszaru chronionego krajobrazu Pojezierza [...], co nie rodzi sporu, na terenie którego nie mogą być realizowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko przy czym niezależnie od tego, że planowana stacja paliw płynnych jest przedsięwzięciem potencjalnie znacząco oddziaływującym na środowisko jest to zawsze i tak przedsięwzięcie o znaczącym oddziaływaniu na środowisko, co wyklucza jego lokalizację na planowanym obszarze działki nr [...];

2) § 6 ust. 1 pkt. 7, 8, 9, 12, ust. 2 i 3 w zw. z zał. nr 1 (l.p. 421, 430-431, 432, 446-448) i 2 (l.p. 28, 34, 159) rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2016, poz. 2183 ze zm.; dalej jako r.o.g.z.) w zw. z art. 46 ust. 1 - 3 i art. 56 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia

16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz.U. z 2020, poz. 55 ze zm.; dalej jako u.o.p.) przez ich pominięcie i przyjęcie tym samym, że możliwe jest wydanie zaskarżonej decyzji co do obszaru, na którym żerują, mają swoje siedliska, ostoje lub miejsce schronienia takie gatunki chronione jak trzmiel kamiennik, jaszczurka zwinka, cierniówka, pierwiosnek, sroka, słowik i pokrzewka, podczas gdy takie działanie jest niedozwolone, bowiem w konsekwencji doprowadzi poprzez realizację planowanej inwestycji do zakazanego niszczenia tak siedlisk jak i miejsc żerowania oraz utrudni lub zniszczy miejsca schronienia dla wymienionych gatunków zwierząt, z których niektóre podlegają nawet ochronie ścisłej, a nie ma przy tym przesłanek (nie zostały one należycie wywiedzione na gruncie art. 56 ust. 4 u.o.p.) do wydania decyzji zezwalającej na niszczenie tych siedlisk czy miejsc żerowania;

W razie nieuwzględnienia powyższych zarzutów odwołujący podnieśli ewentualnie naruszenie:

1) art. 66 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 81 ust. 1 u.u.i.ś. przez ograniczenie się

w raporcie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko z października 2020 r., a następnie w zaskarżonej decyzji w zakresie wariantowania inwestycji do stworzenia trzech wariantów jedynie w oparciu o możliwości zaopatrywania stacji paliw na etapie eksploatacji w energię z gazu, oleju albo energii elektrycznej i przyjęcia, że wariant inwestorski jest jednocześnie najbardziej racjonalnym wariantem alternatywnym, podczas gdy wariantowanie planowanej inwestycji powinno być oparte na czynnikach kilku, a nie tylko jednym takich choćby jak czynniki ekonomiczne, społeczne, prawne, lokalizacyjne, kubaturowe itp.,

a ponadto wariant najkorzystniejszy dla środowiska i oparty na zasilaniu stacji

z energii elektrycznej prezentowany w raporcie i decyzji odrzucono jako nieekonomiczny bez podania szczegółowych wyliczeń kosztów, które uzasadniałyby odrzucenie tego wariantu;

2) art. 81 ust. 3 u.u.i.ś. przez jego pominięcie i tym samym pominięcie też tego, że w pkt 2.3.4.1 raportu oddziaływania na środowisko z października 2020 r. (wpływ na środowisko gruntowo-wodne) na jego stronie 23 wskazano, że przedmiotowa planowana inwestycja znajduje się na obszarze Jednolitych Części Wód [...], której cel środowiskowy jakim jest osiągnięcie dobrego potencjału ekologicznego określono jako zagrożony z uwagi na zły wymiar tego potencjału i mimo wskazania w tym samym miejscu braku oddziaływania stacji paliw płynnych na wody podziemne i powierzchniowe jednocześnie raport ten w tym samym punkcie na stronie 21 mówi jednak o możliwym wycieku na stacji z pojazdów oleju silnikowego lub paliw silnikowych, które oddziałują na składniki abiotyczne i biotyczne oraz utrzymują się jako frakcje w roztworach gleby, a to tym samym przyczyni się do nieosiągnięcia celów środowiskowych jednolitej części wód [...] i powinno spowodować wydanie odmowy zgody na realizację zamierzonego przedsięwzięcia;

3) art. 82 ust. 1 pkt. 1 lit. b) u.u.i.ś. przez jego pominięcie i takie ukształtowanie zaskarżonej decyzji, że okres eksploatacji i realizacji zamierzonej inwestycji w zasadzie między sobą się nie różnią, a jeśli nawet Burmistrz stawia jakiekolwiek warunki środowiskowe na etapie realizacji stacji paliw płynnych to robi to w sposób niewystarczający, niezabezpieczający ochrony środowiska w należyty sposób i to w okolicznościach, gdy sporządzony raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia z października 2020 r. dokładnie wymienia szczególne uciążliwości dla środowiska naturalnego jakie spowoduje sam fakt realizacji planowanej inwestycji;

4) art. 82 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.u.i.ś. w zw. z art. 107 § 1 pkt. 5 k.p.a. przez ich błędne zastosowanie i takie ukształtowanie wydanej, a zaskarżonej decyzji, że

w zakresie jej rozstrzygnięcia niesie ona ze sobą istotny brak polegający na określeniu w sentencji, że planowana stacja paliw płynnych będzie zaopatrzona w podziemny i zbiornik LPG o pojemności 10 m2 , ale bez jednoczesnego wskazania ile przewidywanych jest dystrybutorów dla dystrybucji gazu płynnego (nie określa tego też raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko

z października 2020 r., a mówi on jedynie o dwóch dystrybutorach dla paliwa płynnego), przez co brak ten nie pozwala na właściwą ocenę tego jak planowana inwestycja polegająca na budowie stacji paliw płynnych ma ostatecznie oddziaływać na środowisko naturalne;

5) art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. przez przywołanie błędnie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a) "rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć", która odnosi się do inwestycji z zakresu zabudowy przemysłowej,

w tym fotowoltaicznej, lub magazynowej, a planowane przedsięwzięcie objęte zaskarżoną decyzją polegać ma na zupełnie czymś innym, mianowicie na budowie stacji paliw płynnych i dla tego przedsięwzięcia właściwe są inne podstawy prawne

z powołanego rozporządzenia;

8) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez brak wyczerpującego przeprowadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz jego dowolną a nie swobodną ocenę, co skutkowało:

- niewłaściwą oceną tego, że planowane przedsięwzięcie inwestycyjne ma zostać umiejscowione na obszarze chronionego krajobrazu Pojezierza [...] w odległości około 80 metrów od linii brzegowej jeziora [...], a nie jak stwierdza zaskarżona decyzja w odległości około 110 metrów, "co stanowi zagrożenie dla wód tego jeziora i zamieszkujących to jezioro gatunków ptaków, co raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia zupełnie pomija, nie przedstawiając w treści ani w załącznikach żadnej empirycznej informacji odnoszącej się do flory i fauny jeziora, która pozwoliłaby na takie stanowisko",

- pominięciem tego, że w zakresie planowanej inwestycji stacji paliw płynnych przewiduje się budowę podziemnego zbiornika gazu płynnego LPG, zaskarżona decyzja jednak podobnie jak raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko

z października 2020 r. nie określają ile dystrybutorów ma obsługiwać odbiorców gazu płynnego,

- pominięciem tego, że raport oddziaływania na środowisko z października 2020 r. mówi o pozostawieniu na działce o numerze ewidencyjnym [...], na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja powierzchni zieleni o wymiarach 4980 m2, co przy założeniu, że sama działka ma 2254 m2 jest niemożliwe do osiągnięcia,

- pominięciem tego, że raport oddziaływania na środowisko z października 2020 r. w zakresie analizy hałasu jak i zanieczyszczeń powietrza zawiera istotne nieścisłości, bowiem w jednych miejscach zakłada, że na stację paliw dziennie będzie przyjeżdżać na godzinę 1 pojazd ciężarowy i 50 osobowych, a w innych miejscach zakłada przyjazd na godzinę 4 pojazdów ciężarowych i 20 osobowych, co znacząco zniekształca zarówno możliwość oceny i obliczenia wytwarzanego hałasu jak i zanieczyszczeń do powietrza, a w ostateczności czyni je po prostu niewiarygodnymi,

- pominięciem tego, że na działce, na której ma być realizowane zamierzenie inwestycyjne żerują, mają swoje siedliska i schronienia gatunki chronione zwierząt,

- pominięciem tego, że w okresie realizacji planowanej inwestycji będzie ona szczególnie, zupełnie inaczej niż w okresie eksploatacji oddziaływała na środowisko naturalne, o czym mówi raport, a co zupełnie inaczej przedstawia zaskarżona decyzja,

- pominięciem tego, że planowana budowa stacji paliw płynnych wywołuje konflikt społeczny, bowiem sprzeciwiają się jej od początku odwołujący, którzy mieliby mieszkać w jej sąsiedztwie, a zatem także w sąsiedztwie zwiększonego hałasu, unoszących się oparów gazowych i naftowych w powietrzu związanych nie tylko z napełnianiem zbiorników podziemnych, ale także z bieżącym tankowaniem przez samochody osobowe i ciężarowe, a także którzy przez tę inwestycję narażeni są na spadek wartości ich nieruchomości.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów odwołujący wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji Burmistrza w całości oraz orzeczenie odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych

z niezbędną infrastrukturą i wyposażeniem w [...] na działce nr [...]; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Burmistrzowi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1 i ust. 2, art. 82 u.u.i.ś., § 3 ust. 1 pkt 35 i 36 r.p.m.z.o.ś, utrzymało w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że Burmistrz w zaskarżonej decyzji błędnie wskazał jako podstawę prawną wydanej decyzji § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a0 r.p.m.z.o.ś , który nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania. Podkreślił jednak, że organ I instancji brał pod uwagę w toku postępowania przedsięwzięcie polegające na budowie instalacji do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego (§ 3 ust. 1 pkt 35 r.p.m.z.o.ś.) oraz instalację do podziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, gazów łatwopalnych oraz innych kopalnych surowców energetycznych, inne niż wymienione w pkt 36a i § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 20 m3 oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m3 (§ 3 ust. 1 pkt 36 r.p.m.z.o.ś.). Biorąc pod uwagę całość akt postępowania Kolegium stwierdziło, że postępowanie było prowadzone z uwzględnieniem mających zastosowanie powyższych przepisów rozporządzenia i przywołanie błędnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia w podstawie prawnej rozstrzygnięcia wobec uwzględnienia prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia zgodnie z powyższym rozporządzeniem nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy zaznaczył, że decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Są nimi: 1) niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.u.i.ś.); 2) odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 u.u.i.ś.); 3) brak zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 u.u.i.ś.; 4) wykazanie znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 u.u.i.ś.); 5) wykazanie, że przedsięwzięcie to wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 68 pkt 1, 3 i 4 (art. 81 ust. 3 u.u.i.ś.).

W ocenie Kolegium w analizowanej sprawie nie zaistniały żadne okoliczności uzasadniające odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zatem organ pierwszej instancji był obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia.

Kolegium wskazało, że obowiązkiem organu I instancji było ustalenie, czy planowane przedsięwzięcie nie wiąże się z nadmiernym zagrożeniem dla środowiska, czy podjęte zostały niezbędne kroki w celu zminimalizowania szkodliwego wpływu przedsięwzięcia na środowisko i czy nie zachodzą określone prawem przesłanki uniemożliwiające podjęcie określonej działalności na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym. Wydając zaskarżoną decyzję Burmistrz dysponował raportem oddziaływania na środowisko, który uznany został za poprawny formalnie oraz merytorycznie zarówno przez organ uzgadniający, jak

i przez organ opiniujący przedsięwzięcie, i został bezkrytycznie oceniony przez Burmistrza, który uznał, że odpowiada on przepisom prawa.

Zdaniem organu odwoławczego, przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, z uwzględnieniem wymogów w zakresie ochrony środowiska i uzyskanych opinii oraz uzgodnień, prowadzi do wniosku, że przedłożony raport wraz z uzupełnieniami, spełniał wymogi formalne i merytoryczne określone ustawą środowiskową.

Kolegium stwierdziło, że raport środowiskowy jest spójny, logiczny

i przekonujący, zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Określony w nim zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (w odniesieniu do poszczególnych faz realizacji inwestycji), jest wystarczająco szeroki i uwzględnia aspekty technologiczne, prawne, organizacyjne oraz logistyczne inwestycji. Raport nie budzi zastrzeżeń, nie zawiera błędów, nieścisłości czy nieprawidłowości, a w konsekwencji nie ma podstaw, aby odmówić mu wiarygodności dowodowej. Raport zawiera m.in. opis wariantów: inwestorskiego, racjonalnego wariantu alternatywnego polegającego na zmianie paliwa do zasilania kotła na potrzeby pawilonu handlowego, jak też racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska obejmującego zastosowanie ogrzewanie elektryczne. Każdy z opisanych wariantów zawiera analizę oddziaływania na środowisko, w tym wpływu na powietrze atmosferyczne. W raporcie znalazło się także porównanie oddziaływań analizowanych wariantów na ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze, powierzchnię ziemi,

z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat i krajobraz, wpływu na klimat akustyczny. Na stronie 30 raportu znalazła się tabela nr 23, która obrazuje szacunkową wielkość emisji ze spalania oleju w przypadku racjonalnego wariantu alternatywnego. Z kolei w tabeli nr 24, również na stronie 30 raportu pojawiło się porównanie generowanej emisji dla wariantów, inwestorskiego, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Na stronie 34 i 35 raportu w tabelach przedstawiono otrzymane wyniki stężeń zanieczyszczeń powietrza dla poszczególnych wariantów przedsięwzięcia.

W ocenie organu odwoławczego wobec przedstawienia w raporcie racjonalnego wariantu alternatywnego polegającego m.in. na zmianie paliwa do zasilania kotła na potrzeby pawilonu handlowego, w sposób wystarczający przedstawiono oddziaływania na środowisko, bowiem przede wszystkim mamy do czynienia w tym przypadku z oddziaływaniem na powietrze atmosferyczne. Kolegium podkreśliło, że w przedłożonym uzupełnionym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedstawiono m.in. wariant alternatywny, racjonalny wariant alternatywny oraz dokonano korekty parametrów inwestycji, np. powierzchni zabudowy budynku (handlowo-usługowy) stacji paliw. Dokonano zmian dotyczących powierzchni budynku oraz doprecyzowano sposób zagospodarowania wód opadowych i roztopowych. Ze względu na interes inwestora oraz wpływ na warunki aerosanitarne wybrano wariant inwestorski tj. wykorzystanie paliw gazowych do ogrzewania kotła. Zdaniem Kolegium rozwiązanie takie cechuje się relatywnie najniższym oddziaływaniem na środowisko naturalne, przy zachowaniu racjonalności wykonania całego obiektu, ponieważ wykorzystywane jest paliwo niskoemisyjne, nie powstają ścieki i odpady, paliwo nie jest magazynowane na terenie inwestycji, eksploatacja nie wpływa negatywnie na warunki aerosanitarne.

Z kolei przedstawiony wariant alternatywny polegający na zmianie paliwa do zasilania kotła na potrzeby pawilonu handlowego, wiąże się z koniecznością ulokowania kolejnego zbiornika na paliwa płynne. W zależności od możliwości będzie on ulokowany na placu lub w przestrzeni technicznej pawilonu, konieczne będzie ponadto wykonanie instalacji dystrybucji oleju opałowego do kotła, albo poprzez zastosowanie rurociągu do kotła, lub poprzez wykonanie wykopu pomiędzy zewnętrznym zbiornikiem oraz pomieszczeniem kotła. W tym wariancie zmianie ulegnie natężenie ruchu pojazdów, dodatkowo raz na miesiąc lub częściej, dowożony będzie olej opałowy autocysterną, zwiększeniu ulegnie ilość odpadów, w tym powstających z czyszczenia dodatkowego zbiornika na paliwa płynne - olej opałowy. Kolegium podzieliło zatem zdanie Burmistrza, z którego wynika, że w zakresie warunków aerosanitarnych, porównano trzy warianty związane z zastosowaniem paliwa grzewczego, są to: gaz ziemny, olej opałowy oraz energia elektryczna. Zauważyło, iż najbardziej znaczące, aczkolwiek mieszczące się w normach oddziaływanie wynika z zastosowania paliwa ciekłego do zasilania kotłów, wówczas to wzrasta emisja tlenków siarki oraz beznoalfapiernu. W sytuacji spalania paliw gazowych znacząco obniżona jest emisja związków siarki oraz pyłu

a także nie powstaje emisja beznoalfapirenu. Dodatkowo, w sytuacji wykorzystania paliwa gazowego redukuje się także emisję "niską" związaną z ruchem pojazdów. Wariant najkorzystniejszy, jednakże nie inwestorski, wywołuje emisję tylko

z pojazdów i magazynowania paliw w zbiornikach. Wariant ten nie ma uzasadnienia ekonomicznego, gdyż znacznie podnosi koszty eksploatacji nagrzewnicy. Kolegium wyjaśniło, że co do zasady wymagane jest przedstawienie

w raporcie środowiskowym minimum trzech sposobów realizacji inwestycji: wariantu proponowanego przez inwestora, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Wariant proponowany przez wnioskodawcę może być jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska (wówczas wystarczy przedstawienie tylko dwóch wariantów), natomiast nigdy wariant proponowany przez wnioskodawcę nie może się pokrywać z wariantem alternatywnym. Następnie stwierdziło, że przedstawiony w raporcie opis analizowanych wariantów jest wystarczający do zbadania czy przedsięwzięcie powinno być realizowane w wariancie proponowanym przez inwestora czy też

w wariancie alternatywnym. Przygotowanie opisu racjonalnego wariantu alternatywnego wymaga każdorazowo przeprowadzenia indywidualnej oceny danego przedsięwzięcia pod kątem jego oddziaływania na środowisko w sytuacji, gdyby ten wariant miał być zrealizowany. Zawsze jednak powinien on spełniać dwie cechy wskazane przez ustawodawcę - to jest być jednocześnie "alternatywnym" i "racjonalnym".

Odnosząc się do przedstawionego racjonalnego wariantu Kolegium stwierdziło, że nie ma charakteru abstrakcyjnego czy też jedynie teoretycznego. Podkreśliło, że przedstawiony racjonalny wariant alternatywny zachowuje tożsamość proponowanego przedsięwzięcia - wariantowanie nie może bowiem prowadzić do zaproponowania w rezultacie dwóch różnych inwestycji. Przedstawiony racjonalny wariant jest technicznie i faktycznie możliwy, różni się od wariantu proponowanego przez inwestora w zakresie oddziaływania na środowisko, niemniej wobec proponowanego sposobu zasilania kotła na potrzeby pawilonu handlowego jest on mniej korzystny dla środowiska.

Nadto organ odwoławczy wskazał, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest w granicach obszaru chronionego krajobrazu "[...]" - ustanowionego rozporządzeniem nr [...], w którym zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Z kolei znajdująca również zastosowanie w niniejszej sprawie uchwała nr VI/99/19 w § 3 ust. 1 pkt 2 stanowi, iż na terenie powyższego obszaru zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów u.u.i.ś. Niemniej zgodnie z art. 24 ust. 3 u.o.p. powyższy zakaz, nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu. W ocenie Kolegium tak jest w niniejszej sprawie. Jak wynika bowiem z przedłożonego raportu środowiskowego realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wpłynie negatywnie na obszar chronionego krajobrazu o nazwie "Pojezierze [...]", ponieważ nie naruszy zakazów obowiązujących w jego granicach ani nie wpłynie negatywnie na ochronę przyrody. Organ odwoławczy zauważył, że w niniejszej sprawie na podstawie dokonanej inwentaryzacji przyrodniczej działki nr [...], na której planowane jest przedsięwzięcie ustalono, iż na tym obszarze żerują, mają swoje siedliska, ostoje lub miejsce schronienia takie gatunki chronione jak trzmiel kamiennik, jaszczurka zwinka, cierniówka, pierwiosnek, sroka, słowik i pokrzewka. Stwierdził, że w toku ponownie prowadzonego postępowania Burmistrz wziął pod uwagę powyższe ustalenia i w zaskarżonej decyzji w pkt II określił stosowne wymagania. Kolegium zaznaczyło, że z uwagi na niezbędne prace, które będą prowadziły do zniszczenia dziko występujących roślin i grzybów, objętych ochroną gatunkową, jak również ich siedlisk i ostoi, a także zwierząt objętych ochroną gatunkową, jak również ich siedlisk i ostoi, w tym niszczeniem ich gniazd, mrowisk, nor, legowisk i innych schronień oraz umyślnym ich płoszeniem i niepokojeniem inwestor zobowiązany został na powyższe czynności uzyskać zezwolenie, którym mowa w art. 56 u.o.p. W ocenie organu odwoławczego zarzuty podnoszone w powyższym zakresie przez pełnomocnika odwołujących nie mogły zostać uznane za zasadne. Dodatkowo Kolegium podkreśliło, że uzyskanie odstępstwa, o którym mowa w art. 56 u.o.p. następuje w odrębnym postępowaniu i ma inny charakter bowiem zezwolenie w zakresie ochrony gatunkowej ma węższy zakres i przez to zawiera bardziej szczegółowe postanowienia w stosunku do decyzji środowiskowej. Decyzja środowiskowa nie zezwala na przeprowadzenie czynności zakazanych w stosunku do gatunków chronionych, lecz określa warunki wykorzystania terenu ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, w tym gatunków chronionych. Kolegium stwierdziło więc, że na obecnym etapie wystarczające było pouczenie w zaskarżonej decyzji o konieczności uzyskania stosownych zezwoleń z zakresu ochrony gatunkowej oraz określenie w decyzji stosownych działań niezbędnych w celu zminimalizowania oddziaływania inwestycji na środowisko na etapie realizacji, eksploatacji i likwidacji przedsięwzięcia.

Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia

z przypadkiem, o którym mowa w art. 81 ust. 3 u.u.i.ś. Przedstawiony w raporcie charakter i skala oddziaływania, zastosowane rozwiązania i technologie doprowadziły do wniosku, że planowane przedsięwzięcie nie będzie miało znaczącego oddziaływania na pozostające w zasięgu oddziaływania jednolite części wód. Nie stwierdzono ponadto negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia, stwarzającego zagrożenie dla realizacji celów, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, a określonych dla tych wód w "Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...]".

W opinii Kolegium z uwagi na to, że przedsięwzięcie zlokalizowane jest na terenie Jednolitej Części Wód Powierzchniowych [...], dla której ocena osiągnięcia celów środowiskowych jest zagrożona przeanalizowano wpływ planowanej inwestycji na jednolite części wód. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, iż z raportu wynika, że zaplecze budowy zostanie zorganizowane na terenie utwardzonym. Ponadto plac budowy zostanie wyposażony w sorbenty, w tym sypkie sorbenty hydrofobowe, hydrofobowe maty sorpcyjne, poduszki i rękawy sorpcyjne, biopreparaty. Ewentualne zanieczyszczenie substancjami chemicznymi może zaistnieć np. podczas wycieku oleju silnikowego lub podczas wycieku paliwa silnikowego z pojazdów transportowych lub budowlanych. Na etapie prac adaptacyjnych i konstrukcyjnych przewidziano eliminację potencjalnego zanieczyszczenia poprzez metody fizyczne, termiczne, chemiczne i biologiczne. Z raportu środowiskowego wynika ponadto, że materiał zanieczyszczony sorbent lub zawiesina olejowa odseparowana z separatora będą odbierane przez przedsiębiorcę specjalizującego się w gospodarowaniu odpadami niebezpiecznymi. Z kolei podczas prac budowlanych przewiduje się zabezpieczenie środowiska gruntowo-wodnego poprzez wykorzystanie tylko sprawnego sprzętu mechanicznego, brak magazynowania na terenie budowy substancji potencjalnie niebezpiecznych lub których sposób magazynowania stwarza ryzyko rozszczelnienia i wycieku, a także płukanie cementowozów i mycie innych pojazdów transportowych w bazach macierzystych. Na etapie eksploatacji stacji paliw przewidziano z kolei zastosowanie zbiornika na paliwa płynne z detekcją wycieku oraz w wykonaniu dwupłaszczyznowym, utwardzenie miejsc dystrybucji paliwa w sposób szczelny oraz wyposażenie w sorbenty, zastosowanie separatora substancji ropopochodnych oraz podczyszczanie wód opadowych. Organ odwoławczy zaznaczył, że brak cieków w okolicy planowanej inwestycji uniemożliwi ewentualną migrację zanieczyszczeń z placu budowy do wód powierzchniowych. Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie także w granicach Jednolitej Części Wód Podziemnych o kodzie [...], która charakteryzuje się dobrym stanem ilościowym oraz chemicznym, ponadto jest ona monitorowana. Z kolei ocena ryzyka nieosiągnięcia celów środowiskowych nie jest zagrożona.

Organ odwoławczy stwierdził, że skoro funkcjonowanie inwestycji nie będzie powodowało dopływu zanieczyszczeń do wód podziemnych i powierzchniowych, to nie przyczyni się ono do zmian obecnego jednolitych części wód i nie będzie stanowiło zagrożenia nieosiągnięcia określonych dla tych wód celów środowiskowych. Przewidziane w raporcie rozwiązania gwarantują ochronę środowiska gruntowo-wodnego przed ewentualnym zanieczyszczeniem.

Kolegium uznało, że przeprowadzona ocena oddziaływania inwestycji na środowisko nie budzi wątpliwości. Z oceny tej nie wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę (art. 81 ust. 1 u.u.i.ś.), nie wynika też znaczące negatywne oddziaływanie projektowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (art. 81 ust. 2 u.u.i.ś.). Przeprowadzona ocena nie wskazuje ponadto, że przedsięwzięcie wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych wymienionych w art. 81 ust. 3 u.u.i.ś. Nie zachodzi niezgodność lokalizacji inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.u.i,ś.). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia również wymogi określone w art. 82 ust. 1 u.u.i.ś.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wnieśli A.B. i K.B., zarzucając jej w pkt I. naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a mianowicie:

a) § 1 ust. 1 pkt 11 a) w zw. z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nr 3, § 3 ust. 1 pkt 2 uchwały nr [...] oraz w zw. z § 3 ust. 1 pkt 34 – 35 r.p.m.z.o.ś. z 2019 r.

i w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.o.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie, co spowodowało nieuwzględnienie w niniejszej sprawie tego, że planowana inwestycja ma zostać umiejscowiona na terenie obszaru chronionego krajobrazu Pojezierza [...], co nie rodzi sporu, na terenie którego nie mogą być realizowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, przy czym sporządzony raport oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko wskazuje, że przynajmniej pod względem gatunków chronionych (trzmiel kamiennik, jaszczurka zwinka, cierniówka, pierwiosnek, sroka, słowik i pokrzewka) planowana inwestycja będzie miała negatywny wpływ, choć jak to podano nie będzie on "znaczący" na te gatunki, a co za tym nie może w niniejszej sprawie dojść do zastosowania wyłączenia zakazu lokalizacji na obszarze chronionego krajobrazu planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych, a dodatkowo wspominany raport mówi także o możliwych wyciekach oleju silnikowego lub paliwa silnikowego, co ma mieć wpływ na składniki abiotyczne i biotyczne gleby oraz wód, co tym samym także jest przejawem negatywnego oddziaływania na środowisko naturalne;

b) § 6 ust. 1 pkt. 7, 8, 9, 12, ust. 2 i 3 w zw. z zał. nr 1 (l.p. 421, 430-431, 432, 446-448) i 2 (l.p. 28, 34, 159) r.o.g.z. w zw. z art. 46 ust. 1 - 3 i art. 56 ust. 1, 2 i 4 u.o.p. i w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 uchwały nr [...] przez ich pominięcie i przyjęcie tym samym, że możliwe jest wydanie zaskarżonej decyzji co do obszaru, na którym żerują, mają swoje siedliska, ostoje lub miejsce schronienia takie gatunki chronione jak trzmiel kamiennik, jaszczurka zwinka, cierniówka, pierwiosnek, sroka, słowik

i pokrzewka, podczas gdy takie działanie jest niedozwolone, bowiem w konsekwencji doprowadzi poprzez realizację planowanej inwestycji do zakazanego niszczenia tak siedlisk jak i miejsc żerowania oraz utrudni lub zniszczy miejsca schronienia dla wymienionych gatunków zwierząt, z których niektóre podlegają nawet ochronie ścisłej, a nie ma przy tym przesłanek (nie zostały one należycie wywiedzione na gruncie art. 56 ust. 4 u.o.p.) do wydania decyzji zezwalającej na niszczenie tych siedlisk czy miejsc żerowania, nadto zaś na terenie obszaru chronionego krajobrazu Pojezierza [...] obowiązuje zakaz m.in. niszczenia nor, legowisk, innych schronień dziko występujących zwierząt;

- w razie nieuwzględnienia powyższych zarzutów podnieśli ewentualnie naruszenie:

c) art. 66 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 81 ust. 1 u.u.i.ś. przez ograniczenie się

w raporcie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko z października 2020 r., a następnie w zaskarżonych decyzjach w zakresie wariantowania inwestycji do stworzenia trzech wariantów jedynie w oparciu o możliwości zaopatrywania stacji paliw na etapie eksploatacji w energię z gazu, oleju albo energii elektrycznej i przyjęcia, że wariant inwestorski jest jednocześnie najbardziej racjonalnym wariantem alternatywnym, podczas gdy wariantowanie planowanej inwestycji powinno być oparte na czynnikach kilku, a nie tylko jednym takich choćby jak czynniki ekonomiczne, społeczne, prawne, lokalizacyjne, kubaturowe itp., a ponadto wariant najkorzystniejszy dla środowiska i oparty na zasilaniu stacji z energii elektrycznej prezentowany w raporcie i decyzjach odrzucono jako nieekonomiczny bez podania szczegółowych wyliczeń kosztów, które uzasadniałyby odrzucenie tego wariantu;

d) art. 81 ust. 3 u.u.i.ś. przez jego pominięcie i tym samym pominięcie też tego, że w pkt 2.3.4.1 raportu oddziaływania na środowisko z października 2020 r. (wpływ na środowisko gruntowo-wodne) na jego stronie 23 wskazano, że przedmiotowa planowana inwestycja znajduje się na obszarze jednolitych części wód [...], której cel środowiskowy jakim jest osiągnięcie dobrego potencjału ekologicznego określono jako zagrożony z uwagi na zły wymiar tego potencjału i mimo wskazania w tym samym miejscu braku oddziaływania stacji paliw płynnych na wody podziemne i powierzchniowe jednocześnie raport ten w tym samym punkcie na stronie 21 mówi jednak o możliwym wycieku na stacji z pojazdów oleju silnikowego lub paliw silnikowych, które oddziałują na składniki abiotyczne i biotyczne oraz utrzymują się jako frakcje w roztworach gleby, a to tym samym przyczyni się do nieosiągnięcia celów środowiskowych jednolitej części wód [...] i powinno spowodować wydaniem odmowy zgody na realizację zamierzonego przedsięwzięcia;

e) art. 82 ust. 1 pkt. 1 lit. b) u.u.i.ś. przez jego pominięcie i takie ukształtowanie zaskarżonych decyzji, że okres eksploatacji i realizacji zamierzonej inwestycji

w zasadzie między sobą się nie różnią, a jeśli nawet organy obu instancji stawiają jakiekolwiek warunki środowiskowe na etapie realizacji stacji paliw płynnych to robią to w sposób niewystarczający, niezabezpieczający ochronę środowiska w należyty sposób i to w okolicznościach, gdy sporządzony raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia z października 2020 r. dokładnie wymienia szczególne uciążliwości dla środowiska naturalnego jakie spowoduje sam fakt realizacji planowanej inwestycji;

f) art. 82 ust. 1 pkt. 1) lit. a) u.u.i.ś. w zw. z art. 107 § 1 pkt. 5 k.p.a. przez ich błędne zastosowanie i takie ukształtowanie wydanych, a zaskarżonych decyzji, że w zakresie ich rozstrzygnięć niosą ona ze sobą istotny brak polegający na określeniu w sentencji, że planowana stacja paliw płynnych będzie zaopatrzona w podziemny zbiornik LPG o pojemności 10 m3, ale bez jednoczesnego wskazania ile przewidywanych jest dystrybutorów dla dystrybucji gazu płynnego (nie określa tego też raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko z października 2020 r., a mówi on jedynie o dwóch dystrybutorach dla paliwa płynnego), przez co brak ten nie pozwala na właściwą ocenę tego jak planowana inwestycja polegająca na budowie stacji paliw płynnych ma ostatecznie oddziaływać na środowisko naturalne (fakt wskazania jednego dystrybutora gazu w Charakterystyce przedsięwzięcia - zał. 1 do decyzji Burmistrza z dnia [...] lutego 2021 r. nie może tu mieć znaczenia, bowiem to sentencja decyzji, a nie jej uzasadnienie bądź tym bardziej jej załączniki mówią co jest jej przedmiotem);

g) art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. przez przywołanie w decyzji organu I instancji błędnie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a) "rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć". która odnosi się do inwestycji z zakresu zabudowy przemysłowej, w tym fotowoltaicznej, lub magazynowej, a planowane przedsięwzięcie objęte zaskarżoną decyzją polegać ma na zupełnie czymś innym, mianowicie na budowie stacji paliw płynnych i dla tego przedsięwzięcia właściwe są inne podstawy prawne z powołanego rozporządzenia;

h) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez brak wyczerpującego przeprowadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz jego dowolną a nie swobodną ocenę, co skutkowało:

- niewłaściwą ocenę tego, że planowane przedsięwzięcie inwestycyjne ma zostać umiejscowione na obszarze chronionego krajobrazu Pojezierza [...] w odległości około 80 metrów od linii brzegowej jeziora [...], a nie jak stwierdzają zaskarżone decyzje w odległości około 110 metrów, "co stanowi zagrożenie dla wód tego jeziora i zamieszkujących to jezioro gatunków ptaków, co raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia zupełnie pomija, nie przedstawiając w treści ani w załącznikach żadnej empirycznej informacji odnoszącej się do flory i fauny jeziora, która pozwoliłaby na takie stanowisko";

- pominięciem tego, że raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko

z października 2020 r. wskazuje negatywne oddziaływanie planowanej stacji paliw płynnych na środowisko przez choćby niszczenie siedlisk jak i miejsc żerowania oraz utrudnienie lub zniszczenie miejsca schronienia dla chronionych gatunków zwierząt, a poza tym przez możliwość wycieku z pojazdów oleju silnikowego lub paliw silnikowych, które oddziałują na składniki abiotyczne i biotyczne oraz utrzymują się jako frakcje w roztworach gleby,

- pominięciem tego, że w zakresie planowanej inwestycji stacji paliw płynnych przewiduje się budowę podziemnego zbiornika gazu płynnego LPG, zaskarżone decyzje jednak podobnie jak raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko

z października 2020 r. nie określają ile dystrybutorów ma obsługiwać odbiorców gazu płynnego (niemiarodajna jest w tym wypadku charakterystyka przedsięwzięcia - zał. 1 do decyzji Burmistrza z dnia [...].02.2021 r., bowiem nie może ona uzupełniać ani raportu ani samych decyzji administracyjnych),

- pominięciem tego, że raport oddziaływania na środowisko z października 2020 r. mówi o pozostawieniu na działce o numerze ewidencyjnym [...], na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja powierzchni zieleni o wymiarach 4980 m2, co przy założeniu, że sama działka ma 2254 m2 jest niemożliwe do osiągnięcia,

- pominięciem tego, że raport oddziaływania na środowisko z października 2020 r. w zakresie analizy hałasu jak i zanieczyszczeń powietrza zawiera istotne nieścisłości, bowiem w jednych miejscach zakłada, że na stację paliw dziennie będzie przyjeżdżać na godzinę 1 pojazd ciężarowy i 50 osobowych, a w innych miejscachzakłada przyjazd na godzinę 4 pojazdów ciężarowych i 20 osobowych, co znacząco zniekształca zarówno możliwość oceny i obliczenia wytwarzanego hałasu jak i zanieczyszczeń do powietrza, a w ostateczności czyni je po prostu niewiarygodnymi,

- pominięcie tego, że na działce, na której ma być realizowane zamierzenie inwestycyjne żerują, mają swoje siedliska i schronienia gatunki chronione zwierząt,

- pominięciem tego, że w okresie realizacji planowanej inwestycji będzie ona szczególnie, zupełnie inaczej niż w okresie eksploatacji oddziaływała na środowisko naturalne, o czym mówi raport, a co zupełnie inaczej przedstawiają zaskarżone decyzje,

- pominięciem tego, że planowana budowa stacji paliw płynnych wywołuje konflikt społeczny, bowiem sprzeciwiają się jej od początku skarżący, którzy mieliby mieszkać w jej sąsiedztwie, a zatem także w sąsiedztwie zwiększonego hałasu, unoszących się oparów gazowych i naftowych w powietrzu związanych nie tylko

z napełnianiem zbiorników podziemnych, ale także z bieżącym tankowaniem przez samochody osobowe i ciężarowe, a także którzy przez tę inwestycję narażeni są na spadek wartości ich nieruchomości.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący w pkt II. skargi wnieśli

o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z dnia [...] lutego 2021 r. w całości oraz o umorzenie w całości postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych wraz z niezbędną infrastrukturą i wyposażeniem

w [...] na działce nr [...] z uwagi na jego bezprzedmiotowość, z ostrożności procesowej wnieśli ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza w całości. Ponadto skarżący domagali się zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów procesu, w tym wynagrodzenia radcy prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej pod względem legalności

w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego

utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia podlegającego na budowie stacji paliw płynnych wraz niezbędną infrastrukturą i wyposażeniem w [...] na działce nr [...]. Podstawą materialną powyższych decyzji stanowił art. 71 u.u.i.ś., zgodnie

z którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2). Przedmiotem postępowania w sprawie o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia jest ocena i analiza dopuszczalności konkretnego planowanego dopiero przedsięwzięcia, jego oddziaływania na środowisko, ludzi, krajobraz, przy spełnieniu ustawowych warunków (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2021 r., I OSK 440/21). W niniejszej sprawie mieliśmy do czynienia z przedsięwzięciem mogącym potencjalnie oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 i 36 r.p.m.z.o.ś. w zw. § 4 r.p.m.z.o.ś., tj. z instalacją do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi oraz instalacją do podziemnego magazynowania powyższych produktów), w odniesieniu do którego postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. Burmistrz nałożył – na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. - na inwestora obowiązek przedłożenia raportu oddziaływania na środowisku, określając jego zakres. W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób prawidłowy dokonały kwalifikacji powyższego przedsięwzięcia, jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko. Jedynie organ I instancji podał w sentencji decyzji nieprawidłowy przepis powyższego rozporządzenia wykonawczego do u.u.i.ś. Zaznaczyć należy, iż fakt powołania się przez organy administracji w decyzji na przepisy niewłaściwe w sprawie, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania tych organów, nie stanowi jednak przesłanki do uznania przez sąd, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organy administracji mogły wydać zaskarżone decyzje mając do tego podstawę w innym przepisie (por. wyrok NSA z 28 października 2020 r., II OSK 1651/20). Z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie. Zresztą uchybienie to dostrzegł organ odwoławczy i wskazał w swej decyzji prawidłowy przepis r.p.m.z.o.ś. W związku z tym formułowane w tym zakresie zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Zasadne są natomiast – zdaniem Sądu – częściowo zarzuty skargi wskazujące na to, iż organ odwoławczy dopuścił naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Podkreślić bowiem należy, iż zgodnie z ogólną zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) organ odwoławczy w wyniku wniesionego odwołania zobowiązany jest do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia merytorycznie sprawy. Oznacza to konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a nie ograniczenie się jedynie do weryfikacji decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy jest - tak samo jak organ I instancji (stosownie do treści art. 140 k.p.a.) - związany art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. i ma obowiązek rozpoznać sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Powinien więc uwzględnić wszystkie dowody zgromadzone w aktach sprawy w prowadzonym zarówno przez organ I instancji, jak i organ II instancji postępowaniu administracyjnym. Istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega zatem na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej z jednoczesnym odniesieniem się do przedstawionych przez stronę w odwołaniu zarzutów. Organ odwoławczy zobligowany jest przy tym do rozpatrzenia żądań strony i podniesionych zarzutów oraz rozpoznania sprawy w jej całokształcie

w sposób określony przepisami procedury administracyjnej. Tym samym organ wyższego stopnia ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być rzecz jasna zawarte także w złożonym przez stronę odwołaniu lub piśmie. (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2001 r., IV SA 501/99, wyrok NSA z 15 października 1999 r., IV SA 1654/97, wyrok NSA z 19 lipca 2001 r., V SA 3872/00, wyrok NSA

z 20 grudnia 1999 r., IV SA 274/97, wyrok WSA w Warszawie z 7 sierpnia 2007 r., VII SA/Wa 441/07, wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 października 2006 r., VI SA/Wa 1409/06, K. Glibowski /w/ R. Hauser i M. Wierzbowski (red.), KPA, Komentarz, C.H. Beck 2014, s. 73-74).

Stąd też decyzja organu odwoławczego niespełniająca tego rodzaju standardów nie może się ostać, gdyż sąd administracyjny nie może dokonywać bezpośrednio oceny decyzji organu I instancji, jeśli organ II instancji w istotnym zakresie uchylił się od tej kontroli w postępowaniu odwoławczym, godziłoby to bowiem we wspomnianą zasadę dwuinstancyjności wynikającą z art. 15 k.p.a., podniesioną zresztą do rangi konstytucyjnej (art. 78 Konstytucji RP). Do uznania bowiem, że zasada dwuinstancyjności została zrealizowana nie wystarczy stwierdzenie, iż w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z tych organów, który wydał decyzję postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (por. K. Glibowski, ibidem i powołane tamże orzecznictwo). Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia ponadto obowiązkom wynikającym z art. 8 i art. 11 k.p.a. Zaniechanie przez organy administracji uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonywujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i art. 11 k.p.a. skutkuje - w myśl utrwalonego już orzecznictwa - wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 6 sierpnia 1984 r., II SA 742/84, ONSA 1984/2/67, wyrok WSA Warszawie z dnia 17 lutego 2010 r. , VIII SA/Wa 672/09). Nie może też organ oczekiwać, że zrobi to za niego sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję. Sąd nie jest władny zastąpić organów administracji w dokonaniu ustaleń, analiz i ocen, gdyż ustrojową rolą sądu administracyjnego nie jest rozpoznawanie i rozstrzyganie ("załatwianie" w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a.) spraw administracyjnych, lecz – jak wynika z treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) – kontrola działalności administracji publicznej, i to zasadniczo tylko pod względem zgodności z prawem. Tym samym nie jest rolą sądu administracyjnego uzupełnianie w jakimkolwiek zakresie aktów podejmowanych przez organy administracji,

a w szczególności prowadzenie brakujących ustaleń, analiz, tudzież przedstawianie "w zastępstwie" tych organów motywów, jakimi kierowały się one przy rozstrzyganiu danej sprawy (por. wyrok WSA w Poznaniu z 19 maja 2016 r., IV SA/Po 973/15). Kontrola sądowoadministracyjna nie może zastępować organu, gdyż narusza to konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Rolą sądu administracyjnego jest jedynie badanie legalności działań bądź zaniechań organu (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2018 r., II OSK 1419/17). Zwłaszcza nie jest rolą sądu administracyjnego poszukiwanie w całokształcie sprawy motywów, którymi kierował się organ wydając dane rozstrzygnięcie. Motywy te muszą wynikać wprost z decyzji i jego uzasadnienia, spełniającego wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 6 września 2017 r., II SA/Go 401/17). Sąd uznał, iż organ odwoławczy dopuścił się naruszenia powyższych przepisów postępowania, gdyż nie odniósł się do szeregu okoliczności podniesionych przez skarżących w odwołaniu, a mianowicie: - kwestii prawidłowości ustalenia, iż planowane przedsięwzięcie położone

w jest w odległości 110 metrów od jeziora [...] zdaniem skarżących ta odległość wynosi 80 m), co ma wpływy na ocenę zagrożenie dla wód tego jeziora

i zamieszkujących to jezioro gatunków ptaków; - wskazanej powierzchni zieleni jaka będzie zachowana na działce nr [...] objętej inwestycją; określono bowiem w decyzji i raporcie tą powierzchnię na

4980 m2 , w sytuacji gdy cała powierzchnia tej działka wynosi 2254 m2; - występujących rozbieżności dotyczących przewidywanej liczbę pojazdów korzystających ze stacji ( por. strony 7, 9 i 14 raportu ); - prawidłowości zidentyfikowanych konfliktów społecznych wywołanych przedsięwzięciem i ich znaczenia dla końcowego rozstrzygnięcia. Powyższe okoliczności miały istotny charakter, jako że niewątpliwie wpływały na ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ludzi i krajobraz, Ponadto analiza raportu w odniesieniu do powyższych kwestii nie wkraczała w sferę wiadomości specjalnych i mieściła się w zakresie ocen jakie może dokonywać organ administracji, tj. w zakresie kompletności, spójności oraz spełnienia ustawowych wymagań co do zawartości raportu w rozumieniu dyspozycji art. 66 u.u.i.ś. (por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2012 r., II OSK 85/12). Stąd – zdaniem Sądu - ocena Kolegium, iż raport jest przekonywujący, logiczny i zupełny nie spełniała wymagań określonych w art. 77 § 1 i 80 k.p.a., o czym będzie jeszcze mowa w dalszej części uzasadnienia. Za niewystarczająco uzasadnione – wbrew wymogom określonym w art. 107

§ 3 k.p.a. - należało uznać również rozpoznanie przez Kolegium zarzutu naruszenia art. 82 ust. 1 pkt 1 lit b u.u.i.ś. Sprowadzało się ono bowiem do stwierdzenia, iż organ I instancji określił w pkt II decyzji istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Stanowiło to powtórzenie powołanego przepisu bez nawiązania do ustalonego stanu faktycznego oraz bez odniesienia się do argumentacji odwołujących się. Niezasadne są natomiast zarzuty dotyczące kwestii liczby dystrybutorów gazu. Podkreślić bowiem należy, iż zarówno w sentencji decyzji organu (strona 3),

jak i w charakterystyce przedsięwzięcia (str. 2 załącznika nr 1 do decyzji), wyraźnie mowa o dystrybutorze gazu, a nie o dystrybutorach (jak w przypadku paliw płynnych), co oznacza, iż przewidywany jest jeden dystrybutor gazu. Tak ukształtowany zakres przedsięwzięcia wynika też treści raportu i taki jego zakres poddany był w nim analizie w kontekście oddziaływania na środowisko. Nie może być zatem mowy

o jakichkolwiek wątpliwościach co do rodzaju przedsięwzięcia, a tym samym

o naruszeniu art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a u.u.i.ś. w zw. art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.

Zdaniem Sądu chybione są zarzuty skargi odnoszące się do kwestii oddziaływania stacji paliw na wody podziemne i gleby. Podkreślić bowiem należy, iż jest oczywiste, że tego rodzaju inwestycja rodzi niebezpieczeństwo wycieków paliw do gleby i przedostania się do wód, jednakże przeciwdziałaniu tego rodzaju sytuacjom służy szereg zabezpieczeń (m.in. utwardzony szczelnie teren przy dystrybutorach, dwupłaszczyznowy zbiornik z detekcją wycieku, obowiązek wyposażenia stacji w sorbenty oraz separatory substancji ropopochodnych), które zostały szczegółowo omówione zarówno w raporcie, jak i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które należy uznać za wystarczające, aby nie dopuścić do migracji zanieczyszczeń, a tym samym nie zachodzi zagrożenie dla realizacji celów środowiskowych. Stąd w tym zakresie nie sposób zarzucić organom naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), a w konsekwencji poczynienia w tej materii nieprawidłowych ustaleń skutkujących naruszeniem art. 81 ust. 3 u.u.i.ś. Sąd nie podziela natomiast argumentacji organów wskazujących, iż oceniany raport spełnia wymogi określone w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. Zgodnie z tym przepisem raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis wariantów uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska - wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Podkreślić należy, iż warianty realizacji przedsięwzięcia stanowią jeden

z najważniejszych instrumentów prawidłowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przedstawienie minimum trzech wariantów pozwala na utworzenie siatki porównawczej, na gruncie której organ weryfikuje proponowany wariant, który może być zaakceptowany przez organ. Ilość wymaganych do przedstawienia

w raporcie wariantów realizacji przedsięwzięcia nie zależy zatem od woli i uznania,

a także oceny inwestora. Inwestor jest obowiązany przedłożyć taki raport

o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. (por. wyroki NSA: z 17 stycznia 2018 r., II OSK 813/16; z 17 stycznia 2017 r., II OSK 89/16). Celem wariantowania jest niedopuszczenie do podjęcia działalności mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko. Skuteczność działań prewencyjnych w indywidualnej ocenie konkretnego przedsięwzięcia uzależniona jest w dużej mierze od jakości opracowanych w raporcie wariantów oraz prawidłowej ich oceny przez organ wydający decyzję środowiskową. Zasada prewencji w ocenie oddziaływania na środowisko wymaga stosowania odpowiednich rozwiązań technicznych i technologicznych, które powinny znaleźć się w opisie wariantów. Warianty przedsięwzięcia powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. Ustawodawca w żaden sposób nie definiuje racjonalnego wariantu alternatywnego. Pewne jest jednak, że opis analizowanych wariantów powinien być na tyle rzetelny i dokładny, by organ rozpatrujący sprawę mógł zbadać, czy przedsięwzięcie powinno być realizowane w wariancie proponowanym przez inwestora, czy też w wariancie alternatywnym. Przygotowanie opisu racjonalnego wariantu alternatywnego wymaga każdorazowo przeprowadzenia indywidualnej oceny danego przedsięwzięcia pod kątem jego oddziaływania na środowisko w sytuacji, gdyby ten wariant miał być zrealizowany. Racjonalność wariantu oznacza, że wariant taki faktycznie mógłby zostać wybrany przez organ dokonujący oceny raportu zamiast wariantu zaproponowanego przez inwestora. Racjonalny wariant alternatywny nie może mieć więc charakteru abstrakcyjnego czy też teoretycznego. Nie należy więc przedstawiać wariantu, którego faktyczna realizacja jest technicznie lub faktycznie niemożliwa albo jego realizacja jest skazana na niepowodzenie (np. ze względów finansowych).

Z kolei "alternatywność" oznacza, że wariant ten musi się różnić od wariantu proponowanego przez inwestora w zakresie oddziaływania na środowisko. "Alternatywność" wymaga, co do zasady, zaproponowania wariantu różnego pod względem kryteriów przestrzennych (jak np. lokalizacja, skala i rozmiar inwestycji) lub technologicznych (jak np. rodzaj użytych materiałów, moc i produktywność zainstalowanych urządzeń). Nie jest też wykluczone odwoływanie się do innych różnic, wynikających np. z kryteriów ekonomicznych i społecznych. Bezsprzecznie wariant racjonalny nie może mieć charakteru pozornego, tj. nie może się sprowadzać do zaproponowania realizacji przedsięwzięcia w tej samej lokalizacji przy niewielkich różnicach technologicznych (por. wyrok NSA z 21 lutego 2018 r., II OSK 1871/17, wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r., III OSK 269/21, wyrok NSA 1 czerwca 2021 r.,

III OSK 2478/21, wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r., III OSK 376/21, wyrok WSA

w Poznaniu z 3 lipca 2019 r., II SA/Po 247/19, wyrok WSA w Warszawie

z 11 listopada 2021 r., IV SA/Wa 762/21, wyrok WSA w Bydgoszczy z 16 października 2019 r., II SA/Bd 587/19).

Co do zasady, także wariant proponowany przez wnioskodawcę oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska powinny być różne. W orzecznictwie i piśmiennictwie słowo "wariant", w kontekście raportu, jest rozumiane jako inne opracowanie, inne wykonanie, odmiana, modyfikacja, wersja. Kwestie praktyczne związane z treścią raportu obejmują lokalizację przedsięwzięcia, zagospodarowanie terenu, rozwiązania dotyczące obiektów zewnętrznych, sieci transportu, zasilania, organizacji robót, doboru materiałów, czasu realizacji oraz inne. Inwestor nie może więc z góry ograniczać możliwości analizy oddziaływań na środowisko wynikających z różnych wariantów planowanego przedsięwzięcia przez przedstawienie opisu tylko jednej wersji, bądź kilku wersji różniących się w taki sposób, że nie można ich traktować jako wariantów (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2017 r., II OSK 1472/15 oraz powołany tam: G. Dobrowolski, "Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach", Toruń 2011, s. 189, wyrok NSA z 27 kwietnia 2018 r., II OSK 2849/17, wyrok WSA w Warszawie z 11 listopada 2021 r., IV SA/Wa 762/21).

Odnosząc powyższe rozważania do stanu rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że różnica między wariantem inwestorskim a pozostałymi wariantami jest niewielka, co powoduje, iż nie można uznać, iż został spełniony warunek wariantowości, wymagany przez art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś.

W wariancie alternatywnym i najkorzystniejszym dla środowiska zaproponowano realizację przedsięwzięcia w tym samym miejscu i w tych samych rozmiarach, co w wariancie inwestorskim, a warianty te praktycznie nie różnią się od siebie pod względem technologicznym. Różnica polega jedynie na tym, że

w wariancie inwestorskim pawilon handlowy ogrzewany będzie za pomocą kotłowni zasilanej gazem, a w wariancie alternatywnym za pomocą kotłowni zasilanej olejem opałowym. (s. 29 raportu). Natomiast w wariancie najkorzystniejszym dla środowiska uwzględniono ogrzewanie elektryczne, które przewidziano zarówno w myjni, jak

i w pawilonie handlowym (s. 30 raportu). Wykorzystanie do ogrzewania oleju pociągnie za sobą zwiększenie szkodliwych emisji do środowiska w związku z jego spalaniem oraz zwiększonym ruchem pojazdów dowożących olej. Warianty inne niż inwestorski zmieniają zatem sposób oddziaływania inwestycji na środowisko jedynie w aspekcie paliwa użytego do ogrzewania. Tymczasem w przypadku omawianej inwestycji to nie instalacja grzewcza jest jedynym i głównym elementem oddziaływania na środowisko, lecz przede wszystkim instalacja do dystrybucji paliw oraz zbiorniki do ich przechowywania, a także ruch pojazdów z tym związany. Pawilon handlowy oraz myjnia są obiektami towarzyszącymi i gdy były budowane odrębnie, uwzględniając sposób ich ogrzewania, nie wymagałby uzyskania decyzji środowiskowej. Wariantowość dotyczy zatem elementu przedsięwzięcia w zasadzie pobocznego, nieistotnego z punktu widzenia przepisów u.u.i.ś. i r.p.m.z.o.ś., a zatem ma cechy pozorności.

Z powyższych względów nie można zgodzić się ze stanowiskiem organów, że inwestor przedstawił trzy warianty planowanego przedsięwzięcia. W rezultacie nie było również możliwości dokonania rzeczywistej oceny, który z wariantów jest najkorzystniejszy dla środowiska. W tej sprawie nie można mówić wobec tego

o określeniu przewidywanego oddziaływania na środowisko wariantów, o których mowa w art. 66 ust.1 pkt 5 u.u.i.ś. Zwrócić należy uwagę, że ustawodawca nie wprowadził dla przedmiotowego przedsięwzięcia wyjątku, a mianowicie aby dla przedsięwzięć polegających na budowie stacji paliw wraz z infrastrukturą techniczną, możliwe było odstąpienie od obowiązku określonego w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r., III OSK 269/21).

Opracowanie raportu z naruszeniem art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. uznaje się za tego typu wadę postępowania dowodowego, która nie może być konwalidowana

i zawsze stanowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2014 r., II OSK 2916/12)

Powyżej stwierdzone naruszenia powodują, iż nie zachodzi konieczność przeprowadzenia dalszej analizy legalności decyzji, zwłaszcza odnoszenia się do naruszenia przepisów materialnego wskazanych w pkt I.a i I.b skargi. Ocena bowiem prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego może być oparta jedynie na prawidłowo pod względem proceduralnym zbudowanej podstawie faktycznej rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 21 października 2015 r., I OSK 124/14), a z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie. Zwłaszcza, iż dodatkowo Sąd dostrzegł, że autorzy raportu analizując wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko w kontekście tego czy znacząco negatywnie oddziałuje na środowisko nie przeprowadzili analizy w odniesieniu do wszystkich ptaków chronionych, których siedliska stwierdzono na terenie planowanej inwestycji. Mianowicie na str. 9 inwentaryzacji przyrodniczej, stanowiącej załącznik do raportu, wskazali bowiem występowanie sroki, pierwiosnka, cierniówki (tab. 2), natomiast

w dalszych rozważaniach dotyczących wpływu planowanej inwestycji (pkt 6) na gatunki i obszary chronione, wymienili srokę, cierniówkę i piecuszka. Podkreślić należy, iż piecuszek (Phylloscopus trochilus) jest to inny gatunek ptaka niż pierwiosnek (Phylloscopus collybita) /por. G. Amann, Flora i fauna lasów. Ptaki, Warszawa 2002, s. 141-142/. Zatem również i w tym zakresie organy dopuściły się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., czyniąc tym samym, przy uwzględnieniu wcześniejszych uwag, niemożliwym przesądzenie czy zakres oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko wyklucza wydanie pozytywnej decyzji środowiskowej. Niezależnie od powyższego należało poczynić kilka uwag porządkujących, których sformułowanie jest możliwe niezależenie od wadliwości ustaleń faktycznych. Przede wszystkim konieczne jest wyjaśnienie, że wynikający z § 3 ust. 1 pkt 2 uchwały nr [...] zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu u.u.i.ś. na terenie obszaru chronionego krajobrazu "Pojezierze [...]" należy odczytywać uwzględniając treść u.o.p. Wprowadzenie tego zakazu znajduje bowiem oparcie w art. 24 ust. 1 pkt 2 u.o.p., zgodnie z którym na obszarze chronionego krajobrazu może być wprowadzony między innymi zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu u.u.i.ś. Zgodnie jednak z art. 24 ust. 3 u.o.p. zakaz ten nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu (por. wyrok WSA w Gorzowie z 28 października 2021 r., II SA/Go 287/21, wyrok NSA z 8 czerwca 2018 r. II OSK 2963/17). Stąd też w przypadku, gdy ponownie rozpoznając sprawę organ stwierdzi brak negatywnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu, możliwe będzie jego realizacja mimo wspomnianego zakazu wynikającego z § 3 ust. 1 pkt 2 uchwały nr [...]. Również zakaz zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich, nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, wynikający z § 3 ust. 1 pkt 1 uchwały nr [...] nie ma bezwzględnego charakteru. Możliwe jest bowiem uzyskanie w odrębnym postępowaniu decyzji wyrażającej zgodę na powyższe czynności na podstawie art. 56 u.o.p. Przy czym nie jest rolą organów podejmujących decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia badanie i przesądzanie przesłanek do wydania powyższej decyzji jako, iż jest ona wydawana w odrębnym postępowaniu oraz przez inny organ administracji. Mając na uwadze powyżej stwierdzone naruszenia przepisów postępowania Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.) - uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę organ w pierwszej kolejności odniesienie do wszystkich zarzutów odwołania i stosownie do jej wyników - uwzględniając jednocześnie ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu - zobowiąże wnioskodawcę do przedstawienia raportu usuwającego stwierdzone wadliwości. Jako, że skarga została uwzględniona Sąd – na podstawie art. 200, art. 202§ 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. - zasądził od organu na rzecz skarżących solidarnie poniesione przez nich koszty postępowania, które sprowadzają się do:

- wpisu od skargi uiszczonego w wysokości 200 zł, wynikającej z § 3 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U nr 2021, poz. 535.); - wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 480 zł, ustalonego zgodnie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.Dz.U. z 2018 r., poz. 265), -opłaty skarbowej od pełnomocnictw w wysokości 34 zł.