Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 177/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6561
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 14h, art. 14j par. 1 i 3, art. 120, art. 121
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 57a, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 146 par. 1, art. 153, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. [...] na interpretację indywidualną Burmistrza [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Burmistrza [...] na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym w dniu 20 października 2016 r. X. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako: "spółka", "wnioskodawczyni" lub "skarżąca") wystąpiła do Burmistrza [...] o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości w zakresie powstania obowiązku podatkowego oraz określenia podstawy opodatkowania od budowli w postaci elektrowni wiatrowej.

Przedstawiając we wniosku opis zdarzenia przyszłego spółka podała, że jest właścicielem farmy wiatrowej zlokalizowanej częściowo na terenie [...], w skład której wchodzą m.in. elektrownie wiatrowe. Aktualnie spółka nie traktuje, jako przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, całych elektrowni wiatrowych, a wyłącznie ich części budowlane (tj. fundament oraz wieżę). Wnioskodawczyni podała, że elektrownie wiatrowe nie figurują w jej ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jako samodzielne (wyodrębnione) środki trwałe, od których byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne zgodnie z ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2343 ze zm. - w skrócie: "u.p.d.o.p."). W ewidencji ujęto środki trwałe, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m. in. części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieżę) jak i urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej (dalej: "urządzenia wiatrowe"). Z dniem 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961 - w skrócie: "u.i.e.w."), która w art. 2 definiuje elektrownię wiatrową, jako budowlę, na którą składa się fundament, wieża oraz elementy techniczne. Ustawa wyraźnie wskazuje, że elementy techniczne oznaczają wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. W przypadku należących do spółki urządzeń wiatrowych w ich wartości początkowej ustalonej dla potrzeb amortyzacji zostały skapitalizowane nie tylko wydatki na wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Na wartość początkową urządzeń wiatrowych składają się także wydatki spółki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą, tj. przykładowo na: oprogramowanie (np. system Scada), które monitoruje działanie oraz pozwala kontrolować pracę urządzenia wiatrowego; wyciągarkę wraz z olinowaniem, która służy do transportu osób i sprzętu z poziomu gruntu do urządzenia wiatrowego; oświetlenie ostrzegawcze; zabezpieczenie odgromowe; chłodnice i wentylatory; wiatrowskaz oraz anemometr, które są odpowiedzialne za pomiary prędkości ruchu oraz kierunku wiatru; wyłączniki awaryjne, które w przypadku wystąpienia zagrożenia dla prawidłowego działania urządzenia wiatrowego pozwalają na awaryjne jego zatrzymanie. Zgodnie z przepisami u.p.d.o.p., spółka do wartości początkowej urządzeń wiatrowych zaliczyła także inne wydatki o charakterze ogólnym (m.in. wydatki na usługi prawne, tłumaczenia, usługi zarządzania projektem, ochronę).

Na tle tak przedstawionego zdarzenia przyszłego wnioskodawczyni zadała organowi podatkowemu dwa pytania:

1. czy z dniem 1 stycznia 2017 r. powstanie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od budowli jaką będzie elektrownia wiatrowa składająca się z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych - tj. wirnika z zespołem łopat, zespołu przeniesienia napędu, generatora prądotwórczego, układu sterowania i zespołu gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu?

2. czy począwszy od 1 stycznia 2017 r. podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do spółki budowli w postaci elektrowni wiatrowych będzie stanowić ich wartość rynkowa określona przez spółkę na dzień 1 stycznia 2017 r.?

Zdaniem spółki odpowiedzi na powyższe pytania powinny być twierdzące.

W interpretacji indywidualnej z dnia 18 stycznia 2017 r., nr [...], Burmistrz [...] uznał przedstawione we wniosku stanowisko spółki za nieprawidłowe.

W motywach interpretacji organ stwierdził, że zmiana opodatkowania w podatku od nieruchomości wobec elektrowni wiatrowych, mająca zastosowanie od 1 stycznia 2017 r., wynika bezpośrednio z u.i.e.w. Definicja budowli, o której mowa w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm. - w skrócie: "u.p.o.l."), uległa istotnej zmianie w związku z wejściem w życie z dniem 16 lipca 2016 r. u.i.e.w. i nowelizacji ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm. - w skrócie: "P.b."). Powołując się na uzasadnienie do projektu u.i.e.w. organ wyjaśnił, że na gruncie P.b. cała elektrownia wiatrowa będzie obiektem budowlanym (budowlą). Ustawodawca w art. 17 u.i.e.w. zawarł wprost odesłanie do u.p.o.l., który stanowi, że od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2016 r. podatek od nieruchomości dotyczący elektrowni wiatrowych ustala się i pobiera zgodnie z przepisami obowiązującymi przed dniem wejścia w życie ustawy. Zdaniem organu, zmiany dotyczące opodatkowania elektrowni wiatrowych nie wynikają bezpośrednio z u.p.o.l., ale z lex specialis do tej ustawy, czyli z u.i.e.w., nawiązującej w swej treści do P.b. i u.p.o.l. W rezultacie poczynionych rozważań, w zakresie pytania nr 1 organ stwierdził, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od 1 stycznia 2017 r. podlega cała elektrownia wiatrowa jako obiekt budowlany, który zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem w rozumieniu przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 P.b. Właściciel obiektu budowlanego jest podatnikiem podatku od nieruchomości w rozumieniu wyżej cytowanych przepisów wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w tym drogi, kable, światłowody z całą infrastrukturą.

Odnośnie pytania nr 2 organ uznał, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowej będzie jej wartość określona na podstawie stosownych przepisów dotyczących amortyzacji środków trwałych, czyli wartość początkowa środków trwałych składających się na elektrownię wiatrową, a nie wartość rynkowa na dzień 1 stycznia 2017 r. Wskazując na art. 16h u.p.d.o.p., organ stwierdził, że brak jest podstaw do wyceny na dzień 1 stycznia 2017 r. elektrowni wiatrowej według cen rynkowych, bowiem wystarczy zliczyć wartość części budowlanych i niebudowlanych składających się na całość elektrowni wiatrowej już wcześniej wprowadzonych do środków trwałych według ich wartości początkowej. Zdaniem organu, powyższe zapisy ustawy są spójne z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W sprawie nie będzie miał zastosowania art. 4 ust. 5 u.p.o.l., bo wnioskodawczyni dokonywała jednak odpisów amortyzacyjnych od poszczególnych części składających się na elektrownie wiatrowe począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, pismem z dnia 27 marca 2017 r. skargę, w której wniosła o uchylenie powyższej interpretacji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie: art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 2 u.i.e.w. w zw. z art. 3 pkt 1 i art. 3 pkt 3 P.b., art. 4 ust. 5 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., art. 16h u.p.o.d.p., art. 2 w zw. z art. 84 w zw. z art. 217 Konstytucji RP, a także art. 14c § 1, art. 14c § 2 w zw. z art. 121 oraz art. 124 w zw. z art. 14h oraz art. 120 w zw. z art. 14h, art. 14b § 1 i § 3, art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. - w skrócie: "O.p.").

Rozpatrując powyższą skargę WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 20 października 2017 r., o sygn. akt I SA/Po 495/17, uchylił powyższą interpretację w całości. W motywach orzeczenia Sąd stwierdził, że organ interpretacyjny przeprowadził jedynie pobieżną analizę kwestii związanych z zadanymi pytaniami i w zasadzie nie wyjaśnił szerzej wyciąganych przez siebie wniosków. W szczególności Sąd podniósł, że Burmistrz odwoływał się do nieaktualnego od dnia 28 czerwca 2015 r. brzmienia przepisów P.b., nie odniósł się w żaden sposób do części z powołanych przez spółkę argumentów przemawiających za prawidłowością prezentowanego przez nią stanowiska (vide brak odniesienia się do konieczności ścisłej wykładni definicji elektrowni wiatrowej, mimo posłużenia się sformułowaniem "co najmniej" w u.i.e.w.), nie odniósł się do stanowiska Ministerstwa Finansów w kwestii ustalania podstawy opodatkowania budowli w przypadku, gdy pojęcie budowli nie odpowiada pojęciu środka trwałego, które to stanowisko potwierdza pogląd spółki, że w takich przypadkach podstawą opodatkowania powinna być wartość rynkowa budowli oraz nie odniósł się do przytoczonego przez spółkę wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., o sygn. akt P 33/09, zawierającego kluczowe twierdzenia co do sposobu interpretacji dla celów podatku od nieruchomości pojęcia budowli występującego w P.b. i innych regulacjach z zakresu prawa budowlanego.

Odpis powyższego wyroku został doręczony Burmistrzowi [...] w dniu 15 listopada 2017 r. (k. 175 akt adm.). Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną przez Burmistrza [...], przekazaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II FSK 926/18).

W dniu 30 listopada 2017 r. Burmistrz [...] wydał interpretację indywidualną, o nr [...], powołując się na art. 14j § 1 i § 3 O.p., ponownie uznając stanowisko spółki przedstawione w opisanym na wstępie wniosku za nieprawidłowe.

W motywach tej interpretacji organ przywołał orzeczenie WSA w Poznaniu z dnia 20 października 2017 r., o sygn. akt I SA/Po 495/17 i zajął merytoryczne stanowisko co do pytań postawionych we wniosku spółki. Realizując wskazania WSA w Poznaniu uzupełnił uzasadnienie interpretacji.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, spółka reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła do WSA w Poznaniu skargę, pismem z dnia 11 stycznia 2018 r. w której wniosła o uchylenie powyższej interpretacji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji spółka zarzuciła naruszenie: art. 120, art. 121 w zw. z art. 14h O.p. w zw. z art. 177 w zw. z art. 168 § 1 i art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a.") oraz w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez wydanie interpretacji w sytuacji zawisłości sprawy przed sądem administracyjnym, w braku uprawomocnienia się wyroku uchylającego uprzednio wydaną interpretację w związku z wniesieniem przez organ skargi kasacyjnej od tego wyroku, a przez to wydanie interpretacji w braku możliwości podjęcia tego rodzaju działania ze względu na brak wyeliminowania z obrotu prawnego poprzedniej interpretacji. Ponadto skarżąca powieliła w większości zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego zawarte w skardze z dnia 27 marca 2017 r., podnosząc dodatkowo także zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła m.in., że organ w dniu 8 grudnia 2017 r. wniósł od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 20 października 2017 r., o sygn. akt I SA/Po 495/17, skargę kasacyjną, w związku z czym wyrok ten nie jest prawomocny, a sprawa jest w toku postępowania sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji, zdaniem skarżącej spółki, organ nie ma żadnych podstaw prawnych do wydania nowej interpretacji w sprawie, albowiem w obrocie prawnym wciąż funkcjonuje poprzednia interpretacja podatkowa. Organ w aktualnej sytuacji nie dysponuje wnioskiem o wydanie interpretacji, na który mógłby odpowiedzieć wydaniem zaskarżonej interpretacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 12 kwietnia 2018 r. organ odnosząc się do zarzutu jednoczesnego wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 20 października 2017 r., o sygn. akt I SA/Po 495/17 i wydania interpretacji z dnia 30 listopada 2017 r., z ostrożności procesowej, wniósł o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu rozpatrzenia skargi kasacyjnej przez NSA. Jednocześnie ustalono, że Burmistrz [...] nie wycofał skargi kasacyjnej wywiedzionej od wyroku o sygn. akt I SA/Po 495/17.

Podczas rozprawy przed WSA w Poznaniu w dniu 19 kwietnia 2018 r. pełnomocnik skarżącej spółki oświadczył, że poza wnioskiem z dnia 13 października 2016 r. o wydanie interpretacji, spółka nie składała kolejnego wniosku w tym samym przedmiocie oraz nie ponaglała organu do wydania kolejnej interpretacji w sprawie.

Rozpatrując wniosek pełnomocnika organu o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia sprawy przez NSA, Sąd, działając na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., oddalił wniosek o zawieszenie postępowania, uznając, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależy od wyniku postępowania przed NSA, o sygn. akt II FSK 926/18, zainicjowanego skargą kasacyjną Burmistrza [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Badając zaskarżony akt według kryteriów przewidzianych w ustawie P.p.s.a., Sąd stwierdził, że skarga jest oczywiście zasadna, a zaskarżona interpretacja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 57a P.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i art. 14c O.p.) wynika, że organ interpretacyjny, a następnie także i sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania interpretacyjnego polega zatem na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej.

W realiach rozpoznawanej sprawy dokonując sądowej kontroli Sąd stwierdza, że organ wydając zaskarżoną interpretację dopuścił się rażącego naruszenia podstawowych zasad postępowania podatkowego, mających odpowiednie zastosowanie w postępowaniu interpretacyjnym, a także w sposób rażący uchybił normom postępowania sądowoadministracyjnego.

W pierwszej kolejności w badanej sprawie należy z całą stanowczością stwierdzić, że organ interpretacyjny nie może co do jednego wniosku interpretacyjnego wydać drugiej interpretacji podatkowej, w sytuacji gdy z obrotu prawnego nie została prawomocnie wyeliminowana wcześniej wydana interpretacja w tym samym przedmiocie i w stosunku do tego samego podmiotu.

Analiza porównawcza treści wydanych przez Burmistrza [...] interpretacji indywidualnej z dnia 18 stycznia 2017 r., o nr [...], z interpretacją z dnia 30 listopada 2017 r. o nr [...], jednoznacznie wskazuje na ich tożsamość podmiotową (zostały wydane na wniosek skarżącej spółki) i przedmiotową (wyrażały ocenę stanowiska skarżącej spółki w kwestii tych samych dwóch zagadnień w przedmicie podatku od nieruchomości co do elektrowni wiatrowych). Zatem bezspornym jest, że aktualnie rozpatrywana sprawa dotyczy tych samych stron postępowania (spółki X. i Burmistrza [...]), tego samego rodzajowo aktu administracyjnoprawnego (indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego), który został wydany na tle tego samego, co uprzednio opisu zdarzenia przyszłego (przedstawionego we wniosku skarżącej spółki wniesionego dnia 20 października 2016 r.), czyli w tym samym przedmiocie.

W kontekście poczynionych powyżej ustaleń Sąd stwierdza całkowity brak konsekwencji w działaniu organu, świadczący o braku znajomości podstawowych reguł procedowania po uchyleniu interpretacji przez sąd administracyjny I instancji w nieprawomocnym wyroku. Z jednej strony organ interpretacyjny nie kwestionując wyroku i zaleceń w nim zawartych WSA w Poznaniu z dnia 20 października 2017 r., wydał kolejną interpretację w tej samej sprawie z dnia 30 listopada 2017 r., nr [...]. Z drugiej jednak strony ten sam organ, nie zgodził się z poglądem prawnym WSA w Poznaniu wyrażonym w wyroku z dnia 20 października 2017 r., czego wyrazem było wywiedzenie przez niego skargi kasacyjnej z dnia 8 grudnia 2017 r. od powyższego orzeczenia. Taka praktyka jest oczywiście niedopuszczalna, albowiem organ nie miał żadnych podstaw prawnych do wydania nowej (kolejnej) interpretacji podatkowej w tej samej sprawie, skoro w rezultacie uznał za stosowne wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 20 października 2017 r. Burmistrz [...] mógł dopiero po otrzymaniu z Sądu informacji o uprawomocnieniu się orzeczenia WSA w Poznaniu z dnia 20 października 2017 r., zastosować się do wskazanych w tym orzeczeniu zaleceń i wydać ponownie interpretację indywidualną.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ jak wspomniano wykazał się skrajną niekonsekwencją, postępując w istocie dwutorowo. Najpierw bowiem, wydał ponowną interpretację z dnia 30 listopada 2017 r., w której uznał za zasadne uwzględnić pogląd Sądu wyrażony w wyroku z dnia 20 października 2017 r., a następnie kilka dni później zanegował stanowisko i wytyczne WSA w Poznaniu, wywodząc skargę kasacyjną z dnia 8 grudnia 2017 r. od powyższego wyroku. Oceniając taki sposób postępowania nie wiadomo zatem, czy organ aktualnie zgadza się, czy też nie, z poglądem prawnym wyrażonym przez Sąd w wyroku z dnia 20 października 2017 r. Takie działanie organu rażąco narusza prawo. Co istotne organ wydał ponowną interpretację przedwcześnie, gdyż uczynił to przed upływem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, który to termin biegł dla obu stron postępowania sądowoadministracyjnego. Wprawdzie wyrok uchylający pierwotną interpretację był korzystny dla skarżącej spółki, jednakże jej również przysługiwało prawo do jego zaskarżenia do NSA. Jak się okazało z prawa do wniesienia skargi kasacyjnej skorzystał sam organ.

Zdaniem Sądu w składzie orzekającym organ swoim działaniem rażąco uchybił normom zawartym w art. 120 i art. 121 O.p., a zatem zasadom działania na podstawie prawa i zasadzie zaufania do organu. Brak było bowiem podstaw prawnych do wydania zaskarżonej interpretacji, w szczególności podstawy takiej nie stanowił powołany przez organ przepis art. 14j § 1 i § 3 O.p., regulujący kwestie właściwości organów podatkowych w sprawach dotyczących interpretacji indywidulanych.

Dokonując oceny postępowania Burmistrza [...] Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie rażąco naruszono elementarne standardy demokratycznego państwa prawa. W związku z powyższym za w pełni zasadne Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 120, art. 121 w zw. z art. 14h O.p. Sąd podziela także pogląd strony skarżącej o pozorowaniu stosowania się przez organ do nieprawomocnego przecież wyroku WSA w Poznaniu z dnia 20 października 2017 r., czym uchybiono w istocie przepisowi art. 153 P.p.s.a. Z chwilą bowiem zaskarżenia orzeczenia WSA w Poznaniu skargą kasacyjną związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku z dnia 20 października 2017 r. nie istniało.

W kontekście poczynionych powyżej rozważań i stwierdzonych rażących uchybień procesowych Sąd uznał, że w realiach rozpoznawanej sprawy brak jest jakichkolwiek prawnych możliwości do merytorycznej kontroli zaskarżonej interpretacji. Stąd też nie mogło dojść do rozpoznania pozostałych zarzutów skargi.

W badanej sprawie nie zaistniały podstawy do uwzględnienia zgłoszonego przez organ wniosku o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej wywiedzionej od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 20 października 2017 r.

W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną interpretację, działając na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w pkt II sentencji, w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu, opłaty skarbowej i kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego, w oparciu o treść art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265).