Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1887/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 98 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 7, 77, 105 par. 1, 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: WSA Maria Tarnowska WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Z. [...] Spółki z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego Z. [...] Spółki z o.o. w W. kwotę 474 (czterysta siedemdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] sierpnia 2011 r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] kwietnia 2010 r., nr [...] odmawiającą ustalenia i wypłaty na rzecz Zespołu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. odszkodowania za nieruchomość położoną w Dzielnicy [...] m. W., oznaczoną w ewidencji gruntów numerem [...], obr. [...] o pow. [...] m².

Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy.

Prawomocną decyzją z [...] listopada 1991 r., nr [...], na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127), Burmistrz Miasta W. zatwierdził podział działki nr [...], należącej do [...] Zespołu [...] Sp. z o.o. (Zespół [...] jest jego następcą prawnym). W wyniku tego podziału wydzielono m.in. działkę ewid. nr [...] o pow. [...] m².

Obecnie działka ewid. nr [...] leży w liniach rozgraniczających dróg publicznych – gminnych, tj. ul. [...], która status drogi publicznej uzyskała w oparciu o uchwałę Rady m. W. z [...] sierpnia 2004 r., nr [...]. Wnioskiem z 29 grudnia 2005 r. [...] Zespół [...] Sp. z o.o., powołując się na treść art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.; dalej: "u.g.n."), wystąpił do Prezydenta W. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za wydzieloną pod budowę drogi działkę. Jednocześnie strona zaproponowała kwotę odszkodowania, wnosząc o jej zaakceptowanie w terminie 30 dni lub doprowadzenie w tym terminie do uzgodnienia innej ceny. W przypadku zaś braku akceptacji zaproponowanej kwoty odszkodowania oraz braku innej kontrpropozycji strona wniosła o wszczęcie postępowania administracyjnego w celu ustalenia należnego odszkodowania.

Decyzją z [...] kwietnia 2010 r., nr [...] Prezydent W. odmówił ustalenia odszkodowania argumentując brakiem podstaw z uwagi na niezakończenie prowadzonych w tym przedmiocie pomiędzy spółką a organami gminy rokowań, których negatywny wynik warunkuje dopuszczalność wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 98 ust. 3 u.g.n. Prezydent podniósł, że strona nie przedłożyła, mimo wezwania, wszystkich żądanych przez organ dokumentów istotnych dla podjęcia rozstrzygnięcia oraz wskazywał na brak możliwości przedłużenia terminu ich złożenia z uwagi na termin zakończenia postępowania wyznaczony przez Wojewodę [...] postanowieniem z [...] grudnia 2009 r., nr [...]. Organ zakwestionował jednocześnie fakt przejścia własności działek na rzecz Skarbu Państwa (względnie jednostki samorządu terytorialnego), czego potwierdzeniem są wpisy przysługującego spółce prawa własności działki zawarte w księgach wieczystych. Wypłacenie zaś w takiej sytuacji odszkodowania byłoby nieuzasadnionym wydatkiem publicznym.

Po rozpatrzeniu odwołania Zespołu [...] Sp. z o.o. w W. Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2010 r., nr [...] uchylił, na podstawie art. 138 § 2 Kpa, rozstrzygnięcie Prezydenta W. z [...] kwietnia 2010 r. i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Organ odwoławczy zakwestionował stanowisko Prezydenta W. uznając, że w realiach niniejszej sprawy wszczęcie postępowania administracyjnego w trybie art. 98 ust. 3 u.g.n. jest niedopuszczalne. Jego zdaniem sytuacja, w której organ właściwy do przeprowadzenia uzgodnień warunkujących wszczęcie postępowania administracyjnego nie wywiązuje się z nałożonych na niego przepisami prawa obowiązków (co miało miejsce w niniejszej sprawie) może być utożsamiane z brakiem uzgodnienia o jakim mowa w w/w przepisie. W ocenie Wojewody odpowiednio udokumentowane fakty podejmowania prób nawiązania wspomnianych uzgodnień ze strony spółki, występowanie z propozycjami odszkodowania oraz brak porozumienia pomimo czynionych starań uznać należało za materiał zastępujący protokół z uzgodnień (ostatnie spotkanie pomiędzy pracownikami Urzędu m. W., a przedstawicielami spółki odbyło się w dniu 22 sierpnia 2007 r. i nie przyniosło rezultatu). To zaś stwarza możliwość złożenia skutecznego wniosku do starosty, jako organu właściwego w sprawie, o ustalenie i wypłatę odszkodowania. Wojewoda wywodził przy tym, że art. 98 u.g.n. nie zawiera pojęcia "rokowań" tak jak ma to miejsce w art. 114 u.g.n., ale posługuje się pojęciem "uzgodnienie".

Skoro zatem ustalenie odszkodowań na podstawie w/w przepisu w drodze decyzji administracyjnych było dopuszczalne, to zachodzi konieczność przeprowadzenia w sprawach postępowania wyjaśniającego, mającego na celu zbadanie, czy w następstwie ostatecznego zatwierdzenia podziału nieruchomości zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 10 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r., przesądzające o przejściu nieruchomości na rzecz Państwa (gminy), z którym to przejściem wiąże się obowiązek ustalenia odszkodowania. Zdaniem Wojewody, przed wydaniem rozstrzygnięć w sprawach organ pierwszej instancji winien więc wyjaśnić wszystkie okoliczności faktyczne i prawne związane z charakterem działek będących przedmiotem postępowań, na tle art. 10 w/w ustawy, ponieważ zaistnienia skutków prawnych w postaci odjęcia prawa własności może być dokonywane tylko na podstawie tej regulacji, na podstawie której orzeczono o podziale. Wojewoda [...] zwrócił przy tym uwagę, iż w świetle obowiązujących w dacie podziału nieruchomości przepisów ulica, na potrzeby budowy której wydzielono działkę, nie musiała być zaliczona do żadnej z kategorii dróg publicznych, by nastąpił skutek w postaci odjęcia jej własności dotychczasowemu właścicielowi. Ważne jest natomiast, by miała ona charakter ogólnodostępny i była przeznaczona do obsługi działek powstałych w wyniku podziału. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, iż brak wpisu w księdze wieczystej własności gminy lub Skarbu Państwa, wbrew temu co twierdził organ I instancji, nie ma znaczenia dla odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Bowiem w tym przypadku wpis ma wyłącznie charakter deklaratoryjny, a własność nieruchomości przechodziła z dotychczasowego właściciela na rzecz Państwa (od 5 grudnia 1990 r. na rzecz gminy) z mocy prawa.

Jako sprzeczne z zasadami postępowania administracyjnego Wojewoda uznał przerzucanie przez organ pierwszej instancji na stronę obowiązku przedłożenia dokumentów związanych z postępowaniem podziałowym, które to dokumenty organ prowadzący postępowanie winien zgromadzić we własnym zakresie. Zgodził się również z odwołującym, iż Prezydent W. winien rozważyć, czy w sytuacji gdy grunty wydzielonej pod ulicę działki przeszły na własność gminy, nie powinien się on wyłączyć od rozpoznawania sprawy.

Skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2010 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Miasto W. Sąd prawomocnym wyrokiem z 12 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2126/10 uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając, że zasadnicze znaczenie dla oceny legalności w/w decyzji miało ustalenie, czy w toku postępowania administracyjnego organ odwoławczy właściwie ustalił stan faktyczny sprawy w odniesieniu do kwestii dotyczącej prowadzonych pomiędzy m. W. a spółką negocjacji w sprawie odszkodowania. Zdaniem Sądu tylko zakończenie wynikiem negatywnym procedury uzgodnieniowej, prowadzonej pomiędzy właściwymi organami gminy a stroną pozbawioną własności gruntów wydzielonych pod budowę drogi, może stanowić podstawę do władczego rozstrzygania przez organ administracji publicznej o odszkodowaniu w trybie art. 98 ust. 3 u.g.n. Wynika to expressis verbis z treści tego przepisu, który przewiduje możliwość ustalania odszkodowania przez organ dopiero w sytuacji, gdy "do uzgodnienia nie dojdzie" (zd. drugie art. 98 ust. 3). Zgodnie zatem z normą zawartą w tym przepisie, pierwszeństwo przed administracyjnym ukształtowaniem stosunków prawnych pomiędzy byłym i obecnym właścicielem gruntu w przedmiocie zobowiązań odszkodowawczych ma tryb cywilnoprawny. To zaś, czy do wyczerpania tego trybu doszło, tj. czy mimo podejmowanych prób negocjacji zakończyły się one wynikiem negatywnym, a więc zaistniał stan "braku uzgodnienia" w rozumieniu w/w przepisu, oceniane być musi w oparciu o całokształt zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że uzgodnienie, o którym mowa w tym przepisie, nie jest procesem sformalizowanym. Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie regulują ani trybu prowadzenia uzgodnień, ani czasu ich trwania, ani formy ich zakończenia. Proces ten, sprowadzający się w istocie do wypracowywania przez zainteresowane strony, w drodze negocjacji, warunków w jakich gotowe są one zawrzeć satysfakcjonującą je umowę w sprawie wysokości odszkodowania jest pozostawiony woli samych negocjujących. O negatywnym ich wyniku można zaś mówić dopiero wówczas, gdy co najmniej jedna z stron tego procesu nie wyraża zgody na dalsze prowadzenie rokowań.

Uchylając zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewody [...] Sąd uznał, że z protokołu spotkania z dnia 22 sierpnia 2007 r. nie wynika, by którakolwiek ze stron odmówiła dalszego prowadzenia negocjacji. Przeciwnie, Zespół [...] Sp. z o.o. wyraził gotowość rozważenia propozycji Miasta (które wprawdzie kwestionowało sam fakt wywłaszczenia, ale wyrażało gotowość wykupu zajętych pod drogi działek). Z kolei ze strony gminy – m.W., wyrażana była gotowość podjęcia, w każdej chwili rozmów na temat odszkodowania za przedmiotowy grunt (pismo p.o. Dyrektora Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu m. W. z dnia 6 kwietnia 2009 r., nr [...]). Złożone zaś na rozprawie w dniu [...] maja 2011 r. dokumenty w postaci protokołu ze spotkania powołanej przez Prezydenta W. Komisji Negocjacyjnej z przedstawicielami spółki, jakie miało miejsce w dniu 12 stycznia 2011 r. (protokół nr [...]), którego przedmiotem były rokowania m.in. w sprawie odszkodowania za działkę nr [...], jak również pismo spółki z dnia 28 marca 2011 r. wskazują jednoznacznie, że uzgodnienia, o których mowa w art. 98 ust. 3 u.g.n, nie tylko nie zostały zakończone w dacie wydawania zaskarżonych rozstrzygnięć, ale toczą się one nadal. Fakt kontynuowania rokowań w przedmiocie odszkodowania potwierdzili obecni na rozprawie pełnomocnik Miasta W. oraz pełnomocnik Zespołu [...] Sp. z o.o.

W tym stanie rzeczy Sąd zgodził się ze stroną skarżącą, że organ wojewódzki w sposób błędny ocenił materiał dowodowy i tym samym wadliwie ustalił stan faktyczny, na skutek czego w sposób nieuprawniony okolicznościami sprawy stwierdził, że w sprawie ustalenia odszkodowania, w trybie art. 98 ust. 3 u.g.n., za wydzieloną w 1991 r. pod budowę ulicy działkę, dopuszczalna była droga postępowania administracyjnego. To zaś naruszenie przepisów procedury administracyjnej miało niewątpliwie wpływ na wynik sprawy, gdyż wadliwe ustalania stanu faktycznego legły u podstaw sformułowania przez organ wojewódzki błędnego stanowiska o konieczności przeprowadzenia, przed wydaniem rozstrzygnięcia o odszkodowaniu, postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie, w celu ustalenia zaistnienia przesłanek warunkujących podjęcie w sprawach decyzji odpowiadających prawu, co ostatecznie doprowadziło do wydania decyzji kasacyjnej.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda [...] decyzją z [...] sierpnia 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] kwietnia 2010 r. uznając, że wobec braku zakończenia negocjacji co do ustalenia wysokości odszkodowania za przedmiotową nieruchomość (na co wskazują protokoły ze spotkań, jakie miały miejsce w dniu 22 sierpnia 2007 r. oraz w dniu 12 stycznia 2011 r.), zasadnym była odmowa ustalenia i wypłaty odszkodowania.

Skargę na w/w rozstrzygnięcie organu odwoławczego z [...] sierpnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Zespół [...] Sp. z o.o., reprezentowany przez adw. F.D., zarzucając naruszenie:

1. art. 98 ust. 1, 2 i 3 u.g.n. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na wydaniu odmownej decyzji w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania, w oparciu o okoliczność nie przeprowadzenia rokowań dotyczących odszkodowania przed wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie w sytuacji, gdy prawidłowe zastosowanie tego przepisu uniemożliwia wydanie decyzji merytorycznej w zakresie rozpoznania wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość przeznaczoną pod budowę drogi, jeżeli nie zostały zakończone rokowania poprzedzające postępowanie administracyjne;

2. art. 7 oraz art. 8 Kpa poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego wbrew słusznemu interesowi strony oraz w sposób niebudzący zaufania uczestników do władzy publicznej, z powodu nie podjęcia rokowań w sprawie uzgodnienia odszkodowania, aż do dnia 27 października 2010 r. pomimo złożenia w dniu 29 grudnia 2005 r. stosownego wniosku i pomimo tego wydanie w dniu [...] kwietnia 2010 r. decyzji odmawiającej ustalenia odszkodowania z racji nie przeprowadzenia rokowań w sprawie;

3. art. 97 § 1 ust. 4 Kpa poprzez jego niezastosowanie i nie zawieszenie postępowania w sprawie, pomimo że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego tj. negatywnego zakończenia rokowań w przedmiocie ustalenia wysokości odszkodowania należnego skarżącemu za nieruchomość zajętą pod budowę drogi;

4. art. 138 § 1 pkt 1Kpa poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy w sprawie brak podstaw do utrzymania w mocy decyzji Prezydenta W. z [...] kwietnia 2010 r.

Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci protokołu z rokowań nr [...] z dnia 27 października 2010 r. na okoliczność potwierdzenia rozpoczęcia rokowań pomiędzy stronami w dnu 27 października 2010 r., tj. po wydaniu przez Prezydenta W. decyzji o odmowie wypłaty odszkodowania.

W związku z w/w okolicznościami strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w decyzji z [...] sierpnia 2011 r.

Na rozprawie, która odbyła się w dniu 23 lutego 2012 r., pełnomocnik skarżącego, oprócz wcześniejszego wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci protokołu rokowań z dnia 27 października 2010 r. wniósł o dopuszczenie dowodu z protokołu rokowań z dnia 10 listopada 2011 r., nr [...]. Oświadczył jednocześnie, że w dalszym ciągu trwają rokowania. Sąd postanowił dopuścić dowody z w/w dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja z [...] kwietnia 2010 r. naruszają prawo w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Postępowanie przed organami administracji publicznej prowadzone było w trybie art. 98 ust. 3 u.g.n., zgodnie z którym za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne (opisane w ust. 1 tego przepisu), przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.

Rozpoznające sprawę organy uznały, że przeszkodą uniemożliwiającą ustalenie i wypłatę odszkodowania jest brak zakończenia procesu uzgodnieniowego pomiędzy byłym właścicielem nieruchomości (działki nr [...]), a właściwym organem gminy. Powyższa ocena, obok tego że spółka w księdze wieczystej jest wpisana jako właściciel działki, stanowiła, zdaniem organu, podstawę do negatywnego rozpoznania wniosku o odszkodowanie.

Zasadnicze znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji Wojewody ma zatem ustalenie, czy w toku prowadzonego postępowania organy orzekające w niniejszej sprawie właściwie ustaliły stan faktyczny w odniesieniu do kwestii dotyczących prowadzonych pomiędzy m. W. a spółką negocjacji dotyczących odszkodowania oraz czy zasadnie prowadziły postępowanie administracyjne w przedmiocie odszkodowania. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, że tylko zakończenie wynikiem negatywnym procedury uzgodnieniowej, prowadzonej pomiędzy właściwymi organami gminy a stroną pozbawioną własności gruntów wydzielonych pod budowę drogi, może stanowić podstawę do władczego rozstrzygania przez organ administracji publicznej o odszkodowaniu w trybie art. 98 ust. 3 u.g.n. Wynika to expressis verbis z treści tego przepisu, który przewiduje możliwość ustalania odszkodowania przez organ dopiero w sytuacji, gdy "do uzgodnienia nie dojdzie" (zd. drugie art. 98 ust. 3). Zgodnie zatem z normą zawartą w tym przepisie, pierwszeństwo przed administracyjnym ukształtowaniem stosunków prawnych pomiędzy byłym i obecnym właścicielem gruntu w przedmiocie zobowiązań odszkodowawczych ma tryb cywilnoprawny. To zaś, czy do wyczerpania tego trybu doszło, tj. czy mimo podejmowanych prób negocjacji zakończyły się one wynikiem negatywnym, a więc zaistniał stan "braku uzgodnienia" w rozumieniu tego przepisu, oceniane być musi w oparciu o całokształt zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych.

Sąd podzielił w pełni stanowisko prezentowane w decyzji z [...] kwietnia 2010 r., że uzgodnienie, o którym mowa w tym przepisie, nie jest procesem sformalizowanym. Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie regulują ani trybu prowadzenia uzgodnień, ani czasu ich trwania, ani formy ich zakończenia. Proces ten, sprowadzający się w istocie do wypracowywania przez zainteresowane strony, w drodze negocjacji, warunków na jakich gotowe są one zawrzeć satysfakcjonującą je umowę w sprawie wysokości odszkodowania jest pozostawiony woli samych negocjujących. O negatywnym ich wyniku można zaś mówić dopiero wówczas, gdy co najmniej jedna ze stron tego procesu nie wyraża zgody na dalsze prowadzenie rokowań.

Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów, w tym m.in. z protokołów ze spotkania z 22 sierpnia 2007 r., protokołów z negocjacji z 27 października 2010 r., 12 stycznia 2011 r. i 10 listopada 2011 r. jednoznacznie wynika, że negocjacje takie w dalszym ciągu się toczą. Fakt kontynuowania rokowań w przedmiocie odszkodowania potwierdził obecny na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. pełnomocnik skarżącej spółki.

W tym stanie rzeczy zgodzić należy się ze stroną skarżącą, że zarówno Wojewoda [...], jak i Prezydent W. w sposób błędny ocenił materiał dowodowy i tym samym wadliwie przyjął, że w sprawie ustalenia odszkodowania, w trybie art. 98 ust. 3 u.g.n., za działkę nr [...], dopuszczalne było wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego, pomimo, że uzgodnienia nie zostały jeszcze zakończone. To zaś oznacza, że poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji postępowanie przeprowadzone zostało z naruszeniem zasad określonych w art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. Naruszenie tych przepisów miało niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż legło u podstaw sformułowania przez organy I i II instancji błędnego stanowiska o konieczności wydania decyzji odmawiającej ustalenia i wypłaty odszkodowania. Tymczasem, jak wyżej zaznaczono, prowadzenie w tym zakresie postępowania było o tyle przedwczesne, że przed zakończeniem uzgodnień co do wysokości odszkodowania, których celem jest zawarcie umowy cywilnoprawnej, organ administracji publicznej nie był uprawniony do podejmowania w tym zakresie rozstrzygnięć o charakterze władczym co do istoty sprawy.

Reasumując stan niniejszej sprawy nie wymagał merytorycznego rozstrzygania w przedmiocie odszkodowania, bowiem postępowanie administracyjne na tym etapie uzgodnień pomiędzy stronami było jeszcze bezprzedmiotowe.

Brak więc było podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania. Skoro jednak organ I instancji wadliwie wszczął postępowanie, to powinien je umorzyć na podstawie art. 105 § 1 Kpa. Nie wydając rozstrzygnięcia w zakresie umorzenia naruszył przepis art. 105 § 1 Kpa, poprzez jego niezastosowanie. Z kolei Wojewoda [...], utrzymując w mocy wadliwą decyzję organu I instancji, dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 Kpa.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy zarówno Prezydent W., jak i Wojewoda [...], naruszyli przepis art. 98 ust. 3 u.g.n. odmawiając przyznania odszkodowania w sytuacji braku podstaw do merytorycznego orzekania w sprawie.

Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Jako, że objęta skargą decyzja Wojewody [...] z [...] sierpnia 2011 r. wydana została po prawomocnym wyroku z 12 maja 2011 r. Sąd był związany oceną prawną i wskazaniami w nim wyrażonymi. Z uwagi jednak na fakt, że wyrok z 12 maja 2011 r. nie przesądzał o treści rozstrzygnięcia wydanego w wyniku ponownego rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy, Sąd nie był związany wskazaniami w tym zakresie.

W tej sytuacji, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) i art. 152 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.