Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 270/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 963
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.
article: § 3 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska Asesor WSA Jacek Boratyn / spr./ Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy za poszczególne okresy lat 2008-2015 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zakład Ubezpieczeń Społecznych, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na wniosek J. K. – zwanego dalej skarżącym, decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia skarżącemu zaległości z tytułu:

- składek na ubezpieczenie społeczne, za okres od czerwca 2008 r. do maja 2011 r. oraz maj 2013 r. i kwiecień 2015 r., w kwocie 22 097,23 zł, odsetek za zwłokę od tych należności, naliczonych do dnia wpływu wniosku o umorzenie, tj. do 16 listopada 2016 r., w wysokości 16 044 zł, a także kosztów upomnienia, w kwocie 132 zł,

- składek na ubezpieczenie zdrowotne, za okres od czerwca 2008 r. do maja 2011 r. oraz maj 2013 r. i kwiecień 2015 r., w wysokości 8 582,19 zł, odsetek za zwłokę od tych należności, naliczonych do dnia wpływu wniosku o umorzenie, tj. do 16 listopada 2016 r., w wysokości 5 978 zł, a także kosztów upomnienia w wysokości 132 zł,

- składek na Fundusz Pracy za okres od czerwca 2008 r. do maja 2011 r. oraz maj 2013 r. i kwiecień 2015 r., w kwocie 2 483,28 zł, odsetek za zwłokę od tych należności, naliczonych do dnia wpływu wniosku o umorzenie, tj. do 16 listopada 2016 r., w wysokości 1 784 zł, a także kosztów upomnienia w wysokości 123,20 zł.

W dniu [...] listopada 2016 r. skarżący zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) o umorzenie mu jego zaległości w stosunku do ZUS. W uzasadnieniu wniosku zaznaczył, że obecnie sprawa egzekucji należności jest prowadzona przez Komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w L., same zaś zaległości, umorzenia których się domaga, powstały na skutek wejścia Polski do strefy Schengen i wprowadzenia wiz dla obywateli Ukrainy. Utrudniło to zbyt materiałów budowlanych, które wrażliwe na zawilgocenie, zalegając w jego magazynach, utraciły swoje właściwości. Wobec tego nie była możliwa ich sprzedaż. Wygenerowało to stratę po jego stronie w wysokości 180 000 zł, na której pokrycie (niepełne) skarżący sprzedał mieszkanie.

Dodatkowe straty w przedsiębiorstwie - majątku skarżącego spowodowała powódź, która miała miejsce w 2009 r. W 2011 r. skarżący uległ też wypadkowi, po czym doznał jeszcze skomplikowanego złamania ręki. W 2013 r. jego stan zdrowia uległ dalszemu pogorszeniu na skutek zawału serca, w związku z którym był hospitalizowany.

W 2014 r. miała miejsce kolejna powódź, na skutek której zniszczeniu uległy nie tylko należące do skarżącego maszyny, ale również budynki i dokumentacja firmy. Tym razem straty wyniosły 500 000 zł. W tej sytuacji skarżący podjął działania zmierzające do znalezienia inwestora, albowiem tylko pozyskanie dodatkowych środków może mu pozwolić na się wywiązanie się z zobowiązań, również tych publicznoprawnych.

Obecnie skarżący jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Nie posiada też żadnego innego źródła dochodów. Ze względów zdrowotnych nie jest w stanie podjąć jakiegokolwiek zatrudnienia. Funkcjonuje jedynie dzięki pomocy rodziny, lecz nie jest w stanie spłacić swoich zobowiązań wobec ZUS.

ZUS nie uwzględnił wniosku skarżącego. W jego ocenie skarżący prowadząc w okresie od [...] sierpnia 1995 r. do [...] kwietnia 2015 r. działalność gospodarczą nie wywiązywał się z obowiązku opłacania składek, w efekcie czego powstała zaległość z tego tytułu.

Jeżeli chodzi o sytuację osobistą i materialną, to organ ustalił, że skarżący, będący osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Nie posiada przy tym żadnego źródła dochodu, nie korzysta też z pomocy społecznej. Skarżący wobec tego nie ponosi żadnych wydatków na utrzymanie. Wysokość jego zobowiązań to 105 851,40 zł.

Jeżeli chodzi o stan majątkowy, to skarżący jest właścicielem nieruchomości, obciążonej hipoteką, w kwocie 99 733,30 zł. Z przedmiotowej nieruchomości prowadzona była egzekucja, jednakże postępowanie to, wobec jego bezskuteczności, zostało umorzone.

W ocenie ZUS brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, w oparciu o art. 28 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1778, ze. zm., zwanej dalej ustawą o systemie ubezpieczeń społecznych), gdyż w jego przypadku nie sposób jest stwierdzić całkowitej nieściągalności jego zaległości. W dalszym ciągu jest on bowiem właścicielem nieruchomości, która może stanowić zabezpieczenie spłaty jego zaległości wobec ZUS. Na okoliczność tę bez wpływu pozostaje fakt, że egzekucja z przedmiotowej nieruchomości okazała się bezskuteczna.

ZUS nie stwierdził także przesłanek do umorzenia zaległości skarżącego, na podstawie art. 28 ust. 3 a i przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365, zwanego dalej rozporządzeniem). W przypadku skarżącego nie stwierdzono bowiem aby spłata zadłużenia wobec ZUS pozbawiła go środków koniecznego utrzymania, ponieważ nie ponosi on żadnych wydatków z tego tytułu (koszty utrzymania skarżącego ponosi jego rodzina). W tym zakresie organ zwrócił uwagę, że skarżący posiada nieruchomość, poza tym, zgodnie z jego oświadczeniem, pojawił się inwestor skłonny zainwestować w jego nieruchomość.

Jeżeli chodzi o drugą przesłankę z rozporządzenia, tj. poniesienie straty w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących ZUS zauważył, że skarżący nie udokumentował w sposób należyty strat, które poniósł w związku z tego rodzaju zdarzeniami. Podawana przez niego kwota 500 000 zł jest tylko jego szacunkiem, który nie został w sposób wiarygodny potwierdzony.

W kwestii trzeciej przesłanki, związanej ze stanem zdrowia (przewlekłej choroby), organ stwierdził, że bez orzeczenia o niepełnosprawności, powoływanie się na tę przesłankę jest bezpodstawne. Nie sposób jest bowiem stwierdzić, że skarżący nie ma możliwości uzyskiwania dochodu, nawet pomimo przewlekłej choroby. W tej kwestii ZUS podkreślił, że przepis § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia nie stanowi o chorobie, pozbawiającej zobowiązanego możliwości podjęcia pracy, lecz o chorobie uniemożliwiającej uzyskiwanie dochodu. Przesłanka ta nie zostaje więc spełniona, gdy zobowiązany ma chociażby potencjalną możliwość podjęcia działalności gospodarczej, w ramach której będzie występował w charakterze organizatora, pracodawcy bądź zleceniodawcy.

W zaskarżonej decyzji podkreślono, że ma ona charakter uznaniowy, co oznacza, że to do organu należy wybór treści wydanego rozstrzygnięcia.

Składając skargę na decyzję ZUS z [...] kwietnia 2017 r. skarżący wniósł o jej zmianę, poprzez umorzenie jego zaległości wobec ZUS, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W tym zakresie skarżący powołał się na przepisy rozporządzenia, w świetle których, jego zdaniem, złożony przez niego wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Wskazał bowiem, że jego stan zdrowia nie pozwala mu na podjęcie zatrudnienia. Dodał też, że nie ponosi kosztów utrzymania, gdyż go na to nie stać.

ZUS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia [...] października 2017 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, w osobie radcy prawnego, podtrzymał swoje dotychczasowe twierdzenia. Powołał się też na zaświadczenie lekarskie z dnia [...] września 2017 r., stwierdzające, iż cierpi on na przewlekłą chorobę, skierowanie do szpitala z [...] września 2017 r., wyniki badań, przeprowadzonych przez biegłego sądowego. Do przedmiotowego pisma załączono również zaświadczenie dotyczące zaległości podatkowych skarżącego.

Sąd, wyrokiem z dnia 17 października 2017 r., sygn. I SA/Rz 347/17, uchylił decyzję ZUS z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia skarżącemu należności z tytułu zaległych składek.

Odnosząc się do stwierdzeń zawartych w zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, iż są one arbitralne i nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Sąd nie zgodził się bowiem ze stwierdzeniem organu, że tylko orzeczenie o niepełnosprawności może być podstawą oceny sytuacji zdrowotnej skarżącego, w kontekście jego możliwości zarobkowych.

Sąd nie zgodził się również z opinią, że przewlekła choroba nie może wykluczyć, iż dotknięta nią osoba może uzyskiwać dochód prowadząc działalność gospodarczą.

W tym zakresie Sąd wytknął też organowi nieścisłości w zakresie dokonanych ustaleń faktycznych, a mianowicie zarzucił, że organ z jednej strony przyznaje, iż skarżący przewlekle choruje, z drugiej zaś zaznacza niedostateczne udokumentowanie tego faktu.

ZUS po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r., odmawiającą skarżącemu umorzenia jego zaległości.

W tym wypadku ponownie wskazał, że w przypadku skarżącego nie zachodzi przesłanka nieściągalności jego zaległości, gdyż należności te są zabezpieczone na jego majątku. Jeżeli chodzi o przesłanki z rozporządzenia, to w przypadku przesłanki związanej z możliwością zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych organ stwierdził, iż skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, z uwagi na które można by było przyjąć, iż spłata zadłużenia zagraża jego egzystencji. Dodatkowo ZUS zwrócił uwagę, że skarżący obecnie uzyskuje dochody z prac dorywczych, których wcześniej nie deklarował, a spłata samego zadłużenia nie musi następować jednorazowo.

W przypadku przesłanki związanej z klęską żywiołową, to w tym wypadku również ZUS powołał się na nieprzedstawienie przez skarżącego okoliczności świadczących o tym, iż jest on poszkodowany w klęsce żywiołowej.

Jeżeli chodzi o niemożność uzyskania dochodu, podyktowaną przewlekłą chorobą, to odnośnie tej przesłanki organ stwierdził, że skarżący co prawda legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, ze wskazaniem zatrudnienia, uwzględniającego rodzaj schorzenia, jednakże przesłanka ta ma zastosowanie jedynie w sytuacji, w której choroba dłużnika, lub któregoś z członków jego rodziny uniemożliwia mu całkowicie uzyskanie dochodu. Tymczasem skarżący, jak sam oświadczył, podejmuje się prac dorywczych, które stanowią źródło jego utrzymania.

ZUS zaznaczył, że tylko spełnienie przesłanek z rozporządzenia i ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych umożliwia umorzenie zaległości .Skarżący jednak nie wykazał ich spełnienia, z tego więc względu jego wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Skargę na decyzję ZUS z dnia [...] lutego 2018 r. wniósł skarżący, domagając się jej zmiany, poprzez umorzenie jego zaległości wobec tego organu oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenia art. 7 K.p.a. (Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.) w zw. z art. 77 § 1 K.p.a w zw. z art., 78 § 1 K.p.a. poprzez błędnie ustalony stan faktyczny.

W uzasadnieniu złożonej skargi skarżący podkreślił, że stan jego zdrowia uległ ostatnio pogorszeniu, o czym świadczy orzeczenie o jego niepełnosprawności przez właściwy organ. Przyznał wprawdzie, że z treści tego orzeczenia wynika, iż może on podjąć określone prace, jednakże uniemożliwia to faktyczna sytuacja na rynku pracy, w miejscu jego zamieszkania.

Oprócz tego skarżący ponownie zwrócił uwagę na skutki powodzi, które go dotknęły oraz na to, że nie posiada żadnego stałego źródła dochodu i żyje bardzo skromnie.

ZUS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, a tym samym badając zasadność podniesionych przez skarżącego zarzutów w tym zakresie, w kontekście jego żądań o zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd na wstępie pragnie podkreślić, że w zakresie jego kompetencji leży jedynie badanie zaskarżonych aktów lub czynności, pod kątem ich zgodności z prawem. Sąd nie jest natomiast władny do zastępowania właściwych w poszczególnych sprawach organów w zakresie powierzonych im kompetencji, tj. wydawana rozstrzygnięć, które są tylko im przypisane.

Na gruncie przedmiotowej sprawy oznacza to, że Sąd, wbrew żądaniom skargi, nawet w sytuacji uznania jej zasadności, nie mógłby we własnym zakresie rozstrzygnąć o wniosku o umorzenie. tj. zmienić zaskarżonej decyzji i umorzyć zaległości skarżącego.

Przechodząc do oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa, a podniesione przeciwko niemu w skardze zarzuty są bezpodstawne, jako że organ w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy, z poszanowaniem reguł prowadzenia postępowania administracyjnego.

Skarżący w niniejszej sprawie wystąpił o umorzenie mu jego zaległości wobec ZUS, powołując się na szereg okoliczności związanych zarówno z jego sytuacją zdrowotną, majątkową, jak również skutkami klęsk żywiołowych, które miały go dotknąć. Niemniej jednak najbardziej wyeksponował niemożność uzyskania dochodów, z których mógłby spłacić zaległość wobec ZUS, właśnie na skutek swojego złego stanu zdrowia, potwierdzonego orzeczeniem o niepełnosprawności, a także dokumentacją związaną z jego hospitalizacją.

Odnosząc się jednak na wstępie do samej instytucji umorzenia zaległości wobec ZUS, w kształcie jaki nadają jej przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zaznaczyć należy, że właściwy w tych sprawach organ - ZUS, podejmuje decyzję w tym przedmiocie, w granicach uznania administracyjnego, które jednak nie oznacza dowolności po jego stronie. Rozstrzygnięcie wniosku o umorzenie następuje bowiem w ramach normalnego postępowania administracyjnego, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, a więc wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy. Tak więc prawidłowość tego rodzaju postępowania, tj. spełnienie przez niego kryteriów, wynikających z uregulowań K.p.a. w tym zakresie, ma istotne znaczenie z punktu widzenia oceny zgodności z prawem wydanego w ramach tego postępowania rozstrzygnięcia.

Umorzenie zaległości składkowych, jakkolwiek podejmowane w warunkach uznania administracyjnego, możliwe jest jedynie w przypadkach enumeratywnie wymienionych w przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia. Niemniej jednak nawet wykazanie ich spełnienia przez konkretnego wnioskodawcę nie pociąga za sobą konieczności automatycznego uwzględnienia wniosku.

Sprawa z wniosku skarżącego o umorzenie mu zaległości wobec ZUS, zakończona zaskarżoną decyzją, była przedmiotem ponownego rozpatrzenia przez organ, w następstwie uchylenia przez Sąd wcześniej wydanej decyzji w tym zakresie. We wskazaniach zawartych w wyroku z 17 października 2017 r. Sąd polecił organowi uzupełnienie ustaleń faktycznych w zakresie ustalenia stanu zdrowia skarżącego i jego wpływu na możliwość uzyskiwania przez niego dochodów. W tym zakresie zauważył również, że spełnienia tej przesłanki nie można automatycznie łączyć z uzyskaniem przez wnioskodawcę orzeczenia o niepełnosprawności.

Ustosunkowując się do przedmiotowych wskazań organ uzupełnił swoje ustalenia w tym zakresie, opierając się między innymi na orzeczeniu o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności skarżącego oraz dokumentacji z jego hospitalizacją w październiku 2017 r. na tej podstawie ZUS stwierdził, że skarżący pomimo tego, że cierpi na dolegliwości o charakterze przewlekłym, nie utracił całkowicie możliwości uzyskiwania dochodu. Okoliczność taka wynika bowiem z dwóch okoliczności, a mianowicie tego, że skarżący został uznany za osobę niepełnosprawną jedynie w stopniu umiarkowanym, co nie wyklucza podjęcia przez niego pracy, uwzględniającej wynikające z jego stanu zdrowia ograniczenia, jak również okoliczności faktycznych – wykonywania przez niego prac dorywczych.

Podejmowanie się przez skarżącego prac dorywczych o charakterze fizycznym, które zadeklarował on dopiero w ponownie prowadzonym postępowaniu, tj. po uchyleniu wyrokiem poprzedniej decyzji, potwierdza, że w jego przypadku nie mamy do czynienia z całkowitą niemożnością wykonywania pracy zarobkowej. Przy pewnych jedynie ograniczeniach, a także wsparciu w zakresie leczenia i rehabilitacji (co wynika z przedstawionego orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności), jest on zdolny do podjęcia pracy. Słusznie więc organ stwierdził, że w przypadku skarżącego nie zachodzi przesłanka, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia.

W omawianym aspekcie zauważyć również należy, że odnosząc się w skardze do argumentacji organu, przytoczonej w zaskarżonej decyzji, skarżący zwrócił uwagę nie tyle na niemożność wykonywania przez niego niektórych prac, ze względów zdrowotnych, ale na problemy ze znalezieniem odpowiedniego zatrudnienia, w miejscu jego zamieszkania, w związku z sytuacją na tamtejszym rynku pracy. To zaś potwierdza to więc w sposób jednoznaczny, że to nie stan jego zdrowia skarżącego stanowi faktyczną i decydującą przeszkodę w uzyskaniu dochodu, umożliwiającego opłacenie należności.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy brak jest podstaw również do stwierdzenia, że skarżący spełnił przesłankę z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, tj. że umorzenie jego zaległości wobec ZUS znajduje uzasadnienie w fakcie poniesienia przez niego strat, w wyniku klęski żywiołowej lub nadzwyczajnego zdarzenia, co mogłoby pozbawić go możliwości dalszego prowadzenia działalności.

W tej kwestii zgodzić się należy z organem, że twierdzenia skarżącego, co do rozmiaru doznanych strat, w następstwie powodzi, są gołosłowne i niepoparte żadnymi dowodami. Dodatkowo zwrócić też należy uwagę, że zdarzenia powoływane przez skarżącego miały miejsce kilka lat temu, natomiast sam skarżący jest aktualnie osobą bezrobotną i nie prowadzi działalności. Nie sposób więc mówić o zagrożeniu pozbawienia go możliwości jej kontynuowania.

Na tę ostatnia okoliczność, tj. zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, organ nie zwrócił uwagi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jednakże wynika ona bezsprzecznie z zebranych w sprawie dowodów i twierdzeń skarżącego, który podkreśla swój status jako osoby bezrobotnej, bez prawa do zasiłku.

Kolejną przesłanką warunkująca ewentualne umorzenie zaległości jest stwierdzenie, że opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych (§ 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). W tym przypadku ZUS wskazał, zwłaszcza w decyzji z [...] stycznia 2017 r., która została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją, że skarżący nie podał wysokości ponoszonych wydatków na swoje utrzymanie, ani wysokości środków, którymi dysponuje, zarówno z tytułu wykonywania prac dorywczych czy też otrzymywanych w ramach wsparcia od rodziny. Dodatkowo skarżący zadeklarował, iż nie korzysta z pomocy społecznej. W tej sytuacji stwierdzić należy, że również ta przesłanka umorzenia nie została przez skarżącego spełniona. Nie sposób jest bowiem domniemywać, jaki skutek pociągnie za sobą konieczność spłaty zadłużenia (który to proces może być rozciągnięty w czasie), na możliwość zaspokojenia przez skarżącego niezbędnych potrzeb bytowych, tj. jego utrzymania.

W tej kwestii dodać należy, na co słusznie zwrócił uwagę organ, że skarżący może korzystać z innego rodzaju ulg, chociażby w postaci rozłożenia jego zaległości na raty, których zakres choć jest mniejszy, to może mu umożliwić funkcjonowanie, bez narażenia go na daleko idące konsekwencje - dolegliwości, w postaci pozbawienia środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych, w związku ze spłatą zaległości wobec ZUS.

Odnosząc się do wskazanej wyżej przesłanki dodać należy również, że każda osoba występująca o przyznanie jej ulgi, chociażby w zakresie umorzenia zaległości publicznoprawnych, musi nie tylko współpracować z organem, celem wyjaśnienia istotnych z tego punktu widzenia okoliczności, a zwłaszcza tych, odnośnie których tylko ona posiada stosowną wiedzę, ale również wykazać się w tym zakresie inicjatywą, w zakresie udowodnienia twierdzeń, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. W niniejszej sprawie skarżący wzywany do określenia wysokości ponoszonych wydatków oraz uzyskiwanych dochodów, a także wielkości wsparcia otrzymywanego od rodziny, ograniczył się do ogólnikowych stwierdzeń w tym zakresie, uchylając się do podania precyzyjnych wartości. Dopiero w ramach ponownie prowadzonego postępowania powołał się na wykonywanie prac dorywczych, jednakże także w tym względzie także uchylił się od wskazania jakichkolwiek bliższych informacji w tym względzie. Wcześniej bowiem, podnosząc konieczność ponoszenia wydatków bytowych wskazywał jedynie na korzystanie ze wsparcia rodziny, bez sprecyzowania od kogo konkretnie ono pochodzi i jaka jest jego wysokość. To w zestawieniu z niekorzystaniem z pomocy społecznej rodzi uzasadnione wątpliwości, co do faktycznej sytuacji skarżącego, która pozostaje nieznana, z uwagi na jego postawę w prowadzonym postępowaniu administracyjnym.

W przypadku skarżącego nie mamy również do czynienia z nieściągalnością jego należności, albowiem pojęcie to, zdefiniowane w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, sprowadza się do braku majątku u dłużnika, jego śmierci lub ogłoszenia upadłości. W przypadku skarżącego nie zachodzi żadna z tych okoliczności. Jeżeli zaś chodzi o kwestie posiadania majątku to z postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego jednoznacznie wynika, że majątkiem takim on dysponuje. Skarżący przyznał to także wielokrotnie w trakcie prowadzonego wobec niego postępowania, podkreślając jedynie, że należąca do niego nieruchomość obciążona jest hipoteką. Obciążenie jednak nieruchomości hipoteką nie zmienia faktu, że skarżący jest właścicielem nieruchomości, ponadto obciążenie hipoteką nie zostało wskazane w definicji legalnej nieściągalności, o której mowa w art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, jako okoliczność wskazująca na te nieściągalność. W tej wiec sytuacji nie sposób jest stwierdzić spełnienia przez skarżącego również tej przesłanki.

Wobec niestwierdzenia spełnienia przez skarżącego przesłanek umorzenia zaległości z tytułu składek, ZUS nie miał możliwości uwzględnienia jego wniosku.

W związku z powyższym stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, natomiast sformułowane w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, jako bezpodstawne. Z tego więc względu Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), oddalił skargę.