Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1204/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 61 ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Sp.j. w likwidacji z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 8 września 2022 r. nr SKO.ZP/415/305/2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 9 listopada 2018 r. nr AU-2/6730.2/1534/2018 ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Rozbudowa i nadbudowa istniejących budynków biurowo – magazynowych na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.".

Odwołanie od tej decyzji wniosła PHU [...] Sp.j. z siedzibą w K. zarzucając naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w szczególności poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy, a także zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wystarczający całego materiału dowodowego w sprawie, rn.in. w zakresie tego, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu inwestycji jest wystarczające, w tym w szczególności czy istniejący zjazd zapewni planowanej inwestycji wystarczające uzbrojenie w zakresie dróg, oparcie się przy tej ocenie na sprzecznych oświadczeniach ZIKiT w Krakowie; art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a., w szczególności poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, zwłaszcza poprzez brak wskazania podstaw zastosowania § 6 ust. 2 rozporządzenia, poprzez brak wskazania dlaczego organ I instancji oparł się tylko na jednym ze stanowisk otrzymanych od ZIKiT, a pozostałym odmówił wiarygodności lub mocy dowodowej, poprzez brak wskazania podstaw zastosowania § 5 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia; art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji pomimo, że zamierzenie nie będzie posiadało wystarczającego uzbrojenia oraz art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez ustalenie warunków zabudowy pomimo, że inwestycja w rzeczywistości nie ma dostępu do drogi publicznej; § 6 ust. 1 i ust. 2 oraz § 4 ust. 4 rozporządzenia poprzez nieprawidłowe wyznaczenie linii zabudowy praż szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy, w szczególności poprzez brak konkretnego i precyzyjnego ustalenia tych parametrów.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 13 czerwca 2019 r. znak: SKO.ZP/415/897/2018 utrzymująca w mocy powyższe rozstrzygnięcie została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 1068/19. Powodem uchylenia decyzji była dostrzeżona przez Sąd konieczność zbadania kwestii odprowadzania wód opadowych oraz struktury ruchu. W tym drugim zakresie Sąd zobowiązał organ do ustalenia i przesądzenia, czy podawane przez inwestora prognozy w zakresie wielkości ruchu występującego na drodze (37 samochodów) odnoszą się do ilości występującej w miesiącu, czy też jest to wartość dzienna. W ocenie Sądu, arbitralny charakter miało stwierdzenie organu administracji, że nawet przyjmując wartość 37 pojazdów na godzinę, to taka wartość nie wpłynęłaby znacząco na strukturę ruchu na spornej drodze. WSA w Krakowie w analizowanym wyżej wyroku akcentował także, iż nie było w sprawie jasne to, jaki - w ocenie ZIKiT - wpływ na istniejący na przedmiotowym obszarze układ drogowy będzie miało wprowadzenie dodatkowego ruchu kołowego wygenerowanego przez planowaną inwestycję w kontekście możliwości zapewnienia prawidłowej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji przez ul. [...]. W ocenie Sądu, w kontrolowanej wówczas sprawie istotna była ocena przez organ odwoławczy, czy rzeczywiście w realiach rozstrzyganej sprawy i jej stanu faktycznego, uzasadnione jest stanowisko inwestora, że natężenie ruchu nie wzrośnie.

Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie obejmującym kwestię wystarczalności uzbrojenia terenu inwestycji w zakresie obsługi komunikacyjnej, a także odprowadzania wód opadowych, organ odwoławczy wydał decyzję, w której częściowo uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji. Decyzja ta została ponownie uchylona przez Sąd wyrokiem z dnia 22 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1307/20. Tym razem Sąd nie miał zastrzeżeń co do zagadnień związanych z odprowadzaniem wód opadowych, te zostały bowiem rozstrzygnięte w oparciu o nową opinię Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 14 lipca 2020 r. i nie były przedmiotem zarzutów strony skarżącej. Sąd uznał natomiast, że organ odwoławczy nie wykonał należycie zaleceń zawartych w uprzednio wydanym wyroku. Organ nie pozyskał miarodajnej opinii Zarządu Dróg Miejskich Krakowa, gdyż pozyskana opinia nic nie wniosła do sprawy. Sąd wyraźnie wskazał, że ustalenie zakwestionowanego przez orzekający Sąd aspektu sprawy (37 samochodów w miesiącu, czy 37 samochodów dziennie przez miesiąc) winno zostać w pierwszej kolejności poczynione przez skierowanie stosownego zapytania do inwestora. W oparciu o jasne i pewne wyjaśnienie tego aspektu przez inwestora (w odniesieniu się zarazem do zmiany parametrów budynku obejmowanego decyzją o warunkach zabudowy) – wypowiedzieć się winien zarządca drogi odnośnie do zagadnienia bezpieczeństwa w zakresie korzystania z drogi publicznej, z uwagi na wnioskowaną zamianę zagospodarowana terenu. To zaś zagadnienie (bezpieczeństwo ruchu) winno być przedmiotem starannie poczynionych ocen, skoro uprzednio orzekający sąd uznał jako arbitralne to stanowisko ZDMK - że nawet 37 pojazdów na godzinę nie wpłynęłoby znacząco na strukturę ruchu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 5 listopada 2021 r. nr SKO.ZP 415/263/2021 uchyliło w części decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 9 listopada 2018 r. Uchylona część decyzji organu I instancji obejmowała określony w załączniku nr 1 w pkt 4c sposób odprowadzania wód opadowych z planowanej inwestycji. W tym zakresie SKO w Krakowie orzekło w ten sposób, że odprowadzanie wód opadowych z działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...] [...], przy ul. [...] w K. następuje:

- z zachowaniem warunków zawartych w pkt II.2.a decyzji na zasadzie rozbudowy istniejącej instalacji wewnętrznej. W rejonie obowiązuje rozdzielczy system kanalizacji W bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowych działek nie ma miejskiej sieci kanalizacyjnej, natomiast na ich terenie znajduje się wewnętrzna instalacja kanalizacyjna, która posiada wylot do potoku Urwisko na terenie działki nr [...] obr. [...], co potwierdza opinia Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Krakowie z dnia 14.07.2020. Zgodnie z tą opinią odprowadzenie wód możliwe jest na następujących warunkach:

- retencjonowanie odpływu (budowa zbiornika retencyjnego, zwiększenie średnic rurociągów kanalizacji deszczowej, zastosowanie regulatora odpływu, itp.) jak dla terenów zielonych, współczynnik odpływu = 0,1;

- wykonanie nowego wylotu zaprojektować jako budowle monolityczne, betonowe, fundament wylotu winien być posadowiony poniżej strefy przemarzania, należy ubezpieczyć koryto cieku na odcinku 15 m (5 m w górę, 10 m w dół);

- konserwacja cieku i ubezpieczenia będzie należała do użytkownika;

- na wykonanie przyłącza kanalizacji deszczowej, wylotu i odprowadzania wód opadowych i roztopowych do potoku Rzewny - zgodnie z obowiązującym prawem wodnym – wymagane jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego w Państwowym Gospodarstwie Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w Krakowie;

- jakość odprowadzania ścieków zgodnie z wymogami Rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska;

- po uzyskaniu pozwolenia wodnoprawnego inwestor jest zobowiązany do zawarcia z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie, Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Krakowie umowy użytkowania gruntów pokrytych wodami, stanowiącymi własność Skarbu Państwa – zgodnie z art. 261 Prawo wodne.

W pozostałej części decyzja organu I instancji utrzymana została w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 83/22 uchylił powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie. W uzasadnieniu wyroku podniesiono, że analizując zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że organ odwoławczy nie wykonał wskazań Sądu zawartych w obydwu wydanych uprzednio wyrokach, pomimo tego, że był tymi wskazaniami związany. Z przedstawionych szczegółowo wskazań Sądu wynikało jednoznacznie, że organ miał w sposób jednoznaczny i wiarygodny wyjaśnić kwestię "struktury ruchu" w celu ustalenia, czy zrealizowanie objętej wnioskiem inwestycji nie spowoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu w zakresie korzystania z drogi publicznej. W tym celu organy zostały zobowiązane po pierwsze do uzyskania od inwestora oświadczenia o dokładnym natężeniu ruchu w związku z planowaną inwestycją, po drugie - do oceny wiarygodności tego oświadczenia, a po trzecie - do uzyskania od Zarządu Dróg Miasta Krakowa odpowiedniej opinii dotyczącej obsługi komunikacyjnej przedsięwzięcia w ,aspekcie generowanego ruchu. Analiza uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy wykonał wyłącznie pierwszy punkt powyższych wskazań, uzyskując od inwestora oświadczenie z dnia 21 września 2021 r. W oświadczeniu tym inwestor stwierdził, że sporna inwestycja nie wygeneruje dodatkowego ruchu drogowego, który na obecnym etapie implikuje ruch 25 samochodów dziennie. Wątpliwości organu winno wzbudzić oświadczenie inwestora w zakresie, w jakim stwierdził on, że w chwili obecnej nastąpiło zmniejszenie intensywności ruchu (z 37 do 25 samochodów dziennie), która to zmiana wynika z modyfikacji profilu działalności. Wiarygodność tego oświadczenia wymaga dodatkowego zweryfikowania z tego względu, że doświadczenie życiowe wskazuje, iż ruch samochodowy na przestrzeni lat ma tendencję do zwiększania, a nie do zmniejszania się. Ponadto na intensywność ruchu drogowego mają wpływ nie tylko samochody należące do inwestora, a to wyłącznie na ich liczbie oparto dane w oświadczeniu. Opierając się na tak sformułowanym oświadczeniu inwestora organ dopuścił się naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. To samo tyczy się zobowiązania organu do uzyskania opinii od Zarządu Dróg Miasta Krakowa. W konsekwencji Sąd nakazał od organu uzyskanie stanowisko Zarządu Dróg Miasta Krakowa, które zgodnie z art. 77 § l i art. 80 k.p.a. podda stosownej ocenie wraz z oświadczeniem inwestora o strukturze ruchu w związku z planowaną inwestycją.

W następstwie uchylenia przez Sąd decyzji Kolegium należało ponownie rozpoznać odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 9 listopada 2018 r. o ustaleniu warunków zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 8 września 2022 r. nr SKO.ZP/415/305/2022 uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w części obejmującej załącznik nr 1 pkt 4c w zakresie sposobu odprowadzania wód opadowych i w tym zakresie orzeka w ten sposób, że: "Odprowadzanie wód opadowych z działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] obr[...] przy ul. [...] w K. następuje z zachowaniem warunków zawartych w pkt II 2a na zasadzie rozbudowy istniejącej instalacji wewnętrznej. W rozpatrywanym rejonie obowiązuje rozdzielczy system kanalizacji. W bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowych działek nie ma miejskiej sieci kanalizacyjnej, natomiast na ich terenie znajduje się wewnętrzna instalacja kanalizacyjna, która posiada wylot do potoku Urwisko na terenie działki nr [...] obr[...], co potwierdza opinia Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Krakowie Nadzór Wodny w K. z dnia 14 lipca 2020 r. znak KR.2.3.2020.RK. Zgodnie z ww. opinią odprowadzanie wód opadowych możliwe jest pod następującymi warunkami:

- retencjonowanie odpływu (budowa zbiornika retencyjnego, zwiększenie średnic rurociągów kanalizacji deszczowej, zastosowanie regulatora odpływu itp.) jak dla terenów zielonych – współczynnik odpływu = 0.1;

- wykonanie nowego wylotu zaprojektować jako budowle monolityczne, betonowe, fundament wylotu winien być posadowiony poniżej strefy przemarzania, należy ubezpieczyć koryto cieku na odcinku 15 m (5 m w górę, 10 m w dół);

- konserwacja cieku i ubezpieczenie będzie należała do użytkownika;

- na wykonanie przyłącza kanalizacji deszczowej, wylotu i odprowadzenie wód opadowych i roztopowych do potoku Rzewny wymagane jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego w Państwowym Gospodarstwie Wodnym Wody Polskie Zarządzie Zlewni w Krakowie;jakość odprowadzanych ścieków zgodnie z wymogami Rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzeniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska;

- po uzyskaniu pozwolenia wodnoprawnego Inwestor jest zobowiązany do zawarcia umowy z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarządem Zlewni w Krakowie umowy użytkowania dla gruntów pokrytych wodami stanowiącymi własność Skarbu Państwa.

W pozostałym zakresie Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że na gruncie niniejszej sprawy bezsporne jest, że teren inwestycji obejmujący działki nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. 43 Podgórze posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...], do której przylega i z której to drogi publicznej odbywa się jego obsługa komunikacyjna poprzez istniejący zjazd. Nie jest kwestionowane przez odwołującą, że teren inwestycji ma zapewniony zarówno faktyczny, jak i prawny dostęp do drogi publicznej ul. [...], a zatem w świetle art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. omawiana przesłanka została spełniona. W celu określenia cech istniejącej zabudowy organ właściwy w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dokonuje analizy w koniecznym zakresie stanu terenu inwestycji oraz otaczającego go obszaru, uwzględniając szczegółowe wymogi ujęte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazana analiza umożliwia bowiem dokładne formułowanie wniosków, co do sposobu ustosunkowania się do żądania inwestora i w razie pozytywnego rozstrzygnięcia właściwego ukształtowania treści decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z § 3 wskazanego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem inwestora, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2 § 3) obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Zdaniem Kolegium analiza odpowiada wymogom obowiązującego prawa, a wydana na jej podstawie decyzja zasadnie wskazuje na możliwość ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, w tym jej parametrów na poziomie określonym tym aktem indywidualnym. Analiza ta zawiera część graficzną - mapę poświadczoną za zgodność z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, na której prawidłowo zakreślono granice obszaru analizowanego w odległości min. 78 m od granic terenu objętego wnioskiem dla inwestycji kubaturowej, tj. w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu inwestycji wynoszącego 26 m, gdzie za front terenu inwestycji przyjęto odcinek terenu inwestycji przylegający do działek drogowych ul. [...], i nie mniejszej niż 50 m. Mając na uwadze powyższe Kolegium nie znalazło podstaw prawnych do negowania prawidłowości ustalenia obszaru analizowanego w omawianym dokumencie analizy. W uwzględnieniu powyższego bezspornym jest, że projektowana inwestycja stanowić będzie uzupełnienie dla występujących w obszarze analizowanym obiektów o funkcji usługowej (np. magazyny, hurtownie, biura), w tym tych istniejących na terenie inwestycji. W obszarze analizowanym znajdują się bowiem działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które pozwalają na określenie Wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Są to wskazane w analizie i decyzji m.in. działki nr [...] i [...] obr. [...]. Zatem Kolegium uznało, że wywiedzione w oparciu o dokument analizy stwierdzenie decyzji pierwszoinstancyjnej co do kontynuacji przez nową inwestycję funkcji, również tej już istniejącej na terenie inwestycji, zasługuje na uwzględnienie, jako że znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. W zakresie linii zabudowy w decyzji organ I instancji ustalił, że planowana nadbudowa budynku magazynowego (w północno - zachodniej części działki) mieści się w jego obrysie, zatem nie ma wpływu na zmianę istniejącej linii zabudowy przebiegającej po północno – wschodniej elewacji budynku (w odległości 81 m od dz. dr. nr [...]). Podobnie planowana nadbudowa i rozbudowa istniejącego budynku biurowo - magazynowego (w południowo - zachodniej części działki) nie ma wpływu na zmianę istniejącej na przedmiotowym terenie linii zabudowy. W związku z tym organ uznał, że nie ma uzasadnienia dla ustalenia innej niż obecnie istniejąca linii zabudowy na wnioskowanych działkach, zaś jej przebieg oznaczono na załącznikach graficznych do decyzji nr 2 i nr 4. Doprecyzowano także, że linia zabudowy nie dotyczy ocieplenia i elementów drugorzędnych budynku (np. gzymsu). Wobec powyższych danych, jak też z racji zakresu inwestycji - polegającej na nadbudowie budynku magazynowego oraz nadbudowie i rozbudowie budynku biurowo - magazynowego istniejących na terenie inwestycji, nie budzi wątpliwości zasadność utrzymania linii zabudowy, wyznaczonej na terenie inwestycji przez istniejący budynek magazynowy. W Wynikach analizy jednak wyraźnie zaakcentowano charakterystyczne głębokie odsunięcie budynków na terenie inwestycji od ul. [...]. Na podstawie tych ustaleń trafnie uznano więc za najbardziej właściwe dla przedmiotowej inwestycji wyznaczenie linii zabudowy jako tożsamej z linią zabudowy wytyczoną przez istniejący budynek magazynowy wskazując, że przebiega ona w odległości 81 m od działki drogowej nr [...]. Takie ustalenie, przy jednoczesnym graficznym wskazaniu istniejącej linii zabudowy, czyni zadość wymogowi konkretyzacji linii zabudowy w decyzji. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji (dla zabudowy istniejącej i planowanej) został wyznaczony w decyzji organu I instancji na poziomie 18 % z tolerancją ± 1%, przyjętą ze względu na możliwości techniczne, projektowe i realizacyjne inwestycji, czyli w przedziale od 17% do 19%. Podstawą tego rozstrzygnięcia jest przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia dopuszczający odstępstwo od zasady mówiącej o powieleniu średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, jeżeli wynika to z analizy. Analiza i jej wyniki podają wskaźniki zabudowy dla wszystkich działek z obszaru analizowanego (w tym w analizie w formie załączonego zestawienia tabelarycznego), wyliczając średnią z obszaru analizowanego na poziomie ok. 31% (dokładnie 30,9%). Z kolei średni wskaźnik z wyłączeniem działek objętych wnioskiem inwestora wynosi ok. 33% (dokładnie 33,3%). Na tej podstawie, mając na uwadze dotychczasowe zainwestowanie terenu inwestycji i zakres planowanego przedsięwzięcia (rozbudowa i nadbudowa istniejących budynków) zasadnym jest rezygnacja z zasadniczej metody wyznaczenia omawianego wskaźnika. Odstąpienie od zwiększenia wskaźnika zabudowy do poziomu średniej z obszaru wynoszącej ok. 31% jest tym bardziej uzasadnione, że inwestor planuje zamierzenie, które spowoduje wzrost dotychczasowego wskaźnika zabudowy jedynie o 1% - 3% i przedział tego parametru nie będzie niższy niż dotychczas występujący, jest bowiem najniższy w obszarze właśnie na terenie inwestycji. Zasługuje więc na pełną akceptację wyznaczenie wskaźnika zabudowy w oparciu o wyjątkowy sposób ustalania tego parametru z § 5 ust. 2 rozporządzenia. W ocenie tut. Kolegium wyznaczony w decyzji organu I instancji wskaźnik pozwoli na dopełnienie istniejącej na terenie inwestycji zabudowy w sposób dostosowany do zabudowy już występującej w obszarze, w tym na działkach z zabudową o funkcji odpowiadającej planowanej inwestycji. Nie ma więc racji odwołująca kwestionująca ustalenie wskaźnika zabudowy dla inwestycji. Należy też wskazać, że podstawy zastosowania § 5 ust. 2 zostały wyczerpująco omówione i wyjaśnione w wynikach analizy załączonych do decyzji, zatem ten zarzut odwołania jest chybiony. Wskaźnik udziału powierzchni biologicznie czynnej dla terenu inwestycji został ustalony w decyzji na poziomie minimum 50%. Szerokość elewacji frontowej dla planowanej inwestycji została wyznaczona w ten sposób, że organ I instancji dla budynku magazynowego w północno - zachodniej części działki określił ją na dotychczasowym poziomie ok. 67 m i wskazał, że pozostaje bez zmian, natomiast dla planowanej rozbudowy budynku biurowo - magazynowego w południowo - zachodniej części działki określił ją w przedziale od 20 m do 27 m. Jednocześnie ustalono, że ze względu na położenie budynków w układzie równoległym do granicy dz. r [...] z [...] i [...] (a skośnym względem ul. [...]), szerokość elewacji frontowej należy mierzyć równolegle do ww. granicy. Ustalenie omawianego parametru nastąpiło w oparciu o przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia dopuszczający inne ustalenie omawianego parametru niż jako zgodnie z zasadą z § 6 ust. l rozporządzenia (zgodnie z którym szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%), jeśli wynika to z analizy. Dowód ten podaje, że obecna szerokość istniejących budynków na terenie inwestycji wynosi ok. 67 m (budynek magazynu) i ok. 27 m (budynek biurowo - magazynowy). Z danych ujętych w analizie wynika, że w obszarze analizowanym występują budynki o szerokości frontowej, w których charakterystycznych wartościach mieści się wartość ustalona w decyzji organu I instancji. Nadto rację trzeba przyznać organowi, który pozostawiając szerokość elewacji frontowej budynku magazynowego na poziomie 67 m stwierdził, że z uwagi na planowaną wyłącznie nadbudowę tego budynku dotychczasowa szerokość elewacji frontowej nie ulegnie zmianie. Natomiast omawiany parametr wyznaczony dla budynku biurowo - magazynowego na poziomie minimalnym zgodnym z wnioskiem inwestora i l m tolerancji "w dół" (tj. 20 m) i poziomie maksymalnym identycznym z obecną szerokością frontową tego budynku (27 m) pozwoli na właściwe dostosowanie planowanej zabudowy do tej już istniejącej na terenie inwestycji i planowanej do rozbudowy, jednocześnie nawiązując do parametrów zabudowy występującej na innych nieruchomościach w obszarze. Chybionym pozostają zatem zarzuty odwołania, w szczególności twierdzenie, że organ ograniczył się do wskazania, że planowana nadbudowa i rozbudowa nie ma wpływu na zmianę istniejącej linii zabudowy i ustalenie szerokości frontowej tylko dla jednego budynku. W wynikach analizy rzetelnie i wyczerpująco omówione zostały uwarunkowania zarówno terenu inwestycji, jak i zabudowy z obszaru, w analizie zaś podano parametry szerokości frontowych dla zabudowy już zastanej w obszarze. Na tej podstawie wyznaczono szerokość frontową dla budynku biurowo - magazynowego, podając istniejącą szerokość frontową budynku magazynowego - która skutkiem realizacji inwestycji nie ulegnie zmianie. Nie polega też na prawdzie uwaga odwołania, jakoby szerokość określono względem działek nr [...] i [...], a nie frontu działki. Z ustalenia decyzji I instancji i wyników analizy wprost wynika, że ustalona decyzją szerokość elewacji frontowej dotyczy elewacji od strony głównego wjazdu z ul. [...]. Natomiast odniesienie do granicy dz. nr [...] z działkami nr [...] i [...] dotyczyło wyłącznie warunku zachowania równoległości elewacji frontowej do tej granicy, znajdującej zresztą pełne uzasadnienie obecnym sposobem usytuowania istniejącej zabudowy na terenie inwestycji - skośnym względem ul. [...]. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku ustalono w decyzji organu I instancji odmiennie dla każdego z budynków: dla budynku magazynowego w północno - zachodniej części działki organ określił omawiany parametr dla attyki dachu płaskiego w przedziale od 6,5 m do 8 m, nie wyżej jednak niż do rzędnej 252,9 m n.p.m., zaś dla budynku biurowo -magazynowego w południowo - zachodniej części działki parametr ten został wyznaczony dla attyki dachu płaskiego w przedziale ocł 8 m do 9,5 m, nie wyżej jednak niż do rzędnej 254,4 m n.p.m. Zastrzeżono jednocześnie, że całkowite gabaryty budynków nie mogą przekraczać ww. rzędnych, tj. należy zastosować takie rozwiązania architektoniczne i technologiczne, aby pomieszczenia i urządzenia techniczne były wkomponowane w bryłę budynku i swoja wysokością nie przekraczały ww. wysokości. W analizie i jej wynikach zobrazowano szczegółowo sposób kształtowania się wysokości budynków w obszarze analizowanym, zarówno podając ich wysokości do okapu, jak i do kalenicy/attyki. Podano, że w obszarze analizowanym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej nie jest jednolicie ukształtowana i przebiega uskokowo. Podano, że budynek na dz. [...] ma dach o zdecydowanych spadkach, a przeważnie dachy są wypłaszczone. Okapy budynków kształtują się od 3,5 m - dz. nr [...] przez ok. 5 m - dz. nr [...] do ok. 8,5 m - dz. nr [...]. Z kolei kalenica dachu połaciowego - skośnego na dz. nr [...] ma wysokość ok. 7 m, zaś górne krawędzie dachów płaskich (wypłaszczonych) przebiegają na wysokości od ok. 4,5 m (omyłkowo w tekście analizy wskazano wartość 45,5 m) - dz. nr [...] do ok. 9 m - dz. nr [...]. Określono także rzędne wysokościowe dla terenu działek sąsiednich. Podano też, że budynek magazynowy na terenie inwestycji ma wysokość ok. 5 m, a budynek biurowo - magazynowy ma wysokość ok. 4m Z rzędnych wysokościowych wskazanych w wynikach analizy i analizie wynika, że teren inwestycji położony jest poniżej poziomu terenu działek sąsiednich nr [...], [...]. Jednocześnie na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji budynki mają wysokość: dz. nr [...] - 6 m do okapu i 7 m do kalenicy/attyki, dz. nr [...] - 8 m do okapu i 9 m do kalenicy/attyki, dz. nr [...] - 3,5 ma do okapu i 4,5 m do attyki, dz. nr [...] z [...] z [...] - 6 m do okapu i 7 m do kalenicy/attyki. Z kolei na działce uznanej za sąsiednią (choć nie graniczy z terenem inwestycji) wysokość frontowa wynosi: dz. nr [...] - 3,5 m do okapu i 7,5 m do kalenicy/attyki. Na podstawie tych danych uprawnione jest stwierdzenie, że wykluczona jest zasadność ustalenia omawianego parametru dla projektowanej inwestycji na podstawie przepisu § 7 ust. 1 rozporządzenia jako przedłużenie wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Prawidłowo więc zastosowano w sprawie wyjątkową regulację § 7 ust. 4 rozporządzenia i dostosowano wysokość nowej zabudowy do budynków sąsiednich. To założenie właściwie realizuje wyznaczenie dolnego poziomu przedziału wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku jako 6,5 m dla budynku magazynowego i 8 m dla budynku biurowo — magazynowego, które to dolne wartości przedziałów nawiązują do występujących w obszarze niższych budynków oraz górnego poziomu przedziału wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku jako 8 m dla budynku magazynowego i 9 m dla budynku biurwo - magazynowego. Maksymalne wyznaczone parametry nie wykraczają poza wartości wysokościowe zabudowy z obszaru analizowanego, w tym najbliższego sąsiedztwa terenu inwestycji i jednocześnie uwzględniają występujące różnice poziomu terenu wnioskowanego w stosunku do innych nieruchomości. W ocenie Kolegium taki sposób ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej dla nowej zabudowy pozwoli w pełni zachować ład przestrzenny i jak najlepiej wkomponować inwestycję " jej kontekst urbanistyczny. Jednocześnie nie zachodzą żadne przesłanki w stanie zabudowy występującej w obszarze, by dla nowej zabudowy przyjąć wartość na poziomie określonym w decyzji. Geometrię dachu dla projektowanej zabudowy wyznaczono w ten sposób, że ustalono krycie budynku dachem płaskim o wysokości attyki i maksymalnej rzędnej terenu dla attyki, jak podano wyżej. Takie, jak wyznaczone w decyzji wysokości bezwzględne oraz geometria dachu mieszczą się w cechach zabudowy z obszaru analizowanego, w tym z najbliższego sąsiedztwa inwestycji. W obszarze bowiem budynki magazynowe, biurowo - administracyjne, produkcyjne posiadają dachy płaskie lub wypłaszczone, które tez występują najczęściej. Zatem zapewniono należyte zharmonizowanie omawianego parametru z najbliższą zabudową. Konkludując, geometria dachu wyznaczona w decyzji znajduje kontynuację w dachach zabudowy z obszaru analizowanego, zatem co do zasady prawidłowo zastosowano przepis § 8 rozporządzenia. Kolegium nie podzieliło zastrzeżeń odwołania o niedostatecznym skonkretyzowaniu ustalonych parametrów i braku uzasadnienia dla oparcia się na regulacjach wyjątkowych. Podobnie niesłuszne są uwagi, że analizę oparto głównie na dwóch działkach, tj. dz. nr [...] obr. [...]. Zarówno w analizie, jak i opartych na niej wynikach załączonych do decyzji organ dokonał szczegółowego podania i omówienia cech wszystkich budynków istniejących w obszarze. Uwzględnił również ww. działki, przy czym zasadnie nie pominął dz. nr [...], bowiem w części - i to zabudowanej - znajduje się ona w granicach wyznaczonego obszaru. Nawet jednak, gdyby przyjąć za słusznie twierdzenie Odwołującej o potrzebie pominięcia tej zabudowy, to ustalenie parametrów dla wnioskowanej inwestycji nie uległoby żadnej zmianie, skoro wszystkie wskaźniki zostały wyznaczone na podstawie wyników analizy i przepisów dopuszczających odstępstwa od zasadniczych metod wyznaczania parametrów. Pominięcie tej działki byłoby więc bez wpływu na ustaloną w decyzji linię zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy (znacznie niższy od średniego, a bez dz. nr [...] średnia ta wyniosłaby 32,8%: suma wskaźników 5 nieruchomości 164% podzielona przez ich liczbę 5), szerokość elewacji frontowej (bez dz. nr [...] średnia szerokość frontowa wyniosłaby 64 m, co wynika z podzielenia sumy szerokości 321 m przez liczbę 5 nieruchomości, przy czym nadal wyznaczona w decyzji szerokość mieści się w przedziale szerokości frontowych zabudowy z obszaru), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (średnia z obszaru bez dz. nr [...] wyniosłaby do okapu 5,7 m i 6,7 m do kalenicy/attyki), geometrii dachu. Organ I instancji określił ponadto w badanej decyzji szczegółowe warunki zabudowy wynikające z przeprowadzonych uzgodnień i opinii organów współdziałających w sprawie, a także warunki w zakresie ochrony zieleni, ochrony przyrody, ochrony wód i gospodarki wodnej, geologii, ochrony powietrza i ochrony przed hałasem, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Określono także warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Kolegium nie dopatrzyło się niezgodności decyzji z przepisami odrębnymi. Decyzja organu I instancji wraz z jej załącznikami - wyczerpująco o dogłębnie omawiającymi wszystkie aspekty istotne w sprawie, stanowiącymi immanentne części decyzji odpowiada wymogom wynikającym z art. 107 § l i 3 k.p.a. Nie potwierdził się więc zarzut odwołania, jakoby uzasadnienie decyzji było zbyt skrótowe i niejasne, a decyzja naruszała art. 77 k.p.a. i art. 107 k.p.a. Zdaniem Kolegium nie ma racji strona odwołująca, że uchwalenie ww. planu miejscowego tworzy nowy stan faktyczny sprawy, wymagający ponownej analizy organu I instancji w kontekście ustaleń planu i rozważenia ponowienia uzgodnień. Plan ten bowiem nie obejmuje swoimi granicami żadnej części terenu inwestycji, a nadto oddzielają go od planu działki drogowe ul. [...]. Co zaś się tyczy obowiązku uwzględniania w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami tut. Kolegium zauważa, że teren inwestycji nie jest objęty ochroną konserwatorską i jest usytuowany poza obszarami wpisanymi do rejestru zabytków czy gminnej ewidencji zabytków - na tę okoliczność pozyskano opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków. Zatem przepisy tej ustawy nie zostały naruszone przez organ I instancji. Zdaniem Kolegium nieprawidłowe jest negowanie w odwołaniu wystarczalności uzbrojenia terenu inwestycji w media z powołaniem się na brak umowy inwestora z właściwą jednostką organizacyjną gwarantującą ww. media. Godzi się zauważyć, że przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wymaga, aby istniejące lub projektowane zaopatrzenie inwestycji w infrastrukturę było wystarczające. Przesłankę z tego przepisu uznaje się za spełnioną wtedy, gdy inwestor posiada zapewnienie od dostawców mediów, że takie umowy w przyszłości zostaną zawarte. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie uzależnienia bowiem wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie od zagwarantowania, że powstanie uzbrojenie terenu wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w brzmieniu art. 61 u.p.z.p. Ustęp 1 pkt 3 tego przepisu jednoznacznie uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy od istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu, zaś ustęp 5 wyraźnie stanowi, że warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Zagwarantowanie w drodze umowy nie jest równoznaczne z obowiązkiem legitymowania się taką umową już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. Taka wykładnia omawianych przepisów jest ugruntowana i jednolicie przyjmowana w judykaturze (np. wyrok NSA z dnia 20.02.2019 r., II OSK 826/17). Ponadto na tym etapie inwestycyjnym inwestor nie musi posiadać tytułu prawnego do terenu inwestycji, nie musi więc również legitymować się zgodą właściciela lub zarządcy potoku Urwisko Rzewny na odprowadzanie do potoku wód opadowych z terenu inwestycji. Wystarczy informacja o istnieniu takiej możliwości. Nadto, z pisma ZIKiT z dnia 24.07.2017 r. wynika, że na terenie inwestycji znajduje się wewnętrzna instalacja kanalizacyjna z wylotem do potoku Urwisko i w taki sposób obecnie są odprowadzane wody opadowe z terenu wnioskowanej inwestycji. Tym bardziej więc, wobec zakresu inwestycji, nie ma podstaw do negowania wystarczalności uzbrojenia terenu w omawianym zakresie. W aktach sprawy znajdują się też aktualne - uzupełnione w toku ponownego rozpatrywania sprawy - warunki techniczne potwierdzające zaopatrzenie planowanej inwestycji w wodę (oświadczenie MPWiK S.A.), energię elektryczną i cieplną (oświadczenie TAURON Dystrybucja S.A.), na warunkach określonych przez dysponentów poszczególnych sieci. Jeśli chodzi o odprowadzanie wód i ścieków opadowych wiążące zalecenia zawiera opinia Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 14 lipca 2020 r. (karta 367, t. III), które Kolegium wprowadziło do rozstrzygnięcia w przedmiocie warunków zabudowy częściowo uchylając kwestionowana decyzję organu I instancji. Mając na uwadze powyższe opinie i warunki uznać należy, że istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest więc wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Dodać należy, że w załączniku nr 1 do decyzji pkt 11.4 lit. f ustalony został wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia - zgodnie z art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust. 3 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz przy uwzględnieniu wytycznych ujętych w uchwale Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29.08.2012 r. Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa. Nie budzi również wątpliwości, że teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne z uwagi na treść art. 10 a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zaś decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W kwestii oceny wystarczalności uzbrojenia terenu inwestycji w zakresie dróg i infrastruktury drogowej Kolegium dokonało uzupełnienia materiału dowodowego zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W związku z wezwaniem przez Kolegium pismem z dnia 23 czerwca 2022 r. - Zarząd Dróg Miasta Krakowa pismem z dnia 6 lipca 2022 r. znak RW.46.8.6.2019 wyjaśnił, że analiza i ocena wniosku o ustalenie warunków dla przedmiotowej inwestycji w aspekcie bezpieczeństwa ruchu, możliwości włączenia do ruchu drogowego dodatkowych potoków ruchu pojazdów generowanych przez planowaną inwestycję oraz ich wpływu na przyległy układ drogowy tj. ulicy [...], Zawiłej oraz skrzyżowania tych ulic była już przeprowadzona na etapie wydawania opinii do wniosku. Pierwotna opinia negatywna była zweryfikowana po uzupełnieniu przez Inwestora wniosku o strukturę i wielkość generowanego ruchu oraz złożone wyjaśnienia. Przy ponownym opiniowaniu wniosku był brany pod uwagę również fakt, że inwestycja obejmuje rozbudowę i nadbudowę budynków biurowo-magazynowych istniejących w terenie, które są obsługiwane z ulicy [...] poprzez istniejący w terenie zjazd. Powyższy dojazd funkcjonuje w terenie, od wielu lat i obsługuje między innymi punkt sprzedaży i serwisu ekspresów do kawy (przy ul. [...]). Analizie podlegała struktura ruchu wskazana przez inwestora jako 37 pojazdów. Taka liczba pojazdów nie wpłynie znacząco na strukturę ruchu generowanego przez obiekt na przyległy układ drogowy. Ulica [...] stanowi drogę publiczną klasy dojazdowej a więc drogę najniższej kategorii wśród kategorii dróg określonych art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Z punktu widzenia Zarządcy drogi dojazd z drogi najniższej kategorii jest określony prawidłowo. Należy również zwrócić uwagę, że na ulicy [...] oraz [...] obowiązuje ograniczenie prędkości do 40 km/h. Niska dopuszczalna prędkość nominalna ma realne przełożenie na bezpieczeństwo w ruchu drogowym jak również na liczbę wypadków. Dojazd do w/w inwestycji przez pojazdy o tonażu wyższym niż 3,5 t jest możliwy wyłącznie od ulicy [...]. Mając powyższe na uwadze, pojazdy ciężarowe i ciągniki siodłowe z naczepami, których w podanej strukturze ruchu jest najmniej (po 5 sztuk/ miesiąc) czyli łącznie 10 szt. Mają możliwość dojazdu do w/w inwestycji wyłącznie od ulicy [...] przez ulicę S. oraz istniejący zjazd. Pojazdy osobowe i dostawcze do 3,5 tony mają możliwość wyboru kierunku jazdy w stronę ulicy [...] lub [...]. W związku z tym Zarząd Dróg Miasta Krakowa Należ stwierdził jednoznacznie, że ruch z przedmiotowej inwestycji będzie rozkładał się przynajmniej na 2 skrzyżowania [...]. Nie można wykluczyć wzrostu natężenia ruchu w przyległym układzie drogowym, ponieważ natężenie ruchu wzrasta z roku na rok. Niemniej jednak wzrost ten nie powinien spowodować pogorszenia warunków ruchu na tyle aby bezpieczeństwo w ruchu drogowym było zagrożone. Ponadto Zarząd Dróg Miasta Krakowa prowadzi stały monitoring dróg i w razie konieczności, rozbudowy układu drogowego w rejonie ulic S., Z. może wnioskować o ujęcie takiego zadania w budżecie Miasta Krakowa.

Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła PHU [...] Sp.j. w likwidacji z siedzibą w K. zarzucając naruszenie:

1/ art. 153 P.p.s.a. poprzez brak wykonania przez Samorządowego Kolegium Odwoławcze wskazań sądu co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2022 (sygn. akt II SA/Kr 83/22) i nie uwzględnienia oceny prawnej Sądu wyrażonej w tym wyroku, w szczególności:

a) poprzez brak zweryfikowania (brak poddania ocenie) oświadczenia inwestora z dnia 21.09.2021r. o strukturze ruchu generowanego przez planowaną inwestycję,

b) poprzez ponowne oparcie rozstrzygnięcia na niezweryfikowanym oświadczeniu inwestora,

c) poprzez nie poddanie stosownej ocenie stanowiska Zarządu Dróg Miasta Krakowa wraz z oświadczeniem inwestora o strukturze ruchu w związku z planowaną inwestycją stosownej ocenie zgodnie z art. 77§ 1 i art. 80 k.p.a,

d) poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wadliwych wyjaśnieniach (opinii) Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 06.07.2022,

e) poprzez brak pozyskania od inwestora niewadliwego oświadczenia, które mogłoby się stać podstawą dalszych ustaleń,

f) poprzez zaniechanie przez Kolegium wyjaśnienia w sposób jednoznaczny i wiarygodny struktury ruchu generowanego przez planowaną inwestycję,

g) poprzez brak ustalenia wielkości wzrostu ruchu pojazdów w związku z planowaną inwestycją oraz brak ustalenia skutków tego wzrostu dla bezpieczeństwa ruchu,

h) poprzez zaniechanie samodzielnych ustaleń i dokonania wnikliwej i obiektywnej oceny kwestii bezpieczeństwa w zakresie korzystania z drogi publicznej z uwagi na wnioskowaną zmianę zagospodarowania terenu (zaniechanie ustalenia, czy zrealizowanie objętej wnioskiem inwestycji nie spowoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu);

i) poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie; nieuzupełnienie materiału dowodowego mimo wskazań sądu, w szczególności brak pozyskania niewadliwej opinii zarządcy drogi odnośnie do zagadnienia bezpieczeństwa w zakresie korzystania z drogi publicznej, z uwagi na wnioskowaną zmianę zagospodarowania terenu, poprzez brak pozyskania wyjaśnień inwestora, które miałyby charakter jasny i pewny oraz odnosiłyby się do zarazem do zmiany parametrów budynku obejmowanego decyzją o warunkach zabudowy,

j) poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego,

k) poprzez brak rozpatrzenia zarzutów podniesionych przez skarżącą w poprzedniej skardze, w szczególności dotyczących blokowania przejezdności ul. [...],

l) poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu stosownych rozważań w miarodajnych dla sprawy kwestiach,

2/ art. 7, 11, 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 KPA, poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności:

a) poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie,

b) poprzez brak ustalenia czy jest możliwe zapewnienie prawidłowej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji przez ul. ul. [...],

c) poprzez brak dokonania ustaleń wskazanych przez Sąd (brak ustalenia struktury ruchu generowanego przez planowaną inwestycję, jaka będzie wielkość wzrostu ruchu w związku z planowaną inwestycją oraz jakie będą skutki tego wzrostu dla bezpieczeństwa ruchu, czy jest możliwość zapewnienia prawidłowej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji przez ul. [...], etc.)

d) poprzez niewyjaśnienie kwestii, czy istniejący zjazd pozwala na wjazd i wyjazd z terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy bez łamania przepisów ruchu drogowego,

e) poprzez brak odniesienia się do zarzutów negatywnej z dnia ZIKiT z dnia 24.03.2017 IW.460.1.221.2017.

f) poprzez pominięcie dowodu z opinii ZIKiT z dnia 24.03.2017r. zawierającej szczegółowe uzasadnienie i konkretne informacje na temat zagrożenia dla ruchu drogowego związanego z planowaną inwestycją, a oparcie się na niezweryfikowanej opinii ZDMK z dnia 06.07.2022r mimo jej oczywistej wadliwości,

g) poprzez wadliwe ustalenia faktyczne, polegające na przyjęciu, iż planowane zamierzenie posiada należyte uzbrojenie w zakresie infrastruktury drogowej,

3/ art. 11 i art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 KPA poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji, w szczególności poprzez brak wskazania na jakiej podstawie organ dokonał ustaleń faktycznych, poprzez sprzeczność ustaleń z zebranym materiałem dowodowym, poprzez brak wskazania dlaczego organ II odmówił wiarygodności lub mocy dowodowej negatywnej opinii ZIKIT z dnia 24.03.2017 IW.460.1.221.2017 oraz poprzez brak uwzględnienia wytycznych i oceny prawnej WSA zawartej w wyroku z dnia 22.03.2022, w tym poprzez brak rozpatrzenia zarzutów podniesionych przez skarżącą w poprzedniej skardze, w szczególności dotyczących blokowania przejezdności ul. [...] oraz poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu stosownych rozważań w miarodajnych dla sprawy kwestiach, brak jednoznacznego wskazania na jakim oświadczeniu inwestora oparły się organy (SKO i ZDMK)

4/ art. 61 ust. 1 pkt 3) Ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 9 listopada 2018r. mimo iż zamierzenie budowlane nie posiada wystarczającego istniejącego lub planowanego uzbrojenia terenu w zakresie infrastruktury drogowej,

5/ art. 61 ust. 1 pkt 2) u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 9 listopada 2018r., mimo iż planowane zamierzenie budowlane w rzeczywistości nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej;

6/ art. art. 136 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia w niezbędnym zakresie dodatkowego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenie tego postępowania organowi I instancji;

7/ art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez brak poddania stosownej ocenie stanowiska Zarządu Dróg Miasta Krakowa wraz z oświadczeniem inwestora o strukturze ruchu w związku z planowaną inwestycją, poprzez nie rozpatrzenie całości materiału dowodowego, w tym pominięcie istnienia negatywnej opinii.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji, ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie i nadbudowie istniejących budynków biurowo magazynowych. Wydane w sprawie decyzje organu II instancji były przedmiotem kontroli tut. Sądu, który decyzje te trzykrotnie uchylał uznając, że organ nie wyjaśnił czy przedmiotowa inwestycja nie wpłynie na bezpieczeństwo ruchu ulicznego ul. [...], z której to ulicy jest zjazd na działki objęte zamierzeniem inwestycyjnym. W ocenie sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, organ w pełni zastosował się do zaleceń sądu oraz przeprowadził prawidłową kontrolę zebranego w sprawie materiału dowodowego wydając decyzję reformacyjną w zakresie sposobu odprowadzenia wód opadowych.

Zgodnie z dyspozycją art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej ustawa) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Przepis art. 61 ust. 1 mówi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalając na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodną uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o które mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Jak wynika z wyżej przytoczonych przepisów, każda zmiana zagospodarowania terenu lub zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego czy jego części, wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja ustalająca te warunku jest wydawana przez organ administracji na zasadzie związania administracyjnego – po ustaleniu, że zamierzenie inwestycyjne lub projektowany sposób użytkowania obiektu spełnia warunki określone w art. 61 ustawy, organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy poprzedzać musi postępowanie wykazujące, iż wnioskowane zamierzenie spełnia warunek tzw. dobrego sąsiedztwa, to znaczy, że będzie nawiązywało do funkcji, jaka na danym obszarze występie tj. funkcji zabudowy mieszkaniowej, usługowej przemysłowej itp., oraz parametrów cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Organ ustala też czy działka obejmująca zamierzenie inwestycyjne ma dostęp do drogi publiczne, oraz czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego oraz czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne a także czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zaznaczyć przy tym należy, iż zgodność decyzji ustalającej warunki zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów szeroko rozumianego Prawa budowlanego, gdyż organ administracji wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyroki NSA: z 5 kwietnia 2016 r., II OSK 2151/12; z 7 lutego 2014 r. II OSK 2151/12 z 7 sierpnia 1998 r., IV SA 1584/96, ONSA 2000, Nr 1, poz. 15; z 19 stycznia 2007 r., II OSK 200/06, z 15 marca 2010 r., II OSK 1512/08; z 18 stycznia 2012 r. II OSK 2065/10, z 8 listopada 2013 r., II OSK 1302/12). Jak zasadnie podkreśla Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 16 stycznia 2020 r. II SA/Kr 1177/19 przepisy odrębne, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. stanowią wszelkie normy prawa powszechnie obowiązującego, które dotyczą planowanego zamierzenia ze względu na jego cechy lub lokalizację. Pojęcie to obejmuje w szczególności przepisy dotyczące zabytków, przyrody, środowiska, wód, dróg etc.

Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 powołanej ustawy - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Dz. U. z dnia 19 września 2003 r. Nr 164, poz. 1588 (dalej; rozporządzenie) określone zostały zasady ustalania parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu w oparciu o tzw. analizę urbanistyczno- architektoniczną. Przepis § 3 rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust 2). Analizę urbanistyczno–architektoniczną sporządza uprawniony architekt lub urbanista. Stanowi ona podstawę ustaleń dokonywanych przez organ a wyniki analizy stanowią część merytoryczną decyzji - jeden z jej załączników. Organ ma obowiązek przeprowadzenia kontroli sporządzonej w sprawie analizy, stanowi ona bowiem merytoryczną część ustaleń organu przeniesionych wprost do wydawanej przez siebie decyzji.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji,. sąd nie dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością jej eliminacji z obrotu prawnego. Jak mowa wyżej, decyzje organu odwoławczego w zakresie w jakim utrzymywały w mocy decyzję organu I instancji były przedmiotem kontroli tut. sądu w sprawach II SA/Kr 1068/19, II SA/Kr 1307/20, oraz II SA/Kr 83/22 i po eliminacji zastrzeżeń, co do niektórych parametrów nowej zabudowy jakie sąd wyraził w sprawie II SA/Kr 1068/19, ponownie oceniając wydane kolejno decyzje, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawach II SA/Kr 1307/20, oraz II SA/Kr 83/22 zastrzeżeń - tak wykazania przez zamierzenie inwestycyjne zachowania zasady dobrego sąsiedztwa jak i ustalonych parametrów zabudowy - nie wyraził, mimo przeprowadzonej kontroli także w tym zakresie. Tym niemniej wskazać należy, iż organ wykazał, że w obszarze analizy występują działki dostępne do tej samej drogi publicznej co przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne, które zapewnią tej inwestycji kontynuację funkcji i cech nowej zabudowy. Teren ma dostęp do drogi publicznej a istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Organ przeprowadził też prawidłową kontrolę parametrów nowej zabudowy. Odstępstwa od ustalania wartości współczynników tych parametrów jako wartości średniej z obszaru analizy, uzasadnione były wynikami analizy, które to wyniki były poddane szczegółowej kontroli organu II instancji.

Co do kwestii bezpieczeństwo ruchu ulicznego ul. [...], z której to ulicy jest zjazd na działki objęte zamierzeniem inwestycyjnym, to w ocenie sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę jest wątpliwym czy w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy istnieje podstawa prawna, by kwestie te badać, czy to w aspekcie, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, czy też w aspekcie dostępności terenu inwestycji do drogi publicznej. W orzecznictwie ta ostatnia kwestia jest przedmiotem rozbieżności głównie w tym zakresie, czy dostęp do drogi publicznej z terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym na etapie ustalania warunków zabudowy ma być jedynie faktyczny, czy także prawnie zagwarantowany. Kwestie bezpieczeństwa związanego z tym dostępem w ocenie sądu nie wynika z brzmienia tego art. 61 ust 1 pkt 2 ustawy. Z kolei istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu odnosi się do kwestii związanej z dostępnością terenu inwestycji do mediów – uzbrojenia tego terenu i to uzbrojenia które nie musi istnieć ale może być dopiero projektowane.

Tym niemniej sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę, będąc związany wcześniejszymi wyrokami, poddał analizie zaskarżoną decyzję także w tym aspekcie. Zgodnie ze wskazaniami wyrażonymi w ostatnim zapadłym w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 marca 2022 r. II SA/Kr 83/22 "organ miał w sposób jednoznaczny i wiarygodny wyjaśnić kwestię "struktury ruchu" w celu ustalenia, czy zrealizowanie objętej wnioskiem inwestycji nie spowoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu w zakresie korzystania z drogi publicznej. W tym celu organy zostały zobowiązane po pierwsze do uzyskania od inwestora oświadczenia o dokładnym natężeniu ruchu w związku z planowaną inwestycją, po drugie - do oceny wiarygodności tego oświadczenia, a po trzecie – do uzyskania od Zarządu Dróg Miasta Krakowa odpowiedniej opinii dotyczącej obsługi komunikacyjnej przedsięwzięcia w aspekcie generowanego ruchu. Analiza uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy wykonał wyłącznie pierwszy punkt powyższych wskazań, uzyskując od inwestora oświadczenie z dnia 21 września 2021 r."

Zalecenia wyrażone w tym wyroku w stosunku do dalszego postępowania jakie ma przeprowadzić organ to "Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni zatem ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania zawarte zarówno w niniejszym orzeczeniu, jak i w poprzednich prawomocnych wyrokach tutejszego Sądu. W tym celu organ uzyska stanowisko Zarządu Dróg Miasta Krakowa, które zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. podda stosownej ocenie wraz z oświadczeniem inwestora o strukturze ruchu w związku z planowaną inwestycją".

Ponownie rozpoznając sprawę organ pozyskał pismo Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2022 r. w którym wyjaśniono między innymi, że "Nie można wykluczyć wzrostu natężenia ruchu w przyległym układzie drogowym, ponieważ natężenie ruchu wzrasta z roku na rok. Niemniej jednak wzrost ten nie powinien spowodować pogorszenia warunków ruchu na tyle aby bezpieczeństwo w ruchu drogowym było zagrożone".

Organ w zaskarżonej decyzji ocenił też wiarygodność tego dokumentu podzielaną zresztą przez sąd. W tym stanie rzeczy uznać należy, że organ do wkradań sądu co do dalszego przebiegu postępowania się zastosował a wydana decyzja jest w pełni legalna.

W tym stanie rzeczy sąd na zasadzie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.