Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 265/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 46 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 maja 2009r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżona decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz skarżącej K. P. [...] zł. ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sadowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), umorzył z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej na projektowanej wieży [...] S.A. zlokalizowanej przy ul. [...] we W., na działce oznaczonej geodezyjnie nr 204/6 KM 1013. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 lipca 2008 r. (sygn. akt. II SA/Bd 196/08, na mocy którego uchylono dotychczasową decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiotowej sprawie. Orzekając ponownie organ I instancji podniósł, iż nie wszystkie instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300000 MHz są zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ zaliczenie stacji bazowej do takich przedsięwzięć jest zależne od odległości miejsc dostępnych dla ludności od anten stacji bazowej i równoważnych mocy promieniowanych izotropowe przez te anteny. Zwrócono uwagę, że planowana inwestycja polega na zamontowaniu trzech anten sektorowych, które zostaną umieszczone na 42 metrowej wieży kratowej firmy [...] SA., a szafy sterujące umieszczone zostaną w kontenerze teletechnicznym u podstawy wieży, przy czym stacja bazowa pracować będzie w systemach GMS (900 MHz), DCS (1800MHz), UMTS (2100MHz). Ponadto organ wskazał, że w przypadku przedmiotowej inwestycji równoważna moc promieniowanych izotropowo, pochodząca od projektowanych trzech anten sektorowych typu Kathrein 742 265 wynosi więcej niż 2000 W (jednak mniej niż 5000W), natomiast miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej niż 150 m., a wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten nie ma miejsc dostępnych dla ludności. W ocenie organu, postępowanie prowadzone w sprawie stało się bezprzedmiotowe w związku z wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2007 r., Nr 158, poz. 1105), bowiem organ ustalił, że wnioskowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z czym nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i nie jest konieczne uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. P., zarzucając jej wydanie z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności: art. 7, 77, 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych oraz art. 104 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i art. 105 K.p.a. § 1 poprzez jego wadliwe zastosowanie. Zdaniem odwołującej doszło również do naruszenia przepisów ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25 , poz. 150 ze zm.), w szczególności: art. 11, art. 46 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 8 pkt 1, art. 46a ust. 4 pkt 1 oraz 4 w zw. z art. 49 ust. 3 oraz art. 51 ust. 8 pkt 2, art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 8 pkt 1 i 2, oraz art. 51 ust. 7 w zw. z art. 135. Odwołująca zarzuciła także naruszenie § 2 ust. 2, § 3, § 4 i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz uchybienie art. 153 w zw. z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zdaniem odwołującej się, organ nie ustalił czy w sprawie ma zastosowanie art. 135 ustawy - Prawo ochrony środowiska, dotyczący obszaru ograniczonego użytkowania. który w jej ocenie, w niniejszej sprawie musi być utworzony albowiem inwestycja powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, a organ, rozpatrując kwalifikowanie przedsięwzięcia, nie dokonał również ustaleń w zakresie uwarunkowań zawartych w § 5 cyt. rozporządzenia, czym rażąco naruszył prawo. Ponadto odwołująca się zarzuciła, że organ l instancji całkowicie zignorował prawomocne orzeczenie WSA w Bydgoszczy z dnia 1 lipca 2008 r. (sygn. akt II SA/Bd 196/08). Podniesiono także wadliwość uzasadnienia w ważnej kwestii formalno - prawnej mającej istotne znaczenie w sprawie, a mianowicie niedostosowania wniosku do nowelizacji ustawy - Prawo ochrony środowiska, ponieważ organy obu instancji nie zażądały uzupełnienia wniosku, a zarówno raport jak i "kwalifikacja przedsięwzięcia" nie określały zakresu inwestycji. Odwołująca się podniosła dalej, że w zaskarżonej decyzji nie wskazano także, z czego wynika, iż miejsca dostępne dla ludności muszą przeciąć główną wiązkę promieniowania, a organ oraz inwestor podaje odległości osi do miejsc dostępnych dla ludności w sytuacji, kiedy nie zostało to ujęte w przepisach prawa. Nadto, w ocenie odwołującej się, zaskarżona decyzja jest lakoniczna, cytuje opinię sporządzoną na zlecenie inwestora, bez konkretnego odniesienia się do wniosków jakich dokonał autor ją sporządzający.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego wniosek w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, wbrew zarzutom odwołania, był uzupełniany przez inwestora i akta sprawy zawierają stosowną mapę określającą zasięg występowania promieniowania, a także rysunki z rzutami pionowymi planowanej stacji bazowej oraz mapę ewidencyjną z określonym zakresem oddziaływania przedsięwzięcia. Ponadto organ zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie należało rozważyć czy inwestycja w przedstawionym kształcie mieści się wśród rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., zważywszy, że z dniem 31 sierpnia 2008 r., a zatem w toku postępowania, rozporządzenie to zostało znowelizowane rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. (Dz. U. Nr 158, poz. 1105). W ocenie organu, rozpoznając wniosek, istniał obowiązek wydania decyzji w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie orzekania, co wynika - podobnie jak przy nowelizacji ustawy - z zasady stanowiącej, iż jeśli w okresie między złożeniem wniosku wszczynającym postępowanie, a wydaniem decyzji przez organ zaczyna obowiązywać nowy akt prawny, regulujący zagadnienia związane z rozpoznawaną przez organ sprawą, to organ ten ma obowiązek stosować ten nowy akt prawny, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. W odróżnieniu od zmiany ustawy - Prawo ochrony środowiska, rozporządzenie nowelizujące nie zawiera przepisów przejściowych, co jednoznacznie wskazuje, zdaniem organu, iż jego zapisy mają zastosowanie także do postępowań wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną. Z tych też względów przyjęto, że organ l instancji zasadnie przyjął, iż zastosować należało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji, a więc nadanym mu rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r., wyjaśniając dodatkowo, że po tej zmianie koniecznym stało się rozróżnienie ilości anten oraz zbadanie dla każdej z nich mocy promieniowania, ustalenie środka elektrycznego tej anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania oraz ustalenie, czy w odległości określonej rozporządzeniem od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające pozwoliło organowi odwoławczemu uznać, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, ponieważ nie mieści się w żadnym z rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w brzmieniu nadanym mu rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r., a nadto nie oddziałuje na obszar NATURA 2000. W tych okolicznościach orzeczono, że stosownie do art. 46 ust 1 a contario ustawy – Prawo ochrony środowiska, nie było podstaw prawnych do prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a zatem zasadnie postępowanie umorzono, jako bezprzedmiotowe.

W skardze K. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wyrażone zostało niezadowolenie z treści zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia i podniesiony został zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności: art. 7, 77, 80, 84, 107 § 3 - poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz naruszenie art. 11, art. 46 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 8 pkt 1, art. 46a ust. 4 pkt 1 oraz 4 w zw. z art. 49 ust. 3 oraz art. 51 ust. 8 pkt 1 i 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Skarżąca zarzuciła także naruszenie § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 w zw. z § 5, § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 5 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżąca podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu, podnosząc dodatkowo, że wydana decyzja w bardzo lakoniczny sposób odnosi się do ustawy - Prawo ochrony środowiska, rozporządzenia jak i do odwołania. Wyjaśnienia zawarte w niej są cząstkowe, niespójne i całkowicie niezrozumiałe. Zdaniem skarżącej, organ w wydanej decyzji nie wyjaśnił ani sposobu wyznaczania odległości, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, ani użytych tam pojęć "miejsc dostępnych dla ludności", "środka elektrycznego", czy "wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny". Dodatkowo nie wyjaśnił czy wokół terenu inwestycji występują jakieś miejsca dostępne dla ludności i w jakich faktycznie odległościach, a ponadto nie dokonano obliczeń dla maksymalnej mocy anten, która w przypadku najwyższej mocy znamionowej osiąganej dla danej anteny wynosi 20 000 Wat dla 900 MHz oraz 10 000 dla 1710-2180 MHz przy 20 krotnym wzmocnieniu. Zdaniem strony skarżącej, w niniejszej sprawie obowiązek obligatoryjnego sporządzenia raportu wynika z konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, który musi być utworzony, ponieważ inwestycja powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, co potwierdza wyrok NSA z dnia 28 listopada 2008 r. (sygn. akt II OSK. 1493/07). W ocenie skarżącej, obowiązkiem organu było wskazanie, w jaki sposób organ zamierza zabezpieczyć teren w promieniu 150 metrów od anteny tak, aby w przestrzeni oddziaływania wiązki promieniowania nie znalazły się osoby postronne, zwierzęta, rośliny, budynki oraz wszelkie inne inwestycje.

W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W postępowaniu sądowym udział zgłosiło Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w Rz. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wskazano na treść niektórych wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych wydanych w sprawach ogólnie mówiąc, telefonii komórkowej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami organ ma wskazać jednoznacznie, jaka jest odległość miejsc dostępnych dla ludności od anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania (w przestrzeni jej oddziaływania). Odległość od środka elektrycznego anteny do miejsca dostępnego dla ludności ma być odcinkiem jednej prostej, w którym punkt a – to środek elektryczny anteny, punkt b – to miejsce dostępne dla ludności. Jednakże organ w swoich ustaleniach powołuje się na ustalenia odległości miejsc dostępnych dla ludności w stosunku do osi głównej, czyli dokonuje analizy stanu nieprzewidzianego w ustawie. Zdaniem Stowarzyszenia przyjęcie przez organ administracyjny, że żądanie strony nie zasługuje na uwzględnienie, nie czyni postępowania bezprzedmiotowym. Podniesiono, że decyzja w dniu jej wydania była niewykonalna a nadto obowiązywała już ustawa z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ miał obowiązek stosowania nowej ustawy. Organ nie dokonał oceny kwalifikacji inwestycji pod kątem wytycznych zawartych w przepisie § 5 rozporządzenia. Należało także stworzyć obszar ograniczonego oddziaływania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić ze względu na niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Postępowanie administracyjne w powyższej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku "[...]" w B. z dnia 4 lipca 2006 r.

Z dniem 31 sierpnia 2007 r. weszło w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105).

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. (a) ww. rozporządzenia przedsięwzięciami wymagającymi sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko są m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne z wyłączeniem radiolinii, emitujące pole elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W sprawie oceniono, że wzdłuż wiązki promieniowania dla anteny o mocy więcej niż 2000 W i nie niższej niż 5000 W (150 m) nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Tym samym przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W związku ze zmianą przepisów wnioskodawca [...] B. wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 2 K.p.a. Prezydent Miasta [...] umarzając postępowanie, powołał się na art. 105 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi o umorzeniu postępowania "gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe".

"Postępowanie może być bezprzedmiotowe z przyczyn prawnych – gdy okaże się, że nie ma normy prawnej udzielającej organowi administracji publicznej kompetencji do wydania decyzji administracyjnej, lub z przyczyn faktycznych – gdy okaże się, że nie ma okoliczności faktycznych uzasadniających według hipotezy normy prawnej kompetencję organu administracji publicznej do wydania decyzji administracyjnej" (wyrok NSA z 12 lutego 2008 r. sygn. II OSK 2042/06, Lex nr 394025).

Przedmiotem postępowania w rozpatrywanej sprawie jest ocena konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Znaczenia mają zatem ustalenia faktyczne, które wskazują na konieczność sporządzenia tego raportu lub nie. Ocena zatem okoliczności faktycznych nie jest bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy. Jeżeli stwierdzi się, że istnieje przedmiot postępowania (konieczność sporządzenia raportu) to umorzenie postępowania tylko na tej zasadzie, ze wniosek został wycofany, nie wydaje się możliwe.

Sąd podziela sporządzone z dużym nakładem pracy rozważania Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] na temat stanu prawnego tej sprawy. Warunkiem zastosowania normy prawnej jest jednak dokładne ustalenie stanu faktycznego.

Jak trafnie zauważono w decyzjach organu I i II instancji, zaliczenie stacji bazowej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jest zależne od odległości miejsc dostępnych dla ludności od anten stacji bazowej i równoważnych mocy promieniowanych izotropowo przez te anteny. Stwierdzono, że wzdłuż głównej wiązki promieniowania anten nie ma miejsc dostępnych dla ludności.

Zasadnicze wątpliwości Sądu budzi okoliczność, na podstawie jakich faktów stwierdzono, że we wskazanych odległościach nie ma miejsc dostępowych dla ludności. Należy uznać, że w tym zakresie praktycznie nie ma żadnych ustaleń dowodowych w sprawie. Znajdują się natomiast dowody przeciwne na tą okoliczność.

Z pisma H. K. (k. 115) wynika, że planowana inwestycja znajduje się w miejscu bezpośredniego dostępu dla ludności. Odległość najbliższych zabudowań do wieży to niecałe 10 metrów. W miejscu tym znajdują się także punkty usługowe dla ludności (serwis opon, auto-komis, firma transportowa) zatrudniające pracowników. Twierdzenia te nie zostały w żaden sposób zweryfikowane, a jest to zasadnicza sprawa dla oceny konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko.

Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć ... (Dz. U. Nr 257, poz. 2573) mówią o miejscach dostępnych dla ludności znajdujących się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (§ 3 ust. 1 pkt 8e).

Identyfikacji wymagają użyte w tym rozporządzeniu terminy. Z dostępnych wyjaśnień (zawartych także w aktach sprawy) wynika, że przez oś wiązki głównej promieniowania anteny należy rozumieć linię poprowadzoną wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny. Odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny oznacza odcinek prostej, który wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając azymut i pochylenie tej osi. Określenie odległości dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji. Jak to już zaznaczono w poprzednim wyroku tut. Sądu, antena izotropowa to antena, która promieniuje jednakowo we wszystkich kierunkach. Za istotne należy uznać określenie przestrzeni oddziaływania wiązki promieniowania.

Dla oceny konieczności sporządzenia raportu nie może być w pełni miarodajny pierwotny raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisku załączony do wniosku. Mowa jest bowiem w nim (i na mapie) o obszarach granicznych gęstości mocy. Jednakże cytowane rozporządzenie nie mówi o obszarach granicznych gęstości mocy, a o odległościach dostępowych dla ludności i wskazuje metodykę wyznaczania tych odległości.

Za trafny należy zatem uznać zarzut nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. W trakcie dalszego postępowania należy skorzystać np. z osoby posiadającej wiedzę specjalistyczną, ponownie wyznaczyć obszar oddziaływania i skonfrontować to z sytuacją w terenie i tym samym ocenić, czy w obszarze oddziaływania obiektu znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W dotychczasowym postępowaniu bezkrytycznie przyjmowano (nie wiadomo w oparciu o jakie fakty), że nie są to miejsca dostępne dla ludności. Pozwoli to na ocenę, czy jest przedmiot postępowania czy też nie.

Ustosunkowanie się do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego należy uznać w takiej sytuacji za przedwczesne. Sąd nie podziela natomiast tych argumentów skargi, które mówią o konieczności stworzenia strefy ograniczonego zaufania. Ustalenie strefy ograniczonego użytkowania następuje w innym trybie i przez określony podmiot (art. 135 ust. 2 Prawa ochrony środowiska).

Reasumując, naruszono zatem przepis art. 7 i 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a. albowiem nie wskazano na podstawie jakich faktów oceniono, że w obszarze oddziaływania obiektu nie ma miejsc dostępowych dla ludności. Zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Poza gołosłownym stwierdzeniem i przy istnieniu dowodów przeciwnych nie wskazano żadnych dowodów pokazujących, że w ustalonym obszarze oddziaływania obiektu nie ma miejsc dostępowych dla ludności. Jak to już wskazano wyżej należy taki obszar wyznaczyć, przy czym, jak wynika z wyjaśnień przedstawiciela Stowarzyszenia, przy znanej wysokości masztu i odległości miejsc dostępowych dla ludności obszar taki można wyznaczyć przy zastosowaniu twierdzenia Pitagorasa. Leży to w granicach możliwości Samorządowe Kolegium Odwoławczego i aby nie przedłużać postępowania uchylono tylko decyzję organu II instancji.

Uzasadnia to, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) postanowienie jak w sentencji.