Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1121/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Przywrócenie terminu
Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 3 ust. 4 par. 8 ust. 1 ust. 2 ust. 3 par. 9 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 286 poz 2870
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie  gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich

SENTENCJA

Dnia 13 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011 roku sprawy ze skargi Z. F. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat E. S.-K. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. ul. [...] kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług według obowiązującej stawki przewidzianej dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu Z. F.


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia Z. F., utrzymał w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...], nr [...] o odmowie przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego.

Organ odwoławczy w trakcie przeprowadzonego postępowania ustalił, że decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. orzekł o przyznaniu Z. F. płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. W dniu 23 grudnia 2008 roku beneficjent złożył oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego wraz z dokumentami potwierdzającymi ich realizację.

Następnie Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. decyzją z dnia [...] wstrzymał płatności dla gospodarstwa skarżącego w roku 4. i 5. z uwagi na niezłożenie oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia w wymaganym prawem terminie dla tego typu czynności.

Z. F. wniósł od powyższej decyzji odwołanie podnosząc, że oświadczenie złożył z opóźnieniem z uwagi na trudną sytuację rodzinną, tj. konieczność zapewnienia stałej opieki rodzicom oraz bratu, a także ze względu na wątpliwości beneficjenta związane z zakupem zadeklarowanych narzędzi, dotyczących tego, czy owe narzędzia muszą być nowe, czy też dozwolony jest zakup narzędzi używanych.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na nierozpatrzenie przez organ pierwszej instancji wniosku Z. F. o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia o zrealizowaniu zadeklarowanego przedsięwzięcia.

Wspomnianym wcześniej postanowieniem z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. odmówił Z. F. przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia oświadczenia, bowiem w ocenie organu konieczność zapewnienia stałej opieki rodzicom oraz bratu, nie wykluczała możliwości nadania dokumentów na poczcie bądź przez pełnomocnika. Zdaniem organu skarżący nie dochował należytej staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Ponadto organ stwierdził, że skarżący prośbę o przywrócenie terminu również złożył z uchybieniem terminu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Z. F. ponownie wskazał, że oświadczenie złożył z opóźnieniem z uwagi na trudną sytuację rodzinną, tj. konieczność zapewnienia stałej opieki rodzicom oraz bratu, a także ze względu na wątpliwości beneficjenta związane z zakupem zadeklarowanych narzędzi, dotyczących tego, czy owe narzędzia muszą być nowe, czy też dozwolony jest zakup narzędzi używanych.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] roku nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Ł. działając na postawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 67, art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.Urz.(WE) z dnia 30 kwietnia 2004 roku, Nr L 153, str. 30-83, ze zm.) § 8 ust. 1 i 2, § 9 ust. 1 oraz § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 286, poz. 2870 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

Zdaniem organu drugiej instancji wypłata trzeciej raty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego miała miejsce w dniu 21 kwietnia 2008 roku. W tej sytuacji 6 - miesięczny termin na realizację przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku przez stronę upłynął w dniu 21 października 2008 roku, natomiast termin na złożenie spornego oświadczenia o zrealizowaniu zadeklarowanych we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego przedsięwzięć upłynął w dniu 28 października 2008 roku. Organ podkreślił, że skarżącemu nie można przywrócić terminu do złożenia oświadczenia, gdyż nie spełnił dwóch przesłanek koniecznych do uwzględnienia prośby o przywrócenie terminu. Zdaniem organu odwoławczego skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia oświadczenia, bowiem w ocenie organu konieczność zapewnienia stałej opieki rodzicom oraz bratu, nie wykluczała możliwości nadania dokumentów na poczcie bądź przez pełnomocnika, czy skorzystania z pomocy sąsiadów. Zatem skarżący nie dochował należytej staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.

Powyższe postanowienie Z. F. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podtrzymując stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zwartej w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, do kompetencji Sądu administracyjnego należy ocena, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Badając w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego postanowienia skargę należało oddalić, pomimo iż sąd nie podzielił argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ani poglądów prawnych tam zaprezentowanych.

Istotnym problemem, jaki wyłonił na tle rozpoznawanej sprawy, jest charakter terminu do złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego wskazanego w § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 286, poz. 2870 ze zm.).

Wyjaśnienie tej kwestii wiąże się z koniecznością dokonania wykładni przepisu § 8 w związku z § 9 wskazanego rozporządzania, który normuje przesłanki wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku jej wypłaty.

Stosownie do treści § 8 wspomnianego rozporządzenia - płatność dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku wypłaty tej płatności wypłaca się, jeżeli producent rolny:

1) zrealizował przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu oraz

2) złożył kierownikowi biura powiatowego Agencji, właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania producenta rolnego, oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego (ust. 1).

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, składa się na formularzu udostępnionym przez Agencję, w terminie 7 dni od dnia, w którym upłynął termin określony w ust. 1 pkt 1 (ust. 2).

Zgodnie natomiast z dyspozycją § 9 ust. 1 tegoż rozporządzenia płatność dla gospodarstwa niskotowarowego podlega wstrzymaniu w czwartym i piątym roku jej wypłaty, jeżeli producent rolny nie dotrzymał warunków określonych w § 8 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 2, który stanowi, że w przypadku, o którym mowa w ust. 1, płatność dla gospodarstwa niskotowarowego może być wypłacona, jeżeli realizacja przedsięwzięć określonych w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego była niemożliwa ze względu na zaistnienie chociażby jednej z następujących okoliczności:

1) długotrwała niezdolność do pracy producenta rolnego;

2) wystąpienie klęski żywiołowej;

3) zniszczenie budynków inwentarskich w gospodarstwie na skutek ognia lub innych zdarzeń losowych, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych;

4) wystąpienie choroby zakaźnej zwierząt w gospodarstwie niskotowarowym producenta rolnego.

Brzmienie § 9 ust. 1 rozporządzenia wskazuje wprost, z jakimi okolicznościami wiązać należy wstrzymanie wypłaty świadczeń na czwarty i piąty rok realizacji planu rozwoju gospodarstwa niskotowarowego i - co istotne - taką okolicznością z pewnością nie jest niezłożenie oświadczenia w terminie 7 dni, o którym mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia. Gdyby bowiem ustawodawca zamierzał rozciągnąć, określone w przepisie § 9 ust. 1 skutki polegające na wstrzymaniu płatności w czwartym i piątym roku obowiązywania planu, to zapis taki winien - według Sądu - zostać dokonany w treści rozważanego rozporządzenia w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości - expressis verbis, tak aby sankcji tej nie można było domniemywać. Skoro jednak zapisu takiego brak jest w treści rozporządzenia, to tym samym domniemanie jakichkolwiek sankcji za złożenie oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć po upływie terminu określonego w § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, jest nie do pogodzenia z chronionymi Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej zasadami demokratycznego państwa prawa.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, podzielany zresztą w pełni przez sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową skargę, że wstrzymanie płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku jej wypłaty, w myśl regulacji zawartej w § 9 ust. 1 rozporządzenia, jest rygorem dla producenta rolnego, który nie przestrzega zasad korzystania z pomocy finansowej na wspieranie gospodarstwa niskotowarowego. Ten rygor sprowadza się do pozbawienia producenta rolnego prawa do kontynuowania tej pomocy w czwartym i piątym roku.

Przesłanki zastosowania wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku jej wypłaty zostały wprowadzone do porządku prawnego przepisami o charakterze szczególnym, a zatem nie mogą być interpretowane przez organ ponad treść ściśle określoną w przepisie § 9 ust. 1 omawianego rozporządzenia (zob: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 listopada 2009 roku, w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 390/09, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi: z dnia 8 kwietnia 2010 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 890/09, z dnia 23 marca 2010 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 29/10, i z dnia 23 marca 2010 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 245/10).

Za przyjęciem takiej interpretacji przemawia również wykładnia celowościowa. Nie ulega bowiem najmniejszej wątpliwości, że celem ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, podobnie jak rozporządzenia wykonawczego do owej ustawy, stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest, jak sama nazwa zresztą wskazuje, wspieranie gospodarstw niskotowarowych, polegające na udzielaniu producentom rolnym pomocy finansowej w zamian za realizowanie przez nich takich przedsięwzięć, które spowodują, że ich gospodarstwa będą bardziej dochodowe, ekologiczne, bądź też umożliwią producentom osiąganie dochodów poza rolnictwem. Złożenie zatem przez producenta rolnego oświadczenia, że zaplanowane przedsięwzięcie zostało zrealizowane nie jest celem samym w sobie, a jedynie informacją dla organu, zaś dołączone do niego dokumenty, o których mowa w § 8 ust. 3, są dowodami, potwierdzającymi zrealizowanie przez producenta przedsięwzięcia. Jeśli z dokumentów tych wynika, że producent w terminie, o jakim mowa w § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, zrealizował przedsięwzięcie, to w ocenie sądu brak jest przesłanek do tego, aby producenta rolnego obarczać określonymi sankcjami, w szczególności wstrzymaniem płatności. Tożsame stanowisko w tej kwestii zaprezentował także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w Lublinie wyroku z dnia 27 listopada 2009 roku, w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 477/09.

Przedstawiona powyżej tezę potwierdza także unormowanie § 3 ust. 4 rozważanego rozporządzenia, który stanowi, że płatność jest udzielana producentowi, który zobowiąże się do realizacji przedsięwzięć mających na celu restrukturyzację gospodarstwa niskotowarowego oraz do nieprzenoszenia własności gospodarstwa niskotowarowego przez okres 5 lat od dnia przyznania płatności. Przepis § 3 nie uzależnia zatem prawa do płatności od zobowiązania się producenta rolnego do złożenia odpowiedniego oświadczenia.

Wyjaśnienia zatem wymaga, z jakiego rodzaju terminem mamy do czynienia w przypadku oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku oraz w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, przewidzianym w § 8 ust. 2 rozporządzenia. Nauce prawa administracyjnego znane są dwa rodzaje terminów, są to terminy materialne i terminy procesowe. Terminy materialne określają czas, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnego stosunku materialnego. Jego upływ skutkuje wygaśnięciem praw lub obowiązków o charakterze materialnym i co ważne - nie jest również możliwie jego przywrócenie. Natomiast terminy procesowe określają okres do dokonania konkretnej czynności procesowej przez podmioty postępowania, przy czym skutki niezachowania tego terminu mogą być różne, o czym niżej.

Wstrzymanie płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku jej wypłaty, o czym stanowi § 9 ust. 1 rozporządzenia, to bez wątpienia skutek w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego kształtującego prawa i obowiązki jednostki. Skutek ten następuje - zgodnie z brzmieniem § 9 ust. 1 - jeżeli producent rolny nie dotrzymał warunków określonych wyłącznie w § 8 ust. 1 tegoż rozporządzenia. Z tego punktu widzenia termin 6 miesięcy zastrzeżony na realizację przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, liczony od dnia wypłaty płatności w trzecim roku realizacji planu jest bez wątpienia terminem materialnoprawnym.

Jeżeli zatem wymóg zawarty w przepisie § 8 ust. 2 tegoż rozporządzenia, odnoszący się do siedmiodniowego terminu na złożenie oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego nie jest wymieniony w przepisie § 8 ust. 1 tegoż rozporządzenia, to tym samym jego niezachowanie nie pociąga za sobą skutków w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego, kształtującego prawa i obowiązki jednostki. Nie jest to termin materialnoprawny, lecz termin o charakterze procesowym.

Terminy procesowe nie mają jednolitego charakteru i można je podzielić z punktu widzenia skutków prawnych ich naruszenia na terminy zawite, których niezachowanie powoduje bezskuteczność czynności procesowej, dla której termin ów był zastrzeżony i terminy instrukcyjne, których niezachowanie nie pociąga za sobą takich skutków. Z jakiego rodzaju terminem procesowym mamy do czynienia w konkretnym wypadku można wskazać dopiero po analizie skutków jego naruszenia.

Analiza treści § 8 ust. 2 cytowanego rozporządzenia prowadzi do wniosku, iż prawodawca skutków uchybienia wskazanemu tam terminowi w ogóle nie określił, pomimo iż jest to termin zastrzeżony dla zachowania strony postępowania. Skutków tych nie można również wyprowadzić w oparciu o inne regulacje prawne z zakresu prawa administracyjnego, bowiem brak jest takich unormowań, z których w jednolity sposób dałoby się wywnioskować skutek w razie naruszenia terminu procesowego. Skutek w postaci bezskuteczności czynności procesowej zastrzegany w razie niezachowania terminu wynika za każdym razem z konkretnej normy prawnej, ustanawiającej termin dla dokonania określonej czynności procesowej. Zaś przepisy o charakterze ogólnym określają jedynie możliwości uwolnienia się od skutków prawnych przekroczenia tegoż terminu, pod warunkiem jednakże, że prawodawca przewidział negatywne konsekwencje uchybienia niezachowania terminu..

Skoro zatem brak jest podstaw prawnych dla przypisania jakichkolwiek skutków niezachowania siedmiodniowego terminu, określonego w przepisie § 8 ust. 2 analizowanego rozporządzenia, to tym samym należy uznać, iż wolą ustawodawcy było przypisanie temu terminowi wyłącznie charakteru instrukcyjnego. Okoliczność, iż terminy o charakterze instrukcyjnym, a więc takie, których niezachowanie nie pociąga za sobą ujemnych skutków procesowych, zastrzegane były dotychczas najczęściej dla niektórych czynności organów administracji, nie może być samoistną podstawą do uznania, iż taki termin nie został przewidziany dla strony w przepisie § 8 ust. 2 rozważanego rozporządzenia. Wobec tego w sytuacji, gdy beneficjent złożył oświadczenie, ale z opóźnieniem, to organ administracji winien przede wszystkim zbadać, czy zobowiązanie w trzecim roku zostało wykonane w terminie, o jakim stanowi § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, oraz ustalić, czy beneficjent złożył wraz z oświadczeniem dokumenty, o których mowa w § 8 ust. 3 tegoż rozporządzenia, a w razie braków w tym zakresie - wezwać stronę do ich uzupełnienia i dopiero wówczas rozstrzygnąć bądź o wypłacie kolejnej transzy pomocy, bądź o jej wstrzymaniu.

Dodać w tym miejscu trzeba, że uznanie, iż termin przewidziany w § 8 ust. 2 rozporządzenia do złożenia spornego oświadczenia jest terminem procesowym o charakterze instrukcyjnym, którego uchybienie nie pociąga za sobą negatywnych skutków dla zainteresowanego, prowadzi do wniosku, że przywrócenie terminu instrukcyjnego jest bezprzedmiotowe. Instytucja przywrócenia terminu może mieć bowiem zastosowanie tylko w przypadku uchybienia terminu prawa procesowego zawitego, a więc takiego, którego uchybienie skutkuje negatywnymi konsekwencjami dla strony. Skoro zaś, brak jest podstaw do domniemywania ujemnych skutków niedochowania siedmiodniowego terminu do złożenia oświadczenia o realizacji przypadających w trzecim roku przedsięwzięć, brak również podstaw do uruchamiania procedury przywrócenia terminu, zwłaszcza, że jest ona procedura dość restrykcyjną, jej skuteczne zastosowanie wymaga spełnienia kilku przesłanek.

W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że organ ponownie winien przystąpić do rozważenia przyznania skarżącemu transzy za czwarty i piąty rok, o ile skarżący spełnił przesłanki określone w § 8 ust.1 rozporządzenia. Nietrafne było wywołanie przez organ złożenia wniosku o przywrócenie terminu, skoro skarżący uchybił terminowi do złożenia oświadczenia, ale termin ten nie jest obarczony ujemnymi dla beneficjenta konsekwencjami, co wywiedziono wyżej.

Natomiast pomimo powyższych rozważań sąd doszedł do wniosku, że zaskarżone postanowienie należy pozostawić w obrocie. W świetle obowiązujących przepisów prawa mimo, iż wniosek o przywrócenie terminu jest bezprzedmiotowy, nie jest możliwe wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania wywołanego rzeczonym wnioskiem, a to z tego względu, że stosownie do treści art. 126 k.p.a., nie ma zastosowania do postanowień przepis art. 105 § 1 k.p.a., który nakazuje umorzenie postępowania administracyjnego w razie bezprzedmiotowości.

Zatem samo rozstrzygnięcie organu o odmowie przywrócenia terminu nie jest wadliwe pomimo nietrafności przesłanek, jakimi kierował się organ i pomimo, iż skutki tego rozstrzygnięcia muszą być inne, niż zamierzał to organ. Pamiętając o wcześniejszych rozważaniach samo rozstrzygniecie nie zwalnia organów od konieczności rozpatrzenia wypłaty trzeciej i czwartej transzy płatności

Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielnej skarżącemu przez adwokata ustanowionego z urzędu orzeczono w oparciu art. 250 p.p.s.a., w związku z § 2 ust. 1 – 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

m.o.