Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 438/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 b, art. 152, art. 200, art.134 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia NSA Marek Gorski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi B. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia 8 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję [...] z dnia 31 lipca 2008 r. nr [...] , 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej B. T.kwotę 357 ( trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 31 lipca 2008 r. nr [...] Wójt Gminy, powołując się na art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz art. 104 k.p.a. orzekł o wymeldowaniu B. T. z miejsca pobytu stałego w miejscowości S., ul. [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że z wnioskiem o wymeldowanie B. T. wystąpił N. T. podając, że nie zamieszkuje ona w przedmiotowym lokalu od września 2007r., a do domu w S. przyjeżdża sporadycznie. B. T. w toku postępowania podała, że wynajmuje mieszkanie w G., gdzie obecnie przebywa, do czasu zakończenia sprawy o podział majątku, w skład którego wchodzi m.in. dom mieszkalny położony na [...] w S.. Stwierdziła, że nie wyprowadziła się z zamiarem stałego opuszczenia miejsca zamieszkania, a w domu pozostawiła rzeczy osobiste. Po zakończeniu postępowania o podział majątku , w zależności od tego, komu przypadnie dom, zadecyduje, gdzie będzie miejsce jej pobytu stałego. Organ ustalił, że B. T. przebywa w G. przy ul. [...], w związku z czym zachodziły przesłanki uzasadniające jej wymeldowanie z miejsca pobytu stałego.

Decyzją z dnia 8 września 2008 r. nr [...] Wojewoda, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych utrzymał w mocy powyższą decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie niniejszej zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na okoliczność stałego nie zamieszkiwania B. T. w miejscu pobytu stałego. Wynajmuje ona bowiem lokal w G., gdzie przebywa i zamieszkuje, co nie było przez nikogo kwestionowane. Zatem wniosek o przesłuchanie świadków w sprawie niniejszej wydaje się bez znaczenia , skoro wyjaśnienia samej B. T. w tej materii są wystarczająco jasne. Pobyt stały związany jest z przebywaniem pod danym adresem z zamiarem stałego pobytu, który oznacza , że w tym lokalu osoba posiada tzw. centrum życiowe, czyli miejsce koncentracji ogółu spraw życiowych. Meldunek służy jedynie potwierdzeniu faktu pobytu osoby w miejscu jej rzeczywistego przebywania, a w przypadku skarżącej trudno mówić o stałym pobycie w lokalu. Chęć powrotu do lokalu i zamieszkania w nim za jakiś czas nie może być podstawą wydania decyzji o odmowie wymeldowania, gdyż jest to zdarzenie przyszłe i niepewne, a decyzje wydaje się na podstawie stanu faktycznego obowiązującego w chwili orzekania.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła B. T., domagając się jej uchylenia. Zarzuciła ona zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 77 w zw. z art. 7 k.p.a., art. 136 k.p.a., art. 78, 80, art. 8- 10 k.p.a. , art. 107 § 3 k.p.a., art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez przyjęcie, że skarżąca opuściła lokal, w którym jest zameldowana, mimo że w nim zamieszkuje i lokal ten jest jej centrum życiowym. Skarżąca podała, że w przedmiotowym lokalu zamieszkuje od czwartku do niedzieli, a w okresie wakacyjnym i ferii niemal cały czas. W nim znajduje się jej centrum życiowe oraz większość jej rzeczy. Zarzuciła, że organ nie przeprowadził rzetelnego postępowania dowodowego ustalającego stan faktyczny sprawy. Oparł się jedynie na jednostronnych wyjaśnieniach N. T., który wraz z A. B. znęca się nad skarżącą psychicznie i fizycznie. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z akt Sądu Rejonowego w S.o sygn. I Ns 250/08 oraz II K 247/08, sprawy Ds. 2804/08 Posterunku Policji w S. na okoliczność przebywania skarżącej w przedmiotowym lokalu i utrudniania jej do tego lokalu dostępu, jak również dowodu z akt Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o sygn. III SA/GD 351/08.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. Sąd dopuścił dowód z akt o sygn. III SA/Gd 351/08 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku , oddalając wnioski skarżącej o przeprowadzenie dowodu z pozostałych akt.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).

Zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna, choć nie z powodów w niej wskazanych.

W sprawie niniejszej istotny był fakt, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 8 września 2008 r. i decyzji Wójta Gminy z dnia 31 lipca 2008 r. w przedmiocie wymeldowania B. T. z miejsca pobytu stałego zapadły inne decyzje w tym przedmiocie. Najpierw decyzją z dnia 6 maja 2008 r. nr [...] Wójt Gminy odmówił wymeldowania B. T. z miejsca pobytu stałego w miejscowości S., ul. [...]. Decyzja ta została uchylona decyzją Wojewody z dnia 11 czerwca 2008 r., nr [...]. Sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Na skutek wniesionej skargi na tę decyzję , prawomocnym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/Gd 351/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Wojewody z dnia 11 czerwca 2008 r. nr [...].

Przepis art. 145 § 1 pkt 1 b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję, jeśli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Natomiast art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które następnie zostało uchylone lub zmienione.

Decyzja Wójta Gminy z dnia 31 lipca 2008 r. jak i zaskarżona niniejszą skargą decyzja Wojewody z dnia 8 września 2008 r. zostały wydane w oparciu o inną decyzję - decyzję Wojewody z dnia 11 czerwca 2008 r. , która została następnie uchylona. Ponadto na skutek tego w chwili orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny o legalności decyzji Wojewody z dnia 8 września 2008 r. nr [...] w obrocie prawnym funkcjonowały dwie decyzje pierwszoinstancyjne w tym samym przedmiocie – jedna z dnia 6 maja 2008 r. , druga zaś - z dnia 31 lipca 2008 r.

W tej sytuacji Sąd stwierdzając zaistnienie przesłanek art. 145 § 1 pkt 1 b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżona decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 31 lipca 2008 r.

Postępowanie w sprawie powinno być dalej prowadzone z uwzględnieniem aktualnego stanu faktycznego i prawnego.

Nie było podstaw do przeprowadzenia dowodu z akt Sądu Rejonowego w S. i Posterunku Policji w S. na zgłoszone przez skarżącą okoliczności, albowiem sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń stanu faktycznego , a jedynie dokonuje kontroli legalności decyzji, czyli jej zgodności z prawem.

O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.