Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 166/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.10 ust.1 pkt 2, art.5a pkt 6, art.13 pkt 9, art.22 ust.9 pkt 5, art.27 ust.1
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski asesor WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca) Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Rząp po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 16 maja 2019r. sprawy ze skargi R. H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący R.H. (dalej: "podatnik", "strona" lub "skarżący") prowadził w 2012 r. działalność gospodarczą pod nazwą A. Działalność ta została poddana kontroli podatkowej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: "NUS" lub "organ podatkowy").

Organ ten w decyzji wydanej w dniu "[...]" o nr: "[...]" podważył kwalifikację przychodu z faktury VAT nr "[...]" wystawionej przez podatnika w dniu "[...]" na rzecz Spółki B na kwotę netto 153.803,31 zł, VAT 36.065,91 zł, dokumentującą wykonanie usług menedżerskich. Podatnik zaliczył przychód z tej faktury do przychodów osiąganych w ramach działalności gospodarczej, opodatkowany liniowo, zaś organ podatkowy uznał, że należy go w całości tj. w kwocie brutto, uznać za przychód z działalności wykonywanej osobiście, rozliczany według skali podatkowej. Na tej podstawie organ podatkowy określił podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie 83.375 zł.

Materialnoprawną podstawa decyzji są przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: "ustawa updf"): art.10 ust.1 pkt 2, art.5a pkt 6, art.13 pkt 9, art.22 ust.9 pkt 5, art.27 ust.1.

Od decyzji NUS strona złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art.10 ust.1 pkt 2 oraz art.13 pkt 9 ustawy updf poprzez przyjęcie, że przychód uzyskany z tytułu usług świadczonych na rzecz Spółki C (wcześniej B), powinien być opodatkowany jako przychód z działalności wykonywanej osobiście, podczas gdy strona wykonywała w ramach działalności gospodarczej usługę pośrednictwa, a także naruszenie art.5a pkt 6 ustawy updf i art.65 Kodeksu cywilnego poprzez niezastosowanie w niniejszej sprawie i zaniechanie dokonania szczegółowej analizy zapisów umowy łączącej stronę z C.

Ponadto strona zarzuciła naruszenie art.122 w związku z art.180, art.181, art.187, art.191 i art.192 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej: "Op") poprzez niezastosowanie w niniejszej sprawie, w tym poprzez zakwalifikowanie usług świadczonych przez podatnika do działalności wykonywanej osobiście, wybiórcze podejście do dowodów przeprowadzonych w sprawie, co w szczególności dotyczy odmówienia wiarygodności wyjaśnieniom strony oraz odmowy przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków "[...]".

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: "organ odwoławczy lub "DIAS") utrzymał w mocy decyzję NUS.

Uzasadnienie decyzji oparte zostało na niżej wymiennych dowodach zgromadzonych w toku kontroli podatkowej oraz w ramach postępowania podatkowego:

- faktura VAT nr "[...]" z dnia "[...]",

- kopia umowy z dnia "[...]" "Kontrakt menedżerski",

- pismo strony z dnia 28 lipca 2014 r. wyjaśniające m. in., że umowa dotycząca wyfakturowanych usług miała taką samą treść, jak przedłożona kopia umowy z dnia "[...]",

- przesłuchanie strony z dnia 16 maja i 4 czerwca 2018 r.,

- przesłuchanie świadka E.M. z dnia 23 listopada 2016 r. (pracownik strony),

- pisemne wyjaśnienia prezesa C z dnia 15 maja 2018 r.,

- wydruk z dnia 14 listopada 2018 r. - sprawozdanie finansowe B bilans na 31 grudnia 2013 r.,

- decyzja z "[...]" w sprawie podatku od towarów i usług (dalej: "podatek VAT") za styczeń - grudzień 2012 r., w której uznano, że przychód ze spornej faktury jest przychodem z działalności wykonywanej osobiście, wobec czego strona nie powinna wystawiać z tego tytułu faktury VAT oraz wykazywać w niej podatku VAT, a skoro ją wystawiła, to wynikający z niej podatek jest należny do zapłaty na podstawie art.108 ust.1 ustawy VAT.

W ocenie DIAS tak zgromadzony materiał dowodowy uprawniał do przyporządkowania przychodu ze spornej faktury do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, tj. do źródła przychodów wymienionego w art.10 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: "ustawa updf"). Organ odwoławczy wskazał, że strona, na wezwanie NUS z dnia 28 listopada 2017 r. do przedłożenia umowy o świadczenie usług menedżerskich zawartej z B oraz dowodów potwierdzających realizację usługi na podstawie faktury VAT "[...]" - umowy takiej nie przedłożyła, wyjaśniając, że usługa została wykonana. Ustalając treść relacji łączących wystawcę faktury i odbiorę usługi organ wziął pod uwagę treść przekazanej przez stronę pismem z dnia 28 lipca 2014 r. umowy o świadczenie przez stronę na rzecz B (obecnie C) usług menedżerskich, zawartej "[...]". Z ww. pisma strony wynika, że strona poinformowała organ, że poprzednia umowa miała taką samą treść. Na tej podstawie organy podatkowe uznały, że zawarta została umowa o takiej treści, jak przedłożona przez stronę umowa z "[...]", nazwana Kontraktem menedżerskim.

W decyzjach obu instancji przeanalizowano treść tej umowy i stwierdzono, że dotyczy usługi zarządzania spółką. Łącząc treść umowy z pisemnymi wyjaśnieniami prezesa C - nie uznano twierdzeń strony, iż świadczyła na rzecz spółki usługi pośrednictwa. DIAS wskazał na zapisy przedłożonej umowy, nakładające na stronę obowiązki polegające na reprezentowaniu spółki na targach, nawiązywaniu współpracy z kontrahentami, doborze materiałów i wzorów, co zdaniem organu wyklucza uznanie, że wykonywano usługi pośrednictwa, a nie menedżerskie. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że w umowie jest zapis, na który powołuje się strona, stanowiący o obowiązku udzielenia jej przez spółkę pełnomocnictwa notarialnego, lecz ze zgodnych oświadczeń stron kontraktu wynika, że pełnomocnictwo takie nie zostało udzielone, ze względu na długoletnią współpracę i zaufanie gospodarcze stron umowy. Strona zeznała także, że ani zarząd spółki, ani jej kontrahenci nie zakwestionowali zakresu umocowania menedżera.

Organ odwoławczy powołał się również na wyjaśnienia strony, która wskazała, iż ponosiła odpowiedzialność za rezultat i wykonanie usług oraz ryzyko gospodarcze polegające na uzależnieniu wysokości wynagrodzenia od zapłaty za transakcje dokonane z kontrahentami spółki oraz że sposób wykonywania obliczeń wysokości wynagrodzenia, tj. 2% miesięcznego obrotu spółki wynika z treści pkt. 4.1 umowy, zaś z pkt. 4.3. wynika, iż w przypadku nieświadczenia usług menedżer nie otrzyma za ten okres zapłaty. Organ zwrócił też uwagę na to, że strony umowy nie zakwestionowały kwoty wynagrodzenia ujętego na spornej fakturze.

DIAS wskazał też na bilans C, sporządzony na dzień 31 grudnia 2012 r. i na sprawozdanie finansowe (wydruk z dnia 14.11.2018 r.), na podstawie którego wyliczono, że wynagrodzenie strony, tj. kwota 192.874,22 brutto ujęta na zakwestionowanej fakturze VAT nr "[...]" z dnia "[...]" jest zasadna, biorąc pod uwagę przychody netto spółki ze sprzedaży produktów.

Powołując się na wyroki Trybunału Konstytucyjnego oraz Naczelnego Sądu administracyjnego, a także na art.15 ust.3 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: "ustawa VAT") i na okoliczność wydania wobec strony decyzji w podatku VAT, DIAS uznał, że cała wskazana w fakturze kwota obejmująca należność za wykonanie usługi oraz podatek VAT, do zapłaty którego strona została zobowiązana w decyzji VAT, stanowi przychód podlegający opodatkowaniu na podstawie art.10 ust.1 pkt 2 ustawy updf. Do obliczenia dochodu organ zastosował koszty uzyskania przychodów zgodnie z art.13 pkt 5, 7 i 9 z ust.2 pkt l ustawy updf, tj. 111,25 zł miesięcznie.

Tym samym nie uznał DIAS argumentów strony, że świadczone usługi wykonywane były w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i podlegały podatkowi VAT na podstawie art.15 ust.3 pkt 3 ustawy VAT. Odniósł się też do wniosków dowodowych strony, odmawiając przeprowadzenia dowodu z przesłuchania H.R. i K.C., ponieważ okoliczności, na które powołuje się strona, zostały w sposób wystarczający stwierdzone dowodami zebranymi w toku postępowania podatkowego. Organ odmówił przesłuchania M.R i K.R. ze względu na to, iż kwestia kwalifikacji przychodu z faktury wystawionej dla Spółki D została rozstrzygnięta na korzyść strony, a także K.F., ze względu na to, iż kwestie związane z wyjaśnieniami tego świadka nie są przedmiotem rozstrzygania w prowadzonym postępowaniu. Organ odwoławczy podkreślił, że wyjaśnienia złożone przez stronę oraz prezesa spółki – K.Z. wyjaśniły wyczerpująco zakres umowy łączącej stronę ze spółką B w zakresie czynności, kompetencji, upoważnienia do reprezentowania spółki, a także czynności, jakie strona podejmowała w ramach świadczonych usług. W szczególności za istotną uznał organ kopię kontraktu menedżerskiego z dnia "[...]", co do której strona wyjaśniła, iż treść tej umowy była tożsama z treścią umowy ustnej kontraktu menedżerskiego obowiązującego w roku 2012. Dlatego w ocenie DIAS teza dowodowa, która miała być dowodzona przesłuchaniem kontrahentów spółki - H.R. i K.C., została już wyjaśniona innymi dowodami znajdującymi się w aktach sprawy. W kwestii wniosku o przesłuchanie p. R. organ odwoławczy wyjaśnił też, że Spółka D została wezwana do złożenia wyjaśnień w sprawie umowy o usługi doradztwa oraz faktury VAT "[...]", wystawionej przez stronę, a także dokonano przesłuchania strony na okoliczność umowy z D. W rezultacie organ uzyskał pisemne wyjaśnienie D. (nie M.) R., prezesa zarządu spółki D. Na podstawie tych dowodów przychód z faktury wystawionej przez stronę dla D został uznany za przychód z działalności gospodarczej.

Odmowa przesłuchania K.F. uzasadniona została tym, że ewentualne wyjaśnienia tej osoby nie łączą się z przedmiotem rozstrzygania w rozpatrywanej sprawie. Ponadto DIAS wskazał, że organ pierwszej instancji dwukrotnie bezskutecznie wzywał K.F. do złożenia wyjaśnień w przedmiotowej sprawie.

Strona zaskarżyła decyzję organu odwoławczego. W Skardze wniosła o jej uchylenie lub o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

W skardze zarzucono naruszenie art.10 ust.1 pkt 2 oraz art.13 pkt 9 ustawy updf poprzez przyjęcie, że przychód uzyskany z tytułu usług świadczonych na rzecz C powinien być opodatkowany jako przychód z działalności wykonywanej osobiście.

Ponadto zarzucono naruszenie art.5a pkt 6 ustawy updf i art.65 Kc poprzez niezastosowanie i zaniechanie dokonania szczegółowej analizy zapisów umowy łączącej stronę z C.

Zdaniem strony naruszono także art.15 ust.3 pkt 3 ustawy VAT przez niezastosowanie i przyjęcie, że usługi świadczone na rzecz C nie podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT.

W zakresie postępowania podniesiono zarzut naruszenia art.122 w związku z art.180, art.181, art.187, art.191 i art.192 Op poprzez niezastosowanie polegające na zakwalifikowaniu usług świadczonych przez skarżącego do działalności wykonywanej osobiście. Wskazano na wybiórcze podejście do wniosków dowodowych skarżącego poprzez pominięcie dowodu z przesłuchania świadków "[...]".

W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę na niedostatek ustaleń faktycznych i prawnych w zakresie kwalifikacji przychodów skarżącego. W szczególności dotyczy to nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania M.R. i K.R. w celu porównania usług wykonywanych przez skarżącego na rzecz D (zaliczonych przez organ do działalności gospodarczej) z usługami świadczonymi na rzecz C. Wskazano także na treść zeznań strony, z których wynika, że wykonywała usługę w ramach działalności gospodarczej (ponoszenie odpowiedzialności i ryzyka za podjęte działania, dokonywanie doboru kontrahentów dla spółki, tak aby spółka otrzymywała od nich zapłatę, a skarżący od spółki wynagrodzenie). Zatem, skoro tak zeznał skarżący, to należy poddać w wątpliwość, że ww. dokument księgowy faktycznie dokumentuje świadczenie na rzecz spółki usług menedżerskich, gdyż były to usługi doradztwa oraz pozyskiwania nabywców na oferowane meble. Według skarżącego usługi te mają charakter konsultingowy i doradczy i są opodatkowane podatkiem VAT. Ponadto nie nazwa, lecz treść umowy i zamiar stron decydują o jej znaczeniu. Według skarżącego, ustalenie braku pełnomocnictwa udzielonego przez spółkę przemawia przeciwko uznaniu umowy za kontrakt menedżerski.

Skarżący ma zastrzeżenia do przyjętej przez organ kwoty przychodu, twierdząc, że jest to kwota 156.808,31 zł, czyli kwota netto z faktury, a nie kwota 192.874,22 zł, czyli kwota brutto. Zdaniem skarżącego jego usługi dla C powinny być opodatkowane VAT, gdyż sporne czynności mieszczą się w definicji działalności gospodarczej zawartej w art.15 ust.2 ustawy VAT.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Podstawą sporu między skarżącym a organem jest kwalifikacja do właściwego źródła przychodów - przychodu wykazanego przez skarżącego w fakturze VAT nr "[...]".

Skarżący wskazuje na nieprawidłowości przeprowadzonego postępowania, podważa ustalenia faktyczne dokonane przez organ oraz i ich ocenę prawną, zarzucając organowi naruszenie zarówno przepisów postępowania podatkowego, jak i przepisów prawa materialnego.

Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wymienionych w skardze przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. DzU z 2017 r., poz.201 ze zm., dalej: "Op") w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co pozwoliło na przyjęcie przez Sąd za podstawę rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych poczynionych przez organ.

W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art.122 w związku z art.180, art.181, art.187, art.191 i art.192 Op.

Zgodnie z art.122 Op w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Na podstawie art.180 §1 Op jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Katalog środków dowodowych w postępowaniu podatkowym określa art.181 Op, zgodnie z którym dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organy podatkowe działają w oparciu o zasadę oficjalności postępowania dowodowego wynikającą z art.187 § 1 Op, mówiącą, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie z art.188 Op żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, do czego zobowiązuje go art.191 Op. Ponadto zgodnie z art.192 Op okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.

Oceniając sposób prowadzenia postępowania organów podatkowych przez pryzmat wyżej przytoczonych przepisów, Sąd uznał, że dowody zostały zgromadzone w sposób prawidłowy. Zebrany materiał dowodowy, przedstawiony w opisowej części wyroku, był wystarczający do tego, aby wydać zaskarżoną decyzję.

Zdaniem Sądu nie było konieczności przesłuchania w sprawie D.R. i K.R. z D. Z akt sprawy wynika, że dla tej spółki skarżący również wykonywał usługi, przy czym były to usługi innego rodzaju niż usługa dla B. Faktura VAT nr "[...]" z dnia "[...]"wystawiona dla D dotyczyła bowiem usługi doradztwa merytorycznego w tworzeniu oprogramowania dla przemysłu meblowego "[...]". Z przedstawionych Sądowi akt sprawy wynika, że w postępowaniu podatkowym ważyły się losy faktury wystawionej dla firmy D, ale ostatecznie organ uznał, że dotyczy ona przychodów z działalności gospodarczej, tak, jak podnosił skarżący. W tych okolicznościach, z uwagi na niekwestionowany przez skarżącego zakres usług dla D, inny niż zakres usług wykonywanych na podstawie spornej faktury dla B - zdaniem Sądu, miał organ podstawy do odmowy przesłuchania wnioskowanych świadków, tj. pp. R. Odmowa przesłuchania H.R. i K.C., kontrahentów spółki B także była, w ocenie Sądu, zasadna. W świetle innych zebranych dowodów (m. in. faktura ujęta w rejestrze sprzedaży skarżącego, przedłożona przez stronę umowa, zeznania skarżacego i pisemne wyjaśnienia prezesa spółki C), słusznie organ powołał się na art.188 Op, z którego wynika, że wniosek dowodowy należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W rozpatrywanej sprawie organ nie kwestionował tego, że skarżący reprezentował spółkę wobec ww. kontrahentów i z nimi współpracował, zatem nie było konieczności przeprowadzenia przesłuchań ww. osób. W kwestii nieprzesłuchania K.F. Sąd podziela stanowisko organu co do braku należytego wykazania przez skarżącego, aby zasadne było jej przesłuchanie, bowiem relacje skarżącego z tą osobą nie dotyczyły przedmiotu sporu, lecz pomimo tego organ podjął dwukrotnie nieudaną próbę wezwania K.F. do udzielenia wyjaśnień.

Zatem odmowa przeprowadzenia ww. dowodów nie narusza, w ocenie Sądu, wymienionych w podstawach skargi przepisów Op.

Ocena zebranych dowodów także nie budzi zastrzeżeń Sądu, bowiem oceniając łącznie dowody wyżej opisane, zasadnie uznały organy podatkowe, że sporna faktura dokumentuje usługi menedżerskie, których nie można rozliczać w ramach działalności gospodarczej.

Zgodnie z art.10 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 z późn. zm.) dwoma różnymi źródłami przychodów są działalność wykonywana osobiście oraz pozarolnicza działalność gospodarcza.

Na podstawie art.5a pkt 6 ustawy updf za działalność gospodarczą lub pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się działalność zarobkową, tj. wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż lub polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych, prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9;

Treść art.13 pkt 9 ustawy updf nie pozostawia wątpliwości co do tego, że usługi menedżerskie należy zaliczać do działalności wykonywanej osobiście. Przepis ten ma następujące brzmienie: za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art.10 ust.1 pkt 2, uważa się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej - z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7.

Przytoczony przepis mówi wprost o umowach zarządzania przedsiębiorstwem oraz o kontraktach menedżerskich. Treść i nazwa analizowanej przez organy podatkowe umowy nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do jej charakteru, co wynika z wyraźnego brzmienia umowy, opisanej w decyzjach organów obu instancji, a ponadto koresponduje z wyjaśnieniami skarżącego i spółki C. W umowie wielokrotnie wskazuje się, że skarżącemu powierzono zarządzanie spółką oraz wymienia się zakres czynności typowych dla menedżera. Skarżący nie wskazał żadnych konkretnych przyczyn, dla których miałby wykonywać inną umowę, niż ta, którą wprawdzie niepisemnie, ale jednak niewątpliwie zawarł, co potwierdza zarówno on, jak i druga strona tej umowy. Co więcej, to sam skarżący przedłożył organowi podatkowemu umowę z dnia "[...]", twierdząc, że wyfakturowaną usługę wykonał na podstawie takiej samej umowy. Przy takim materiale dowodowym nieprzekonywujące są twierdzenia strony, że w istocie były wykonywane inne czynności, o charakterze doradczym. Co istotne, te twierdzenia nie zostały poparte żadnymi dowodami na ich wykonanie, np. w postaci dokumentacji, maili, korespondencji itp. Dlatego za niezasadne uznał Sąd także zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego, tj. wskazanych w podstawach skargi przepisów ustawy updf.

W kwestii uznania za przychody z osobistej działalności skarżącego kwoty brutto wskazanej na zakwestionowanej fakturze, Sąd również także nie dopatrzył się nieprawidłowości. W aktach sprawy znajduje się decyzja dotycząca podatku VAT, z której wynika, że wyfakturowana czynność nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, a obowiązek zapłaty podatku wskazanego na fakturze ma swoje źródło prawne w art.art.108 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług i ma charakter swego rodzaju sankcji za wystawienie faktury, która nie dokumentuje czynności opodatkowanej. Dlatego do przychodów z działalności wykonywanej osobiście należało zaliczyć całą kwotę wykazana w fakturze nr "[...]" z dnia "[...]". (tj. kwotę brutto).

Rozpatrzywszy skargę na decyzję organu Sąd nie dopatrzył się zarzucanych jej w podstawach skargi naruszeń, zarówno w zakresie postępowania podatkowego, jak i w odniesieniu do powołanych w skardze przepisów prawa materialnego oraz Kodeksu cywilnego.

W związku z powyższym, nie stwierdziwszy, aby zaskarżona decyzja zawierała wady nakazujące jej eliminację z obiegu prawnego, Sąd, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz U 2018 poz. 1302 ze zm. zm.) oddalił skargę.