Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 289/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] maja 2014 r. (data nadania pisma u operatora pocztowego) H. P. (dalej: skarżący) w uzupełnieniu skargi z dnia [...] maja 2014 r. złożył wniosek o wstrzymanie przez organ wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie: GITD) z dnia [...] marca 2014 r., "nr [...]" utrzymującej w mocy decyzję tego organu z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku przez organ skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

W złożonym wniosku skarżący wskazał, że dwiema decyzjami GITD nałożył na niego kary w łącznej wysokości 6.000 zł, których skarżący nie jest w stanie uiścić bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania rodziny oraz siebie. Skarżący zaznaczył także, że egzekucja nałożonych kar doprowadzi do powstania dodatkowych kosztów i znacznych utrudnień w jego funkcjonowaniu oraz spowoduje powstanie po stronie skarżącego znacznej szkody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że złożony wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji dotyczy decyzji GITD z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], podczas gdy w aktach administracyjnych znajduje się decyzja tego organu wydana we wskazanej powyżej dacie o numerze [...], tj. różniąca się od numeru wskazanego w piśmie skarżącego końcową częścią numeru stanowiącą kolejny numer kancelaryjny nadawany korespondencji wychodzącej oraz kolejnym numerem sprawy. Analizując pozostałe okoliczności sprawy wskazane w piśmie skarżącego, należy stwierdzić ich zgodność z informacjami o przebiegu postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza numerem i datą decyzji poprzedzającej zaskarżony akt administracyjny. Tym samym Sąd, przyjmując numer decyzji podany we wniosku z dnia [...] maja 2014 r. o wstrzymanie wykonania decyzji za oczywiście omyłkowy, stwierdza, że pismo to dotyczy wstrzymania decyzji GITD z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednakże, przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na uwadze, należy zauważyć, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

Ciężar wykazania istnienia przesłanek zastosowania powołanego przepisu spoczywa na składającym wniosek. Powyższe stanowisko wynika z samego brzmienia przepisu, jak również zostało potwierdzone w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych. W judykaturze wyraźnie wskazano, że sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2005 r., sygn. akt I OZ 190/05, postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1506/04).

Niewątpliwie, trzeba wskazać, że wnioskodawca jest zobowiązany do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. m. in. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168).

Analizując wniosek skarżącego, Sąd stwierdził, że nie zostały wskazane w nim żadne okoliczności, które mieściłyby się w przesłankach określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w przypadku wykonania zaskarżonego aktu.

W tej sytuacji należy – zdaniem Sądu – uznać, że strona skarżąca, składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że w niniejszej sprawie zachodzą jakiekolwiek przesłanki, o których mowa w przepisie art. 61 p.p.s.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji postanowienia.