Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2219/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 125 ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 2206
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 26 stycznia 2021 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia del. NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 206/20 w sprawie ze skargi K. U. M. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 206/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie w sprawie ze skargi K. U. M. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (Szef Urzędu) z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], w przedmiocie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w pkt 1. uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2018 r., nr [...], oraz umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w pkt 2. zasądził od skarżonego organu na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, 15 września 2017 r. cudzoziemiec wystąpił do Wojewody [...] (Wojewoda) z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, powołując się na zamiar wykonywania pracy.

Z uwagi na braki formalne, pismem z 16 stycznia 2018 r. organ I instancji wezwał stronę na podstawie art. 64 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017, poz. 1257 ze zm., K.p.a.) do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania poprzez:

• dokonanie korekty/uzupełnienie wniosku w części: A.1-A.20, B.1-B.6, C.I.-C.X, D (wzór podpisu);

• okazanie do wglądu oryginału ważnego dokumentu podróży;

• dostarczenie informacji starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca (a gdy specyfika pracy nie pozwala na wskazanie głównego miejsca jej wykonywania ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania pracodawcy) o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonanie pracy cudzoziemcowi w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy, lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy, wydanej nie wcześniej niż 180 dni przed złożeniem wniosku (w przypadku spełnienia jednego z warunków określonych w art. 114 ust. 3 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. 2017, poz. 2206 ze zm., Uc), będącego podstawą do zwolnienia z obowiązku dostarczenia informacji starosty - dokumentów potwierdzających spełnienie ww. warunków).

Ponadto, na podstawie art. 105 ust. 2 Uc, strona została wezwana do osobistego stawiennictwa w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego. Powyższe wezwanie, które zostało skutecznie doręczone 5 lutego 2018 r., zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków w przewidzianym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

W wyroku przytoczono dalej, że w dniu 12 lutego 2018 r. cudzoziemiec zadośćuczynił wezwaniu oraz okazał oryginał ważnego dokumentu podróży i uzupełnił w oznaczonym zakresie formularz wniosku. Z uwagi na niedostarczenie informacji właściwego starosty w zakreślonym dla dokonania tej czynności terminie, który bezskutecznie upłynął 12 lutego 2018 r., Wojewoda pismem z 24 kwietnia 2018 r. pozostawił wniosek o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy bez rozpoznania.

W dniu 19 marca 2018 r., wnioskodawca dołączył do akt sprawy wymaganą informację starosty (wydaną w dniu 5 marca 2018 r. przez Urząd Pracy m. st. Warszawy), zaś w dniu 14 maja 2018 r. złożył prośbę o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, wskazując w uzasadnieniu: "Termin nie został dotrzymany ze względu na długie oczekiwanie (ok. 5 tyg.) na informację od Wojewody".

Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z [...] czerwca 2018 r., Wojewoda odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie stronie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stwierdzając, że cudzoziemiec nie spełnia przesłanek określonych w art. 58 § 1 i 2 K.p.a., gdyż nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. W ocenie organu I instancji cudzoziemiec, już po wydaniu informacji starosty, zwlekał dwa tygodnie z jej dostarczeniem. Ponadto, Wojewoda zwrócił uwagę, że cudzoziemiec wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu w dniu 14 maja 2018 r., natomiast czynności, do której został wezwany, dopełnił w dniu 19 marca 2018 r. Tym samym wniosek o przywrócenie terminu, został wniesiony z uchybieniem terminu, określonego w art. 58 § 2 K.p.a. Postanowienie Wojewody zostało doręczone ze skutkiem prawnym w dniu 5 lipca 2018 r.

Przywołano w wyroku następnie, że w dniu 9 lipca 2018 r., tj. z zachowaniem ustawowego terminu, za pośrednictwem Wojewody skarżący złożył do Szefa Urzędu zażalenie na w/w postanowienie organu I instancji. Uzasadniając zażalenie cudzoziemiec poinformował, że pracownik działu kadr firmy zatrudniającej go przebywał na urlopie wypoczynkowym w pierwszej połowie marca 2018 r., dlatego też informacja starosty, pomimo jej wydania w dniu 5 marca 2018 r., została przekazana cudzoziemcowi dopiero w dniu 19 marca 2018 r. Zainteresowany wskazał również, że nie był świadom, że powinien "dodatkowo składać formalne podanie", gdyż w jego opinii, takie podanie – "na zasadzie domniemania" – zostanie załączone do akt przedmiotowej sprawy.

Uzasadniając własne rozstrzygnięcie, utrzymujące odmowne postanowienie Wojewody w mocy, Szef Urzędu wskazał w szczególności, że wniosek o udzielenie stronie zezwolenia na pobyt czasowy, zawierał braki formalne w postaci niekompletnie wypełnionego formularza wniosku o udzielenie przedmiotowego zezwolenia, braku osobistego stawiennictwa strony, nieokazania ważnego dokumentu podróży oraz nieprzedłożenia informacji starosty. Sąd pierwszej instancji przywołał dalszą argumentację Szefa Urzędu, wedle którego bezsporne jest, że Wojewoda był zobligowany do wezwania strony, w trybie art. 64 § 2 K.p.a., do uzupełnienia braków formalnych źródłowego wniosku, które należało uzupełnić w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie zostało skutecznie doręczone cudzoziemcowi w dniu 5 lutego 2018 r., zatem termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku upłynął w dniu 12 lutego 2018 r. W tym dniu strona częściowo uzupełniła braki, nie przedstawiła jednak żądanej informacji właściwego starosty. Brakujący dokument został dostarczony dopiero w dniu 19 marca 2018 r., tj. po upływie terminu wyznaczonego dla dokonania tej czynności.

Następnie Szef Urzędu wywiódł, że w przedmiotowej sprawie kluczową kwestią jest, że uzupełniając materiał dowodowy (w tym przypadku informację starosty) – po upływie terminu określonego w wezwaniu – strona nie wystąpiła z wnioskiem o jego przywrócenie. Taki wniosek został złożony dopiero 14 maja 2018 r., tj. z uchybieniem terminu wynikającego z art. 58 § 2 K.p.a. Organ II instancji stwierdził, że strona bezsprzecznie uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych wniosku, który upłynął bezskutecznie w dniu 12 lutego 2018 r. Szef Urzędu podzielił również stanowisko Wojewody, że prośba strony o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, została wniesiona z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 58 § 2 K.p.a.

Cudzoziemiec wniósł skargę na postanowienie Szefa Urzędu, zarzucając organowi II instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ centralny wniósł o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie uwzględnił skargę.

W motywach swego orzeczenia sąd wojewódzki przyjął, że organy obu instancji nie dostrzegły, iż prowadzenie postępowania, o którym mowa w art. 58 i 59 K.p.a., jest bezprzedmiotowe, albowiem w rzeczywistości skarżący nie uchybił takiemu terminowi do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia, który wiązałby go w sposób prawnie skuteczny. Jakkolwiek, literalnie rzecz ujmując, skarżący nie dochował terminu do przedłożenia informacji starosty, wyznaczonego mu przez Wojewodę, w trybie art. 64 § 2 K.p.a., niemniej z uwagi na wadliwe przyjęcie, że nieprzedłożenie tego rodzaju informacji stanowi brak formalny wniosku o udzielenie zezwolenia, w wyroku stwierdzono, że wezwanie to nie było prawnie skuteczne. W ocenie sądu a quo oznacza to, że wyznaczony w wezwaniu siedmiodniowy termin do uzupełnienia takiego braku wniosku nie rozpoczął swojego biegu, a postępowanie w przedmiocie przywrócenia tego terminu w tej sytuacji było bezprzedmiotowe.

Sąd pierwszej instancji podzielił motywy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lipca 2018 r., II OSK 347/18, (opublik. CBOSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), dokonaną w nim wykładnię przepisów Uc i przyjął, że wymagane od skarżącego przedłożenie informacji właściwego starosty nie stanowiło formalnego warunku dopuszczalności źródłowego wniosku, a wyłącznie czynność niezbędną do rozpatrzenia przez organ sprawy co do istoty. Obszernie cytując fragmenty uzasadnienia powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd a quo stwierdził, że nieprzedłożenie takiej informacji przez skarżącego nie można było w tej sytuacji, nawet przy poprzednim brzmieniu art. 125 ust. 3 Uc, kwalifikować jako braku formalnego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt. Oznacza to, że: Wojewoda nie miał podstaw do stosowania w w/w zakresie przepisu art. 64 § 2 K.p.a., wyznaczony w tym trybie termin do uzupełnienia przez skarżącego braku formalnego źródłowego wniosku, mającego polegać na nieprzedłożeniu wymaganej informacji, jest pozbawiony skuteczności prawnej, tj. nie zaczął biec, w sprawie nie doszło zatem – zdaniem sądu wojewódzkiego – do uchybienia przez skarżącego terminu do dokonania czynności procesowej.

Sąd pierwszej instancji, eksponując dopuszczalność umorzenia postępowania, kończącego się postanowieniem, w następstwie uprzednich swych ustaleń, doszedł do przekonania, że postępowanie dotyczące przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, który w istocie uchybiony nie był, należało umorzyć. Stwierdzając zasadność takiego zakończenia postępowania sąd ten uznał zasadność orzekania na mocy art. 145 § 3 Ppsa, który stanowi, że w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie.

Sąd pierwszej instancji odnotował, że przedmiot sprawy sprowadzał się do kontroli legalności orzeczeń organów obu instancji, wydanych w kwestii odmowy przywrócenia skarżącemu terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Powyższe w jego ocenie wymagało jednoznacznego ustalenia, czy cudzoziemiec został skutecznie wezwany przez Wojewodę, w trybie uregulowanym w art. 64 § 2 K.p.a., do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia (w zakresie przedłożenia informacji starosty), która to skuteczność warunkowałaby przedmiotowość postępowania opartego na podstawie art. 58 i 59 K.p.a. Ocena tego aspektu sprawy doprowadziła sąd wojewódzki do konkluzji, że wezwanie skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku o udzielenie zezwolenia poprzez przedłożenie informacji starosty było prawnie nieskuteczne. Konsekwentnie oznaczało to, że również prawnie nieskuteczne było pozostawienie źródłowego wniosku cudzoziemca bez rozpoznania przez organ, będące przedmiotem pisma Wojewody z 24 kwietnia 2018 r., skierowanego do skarżącego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Szef Urzędu, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając go w całości.

Skargę kasacyjną organ opiera na podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa), zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. poprzez niezasadne uchylenie zaskarżonego postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku w oparciu o twierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania art. 64 § 2 K.p.a.;

II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy – art. 125 ust. 3 Uc w brzmieniu obowiązującym przed 12 lutego 2018 r. – poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez sąd pierwszej instancji, że stosownie do treści cyt. przepisu wymóg dołączenia przez cudzoziemca informacji, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie ma charakteru formalnego, co – zdaniem sądu pierwszej instancji – nie mogło uprawniać organów do zastosowania art. 64 § 2 K.p.a. i w następstwie tego nie uprawniało do prowadzenia postępowania w oparciu o art. 58 i 59 K.p.a. (rozpatrywanie prośby o przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę).

Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie organ wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie; jak również wnosi o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego w tym postępowaniu wg norm przepisanych.

Ponadto, zgodnie z art. 176 § 2 Ppsa strona skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, o czym sąd wojewódzki poinformował skarżącego, udzielając mu także stosownego pouczenia.

Autor skargi kasacyjnej wpierw obszernie zrekapitulował przebieg postępowania, wydane w jego toku postanowienia, zarzuty skargi cudzoziemca oraz stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku.

Skarżący kasacyjnie organ nie zgadza się ze stanowiskiem sądu wojewódzkiego w zaskarżonym wyroku, gdyż – jego zdaniem – sąd ten pominął stan prawny obowiązujący w dacie składania przez cudzoziemca źródłowego wniosku. Mając zaś na uwadze, że w dacie tej obowiązywał przepis art. 125 ust. 3 Uc w brzmieniu pozwalającym na ustalenie charakteru formalnego informacji starosty, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a do której odwołuje się art. 125 ust. 1 Uc jako dowodu na okoliczność istnienia stanu niemożności zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonywanie pracy na lokalnym rynku pracy, stanowisko przedstawione w wyroku stanowić ma o naruszeniu przepisów postępowania. Argumentację swą organ skarżący kasacyjnie wspiera poprzez powoływanie się na motywy zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2015 r., II OSK 1674/13, wywodząc iż nie ma wątpliwości, że w ówczesnym stanie prawnym ów obowiązek procesowy był obowiązkiem o charakterze formalnym, włożonym niewątpliwie na samego cudzoziemca.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uwzględnienie jej wniosków (oczywiście błędnie przy tym wnosząc o rozpoznanie skargi na "decyzję" Szefa Urzędu – uwaga Sądu).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała stosownie do art. 182 § 2 Ppsa przeprowadzenia rozprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.

Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (art. 193 zd. 2 Ppsa).

Ograniczony zarzutami skargi kasacyjnej zakres kontroli wyroku sądu wojewódzkiego prowadzi do wniosku, że podniesione w tym środku odwoławczym podstawy kasacyjne nie są skuteczne. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną nie tylko, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, ale i wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie pomimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu (por. art. 184 Ppsa). Ten ostatni przypadek zachodzi w przedmiotowej sprawie.

A. Zasadnicze znaczenie w sprawie ma zarzut naruszenia art. 125 ust. 3 Uc w brzmieniu obowiązującym przed 12 lutego 2018 r., przez jego błędną wykładnię. Skarżący kasacyjnie organ eksponuje, że z treści tego przepisu w oznaczonym brzmieniu wymóg dołączenia przez cudzoziemca informacji właściwego starosty – wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji – ma charakter formalny. Nietrafny przeto ma być pogląd sądu a quo, wedle którego nie mogło to uprawniać właściwego organu do zastosowania art. 64 § 1 K.p.a. i w następstwie nie uprawniało do prowadzenia postępowania w kwestii przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego źródłowego wniosku cudzoziemca w oparciu o art. 58-59 K.p.a.

Art. 125 ust. 3 Uc w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia źródłowego wniosku o udzielenie cudzoziemcowi pozwolenia na pobyt czasowy i pracę stanowił, że: "Informację, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, cudzoziemiec dołącza do wniosku o udzielenie lub zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę". Na mocy art. 1 pkt 36 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018, poz. 107, dalej: nowela Uc 2017) przepisowi art. 125 ust. 3 Uc nadano następujące brzmienie "Informację, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, cudzoziemiec dołącza w postępowaniu w sprawie o udzielenie lub zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę".

W zaskarżonym wyroku przyjęto, że cudzoziemiec dokonywał uzupełnienia braków formalnych wniosku, wykonując wezwanie Wojewody wystosowane w trybie art. 64 § 1 K.p.a., w dniu 12 lutego 2018 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej m. in. przepis art. 125 ust. 3 Uc. Wprawdzie WSA w Warszawie w swym wyroku na s. 9 uzasadnienia błędnie przywołał nowe brzmienie roztrząsanego przepisu, niemniej z dalszych wywodów w nim zawartych wynika, że sąd pierwszej instancji uwzględnia brzmienie art. 125 ust. 3 Uc w wersji obowiązującej od 12 lutego 2018 r. Z zaskarżonego wyroku nie wynika to jednak w sposób jednoznaczny, sąd ten nie wskazał precyzyjnie jaka treść przepisu art. 125 ust. 3 Uc miała zastosowanie w przedmiotowej sprawie – sprzed, czy w wersji obowiązującej po dniu 12 lutego 2018 r. Sąd pierwszej instancji wprawdzie zauważył, że przedmiotem jego oceny były postanowienia organów wydane w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych źródłowego wniosku cudzoziemca, niemniej – obszernie przytaczając motywy zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lipca 2018 r., II OSK 347/18 – doszedł zarazem do przekonania, że wymagane od skarżącego przedłożenia informacji starosty (tzw. testu pracy) nie stanowiło warunku formalnego dopuszczalności źródłowego wniosku, a wyłącznie czynność niezbędną do rozpatrzenia przez organ sprawy co do istoty, wyrażając dodatkowo pogląd, iż nie przedłożenie takiej informacji "nawet przy poprzednim brzmieniu art. 125 ust. 3 ustawy" nie można było w tej sytuacji kwalifikować jako braku formalnego odnośnie wniosku cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na pobyt.

Brak precyzyjnej wypowiedzi przez sąd wojewódzki w rozważanej kwestii dotyczył pominięcia skutków przepisu intertemporalnego zawartego w art. 12 noweli Uc 2017, rzecz w tym, że w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia tego przepisu nie podniesiono. W myśl cyt. przepisu "Do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że przepis art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1 oraz przepis art. 88j ust. 2 ustawy zmienianej w art. 4 stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą". Umknęło większej uwadze sądu pierwszej instancji, że w sprawie – z uwagi na złożenie przez cudzoziemca wniosku w dniu 14 maja 2018 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia źródłowego wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, zatem wniesionego już po pozostawieniu go przez Wojewodę bez rozpoznania – należało rozważyć to, czy z uwagi na treść art. 12 noweli Uc 2017, przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu organy winny uwzględniać nowe brzmienie art. 125 ust. 3 Uc, czy też brzmienie sprzed 12 lutego 2018 r. Niezależnie jednak od braku wypowiedzi sądu a quo w tej kwestii, podzielić należy – w ślad za przywołanymi motywami wyroku II OSK 347/18 – to stanowisko judykatury, wedle którego należy odróżnić warunki formalne wniosku od elementów materialnoprawnych stanowiących potwierdzenie przesłanek merytorycznych do przyznania lub potwierdzenia określonego prawa wnioskodawcy. Ocena spełnienia wymogów materialnoprawnych wniosku powinna być dokonywana już podczas merytorycznego rozpatrywania sprawy, w przeciwnym razie etap rozpoznania sprawy przeniósłby się do fazy wszczęcia postępowania, a pozostawienie bez rozpatrzenia zastępowałoby merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie. Ocena spełnienia wymogów materialnoprawnych wniosku powinna być dokonywana podczas merytorycznego rozpatrywania wniosku. Ocena spełnienia wymogów materialnoprawnych wniosku powinna być dokonywana już podczas merytorycznego rozpatrywania sprawy, w przeciwnym razie etap rozpoznania sprawy przeniósłby się do fazy wszczęcia postępowania, a pozostawienie bez rozpatrzenia zastępowałoby merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2015 r., II OSK 724/14 (CBOSA. nsa.gov.pl).

W konsekwencji, na gruncie przepisu art. 125 ust. 3 Uc w brzmieniu sprzed 12 lutego 2018 r. w judykaturze przyjmowano, że informacja starosty odnośnie tzw. testu pracy jest niezbędna do ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, a skoro tak, to nie stanowi warunku formalnego wniosku, tylko element materialnoprawny. W odniesieniu do okresu sprzed wejścia w życie nowelizacji Uc 2017, w judykaturze opowiedziano się za brakiem możliwości żądania w trybie art. 64 § 1 K.p.a. uzupełnienia wniosku, o którym mowa w art. 114 Uc, o informację starosty odnośnie testu pracy (por. motywy przywoływanego wyroku II OSK 347/18). Po nadaniu przepisowi art. 125 ust. 3 Uc nowego brzmienia nowelą Uc 2017 nie ulega już żadnej wątpliwości, że informacja właściwego starosty, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 i ust. 1a-2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie stanowi elementu formalnego podania cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Z tych wszystkich względów przyjdzie uznać, że sformułowany w skardze kasacyjnej zasadniczy zarzut błędnej wykładni art. 125 ust. 3 Uc w brzmieniu obowiązującym przed 12 lutego 2018 r. nie mógł odnieść skutku.

B. W konsekwencji chybiony jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. Pierwszy z tych przepisów nie mógł stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, skoro w tej sprawie skargę uwzględniono, uchylając zaskarżone i poprzedzające je postanowienie I instancji na podstawie cyt. przepisu, powinna przywołać konkretne przepisy, którym nie uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia miał wadliwie dopatrzeć się sąd pierwszej instancji. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.

C. Przywoływanie przez skarżący kasacyjnie organ na wsparcie swego stanowiska tenoru wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2015 r., II OSK 1674/13, jest nieskuteczne. Powyższy wyrok zapadł na gruncie przepisów ustawy o obywatelstwie polskim, już tylko z tego powodu – niezależnie, iż nie może on wiązać składu orzekającego Sądu w przedmiotowej sprawie – zawarte w nim wywody, nie mogły determinować kierunku rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej. Ponadto w przywoływanym wyroku wyraźnie zaakcentowano, że niedołączenie do wniosku o potwierdzenia posiadania lub utraty obywatelstwa polskiego dokumentów potwierdzających dane i informacje zawarte we wniosku (art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim Dz. U. z 2012 r., poz. 161) nie stanowi braku formalnego tego wniosku podlegającego usunięciu w trybie art. 64 § 2 K.p.a. W tych okolicznościach za trafne uznać należy te wywody sądu pierwszej instancji, z których wynikało, że Wojewoda nie mógł w trybie art. 64 § 2 K.p.a. potraktować informacji właściwego starosty odnośnie testu pracy jako braku formalnego źródłowego wniosku.

D. W konsekwencji, skoro zaskarżony wyrok odpowiada prawu, skargę kasacyjną oddalono na podstawie art. 184 Ppsa.