Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 328/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-05-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: article: Art. 243, 244, 245, 246 w zw. z art. 258
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Agnieszka Góra po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia [...] w K o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie skargi na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia odwołania p o s t a n a w i a 1. oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, 2. oddalić wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu.


UZASADNIENIE

W dniu 23 lutego 2011r. skarżący – Stowarzyszenie [...] w K złożyło wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie skargi na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia odwołania.

Skarżący domaga się zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z uwagi na brak wystarczających środków finansowych, umożliwiających uiszczenie należnych opłat. Wskazuje, iż stowarzyszenie nie jest organizacją nastawioną na zysk, a wszelkie środki finansowe, które znajdują się w dyspozycji są na bieżąco przeznaczane na realizację celów statutowych. Skarżący dodaje, iż nie prowadzi działalności gospodarczej i nie posiada majątku trwałego. Dodatkowo strona oświadcza, iż jest organizacją społeczną, prowadzącą statutowo działalność oświatową. Posiada status organizacji pożytku publicznego. Skupia w zakresie swojej statutowej działalności osoby prowadzące na co dzień działalność dydaktyczną, natomiast nie posiada prawników. Skarżący wskazuje, iż jest organizacją non – profit, a cele takiej organizacji nie przewidują wydatków typu opłaty sądowe.

Zdaniem orzekającego, wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, iż skarżący – Stowarzyszenie [...] w K prowadzi działalność edukacyjno – popularyzatorską, publicystyczną i informacyjną, upowszechniającą wiedzę z zakresu zachowań pro- zdrowotnych, pro- rodzinnych, pro- społecznych, pro- obywatelskich, pro- ekologicznych, pro- przedsiębiorczych. Współdziała z władzami, organizacjami i instytucjami w zakresie propagowania określonych w statucie zachowań. Prowadzi działalność odpłatną służącą celom statutowym oraz nieodpłatną w zakresie działalności edukacyjnej.

Wysokość kapitału Stowarzyszenia określono na 0,00 zł, wartość środków trwałych – 0,00 zł, natomiast zysk za ostatni rok obrotowy wyniósł 6 056,67 zł

( jak wskazuje skarżący jest to zysk w niezapłaconych spornych fakturach VAT ).

Wnioskodawca posiada rachunek bankowy, na którym zgromadzone są środki finansowe w wysokości 149,79 zł.

Z uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż aktualnie skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada majątku ruchomego ani nieruchomego, nie korzysta z dotacji, darowizn. Stowarzyszenie liczy 15 członków.

Instytucja przyznania prawa pomocy stanowi w istocie pomoc państwa dla osób i instytucji, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić w całości lub w części kosztów sądowych. Ubiegający się o taką pomoc winien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.

Zgodnie z przepisem art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane osobie prawnej czy też innej jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, która wykaże, iż nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym - gdy wykaże, iż nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Użyte w art. 246 sformułowanie "gdy osoba ( prawna, fizyczna ) wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, iż znajduje się w sytuacji uprawniającej do otrzymania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania , że zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy.

Udzielenie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest więc formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie swego udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Zapobiegliwości i przezorności w tym zakresie należy szczególnie wymagać od osób i instytucji toczących spory sądowe w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą. Działalność ta wiąże się bowiem, ze swej istoty, z ryzykiem ponoszenia wszystkich związanych z nią konsekwencji, w tym kosztów – również sądowych. Również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu np. z 10.01.2005r. ( sygn. akt FZ 478/04, niepublik. ) stwierdził, iż opłaty sądowe stanowią rodzaj danin publicznych, a zwolnienia od ich uiszczenia stanowią odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 ustawy zasadniczej.

Kluczową rolę dla oceny możliwości płatniczych skarżącego ma fakt, iż zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana w dwóch aspektach – z uwzględnieniem z jednej strony wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej strony jej możliwości finansowych.

Zdaniem orzekającego, skarżące Stowarzyszenie nie wykazało w sposób skuteczny, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych związanych z prowadzeniem sprawy sądowej, a także kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru.

Zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855), a także statutu Stowarzyszenia - § 33 - stowarzyszenie uzyskuje środki na swoją działalność m. innymi ze składek członkowskich. Zatem osoby zakładające takie stowarzyszenie, mając na uwadze powyższą okoliczność, winny wziąć pod uwagę własną sytuację materialną i podjąć decyzję czy sytuacja ta pozwala im na prowadzenie tego rodzaju działalności. Nie jest bowiem dopuszczalne przerzucanie ciężaru kosztów związanych z prowadzoną działalnością na współobywateli na etapie aktywnej realizacji założonych celów (czynny udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym). Jak wynika z dołączonego protokołu nr. [...] z posiedzenia Walnego Zgromadzenia członków Stowarzyszenia "[...]" oraz uchwały nr [...] Zarządu Stowarzyszenia z dnia 15.11.2008r. wpisowe dla nowych członków wynosi 100 zł, natomiast składki ustalone są na poziomie 55 zł miesięcznie.

Z § 33 Statutu Stowarzyszenia wynika, że majątek Stowarzyszenia tworzą składki członkowskie, darowizny, zapisy, spadki, środki pochodzące z ofiarności prywatnej, zbiorki publiczne, wpływy z działalności statutowej, dotacje, subwencje, dochody z nieruchomości, wpływy z odpłatnej działalności pożytku publicznego, dochody z działalności gospodarczej. Majątek ten służy wyłącznie do realizacji celów statutowych Stowarzyszenia. Wnioskodawca posiada zatem możliwości uzyskania środków finansowych na opłacenie kosztów sądowych oraz wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Ewentualna rezygnacja ze składek członkowskich bądź też ich nieregularne wpływy – szczególnie wobec § 33 pkt. 2 statutu traktującego o regularnym opłacaniu składek przez członków stowarzyszenia - jest dobrowolną decyzją Stowarzyszenia, zaś skuteczność w ich egzekwowaniu jest kwestią wewnętrzną organizacji i nie może oznaczać przerzucenia na Skarb Państwa ciężaru finansowania postępowania sądowego.

Argument strony, że Stowarzyszenie jest organizacją non-profit nie stanowi przesłanki do przyznania stronie prawa pomocy. Orzekający w pełni podziela w tej kwestii stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrażone w postanowieniu z dnia 9 czerwca 2006 r. (sygn. akt II OZ 317/06, niepubl.) zgodnie z którym okoliczność, że Stowarzyszenie jest organizacją non profit, podobnie jak wiele innych organizacji tego typu, nie oznacza, iż jest ono zwolnione od obowiązku zapewnienia środków na prowadzenie działalności statutowej, w zakresie której wchodzą również sprawy sądowe, które zazwyczaj wymagają ponoszenia kosztów sądowych.

Reasumując, skoro Stowarzyszenie nie wykorzystuje przewidzianych prawem możliwości zgromadzenia środków finansowych, nie może zatem skutecznie domagać się przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Przerzucanie ciężaru funkcjonowania Stowarzyszenia na Państwo, np. poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, czy ustanowienie pełnomocnika, rodzi bowiem ten skutek, że faktycznie działalność stowarzyszenia staje się finansowana ze środków publicznych, a to prowadzi do zaprzeczenia zasady, że stowarzyszenie prowadzi działalność na bazie własnego majątku. Stowarzyszenie, nawet o niewielkiej liczbie członków i o niskich dochodach, musi liczyć się z trudną sytuacją w prowadzeniu działalności, dla której zostało utworzone i podjąć odpowiednie kroki w kierunku uzyskania majątku. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej przewiduje bowiem prawo obywateli do zrzeszania się m.in. w stowarzyszenia, jednakże nie gwarantuje wszystkim stowarzyszeniom prawa do finansowania ich działalności przez Państwo (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt II OZ 1433/06 niepubl.).

Orzekający pragnie podkreślić, iż Wnioskodawca winien się liczyć z tym, iż w trakcie swojej działalności będzie również, być może zmuszony dochodzić swoich praw przed sądem, realizować swe prawa statutowe również na drodze sądowej, a co za tym idzie, będzie musiał z tego tytułu ponieść stosowne koszty sądowe.

Jak wskazano, Stowarzyszenie na zasadach § 33 pkt. 1 h, § 35 Statutu – może prowadzić działalność gospodarczą według ogólnych zasad określonych w odrębnych przepisach do realizacji swych celów statutowych. Stowarzyszenie jest organizacją posiadającą środki finansowe na rachunku bankowym, wykazuje zysk za ostatni rok obrotowy, ma możliwość pozyskiwania środków finansowych z szeregu form finansowania i nawet aktualny brak prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej nie zwalnia go od obowiązku zapewnienia środków - chociażby w drodze obowiązkowych składek członkowskich – na prowadzenie działalności statutowej, w zakres której wchodzą również spory sądowe.

Argument strony, że prowadzi "liberalną" politykę w kwestii uiszczania składek członkowskich nie zasługuje na uwzględnienie. Z § 11 ust. 2 Statutu Stowarzyszenia wynika bowiem, że jego członkowie są zobowiązani do regularnego opłacania składek, co ponowne zostaje wyartykułowane w § 33 pkt. 2 cyt. dokumentu. Jakiekolwiek decyzje władz Stowarzyszenia co do sposobu egzekwowania tego obowiązku są wewnętrzną sprawa wnioskodawcy i nie wpływają na ocenę jego sytuacji majątkowej. Prowadząc zaś liberalną politykę odnośnie składek skarżący sam pozbawia się możliwości zgromadzenia środków finansowych - w takiej akurat formie finansowania – niezbędnych do prowadzenia postępowania przed sądem.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 173, art. 175 i art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ).