Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2394/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 135
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Joanna Zabłocka Protokolant asystent sędziego Anna Fyda - Kawula po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1259/12 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od [...] na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad 1.200 (słownie: jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1259/12, oddalił skargę [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

I

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (GDDiKA) decyzją z dnia [...] października 2011 r. zezwolił [...] (dalej: strona lub skarżąca) na umieszczenie obiektu handlowego, tj. baru gastronomicznego wraz z wiatą na grilla w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] w obrębie miejscowości [...] (działka nr ewid. [...] ) w okresie od dnia [...] listopada 2011 r. do dnia [...] grudnia 2011 r.

Strona pismem z dnia [...] listopada 2011 r. - wraz z pozostałymi właścicielami obiektów gastronomicznych, usytuowanych w pasie drogowym - wystąpiła do zarządcy drogi z prośbą o ponowne wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na okres do końca 2011 r.

GDDiKA pismem z dnia [...] listopada 2011 r. poinformował stronę oraz pozostałych przedsiębiorców o konieczności usunięcia obiektów handlowych posadowionych w pasie drogowym. Strona została poinformowana przez organ, że w przypadku nieuporządkowania pasa drogowego i dalszego pozostawienia w nim obiektów gastronomicznych, zarządca drogi wymierzy karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Organ poinformował, że wszelkie obiekty znajdujące się w obrębie pasa drogowego należy bezwarunkowo usunąć do dnia [...] grudnia 2011 r.

W dniu [...] grudnia 2011 r. pracownicy GDDKiA Oddział w [...]– Rejon w [...] dokonali oględzin pasa drogowego podczas których stwierdzono, że na ww. terenie znajduje się obiekt gastronomiczny - bar z wiatą i grillem. W protokole oględzin stwierdzono, że obiekt handlowy jest czynny, a pas drogowy nie został przywrócony do stanu poprzedniego.

W związku z powyższym, w stosunku do strony zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zajęcia pasa drogowego drogi krajowej bez zezwolenia zarządcy drogi. W dniach od [...] grudnia 2011 r. do [...] grudnia 2011 r. pracownicy [...], podczas codziennych objazdów drogi krajowej nr [...], odnotowywali w dzienniku objazdu drogi fakt zajęcia pasa drogowego. Następnie w dniu [...] grudnia 2011 r. podczas objazdu drogi nr [...] stwierdzono, że obiekty gastronomiczne zostały rozebrane w dniu [...] grudnia 2011 r. i usunięte z pasa drogowego, a pas drogi krajowej został przywrócony do stanu poprzedniego.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z [...] stycznia 2012 r. wymierzył stronie karę pieniężną w kwocie [...]zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w obrębie miejscowości [...]), w okresie od dnia 16 grudnia 2011 r. do dnia [...] grudnia 2011 r. poprzez umieszczenie obiektu handlowego, tj. baru gastronomicznego wraz z wiatą na grilla.

Orzekając na skutek wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy GDDKiA decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. - działając na podstawie przepisów art. 40 ust. 12 pkt 1 i ust. 13 w związku z art. 40 ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm. – dalej także: u.d.p.) oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. z 2011 r. Nr 148, poz. 886), a także art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej: k.p.a.) - utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że działka nr ewid. [...]stanowi pas drogowy drogi krajowej nr [...], jednakże - zgodnie z decyzją lokalizacyjną z dnia 28 lipca 1998 r., teren ten jest przeznaczony pod budowę autostrady A18. Wskazano, że o planowanej przebudowie tej drogi w celu dostosowania jej do parametrów autostrady zarządca drogi informował stronę w uzasadnieniu zawartym w wydawanych dla niej zezwoleniach na zajęcie pasa drogowego.

Organ II instancji podkreślił, że po otrzymaniu w dniu [...] listopada 2011 r. wspólnego pisma właścicieli obiektów handlowych posadowionych na omawianym odcinku pasa drogowego drogi krajowej nr [...], nie wszczął postępowania administracyjnego, lecz pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. udzielił odpowiedzi, informując przedsiębiorców, w tym stronę, że do dnia [...] grudnia 2011 r. obiekty handlowe należy usunąć i pas drogowy uporządkować oraz przywrócić do stanu poprzedniego. Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. organ poinformował stronę, że nie zostanie jej wydane kolejne zezwolenie na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...], a ponadto, że do dnia [...] grudnia 2011 r. wszystkie obiekty znajdujące się w pasie drogowym należy bezwarunkowo usunąć. W związku z tym, iż strona nie usunęła swojego obiektu handlowego z pasa drogowego i w terminie od dnia [...] grudnia 2011 r. do dnia [...] grudnia 2011 r. zajmowała pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi organ wymierzył karę pieniężną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lutego 2013 r. oddalił skargę [...].

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga [...] nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] stycznia 2012 r. - nie naruszają przepisów prawa wskazanych w ustawie o drogach publicznych oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Przedmiotowe decyzje nie naruszają także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jak stanowi art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wymierza się, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty za zajęcie pasa drogowego. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, stawka dla obiektów budowlanych usytuowanych poza obszarem zabudowy wynosi 0,80 zł.

Sąd I instancji podkreślił, że skarżąca nie kwestionowała ustalonego przez organ stanu faktycznego oraz nie zarzucała wadliwego sposobu naliczenia kwoty kary pieniężnej. W dniach od [...]grudnia 2011 r. zajmowała pas drogowy drogi krajowej nr 18 w obrębie miejscowości [...], na działce nr [...]poprzez umieszczony w nim obiekt handlowy - kiosk gastronomiczny wraz z zadaszeniem, pomimo braku aktualnego na ten okres zezwolenia zarządcy wskazanej wyżej drogi publicznej. W tej sytuacji, sam fakt zajęcia przez skarżącą pasa drogowego po upływie terminu określonego w zezwoleniu (ważnym na okres od dnia [...] listopada 2011 r. do dnia [...] grudnia 2011 r.), jak również czas (okres) oraz powierzchnia zajęcia tego pasa drogowego przez skarżącą - zostały ustalone prawidłowo i znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym. Organ w sposób niebudzący wątpliwości określił zajęcie pasa drogowego o powierzchni 105,25 m2. Powierzchnię tę wyznaczył dokonując w dniu [...] grudnia 2011 r., w obecności skarżącej, stosownych pomiarów obiektu. Powyższe potwierdza protokół wizji w terenie. Zgodnie z przewidzianym w przepisach algorytmem obliczania kary administracyjnej organ administracyjny wymierzył karę administracyjną w wysokości [...]zł. (14 dni x 10 x 0,80 zł. x 105,25 m2), co nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń Sądu.

Sąd I instancji wskazał, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego jest decyzją czasową. Po upływie okresu w nim wskazanego - zezwolenie wygasa, co w konsekwencji oznacza, iż na dalsze zajęcie pasa drogowego wymagane jest uzyskanie nowego zezwolenia. Z istoty tego zezwolenia wynika również to, że po upływie okresu, na który udzielono zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, pas drogowy winien być niezwłocznie przywrócony do stanu pierwotnego. Ustawa o drogach publicznych nie przewiduje instytucji przedłużenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. W tej sytuacji sama praktyka polegająca na braku demontażu obiektu budowlanego (obiektu handlowego wraz z wiatą) po upływie terminu zezwolenia i wymuszaniu na zarządcy drogi wydania zezwolenia na koleiny okres, nie może być utożsamiana z brakiem obowiązku przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego. Obiekt taki nie powinien znajdować się w pasie drogowym po upływie okresu, na który została wydana decyzja i to niezależnie od faktu, czy skarżąca zajmująca pas drogowy wystąpiła, przed upływem terminu poprzednio udzielonego jej zezwolenia, z wnioskiem o udzielenie jej zgody na zajęcie pasa drogowego na kolejny okres. W związku z tym w świetle przepisów u.d.p., fakt otrzymania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie rodzi po stronie skarżącej skutecznego uprawnienia do dalszego zajęcia pasa drogowego, ani po stronie zarządcy drogi obowiązku ponownego udzielenia zezwolenia. Z samego faktu wcześniejszego udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego skarżąca nie może wywodzić, że okoliczność ta stanowi przesłankę do wydania kolejnego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

WSA podkreślił, że zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia (z przekroczeniem jego terminu) za które została nałożona kara administracyjna ma charakter formalny. Sankcja jest nakładana za samo naruszenie obowiązku określonego w art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p.

II

[...]wystąpiła ze skargą kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Skarżąca wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296, dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 1, art. 113 § 1, art. 135 w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 260 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na oddaleniu skargi na decyzję Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...]Nr [...]z dnia 12 kwietnia 2012 r. w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Rejon w [...]w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie [...]zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego, pomimo zaistnienia przesłanek do uchylenia obu w/w decyzji z obrotu prawnego wskutek pominięcia istotnych okoliczności faktycznych rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, tj. faktu, iż na wskazanym odcinku drogi w dacie wydania skarżonych decyzji, jak również na długo przed ich wydaniem, jak też do dnia dzisiejszego nie prowadzono i nie prowadzi się żadnych prac związanych z budową autostrady; wystąpienia w powyższym stanie rzeczy we właściwym czasie z wnioskiem o wydanie nowego pozwolenia na zajęcie pasa drogowego na okres zaledwie dalszych 15 dni, które to postępowanie nie zostało w żaden sposób zakończone do dnia dzisiejszego.

Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

GDDKiA w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie ze względu na brak usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. naruszenie art. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1, art. 113 § 1, art. 135 p.p.s.a., przy czym nie wykazał, na czym polegało naruszenie tych przepisów przez Sąd I instancji oraz, czy ewentualne uchybienia mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, który musi spełniać wymagania szczegółowo wskazane w p.p.s.a. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, ponadto jej obligatoryjnym elementem, jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma zawierać rozwinięcie podniesionych zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i jaki to miało wpływ na wynik sprawy (por. wyroki NSA z: dnia 7 października 2014 r., sygn. akt I GSK 87/13; dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt I GSK 1835/13; dnia 31 lipca 2014 r., sygn. akt I GSK 82/13). Już z tych względów należało uznać, że postawione zarzuty naruszenia przepisów postępowania są nieuzasadnione.

Za chybione należy uznać zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. Powołane przez kasatora przepisy mają charakter ustrojowy, a sąd administracyjny może je naruszyć wówczas, gdy zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny niż określone w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bądź zastosuje inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie naruszył tych przepisów, albowiem skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym orzekł w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym.

Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku sformułowany w petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a, który to przepis reguluje jedno z uprawnień i obowiązków przewodniczącego. Zgodnie z jego treścią przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Przez "dostateczne wyjaśnienie sprawy", o którym mowa w art. 113 § 1 p.p.s.a., rozumie się nie konieczność wyjaśnienia przez sąd stanu faktycznego sprawy istniejącego w rozpatrywanej sprawie, lecz stan zdolności sprawy do wydania wyroku, a zatem dokonania przez sąd oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu czy też nie. Przepis ten ma charakter techniczny, a więc może zostać naruszony tylko wtedy, gdyby przewodniczący nie wydał zarządzenia o zamknięciu rozprawy w ogóle, bądź wtedy, gdyby podjął taką czynność procesową w sytuacji, gdy sąd nie uznał jeszcze sprawy za dostatecznie wyjaśnioną do rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA z dnia: 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 2969/13; 19 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2624/13; 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt I GSK 1173/12; 18 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 1266/12). Przedstawione wyżej okoliczności w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały, a tym samym zarzut tego przepisu nie jest zasadny.

Za bezzasadny należy także uznać zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przede wszystkim przepis ten ma zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi (por. wyroki NSA z dnia: 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2871/13; 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 3619/14; 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1979/13), co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie, gdyż Sąd I instancji skargę oddalił. Ponadto, naruszenie art. 135 p.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ wspomniany przepis uprawnia sąd administracyjny, a nie wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej (por. wyroki NSA z dnia: 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1199/12; 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1979/13; 3 lipca 2015 r. , sygn. akt II OSK 3151/13). Zatem w ramach zarzutu naruszenia art. 135 p.p.s.a. w przypadku oddalenia skargi przez Sąd I instancji, nie można skutecznie kwestionować przeprowadzonej przez ten sąd kontroli legalności zaskarżonej decyzji (por. wyroki NSA z dnia: 22 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1655/13; 2 marca 2012 r., I GSK 297/11).

Nie można też uznać za trafny zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. w zakresie sformułowanym w petitum skargi kasacyjnej. Należy zauważyć, że naruszenie art. 151 p.p.s.a. mogłoby nastąpić w sytuacji, gdyby sąd oddalił skargę pomimo stwierdzenia uchybień skutkujących podjęciem przez sąd określonych rozstrzygnięć. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, gdyż Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżąca kasacyjnie w dniach od [...]grudnia 2011 r. zajmowała pas drogowy drogi krajowej nr [...] w obrębie miejscowości [...], na działce nr [...]poprzez umieszczony w nim obiekt handlowy - kiosk gastronomiczny wraz z zadaszeniem, pomimo braku aktualnego na ten okres zezwolenia zarządcy wskazanej wyżej drogi publicznej. Posiadane przez skarżącą zezwolenie wygasło bowiem z dniem [...] grudnia 2011 r.

Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji ww. obiekt nie powinien znajdować się w pasie drogowym po upływie okresu, na który została wydana decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego. Przy czym, żadnego znaczenia dla oceny prawnej tej sytuacji nie ma powoływana przez autora skargi kasacyjnej okoliczność wystąpienia przez skarżącą kasacyjnie, przed upływem terminu poprzednio udzielonego jej zezwolenia, z wnioskiem o udzielenie jej zgody na zajęcie pasa drogowego na kolejny okres, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA (por. wyroki NSA z dnia: 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1977/11; 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1394/10; 30 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1202/10; 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 551/10). Takiego znaczenia nie może mieć również twierdzenie kasatora, że "przedłużenie zezwolenia o zaledwie 15 dni (do końca roku 2011 r.) w jakikolwiek sposób mogłoby kolidować z celami zarządcy, który de facto nie prowadził w tym miejscu żadnych prac, tym bardziej związanych z autostradą, na które to prace powoływał się niemalże w każdej poprzedniej decyzji (zezwoleniu)".

Z wykładni przepisu art. 40 u.d.p. jednoznacznie wynika, że zezwolenie na umieszczenie obiektu w pasie drogowym ma charakter czasowy określony w decyzji (por. wyroki NSA z dnia: 21 maja 2009 r., sygn. akt II GSK 970/08; 13 maja 2009 r., sygn. akt II GSK 910/08). Skoro więc zezwolenie na zajęcie pasa drogowego ma charakter jednorazowy, wydawane jest na określony w decyzji okres i ma charakter czasowy, to z upływem ostatniego dnia zezwolenia właściciel obiektu jest zobowiązany do jego usunięcia pod rygorem nałożenia kary pieniężnej (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1394/10).

Ponadto, upływ okresu, na który zezwolenie zostało udzielone skutkuje tym, że dalsze legalne zajęcie pasa drogowego jest możliwe tylko w oparciu o nową decyzję zezwalającą na jego zajęcie. Nie ma przy tym podstaw, aby uznać, że w sytuacji, gdy dany obiekt już funkcjonuje w określonej lokalizacji w oparciu o pierwotnie wydane (nawet wielokrotnie) zezwolenie organu, mamy do czynienia z jego "przedłużeniem", albowiem tego rodzaju, jako zgodnej z prawem, formy zajęcia pasa drogowego ustawa o drogach publicznych nie przewiduje (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 542/08).

W sytuacji więc, gdy zezwolenie na zajęcie pasa drogowego udzielone zostało od dnia [...] listopada 2011 r. do dnia [...] grudnia 2011 r., zaś po upływie tego terminu, do dnia [...] grudnia 2011 r. obiekt handlowy należący do skarżącej kasacyjnie nadal zajmował pas drogowy, to brak jest podstaw, aby podważać zasadność kwalifikowania tej sytuacji, jako zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, w rozumieniu art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., co zasadnie skutkowało wymierzeniem za okres od [...] grudnia do [...] grudnia 2011 r., kary pieniężnej.

W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.

O kosztach postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.