Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 540/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz Janusz Walawski (spr.) Protokolant Bartosz Piwoński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2010 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Policji, działając na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] listopada 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił wydania G. P. pozwolenia na broń palną myśliwską w celu uprawiania łowiectwa.

W wyniku wniesionego odwołania, Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji.

W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., że ubiegający się o przedmiotowe pozwolenie popełnił przestępstwo przeciwko mieniu (art. 278 § 2 Kk), a więc wprost wskazane przez ustawodawcę, jako stwarzające obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przestępstwo to polega na uzyskaniu cudzego oprogramowania komputerowego bez zgody, w celu uzyskania korzyści majątkowej. Nie ma przy tym znaczenia, że nie został za nie skazany, bo sąd warunkowo umorzył postępowanie karne. Prawomocny wyrok sądu warunkowo umarzający postępowanie karne nie wiąże organu Policji w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. w ocenie czy ustalony stan faktyczny stwarza podstawę do wyciągnięcia konsekwencji administracyjnoprawnych w postaci odmowy wydania przedmiotowego pozwolenia. Przywołany przepis nie nakazuje udowodnienia, iż przyszły posiadacz pozwolenia może wykorzystać broń w sposób w nich opisany, wystarczające jest bowiem domniemanie obawy takiego zachowania.

Ponadto organ, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdził, iż zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 Kpa, że osoba ubiegająca się o broń lub posiadająca takie zezwolenie popełniła czyny, które same w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzą obawę, że osoba ta może użyci broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie uznać taką osobę za niekaraną, jednakże przy jej ocenie ważny jest nie tyle fakt skazania bądź niekarania, ale dotychczasowe życie i sposób jej postępowania.

Tak więc, w ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji zasadnie zaliczył odwołującego się do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i wydał decyzję o odmowie wydania przedmiotowego pozwolenia.

Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez G. P., reprezentowanego przez pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił on, iż została wydana z naruszeniem:

1) prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego zastosowanie, pomimo braku wskazania, że zachodzi uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego,

2) przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i art. 77 Kpa, poprzez brak wskazania bezpośredniego związku pomiędzy popełnionymi przez niego czynami, a cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które pozwoliłyby uznać, iż zachodzi obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się wnioskodawca, uzasadniają jego wydanie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. akt III SA 1515/01, stwierdził, że "brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, nie może być utożsamiane z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji), przy czym decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu, nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, jeżeli zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej".

Należy więc mieć na względzie, że sam brak przesłanek negatywnych nie wystarcza do wydania pozwolenia na broń palną, a jego uzyskanie jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującej okoliczności faktycznych, które przekonają organ, że wydanie pozwolenia jest uzasadnione. Organy Policji nie mogą przy wydawaniu pozwoleń na broń kierować się uznaniem administracyjnym, jednak mają prawo i obowiązek oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 Kpa) przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia wydanie pozwolenia. Natomiast zadaniem Sądu jest zbadać, czy ocena ta nie była dowolna, jednak rzeczą organu jest wypracowanie jej kryteriów.

Kontrolując prawidłowość oceny okoliczności, które - zdaniem skarżącego - uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń, Sąd miał na względzie, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, a posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, potwierdził ustaloną linię orzeczniczą, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego". Ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd w całości podziela.

Organ zasadnie przyjął, że sam fakt, iż skarżący wielokrotnie naruszał normy prawa karnego jest okolicznością uzasadniającą w sposób wystarczający wydanie decyzji o odmowie wydania przedmiotowego pozwolenia.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie wydaje się pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Zatem wobec osób skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, bowiem oceny, że co do tych osób obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca.

W tym stanie rzeczy należy uznać, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wymienionym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy po słowach "w szczególności", a także innym osobom, które nie były skazane za wymienione przestępstwa, ale co do których, z innych niż wskazane powodów, organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę, bowiem nie są to osoby skazane za wymienione w przepisie przestępstwa. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, gdyż w stosunku do skarżącego sąd warunkowo umorzył postępowanie.

Odmienne rozumienie powyżej cytowanego przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności" jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby w każdym przypadku oceniać, czy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni.

W sprawie bezspornym jest, że skarżący wielokrotnie naruszał prawo karne za co był wielokrotnie skazany. Co prawda większość skazań uległo zatarciu, ale zatarciu nie uległo warunkowe umorzenie postępowania za czyn z art. 278 § 2 Kk w zw. z art. 116 ust. 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i praw pokrewnych (prawomocny wyrok SR w B. z dnia [...] czerwca 2008 r., sygn. akt [...] ).

Zdaniem Sądu, ta okoliczność ma znaczenie decydujące przy ocenie zasadności odmowy wydania pozwolenia na broń.

Warunkowe umorzenie postępowania, czy też zatarcie skazania nie stanowi, na co zasadnie wskazał organ, przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 Kpa, że osoba występująca o wydanie pozwolenia na broń palną popełniła w przeszłości czyny, które same w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzą obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości kandydata do posiadania broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby.

Skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie wydania decyzji był osobą skazaną za przestępstwo przeciwko mieniu, to w świetle powołanych wyżej wywodów fakt ten przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i dlatego nie mogą dysponować bronią.

Nie są zatem zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, jak również naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności zarzuty dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych, polegające na wyciąganiu wniosków, co do zagrożeń dla porządku publicznego ze strony skarżącego, ze zdarzeń, które miały miejsce wiele lat temu. Jak wynika z materiału dowodowego skazanie nie uległo zatarciu. Skarżący jest więc skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu i należy do kręgu osób z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co do których, z powodu ich skazania za wymieniony czyn, istnieje zdaniem ustawodawcy obawa użycia broni w interesie sprzecznym z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym.

Należy więc uznać, że organ prawidłowo ocenił, iż co do skarżącego skazanego za przestępstwo przeciwko mieniu istnieje przesłanka uzasadniająca odmowę wydania pozwolenia na broń przewidziana cytowanymi powyżej przepisami.

Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa procesowego, należy wskazać, że organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 Kpa). Należy też pamiętać, że w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na broń z samego sformułowania art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia - wykazania okoliczności uzasadniających wniosek (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2002 r., sygn. akt III SA 448/01, niepubl.). To nie organy Policji mają poszukiwać tych okoliczności, tylko wnioskodawca ma je wskazać i udowodnić.

W ocenie Sądu, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozważył cały materiał dowodowy oraz wystarczająco wyjaśnił kryteria, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kpa.

Z przytoczonych wyżej powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.