Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 284/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 173 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 572
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków Protokolant st. asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Drugiej Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego we W. z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium Rektora dla najlepszych studentów oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Drugiej Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego we W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], która po rozpatrzeniu odwołania D. M. (dalej: skarżąca) utrzymała w mocy decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego we W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium dla najlepszych studentów.

Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], powołaną wyżej, Odwoławcza Komisja Stypendialna, nie przyznała skarżącej stypendium rektora dla najlepszych studentów. W uzasadnieniu podała, że zdobyta przez skarżącą liczba 25 punktów jest niewystarczająca do otrzymania tego stypendium na 2 roku kierunku Fizjoterapia w roku akademickim 2012/2013, ponieważ minimalna liczba punktów uprawniająca do tego świadczenia została ustalona na poziomie 25,5 punktów.

Skarżąca, złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, podnosząc zarzut nieuwzględnienia punktów z tytułu publikacji w formie książki polskojęzycznej, tj. artykułu pt. "Ocena stanu wiedzy społeczeństwa na temat zawodu fizjoterapeuty", opublikowanego w monografii pn. "Holistyczne ujęcie rehabilitacji", za które otrzymałaby dodatkowo 5 punktów. Zdaniem skarżącej liczba punktów 25, które uzyskała nie jest zgodna z systemem naliczania punktów, który obowiązuje w oparciu o Regulamin ustalania wysokości przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu Medycznego we W., od roku akademickiego 2012/2013. Niezrozumiałym jest fakt podważania wartości naukowej monografii w oparciu o rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym. Zgodnie z tym rozporządzeniem doktoranci m.in. Uniwersytetu Medycznego publikujący swoje prace we wspomnianej wyżej monografii otrzymali 4 punkty MNiSW, czego potwierdzenie można znaleźć w rekordach wyszukiwania Biblioteki Uniwersytetu Medycznego.

Druga Odwoławcza Komisja Stypendialna decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymała w mocy decyzję organu I instancji i nie przyznała skarżącej, stypendium dla najlepszych studentów. W uzasadnieniu podała, że brak jest podstaw do zaliczenia studentce dodatkowych punktów za publikację "Holistyczne ujęcie rehabilitacji", ponieważ nie ma ona charakteru naukowego. Zdaniem organu monografia stanowi de facto zbiór artykułów wygłoszonych podczas konferencji "V Międzynarodowa Interdyscyplinarna Konferencja Naukowo-Szkoleniowej "Majówka Młodej Fizjoterapii", która odbyła się we Wrocławiu w dniach 25-26 maja 2012 r. W ocenie organu publikacja - nawet w formie książki (posiadając tym samym numer ISBN) - będąca kompilacją artykułów wygłoszonych na konferencji nie ma waloru publikacji naukowej. Powyższe stanowisko Komisji znajduje oparcie w przepisie § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 877). Przepis ten definiuje monografie naukowe, którymi są m.in. opracowania naukowe zawierające spójne tematycznie referaty wygłoszone na konferencji lub konferencjach naukowych, spełniające wymogi określone w punktach 1-5 tego ustępu, jednak dotyczy to jedynie publikacji w zakresie grupy nauk humanistycznych i społecznych oraz grupy nauk o sztuce i twórczości artystycznej.

A contrario, zdaniem organu, w dziedzinie fizjoterapii, należącej do grupy nauk o życiu, opracowanie zawierające referaty konferencyjne nie jest uznawane za monografię naukową. Zaznaczono też, że za wskazaną wyżej pracę pt. "Ocena stanu wiedzy społeczeństwa na temat zawodu fizjoterapeuty" przyznano studentce 1

pkt, albowiem praca ta została wygłoszona na konferencji "VI Wiosna z Fizjoterapią, Aktualne kierunki rozwoju fizjoterapii i rehabilitacji" w Warszawie w dniu 20 kwietnia 2012 r., co ustalono na podstawie załączonego przez studentkę certyfikatu wraz z programem przedmiotowej konferencji. W związku z powyższym brak było jakichkolwiek podstaw do przyznania studentce dodatkowych punktów za to samo osiągnięcie z tego tylko powodu, że praca została wygłoszona ponownie na innej konferencji oraz wydana drukiem w formie zbioru artykułów z tejże konferencji.

Zdaniem organu zarzuty dotyczące przyznania punktów MNiSW, doktorantom za artykuły opublikowane w Monografii "Holistyczne ujęcie rehabilitacji" są chybione, ponieważ do oceny osiągnięć doktorantów zastosowanie znajdują inne przepisy niż stosowane do oceny osiągnięć naukowych studenta (studiów I stopnia, II stopnia oraz jednolitych studiów magisterskich) ubiegającego się o stypendium rektora dla najlepszych studentów. W szczególności przepisy przywoływanego regulaminu nie znajdują zastosowania do oceny osiągnięć doktorantów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca podniosła zarzut odrzucenia przez Komisję jej publikacji naukowej pt. "Ocena stanu wiedzy społeczeństwa na temat zawodu fizjoterapeuty" z powodu braku jej ujęcia w wykazie czasopism punktowanych przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Zdaniem skarżącej stanowisko Komisji wobec tego dokumentu jest bezpodstawne i stanowi subiektywną opinię komisji, ponieważ stwierdza ona jedynie, że doktoranci podlegają innym przepisom, a Komisja odrzuciła dowód nie wyjaśniając przyczyny. Według strony za jej publikację w monografii pt. "Holistyczne ujęcie rehabilitacji" powinna ona otrzymać 5 punktów, co w połączeniu z przyznanymi 25 punktami uprawnia ją do otrzymania stypendium Rektora dla najlepszych studentów.

W odpowiedzi na skargę Druga Odwoławcza Komisja Stypendialna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z obowiązującym prawem i na podstawie należycie ustalonych okoliczności faktycznych.

Stosownie do art. 173 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), dalej ustawa, stypendium rektora dla najlepszych studentów, jest jedną z ustawowych form pomocy materialnej ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa.

Zgodnie z art. 181 ust. 1 ustawy stypendium rektora dla najlepszych studentów może otrzymać student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen lub posiada osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym.

Wprowadza się jednak bardzo istotne dla studentów i rektora kryteria ustalania liczby studentów, którym rektor może przyznać stypendium, o którym mowa w powyższym przepisie. I tak przepis art. 174 ust. 4 ustawy stanowi, że środki z dotacji, o których mowa w art. 94 ust. 1 pkt 7 i ust. 4, przeznaczone na stypendia rektora dla najlepszych studentów przyznawane w liczbie nie większej niż 10% liczby studentów każdego kierunku studiów prowadzonego w uczelni stanowią nie więcej niż 40% środków przeznaczonych łącznie na stypendia rektora dla najlepszych studentów, stypendia socjalne oraz zapomogi. Przepis ten zawiera nie tylko określenie liczby studentów, którzy mogą otrzymać stypendium rektora dla najlepszych studentów - nie więcej niż 10% najlepszych studentów każdego z kierunków studiów prowadzonego w uczelni, a również określa limit środków przeznaczonych na te stypendia (ten nakaz zawarty jest w ust. 4 - w sformułowaniu "stanowią") – nie więcej niż 40% środków z dotacji z budżetu państwa przeznaczonej na bezzwrotną pomoc materialną dla studentów i doktorantów uczelni (art. 94 ust. 1 pkt 7 ustawy) otrzymanej przez uczelnię, przeznaczonych łącznie na stypendia rektora dla najlepszych studentów, stypendia socjalne i zapomogi (art. 173 ust. 1 pkt 1,3 i 8).

Z kolei w art. 186 ust. 1 ustawy zamieszczona została delegacja dla rektorów wyższych uczelni do ustalania, w porozumieniu z uczelnianym organem samorządu studenckiego, szczegółowego regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, o których mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1-3 i 8, w tym szczegółowe kryteria i tryb udzielania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, wzory wniosków o przyznanie świadczenia pomocy materialnej, wzór oświadczenia o niepobieraniu świadczeń na innym kierunku studiów oraz sposób udokumentowania sytuacji materialnej studenta i organy danej uczelni orzekające w przedmiocie świadczeń obligowane są stosować się do postanowień zawartych w regulaminie ustanowionym przez jej rektora.

Zasady przyznawania studentom Uniwersytetu Medycznego we W. świadczeń pomocy materialnej, w tym stypendium Rektora dla najlepszych studentów określa "Regulamin ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu Medycznego we W. od roku akademickiego 2012/2013", stanowiący załącznik do zarządzenia nr 73/XV R/2012 Rektora Uniwersytetu Medycznego we W. z dnia 24 października 2012 r., zwany dalej "regulaminem". Zgodnie z § 24 ust. 3 regulaminu o stypendium rektora dla najlepszych studentów może ubiegać się student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen lub posiada osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym. Według § 31 ust. 2 pkt 2 regulaminu jednym z osiągnięć naukowych, za które student może uzyskać punkty, jest opublikowanie artykułów w czasopismach naukowych wymienionych w wykazie opublikowanym w komunikacie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego lub publikacja naukowa w formie książki.

Odwoławcza Komisja Stypendialna jak i Druga Odwoławcza Komisja Stypendialna przyjęły, że skarżąca uzyskała 24 pkt. za średnią ocen oraz 1 pkt za autorstwo pracy wygłoszonej na konferencji naukowej - łącznie 25 pkt. Ustalony przez Odwoławczą Komisję Stypendialną minimalny próg punktowy, od którego osiągnięcia uzależnione było przyznanie stypendium, wynosił 25,5 pkt. Próg ten został ustalony w oparciu o zapisy § 26 i 27 regulaminu, przy uwzględnieniu zasady, że stypendium może otrzymać nie więcej niż 10% studentów danego kierunku studiów.

Zdaniem Sądu organ dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego pod kątem analizy § 8 rozporządzenia Ministra Nauki Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym uwzględniając całą jego treść tj ust 1-5.

W § 8 ust 1 wskazano, że jako osiągnięcia traktowane są publikacje wymienione w wykazach czasopism naukowych Ministra Nauki Szkolnictwa Wyższego - części A,B,C, w których nie był publikowany artykuł skarżącej oraz inne rodzaje publikacji, do których nie można zaliczyć przedmiotowego artykułu.

Odnośnie pkt 6 ust 1 § 8 monografie naukowe zostały zdefiniowane w ust 2, gdzie jedynie co do nauk humanistycznych i społecznych oraz o sztuce i twórczości artystycznej za tego rodzaju publikacje uznaje się referaty wygłoszone na konferencjach pod warunkiem spełnienia określonych dodatkowych przesłanek wskazanych w tym przepisie. W ust. 5 zaś § 8 podzielono na grupy rozłączne dziedziny nauk rozróżniając

- nauki humanistyczne i społeczne,

- ścisłe i inżynierskie,

- nauki o życiu,

- nauki o sztuce i twórczości artystycznej,

I tym samym wskazano, które z ustępów tego przepisu stosuje się do poszczególnych grup. Nawet jeśli uznać fizjoterapie za należącą do grupy nauk o życiu, stosowanie, jak przewidziano w ust. 5 pkt 3 § 8 parametrów określonych w § 8 ust 1 pkt 1-3 i 5-8 nie zmienia nic w ocenie spornej publikacji, gdyż co do monografii naukowych jako referatu wygłoszonego na konferencji, o ile spełnia dodatkowe wcześniej wskazane warunki z ust.2 § 8, wyłączono wyraźnie jako rodzaj grupę nauk o życiu przewidując jedynie inne z grup z ust. 5 tj. humanistycznych i społecznych oraz o sztuce i twórczości artystycznej.

Zatem zdaniem Sądu, a wbrew zarzutom skargi, przeprowadzona przez organ odwoławczy jego ocena pozostawała w zgodzie z art. 80 k.p.a. i stanowiła wystarczającą podstawę do przyjęcia, że brak jest podstaw do przyznała skarżącej stypendium rektora dla najlepszych studentów.

Nie zostały tym samym naruszone reguły postępowania dowodowego określone w art. 7 i art. 77 k.p.a., co pozwoliło na prawidłowe ustalenie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, zaś wniosek organu wynikający z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów (art. 80 k.p.a.). Stanowisko organu odwoławczego zostało przy tym dostatecznie uzasadnione z powołaniem się na okoliczności istotne

Mając na uwadze, że skarga okazał się nieuzasadniona, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec o jej oddaleniu w całości.