Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1090/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1, § 2, art. 7, art.77 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz A. L. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest skarga A. L. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2010r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2009r., którym odmówiono przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku złożonego przez obywatela C. o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zaskarżone postanowienie zostało wydana w oparciu o następujący stan faktyczny:

Wnioskiem z 18 listopada 2009r. A. L. wystąpił do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce. Swój wniosek uzasadnił zamiarem wykonywania pracy na rzecz F. S.A. w K. Wojewoda [...] pismem z [...] listopada 2009r. wezwał Skarżącego w trybie art. 64 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych wniosku poprzez: okazanie oryginału wszystkich stron ważnego dokumentu podróży wraz z dwoma kopiami, nadesłanie czerech fotografii spełniających odpowiednie kryteria oraz dostarczenie tytułu prawnego do lokalu, w którym zamierza przebywać. Termin do uzupełnienia wniosku upływał w dniu 7 grudnia 2009r.

Pismem z [...] grudnia 2009r. Wojewoda [...] zawiadomił stronę o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z uwagi na nie uzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych tj. niedostarczenie tytułu prawnego do wynajmowanego lokalu, w którym cudzoziemiec przebywa. W powyższym piśmie wskazano, że umowa najmu została przesłana do organu I instancji faksem w dniu 8 grudnia 2009 r., natomiast oryginał tego dokumentu okazano w dniu 10 grudnia 2009r. Z uwagi na fakt, iż powyższy brak formalny został uzupełniony z naruszeniem 7-dniowego terminu zasadne było (w ocenie organu I instancji) pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania.

Pismem datowanym na 10 grudnia 2009r. Skarżący wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych ww. wniosku wskazując, iż: "dołączył umowę najmu w złej formie".

Postanowieniem z [...] grudnia 2009r. Wojewoda [...] odmówił przywrócenia terminu. W zażaleniu na to postanowienie powołano się na konieczność przetłumaczenia wezwania z [...] listopada 2009r. dotyczącego braków formalnych wniosku oraz skompletowania wymaganych dokumentów m.in. umowy najmu. Wskazano również, że organ I instancji w dniu 4 grudnia 2009r. odmówił przyjęcia oświadczenia F. S.A. w K. dotyczącego prawa do lokalu. Z uwagi na powyższe w dniu 4 grudnia 2009r. sporządzono projekt umowy najmu zawartej pomiędzy A. L. a wynajmującym tj. zarządem F. Podpisanie tego projektu było możliwe dopiero w dniu 8 grudnia 2009r. Tego samego dnia ww. umowę najmu przesłano listem poleconym na adres organu I instancji.

Postanowieniem z [...] lutego 2010r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2009r. W ocenie organu odwoławczego powyższe zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, iż w niniejszej sprawie bezsporne jest, że Wojewoda [...] prawidłowo wezwał cudzoziemca do uzupełnienia braku formalnego wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, ponieważ umowa najmu stanowiła obligatoryjny załącznik do ww. wniosku. Poza tym Wojewoda [...] wskazał w jaki sposób należy złożyć brakujące dokumenty, aby termin został zachowany.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia barków formalnych wniosku. O braku winy można bowiem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Organ odwoławczy dodał jednocześnie, że strona obowiązana jest do dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Powołana przez cudzoziemca okoliczność dotycząca konieczności przetłumaczenia wezwania Wojewody [...] z [...] listopada 2009r. dotyczącego uzupełnienia braków formalnych wniosku oraz niemożności podpisania umowy najmu przez zarząd F. w określonym terminie jest przyczyną subiektywną, której strona przy zachowaniu należytej staranności mogła zaradzić.

Zwrócono uwagę także na to, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż podczas postępowania toczącego się przed Wojewodą [...] zainteresowany został pouczony w języku [...]o procedurach legalizacji pobytu na terytorium RP oraz o konieczności usunięcia barków formalnych wniosku we wskazanym terminie jak również o konsekwencjach wynikających z braku ich usunięcia.

Skargę na postanowienie organu II instancji wniósł A. L. zarzucając mu naruszenie:

1. art. 58 § 1 i 2 k.p.a. oraz 59 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż termin do uzupełnienia braków formalnych rozpoczął już bieg oraz przyjęcie, iż brak jest podstaw do przywrócenia terminu;

2. art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006r., Nr 234, poz. 1694), zwanej dalej ustawą o cudzoziemcach w zw. z art. 7 ust. 1 tej ustawy poprzez przyjęcie, iż strona została należycie poinformowana o skutkach uchybienia terminu, a tym samym brak podstaw do przywrócenia terminu lub uznania, iż termin nie rozpoczął jeszcze biegu;

3. art. 7, 9 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności (nie wyjaśnienie stanu faktycznego) oraz brak należytego pouczenia o jej prawach i obowiązkach;

4. art. 80 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji przyjęcie, że skarżący uchybił terminowi do uzupełnienia braków formalnych lub ewentualnie brak było podstaw do przywrócenie terminu;

5. art. 7 Konstytucji RP poprzez wydanie postanowienia sprzecznego z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa.

Ponadto skarżący powołując się na treść art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniósł o wzięcie pod uwagę przez Sąd z urzędu (w granicach niniejszej sprawy) wszystkich naruszeń prawa dokonanych przez organ wydający zaskarżone postanowienie a niepodniesionych przez stronę skarżącą.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł: o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez właściwy organ administracji publicznej, ewentualnie o uchylenie obu zaskarżonych postanowień i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ właściwy oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podkreślono m.in., że organ w ogóle nie uwzględnił faktu, iż strona otrzymując wezwanie w pierwszej kolejności musiała udać się do tłumacza a następnie skompletować wszystkie dokumenty. Ponieważ Urząd odmówił przyjęcia w dniu 4 grudnia 2009r. oświadczenia F. S.A. o prawie do lokalu skarżący musiał przygotować projekt umowy najmu. Data wskazana w tej umowie tj. 4 grudnia 2009r. jest właśnie datą przygotowania tego projektu. Następnie skarżący podpisał umowę najmu, lecz w dalszej kolejności musiał ją przesłać do zarządu wynajmującego. Ponieważ dni 5 grudnia oraz 6 grudnia 2009r. były odpowiednio sobotą i niedzielą, dlatego też projekt umowy, o której mowa został podpisany przez zarząd wynajmującego dopiero w dniu 8 grudnia 2009 r., a następnie niezwłocznie przesłany faksem oraz listem poleconym.

Zdaniem skarżącego powyższe świadczy o tym, że rażąco wadliwe było niewyjaśnienie okoliczności, a w konsekwencji wadliwy był również brak ustaleń, co do tego czy strona mogła przedłożyć w terminie umowę najmu i czy z jej winy nastąpiło uchybienie tego terminu.

Strona podnosi również, że wbrew twierdzeniom organu drugiej instancji strona nie została pouczona o prawach i obowiązkach w zrozumiałym dla niej języku. Zatem nie sposób przyjąć, iż wezwanie i pouczenie w języku polskim mogło wywołać skutek przewidziany w k.p.a. albowiem zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach do postępowań w sprawach uregulowanych w tej ustawie stosuje się przepisy k.p.a. o ile ustawa ta nie stanowi inaczej.

W odpowiedzi na skarg Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rozpatrując wyżej wymienioną skargę należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na prośbę zainteresowanego jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z kolei stosownie do art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Podkreślenia wymaga to, że instytucja przywracania terminu jest instytucją prawa procesowego.

Zgodnie z przywoływanym wyżej przepisem wnoszący prośbę powinien uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Winien zatem uprawdopodobnić istotne okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w przewidzianym terminie na skutek okoliczności za które nie ponosi odpowiedzialności.

W piśmie o przywrócenie terminu powinien wykazać, że mimo całej staranności nie udało mu się go zachować. Wiąże się to z takimi sytuacjami, kiedy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. m.in. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2000 r. sygn. akt. I SA/kd 794/99 niepubl.). A zatem przy ocenie braku winy organ administracji publicznej powinien przyjąć obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przy zastosowaniu tego miernika przywrócenie terminu nie byłoby dopuszczalne gdyby strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

W nauce prawa administracyjnego przyjmuje się, że brak winy strony ma miejsce tylko wtedy, gdy nie mogła ona przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W konsekwencji pojęcie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie obejmuje istotne przeszkody niemożliwe do przezwyciężenia czyli siły wyższej. Jeżeli więc przeszkoda niemożliwa do przezwyciężenia obiektywnie nie istniała ale strona miała podstawę do sądzenia, że taka przeszkoda istnieje należy uznać, że niedopełnienie czynności procesowej było niezawinione (E. Iserzon, J. Starościak k.p.a. komentarz wyd. IV s. 136-137).

Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć należy, iż na obecnym jej etapie nieuprawnione było stwierdzenie organu odwoławczego jakoby niemożność podpisania umowy przez Zarząd F. była subiektywną przyczyną, której skarżący przy zachowaniu należytej staranności mógł zaradzić.

Termin uzupełnienia braków formalnych upłynął w dniu 7 grudnia 2009 r. Był to poniedziałek. Przyczyny podpisania umowy najmu następnego dnia tj. we wtorek 8 grudnia 2009 r. będą wymagały wyjaśnienia. Nie sposób bowiem wykluczyć, iż w dniu 7 grudnia 2009 r. osoby kompetentne które umowę, o której mowa mogły podpisać były nieobecne w miejscu wykonywania pracy przez skarżącego (np. z powodu wyjazdu służbowego, choroby, czy też dla tego, że siedziba zarządu spółki znajdowała się w innym miejscu). Jeśli istotnie tak było, a zatem możliwość podpisania umowy pojawiła się dopiero w dniu następnym to nie sposób przyjąć jakiegokolwiek zawinienia po stronie skarżącego. Właśnie ta kwestia będzie wymagała wyjaśnień ze strony organu odwoławczego. Na okoliczność, o której wyżej mowa winien on dysponować stosownym oświadczeniem zarządu F. złożonym choćby na piśmie. Gdyby okazało się, że umowa najmu z przyczyn niezależnych od skarżącego istotnie nie mogła zostać podpisana w dniu 7 grudnia 2009 r. wówczas termin na uzupełnienie tego braku formalnego należałoby skarżącemu przywrócić.

Z tego też względu skarga podlega uwzględnieniu, co oznacza, iż zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i 58 § 1 i 2 k.p.a. okazał się zasadny.

Wobec powyższego pozostałe zarzuty skarżącego tracą na znaczeniu i nie wymagają oceny ze strony sądu.

Niejako na marginesie zauważyć jednak należy, iż z jednej strony pouczenie, jakie zostało wysłane do skarżącego w języku [...] i polskim, jako załącznik do wezwania z [...] listopada 2009 r., z drugiej zaś czynności, w tym czas ich podejmowania przez skarżącego w niniejszej sprawie przemawiają za tym, że bariera językowa, o której mówi skarga nie była tu istotną przeszkodą.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.