Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1121/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 257
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. M. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 września 2011 roku, sygn. akt II SA/Bd 1259/10 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 26 lipca 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy pozostawił bez rozpoznania wniosek A. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu wskazano, iż w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 17 czerwca 2011 r. Sąd wezwał A. M. do uzupełnienia złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania (art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., jednakże skarżąca nie zastosowała się do powyższego wezwania.

Z uwagi na wniesienie sprzeciwu od powyższego zarządzenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, zarządzeniem z dnia 19 września 2011 r. również pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania na skutek nie wykonania wezwania do uzupełnienia braków złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Na powyższe rozstrzygnięcie A. M. wniosła zażalenie, w którym domaga się jego uchylenia, albowiem w ocenie strony skarżącej zarządzenie to narusza obowiązujące przepisy prawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.

W myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że gdy pozostawienie wniosku bez rozpoznania następuje w drodze zarządzenia referendarza (art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a.), na które został wniesiony sprzeciw, to zarządzenie takie traci moc i jak wynika z art. 260 zd. pierwsze p.p.s.a., wówczas sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 260 zd. drugie p.p.s.a. na postanowienie przysługuje zażalenie. Treść regulacji zawartej w art. 260 p.p.s.a. wskazuje, że po złożeniu sprzeciwu, bez względu na to czy dotyczy on zarządzenia, czy postanowienia, rozstrzygnięcia te tracą moc, a Sąd rozpoznając sprawę wskutek złożonego sprzeciwu wydaje postanowienie. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę w trybie przewidzianym w art. 260 p.p.s.a. zastosował wadliwą formę rozstrzygnięcia, błędnie określając wydane postanowienie jako zarządzenie. To uchybienie Sądu nie miało jednak wpływu na rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wniesionego przez stronę środka zaskarżenia, prawidłowo określonego jako zażalenie, a także na ostateczny wynik sprawy będącej przedmiotem rozstrzygnięcia. Z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika bowiem, że zostało ono wydane w istocie przez Sąd orzekający w składzie jednoosobowym po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, a przedmiotem rozstrzygnięcia był wniosek o przyznanie prawa pomocy, którego braki nie zostały pomimo stosownego wezwania uzupełnione. Zatem nadanie przez Sąd wydanemu na posiedzeniu niejawnym rozstrzygnięciu wadliwej formy zarządzenia nie może podważyć zasady, że rozstrzygnięcie to w istocie rzeczy jest postanowieniem sądu, o jakim mowa w art. 260 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca, pomimo doręczenia jej wezwania do uzupełnienia braków złożonego formularza urzędowego o przyznanie prawa pomocy (PPF), nie zastosowała się do jego treści, tzn. nie uzupełniła wskazanych braków w ustawowym terminie.

Postępowanie sądowe, w tym także postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, gdyż ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji wobec dyspozycji art. 257 p.p.s.a. zasadnie pozostawiono wniosek skarżącej bez rozpoznania.

Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.