Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 794/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art .184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak /spr./ Sędzia NSA Henryk Ożóg Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II SA/Sz 22/05 w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokatów: J. S. z Kancelarii Adwokackiej w S. przy ulicy W. oraz M. N. z Kancelarii Adwokackiej w Ł. przy ulicy S., kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych oraz kwotę 26.40 ( dwadzieścia sześć czterdzieści) złotych stanowiącą 22% podatku od towarów i usług - dla każdego z wyżej wymienionych, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Szczecinie decyzją z [...] listopada 2004 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie zgłoszenia podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z [...] grudnia 2003 r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u W. W. choroby zawodowej w postaci przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli. W uzasadnieniu wskazał, że W. W. został zbadany w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Szczecinie, gdzie otrzymał orzeczenia lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w postaci przewlekłej obturacyjnej choroby płuc z niewydolnością oddechową. Z uwagi na złożone od tego orzeczenia odwołanie W. W. został ponownie zbadany w Instytucie Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni, który w dniu 29 stycznia 2002 r. orzekł o braku podstaw do rozpoznania u W. W. ww. choroby zawodowej. W oparciu o wskazane powyżej orzeczenia, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Szczecinie wydał, w dniu 22 maja 2002 r., decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci przewlekłej obturacyjnej choroby płuc z niewydolnością oddechową. W. W. odwołał się od powyższej decyzji do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie, który po rozpoznaniu sprawy, wydał w dniu 10 września 2002 r., decyzję nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie to W. W. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2003 r., sygn. akt SA/Sz 2257/02, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie. W ocenie NSA, zaskarżona decyzja wydana została bez należytego rozpoznania sprawy i wyjaśnienia wszystkich okoliczności. Ponadto Sąd doszukał się sprzeczności oraz ocen niedostatecznie uzasadnionych oraz zarzucił, orzekającemu w sprawie, Instytutowi Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni dokonywanie ocen, do których nie jest uprawniony, a mianowicie oceny w jakim stopniu narażenie zawodowe mogło mieć wpływ na wystąpienie choroby zawodowej u W. W. Sąd zakwestionował również odpowiedź Instytutu Medycyny Morskiej i Tropikalnej na pismo organu odwoławczego, dotyczące wyników badań histopatologicznych, w którym stwierdzono, że W. W. był narażony na ogólne zapylenie o umiarkowanych wartościach, bez przekroczeń NDS, co jest sprzeczne z ustaleniami organu jednoznacznie wskazującymi na przekraczanie wartości najwyższych dopuszczalnych stężeń w środowisku pracy skarżącego. Z uwagi na wskazane nieprawidłowości, Naczelny Sąd Administracyjny za słuszny uznał wniosek strony o dodatkowe badanie w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu. Z tego też względu sprawa wróciła ponownie do organu pierwszej instancji, który, wypełniając zalecenie Sądu skierował W. W. na badania do ww. jednostki. Po jego przeprowadzeniu W. W. otrzymał kartę wypisową oraz orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 26 listopada 2003 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w postaci przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli.

Organ odwoławczy wskazał, że analiza danych dotyczących narażenia zawodowego odwołującego się wykazała, że pracując na stanowisku montera, spawacza oraz mistrza był on narażony na pył całkowity, związki manganu, żelaza, tlenek węgla, dwutlenek azotu w stężeniach przekraczających najwyższe dopuszczalne stężenie (NDS), natomiast analiza danych medycznych i wywiadu uzyskanego od W. W. wykazała, że przez około 30 lat palił on papierosy oraz wielokrotnie przechodził nawracające infekcje dróg oddechowych. Ponadto, od kilku lat odwołujący skarżył się na duszność, osłabienie, kaszel, potliwość, a w 1994 r. rozpoznano u niego przewlekłe zapalenie oskrzeli. Z powodu tych objawów chorobowych został on przeniesiony do pracy o lżejszym charakterze. W 2001 r. odwołujący się był diagnozowany w oddziale torakochirurgii, gdzie wykonano zabieg pobrania tkanki płucnej. W wyniku histopatologicznym stwierdzono cechy rozedmy, nadciśnienia płucnego oraz złogi węglowe. W wykonanych badaniach spirometrycznych w 1997 r. wartość FEV1 wynosiła 400 ml, w 1999 r. 1350 ml, w 2001 r. odpowiednio 1140 ml i 1240 ml, natomiast w badaniu wykonanym w Instytucie Medycyny Pracy w Sosnowcu wartość FEV1 wynosiła 1470 - 1880 ml. Próba odwracalności skurczu oskrzeli z lekami bronchodiiatacyjnymi wypadła ujemnie, a w bodypletyzmografii stwierdzono zwiększenie całkowitej pojemności płuc, objętości zalegającej oraz oporów drzewa oskrzelowego. Badanie gazometryczne wykonane w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu wykazało natomiast prawidłowe utlenowanie krwi, a w badaniu radiologicznym płuc opisano cechy przewlekłego zapalenia oskrzeli i rozedmy płuc.

Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu po ponownym przeanalizowaniu wyników spirometrii podtrzymał stanowisko: o braku danych do rozpoznania pylicy, bądź zwłóknienia płuc. Na zdjęciu klatki piersiowej nie stwierdza się typowych dla zwłóknienia lub pylicy płuc rozsianych zmian śródmiąższowych. Widoczne są natomiast cechy rozedmy w postaci wzmożonej przejrzystości pól płucnych, poszerzenia tętnicy płucnej, sylwetki serca płucnego, sugerujących obecność nadciśnienia płucnego. Również badania czynnościowe płuc, zarówno spirometria, jak bodypletyzmografia, nie wykazują charakterystycznych dla zwłóknienia lub pylicy płuc zmian restrykcyjnych. W opinii Instytutu także badanie histopatologiczne nie zawiera zmian typowych dla pylicy lub zwłóknienia płuc, opisano w nim bowiem jedynie pogrubiałe naczynia tętnicze średniego kalibru odpowiadające nadciśnieniu płucnemu, cechy nieznacznej rozedmy oraz złogi pyłu węglowego. Z uwagi na brak cech przewlekłego procesu zapalno - wytwórczego typowego w tkance śródmiąższowej płuc, typowego dla zwłóknienia śródmiąższowego, brak było zatem podstaw do rozpoznania tej jednostki chorobowej. Ponadto, Instytut wskazał też, że brak zmian śródmiąższowych na zdjęciu płuc W. W., brak charakterystycznych dla pylicy cech restrykcji w badaniach czynnościowych, jak również, przede wszystkim, brak narażenia zawodowego na pył węglowy nie dają podstaw do rozpoznania pylicy płuc, pomimo stwierdzenia w badaniu histopatologicznym złogów węglowych, których obecność nie upoważnia do rozpoznania pylicy, bowiem zgodnie z obowiązującą definicją tej choroby dla potwierdzenia rozpoznania wymagana jest również obecność odczynu ze strony tkanki płucnej w postaci guzków pyliczych, a tych nie stwierdzono.

Organ odwoławczy podkreślił, że ocena stanowisk pracy, sposobu wykonywania pracy, analiza narażeń na czynnik uszkadzający wykazała, że W. W., pracując na stanowisku spawacza, montera, mistrza podlegał przez około 30 lat ekspozycji zawodowej na zapylenie oraz inne wziewne czynniki w stopniu, mogącym być potencjalnym źródłem przewlekłego zapalenia oskrzeli, bowiem przekraczającym wartości NDS. Jednak ocena, w jakim stopniu owo narażenie mogło ewentualnie przyczynić się do wystąpienia choroby oskrzeli u W. W., jest dyskusyjna. Przeciwko takiemu stwierdzeniu przemawia bowiem, w ocenie organu odwoławczego, fakt wieloletniego palenia tytoniu oraz powtarzających się infekcji dróg oddechowych, które to czynniki są wymieniane wśród uznanych przyczyn powstawania przewlekłego zapalenia oskrzeli. Czynniki te nie wykluczają możliwości uznania przewlekłego zapalenia oskrzeli za chorobę zawodową, jednak ich obecność czyni prawdopodobieństwo ewentualnego związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy pracą a chorobą mniej pewnym. Ponadto, organ odwoławczy podkreślił też, że zgodnie z wykazem chorób zawodowych stanowiącym załącznik do cytowanego we wstępie orzeczenia, a także zgodnie z wytycznymi metodologicznymi w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych opublikowanymi przez Departament Inspekcji Sanitarnej Ministerstwa zdrowia i Opieki Społecznej w 1987 r., za chorobę zawodową może zostać uznana jedynie ciężka postać przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, przebiegająca z niewydolnością narządu oddechowego. W świetle tych wytycznych za wykładniki niewydolności oddechowej uznaje się odchylenia w badaniu gazometrycznym w postaci obniżenia poziomu tlenu we krwi poniżej 70mmHg lub znaczne zmniejszenie wartości wentylacyjnych w postaci obniżenia FEV1 poniżej 1200 ml u mężczyzn. W badaniach przeprowadzonych u W. W. nie stwierdzono natomiast zaburzeń gazów krwi, a wartość FEV1, uzyskana w jednostce orzeczniczej drugiego szczebla, jest znacznie wyższa od uznanej za graniczną.

Uwzględniając te ustalenia oraz ww. wytyczne, które wprowadziły dodatkowy warunek, tj. czas od ustalenia narażenia zawodowego do wystąpienia cech niewydolności oddechowej, po przekroczeniu którego nie można rozpoznać choroby zawodowej, wynoszący 5 lat oraz uwzględniając, że narażenia na wziewne czynniki szkodliwe ustało u W. W. w 1993 r., organ stwierdził, że brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

W. W. wniósł na decyzję skargę do sądu administracyjnego, zarzucając nieuwzględnienie okoliczności faktycznych w zakresie warunków pracy i prawidłowość prowadzonych badań w Instytucie Medycyny Pracy w Sosnowcu.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Szczecinie wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 13 października 2005 r. sygn. akt II SA/Sz 22/05, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie z [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że po uchyleniu decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny W. W. był poddany kolejnemu badaniu w Instytucie Medycyny Pracy, który w orzeczeniu z 26 listopada 2003 r. nr [...] stwierdził, że brak jest podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej. W orzeczeniu tym uwzględniono wyniki badania, dane z wywiadu, dokumentację lekarską oraz charakterystykę pracy skarżącego. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Szczecinie uwzględnił fakt palenia przez skarżącego papierosów przez okres około 30 lat, wielokrotne nawracanie infekcji dróg oddechowych, dolegliwości na które się uskarżał i wyniki badań oraz przebieg pracy zawodowej. Skarżący pracując na stanowisku montera, spawacza oraz mistrza był narażony na pył całkowity, związki manganu, żelaza, tlenek węgla, dwutlenek azotu w stężeniach przekraczających najwyższe dopuszczalne stężenie. Sąd uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie organu odwoławczego, że brak było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli z uwagi na fakt, że w toku przeprowadzonych badań nie stwierdzono u skarżącego utrwalonych cech niewydolności oddechowej, jak również upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc w stopniu, upoważniającym do takiego rozpoznania.

Jak wynika z pisma Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z dnia 3 sierpnia 2004 r. pewne rozbieżności wyników badań spirometrycznych wykonanych na przestrzeni 1997 r. - 2004 r. wynikają z braku pełnej współpracy przy przeprowadzaniu badań ze strony W. W., co potwierdza przebieg krzywych spirometrycznych. W ocenie Instytutu, nie ma podstaw do stwierdzenia, ze w ostatnich latach obserwowany jest u badanego stopniowy spadek wartości FEV1 oraz, ze wartości spirometryczne uzyskane w Instytucie odbiegają od dostępnych w materiale dowodowym, bowiem w badaniu spirometrycznym wykonanym 29 maja 2001 r. wartość FEV1 wynosiła 1840 ml, a przebieg krzywej wskazuje, że badanie zostało wykonane prawidłowo. Ponadto wyjaśniono, że w trakcie hospitalizacji wykonano u W. W. trzy badania spirometryczne, których wyniki różniły się między sobą lecz analiza krzywych spirometrycznych pozwala stwierdzić, że w trakcie dwóch pierwszych badań skarżący nie wykonywał ich wystarczająco poprawnie. Pomimo tego, uzyskane wartości FEV1 przekraczały 1200 ml (tj. wynosiły 1470 i 1530 ml), natomiast wynik uzyskany w ostatnim badaniu - 1880 ml jest zbliżony do wyniku z maja 2001 r.

W piśmie Instytutu odniesiono się także do zarzutu skarżącego, dotyczącego nieuwzględnienia przedstawionego przez niego wyniku badania histopatologicznego w kontekście ewentualnego rozpoznania pylicy lub zwłóknienia płuc, wyjaśniając, że nie ma żadnych danych dla takiego rozpoznania bowiem badania czynnościowe płuc: spirometria i bodypletyzmografia nie wykazały charakterystycznych dla zwłóknienia lub pylicy płuc zmian restrykcyjnych, a, w świetle aktualnych ustaleń, w diagnostyce chorób płuc podstawą rozpoznania pylic płuc jest pozytywny wywiad narażenia na pyły respirabilne oraz dodatnie badanie radiologiczne płuc, ujawniające rozsiane zmiany śródmiąższowe w płucach. Brak zmian śródmiąższowych na zdjęciu płuc W. W., brak charakterystycznych dla pylicy cech restrykcji w badaniach czynnościowych, jak również, przede wszystkim, brak narażenia zawodowego na pył węglowy nie dają zatem podstaw do rozpoznania pylicy płuc, pomimo stwierdzenia w badaniu histopatologicznym złogów węglowych.

Sąd w oparciu o orzeczenie Instytutu oraz zgromadzony materiał dowodowy ocenił jako nietrafne zarzuty skargi, dotyczące nieprawidłowo prowadzonych badań skarżącego, czy nie uwzględnienie przez organy przedstawionego przez niego badania histopatologicznego.

W. W. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Podstawą skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia przepisów postępowania: art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 233 § 1 i art. 328 § 2 kpc w zw. z art. 106 § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niczym nieuzasadnione pominięcie wyjaśnień skarżącego w części dotyczącej przebiegu badania skarżącego prowadzonego w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego oraz nie wyjaśnienie istotnych wątpliwości związanych z przebiegiem badania skarżącego w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego przez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodu uzupełniającego w tym zakresie.

Na tych podstawach wnosił o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

2) przyznanie na rzecz skarżącego niezbędnych kosztów postępowania,

3) przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia według zasad określonych w przepisach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które to wynagrodzenie nie zostało opłacone w jakiejkolwiek części.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodził, że art. 233 § 1 kpc nakazuje Sądowi ocenę wiarygodności i mocy dowodowej według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Do zebranego materiału bez wątpienia należy zaliczyć twierdzenia strony skarżącej dotyczące sposobu i przebiegu badania prowadzonego w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. Opisuje przebieg badania spirometrycznego. Sąd nie rozważył tych okoliczności i ich nie wyjaśnił, a mogło to mieć wpływ na wynik badania. Zarzucił też uznanie pisma Instytutu Medycyny Pracy w Sosnowcu z 3 sierpnia 2004 r. Nie wyjaśniono na czym polegał brak współpracy skarżącego. Sąd powinien w tym zakresie przeprowadzić dowody z urzędu na podstawie art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wywodził dalej, że dla oceny wszechstronnego rozważenia przez Sąd materiału dowodowego jest uzasadnienie wyroku. Uzasadnienie nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 328 § 1 kpc, nie odnosi się bowiem do twierdzenia skarżącego, ani do przedstawionego przez niego stanu faktycznego i nie wyjaśnia dlaczego Sąd odmówił wiarygodności tym twierdzeniom.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 233 § 1 i art. 328 § 2 kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 106 § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niczym nieuzasadnione pominięcie wyjaśnień skarżącego w części dotyczącej przebiegu badania skarżącego prowadzonego w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego oraz nie wyjaśnienie istotnych wątpliwości związanych z przebiegiem badania skarżącego w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego przez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodu uzupełniającego w tym zakresie.

Według art. 106 § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Podstawy rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny reguluje art. 133 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiąc "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2". Podstawą rozpoznania sprawy jest materiał dowodowy zebrany przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd administracyjny dokonuje oceny zebranego materiału dowodowego w oparciu o normę prawa materialnego, która zawiera unormowanie hipotetycznego stanu faktycznego oraz zastosowanie przy zebraniu materiału dowodowego przyjętych reguł w przepisach prawa procesowego. Od tak określonych granic postępowania rozpoznawczego prowadzonego przez sąd administracyjny, który powołany jest do kontroli wykonywania administracji publicznej (art. 184 Konstytucji RP, art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), art. 106 § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wprowadza wyjątek przez dopuszczenie możliwości przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów. Dopuszczalność przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów jest ograniczona spełnieniem dwóch warunków: 1) jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, 2) nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ocenił, że w sprawie nie występują istotne wątpliwości co do stanu faktycznego. Strona skarżąca nie przedłożyła dokumentów, które podważyłyby dokonane ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy. Nie można zatem skutecznie zarzucić naruszenie art. 106 § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 233 § 1 kodeksu postępowania cywilnego, który na podstawie art. 106 § 5 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym tylko gdy sąd administracyjny prowadzi uzupełniające postępowanie dowodowe, a takiego w sprawie nie prowadził.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 328 § 2 kodeksu postępowania cywilnego, a to z tego względu, że nie ma on zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd administracyjny jest właściwy do kontroli wykonywania administracji publicznej, a nie do załatwiania spraw administracyjnych przez ich merytoryczne rozstrzygnięcie. Art. 328 § 2 kodeksu postępowania cywilnego dostosowany jest do właściwości sądów powszechnych w sprawach cywilnych. Strukturę wyroku sądu administracyjnego w tym wymagania w zakresie uzasadnienia regulują przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżony wyrok zawiera uzasadnienie odpowiadające regułom ustalonym w art. 141 § 4 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarga kasacyjna zatem nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Z tego względu, na mocy art. 184 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

O przyznaniu od Skarbu Państwa wynagrodzenia z tytułu niezapłaconej pomocy prawnej orzeczono na podstawie art. 250 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.