Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 706/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-11-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Wyłączenie sędziego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 19, art. 20 § 1, art. 22 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 17 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wyłączenie Sędziów WSA Mirosława Trzeckiego, Michała Ruszyńskiego, oraz Grażyny Staniszewskiej w sprawie ze skargi A.I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

A.I. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], którą odmówiono skarżącej przyznania dodatku mieszkaniowego.

Wyrokiem z dnia 10 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), oddalił skargę A.I..

Pismami z dnia [...] listopada 2011 r. skarżąca wniosła o wyłączenie Sędziów orzekających w przedmiotowej sprawie, tj. Sędziego WSA Mirosława Trzeckiego, Sędziego WSA Michała Ruszyńskiego oraz Sędziego WSA Grażyny Staniszewskiej – sprawozdawcy w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu wniosku wskazała, że nie została prawidłowo poinformowana o terminie rozprawy, gdyż dowiedziała się o nim dopiero 9 listopada przed 15:00. Stwierdził, iż nie wie co to była za sprawa i o co chodziło sądowi. Nadto stwierdziła, że " to była jakaś fikcja i terror w Sądzie", "to była fikcja niezgodna z prawem".

Powyższe zarzuty skarżąca ponowiła również w pismach z dnia [...] listopada 2011 r.

W oświadczeniach z dnia 15 listopada 2011 r. Sędziowie WSA Mirosław Trzecki, Michał Ruszyński, oraz Grażyna Staniszewska stwierdzili, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 18 § 1 p.p.s.a, które uzasadniałyby wyłączenie ich z mocy ustawy od rozpoznawania niniejszej sprawy. Nadto, że nie występują żadne okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do ich bezstronności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do regulacji zawartej w art. 18 § 1 p.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach:

1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki;

2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia;

3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;

4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron;

5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą;

6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator;

6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie;

7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej.

Powody wyłączenia trwają także po ustaniu uzasadniającego je małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli (art. 18 § 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z przepisem z art. 19 powyższej ustawy, niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia (art. 20 § 1 p.p.s.a).

Charakter instytucji wyłączenia sędziego jest oczywisty i sprowadza się do eliminowania wszelkich przyczyn, które mogłyby skutkować pojawieniem się jakichkolwiek wątpliwości, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego przy rozpoznawaniu konkretnej sprawy. W tym zakresie istota wyłączenia sędziego w oparciu o przesłanki bezwzględne, wymienione enumeratywnie w art. 18 p.p.s.a., jak też w oparciu o przesłanki względne z art. 19 p.p.s.a., jest taka sama. Ma ona zapewnić jak najpełniejszą realizację zagwarantowanego, między innymi na gruncie Konstytucji RP, prawa do sądu, poprzez stworzenie warunków umożliwiających każdemu rozpatrzenia jego sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego sprowadza się więc do eliminowania wszelkich przyczyn, mogących skutkować w otoczeniu jakimikolwiek wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznawaniu określonej sprawy (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipa 2004 r, SK 19/02, OTK-A 2004/7/67).

Wskazuje się jednak, że podstawą wyłączenia sędziego nie mogą być jedynie gołosłowne twierdzenia i subiektywne przekonanie. Konieczne jest bowiem wskazanie konkretnych okoliczności, czy to wymienionych enumeratywnie w art. 18 ustawy, czy też innych, z których wynika, że istnieją wątpliwości co do bezstronności tego sędziego zgodnie z treścią art. 19 p.p.s.a.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności powołanych we wniosku strony wskazać należy, że nie pozostają one w związku ze wskazanymi w art. 18 p.p.s.a. ustawowymi przyczynami wyłączenia. Nadto z akt sprawy oraz oświadczeń złożonych przez sędziów, których dotyczy przedmiotowy wniosek wynika, że w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności tego rodzaju, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziów orzekających w sprawie (art. 19 p.p.s.a.).

W świetle powyższych okoliczności wniosek należało uznać za niezasadny, w związku z czym na podstawie art. 19 oraz art. 22 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.