Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 322/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 49 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA (del.) Grażyna Nasierowska, po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. B. na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 870/10 o pozostawieniu pisma bez rozpoznania w sprawie ze skargi L. B. o wznowienie postępowania w sprawie I SA/Lu 436/09 w sprawie ze skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 13 maja 2009 r. nr rep. [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2009 r. postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

1. Zarządzeniem z 9 maja 2011 r. Przewodnicząca Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pozostawiła bez rozpoznania pismo Skarżącego L. B. z 29 marca 2011 r.

2. Ze stanu sprawy wynikało, że 29 marca 2011 r. Skarżący wniósł pismo nazwane "wniosek", w którym zakwestionował zachowanie adwokata ustanowionego z urzędu oraz podtrzymał wniosek o udzielenie prawa pomocy. W związku z tym, że Skarżący korzysta z prawa pomocy, wobec czego treść jego pisma była niezrozumiała wezwano pełnomocnika Skarżącego do jednoznacznego, zrozumiałego podania żądania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie powyższe doręczono pełnomocnikowi Skarżącego 9 kwietnia 2011 r., jednak nie udzielił on na nie odpowiedzi. Natomiast 7 kwietnia 2011 r. wpłynęło do Sądu pismo Skarżącego, które nie określało żądania pisma z 29 marca 2011 r., wskutek czego pismo to pozostawiono bez rozpoznania.

3. Na powyższe zarządzenie Skarżący wniósł zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zażalenia jest zarządzenie Przewodniczącej Wydziału o pozostawieniu bez rozpoznania pisma Skarżącego, z tej przyczyny, że nie uzupełnił on jego braków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Przewodnicząca Wydziału prawidłowo wezwała Skarżącego zarządzeniem z 31 marca 2011 r., do jednoznacznego, zrozumiałego podania żądania pisma z 29 marca 2011 r. W piśmie tym Skarżący wyraził niezadowolenie z ustanowionego z urzędu adwokata, zarzucając mu brak "odpowiedzi i porad prawnych". Zarazem Skarżący podtrzymał swój wniosek o udzielenie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata i zwolnienia z kosztów sądowych. Zasadnie Przewodnicząca Wydziału uznała, że treść tego pisma nie dawała jasności co do intencji autora. Jak bowiem wynika z akt sprawy I SA/Lu 436/09 na mocy postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 2010 r. (sygn. akt II FZ 11/10) Skarżącemu udzielono prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolniono go od kosztów sądowych i ustanowiono na jego rzecz adwokata. Przyznane wówczas prawo pomocy rozciąga się także na niniejsze postępowanie, jako że skarga Skarżącego o wznowienie postępowania dotyczy sprawy, w której prawo to zostało przyznane (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 grudnia 2010 r., II GPS 2/10). Adwokatem z urzędu wyznaczono początkowo Adama Selwę. W jego zaś miejsce - na prośbę Skarżącego – wyznaczono następnie K. S. (k. 199 akt sprawy I SA/Lu 436/09) i to właśnie on reprezentuje Skarżącego w niniejszym postępowaniu, o czym go wielokrotnie informowano (zob. k. 13, 34 akt sprawy I SA/Lu 870/10). Skarżącego pouczono także o tym, że sąd decyduje jedynie o przyznaniu prawa pomocy, natomiast kwestia zmiany osoby wyznaczonego pełnomocnika należy do kompetencji właściwej okręgowej rady adwokackiej.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie ma wątpliwości, iż słusznie w niniejszej sprawie zastosowano normę prawną wynikającą z art. 49 § 1 p.p.s.a. obligującą Przewodniczącego do wezwania strony o sprecyzowanie niezrozumiałego w swej treści pisma. Sąd nie może bowiem domniemywać intencji strony, jeżeli nie jest ona w stanie wyartykułować swoich żądań w sposób wyraźny i jednoznaczny. Nadesłana w odpowiedzi na to wezwanie wypowiedź Skarżącego nie wyjaśniła powyższych wątpliwości. Skarżący nie określił bowiem czego konkretnie żąda. W konsekwencji zarządzenie Przewodniczącej Wydziału pozostawiające pismo Skarżącego z 29 marca 2011 r. bez rozpoznania jest zgodne z prawem. Taką bowiem sankcję za nieuzupełnienie braków pisma przewiduje art. 49 § 1 p.p.s.a.

Z tych względów zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.