Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 2209/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Sygn.II SA/ Ka 2209/ 03 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie: NSA Bonifacy Bronkowski WSA Elżbieta Kaznowska (spr) Protokolant st. sekretarz Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Spółki A S.A. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. II SA/ Ka 2209/ 03

U z a s a d n i e n i e

Uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. Nr [...] przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego B. w zakresie mieszkalnictwa i usług - zmieniając dotychczasowy miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego B.

Projekt planu, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, wyłożono do publicznego wglądu w dniach od [...] r. do [...] r. O miejscu i terminie wyłożenia planu skarżąca Spółka została powiadomiona pisemnie w dniu [...] r. Informacja o wyłożeniu planu ukazała się także w Gazecie A z dnia [...] r. oraz w stosownym obwieszczeniu Zarządu Miasta B.

W dniu [...] r. Spółka A SA wniosła zarzut do wyłożonego projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego B. obejmującego teren w obrębie katastralnej L., przy ulicy [...] i ulicy [...]. W zarzucie Spółka zaprotestowała przeciwko zajęciu jej terenu obejmującego działki o nr [...] oraz nieruchomości dzierżawionych od Gminy B. tj pgr. [...], które zostały wydzielone jako rezerwa pod budowę skrzyżowania dwupoziomowego. Podniosła, że na wymienionych nieruchomościach znajdują się ich obiekty, prowadzona jest działalność gospodarcza. Wymieniła w swoim zarzucie, że na przedmiotowych działkach wybudowano, zgodnie pozwoleniem na budowę i użytkowanie, salon i serwis [...] wraz z parkingiem dla klientów, zakończono budowę stacji auto- gaz, wykonano prace modernizacyjne i remontowe budynku biurowego. Do wszystkich budynków zapewniono wygodny dojazd dla klientów oraz przewidziano odpowiednią ilość miejsc parkingowych. Dodała, że na dzierżawionym od [...] r. od Gminy B. terenie (działkach nr [...] i [...]) zgodnie z pozwoleniem na budowę wykonano parking, a obecnie teren ten przeznaczono na budowę skrzyżowania. W zarzucie skarżąca Spółka podniosła dodatkowo, że każda inwestycja łączyła się z dużymi nakładami finansowymi, wykonywana była na podstawie udzielanych pozwoleń, gdzie stwierdzano, że planowane inwestycje są zgodne z aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Biorąc pod uwagę powyższe Spółka A S.A. wnosła o wprowadzenie w przedłożonym planie zagospodarowania przestrzennego takich zmian by zachować dotychczasowy sposób zagospodarowania nieruchomości będących ich własnością. Skarżąca Spółka podniosła, że zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niezgodna jest z zasadą wynikającą z kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasadą państwa prawnego. Wyjaśniła, że wielomilionowe nakłady inwestycyjne na przedmiotowe nieruchomości poczynione zostały w zaufaniu do treści decyzji administracyjnych, w celu ułatwienia klientom swobodnego dojazdu i zaparkowania.

Zarząd Miasta uchwałą z dnia [...] r. odrzucił zarzut Spółki, podnosząc, że linie rozgraniczające przebiegają tak samo jak w obowiązującym planie.

Zawiadomieniem z dnia [...] r., odebranym w dniu [...] r., Spółka została powiadomiona o terminie posiedzenia Rady Miejskiej, na którym rozpatrywane będą nie uwzględnione protesty i zarzuty złożone do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego B. Podobne ogłoszenie zostało również zamieszczone w Gazecie A z dnia [...] r.

Rada Miejska w wyznaczonym dniu nie podjęła uchwały a zarzut Spółki został uwzględniony. Radni uwzględnili fakt, iż Spółka A S.A. inwestowała na posiadanym terenie zgodnie z wydawanymi pozwoleniami, chociaż z drugiej strony, podniesiony został argument, że firma inwestowała w teren niepewny, gdyż zwłaszcza działek dzierżawionych dotyczyło zastrzeżenie, iż przeznaczenie tych terenów może ulec zmianie.

Ponowny termin rozpoznania zarzutów wyznaczony został na dzień [...] r., o czym powiadomiono Spółkę listownie ([...] r.) oraz poprzez stosowne ogłoszenie w Gazecie A z dnia [...] r.

Uchwałą nr [...] Rada Miejska w B. powołując się na art. 18 ust. 2 pkt. 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2002, Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn.: Dz.U z 1999, Nr 15, poz. 139 z późn. zm) odrzuciła zarzut Spółki A S.A. z siedzibą w K., właściciela nieruchomości położonych w gminie katastralnej L. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Rada Miejska wskazała, że większość nieruchomości skarżącej znajduje się w projekcie planu w jednostce L1-U, dla której podstawowe przeznaczenie to usługi, strefa komercyjno -produkcyjna. W miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego dla B. z dnia [...] r. był to teren oznaczony jako jednostka B V 103 TS - teren projektowanej alternatywnej lokalizacji zajezdni i bazy MPK. Część nieruchomości przyległych do ulicy [...] w projekcie planu znajduje się w jednostce - L- OG2/2 - teren linii rozgraniczających ulicy głównej [...]-[...]- szerokość 40 m w liniach rozgraniczających dwie jezdnie o szerokości 7 m, cztery pasy ruchu, dwustronne chodniki. Część nieruchomości przyległych do ulicy [...] znajduje się w projekcie planu w jednostce L-O1Z2/2 - teren w liniach rozgraniczających ulicy zbiorczej - szerokość ulicy 40m w liniach rozgraniczających dwie jezdnie o szerokości 7 m, cztery pasy ruchu, dwustronne chodniki. W dotychczasowym planie ogólnym, zarówno ulica [...]-[...] (jednostka O37 G2/2) jak i ulica [...] (O 67 Z1/2) miały identyczne parametry i taki sam przebieg jak w przedmiotowym projekcie. Zdaniem Rady Miasta głównym celem opracowania projektu planu była zmiana ustaleń pozwalająca skarżącej na swobodne inwestowanie, bez konieczności zachowania rezerwy terenu na zajezdnię MPK. W projekcie tego planu nie zmieniono parametrów i przebiegu sąsiadujących ulic w stosunku do poprzedniego planu. Część terenu skarżącej mieści się w liniach rozgraniczających tych ulic. Są to linie oddzielające tereny o różnym przeznaczeniu, mieszczące rezerwę terenu na uzbrojenie, budowę chodników, strefę uciążliwości itp. Ostatecznie jednak ustalenie powierzchni zajęcia terenu niezbędnego na modernizację ulic będzie maiło miejsce po opracowaniu projektu budowlano- wykonawczego.

Wyjaśniono ponadto, że w wyniku złożenia zarzutu przez Spółkę, podjęto próbę korekty projektu planu, przedstawiając warianty koncepcji przebudowy ulicy [...] i [...]. Korekta ta choć w niewielkim stopniu, to jednak miała być zmianą na korzyść skarżącej firmy. Jednakże Spółka A S.A. po zapoznaniu się z tymi koncepcjami, żadnej z propozycji nie zaakceptowała.

Rada Miejska wykazała dalej, że realizacja układu drogowego stanowi dla miasta priorytetowe zadanie. Przebudowa ulic [...] i [...] - [...] jako wyprowadzających ruch z Śródmieścia przy obecnej sytuacji komunikacyjnej w tej części miasta powinna nastąpić jak najszybciej. Dlatego też korytarze tych dróg były rezerwowane w kolejnych edycjach planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta i potwierdzone jest to także w studium uwarunkowań kierunków rozwoju miasta. Podkreśliła, że rozwiązania techniczne precyzowane będą na kolejnym etapie, a przy ich wyborze miasto w interesie społecznym kierować się będzie analizą ekonomiczną i techniczną, możliwością zachowania istniejącego zainwestowania i zagospodarowania przyległych terenów oraz zapewnienia dojazdów do istniejących obiektów.

Wreszcie Rada Miejska stwierdziła, że realizacja projektowanych ulic może spowodować naruszenie własności nieruchomości Spółki A S.A., który jest wynikiem sprzeczności interesów jednostki z interesem społecznym. Rada dodała jednak, że ustawodawca przewidując możliwość, a nawet nieuchronność wystąpienia konfliktu interesów indywidualnych i grupowych określił zasady i tryb rozwiązywania takich konfliktów w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. M.in. postępowanie przewidziane w art. 36 ust. 1 wymienionej ustawy przewidujące możliwość dochodzenia odszkodowania w przypadku poniesionej straty.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka A S.A. z siedzibą w K. zaskarżyła uchwalę Rady Miejskiej w B. i wniosła o uchylenie w całości tej uchwały. Zarzuca zaskarżonej uchwale naruszenie art.2 Konstytucji, poprzez wprowadzenia w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego zmiany przeznaczenia gruntu nie uwzględniającej inwestycji dokonanych w oparciu o prawomocne decyzje administracyjne, a tym samym naruszenie zasady bezpieczeństwa prawnego oraz lojalności pastwa wobec obywateli. Ponadto zarzuca naruszenie art. 7, 11 oraz 107 ( 3 kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie nieuwzględnienia słusznego interesu skarżącego jako właściciela gruntu oraz braku uzasadnienia faktycznego w przyjętej uchwale przyznającej pierwszeństwo interesom publicznym nad interesem skarżącego jako właściciela gruntu. W obszernym uzasadnieniu skargi podaje, że w opracowanym projekcie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego zmienione zostało przeznaczenie nieruchomości stanowiących własność skarżącego oraz nieruchomości dzierżawionych przez skarżącego. Projektowane zmiany prowadzą do oznaczenia części nieruchomości jako rezerwy pod budowę dwupoziomowego skrzyżowania, co wiąże się z naruszeniem prawa własności Spółki A S.A. oraz wypowiedzeniem umów dzierżawy. Na tych nieruchomościach znajdują się obecnie parkingi, chodniki oraz dojazdy do budynków salonu samochodowego, serwisu i zakładu blacharsko- lakierniczego. W wyniku zarzutu do wyłożonego projektu planu, opracowano wprawdzie nowe koncepcje przebudowy ulic [...] i [...], jednakże, zdaniem skarżącego, nie zostały uwzględnione podnoszone w zarzucie interesy skarżącej, zatem nie można było ich zaakceptować.

W ocenie skarżącej rozbudowa skrzyżowania może być przeprowadzona w taki sposób, by ominąć przedmiotowe tereny i zająć znajdujące się z bezpośrednim sąsiedztwie nieużytki należące do miasta.

Ponadto zaskarżona uchwała Rady Miejskiej, zdaniem skarżącej, nie zawiera należytego uzasadnienia faktycznego, czym narusza art. 11 oraz 107 ( 3 kodeksu postępowania administracyjnego - starannego i możliwie najbardziej przekonywującego uzasadnienia decyzji pod względem prawnym i faktycznym. Według skarżącej, w uchwale nie przytoczono argumentów przemawiających za zmianą przeznaczenia gruntów.

Dodatkowo skarżąca podnosi, że zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie zasady praworządności oraz uwzględnienia słusznego interesu obywateli. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały ustalono jedynie, że zachodzi sprzeczność pomiędzy interesem jednostki (skarżącej) a interesem społecznym a następnie wskazano, że naruszenie interesu właściciela może doprowadzić do powstania po jego stronie roszczeń określonych w art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Rada Miejska pominęła jednak art. 7 kodeksu, sankcjonujący zasadę uwzględnienia interesu obywateli. Zgłaszane przez skarżącą postulaty były uwzględniane tylko w niewielkim stopniu, i w opinii skarżącej, mogą być uznane jedynie za pozorną próbę uwzględnienia interesu właściciela. Zdaniem skarżącej firmy przejęcie części nieruchomości skarżącego na cele publiczne oznacza pozbawienie salonu samochodowego oraz serwisu bezpiecznego i swobodnego dojazdu, dojścia oraz miejsc parkingowych, co może spowodować spadek liczby klientów, a w konsekwencji może prowadzić do redukcji zatrudnienia.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy B. wniosła o oddalenie skargi i rozstrzygnięcie w sprawie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniosła, że w wyniku przedłożenia do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego B. zmieniającego dotychczasowy ogólny plan, Spółka A S.A. wniosła zarzut, który został odrzucony zaskarżoną uchwałą. Rada Miejska w swojej uchwale podkreśliła, że odrzucono zarzut przede wszystkim z racji tego, iż kwestionowany przebieg linii rozgraniczających w przedstawionym projekcie jest taki sam jak w planie obowiązującym w chwili rozpatrywania wniesionego zarzutu. Istniejące wówczas jednostki O37 G2/2 oraz O67 Z1/2 miały identyczne parametry techniczne i taki sam przebieg jak w projekcie. Podkreśliła, że celem przeprowadzanej procedury zmiany planu miejscowego, inicjowanej przez skarżącą firmę, było umożliwienie swobodnego inwestowania skarżącej poprzez likwidację w "starym planie" rezerwy terenu na zajezdnię MPK, w rejonie której znajdowały się nieruchomości skarżącej. Projekt planu nie zmienił natomiast parametrów i przebiegu sąsiadujących ulic w stosunku do ustaleń obowiązujących do dnia [...] r. Część terenu stanowiącego własność składających zarzut mieści się w liniach rozgraniczających tych ulic. Są to linie oddzielające tereny o różnym przeznaczeniu w planie, mieszczące rezerwę terenu na uzbrojenie, budowę chodników, strefę uciążliwości itp. przy czym ostateczne ustalenie powierzchni zajęcia terenu niezbędnego na modernizację ulic będzie miało miejsce po opracowaniu projektu budowlano- wykonawczego przebudowy ulic i skrzyżowania. Rada podkreśla, że podjęte próby uwzględnienia stanowiska skarżącej nie zostały przez nią zaakceptowane. Podnosi, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa, zostały zachowane wymogi procedury planistycznej określone w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. Dodaje, że podniesione w skardze zarzuty są nieuprawnione, gdyż nie znajdują uzasadnienia faktycznego ani prawnego. Rada nie kwestionuje naruszenia interesu prawnego skarżącej. Dowodzi jednak, powołując się na wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 1998 r. (ONSA 2000. 1/ 16), że obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (norm prawa materialnego). Obowiązek taki nie występuje w przedmiotowym przypadku. Przywołane przez skarżącą decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu były wydane na bazie obowiązującego wówczas planu i nie mogą stanowić przeszkody do kontynuowania procesu planistycznego. Zdaniem organu, zaskarżona uchwała odrzucająca zarzut skarżących nie narusza przywołanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Rady, realizując procedurę planistyczną, której efektem był projekt wyłożonego planu, opierano się na obowiązującym prawie i postępowano w granicach przyznanych kompetencji.

Na rozprawie w dniu 8 listopada 2004 r. pełnomocnik gminy podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skarga została wniesiona w okresie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). Ustawa ta utraciła moc z dniem 12 stycznia 2004 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm). Stosownie do art. 97 ( 1 wymienionej ustawy sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270).

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż brak jest, zdaniem Sądu, podstaw do przyjęcia, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa .

Z mocy art. 24 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. 1999 r, Nr 15, poz. 139 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały- zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostaną naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu, zaś o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne.

Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały o odrzuceniu zarzutu skarżącej Spółki A S.A, Sąd nie stwierdził jednak naruszenia prawa.

Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia i zasada zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach. Oznacza to, iż ustawodawca zezwolił gminie na ingerencję w sposób wykonywania prawa własności (art. 140 kodeksu cywilnego). Nie oznacza to jednak swobody działania organów gminy. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 stycznia 2003 r. Sygn. akt III RN 26/ 02 (nie publ.) rada gminy obowiązana jest do rozważenia i wyważenia wszystkich wchodzących w rachubę interesów. Ustalenia uchwały odrzucającej zarzut powinny być szczegółowo uzasadnione z powołaniem się na obowiązujące przepisy i wyniki badania stanu faktycznego sprawy, związanego bezpośrednio z wniesionymi zarzutami do projektu. Badanie to powinno nawiązywać zarówno do praw i obowiązków gmin, jak też praw osób, w tym prawa własności. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny w prawie sygn. akt II SA/ Ka 2080/ 99 (nie publ.) uznał, iż obowiązek uwzględnienia zarzutu powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut, jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Konsekwencją przyjęcia powyższego poglądu jest wniosek, że sądowa kontrola legalności uchwały w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu planu nie może wkraczać w ocenę celowości i słuszności działania gminy w dziedzinie planowania przestrzennego.

W rozpatrywanej sprawie procedura planistyczna przebiegała zgodnie z trybem określonym art. 18 wymienionej ustawy, gdzie zachowano tryb postępowania i właściwość organów przy sporządzaniu objętego postępowaniem projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego B. w zakresie mieszkalnictwa i usług.

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze w pierwszej kolejności charakter inwestycji. Projektowane drogi mają dla miasta priorytetowe znaczenie. Zasadniczym celem jest wyprowadzenie ruchu z Śródmieścia. Należy podkreślić, że korytarze tych dróg rezerwowane były w kolejnych planach zagospodarowania przestrzennego i zgodne są z ustaleniami Studium A. Nie były więc projektami nowymi, zaskakującymi skarżącą.

Podkreślić należy, że wyłożony do publicznego wglądu projekt planu nie zmienił przeznaczenia dotychczasowych terenów. Można zgodzić się, że w związku z tym nie zostały uwzględnione wnioski skarżącej o zmianę dotychczasowego przeznaczenia terenów, ale biorąc pod uwagę fakt, iż firma Spółka A SA wiedziała, że buduje i inwestuje na terenie niepewnym, przeznaczonym jako rezerwa pod budowę m.in. zajezdni MPK, trudno obecnie podzielić argumenty skarżącej. Nie zasługuje bowiem na akceptację argument, że wydano skarżącej decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu prowadzące do rozbudowy prowadzonej działalności, a obecnie czyni się te inwestycje zbyteczne. Skarżąca bowiem informowana była o tymczasowości wydawanych decyzji (chociażby decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] r. Nr [...] - w pkt. 2 warunków zapisano "użytkowanie projektowanego obiektu, łącznie z całym przyległym terenem, z którego korzysta wnioskodawca do prowadzenia działalności .... traktuje się jako tymczasowe, do czasu realizacji ustaleń planu"). Informacja ta chociaż nie może być traktowana jako rozstrzygająca, to jednak musi być wzięta pod uwagę przez Sąd dokonujący oceny zaskarżonej uchwały, podobnie jak fakt, iż część kwestionowanych działek nie stanowi własności skarżącej a tylko jest dzierżawiona od gminy.

Odnosząc się do argumentów skargi dotyczących przekroczenia przez gminę granic władztwa planistycznego i nie wyważenia interesu ogólnego oraz interesu skarżącego, Sąd zważył, że proces planistyczny w nieunikniony sposób prowadzi do powstawania konfliktów interesów i nie jest możliwe zagwarantowanie realizacji interesów wszystkich uczestników procedury planistycznej w równym stopniu. Zadaniem organów jest natomiast wyartykułowanie przyjętych preferencji. Z przebiegu planowanych rozwiązań komunikacyjnych wynika, że wchodzą one w liniach rozgraniczających w działki skarżącej. Jak wynika jednak z zaskarżonej uchwały ingerencja ta została zminimalizowana. Ponadto, co należy podkreślić, przedstawiono kilka koncepcji i wariantów rozwiązania węzła i skrzyżowania ulic [...] i [...], żadne z nich nie uzyskało akceptacji ze strony Spółki. Należy podkreślić, że ochrona prawa własności wynikająca zarówno z Konstytucji Rzeczypospolitej (art. 21 i art. 64 ust. 1 i 2 ) oraz kodeksu cywilnego (art. 140) nie jest absolutna i może podlegać ograniczeniom w drodze przepisów ustawowych (art. 64 ust. 3. Konstytucji). Takie właśnie ograniczenia wprowadza ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym dając gminom uprawnienie do określania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, przy zachowaniu określonych w tej i innych ustawach warunków, przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Z tego uprawnienia niejako wynika uprawnienie do ograniczania m.in prawa własności. W przeciwnym razie wynikające z art. 2 ust. 1 i art. 4 omawianej ustawy władztwo planistyczne gminy byłoby uprawnieniem iluzorycznym. O możliwości ingerencji w prawo własności świadczy wprost treść art. 33 i art. 36 przedmiotowej ustawy. Zdaniem Sądu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego władztwo to w odniesieniu do objętej zarzutem działki skarżącego nie zostało nadużyte.

Zdaniem Sądu nie sposób zgodzić się z twierdzeniami skarżącej, że działania gminy są dowolne, nieprzemyślane i naruszają interes prywatny właścicieli w celu zaspokojenia interesu publicznego. Proponowany przez skarżącą w skardze inny wariant przebiegu drogi - przesunięcie drogi na inne tereny (nieużytki) nie oznacza, że ta lokalizacja nie naruszy interesu prywatnego innych właścicieli nieruchomości, bo nie oznacza to, że wówczas przebieg drogi naruszy tylko nieruchomości gminy B. Skoro zatem w każdym przypadku przebieg dróg i skrzyżowania może naruszyć własność prywatną, a projektowane rozwiązania mają znaczenie dla poprawy komunikacji miasta i jest niezbędna z punktu drożności układu komunikacyjnego, nie można zdaniem składu orzekającego przyjąć, że w przedmiotowym planie została naruszona zasada proporcjonalności w ważeniu interesu skarżącego i interesu publicznego. Dodatkowo należy podnieść, że w odpowiedzi na skargę, gmina podniosła, że ewentualne roszczenia właścicieli nieruchomości związane z obniżeniem wartości nieruchomości lub niemożliwości korzystania z niej w dotychczasowy sposób, po uchwaleniu planu rozstrzygane będą zgodnie z art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Nietrafny jest też zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. 107 ( 3 kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że rozważając potrzeby społeczności lokalnej i potrzeby w zakresie układu komunikacyjnego, organy planistyczne uznały konieczność naruszenia interesu prawnego skarżącej we wskazanym zakresie. Ingerencja gminy w sferę prawa własności, jak powiedziano już powyżej, jest dopuszczalna, choć nie jest dowolna i swobodna.

Wbrew twierdzeniem skarżącej miała ona zapewnioną w tym postępowaniu, a przewidzianą przepisami prawa, możliwość obrony swojego interesu prawnego. Przywołane przez skarżącą przepisy procedury administracyjnej (art.art. 7- 11 i art. 107 ( 3 kodeksu postępowania administracyjnego) nie mają wprost zastosowania w tej sprawie. Podstawowa regulacja zawarta jest w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 18 powołanej ustawy skarżąca była powiadamiana w formach określonych tą ustawą o przystąpieniu do sporządzania przedmiotowego planu, terminie wyłożenia planu do publicznego wglądu, trybie zgłaszania protestów i zarzutów do wyłożonego planu oraz o terminie sesji Rady Miasta, na której będą one rozpatrywane.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjnym nie dopatrzywszy się naruszenia prawa, stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) w zw. Z art. 97 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) oddalił skargę.