Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 666/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25
journal: Dz.U. 2018 poz 1382
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] Centrum Pulmonologii w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] 2018 r. uczestnik postępowania P. H. złożył do Prezydenta Miasta [...] wniosek o zameldowanie na pobyt stały w lokalu nr [...], ul. [...] w [...] wskazując że mieszka w tym lokalu od wielu lat (w toku postępowania oświadczył, że mieszka w nim 10 lat), gdzie dotychczas realizował obowiązek meldunkowy zameldowania na pobyt czasowy oraz, że podmiot mający tytuł prawny do lokalu nie zawarł z nim umowy najmu lokalu na piśmie, pomimo że jest jego odpłatnym najemcą.

Decyzją z dnia [...] 2019 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] działając na podstawie art. 27 ust. 1 i art. 31 ustawy z dnia [...] września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1382 ze zm., dalej powoływanej też jako ustawy o ewidencji ludności lub uel),, orzekł o zameldowaniu P. H. na pobyt stały w lokalu nr [...], przy ul. [...] w [...].

Rozpatrując sprawę organ I instancji ustalił, że wyjaśnienia wymagają wątpliwości dotyczące wskazanej przez stronę numeracji porządkowej spornej nieruchomości oraz tego, czy P. H. zamieszkuje w lokalu nr [...], a jego pobyt ma cechy pobytu stałego.

Pismem z dnia [...].2018 r. Wydział Mienia i Geodezji UM w [...] poinformował, że dla budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] w obrębie [...] został nadany numer porządkowy [...] przy ulicy [...] w [...]r.

W dniu [...].2019 r. w siedzibie organu stawił się P. H. wraz ze świadkami. W trakcie przesłuchania do protokołu zeznał, że w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...] zamieszkuje od 1998r. Sporny lokal stanowi jego jedyne centrum życiowe, gdzie posiada wszystkie rzeczy osobiste oraz codziennego użytku. Strona wskazała, że zawsze posługiwała się numeracją nieruchomości [...].

Przesłuchana T. G. do protokołu zeznała, że P. H. zamieszkuje w lokalu nr [...] spornej nieruchomości od kilku lat. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, iż nieruchomość położona w [...] przy ulicy [...] w [...] stanowi własność Województwa [...], na której znajduje się m.in. budynek stanowiący przedmiot prowadzonego postępowania.

W związku z powyższymi okolicznościami, organ I instancji zawiadomił Marszałka Województwa [...] oraz P. H. o wszczęciu postępowania w sprawie o zameldowanie P. H. w drodze postępowania administracyjnego w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...].

W dniu [...].2019 r. do siedziby organu I instancji urzędu wpłynęło pismo pełnomocnika Centrum dalej zwanym "Szpitalem"), w którym wskazano, iż Szpital jest użytkownikiem i podmiotem zarządzającym nieruchomością położoną w [...] przy ulicy [...] w [...], stanowiącą własność Województwa [...], na której znajduje się m.in. budynek hotelu pracowniczego i nie ma tam możliwości zameldowania osób na pobyt stały.

W celu ustalenia stanu faktycznego nieruchomości przy ulicy [...] w [...] oraz faktu zamieszkiwania P. H. na pobyt stały w lokalu nr [...], organ I instancji wyznaczył oględziny spornej nieruchomości i lokalu nr [...] na dzień [...] 2019 r.

Podczas oględzin ustalono, że P. H. zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...]. Miejsce to stanowi jego centrum życiowe, gdzie na bieżąco realizuje swoje podstawowe czynności mieszkaniowe i socjalno-bytowe. W lokalu posiada ubiór całoroczny, przedmioty codziennego użytku - naczynia, przybory toaletowe, dokumenty.

Obecna podczas oględzin pełnomocnik Centrum nie zakwestionowała faktu zamieszkania P. H. w przedmiotowym lokalu, dlatego dotychczas była zgoda ze strony Szpitala na zameldowanie na pobyt czasowy, nie zaś na pobyt stały, zgodnie z przeznaczeniem budynku. Wskazała również, że numeracja [...] nieruchomości przy ulicy [...] w [...] jest wyłącznie numeracją umowną, wewnętrzną. Fakt zamieszkiwania P. H. w lokalu nr [...] w spornej nieruchomości został także potwierdzony w zeznaniu świadka obecnego podczas oględzin – A. N. i M. K..

Z uwagi na istniejące w dalszym ciągu wątpliwości organu w sprawie numeracji porządkowej nieruchomości przy ulicy [...] w [...], ponownie zwrócono się do Wydziału Mienia i Geodezji w [...] o weryfikację wcześniejszych ustaleń poczynionych przez wydział. W odpowiedzi uzyskano informację, iż z urzędu został nadany numer porządkowy przy ulicy [...] w [...] dla budynku na działce nr [...] w obrębie [...]. Załączono również zawiadomienie o ustaleniu numeru porządkowego budynku z dnia [...].2019 r. ([...]).

Mając powyższe na uwadze oraz poczynione ustalenia, organ I instancji podniósł, iż obowiązek meldunkowy wynikający z ustawy ewidencyjnej winien być odzwierciedleniem rzeczywistego stanu, który potwierdza fizyczną obecność osoby w danym lokalu, a z uwagi na to, że P. H. zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ulicy [...], a jego zamieszkiwanie nosi cechy pobytu stałego, stwierdzono, że spełnia warunki do zameldowania na pobyt stały,

W odwołaniu od powyższej decyzji Dyrektor Centrum podniósł, że w toku postępowania wyjaśniającego nie kwestionował faktu przebywania P. H. w lokalu nr [...] przy ul. [...], ale podnosił, że charakter wynajmowanych pomieszczeń hotelu pracowniczego, które z założenia przeznaczone są do krótkotrwałego pobytu osób, czyni niemożliwym zameldowanie na pobyt stały, a jedynie na pobyt czasowy.

Odwołujący wyjaśnił, że zajmowany przez P. H. lokal nie stanowi lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, gdyż w rozumieniu ww. ustawy lokalem nie jest pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, takie jak np.: pomieszczenia znajdujące się w bursach, pensjonatach, internatach, hotelach itp.

Ponadto oświadczył, że wynajmujący nie sporządza z najemcami umów najmu na piśmie, a jedynym potwierdzeniem prawa najmu jest podpis uprawnionego pracownika Centrum złożony na formularzu zgłoszenia pobytu czasowego. Natomiast zasady najmu tych pokoi uregulowane zostały w regulaminie korzystania z hotelu pracowniczego. Zgodnie z zawartymi w nim postanowieniami osoby chętne do wynajęcia pokoju muszą zwrócić się do Dyrektora centrum z prośbą o wyrażenie zgody na zamieszkanie, przy czym do sierpnia 2016 r. zgoda na zakwaterowanie mogła zostać wydana na okres 6 miesięcy lub jednego roku, a od sierpnia 2016 r. na czas określony, ale z możliwością przedłużenia na kolejny okres.

Biorąc pod uwagę to, że zawarcie umowy na czas określony nie jest jednoznaczne z wolą stałego zameldowania, a wręcz przeciwnie -pozostaje z nią w sprzeczności, strona odwołująca powołując się na specyfikę wynajmowanych pomieszczeń w bloku mieszkalnym, określanym umownie "hotelem pracowniczym" uznała, że konkluzja organu I instancji, co do uznania pobytu P. H. jako pobytu o charakterze stałym nie jest trafna, co czyni wniesione odwołanie zasadnym.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] 2019 r. znak [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał w całości stanowisko organu I instancji, iż w sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki do zameldowania P. H. na pobyt stały w przedmiotowym lokalu. Organ podkreślił, że przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające i zgromadzony w jego wyniku materiał dowodowy (w tym zeznania świadków, oświadczenia P. H., oględziny lokalu) potwierdziły bezsprzecznie fakt długoletniego zamieszkiwania P. H. w spornym lokalu oraz to, że stanowi on jego centrum życiowe. Faktu zamieszkiwania uczestnika w tym lokalu nie neguje także skarżące Centrum . Zdaniem organu długoletniość, trwałość i ciągłość pobytu P. H. w lokalu, wielokrotne i nieprzerwane przedłużanie jego pobytu w tym lokalu (umowy najmu zawierane były na czas określony, a następnie przedłużane na kolejny okres z inicjatywy najemcy) oraz nieustanne od wielu lat występowania przez zainteresowanego z wnioskiem o przedłużenie najmu lokalu (w dniu [...] 2018 r. wystąpił on po raz kolejny z wnioskiem o przedłużenie "umowy najmu na pobyt czasowy" na okres od [...] 2019 r. do [...] 2019 r. i zgodę taką od Dyrektora Centrum uzyskał), potwierdzają fakt fizycznego wieloletniego zamieszkiwania uczestnika w przedmiotowym lokalu oraz długotrwałe związanie jego z tym lokalem i jego zamiar pobytu w nim na stałe. Oznacza to tym samym, jak wskazał organ, że po stronie P. H. spełnione zostały ustawowe przesłanki do zameldowania na pobyt stały, o których mowa w art. 25 ust. 1 uel. Ograniczanie przez dysponenta budynku zameldowania na pobyt stały z powodów wskazanych w odwołaniu nie znajduje zaś, zdaniem organu, racjonalnego uzasadnienia. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że choć skarżące Centrum podnosi, że przedmiotowy budynek pełni rolę hotelu pracowniczego, to jednak nie precyzuje w oparciu o jakie przepisy działalność ta jest prowadzona. Przedłożony zaś do akt sprawy jedyny w tej materii dokument tj. zarządzenie Dyrektora Centrum (nr [...] z dnia [...] 2015 r.) w sprawie ustalenia "Regulaminu korzystania z Hotelu Centrum i stawek odpłatności za miejsce w Hotelu", zmienione zarządzeniem z dnia [...] 2016 r. (nr [...]) oraz zawarte w wydanym Regulaminie zapisy, w żaden sposób nie ograniczają możliwości zameldowania na pobyt stały. Przeszkody takiej nie może bowiem stanowić sam fakt zawarcia umowy najmu na czas określony. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że pojęcie stałego pobytu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 uel nie powinno być utożsamiane z jego rozumieniem jako zameldowanie "na zawsze", że ewidencja ludności służy rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego, że zameldowanie w żaden sposób nie stanowi o tytule prawnym do lokalu, że nie jest właściwe utożsamianie "pobytu czasowego", o którym mowa w ustawie o ewidencji ludności, z pobytem czasowym na jaki zawierana jest cywilna umowa najmu (bez względu na jej formę), a także że osoby zainteresowane zameldowaniem w przedmiotowej nieruchomości, w tym uczestnik postępowania, informowały organ I instancji, że w budynku położonym na tej nieruchomości mieszkańcy dawnych mieszkań zakładowych posiadają stały meldunek, a zatem nie jest to hotel pracowniczy, a budynek mieszkalny. Z powyższych względów, zdaniem organu odwoławczego, dla rozstrzygnięcia sprawy nie miały znaczenia podnoszone przez skarżące Centrum kwestie niemożności zameldowania na pobyt stały wynikające rzekomo z czasowego charakteru zajmowanych pomieszczeń hotelowych. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że P. H. przebywa w spornym lokalu z zamiarem pobytu stałego, a tym samym brak jest podstawy do odmowy zameldowania go w nim na pobyt stały. Należało więc – jak wskazał organ - zlikwidować błędnie przez lata stosowaną w tym przypadku praktykę wielokrotnego przedłużania zameldowania na pobyt czasowy, celem zastąpienia jej prawidłowym zameldowaniem P. H. na pobyt stały.

Na powyższą decyzję skarżące Centrum wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której domagając się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji, zarzuciło naruszenie art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego w świetle przesłanek zameldowania na pobyt stały określonych w art. 25 ust. 1 uel, a także art. 25 uel poprzez wadliwe przyjęcie, że okoliczności sprawy świadczą o istnieniu zamiaru stałego pobytu osoby wnioskującego o dokonanie zameldowania na pobyt stały, wskazując że naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi skarżące Centrum powtórzyło w całości stanowisk i argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodatkowo wskazało na brak gwarancji po stronie najemców przedłużenia umowy najmu na kolejny okres, a także podkreśliło, że zawarcie umowy najmu na czas oznaczony stanowi przeszkodę do zameldowania na pobyt stały, gdyż przekreśla to istnienie zamiaru pobytu stałego. Ponadto, strona skarżąca wyjaśniła, iż prowadzi działalność na podstawie Statutu Centrum, który został nadany uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa z dnia [...] 2014 r. w sprawie nadania Statutu Centrum i został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2014 r., poz. [...] ze zm.), zaznaczając że jest to akt prawa miejscowego, stanowiący źródło powszechnie obowiązującego prawa oraz, że dopuszczono w nim (§ 4 ust. 2) prowadzenie działalności hotelowej związanej z najmem, zaś zasady najmu w tym zakresie regulują przepisy Kodeksu cywilnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać należy w pierwszej kolejności, że w tut. Sąd w sprawach o tożsamych w swej istocie okolicznościach faktycznych i prawnych wypowiedział się już w wyrokach wydanych w dniu 5 listopada 2019 r. o sygn. akt II SA/Bd 667/19, II SA/Bd 664/19 i II SA/Bd 668/19. Podzielając w całości wyrażone w nich stanowisko, tut. Sąd przyjmuje je jako swoje.

Istotą przedmiotowej sprawy jest kwestia, czy w przypadku uczestnika postępowania zaistniały podstawy do zameldowania je na pobyt stały w lokalu nr [...], przy ul. [...] w [...]. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Wyrażona w przytoczonej normie definicja pobytu stałego zakłada istnienie dwóch obligatoryjnych elementów, tj.

- faktu zamieszkiwania w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem (element zewnętrzny - corpus);

- zamiaru stałego tam przebywania (element wewnętrzny - animus manendi).

W sprawie bezspornym był fakt zamieszkiwania uczestnika postępowania pod wskazanym adresem (element zewnętrzny). Okoliczność tę potwierdził zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności zeznania świadków, oględziny lokalu oraz oświadczenia uczestnika postępowania. Co istotne, okoliczności tej nie kwestionowała w sprawia także strona skarżąca. Niemniej, aby można było w świetle art. 25 ust. 1 uel dokonać zameldowania na pobyt stały muszą zostać spełnione oba ww. elementy łącznie. Nie jest bowiem wystarczające samo zamieszkiwanie w sensie fizycznym pod oznaczonym adresem, ale bez zamiaru stałego przebywania, ani też sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości nie połączony z przebywaniem w tej miejscowości. Koniecznym zatem dla zameldowania na pobyt stały w przedmiotowym lokalu było także istnienie zamiaru stałego przebywania uczestnika postępowania w spornym lokalu.

Odnośnie właśnie tej ostatniej przesłanki, tj. kwestii istnienia zamiaru pobytu stałego, zaistniał spór w sprawie pomiędzy stronami, gdyż strona skarżąca zakwestionowała możliwość stwierdzenia istnienia takiego zamiaru w sytuacji, gdy tytuł prawny do lokalu (w sprawie umowa najmu lokalu) uprawnia jedynie do przebywania w nim przez czas określony oraz gdy okoliczności pobytu w lokalu i jego charakter wskazują na możliwość pobytu w nim jedynie przez czas określony.

Ze wskazanym stanowiskiem strony skarżącej Sąd się nie zgadza. Przede wszystkim należy podkreślić, że zamiar stałego przebywania w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem należy ustalać na podstawie całokształtu okoliczności sprawy oraz zachowania danej osoby zainteresowanej. Niewątpliwie przy ustaleniu zamiaru nie można poprzestać jedynie na oświadczeniu zainteresowanej osoby, ponieważ sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości pod oznaczonym adresem nie stanowi o pobycie stałym, lecz musi być połączony z przebywaniem w danej miejscowości, i to z takim przebywaniem, które ma cechy założenia tam ośrodka swoich interesów osobistych i majątkowych. Z akt sprawy bezpośrednio wynika, że lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] stanowi jedyne centrum życiowe uczestnika postępowania, w którym skoncentrowane są jego sprawy życiowe, osobiste i majątkowe oraz w którym zaspokaja on swoje potrzeby bytowe, nocuje i spędza czas. Co ważne, uczestni postępowania mieszka w tym lokalu od 10 lat, wyrażając jednoznaczną wolę przebywania w nim na stałe. W tych okolicznościach odmowa uznania przez dysponenta lokalu prawa i obowiązku uczestnika zameldowania w nim na pobyt stały z uwagi na czasowość umowy najmu lokalu nie znajduje uzasadnienia. W szczególności nie jest trafny pogląd, że sama okoliczność zawarcia umowa najmu na czas określony stanowi o tym, że pobyt najemcy w lokalu ma charakter wyłącznie czasowy. Taki uproszczony wniosek nie wynika z przepisów ustawy o ewidencji ludności.

Kwestia, czy uczestnik postępowania posiada uprawnienie do przebywania w lokalu w rozumieniu art. 25 ust. 1 uel powinna być oceniona w oparciu o przepisy ustawy o ewidencji ludności, a one nie ograniczają tytułów prawnych do lokalu, z których wywodzić się mogą uprawnienia do przebywania w lokalu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 1998 r., sygn. akt V SA 1540/97 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query), a w szczególności nie różnicują one wymagań związanych z tytułem prawnym do lokalu, jakie winny być spełnione dla uzyskania określonego meldunku - stałego czy czasowego. W tym kontekście należy podkreślić, że przepis art. 28 ust. 4 stanowi, że zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Z przytoczonego przepisu wprost wynika, że ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Ewidencja ludności nie jest formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu oraz nie przesądza o jakichkolwiek uprawnieniach do lokalu. Instytucja zameldowania ma zatem wyłącznie charakter rejestracyjny. Do zameldowania nie jest nawet wymagana zgoda właściciela lokalu lub osoby dysponującej tytułem prawnym. W przypadku bowiem braku potwierdzenia przez te podmioty pobytu danej osoby w lokalu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 uel (stanowiącego środek dowodowy stanowiący o istnieniu faktu a nie uprawnienia) czy braku możliwości okazania przy rejestracji dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do lokalu (co miało miejsce w sprawie), właściwy organ nie dokonuje meldunku w trybie czynności materialno-technicznej, lecz tak jak w przedmiotowej sprawie przeprowadza postępowanie wyjaśniające, rozstrzygając w sprawie zameldowania w drodze decyzji administracyjnej (art. 31 uel). W świetle poczynionych uwag, brak jest zatem podstaw w zapisach ustawy o ewidencji ludności do utożsamiania charakteru pobytu w danym lokalu (czasowy - stały) z tytułem prawnym do lokalu. Czym innym jest bowiem tytuł prawny do lokalu, a czym innym rejestracja przebywania w nim. Ustawa o ewidencji ludności nie uzależnia i nie warunkuje możliwości meldunku na pobyt stały od tego, czy podmiot zainteresowany posiada tytuł prawny do lokalu uprawniający do przebywania w nim przez czas nieokreślony. Zameldowanie na pobyt stały nie uprawnia z kolei do mieszkania w nim "na zawsze". Brak jest więc podstaw do utożsamia rejestracji w lokalu z tytułem prawnym do lokalu. Stanowisko strony skarżącej, że tytuł prawny determinuje bezwarunkowo rodzaj meldunku (stały – czasowy) znajdowałoby uzasadnienie, gdyby meldunek służył rejestracji stanu prawnego, a nie faktycznego (faktu pobytu osoby w danym miejscu). Tak jednak - jak wykazano - nie jest. Tym samym nie można było w sprawie skutecznie podważać zamiaru stałego pobytu w spornym lokalu uczestnika postępowania tym, iż podstawę jego pobytu w tym lokalu stanowi umowa najmu zawarta na czas określony. Również eksponowana przez stronę skarżącą czasowość możliwości pobytu w przedmiotowym lokalu z uwagi na jego charakter (hotel pracowniczy, przeznaczony w pierwszej kolejności dla pracowników skarżącej) pozostaje w ewidentnej sprzeczności z okolicznościami faktycznymi przedmiotowej sprawy, tj. faktem iż uczestnik postępowania przebywa w tym lokalu, i to za zgodą podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu - trwale i nieprzerwanie od 10 lat. Wymaga przy tym podkreślenia, że we właściwości organu meldunkowego nie mieści weryfikowanie statusu lokalu i czy nadaje się on do pobytu ludzi (wystarczającym jest ustalenie, że obiekt odpowiada warunkom dla pobytu ludzi ze swej istoty – co nie było podważane prze skarżącą), a także że strona skarżąca nie zakwestionowała podnoszonej w sprawie przez uczestnika okoliczności, że w budynku położonym na nieruchomości przekazanej w bezpłatne użytkowanie stronie skarżącej mieszkańcy dawnych mieszkań zakładowych posiadają stały meldunek. W tych okolicznościach przedmiotowej sprawy, biorąc pod uwagę, że przepisy ustawy o ewidencji ludności, nie zawierają żadnych zakazów odnośnie możliwości meldowania na pobyt stały w lokalu, do którego uprawnienie przyznano na czas określony (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2210/07 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query), podnoszone przez skarżącą argumenty dotyczące zawarcia umowy najmu na czas określony oraz charakteru i okoliczności pobytu w spornym lokalu, mające wykluczać możliwość stwierdzenia po stronie uczestniczki postępowania istnienia zamiaru stałego przebywania w lokalu, nie mogły zostać uznane za skuteczne.

Zdaniem Sądu, zamiar pobytu stałego uczestnika postępowania w spornym lokalu potwierdza wyrażona przez niego wola stałego przebywania w lokalu połączona z faktem, iż miejsce to – jak wynika z akt sprawy – stanowi jego centrum życiowe, w którym długotrwale i w sposób ciągły zamieszkuje. Zamiar ten potwierdza dodatkowo okoliczność permanentnego występowania przez uczestnika o przedłużenie jego pobytu w lokalu. Jednocześnie, co należy podkreślić, nie można czynić uczestnikowi postępowania zarzutu dotychczasowego meldunku w spornym lokalu na pobyt czasowy w sytuacji, gdy tylko na taki pobyt godził się podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu. Niemniej, nie budzi wątpliwości Sądu, że taki rodzaj meldunku stanowił w istocie, w okolicznościach sprawy, o fikcji meldunkowej. Dlatego też rację ma organ odwoławczy, że w sprawie należało zlikwidować błędnie przez lata stosowaną w tym przypadku praktykę wielokrotnego przedłużania zameldowania na pobyt czasowy, celem zastąpienia jej prawidłowym zameldowaniem uczestnika postępowania na pobyt stały.

Skoro więc zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że uczestnik postępowania mieszka od wielu lat w spornym lokalu, czego strona skarżąca nie kwestionuje, a miejsce to stanowi ośrodek jego interesów osobistych i majątkowych i skoro- jak wykazano- mieszka on w tym lokalu z zamiarem stałego przebywania, to tym samym stwierdzić należy, że w sprawie zostały spełnione obydwie przesłanki z art. 25 ust. 1 uew, których kumulatywne spełnienie się warunkuje zameldowanie na pobyt stały.

Wobec tego, należało uznać wydane w sprawie decyzje orzekających organów za zgodne z prawem, a wniesioną w sprawie skargę za nieuzasadnioną, i w konsekwencji na podstawie art. 151 ppsa orzec o jej oddaleniu.