Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 984/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 33, art.35
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 3, par. 12 ust.3, par. 13 ust.1 pkt 1, ust.4, par. 14
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Dnia 13 grudnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA: Anna Stępień Sędziowie Sędzia NSA: Zygmunt Zgierski Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2011 roku przy udziale --- sprawy ze skargi A. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę i pozwolenia na budowę - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 31, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 1 i 4, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku E. i W. K. o pozwolenie na budowę i rozbiórkę z dnia [...]r. (doprecyzowanego w dniu [...]r.), udzielił pozwolenia na rozbiórkę oficyny budynku mieszkalno-usługowego i budynku gospodarczego zlokalizowanych na działce w W. ul A [...], nr ewid. gr. [...], w granicy z działką nr ewid. [...] oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną o proj. pow. zab. 136,40 m², proj. pow. uzytk. 211,30 m² i proj. kub. 845,0 m³, wg projektu indywidualnego na działce położonej w miejscowości W. ul. A [...] - nr ewid. gr. [...].

Jak wynika z akt sprawy w dniu [...]r. W. i E. K. wystąpili z wnioskiem o wydanie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną, w granicy z działką nr ewid. [...] stanowiącą własność A. i L. D. Decyzją z dnia [...]r. organ I instancji zatwierdził projekt i udzielił pozwolenia na budowę. Na skutek odwołania Państwa D. organ II instancji decyzją z dnia [...]r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po usunięciu braków wskazanych przez Wojewodę [...] w dniu [...]r. organ I instancji ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Jednakże pomimo odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [....]r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Państwo D. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2009r. uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał m.in., iż organ nie poczynił wymaganych ustaleń co do usytuowania budynku w granicy i nie uzasadnił ich. Nadto do projektu nie załączono ekspertyzy technicznej stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem warunków podłoża oraz projektu rozbiórki istniejącego budynku podlegającego rozbudowie.

Uwzględniając wytyczne Sądu postanowieniem z dnia 24 lipca 2009r. inwestorzy zostali obowiązani do uzupełnienia materiału sprawy w odniesieniu do braku :

- zgodności projektu zagospodarowania działki z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

- ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego oraz stanu konstrukcji elementów budynku z uwzględnieniem podłoża gruntowego,

- decyzji o wpisie projektanta do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

- projektu rozbiórki istniejącego budynku gospodarczego zgodnie z projektem zagospodarowania działki.

W dniu 7 października 2009r. do organu wpłynęło pismo inwestorów z wymaganą ekspertyzą techniczną - potwierdzającą, iż rozbudowa budynku nie spowoduje naruszenia konstrukcji i statyki budynków sąsiednich - wykonaną przez uprawnionego projektanta i jednocześnie biegłego sądowego, jak i również decyzja o wpisie projektanta do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane wraz z aktualnym zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz projekt rozbiórki istniejącego budynku gospodarczego. Na łamach w/w pisma inwestorzy nie zgodzili się z twierdzeniem, że przedstawiony przez nich projekt zagospodarowania działki jest niezgodny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietna 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż projektowana rozbudowa nie może być zlokalizowana w odległości 3 m od granicy działki sąsiedniej ze względu na fakt, iż działka jest wąska, co praktycznie uniemożliwiłoby komunikację na działce nr ewid. [...].

Po zapoznaniu się z dokumentacją Państwo D. nie wyrazili zgody na budowę w granicy z ich działką. W dniu 16 listopada 2009r. przeprowadzono oględziny ustalając, iż na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalno - usługowy z przybudowaną drewnianą oficyną, budynek gospodarczy przeznaczone do rozbiórki (zgodnie z projektem zagospodarowania działki) oraz wybudowany budynek gospodarczy zlokalizowany w granicy działki nr ewid. gruntu [...] - oznaczony na projekcie zagospodarowania działki jako realizowany w perspektywie - projektowany (budowany na podstawie pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...]r.). Stwierdzono, że odległość pomiędzy projektowaną rozbudową a istniejącym budynkiem gospodarczym (wg projektu zagospodarowania działki) wynosi 4 m, a zgodnie z pomiarem przeprowadzonym podczas oględzin - ok. 3,3 m.

Kolejnym postanowieniem zobowiązano inwestorów do uzupełnienia materiałów sprawy, z uwagi na rozbieżności w pomiarach, poprzez złożenie dokumentu o braku zgodności projektu zagospodarowania działki z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., prawidłowego szkicu zacieniania (nieprawidłowe wymiary okien w pomieszczeniach sąsiedniego budynku) oraz projektu zagospodarowania działki (wymiary niezgodne ze stanem faktycznym). W dniu 14 grudnia 2009r. inwestorzy złożyli pismo wskazując, iż nie jest możliwa rozbudowa w odległości 3 m od granicy z działką sąsiednią, nadto nie zgadzają się ze stwierdzeniem organu, iż podane wymiary w projekcie zagospodarowania są niezgodne ze stanem faktycznym.

Reasumując dotychczasowe ustalenia i przebieg czynności, organ I instancji podał, iż stosownie do §12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. dopuszczalne jest sytuowanie budynku bezpośrednio w granicy z działką sąsiednią, lub w odległości 1,5 m od granicy jeżeli "... nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa ust.1 pkt. 2 ze względu na rozmiar działki." W ust.1 pkt. 2 jest natomiast mowa o odległości 3,00m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Natomiast z załączonego projektu wynika, że ściana zwrócona w stronę sąsiada nie posiada żadnych otworów okiennych i drzwiowych. Wybudowanie nowoprojektowanej inwestycji w odległości 1,5 m lub 3 m od granicy z działką sąsiednią spowoduje brak zachowania min. szerokości ciągów komunikacyjnych dla działki budowlanej oraz budynków określonych we wskazanym wyżej przepisie.

W kwestii zacienienia – do projektu załączono poprawiony szkic i opis. Wynika z nich, iż szerokość okna w budynku sąsiednim wynosi 90 cm a odległość okna od ściany 1 m. Działka inwestorów znajduje się zgodnie z decyzją warunkach zabudowy w zabudowie mieszkaniowo -usługowej. W ust. 1 pkt 5 decyzji o warunkach zabudowy określającym wysokość nowoprojektowanej zabudowy zaznaczono, iż należy zapewnić na działkach sąsiednich prawidłowe oświetlenie i nasłonecznienie w zabudowie śródmiejskiej. Przepis §13 w/w rozporządzenia określa warunki zapewnienia prawidłowego nasłonecznienia i oświetlenia pomieszczeń w budynku, jako spełnienie zachowania odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonym na pobyt ludzi od innych obiektów, gdy "....między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania – dla obiektów przesłaniających powyższego wysokości do 35 m". Odległości o których mowa wyżej w zabudowie śródmiejskiej mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę. Zgodnie z § 60 rozporządzenia w budynku wielopokojowym w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny. Organ wskazał, iż przywołane przepisy mają zastosowanie do projektowanej rozbudowy budynku mieszkalno - usługowego o część mieszkalną ponieważ, jak wynika z ust. 1 pkt 5 decyzji o warunkach zabudowy działka, na której projektuje się inwestycję znajduje się w zabudowie śródmiejskiej. Prawidłowe nasłonecznienie oraz brak zacieniania wynika z załączonego szkicu zacieniania oraz opisu, gdyż kąt wyznaczony zgodnie z cytowanym wyżej przepisem wynosi 47° i zawiera się pomiędzy 30°-60°, natomiast nasłonecznienie pomieszczeń będzie następowało w godzinach 11 - 17.

W zakresie projektu zagospodarowania działki organ wypowiedział się, iż na projekcie zagospodarowania działki zaznaczono wymiary istniejących oraz projektowanych budynków w odniesieniu do końcowych części budynku. Organ dokonał pomiaru szerokości działki w miejscu końca oficyny drewnianej zlokalizowanej w granicy z działką nr ewid. gruntu [...]. Biorąc pod uwagę fakt, że wymiar całkowitej szerokości działki wyznaczony przez projektanta w miejscu kończących się budynków wynosi 14,80 m, a pomiar dokonany podczas oględzin wynosi 13,80 m oraz fakt, że zgodnie z projektem zagospodarowania działka nr [...] rozszerza się w stronę ul. B uznał, że projekt zagospodarowania działki został wykonany przez projektanta prawidłowo. Nadto inwestorzy zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego złożyli wniosek w sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu oraz złożyli oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Decyzją z dnia [...]r. udzielił organ I instancji pozwolenia, jednakże decyzją z dnia [...]r. Wojewoda [...] uwzględniając odwołanie A. D. uchylił decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji wskazał, iż projekt zagospodarowania działki został sporządzony na nieaktualnej mapie, nadto organu I instancji nie odniósł się do rozbiórki oficyny i budynku gospodarczego.

W dniu 14 czerwca 2010r. inwestorzy dostarczyli również 4 egz. projektu zagospodarowania działki sporządzonego na kopii aktualnej mapy zasadniczej do celów projektowych.

W dniu [....]r. organ I instancji zatwierdził projekt i udzielił pozwolenia na budowę. Wyjaśnił, iż wbrew stanowisku A. D. zachodzą przestanki uzasadniające rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną w granicy działki [...] z działką nr [...]. Takie usytuowanie nowej zabudowy jest uzasadnione wąskimi rozmiarami działki inwestorów (ok. 14 m, co potwierdziły dokonane w trakcie postępowania dowodowego oględziny). W świetle zebranego materiału dowodowego zabudowa w granicy działki nr [...] nie zakłóci korzystania z tej nieruchomości ponad przeciętną miarę (dotyczy to zwłaszcza kwestii zacieniania działki Państwa D., co potwierdził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lodzi w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 kwietnia 2009r. w sprawie II SA/Ld/1000/08).

W odwołaniu od powyższej decyzji A. D. zarzuciła naruszenie § 12 ust. 3 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. poprzez niewłaściwe zastosowanie przez organ administracyjny tego przepisu w odniesieniu do inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną, podczas gdy projektowana inwestycja jest usytuowana w zabudowie mieszkalno-usługowej, a nie w zabudowie jednorodzinnej, do której ten przepis ma zastosowanie, § 13 ust. 1 pkt. 1 i ust. 4 cytowanego rozporządzenia poprzez mylne zastosowanie przepisów dotyczących zacienienia w odniesieniu do zabudowy śródmiejskiej, podczas gdy działki o nr ewidencyjnych [...] i [...] nie są faktycznie usytuowane na obszarze funkcjonalnego śródmieścia miasta W., ani nie przewiduje się takiej funkcji dla nich w planie zagospodarowania przestrzennego. Nadto § 14 ust. 1 cytowanego rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu dla projektowanej inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną, który to istniejący budynek posiada dostęp do drogi publicznej, gdyż jest usytuowany w granicy z drogą powiatową (ul. A), jak również posiada dojście i dojazd z drogi powiatowej (ul. B) i taka sytuacja będzie miała miejsce również po dokonaniu rozbudowy tegoż obiektu. Dalej zarzuciła niedostateczne wyjaśnienie faktycznej i prawnej możliwości posadowienia części mieszkalnej rozbudowywanego budynku na działce nr ewid. [...] w granicy na długości 21,72 m, nie odnosząc się jednocześnie do zapisów decyzji z dnia [...]r. o warunkach zabudowy dla projektowanego obiektu, w której nie przewidziano rozbudowy tegoż budynku w granicy z działki nr ewid.[...], jak również poprzez nieprecyzyjne wskazanie podstawy prawnej umożliwiającej inwestorom tego rodzaju rozbudowę. Odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Ponownie analizując akta sprawy stwierdził, iż inwestor do wniosku o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia załączył wymagane dokumenty, wyliczone w art. 33 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Złożył bowiem projekt budowlany, opracowany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i według oświadczeń projektantów wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zawierający stosowne opinie i uzgodnienia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzje Burmistrza [...] z dnia [...] r. o warunkach zabudowy. Po weryfikacji załączonego materiału dowodowego Wojewoda stwierdził, że inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Załączony projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopii zaktualizowanej mapy zasadniczej mogącej służyć do celów projektowych (pieczęcie na mapie) oraz zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy.

Odpowiadając na zarzuty odwołania organ podał, iż przez zabudowę śródmiejską należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, którego to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta, o czym stanowi § 3 pkt 1 w/w rozporządzenia. Przedmiotowa działka znajduje się w zabudowie śródmiejskiej, co wynika z punktu 1.5 decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast zabudowa jednorodzinna jest terminem o węższym znaczeniu niż termin zabudowa mieszkaniowo-usługowa. W kwestii usytuowania projektowanej rozbudowy organ wyjaśnił, iż w decyzji o warunkach zabudowy wskazano, iż rozbudowa ta winna być wykonana zgodnie z warunkami technicznymi, w tym z zachowaniem wymogów § 12 i § 13 w/w rozporządzenia. A akt ten dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio w granicy z sąsiednią działką lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, a także przy spełnieniu § 14 ust. 1, który stanowi o tym, że do działek budowlanych oraz budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Organ sprecyzował, iż na działce inwestycyjnej znajduje się w budowie budynek gospodarczy o szerokości 4 m, oddalony od projektowanej rozbudowy 4,0 m, której szerokość wynosi 6,80 m. Przy szerokość działki 14,80 m, odsunięcie obiektu o 3 m od granicy skutkowałoby pozostawieniem 1m odległości między budynkiem projektowanym a budynkiem gospodarczym. Taki stan naruszałby ustalenia z § 14 ust. 1 w/w rozporządzenia. Co do przesłaniania Wojewoda wskazał, iż z projektu budowlanego wynika, iż budynek sąsiedni na działce nr ewid. [...] zlokalizowany jest o orientacji W-Z, natomiast budynek projektowany na działce nr ewid. [...] będzie zlokalizowany o orientacji Pn-Pd. A takie zlokalizowanie projektowanego budynku na działce zapewni na sąsiedniej działce nasłonecznienie pomieszczeń w budynku z otworami okiennymi od strony południowej w godzinach od 13°°-17°°. Ten czas nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku sąsiednim jest zgodny z w/w rozporządzeniem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. D. powtórzyła zarzuty odwołania, wskazując na naruszenie:

§ 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w odniesieniu do inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną, podczas gdy projektowana inwestycja jest usytuowana w zabudowie mieszkalno-usługowej, a nie w zabudowie jednorodzinnej, do której ten przepis ma zastosowanie,

§ 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 w/w rozporządzenia poprzez mylne zastosowanie przepisów dotyczących zacienienia w odniesieniu do zabudowy śródmiejskiej, podczas gdy działki o nr ewidencyjnych [...] i [...] nie są faktycznie usytuowane na obszarze funkcjonalnego śródmieścia miasta W., ani nie przewiduje się takiej funkcji dla nich w planie zagospodarowania przestrzennego,

§ 14 ust. 1 w/w rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu dla projektowanej inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną, który to istniejący budynek posiada dostęp do drogi publicznej, gdyż jest usytuowany w granicy z drogą powiatową (ul. A), jak również posiada dojście i dojazd z drogi powiatowej (ul. B) i taka sytuacja będzie miała miejsce również po dokonaniu rozbudowy tegoż obiektu.

Nadto zarzuciła obrazę przepisów prawa procesowego poprzez niewystarczające wyjaśnienie w uzasadnieniu faktycznej i prawnej możliwości posadowienia części mieszkalnej, nie odnosząc się do zapisów decyzji z dnia [...]r. o warunkach zabudowy, gdzie nie przewidziano rozbudowy budynku, jaki poprzez nieprecyzyjne wskazanie podstawy prawnej umożliwiającej taką zabudowę. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.).

Godzi się również pokreślić, iż co do zasady, w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a, sąd administracyjny wyrokuje na postawie akt sprawy, opierając się o stan faktyczny i prawny, istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że podstawą orzekania jest cały materiał dowodowy sprawy, zgromadzony przez organy administracji publicznej w postępowaniu w obu instancjach, zakończonym zaskarżonym aktem.

Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkować mogły uchyleniem zaskarżonych decyzji.

Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...]r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] udzielającą E. i W. K. pozwolenia na rozbiórkę oficyny budynku mieszkalno-usługowego i budynku gospodarczego zlokalizowanych na działce w W. ul A [...], nr ewid. gr. [...], w granicy z działką nr ewid. [...] oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną, wg projektu indywidualnego na działce położonej w miejscowości W. ul. A [...] - nr ewid. gr. [...].

Analizując stanowisko organów administracji wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w świetle zgromadzonych w sprawie dokumentów, w ocenie Sądu stanowisko to zasługuje na uwzględnienie, gdyż niewątpliwie zaistniały podstawy do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia. Organy administracji szczegółowo ustaliły stan faktyczny sprawy i dokonały jego prawidłowej analizy w świetle mających zastosowanie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i przepisów wykonawczych do tej ustawy, w szczególności postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Tytułem wstępu przypomnieć trzeba, iż stosownie do art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego do wniosku o wydanie pozwolenia inwestor obowiązany jest załączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu, nadto oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie zaś z art. 35 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Jak wynika z akt administracyjnych inwestor wraz z wnioskiem o zatwierdzenie projektu i wydanie pozwolenia na budowę przedłożył odpowiednią dokumentację. I wprawdzie dokumentacja ta była w toku toczącego się od lutego 2008 roku, kilkukrotnie uzupełniana, jednakże działania takie znajdują oparcie w przepisach prawa. Istotne jest natomiast, iż ostatecznie inwestorzy przedłożyli wszystkie wymagane dokumenty, sporządzone w sposób wynikający z obowiązujących w tej mierze przepisów Prawa budowlanego przez uprawnione jednostki, i możliwa była pełna weryfikacja ich poprawności, jak i poprawności samej inwestycji. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie ma wątpliwości, analiza zgromadzonych dokumentów w aspekcie wytycznych z art. 35 ustawy Prawo budowlane uzasadnia stwierdzenie, iż inwestycja jest zgodna ze wszystkimi obowiązującymi przepisami oraz z decyzją Burmistrza [...] z dnia [...]r. o warunkach zabudowy dla tej inwestycji.

Zgodzić należy się z organem, iż zachowane zostały wymagania co do wyznaczonej decyzją z [...] roku nieprzekraczalnej linii zabudowy w granicy działki nr [...] z działką nr [...] (droga powiatowa). Usytuowanie budynku tak by elewacja frontowa budynku mieszkalno-usługowego przylegała do granicy działki nr [...] z działka nr [....] na odcinku nie krótszym, niż obecnie, wypełnia wskazania organu z [...] roku, iż wymogi obowiązującej linii zabudowy uznaje się za spełnione jeżeli elewacja frontowa budynku mieszkalno-usługowego przylega do granicy działki nr [...] z działką nr [...] na odcinku nie krótszym niż obecnie. Dalej zauważyć trzeba, iż warunki zabudowy wynikające z punktów od 2 do 6 decyzji ustalającej warunki zabudowy także zostały spełnione. Nie został przekroczony wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy, określony na nie więcej niż 35% oraz udział powierzchni biologicznie czynnej – nie mniej niż 50%. Podobnie zachowano wymagania co do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku mieszkalno-usługowego, geometrii dachu, wysokości zabudowy i szerokości elewacji frontowej rozbudowanego budynku.

Podobnie należy się wypowiedzieć w zakresie pozostałych warunków, co do których strona skarżąca w odwołaniu i skardze sformułowała określone zarzuty. I tak stosownie do § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. przez zabudowę śródmiejską należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. Jak z kolei wynika z pkt 1.5 decyzji z [...] roku inwestycja ma być sytuowana w zabudowie śródmiejskiej. Oznacza to, iż wbrew twierdzeniu skarżącej nie ma żadnych przeszkód do zastosowania w niniejszej sprawie § 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 w/w rozporządzenia. Przepis ten nie został tym samym zastosowany mylnie, obie działki, tak skarżącej, ja i inwestycyjna są usytuowane w zabudowie śródmiejskiej. I zgodnie z § 13 w/w rozporządzenia, jak wynika z projektu i załącznika graficznego, między ramionami kąta 60º wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego nie znajduje się przesłaniająca część budynku projektowanego co przedstawiono graficznie. Zgodnie z §13 w/w rozporządzenia, w celu zapewnienia na działce sąsiedniej prawidłowego oświetlenia i nasłonecznienia w zabudowie śródmiejskiej, czas nasłonecznienia w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8°° - 16°°, natomiast pokoje mieszkalne w godzinach 7°° - 17°° co najmniej 3 godziny, czas nasłonecznienia w zabudowie śródmiejskiej wynosi 1,5 godziny. Usytuowanie budynków, nie pozostaje bez znaczenia a ustalono, że budynek na działce nr [...] zlokalizowany jest o orientacji W-Z, natomiast budynek projektowany na działce nr [...] - orientacja Pn-Pd. Z powyższego wynika, iż tak posadowiony planowany budynek zapewni na sąsiedniej działce nasłonecznienie pomieszczeń w budynku z otworami okiennymi od strony południowej w godzinach od 13°°-17°°, a taki czas nasłonecznienia jest zgodny z w/w rozporządzeniem.

Nie uzasadniony jest również zarzut naruszenia § 12 ust. 3 pkt 1 w/w rozporządzenia poprzez jego zastosowanie do inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną, podczas gdy projektowana inwestycja jest usytuowana w zabudowie mieszkalno-usługowej, a nie w zabudowie jednorodzinnej, do której ten przepis ma zastosowanie. Prawidłowo wyjaśnił Wojewoda [...], iż termin "zabudowa jednorodzinna" jest terminem węższym niż "zabudowa mieszkaniowo- usługowa". Zabudowa jednorodzinna obejmuje bowiem jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi (§ 3 pkt 2 w/w rozporządzenia). Natomiast zabudowa mieszkalno-usługowa to zarówno zabudowa wielorodzinna, jak i jednorodzinna, niewątpliwie jest to zatem pojecie szersze, która obejmuje również usługi i w którym mieści się zabudowa jednorodzinna. Z tego względu możliwe było oparcie ustaleń o § 12 ust. 3 pkt 1 w/w rozporządzenia. Istotne jest również, iż projekt budowlany wraz z załącznikami przygotowywane są przez uprawnione do tego podmioty, jednostki, które w ramach i na podstawie obowiązujących przepisów prawa konstruują projekt budowlany nieprzekraczający tych ram. Kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej są ograniczone do sfery formalnej a nie merytorycznej i wprawdzie organ obowiązany był, co uczynił, przeanalizować całą dokumentację, nie jest jednakże uprawniony do kwestionowania ustaleń poczynionych przez projektanta.

Usytuowanie projektowanego budynku mieszkalno-usługowego także znajduje potwierdzenie w obowiązujących uregulowaniach, w szczególności w postanowieniach w/w rozporządzenia. Akt ten dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio w granicy z sąsiednią działką lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, a także przy spełnieniu § 14 ust. 1, który stanowi o tym, że do działek budowlanych oraz budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. W niniejszej sprawie ustalono, iż obowiązująca linia zabudowy przebiega w granicy działki i drogi powiatowej, nieprzekraczalna linia ustalona została na ok. 60 m od granicy ulicy B – linie te wyznaczają granice rozbudowy. Na działce inwestycyjnej znajduje się także budynek gospodarczy, w budowie, o szerokości 4 m, oddalony od projektowanej rozbudowy o 4,0 m, której szerokość wynosi 6,80 m. ponieważ szerokość działki wynosi 14,80 m, to gdyby odsunąć ten obiekt o 3,0 m od granicy działki nr ewid. [...] doszłoby do sytuacji, iż między projektowaną rozbudową a budynkiem gospodarczym pozostawałaby odległość tylko 1,0 m, a taka odległość uniemożliwiałaby dojazd do budynków, co naruszałoby przepis § 14 ust. 1 w/w rozporządzenia. A projekt budowlany i usytuowanie projektowanej inwestycji musi spełniać wymagania ustalone, czy to w planie zagospodarowania przestrzennego, czy też w decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla konkretnego terenu i inwestycji, jak również powinno być zgodne z wymogami rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Z tych wszystkich względów, a przede wszystkim w świetle wynikającego wprost z przepisu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego zapisu, organ administracji-architektoniczno budowlanej nie mógł odmówić inwestorowi wydania zaskarżonej decyzji. Jeżeli inwestycja, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 powoływanej ustawy, organ nie może rozstrzygnąć w sposób odmienny, tym bardziej, iż ustawodawca wykluczył możliwość nakładania na inwestora przez organ administracji architektoniczno- budowlanej dodatkowych obowiązków, poza określonymi w tych przepisach a wobec ich spełnienia zobowiązuje do wydania decyzji.

Przepis art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależało by wydanie tego pozwolenia (wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2005r., sygn.akt VII Sa/Wa 1363/04, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 169424).

Mając na uwadze podnoszone w skardze argumenty nie może ujść uwadze strony skarżącej, iż w zasadzie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże podnoszone przez właścicieli nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową dolegliwości nie mogą być uznane za ograniczenie w możliwości zainwestowania ich działek gdy posadowienie spornego obiektu jest zgodne z obowiązującymi przepisami (wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2006r., sygn.akt VII SA/Wa 1217/06, dostępny Lex nr 302453).

Sąd rozumie, iż te ewentualne, subiektywne niedogodności są bardziej odczuwalne w wąskiej zabudowie pierzejowej, jednakże ustalenie, iż inwestycja jest zgodna z przepisami prawa musiało skutkować wydaniem zaskarżonej decyzji.

Konkludując, w ocenie składu orzekającego, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje w pełni na uwzględnienie, planowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone w obowiązujących przepisach Prawa budowlanego i przepisach wykonawczych do tej ustawy. Postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji przeprowadzone zostało zgodnie z wiążącymi organ przepisami procedury administracyjnej, zebrany został pełny materiał dowodowy, oceniony zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, organ miał również na uwadze interes właścicieli sąsiednich nieruchomości.

W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym Sąd orzekający nie mógł nie zgodzić się z organami administracji, zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa a podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonych aktów w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

ar