Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 151/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2019-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant st. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 6 listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez M. H. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 6 listopada 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Kluczborskiego z dnia 5 września 2018 r. nr [...] o odmowie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy.

Wydanie tych postanowień poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu. Wyrokiem z dnia 31 października 2017 r, sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] uznał M. H. za winnego popełnienia przestępstwa określonego w art. 178a § 1 Kodeksu karnego polegającego na tym, iż w stanie nietrzeźwości kierował motocyklem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i orzekł, wobec niego, między innymi środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych jednośladowych (czyli kategorii AM, A1, A2 i A) na okres 3 lat, zaliczając okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 21 maja 2017 r.

Starosta Kluczborski zawiadomiony o treści tego wyroku po jego uprawomocnieniu się wszczął postępowanie administracyjne i skierował M. H. na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, na badanie psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami oraz na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii.

Decyzje w tym przedmiocie wydano 28 grudnia 2017 r. i zostały one wykonane przez skarżącego pomiędzy 4 a 27 stycznia 2018 r.

Wnioskiem z dnia 26 lipca 2018 r. M. H. wystąpił do Starosty Kluczborskiego o zwrot prawa jazdy podnosząc, że zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych dotyczy pojazdów jednośladowych, a orzeczone wobec niego obowiązki i badania wykonał.

Decyzją organu I instancji z dnia 5 września 2018 r. odmówiono zwrotu prawa jazdy podnosząc, że przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 i art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (Dz. U. 2017 poz. 978 ze zm,) dalej: ustawy wyłącza możliwość wydania prawa jazdy.

M. H. złożył odwołanie, w którym zarzucił naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami polegające na pozbawionym podstawy prawnej rozszerzeniu przez organ administracji zakresu środka karnego orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w [...]. W uzasadnieniu podniósł, że orzeczony wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych dotyczy tylko pojazdów jednośladowych i nie istnieje orzeczenie, które pozbawiałoby stronę uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B i B1.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 6 listopada 2018 r. utrzymało w mocy akt I instancji. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy organ podniósł, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy w kat. B lub B1 - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, lub A.

Dalej organ podniósł, że wobec strony orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów jednośladowych na okres trzech lat poczynając od 21 maja 2017 r. Zdaniem organu odwoławczego z powołanych zapisów art. 12 ustawy wyraźnie wynika, że prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której orzeczony został prawomocnie zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Tak orzeczony zakaz ma zastosowanie również do osób ubiegających się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy w zakresie kategorii B1 i B, a to w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie kategorii AM, A1, A2 lub A.

Organ odwoławczy odwołał się także do brzmienia § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami. Podniósł, że zgodnie z tym przepisem należy odmówić wydania prawa jazdy lub pozwolenia w wyniku negatywnej weryfikacji dokumentów, o których mowa w ust. 1 czyli dokumentów w zakresie spełnienia przesłanek do wydania prawa jazdy. Dodatkowo organ odwoławczy podniósł, że decyzje podejmowane na podstawie art. 12 ust 2 ustawy nie są objęte uznaniem administracyjnym i organ zobowiązany jest do zastosowania wynikających z niego sankcji.

W skardze sądowoadministracyjnej M. H. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy w związku z art. 42 § 2 Kodeksu karnego i w związku z art. 2 Konstytucji RP przez złamanie zasady ne bis in idem w skutek pozbawienia prawa do odzyskania dokumentu potwierdzającego posiadane uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych w kat. B, co do której to kategorii wobec strony nie orzeczono środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Ponadto zarzucił naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy w związku z art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 175 ust 1 Konstytucji RP przez prowadzenie rażącej i oczywiście nieproporcjonalnej sankcji administracyjnej nie objętej orzeczonym środkiem karnym czyniąc iluzorycznym prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy , a to skoro na gruncie prawa administracyjnego orzeczenie Sądu karnego rodzi dalsze konsekwencje nie objęte wyrokiem skazującym.

Wskazując na te zarzuty domagał się uchylenia decyzji obu instancji, zasądzenia kosztów postepowania i rozważenia możliwości skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności przepisu art. 12 ust. 1 pkt 2 z Konstytucją. W uzasadnieniu między innymi skarżący akcentował, że Sąd karny orzekł zakaz prowadzenia tylko pojazdów mechanicznych jednośladowych i w postępowaniu administracyjnym rozszerzenie tego zakazu na uprawnienia do kierowania pojazdami zgodnie z innymi uprawnieniami (kat. B i B1) jest naruszeniem wywodzonej z art. 2 Konstytucji zasady ne bis in idem, czyli zasady zakazu podwójnego karania tej samej osoby za popełnienie tego samego czynu. Podniósł, że brak konsekwencji ustawodawcy w regulacji przepisów dotyczących osób stwarzających zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu nie może być argumentem przeciwko twierdzeniom strony oraz ingerować w jej prawa. Zaznaczył, że regulacja art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy wprowadza sankcję ingerującą w orzeczenie sądu powszechnego, w tym wypadku prawomocne orzeczenie Sądu Rejonowego w [...]

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Sąd orzekający nie uwzględnił wniosku skarżącego o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, gdyż nie ma wątpliwości co do zgodności art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy ze wskazanymi w skardze wzorcami konstytucyjnymi w zakresie w jakim powyższe przepisy skutkują pozbawieniem osoby wobec, której sąd powszechny orzekł środek karny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych jednośladowych, prawa do zwortu zatrzymanego prawa jazdy kat. B.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlegała oddaleniu.

Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. 2017r.,poz .2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. Dz.U. 2018r., poz.1302 ze zm.) dalej w skrócie : "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne.

W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.

Podstawą prawną zaskarżonych decyzji są przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 z późn. zm.), dalej też: ustawy, a to art. 12 ust. 1 i ust. 2. w brzmieniu :

Prawo jazdy nie może być wydane osobie:

1) u której w wyniku badania lekarskiego stwierdzono aktywną formę uzależnienia od alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu;

2) w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu;

3) w stosunku do której wydano decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami lub zatrzymaniu prawa jazdy - w okresie i zakresie obowiązywania tej decyzji;

4) posiadającej inny dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym;

5) która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia;

6) której prawo jazdy zostało wymienione w trybie art. 97 ust. 1 i 2;

7) która rozpoczęła w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, procedurę wymiany prawa jazdy na krajowe prawo jazdy lub procedurę wydania wtórnika polskiego krajowego prawa jazdy( ust. 1).

Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii:

1) B1 lub B - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A;

2) AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B;

3) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D (ust. 2).

Z zestawienia przepisów art. 12 ust. 2 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika, że sankcja administracyjna w postaci decyzji o odmowie wydania lub zwrotu zatrzymanego prawa jazdy w zakresie kategorii, co do której sąd karny nie orzekł zakazu prowadzenia pojazdów, wykracza poza treść orzeczonego w wyroku karnym środka karnego i nie pozostaje z nim w bezpośrednim związku. Skonkretyzowany decyzją o odmowie wydania lub zwrotu zatrzymanego dokumentu prawa jazdy ustawowy zakaz wydania lub zwrotu dokumentu prawa jazdy został rozciągnięty na te kategorie, które nie zostały objęte orzeczonym w wyroku środkiem karnym zakazu prowadzenia pojazdów.

Źródłem ograniczenia uprawnień osób ubiegających się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy nie jest sam wyrok karny, lecz norma ustawowa, która podlega konkretyzacji za pośrednictwem decyzji o odmowie wydania lub zwrotu zatrzymanego prawa jazdy.

Wobec jednoznacznej treści przepisów, uprawnionym jest stwierdzenie, iż z woli ustawodawcy okoliczność wyłączająca możliwość wydania prawa jazdy, określona w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, w zakresie kategorii prawa jazdy wynikająca z treści prawomocnego wyroku karnego, odnosi się także do innych kategorii uprawnień w zakresie prawa jazdy, aniżeli objęte orzeczonym przez sąd powszechny zakazem.

Brzmienie powyższych przepisów nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości, a użyte sformułowania pozwalają na ich jednoznaczne rozumienie, dlatego wykładania językowa jest wystarczająca dla odczytania zawartych w nich norm prawa materialnego.

Przepis art. 12 ust. 2 pkt 1-3 ustawy nie pozostawia wątpliwości, że wolą ustawodawcy było wywołanie w tym wypadku dodatkowej, niezależnej od sankcji karnej, sankcji administracyjnej poprzez uniemożliwienie osobie z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów podstawowych kategorii, odzyskania dokumentu umożliwiającego kierowanie pojazdami innych kategorii i to nawet wówczas, gdy sąd karny nie pozbawił skazanego uprawnień do kierowania nimi (por. też uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt K 24/15 ).

Prezentowane stanowisko odpowiada poglądom prawnym prezentowanym już przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach: z dnia 6 lutego 2018r.,sygn. akt I OSK 1860/17, z dnia 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2412/16; z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2109/16; z dnia15 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2514/14; i z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 603/14, wszystkie opubl. w CBOIS pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), które skład orzekający w niniejszej sprawie aprobuje. W pierwszym z tych orzeczeń NSA oceniał wzorce konstytucyjne, których naruszenia zaskarżoną decyzją dopatrzył się skarżący wskazując m.in. "przewidziana w art. 12 ust. 2 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy podstawa do nałożenia – niezależnej od sankcjonowania karnoprawnego – sankcji administracyjnej nie narusza wskazanych w skardze kasacyjnej wzorców konstytucyjnych. Ustawodawca dysponuje znaczną swobodą regulacyjną w zakresie wyboru form, metod oraz drogi prawnego sankcjonowania tych nielegalnych zachowań adresatów norm, które ze względu na przyjęte założenia i cele polityki państwa oraz zasady i wartości konstytucyjne wymagają odpowiedniej i nierzadko skumulowanej reakcji prawodawczej (por. rozważania Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt P 32/12, OTK ZU 9A/2015, poz. 148, uzasadnienie: pkt. 7.2 i n.).

Jeżeli więc przyjęte rozwiązania ustawodawcze nie naruszają w sposób oczywisty norm, zasad i wartości konstytucyjnych (w tym zasad proporcjonalności, równości lub sprawiedliwości społecznej), to brak jest podstaw do podważania ustawodawczych wyborów aksjologicznych i normatywnych".

Dalej NSA wywodził, że "podnoszone argumenty natury ustrojowej, w tym związane z naruszeniem konstytucyjnej zasady podziału władzy oraz równowagi władz (art. 10 ust. 1 Konstytucji RP) i zasady sądowego wymiaru sprawiedliwości (art. 175 ust. 1 Konstytucji RP), nie wykazują natomiast dostatecznej prawnokonstytucyjnej relewancji. Skarżący kasacyjnie nie dostrzega , że wymierzenie sankcji na drodze administracyjnej (nawet jeśli jest to sankcja za ten sam czyn, który został prawomocnie osądzony w sprawie karnej) nie wyłącza w tym zakresie kontroli sądowoadministracyjnej, która gwarantuje nie tylko prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), lecz także zapewnia sądowy wymiar sprawiedliwości w sprawach administracyjnych (art. 175 ust. 1 w zw. z art. 184 Konstytucji RP).

Nie są również uzasadnione próby konstruowania konstytucyjnego zakazu kumulacji sankcji karnej i administracyjnej za ten sam czyn (zasada ne bis in idem). Konstytucja RP nie zawiera bowiem postanowień bezpośrednio statuujących tę zasadę, inaczej niż czynią to przepisy wiążących Polskę przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz przepisy Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, które – na gruncie sankcjonowania karnoprawnego – zakazują ponownego sądzenia lub karania w sprawach karnych dotyczących tego samego czynu zagrożonego karą (Artykuł 4 ustęp 1 Protokołu nr 7 do Konwencji, Artykuł 50 Karty).

Nawet jeśli w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego zakaz ne bis in idem jest uznawany za szczegółową zasadę konstytucyjną wywodzoną z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) lub za element konstytucyjnego prawa do obrony (art. 42 ust. 2 Konstytucji) i konstytucyjnego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji), to nie należy zapominać, że nie jest uprawnione aprioryczne wnioskowanie, że kumulacja sankcji karnej i administracyjnej za ten sam czyn jest konstytucyjnie zabroniona.

Zakaz ne bis in idem w sensie ścisłym ma zastosowanie wtedy, gdy w stosunku do osoby uprzednio ukaranej za popełnienie czynu zabronionego przez prawo karne, wszczyna się postępowanie karne dotyczące tego samego czynu (por. wyrok TK z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt P 32/12, OTK ZU 9A/2015, poz. 148).

W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego funkcjonuje także szersze rozumienie zasady ne bis in idem, które obejmuje nie tylko wypadki ponownego wymierzenia sankcji stricte karnej za ten sam czyn, lecz także te wypadki, w których dochodzi do zbiegu sankcji karnej i sankcji administracyjnej, która ma charakter wybitnie represyjny, pełniąc de facto funkcję sankcji karnej.

Oceniając treść kwestionowanej regulacji ustawowej w świetle orzecznictwa trybunalskiego, nie sposób przyjąć, że kumulacja sankcji karnej w postaci zakazu prowadzenia pojazdów określonych kategorii oraz sankcji administracyjnej w postaci zakazu wydania lub zwrotu zatrzymanego prawa jazdy w odniesieniu do prawa jazdy kategorii odmiennych niż objęte zakazem wynikającym z wyroku karnego stanowią przejaw naruszenia zasady ne bis in idem w ujęciu szerokim.

Sankcja administracyjna odnosi się bowiem do tych kategorii prawa jazdy, które nie były objęte prawomocnym wyrokiem karnym, a ponadto realizuje ona odmienne funkcje i cele. Nie są to zasadniczo cele i funkcje represyjne (odwetowe), lecz prewencyjne i zabezpieczające.

Trzeba również zwrócić uwagę na zupełnie odmienny przedmiot sankcji karnej i administracyjnej. O ile wyrok karny obejmujący środek karny zakazu prowadzenia pojazdów odnosi się wprost do uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych określonych kategorii, o tyle decyzja o odmowie wydania prawa jazdy lub o odmowie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy ma za przedmiot jedynie uprawnienie do uzyskania lub odzyskania dokumentu potwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdami określonej kategorii. Nie ma w tym zakresie tożsamości sankcji o identycznym (represyjnym) i skierowanym na te same uprawnienia charakterze."

Naczelny Sąd Administracyjny zauważył ponadto, że "kwestionowane przez skarżącego kasacyjnie decyzje o odmowie wydania prawa jazdy kategorii C+E nie wkraczają bezpośrednio w sferę nabytych przez niego uprawnień do kierowania pojazdami powyższych kategorii. Decyzje te konkretyzują jedynie względem skarżącego ustawowy zakaz wydania (zwrotu) dokumentu potwierdzającego uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii C+E. Oznacza to, że skarżący nie utracił na podstawie zaskarżonej decyzji uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii C+E. Powyższa decyzja rozstrzyga jedynie negatywnie wniosek skarżącego o wydanie dokumentu prawa jazdy.

W konsekwencji skarżący nie może wykonywać uprawnień w zakresie prawa jazdy kategorii C+E, pomimo iż uprawnienia te nie zostały mu w sensie materialnym odebrane (cofnięte),"- orzekł w tamtej sprawie NSA.

Identyfikując się z powyższymi tezami Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd orzekający przyjął, że taka konstrukcja ustawowej sankcji administracyjnej sprzężonej z sankcją karną jest dopuszczalna i legalna w świetle wskazanych w skardze wzorców konstytucyjnych.

Za taką interpretacją, jak i zastosowaniem w sprawie wymienionych przepisów, przemawia nie tylko rygoryzm przepisów i zasad ruchu drogowego, które służą zapewnieniu bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego i ochronie w szczególności wartości nadrzędnych, takich jak życie i zdrowie ludzkie, ale również art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, dopuszczający ustanowienie w ustawie ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw w sytuacji, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, przy czym ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw.

Bez systemu sankcjonowania działań, godzących w tę wartość, jej ochrona nie byłaby w ogóle możliwa a przynajmniej wysoce utrudniona.

W związku z powyżej przedstawioną oceną Sąd nie podziela stanowiska zajętego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Po 1034/16, do którego odwołuje się skarżący.

Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a Sąd skargę oddalił.