Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 884/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184 w zw. z art. 197 § 2, art. 199, art. 214 7 1 i 2, art. 220 § 1 zd. 1 i § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: § 2 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 14 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. C. i H. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 238/16 o odrzuceniu skargi w części pochodzącej od J. C. i H. C. w sprawie ze skargi J. C., H. C., M. P., Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wieży dla punktu radiokomunikacyjnego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 238/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie ze skargi J. C., H. C., M. P. i Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wieży dla punktu radiokomunikacyjnego - odrzucił skargę w części pochodzącej od J. C. i H. C.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2016 r., wezwano skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. W wezwaniu pouczono, że nieuzupełnienie wskazanego braku skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania będzie skutkowało odrzuceniem skargi.

Wezwania skierowane do M. P. i Z. P. zostały doręczone tym skarżącym w dniu 7 maja 2016 r. i wpis sądowy został przez nich uiszczony.

Natomiast wezwania skierowane do H. C. i J. C. zostały doręczone w dniu 4 maja 2016 r. (dowód: k. 27 i 28 akt sądowych), jednak ci skarżący nie uiścili wpisu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przywołał art. 214 § 1 p.p.s.a., w myśl którego jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Natomiast pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku (art. 214 § 2 p.p.s.a.). Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez cztery osoby fizyczne, lecz – jak wynika z akt administracyjnych – uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są odrębne dla Z. i M. P. oraz dla J. i H. C. Z tego względu każde z małżeństw zostało odrębnie wezwane do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwania do uiszczenia wpisu sądowego zostały skutecznie doręczone J. i H. C. w dniu 4 maja 2016 r. Termin 7-dniowy do uiszczenia wpisu przez tych skarżących upływał zatem z dniem 11 maja 2016 r. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której wpisu nie opłacono, podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Z tego względu skargę w części pochodzącej od J. C. i H. C. należało odrzucić. Jednocześnie Sąd wyjaśnił, że w sprawie ze skargi Z. P. i M. P. zostanie wydane rozstrzygnięcie w toku dalszego postępowania, natomiast J. C. i H. C. pozostają uczestnikami tego postępowania na prawach strony (art. 33 § 1 p.p.s.a.).

W zażaleniu na powyższe postanowienie J. C. i H. C. zaskarżyli powyższe postanowienie Sądu, wnosząc o jego uchylenie. Wskazali, że zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego zawierało jednoznaczną informację, że "Uiszczenie wpisu przez któregokolwiek z wyżej wskazanych osób zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia". Podnieśli, że nie są prawnikami, a ich działania opierają się na zaufaniu, iż organy Państwa działają w interesie obywateli. W rozumowaniu skarżących złożona została jedna skarga podpisana przez cztery osoby. Nie zostali poinformowani o sposobie naliczania opłaty sądowej. Opisane pisma sądowe: 1) wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi oraz 2) zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego zostały adresowane do każdej skarżącej osoby z osobna. Zdaniem żalących pisma te razem tworzyły logiczny ciąg informacji, że "Nadesłanie odpisów przez jednego ze skarżących zwalnia z tego obowiązku pozostałe osoby", "Uiszczenie wpisu przez któregokolwiek z wyżej wskazanych skarżących zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia". Zastanowienie mogło budzić "Zarządzenie", gdzie wymienieni zostali M. P., Z. P. oraz H. C., J. C. Jednak użycie liczby mnogiej "zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia", rozwiało wątpliwości odnośnie opłat sądowych. Podnieśli, że gdyby Sąd zarządził opłatę od każdej z rodzin z osobna, wówczas użyłby liczby pojedynczej, a to: Uiszczenie wpisu przez którąkolwiek z wyżej wskazanych skarżących zwalnia drugiego skarżącego z obowiązku jego uiszczenia. Użycie liczby mnogiej w odniesieniu do pojedynczej osoby było niemożliwe, dlatego działali w przeświadczeniu, że "Uiszczenie wpisu przez któregokolwiek z wyżej wskazanych skarżących zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 zd. 1 tej ustawy sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

W myśl art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Natomiast pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku (art. 214 § 2 p.p.s.a.).

Na wstępie należy zauważyć, że Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu prawidłowo ustalił wysokość wpisu od skargi, gdyż zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zagospodarowania przestrzennego – 500 zł. Z akt sprawy wynika, że małżeństwo M. i Z. P. są właścicielami działki o nr ewid. [...], natomiast małżeństwo H. i J. C. są właścicielami działki o nr ewid. [...]. Działki te graniczą z działką o nr ewid. [...], na części której ma zostać zbudowana wieża dla punktu radiolokacyjnego w ramach inwestycji budowy sieci szerokopasmowej w Gminie [...]. Prawidłowo zatem Sąd wezwał osobno do uiszczenia wpisu właścicieli działki o nr ewid. [...] i właścicieli działki o nr ewid. [...], każde z małżeństw solidarnie do uiszczenia wpisu od skargi.

Trzeba przyznać, że informacja zawarta w zarządzeniach Sądu z dnia 20 kwietnia 2016 r. faktycznie może budzić wątpliwości, gdyż z jednej strony wskazano, że "Uiszczenie wpisu przez którąkolwiek z wyżej wskazanych skarżących", a z drugiej - "zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia". Przy czym w jednym z zrządzeń wezwano H. C. i J. C., a w drugim – M. P. i Z. P., a zatem druga część informacji powinna brzmieć: "zwalnia pozostałą osobę z obowiązku jego uiszczenia". Niemniej jednak, oba małżeństwa zostały wezwane osobno do uiszczenia wpisu sądowego, co jednoznacznie wskazuje na fakt, że każde z małżeństw powinno uiścić wpis sądowy w kwocie 500 zł. Tymczasem tylko M. i Z. P. wykonali wezwanie, a H. i J. C. nie uiścili wpisu.

Zasadnie zatem Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J. i H. C. na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.