Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 928/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1 i par. 3, art. 247
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. sp. z o. o. w likwidacji na pismo Dyrektora Izby Skarbowej w B. Nr [...] w przedmiocie przekazania pisma według właściwości postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W dniu 27 września 2011 r. skarżący wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w B. o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Zaskarżonym zawiadomieniem z dnia 3 października 2011 r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej poinformował S. S. o przekazaniu pism zgodnie z właściwością, do rozpatrzenia Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w B.

Na zawiadomienie to pismem z dnia 21 października 2011 r. J. sp. z o. o. w likwidacji wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jego uchylenie. Wraz ze skargą strona wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi, w szczególności czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej p.p.s.a, jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych.

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Odpowiednio do § 3 powołanego przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Dlatego też niezbędne staje się w niniejszej sprawie odniesienie się do kwestii dopuszczalności zaskarżenia zakwestionowanego zawiadomienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] informującego skarżącego o przekazaniu jego pism do rozpatrzenia Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w B.

Podstawę prawną do ww. zawiadomienia był art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie.

W przedmiotowej sprawie w związku ze złożonymi pismami Dyrektor Izby Skarbowej zawiadomieniem z dnia [...] poinformował S. S. o przekazaniu pism zgodnie z właściwością, do rozpatrzenia Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. W tym miejscu podkreślić należy, że ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18) znowelizowano art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, przywracając stan prawny, obowiązujący do dnia 31 grudnia 2003 r., tzn. przekazywania podania do organu właściwego w sprawie przez organ niewłaściwy zwykłym pismem, przy jednoczesnym zachowaniu rozstrzygania sporów o właściwość. W uzasadnieniu wprowadzenia powyższej zmiany wskazano, że " brzmienie przepisu art. 65 § 1 kpa obowiązujące od dnia 1 stycznia 2004 r. miało zagwarantować wnoszącym podanie ochronę ich praw. W praktyce jednak przepisy te nie sprawdziły się i powodują jedynie niepotrzebne przedłużania się postępowania administracyjnego."

W związku z powyższym, po analizie przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. stwierdzić należy, że zaskarżone zawiadomienie nie jest żadnym z rozstrzygnięć i aktów, o których mowa w tym przepisie. Bez wątpienia w swej istocie nie jest również skargą na bezczynność organów (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W ocenie Sądu nie mieści się również w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. dotyczącego innych niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, ponieważ nie rozstrzyga o obowiązkach lub uprawnieniach skarżącego.

W ocenie Sądu przedmiotowe zawiadomienie nie podlega również kognicji sądowo-administracyjnej stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a. ponieważ ani ustawa Kodeks postępowania administracyjnego w brzmieniu obowiązującym od 11 kwietnia 2011 r. ani żaden inny przepis nie przewidują środka zaskarżenia na zawiadomienie.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji.

Jednocześnie w punkcie drugim postanowienia, w odpowiedzi na złożony przez skarżącego wraz ze skargą wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. W niniejszej sprawie skarżący złożył skargę na zawiadomienie o przekazaniu pism zgodnie z właściwością, dla którego przepisy prawa nie przewidują ani środka zaskarżenia ani też prawa zaskarżenia do sądu administracyjnego. W takich okolicznościach skarga odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej, określonym w art. 247 p.p.s.a. (podobnie NSA w postanowieniach z 8 listopada 2011r. I FZ 349/11, postanowieniu z 4 listopada 2011r., postanowieniu z 21 października 2010r. II OZ 295/11).

Mając na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.