Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3005/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, , Protokolant referent stażysta - Aleksandra Olczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2015 r. sprawy ze skargi N. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym: oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi CDP N. Spółki z o.o. w W. jest postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z (...) maja 2012 r., Nr (...). Zaskarżonym postanowieniem Prezes UKE utrzymał w mocy własne postanowienie z (...) stycznia 2012 r. odnoszące się do zarzutów przeciwegzekucyjnych zgłoszonych przez Spółkę w piśmie z (...) grudnia 2011 r. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

Prezes UKE wystawił w dniu (...) listopada 2011 r. tytuł wykonawczy nr (...) za zobowiązania Spółki z tytułu opłaty za III kwartał 2006 r. oraz opłaty za IV kwartał 2006r za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego nr (...) z (...) czerwca 2003 r.

Pismem z(...) grudnia 2011 r. strona wniosła do Naczelnika Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie następujące zarzuty:

1. tytuł wykonawczy nie spełnia wymogu określonego w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez brak wskazania treści podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku oraz stwierdzenia, że obowiązek jest wymagalny;

2. tytuł wykonawczy nie spełnia wymogu określonego w art. 27 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez brak wskazania podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej w sytuacji, kiedy należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej;

3. tytuł wykonawczy nie spełnia wymogu określonego w art. 27 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez brak wskazania podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej;

4. wierzyciel nie doręczył zobowiązanemu uprzednio upomnienia, o którym jest mowa w art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co odpowiada podstawie zarzutu wymienionej w art. 33 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,

5. wierzyciel określił egzekwowany obowiązek niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, będącego podstawą wystawionego tytułu wykonawczego - co stanowi podstawę zarzutu, o której mowa w art. 33 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;

6. obowiązek wskazany w tytule wykonawczym został wykonany/nie istnieje - zarzut oparty na podstawie przewidzianej w art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W dniu (...) stycznia 2012 r. Prezes UKE - jako wierzyciel - wydał postanowienie, w którym uznał za nieuzasadnione zarzuty opisane w pkt 1-5.

Stwierdził niedopuszczalność zarzutu opartego na przepisie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. zarzutu wykonania/nieistnienia obowiązku wskazanego w przedmiotowym tytule wykonawczym.

Po rozpoznaniu wniosku Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UKE postanowieniem z 14 maja 2012 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z 18 stycznia 2012 r. Wskazał, że tytuł wykonawczy, jako podstawa prowadzenia egzekucji musi wskazywać obowiązek, który ma być wykonywany i przytoczył treść art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Podkreślił, iż wierzyciel nie ma możliwości zamieszczenia w tytule wykonawczym treści innej, niż wymagana w art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i dostosowanym do treści tego przepisu wzorze tytułu wykonawczego. Powołał się także na orzecznictwo sądowe.

Prezes UKE wskazał, że ustalenie zakresu ciążącego na danym podmiocie obowiązku uiszczania rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością, tj. wysokości rocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie określonego pozwolenia radiowego, jest możliwe wyłącznie na podstawie treści wydanego pozwolenia radiowego oraz treści właściwych przepisów rozporządzenia.

Mając na względzie powyższe organ stwierdził, iż nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Organ odwoławczy wskazał że w dniu (...) listopada 2011 r. Spółce zostało doręczone upomnienie nr (...) z 9 listopada 2011 r., zawierające wezwanie do zapłaty zaległych opłat za 2006 r. Oznaczenia zaległości dokonano poprzez wskazanie numeru decyzji (pozwolenia radiowego), z którym wiąże się zaległa opłata, terminów zapłaty poszczególnych opłat oraz ich wysokości.

Obowiązek uiszczania opłat za prawo do wykorzystywania zasobów numeracji oraz opłat za prawo do dysponowania częstotliwościami, wiąże się z wydaniem na rzecz danego podmiotu decyzji przyznającej określone uprawnienie. Podmiot, na którym spoczywa powinność ich uiszczania, ma obowiązek samodzielnie je obliczyć na podstawie obowiązujących przepisów prawa i przy uwzględnieniu zakresu przyznanego mu w decyzji uprawnienia oraz wpłacić na rachunek Urzędu Komunikacji Elektronicznej w określonych przepisami prawa terminach.

Prezes UKE wskazał też, że doręczenie upomnienia z (...) listopada 2011 r., zawierającego dane, które umożliwiały identyfikację zaległych opłat, powinno skutkować zweryfikowaniem przez Zobowiązanego stanu ciążących na nim zobowiązań, a po ustaleniu, iż określone opłaty nie zostały uiszczone, zapłatą zaległości wraz z należnymi odsetkami podatkowymi.

Wbrew stanowisku Spółki upomnienie, jak podkreślił Prezes UKE, o którym jest mowa w art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie jest dokumentem, w którym Wierzyciel ma obowiązek udowodnić Zobowiązanemu istnienie i wysokość ciążących na nim zobowiązań, ale ma na celu zwrócenie uwagi zobowiązanego, iż określone należności nie zostały zapłacone, by mógł on dobrowolnie czyli bez wszczynania postępowania egzekucyjnego, należności te uregulować. Obowiązujące przepisy prawa nie przewidują innych warunków formalnych upomnienia, niż określone w art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Prezes UKE odniósł się też do zarzutu naruszenia art. 33 pkt 1 w związku z art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uznając, iż zachodzi podstawa do stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu opartego na przepisie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. zarzutu wykonania/nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr (...) z (...) listopada 2011 r.

Organ rozpatrujący sprawę nadmienił, że zaległości z tytułu opłat za 2006r. za prawo do dysponowania częstotliwościami są przedmiotem postępowań egzekucyjnych toczących się przed Naczelnikiem Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie, w tym wynikających z pozwoleń radiowych. W dniu (...) czerwca 2008 r. Spółka złożyła do Prezesa UKE wniosek, w którym zwróciła się o rozłożenie na raty zaległych opłat za 2006 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami. W sprawie tej została wydana decyzja częściowa z (...) października 2011 r., w której Prezes UKE rozłożył na raty zaległe opłaty za 2006 r., w odniesieniu do których strona nie posiadała wątpliwości co do podstawy prawnej obliczania wysokości tych opłat. Ponieważ Spółka zgłosiła w ww. postępowaniu wątpliwości w zakresie podstawy prawnej obliczania wysokości opłat za 2006 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami określonymi w pozwoleniach radiowych wniosek, w części dotyczącej tych zaległości, nie został rozstrzygnięty do chwili obecnej, bowiem, udzielanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych odbywa się tylko i wyłącznie na płaszczyźnie istniejących i niekwestionowanych przez podatnika zaległości podatkowych.

Dodatkowo wskazał, że przed Prezesem UKE toczy się postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek strony z (...) września 2007 r., w sprawie stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty za III kwartał 2007 r. za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego nr (...)z (...) sierpnia 2005 r. oraz nadpłaty z tytułu opłaty za III kwartał 2007 r. za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego nr (...) z (...) sierpnia 2005 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, iż pozwolenie radiowe nr (...) z (...) sierpnia 2005 r. oraz pozwolenie radiowe nr (...) z (...) sierpnia 2005 r., znajdują się w grupie pozwoleń radiowych, w przypadku których Spółka posiada wątpliwości co do podstawy prawnej obliczania wysokości rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością. Postępowanie dowodowe, które toczy się w sprawie z wniosku z (...) września 2007 r., ma na celu rozstrzygnięcie, w oparciu o które przepisy rozporządzenia należy obliczać roczne opłaty za prawo dysponowania częstotliwością na podstawie pozwolenia radiowego nr (...) z sierpnia 2005 r. oraz pozwolenia radiowego nr (...) z (...) sierpnia 2005 r. Wyniki tego postępowania będą miały znaczenie prawne również dla obliczania wysokości rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie pozostałych pozwoleń radiowych.

W ocenie organu zarzut zobowiązanego dotyczący wykonania/nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z (...) listopada 2011 r. z uwagi na zastosowanie niewłaściwej podstawy prawnej przy naliczaniu wysokości należności, jest przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, tj. w postępowaniu z wniosku strony z (...) września 2007 r.

Skargę na postanowienie Prezesa UKE z (...) maja 2012 r. wniosła Netia S.A. w Warszawie zarzucając mu naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 3 w związku z art. 126 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia dotyczącego sprawy rozstrzygniętej innym postanowieniem ostatecznym.

Art. 156 § 1 pkt 3 w związku z art. 155 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 9 USDG przez nieumorzenie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy następczo okazało się, że sprawa została załatwiona innym postanowieniem ostatecznym.

Art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, że tytuł wykonawczy spełnia wymóg wskazania treści podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku oraz stwierdzenia, że obowiązek jest wymagalny.

Art. 27 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, że nie jest wymagane wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej w sytuacji, kiedy należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej.

Art. 27 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, że tytuł wykonawczy spełnia wymóg wskazania podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie, że stronie doręczono upomnienie.

Art. 33 pkt 3 poprzez przyjęcie, że określenie egzekwowanego obowiązku jest zgodne z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia.

Art. 33 pkt 1 w zw. z art. 34 § 1 a poprzez przyjęcie, że skarżąca nie mogła powoływać się na zarzut wykonania, nieistnienia obowiązku, bowiem zarzut ten miał być rzekomo przedmiotem innego postępowania, podczas gdy owo postępowanie dotyczyło opłat za rok 2007.

Art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy.

Po rozpoznaniu wyżej opisanej skargi tut. Sąd wyrokiem z dnia 12 grudnia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1672/12:

1) uchylił zaskarżone postanowienie;

2) zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 340 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 34 § 1a u.p.e.a. w stopniu, który uzasadniał jego uchylenie. W tym zakresie wskazał, iż wysokość należności nie została określona w żadnym orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Organ uznał natomiast, że omawiany zarzut jest przedmiotem rozpatrzenia w innych postępowaniach, a to:

(1) wszczętym na wniosek Spółki z dnia 23 czerwca 2008 r. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości z tytułu opłaty rocznej za 2006 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami radiowymi, w tym na podstawie pozwolenia nr LR 3636/KS/03,

(2) wszczętym na wniosek Spółki z dnia (...) września 2007 r. zmodyfikowanym pismem z dnia (...) marca 2008 r. w sprawie stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty za III kwartał 2007 r. za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie pozwoleń radiowych nr (...)i nr(...). Stanowisko to WSA uznał za błędne. Zauważył, że postępowanie w sprawie rozłożenia należności na raty nie jest postępowaniem, w którym mogą być rozstrzygane zarzuty dotyczące podstawy prawnej należności, ustalenie jej wysokości i w konsekwencji ustalanie wykonania/nieistnienia zobowiązania. Zakres postępowania w sprawie udzielenia ulgi określają przepisy art. 67a i 67b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; zwanej dalej: "O.p.") i nie przewidują one możliwości ustalania w tym postępowaniu wysokości zobowiązania, czy też podstawy prawnej jego powstania, nawet gdyby strona zgłosiła taki zarzut. Nie stanowi podstawy do ustalania wysokości należności powołana przez organ zasada, zgodnie z którą przedmiotem rozłożenia na raty może być tylko należność o niespornej wysokości. Spór co do wysokości zobowiązania skutkować będzie odmową rozłożenia należności na raty, a nie ustaleniem wysokości zobowiązania. Nie mogło być podstawą do stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu także postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty, prowadzone w odniesieniu do zobowiązań wynikających z pozwoleń radiowych nr (...) i (...), ponieważ nie dotyczy zobowiązań wynikających z pozwolenia nr(...).

Pozostałe zarzuty skargi, Sąd orzekający w dniu (...) grudnia 2012 r. uznał za nieuzasadnione.

W ocenie Sądu I instancji, prawidłowo w tytule wykonawczym jako podstawę prawną egzekwowanego obowiązku wskazano akt normatywny, z którego wynika obowiązek uiszczania rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością. Prawidłowym działaniem organu było wskazanie w poz. 30 tytułu jako podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku pozwolenia radiowego. Wysokość egzekwowanej opłaty została wskazana w poz. 33 i 43, a wysokość odsetek w poz. 37 i 47. Dlatego zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 i 6 u.p.e.a. okazał się niezasadny.

Niesłusznie też zarzucono brak określenia w tytule pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, gdyż o pierwszeństwie tym nie stanowi art. 115 u.p.e.a. Wskazuje on wyłącznie kolejność zaspokojenia wymienionych w nim należności. Brak natomiast było odrębnej, szczególnej podstawy prawnej, która kolejność tę by modyfikowała. Przy tym niezrozumiałym był również zarzut dotyczący naruszenia art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a, który stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej. Sąd, biorąc pod uwagę swoje wcześniejsze rozważania doszedł do wniosku, że w niniejszej sprawie takie uchybienie nie miało miejsca.

Sąd nie podzielił również zarzutu skargi dotyczącego naruszenia dyspozycji art. 15 § 1 u.p.e.a. poprzez brak doręczenia Spółce skutecznego upomnienia. Wskazał, iż przed wystawieniem tytułu doręczono Spółce upomnienie zawarte w piśmie z dnia 9 listopada 2011 r. Zawierało ono wezwanie do zapłaty zaległych opłat za 2006 r. i pozwalało na zidentyfikowanie zaległych opłat i zastosowanie się do jego treści.

Za nietrafny uznano ponadto zarzut oparty na przepisie art. 33 pkt 3 u.p.e.a., ponieważ organ prawidłowo określił egzekwowany obowiązek wskazując podstawę prawną należności objętej tytułem, który to przepis był zarazem podstawą wydania pozwolenia radiowego, oraz samego orzeczenia, którego treść wpływa na zakres obowiązku uiszczania rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością. Sąd nie podzielił również zarzutów powiązanych z art. 11 ust. 9 u.s.d.g., ponieważ tytuł wykonawczy wystawiony w postępowaniu egzekucyjnym nie jest aktem związanym z reglamentacją działalności gospodarczej.

Skargi kasacyjne od wyroku z dnia 12 grudnia 2012 r. wniosły obie strony postępowania sądowego.

Po ich rozpoznaniu, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 czerwca 2014 r. o sygn. akt II GSK 500/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, a jednocześnie oddalił skargę kasacyjną skarżącej Spółki.

W uzasadnieniu NSA podniósł, iż wyrok Sądu I instancji nie zawierał wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Skontrolowane przez WSA postanowienie Prezesa UKE z dnia 14 maja 2012 r. utrzymywało w mocy postanowienie tego organu z dnia 18 stycznia 2012 r., w którym organ odnosił się do każdego z zarzutów przeciwegzekucyjnych zgłoszonych przez Spółkę czyli zgodnie z art. 34 u.p.e.a. NSA zauważył przy tym, że z art. 33 i 34 u.p.e.a. wynika, że wierzyciel powinien odnieść się do każdego z zarzutów z osobna, zwłaszcza że art. 33 u.p.e.a. określa w pkt 1 - 10 niezależne od siebie podstawy zarzutów, a wierzyciel może uznać zarzut za zasadny albo niezasadny, albo niedopuszczalny (art. 34 § 1 i 1a u.p.e.a.). W tej sytuacji, skoro Sąd I instancji uznawał za zasadny tylko jeden zarzut skargi, to powinien wskazać i wyjaśnić podstawę prawną uchylenia całego postanowienia, a nie w części w zakresie uznanego zarzutu. Powołanie jedynie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie było wystarczające. Brak tej części uzasadnienia naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a.

NSA podniósł także, iż Sąd I instancji kontrolując postanowienie odnoszące się do odrębnych, niezależnych rozstrzygnięć, uchylił je w całości, a nie w części, co pozostawało w kolizji ze stanowiskiem WSA zawartym w uzasadnieniu co do bezzasadności większości zarzutów Spółki.

Odnosząc się do zarzutów naruszenie prawa materialnego, NSA podkreślił w pierwszej kolejności, że strony nie kwestionują stanu faktycznego, natomiast toczą spór o to, jaki jest związek zarzutu podnoszonego przez Spółkę z jego rozpatrzeniem w odrębnym postepowaniu.

W ocenie NSA podniesione przez Prezesa UKE zarzuty naruszenia prawa materialnego są zasadne. Trudno zgodzić się z argumentacją Sądu I instancji, że zarówno postępowanie w sprawie rozłożenia zadłużenia Spółki na raty, jak i postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w stosunku do zobowiązań wynikających z pozwoleń radiowych, z tytułu których Spółka nie uiszczała stosownych opłat i na tej podstawie zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne, w którym Prezes UKE wydał postanowienie i zapadł wyrok Sądu I instancji, nie prowadzi do rozpoznania zarzutu zobowiązanego w innym postępowaniu administracyjnym, a to wyczerpuje treść art. 34 § 1a u.p.e.a. Zdaniem NSA trafne jest stanowisko Prezesa UKE, że w przypadku egzekucji należności pieniężnych, których wysokość jest ustalana przez przepisy prawa i one nakładają na zobowiązanego obowiązek ich uiszczenia w oznaczonym czasie, wszczęte przez Spółkę postępowanie obejmujące rozłożenie na raty i stwierdzenie nadpłaty tych należności musi być potraktowane jako rozpatrzenie zarzutu w odrębnym postępowaniu, a więc w warunkach wynikających z treści art. 34 § 1a u.p.e.a. W takich przypadkach brak jednoznacznego rozstrzygnięcia organu o wysokości należności uniemożliwiałby prowadzenie skutecznej egzekucji, gdyż jej wysokość byłaby nieokreślona i niepewna, ze względu na możliwe rozstrzygnięcia zapadłe w postępowaniu o rozłożenie na raty lub stwierdzeniu nadpłaty. Wynik obu postępowań ma wpływ na wysokość obliczenia należności, której dotyczy tytuł wykonawczy, zatem przyjęcie przez Sąd I instancji, że kontrolowane postanowienie narusza treść art. 34 § 1a u.p.e.a. nie znajduje prawnego uzasadnienia. Z tych powodów NSA przyjmuje, że stanowisko WSA w zakresie rozumienia treści art. 34 § 1a u.p.e.a. nie odpowiada prawu.

Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej skarżącej Spółki, zostały uznane za bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie stanowisko zajmował już zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jak i Naczelny Sąd Administracyjny. Zostało ono wyrażone w uzasadnieniach wyroków tychże sądów jakie zapadły w sprawach o sygn. akt V SA/WA 1672/12 oraz II GSK 500/13. Ma to istotne znaczenie ze względu na treść art. 190 i art. 153 p.p.s.a. Pierwszy z wymienionym przepisów stanowi, że sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Drugi zaś wskazuje, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, iż w niniejszej sprawie decydujące, a zarazem wiążące są poglądy jakie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił trafności stanowiska zajętego w wyroku WSA z dnia 12 grudnia 2012 r., jakoby w postępowaniu przed Prezesem UKE doszło do naruszenia art. 34 § 1a u.p.e.a. W tej kwestii NSA zgodził się z organem, że w przypadku egzekucji należności pieniężnych, których wysokość jest ustalana przez przepisy prawa i one nakładają na zobowiązanego obowiązek ich uiszczenia w oznaczonym czasie, wszczęte przez Spółkę postępowanie obejmujące rozłożenie na raty i stwierdzenie nadpłaty tych należności musi być potraktowane jako rozpatrzenie zarzutu w odrębnym postępowaniu, a więc w warunkach wynikających z treści art. 34 § 1a u.p.e.a. W takich bowiem przypadkach brak jednoznacznego rozstrzygnięcia organu o wysokości należności uniemożliwiałby prowadzenie skutecznej egzekucji, gdyż jej wysokość byłaby nieokreślona i niepewna, ze względu na możliwe rozstrzygnięcia zapadłe w postępowaniu o rozłożenie na raty lub stwierdzenie nadpłaty. Zdaniem NSA wynik obu postępowań ma wpływ na wysokość obliczenia należności, której dotyczy tytuł wykonawczy, zatem przyjęcie przez sąd I instancji, że zaskarżone postanowienie narusza art. 34 § 1a u.p.e.a. nie jest zasadne.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż Prezes UKE wydając postanowienie o niedopuszczalności zarzutu o wykonaniu/nieistnieniu zobowiązania miał rację gdy uznał, że zarzut ten jest przedmiotem rozpatrzenia w innych postępowaniach administracyjnych.

Z uzasadnienia wyroku NSA wynika nadto, iż rozważania WSA poczynione odnośnie pozostałych zarzutów skargi są prawidłowe. Potwierdzeniem tego jest w oczywisty sposób oddalenie skargi kasacyjnej Spółki, która kwestionowała wyrok WSA w części dotyczącej nieuwzględnienia zarzutów zawartych w skardze zwykłej.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie, będąc związany orzeczeniem sądu kasacyjnego, podtrzymuje w tej części argumentację zawartą w uzasadnieniu do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2012 r. o sygn. akt V SA/Wa 1672/12.

W tym stanie rzeczy zasadnym było oddalenie skargi, czego Sąd I instancji rozpoznając sprawę po raz pierwszy nie uczynił.

Na koniec Sąd podnosi, iż wniosek o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego (złożony na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku) nie był zasadny, jako że wykładni art. 34 § 1a u.p.e.a. dokonał w niniejszej sprawie NSA.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.