Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2253/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2009 r. sprawy ze skarg: T. S.A. z siedzibą w W., P. S.A. z siedzibą w W., O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego oddala skargi


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej zwany Przewodniczącym KRRiT), po rozpatrzeniu wniosków T. S.A. z siedzibą w W., P. S.A. z siedzibą w W., O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. w przedmiocie rozszerzenia koncesji Nr [...] z dnia [...] listopada 2004 roku, udzielonej spółce T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "[...] ", o stację nadawczą zlokalizowaną w S. w województwie [...] (kanał [...]; ERP = [...] kW) i odmowy rozszerzenia koncesji powyższym spółkom, postanowił utrzymać w mocy ww. decyzję.

Do wydania powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W Monitorze Polskim z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...], poz. [...] zostało opublikowane ogłoszenie Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] maja 2007 r. o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego. Zgodnie z pkt I ogłoszenie stanowiło podstawę do składania wniosków o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. koncesji polegającej na rozszerzeniu koncesji o stację nadawczą zlokalizowaną w S. w województwie [...] (kanał [...] ERP = [...] kW) na rozpowszechnianie programu telewizyjnego o charakterze uniwersalnym tzn. programu zawierającego różne gatunki i formy telewizyjne oraz różnorodną tematykę (na okres do czasu wygaśnięcia koncesji wskazanej we wniosku).

Termin składania wniosków upływał w dniu [...] lipca 2007 r.

Lista wnioskodawców uczestniczących w postępowaniu została ogłoszona [...] września 2007 r. przez wywieszenie na tablicy ogłoszeń w siedzibie biura KRRiT i umieszczenie na oficjalnej stronie internetowej.

Przewodniczący KRRiT stwierdził, że w związku z pkt I ogłoszenia wnioski o rozszerzenie koncesji na rozpowszechnianie programu za pomocą stacji nadawczej zlokalizowanej w S. złożyły P. S.A., O. Sp. z o.o., T. Sp. z o.o. i T. S.A.

Decyzją Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] listopada 2004 r. Spółka T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. uzyskała koncesję Nr [...] na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą [...], przeznaczonego do powszechnego odbioru.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. Przewodniczący KRRiT na podstawie art. 33 ust. 2, 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz art. 104 i 155 k.p.a. zmienił koncesję udzielając T. koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego o charakterze uniwersalnym pod nazwą "[...]" przeznaczonego do powszechnego odbioru, w ramach którego będą nadawane audycje o tematyce rodzinno-chrześcijańskiej.

T. S.A. rozpowszechnia program telewizyjny o charakterze uniwersalnym pod nazwą "[...]" na podstawie koncesji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r.

P. S.A. rozpowszechnia program telewizyjny o charakterze uniwersalnym pod nazwą "[...]" na podstawie koncesji Nr [...] z [...] lutego 1999 r.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Przewodniczący KRRiT po porozumieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej i w wykonaniu Uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...] z [...] stycznia 2008 r. zmienił koncesję Nr [...] z [...] listopada 2004 r. wydaną spółce z o.o. T. przez dodanie po pkt X punktu Xa w brzmieniu "po dokonaniu przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej rezerwacji częstotliwości rozpowszechniany programu będzie rozpowszechniany w sposób rozsiewczy naziemny za pomocą stacji nadawczej o wskazanych parametrach technicznych zlokalizowanej w S. (pkt 1), a w pkt 2 decyzji odmówił rozszerzenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego z ww. stacji nadawczej pozostałym spółkom - "T." S.A. z siedzibą w W., "P." S.A. z siedzibą w W. oraz "O." Sp. z o.o. z siedzibą w W.".

Ww. decyzja została wydana na podstawie art. 33 ust. 2 i 3, art. 36 ust. 1, art. 37 ust. 1-3 i 38a ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. 2004 r., Nr 253, poz. 2531 ze zm.) w zw. z art. 104 i 155 k.p.a.

Przewodniczący KRRiT wskazał w uzasadnieniu decyzji, że KRRiT porównując oferty programowe wnioskodawców uczestniczących w postępowaniu stwierdziła, iż programy rozpowszechniane przez nadawców: "T." Sp. z o.o., "T." S.A. oraz "P." S.A., są identyczne pod względem ich charakterów określonych w koncesjach. Zobowiązani są oni do nadawania programów o charakterze uniwersalnym, tj. zawierającym różne gatunki i formy telewizyjne oraz różnorodną problematykę. Program rozpowszechniany przez spółkę "T." Sp. z o.o. wyróżnia się spośród programów pozostałych wnioskodawców obecnością tematyki rodzinno-chrześcijańskiej, której brak w pozostałych programach. Jest ona nadawana obok treści społecznych, politycznych, gospodarczych, kulturalnych i realizowana poprzez różne rodzaje audycji i formy telewizyjne (audycje informacyjne i publicystyczne, religijne, edukacyjne i poradnicze). Audycje o tej tematyce mają umacniać wartości chrześcijańskie z poszanowaniem pluralizmu religijnego i światopoglądowego, mają uwzględniać problematykę dotyczącą małżeństwa i rodziny, uwrażliwiać na kwestie m.in. patriotyczne, religijne i ekumeniczne.

Analizując ofertę programową dostępną drogą naziemną w S. i okolicach, stwierdzono, że program "[...] " stanowi alternatywę wobec programów "T." i "T." i jest istotnym wzbogaceniem oferty telewizyjnej obecnej na tym rynku. W uzasadnieniu decyzji wskazano zasięgi ponadregionalnych programów telewizyjnych: "T.", "T." i "P." tj. pokrycie ludnościowe odpowiednio 46,9%, 26,8%, 18%, pokrycie powierzchniowe odpowiednio 21,7%, 13,7%, 5,4%. W dalszej części organ stwierdził, iż spółka "T." Sp. z o.o. nie posiadała możliwości nadawania programu na obszarze objętym zasięgiem stacji nadawczej w S. (kanał [...], ERP = [...] kW). W ocenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, co również podniesiono w uzasadnieniu decyzji, urzeczywistnienie pluralizmu mediów w obszarze polskiego rynku analogowej telewizji naziemnej, wymaga uzupełnienia i obecności nadawców w niedostępnych dotychczas lokalizacjach, a także wsparcia rozwoju mniejszych nadawców ponadregionalnych, wzmożenia konkurencji pomiędzy nadawcami koncesjonowanymi w celu zapewnienia różnorodnej oferty programowej na obszarze objętym zasięgiem stacji nadawczej będącej przedmiotem Ogłoszenia.

W wyniku analizy wniosku spółki "T." S.A., organ stwierdził, iż wnioskodawca posiada stację nadawczą w lokalizacji S. rozpowszechniającą program "T." na kanale [...] z mocą ERP=[...] kW. Zasięg ludnościowy programu na obecnie wykorzystywanym kanale [...] wynosi [...] mieszkańców, a zasięg na kanale [...] byłby mniejszy i wynosiłby [...] mieszkańców. Zasięg stacji nadawczej w S.na kanale [...] mieści się prawie całkowicie w zasięgu stacji nadawczej S. rozpowszechniającej program na kanale [...].

Nadto, zwrócono uwagę na to, że [...] października 2007 r. Prezes Zarządu T. S.A. złożył pismo o pozostawienie wniosku T. bez rozpoznania i stwierdzenia nieważności decyzji Przewodniczącego KRRiT z [...] stycznia 2007 r. o zmianie koncesji i na to pismo Przewodniczącej KRRiT udzielił odpowiedzi pismem z [...] stycznia 2008 r.

W odniesieniu do wniosku spółki "P." S.A. m.in. wskazano, iż wnioskodawca posiada stację nadawczą w lokalizacji S. rozpowszechniającą program "T." na kanale [...] z mocą ERP=[...] kW. Zasięg ludnościowy programu na obecnie wykorzystywanym kanale [...] wynosi [...] mieszkańców, a zasięg na kanale [...] byłby mniejszy i wynosiłby [...] mieszkańców. Zasięg stacji nadawczej w S. na kanale [...] mieści się prawie całkowicie w zasięgu stacji nadawczej na kanale [...].

Natomiast w stosunku do wniosku spółki "O." Sp. z o.o. stwierdzono, iż wnioskodawca rozpowszechnia program telewizyjny pod nazwą "O."na podstawie koncesji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 roku. Przewodniczący KRRiT wydał decyzję Nr[...] w sprawie cofnięcia ww. koncesji, ale sprawa znajduje się na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie i program "O." jest obecnie emitowany. Zgodnie z koncesją ww. program ma charakter uniwersalny i poświęcony jest tematyce lokalnej dotyczącej Ś. i okolic, w wymiarze nie mniej niż 70 % czasu nadawania programu w ciągu miesiąca, w godzinach 6.00 - 23.00. Program ma być nadawany codziennie przez 2 godziny na dobę. Wnioskodawca planuje emisję odrębnego programu lokalnego oddającego specyfikę miasta (S.) i charakter społeczności lokalnej. Z powyższych planów i złożonej dokumentacji wynika, że wnioskodawca formalnie złożył wniosek na rozszerzenie koncesji na program pod nazwą "O.". Natomiast z analizy treści wniosku i zawartych tam deklaracji wnioskodawcy wynika, że przedstawiony projekt dotyczy uruchomienia nowego, odrębnego programu z tematyką lokalną dotyczącą S., wobec niego projekt jest niezgodny z treścią Ogłoszenia.

Organ uznał, że program rozpowszechniany przez T. wyróżnia się spośród programów pozostałych wnioskodawców obecnością tematyki rodzinno-chrześcijańskiej i analizując ofertę programową dostępną drogą naziemną w S. i okolicach stwierdził, że program [...] stanowi alternatywę wobec programów T. i T. i jest istotnym wzbogaceniem oferty telewizyjnej na obecnym rynku.

W tym stanie rzeczy mając na uwadze wskazane w art. 36 ust. 1 powołanej ustawy kryteria oceny i uwzględniając przesłankę interesu społecznego rozumianego jako interes telewidzów mających dostęp do różnorodnej oferty programowej udostępnianych programów rozszerzył we wskazanym zakresie koncesję udzieloną T., a pozostałym wnioskodawcom rozszerzenia koncesji odmówił.

Spółki "T." S.A., "P." S.A. oraz "O." Sp. z o.o. wniosły na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] kwietnia 2008 roku.

Zdaniem T. S.A. w świetle osnowy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji "nie istnieje żadna formalna korelacja pomiędzy tą decyzją i koncesją udzieloną T. w 2004 r. Koncesja została wydana bowiem na rozpowszechnianie programu telewizyjnego o charakterze wyspecjalizowanym - społeczno-religijnym, podczas gdy zmiana dokonana decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. odnosi się do rozpowszechniania programu o charakterze uniwersalnym. Zaskarżona decyzja przeszła zatem do porządku nad zmianami koncesji nr [...], które zostały dokonane decyzjami z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] i Nr [...] oraz decyzją z dnia [...] lutego 2007 roku Nr [...].

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada przy tym wymogom art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ spółka "T." S.A. złożyła w toku postępowania pismo z dnia [...] października 2007 roku, zaliczone do materiału dowodowego w sprawie, w którym zakwestionowała legitymację spółki "T." Sp. z o.o. do udziału w postępowaniu o rozszerzenie koncesji ze względu na kwalifikowaną wadliwość decyzji Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. w sprawie zmiany koncesji. Na mocy powyższej decyzji udzielono spółce "T." Sp. z o.o. koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego o charakterze uniwersalnym. Przewodniczący KRRiT w ramach prowadzonego postępowania, w piśmie z dnia [...] stycznia 2008 roku (którego zasadnicze zręby zostały powtórzone w piśmie z dnia [...] kwietnia 2008 roku, a więc w dacie podjęcia kwestionowanej decyzji), stwierdził jedynie, że KRRiT nie podziela argumentacji przedstawionej przez T. S.A. i nie dostrzega przesłanek do stwierdzenia, że przedmiotowa decyzja jest obarczona wadą prawną. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Przewodniczący KRRiT jedynie odesłał do pisma z dnia [...] stycznia 2008 roku. W związku z powyższym nie jest wiadome na jakiej podstawie uznano, że wykazane przez "T." S.A. przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji Nr [...] nie zasługują na uwzględnienie.

Zdaniem T. S.A. postępowanie było prowadzone z naruszeniem zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), przez niestworzenie stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Spółka "P." S.A. z siedzibą w W. stwierdziła we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że zaskarżona decyzja Nr [...] narusza art. 36 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji. Skarżący wskazał, że przesłanki służące ocenie wniosku o udzielenie koncesji, wymienione w ww. artykule nie tworzą katalogu zamkniętego. Organ koncesyjny dokonując oceny zadań, winien brać poza nim pod uwagę wszelkie przesłanki istotne dla oceny zasadności wniosku o koncesję. Dobór przesłanek nie może jednak być dowolny i nie może pozostawać w sprzeczności z przepisami obowiązującego prawa.

Według spółki "P." S.A. za sprzeczną z prawem oraz treścią Ogłoszenia, należy uznać ocenę programów wnioskodawców dokonaną pod względem obecności tematyki rodzinno-chrześcijańskiej. Opublikowane Ogłoszenie dotyczyło bowiem rozszerzenia koncesji na program o charakterze uniwersalnym, tzn. program zawierający różne gatunki i formy telewizyjne oraz różnorodną problematykę. Przewodniczący KRRiT w toku postępowania koncesyjnego dokonał bezpodstawnej zmiany treści Ogłoszenia, wprowadzając dodatkową przesłankę w postaci oceny rodzinnego i chrześcijańskiego charakteru programu. Dodatkowa przesłanka modyfikuje założoną wcześniej uniwersalność programu, na rzecz programu wyspecjalizowanego.

Spółka "P." S.A. wskazała, że zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji Przewodniczący KRRiT ocenia w szczególności stopień zgodności zamierzonej działalności programowej z zadaniami określonymi w art. 1 ust. 1 ustawy. Według skarżącego żadne z zadań wymienionych w tym artykule, nie pozwala na ocenę wniosku z punktu widzenia nadawania przez podmiot ubiegający się o koncesję lub jej zmianę programu o tematyce rodzinnej i religijnej.

Według skarżącego wydana decyzja narusza także art. 89 § 2 k.p.a. ponieważ w postępowaniu o zmianę koncesji [...], w którym biorą udział strony o sprzecznych interesach, organ obligatoryjnie powinien przeprowadzić rozprawę administracyjną.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spółka "O." Sp. z o.o. wskazała, iż z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że całe postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez nieuprawniony podmiot. Według strony zaskarżona decyzja narusza art. 33 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji, który stanowi, iż organem właściwym w sprawach koncesji jest Przewodniczący KRRiT. Zdaniem skarżącego całe postępowanie dowodowe w sprawie koncesji, zgodnie z zasadą bezpośredniości, powinno być przeprowadzone przez Przewodniczącego KRRiT. Wobec tego podmiotem, który z mocy normy kompetencyjnej dokonuje oceny wniosku w świetle art. 36 ustawy o radiofonii i telewizji jest Przewodniczący KRRiT, a nie Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji. Wbrew temu, co stwierdzono w zaskarżonej decyzji, przepis art. 36 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji nie zobowiązuje KRRiT do dokonywania oceny wskazanych w nim okoliczności, lecz wyraźnie stwierdza, że ocena ta następuje w toku postępowania o udzielenie koncesji.

Jednocześnie skarżący wskazał na brak uzasadnienia przez KRRiT przesłanek wyrażonych w art. 36 ustawy o radiofonii i telewizji, co jego zdaniem świadczy o całkowitym braku postępowania dowodowego w rozumieniu przepisów k.p.a. oraz rażącym naruszeniu art. 7, 77, 80 k.p.a.

W piśmie z dnia [...] maja 2008 roku spółka "T." Sp. z o.o. zajęła stanowisko wobec złożonych w niniejszym postępowaniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W stosunku do wniosku spółki "T." S.A. T. stwierdziła, iż:

- "T." S.A. zupełnie swobodnie pomija okoliczność prawną, że decyzja Nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. jest ostateczna i na czas rozpoznania sprawy rozszerzenia koncesji o nowe stacje nadawcze, nie została uchylona w żadnym innym postępowaniu. Wobec tego spółka "T." Sp. z o.o. posiadała pełną legitymację prawną (materialną i formalną) do uczestniczenia

w postępowaniu i uzyskania decyzji o rozszerzeniu koncesji;

"T." Sp. z o.o. przystąpiła do ogłoszonego przez Przewodniczącego

KRRiT postępowania o możliwości uzyskania koncesji, wykazując w formularzu

wniosku, swą legitymację prawną poprzez odwołanie (w rubryce drugiej na stronie

pierwszej wniosku) do koncesji Nr [...] z dnia [...] listopada 2004 roku i do

zmieniającej ją decyzji Nr [...] z dnia [...] lutego 2007 roku.

Tym samym uczestniczyła ona w ogłoszonym postępowaniu, jako nadawca

rozpowszechniający program "[...] " o charakterze uniwersalnym zawierający

przy tym audycje o tematyce rodzinno-chrześcijańskiej, a nie jako nadawca

rozpowszechniający program o charakterze wyspecjalizowanym społeczno-

religijnym. Stan prawny programu został skutecznie i ostatecznie zmieniony na

podstawie art. 155 k.p.a.;

- zarzut pełnomocnika spółki "T." S.A. o braku w osnowie decyzji i jej

uzasadnieniu formalnej korelacji pomiędzy zaskarżoną decyzją a koncesją z 2004

roku, a także dotyczącego przejścia przez organ do porządku nad zmianami

w koncesji dokonanymi wcześniejszymi decyzjami (Nr [...],

Nr [...], Nr [...]) jest bezzasadny. Spółka

"T." Sp. z o.o. wskazała przy tym, iż decyzji zmieniającej w

niniejszym postępowaniu podlega dotychczas nie zmieniany pkt Xa koncesji, a sama zmiana dokonuje się w osobnej decyzji administracyjnej o innej strukturze numeracyjnej, tj. w strukturze, która jest związana z koncesją przez bezpośrednie odwołanie do jej numeru. Każda kolejna zmiana koncesji (obejmująca także ww. decyzje) jest dokonywana wedle tej samej struktury numeracyjnej stosowanej przez organ. Oznacza to, że wszystkie decyzje zmieniające koncesję są związane z numerem [...] i składają się na całość koncesji. Jak stwierdziła spółka decyzją wydaną w niniejszym postępowaniu nie podlega zmianie decyzja Nr [...], lecz pkt [...] koncesji. Organ nie przeszedł do porządku nad zmianą koncesji dokonaną w decyzji Nr [...], ale wręcz przeciwnie odwołał się do niej i wskazał jako istotną część rozstrzygnięcia, o czym świadczy treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w tym fragmenty z których wynika, że Koncesjonariusz rozpowszechnia program o charakterze uniwersalnym (...) w ramach uniwersalnego programu Koncesjonariusz zapewnia obecność tematyki rodzinno-chrześcijańskiej oraz że, warunki koncesji są zgodne z warunkami Ogłoszenia. Nadesłana dokumentacja programowa wniosku jest kompletna i daje obraz programu nadawanego aktualnie. Natomiast brak numeru decyzji Nr [...] w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji jest zagadnieniem mniej istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy rozszerzenia koncesji;

- organ nie mógł pozostawić bez rozpoznania wniosku spółki "T." Sp. z o.o. w ramach postępowania o rozszerzenie koncesji, ponieważ na

dzień złożenia wniosku z dnia [...] października 2008 roku spółki "T." S.A.

dokonał czynności materialno-technicznej polegającej na ogłoszeniu listy

wnioskodawców postępowania koncesyjnego. Natomiast wpis na listę

wnioskodawców w postępowaniu koncesyjnym jest czynnością materialno-

techniczną na podstawie, której wnioskodawca nabywa w sensie materialnym

przymiot strony danego postępowania koncesyjnego i po tym akcie nie jest możliwe

usunięcie podmiotu wpisanego na listę ani pominięcie jego praw strony

w rozstrzygnięciu postępowania administracyjnego. Zdaniem T. wpis na listę wnioskodawców potwierdza wykazanie przez wnioskodawcę legitymacji materialnej do występowania w postępowaniu koncesyjnym na prawach strony;

- w stosunku do zarzutu spółki "T." S.A. w zakresie naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu koncesyjnym spółka "T." Sp. z o.o. podniosła, że jest on chybiony w całości. Czynny udział

strony w postępowaniu o udzielenie koncesji jest ograniczony do złożenia wniosku o udzielenie koncesji na urzędowym formularzu oraz wymaganych do tego

załączników. Uregulowany w przepisach ustawy o radiofonii i telewizji szczególny tryb postępowania koncesyjnego, wykazuje bowiem pewne odrębności od postępowania uregulowanego w k.p.a.

Zdaniem "T." Sp. z o.o. chybionym jest zarzut naruszenia art. 89 § 2 k.p.a.

Co do pozostałych zarzutów zawartych we wniosku spółki "P." S.A. T. stwierdziła, iż KRRiT nie zmieniła treści Ogłoszenia przez dopuszczenie do postępowania programów wyspecjalizowanych, ponieważ T. rozpowszechnia na podstawie wymaganej prawem koncesji program uniwersalny zawierający audycje o obowiązkowej tematyce rodzinno-chrześcijańskiej i taki właśnie program został poddany ocenie w postępowaniu o rozszerzenie koncesji o kolejną stację nadawczą.

Odnośnie zarzutów przedstawionych we wniosku spółki "O." Sp. z o.o. T. stwierdziła, iż:

zarzut, iż postępowanie o rozszerzenie koncesji zostało przeprowadzone przez

nieuprawniony organ należy uznać za całkowicie chybiony, ponieważ skarżący nie

dostrzega specyfiki postępowania koncesyjnego i zależności wzajemnej organów,

tj. Przewodniczącego KRRiT działającego na podstawie ustawy o radiofonii

i telewizji, oraz będącego organem kierowniczym organu konstytucyjnego jakim

jest Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, działająca na podstawie tej samej ustawy

oraz Konstytucji. T. wskazała, iż związki tych organów wynikają

wprost z art. 33 ustawy o radiofonii i telewizji, który wyraźnie stanowi, że

Przewodniczący KRRiT podejmuje decyzje w sprawie koncesji na podstawie

uchwały KRRiT, a także art. 7 ust. 2b w zw. z art. 9 ust. 3 tej samej ustawy oraz

art. 213 i art. 215 Konstytucji. Ponadto, zgodnie z Regulaminem obrad KRRiT,

Przewodniczący KRRiT prowadzi te obrady, więc zasada bezpośredniości

postępowania dowodowego nie doznała uszczerbku;

w stosunku do zarzutu całkowitego braku postępowania dowodowego należy

stwierdzić, iż całość postępowania dowodowego została utrwalona w aktach

postępowania koncesyjnego, łącznie z protokołami obrad KRRiT mającymi

w porządku obrad sprawę rozszerzenia koncesji.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji działając na podstawie art. 33 ust. 2 i 3, art. 37 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, art. 104 i art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosków T.S.A. z siedzibą w W., P. S.A. z siedzibą w W., O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 roku i w wykonaniu Uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. utrzymał w mocy ww. decyzję.

W uzasadnieniu organ podniósł, iż zaskarżona decyzja Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 roku, uwzględniała stan prawny ukształtowany w wyniku wydania decyzji, zmieniających koncesję Nr [...]. Zmiana dokonana decyzją Nr [...] polegała na zmianie koncesji w zakresie pkt Xa, tzn. jej rozszerzeniu o dodatkową stację nadawczą zlokalizowaną w S. w województwie [...] (kanał [...]; ERP = [...] kW).

Decyzja Nr [...] w czasie trwania postępowania o rozszerzenie koncesji spółki "T." Sp. z o.o. była ostateczna (nie została wzruszona). Tym samym Koncesjonariusz – T. posiadała pełne prawo (legitymację prawną) do uczestniczenia w przedmiotowym postępowaniu. Zmiana koncesji Nr [...] (decyzji) przez decyzję Nr [...] z [...] lutego 2007 roku odbyła się na podstawie art. 155 k.p.a. Na mocy decyzji Nr [...] spółka "T." Sp. z o.o. uzyskała prawo rozpowszechniania programu telewizyjnego o charakterze uniwersalnym pod nazwą "[...] ", przeznaczonego do powszechnego odbioru. W ramach tego programu Koncesjonariusz zobowiązany został do nadawania audycji o tematyce rodzinno-chrześcijańskiej.

Przewodniczący KRRiT na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji podał do publicznej wiadomości listę wnioskodawców uczestniczących w postępowaniu o udzielenie koncesji. Przewodniczący KRRiT zobowiązany jest do podawania do publicznej wiadomości na podstawie § 17 ust. 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 stycznia 2007 roku w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych informacji o podmiotach, których wnioski pozostawiono bez rozpoznania z przyczyn takich jak: złożenia wniosku po terminie określonym w ogłoszeniu; niezgodności wniosku z warunkami określonymi w ogłoszeniu w zakresie przedmiotu postępowania, określenia charakteru programu lub warunków technicznych. Przewodniczący KRRiT podał do publicznej wiadomości informację o podmiotach uczestniczących w niniejszym postępowaniu. Wśród tych podmiotów znajdowała się między innymi spółka "T." Sp. z o.o. z siedzibą w W..

Decyzje z dnia [...] maja 2005 r. (Nr [...] i Nr[...]) oraz decyzja z dnia [...] lutego 2007 r. (Nr [...]) dot. T. są ostateczne, nie zostały w żadnym postępowaniu wzruszone. Powyższe decyzje dotyczą odpowiednio: rozłożenia na raty opłaty koncesyjnej i ustalenia opłaty prolongacyjnej, zmiany dotyczącej struktury Spółki - Koncesjonariusza oraz zmiany charakteru programu. Nie było żadnego uzasadnienia, aby skarżona decyzja w swojej osnowie zmieniała treść wyżej wymienionych decyzji, a także aby się do nich bezpośrednio odnosiła.

Zdaniem KRRiT uzasadnienie przedmiotowej decyzji jest prawidłowe i odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), w szczególności przez brak możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań organ podniósł, iż postępowanie koncesyjne jest swego rodzaju konkursem, prowadzonym przy zapewnieniu równych szans i pewności formalnej, co do wymaganych dokumentów, oraz przejrzystości i ekonomice postępowania. Całość zgromadzonego materiału w postępowaniu koncesyjnym została poddana rozstrzygnięciu przez KRRiT. Uchwała KRRiT Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 roku stanowiła podstawę do wydania przez Przewodniczącego KRRiT decyzji administracyjnej, która została zaskarżona przez strony.

Przedmiotem postępowania koncesyjnego zgodnie z rozporządzeniem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 stycznia 2007 roku w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych są wyłącznie wnioski złożone na odpowiednich formularzach i to one podlegają wewnętrznej konkurencji w trybie postępowania koncesyjnego. Zgodnie z § 18 ust. 2 i 3 powyższego rozporządzenia w postępowaniach, dotyczących udzielania lub rozszerzenia koncesji (polegającej na rozszerzeniu koncesji o kolejną stację nadawczą) na rozpowszechnianie programów telewizyjnych drogą rozsiewczą naziemną, zmiany wniosku, w części dotyczącej informacji programowych oraz ekonomiczno-finansowych, wskazane w § 4 pkt 5, § 5 pkt 8 i 8a oraz § 11 pkt 3 i 4 rozporządzenia, dokonane w czasie trwania postępowania, nie będą uwzględniane, jeżeli w postępowaniu rozpatrywane są wnioski złożone przez więcej niż jednego wnioskodawcę. Za zmianę uważa się również uzupełnienie wniosku polegające na złożeniu dokumentów lub dostarczeniu informacji brakujących w dniu złożenia wniosku. Z uwagi na to, że wnioski koncesyjne są składane na jednakowych formularzach i wszyscy uczestnicy postępowania mają wiedzę o ich treści, organ uznaje, że dowody zgromadzone w toku postępowania są znane wszystkim uczestnikom postępowania. Obowiązek umożliwienia wypowiedzenia się przez stronę ciąży na organie w sytuacji, gdy jest przeprowadzany nowy dowód. Taka sytuacja w niniejszym postępowaniu nie miała miejsca.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez Spółkę "P." S.A. organ wskazał, że Decyzja Nr [...] o zmianie koncesji nie została wydana w oparciu o ocenę pod względem kryterium tematyki rodzinno-chrześcijańskiej. KRRiT porównując oferty programowe wnioskodawców uczestniczących w postępowaniu stwierdziła bowiem, że programy rozpowszechniane przez wnioskodawców są identyczne pod względem ich charakterów określonych w koncesjach. Zobowiązani są oni do nadawania programów o charakterze uniwersalnym, tj. zawierającym różne gatunki i formy telewizyjne oraz różnorodną problematykę. Natomiast program rozpowszechniany przez spółkę "T." Sp. z o.o. wyróżnia się spośród programów pozostałych wnioskodawców obecnością tematyki rodzinno - chrześcijańskiej, której brak w innych programach. Analizując ofertę programową dostępną w S. i okolicach, w ocenie KRRiT program "[...] " stanowi alternatywę wobec programów "T." i "T." i jest istotnym wzbogaceniem oferty telewizyjnej obecnej na tym rynku. Dokonując niniejszego rozstrzygnięcia KRRiT brała szczególnie pod uwagę interes społeczny (interes odbiorców programu). Rozstrzygając o rozszerzeniu koncesji T. uznała, że wniosek złożony przez T. jest najbardziej atrakcyjny i najlepszy spośród innych złożonych wniosków.

Organ odrzucił zarzut naruszenia art. 89 § 2 k.p.a. podnosząc, iż rozprawę wyznacza się wówczas, gdy zachodzą przesłanki dopuszczalności zawarcia ugody. W analizowanym postępowaniu dotyczącym stacji nadawczej w S. przedmiotem postępowania był jeden kanał, w postępowaniu brało udział kliku uczestników, a żaden z uczestników (w tym skarżący) nie deklarował gotowości współużytkowania kanału.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez Spółkę "O." Sp. z o.o. organ zwrócił uwagę, iż Przewodniczący KRRiT podejmuje decyzję w sprawie koncesji na podstawie uchwały KRRiT, ustawodawca w istotny sposób ogranicza swobodę podejmowania decyzji przez Przewodniczącego. Sformułowanie "na podstawie uchwały" różni się w istotny sposób zakresem ograniczenia swobody podejmującego decyzję, od takich, spotykanych w innych aktach prawnych, określeń, jak: "po zasięgnięciu opinii", "w uzgodnieniu". Uzależnia ono w pierwszym rzędzie samą możliwość udzielenia koncesji lub podjęcia innej decyzji w przedmiocie koncesji od uchwały KRRiT. Brak uchwały w KRRiT w odniesieniu do konkretnej kwestii dotyczącej koncesji tamuje Przewodniczącemu KRRiT możliwość podjęcia jakiejkolwiek decyzji. Ze sformułowania "na podstawie uchwały" wynika wniosek, że decyzja Przewodniczącego KRRiT musi znajdować oparcie i uzasadnienie w uchwale KRRiT. Tym samym wykluczyć należy możliwość wydania takiej decyzji w sprawie koncesji, która byłaby sprzeczna z poprzedzającą ją uchwałą. Nie można bowiem traktować treści uchwały KRRiT w kwestiach dotyczących koncesji, jedynie jako wyjściowego materiału, mogącego być przedmiotem swobodnej oceny Przewodniczącego KRRiT. Przewodniczący KRRiT podejmując decyzję w sprawach koncesji jest zatem całkowicie związany z treścią i konkluzją uchwały KRRiT, która winna poprzedzać wydanie takiej decyzji. Uchwała KRRiT podejmowana jest na podstawie analizy i oceny treści wniosku. Zatem zapisany w uzasadnieniu sposób postępowania oddaje dokładnie przebieg postępowania, który jest zgodny z obowiązującym prawem.

W ocenie Przewodniczącego KRRiT art. 36 ust. 1 w zw. z art. 1, i art. 6 ustawy o radiofonii i telewizji organ posiada kompetencje w zakresie oceny programów wnioskodawców. KRRiT kierując się zasadą pluralizmu strukturalnego i niedostatku programów o tematyce chrześcijańskiej w zbiorze programów uniwersalnych zdecydowała, że oferta "T." Sp. o.o. najpełniej odpowiada potrzebie budowania zrównoważonego ładu medialnego nadawców rozpowszechniających programy o zasięgu ponadregionalnym.

Strona kwestionując ocenę KRRiT o niezgodności przedstawionego projektu z treścią Ogłoszenia z dnia [...] maja 2007 roku i przedstawiając argumenty kwestionujące tę ocenę, pomija ważny fakt zawarty we wniosku o rozszerzenie koncesji poprzez przydzielenie stacji nadawczej w S., a mianowicie w ww. wniosku deklaruje, że po uzyskaniu nowej stacji nadawczej w S. planuje "emisję odrębnego programu lokalnego oddającego specyfikę miasta i charakter społeczności lokalnej". Jednocześnie deklaruje, że nie zmieni tygodniowego układu ramowego programu lokalnego pod nazwą "O." Z powyższego wynika, że koncesjonariusz formalnie złożył wniosek o rozszerzenie koncesji na program pod nazwą "O." natomiast powyższa deklaracja wskazuje na uruchomienie nowego, odrębnego programu z tematyką lokalną dotyczącą S..

T. S.A. z siedzibą w W., P. S.A. z siedzibą w W., O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosły skargi na powyższą decyzję (sygn. VI SA/Wa 2253/08, VI SA/Wa 2268/08 i VI SA/Wa 2269/08).

T.S.A. zarzuciła naruszenie art. 7 i 77 § 1, art. 10 § 1, art. 11, art. 107 § 3 i art. 61 § 4 w zw. z art. 140 k.p.a. i wniosła o uchylenie decyzji Nr [...] Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2008 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. podtrzymując podnoszony w toku postępowania administracyjnego zarzut braku, po stronie T., legitymacji do uczestniczenia w postępowaniu koncesyjnym na podstawie ogłoszenia Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] maja 2007 r. z uwagi na wadliwość decyzji Przewodniczącego KRRiT z [...] stycznia 2007 r., którą zmieniając koncesję z 2004 r. udzielono T. koncesji na rozpowszechnianie programu o charakterze uniwersalnym. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. uzasadniła tym, że nie została poinformowana o złożeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przez P. S.A. i O. Sp. z o.o. o odpowiedzi na jej wniosek w tym przedmiocie złożony przez T. i o podjęcie uchwały przez KRRiT powołanej w decyzji.

Zdaniem strony, skoro legalność ww. decyzji została przez nią zakwestionowana to obowiązkiem organu było wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jakimi przesłankami kierował się uznając argumentację za nietrafną. Decyzja zmieniająca na podstawie art. 155 k.p.a. wcześniejszą decyzję koncesyjną (a w takim trybie decyzja z dnia [...] lutego 2007 r. została wydana) nie może, zdaniem skarżącej, regulować materii, która nie była przedmiotem tej wcześniejszej decyzji).

P. S.A. i O. Sp. z o.o. w jednobrzmiących skargach zarzuciły przedmiotowym rozstrzygnięciom naruszenie art. 155 k.p.a., art. 6 ust. 1, art. 36 ust. 1, art. 33 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji, art. 89 k.p.a., art. 10 k.p.a. podtrzymując stanowisko i argumentację prezentowaną w trakcie postępowania administracyjnego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację prezentowaną w zaskarżonych decyzjach.

W piśmie z dnia [...] marca 2009 r. T. Sp. z o.o. odniosła się do zarzutów podniesionych w skargach podtrzymując swoje stanowisko z pisma z dnia [...] maja 2008 r.

Na rozprawie w dniu 19 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 111 § 2 p.p.s.a. zarządził połączenie spraw z ww. skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą VI SA/Wa 2253/08.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zwanej p.p.s.a.).

Kontrolując wg powyższych kryteriów zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem obowiązującego prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Z powołanego przepisu wprost wynika, że sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Z tego też względu nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż objęta rozpoznawaną skargą. Dokonywanie przez sąd administracyjny ocen prawnych wkraczających w sprawę nie objętą skargą, a będącą przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego i wydanych w tym postępowaniu decyzji administracyjnych jest niedopuszczalne. Prowadzi bowiem do naruszenia procesowych uprawnień sądu ustanowionych w/cyt. przepisem.

Z treści obu skarg w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że zarówno T. S.A. jak i P. S.A. skarżą decyzję Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. i poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2008 r. Decyzje te zostały wydane w postępowaniu w sprawie o rozszerzenie koncesji o stację nadawczą zlokalizowaną we W. Sprawą administracyjną podlegającą, w ramach ww. skarg, rozpoznaniu pod względem legalności wydanych w tej sprawie decyzji jest zatem rozszerzenie koncesji w w/wskazanych zakresie. Sprawa zmiany warunków programowych koncesji udzielonej T. i zmiana tej koncesji wydana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, a kwestionowaną przez strony decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nie jest zatem i być nie może objęta granicami sprawy powyższej.

Sąd w rozpoznawanej sprawie jest zatem w świetle powołanego przepisu w swej ocenie i kontroli ograniczony. Badaniu legalności podlegają bowiem wyłącznie decyzje Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] sierpnia 2008 r. i [...] kwietnia 2008 r. One bowiem stanowią przedmiot zaskarżenia objęły skargami.

Zarzuty odnoszące się do decyzji koncesyjnej z dnia [...] lutego 2007 r. mocą, której udzielono tej spółce koncesji na rozpowszechnianie programu o charakterze uniwersalnym pozostają zatem poza oceną Sądu, co zwalnia Sąd z obowiązku merytorycznego ustosunkowania się do nich i przedstawienia stanowiska co do prawidłowości zastosowanego trybu z art. 155 k.p.a., w którym ta decyzja została wydana, jak też wskazywanych przez T. S.A., przesłanek stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Podnoszona w skardze T. S.A. okoliczność, iż strona w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją kwestionowała legalność ww. decyzji niczego w powyższej ocenie Sądu nie zmienia ani też w świetle art. 107 § 3 k.p.a. nie skutkuje powstaniem po stronie organu obowiązku objęcia uzasadnieniem argumentacji strony co do wadliwości decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. i przedstawienie swego stanowiska w tym względzie. Podnoszony przez T. S.A. zarzut naruszenia powołanego przepisu jest tym samym zarzutem niezasadnym, a zarzut naruszenia art. 6, 7 k.p.a. wiążący się, jak wynika ze skargi, z podnoszonym zarzutem wadliwości ww. decyzji zarzutem bezprzedmiotowym. Jeżeli jednak strona wiąże powyższy zarzut z faktem uwzględnienia w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją charakteru koncesji T. udzielonej tej spółce, który w związku z decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. stanowi o rozpowszechnianiu programu telewizyjnego o charakterze uniwersalnym to należy podnieść, iż ta decyzja jest ostateczna i prawomocna. Organ będąc tą decyzją związany miał obowiązek wzięcia jej i skutków prawnych wynikających z jej podjęcia pod uwagę. Z takim działaniem organu nie można zatem wiązać zarzutu naruszenia ogólnych zasad postępowania statuowanych w art. 6 i 7 k.p.a. Kwestia, czy organ w sposób prawidłowy, zgodny z obowiązującym prawem odniósł się do uwag i wątpliwości podnoszonych w postępowaniu, a dot. zgodności z prawem decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. jest odrębnym zagadnieniem i jak wyżej wskazano ocenie Sądu nie podlega pozostając bez istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy. Ta decyzja pozostawała bowiem w obrocie prawnym tak w dacie prowadzonego postępowania, jak i w dacie podjęcia zaskarżonych decyzji i ta okoliczność (a nie ocena jej przez skarżącą) jest okolicznością istotną w sprawie.

Skoro bowiem ogłoszenie stanowiło podstawę do składania wniosków o rozszerzenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego o charakterze uniwersalnym to organ będąc zobowiązany do ustalenia, czy wnioskodawcy są legitymowani do złożenia wniosku koncesyjnego w powyższym przedmiocie winien sprawdzić, czy w świetle udzielonych koncesji uczestniczą oni w ogłoszonym postępowaniu jako nadawcy rozpowszechniający program o charakterze uniwersalnym. Organ dokonał oceny w tym zakresie i prawidłowo uznał, że T. S.A., P. S.A., O. Sp. z o.o., ale także T. na podstawie wydanych im koncesji rozpowszechniają program o charakterze uniwersalnym. Nie ma bowiem wątpliwości co do tego, iż w świetle decyzji zmieniającej koncesję z dnia [...] lutego 2007 r. T. taki program rozpowszechnia, a zarzuty skarżących odnoszące się do tej decyzji nie stanowią, z przyczyn wyżej przedstawionych, o wadliwości ustaleń organu w zakresie legitymacji ww. spółki w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. W świetle powyższego nie zachodziły podstawy do zawieszenia postępowania w tej sprawie. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. podnieść należy, iż T. S.A. uzasadnia zarzut brakiem informacji ze strony organu o podjęciu uchwały przez KRRiT stanowiącej podstawę do wydania decyzji, o złożeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przez uczestnika postępowania i o odpowiedzi T. na jej wniosek w trybie art. 127 § 3 k.p.a., a P. S.A. zarzutu tego w ogóle nie uzasadniły.

Tryb postępowania koncesyjnego, a w takim postępowaniu zaskarżone decyzje zostały wydane, uregulowany w art. 34, 36, 37 ustawy o radiofonii i telewizji oraz w wydanym na podstawie art. 37 ust. 4 tej ustawy rozporządzeniu KRRiT z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielenia i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiowych i telewizyjnych jest trybem wykazującym wynikające z powyższych przepisów odrębności wobec reguł postępowania określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. Jednakże w świetle powyższych regulacji nie można stwierdzić, iż wyłączona jest w tym postępowaniu zasada czynnego udziału stron tyle, że jest ona realizowana przy uwzględnieniu specyfiki postępowania koncesyjnego. Strony mają pełny wgląd w akta tego postępowania i mają prawo do wypowiadania się co do prezentowanych przez uczestników postępowania stanowisk. Wnioski koncesyjne składane są na jednakowym formularzu i wszyscy uczestnicy postępowania znają ich treść. T. S.A. będąc reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika miała świadomość możliwości skorzystania z prawa wglądu do akt. Z tej możliwości nie skorzystała. Nawet jednak gdyby przyjąć, iż w takim postępowaniu ma wprost zastosowanie art. 10 § 1 k.p.a. to i tak, zdaniem Sądu zarzut naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu nie byłby zarzutem zasadnym. Brak wiedzy, w związku z niedoinformowaniem przez organ, o podjęciu uchwały przez KRRiT w wykonaniu której zostały podjęte obie decyzje i o złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez P. S.A. (bo tylko ten uczestnik postępowania taki wniosek złożył, a nie uczestnicy, jak skarżący podaje w skardze), a także o stanowisku T. wobec jej wniosku nie jest bowiem uchybieniem procesowym tego rodzaju, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie skarżący zasadność powyższego zarzutu nie wykazał.

P. S.A. nie uzasadniła bliżej powyższego zarzutu zaś z akt administracyjnych nie wynika, by doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Powyższe zarzuty skarżących nie znajdują zatem uzasadnienia. Takim też jest zarzut naruszenia art. 89 k.p.a. Uwzględniając specyfikę postępowania koncesyjnego nie można wykluczyć sytuacji, w której będzie celowe przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Podnieść jednak należy, iż w świetle regulacji w tym przepisie zawartej przeprowadzenie rozprawy nie jest dla organu obligatoryjne z faktu, iż organ takiej rozprawy nie przeprowadził nie można zatem skutecznie wiązać zarzutu naruszenia prawa procesowego w postaci naruszenia tego przepisu w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Jeżeli skutkiem nieprzeprowadzenia rozprawy będzie niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności to w takim przypadku uzasadnionym będzie zarzut naruszenia innych przepisów prawa procesowego w szczególności art. 77 § 1 k.p.a., 6, 7, 8 k.p.a. Takich uzasadnionych zarzutów T. S.A. nie zgłasza (zarzuty w tym zakresie wiążą się z decyzją z dnia [...] lutego 2007 r.) i nie podważa zaskarżonych decyzji co do przedstawionej w nich merytorycznej oceny wniosków koncesyjnych ani też nie podnosi zarzutu niewłaściwości organu. Taki zarzut i naruszenie art. 33 ust. 2 powołanej ustawy zgłasza skarżąca P. S.A., która również zarzuca naruszenie art. 6 ust. 1, art. 36 ust. 1 powołanej ustawy podnosząc zarzut dowolności doboru przesłanek z punktu widzenia obecności w programie T. tematyki rodzinno-chrześcijańskiej i zmiany Ogłoszenia Przewodniczącego przez wprowadzenie dodatkowej przesłanki w postaci dokonania oceny rodzinnego i chrześcijańskiego charakteru programu. Żaden z powyższych zarzutów nie jest, uzasadniony.

Stosownie do art. 32 ust. 2 powołanej ustawy, organem właściwym w sprawach koncesji jest Przewodniczący Krajowej Rady, który zgodnie z ust. 3 powołanego artykułu podejmuje decyzję w sprawie koncesji na podstawie uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Przewodniczący KRRiT jest zatem tą uchwałą związany co oznacza, że ma obowiązek zastosowania się do niej i uwzględnienia w decyzji prezentowanego przez KRRiT stanowiska. Zaskarżone decyzje, co w sprawie bezsporne, zostały wydane przez Przewodniczącego KRRiT po przeprowadzeniu stosownego postępowania i w świetle powyższego fakt odwoływania się w uzasadnieniu decyzji do ustaleń KRRiT nie stanowi wbrew przekonaniu skarżącej o niewłaściwości organu, który decyzję wydał.

Przewodniczący KRRiT w porozumieniu z Prezesem UKE ogłasza w Monitorze Polskim informację o możliwościach uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego lub telewizyjnego i ustala termin nie krótszy niż 45 dni od dnia ogłoszenia, do składania wniosków o udzielenie koncesji. Taki obowiązek wynika z art. 34 ust. 1 powołanej ustawy. Ust. 1a powołanego art. stanowi, iż w tym ogłoszeniu określa się 1) przedmiot postępowania, 2) warunki programowe rozpowszechniania programu, w szczególności częstotliwość bądź kanał oraz moc i lokalizację stacji nadawczych przeznaczonych do rozpowszechniania programu, 4) liczbę koncesji, 5) czas, na jaki koncesja może być udzielona, 6) termin i miejsce składania wniosków.

Powołany przepis nie wprowadza zatem obowiązku wskazywania w ogłoszeniu kryteriów oceny wniosków i przesłanek, którymi organ w podejmowaniu decyzji koncesyjnej będzie się kierował. Tak więc dokonane w sprawie ogłoszenie jest w swej treści zgodne z powołanym przepisem. Natomiast kwestia, iż w ocenie wniosków uwzględniono okoliczność, iż T. wyróżnia się spośród programów pozostałych wnioskodawców obecnością tematyki rodzinno-chrześcijańskiej jest zagadnieniem sprowadzającym się do zastosowania określonych kryteriów oceny wniosków i w żadnym razie nie łączy się ze zmianą ogłoszenia ani też nie wywołuje skutków, jakie wiążą się ze zmianą ogłoszenia w prowadzonym już na jego podstawie postępowaniu koncesyjnym.

Podnieść przy tym należy, iż decyzja w tym przedmiocie ma charakter uznania administracyjnego. Chociaż bowiem art. 36 ust. 1 powołanej ustawy wskazuje poszczególne elementy oceny wniosku koncesyjnego to jednak to wyliczenie nie ma charakteru enumeratywnego ("w szczególności"), a sposób ich określenia wskazuje na ten luz decyzyjny w dokonywaniu tej oceny. Przepisy powołanej ustawy upoważniają do kształtowania polityki na rynku audiowizualnym z uwzględnieniem jednak samodzielności nadawców i interesów odbiorców i zapewnieniem otwartego i pluralistycznego charakteru radiofonii i telewizji i podejmowane w postępowaniu koncesyjnym rozstrzygnięcie winno odpowiadać celom i zasadom określonym w powyższej regulacji.

Podkreślić jednak należy, iż chociaż organ ma prawo wyboru rozstrzygnięcia to nie może on mieć dowolnego charakteru lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zaś decyzja powinna spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Sądowej kontroli podlega jedynie prawidłowość przeprowadzonego postępowania i badanie formalne decyzji.

Sąd administracyjny kontrolując decyzję koncesyjną nie wdaje się zatem w ocenę jej merytorycznej zasadności tj. czy decyzja realizuje nałożone na organ cele i czy przyjęte przez organ kryteria oceny pod względem celowościowym i słusznościowym były prawidłowe. Rzeczą Sądu, jak wyżej wskazano, jest ocena, czy w ustaleniach organu nie ma dowolności, czy rozstrzygnięcie nie nosi znamion arbitralności i czy postępowanie koncesyjne zostało przeprowadzone bez naruszenia wiążących organ reguł, a decyzja nie ma braków formalnych.

W rozpoznawanej sprawie taki stan rzeczy nie zachodzi. Organ w sposób czytelny i jednoznaczny wskazał w uzasadnieniu przesłanki, jaki kierował się rozszerzając koncesję T. na stację nadawczą we W. i odmawiając rozszerzenia koncesji pozostałym uczestnikom postępowania.

Z uzasadnienia decyzji wynika, iż z w swej ocenie uwzględnił nie tylko obecność tematyki rodzinno-chrześcijańskiej, ale również wskazujący, zdaniem organu, na korzyść T. mniejszy niż w przypadku pozostałych uczestników postępowania zasięg ponadregionalny programu telewizyjnego tak co do pokrycia ludnościowego, jak i powierzchniowego oraz fakt, iż nie posiada ona możliwości nadawania programu na obszarze objętym zasięgiem stacji nadawczej we W.(kanał [...], ERP=[...] KW). Ustaleń faktycznych poczynionych w powyższym zakresie skarżące strony nie kwestionują.

Sąd uznał zatem, iż organ zaskarżoną decyzję uzasadnił w sposób odpowiadający wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., podejmując zawarte w niej rozstrzygnięcie bez przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Zaskarżona decyzja wbrew niezasadnym zarzutom skarg nie narusza zatem, zdaniem Sądu, obowiązującego prawa w stopniu, który w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. uzasadniałby uwzględnienie skargi.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.