Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 963/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 1 i 2, art. 183 par. 1.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 75.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 23 par. 3 i 5.
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Sędziowie NSA Urszula Raczkiewicz Jerzy Sulimierski Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sz. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 6 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 544/08 w sprawie ze skargi A. Sz. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sz. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w G. kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 544/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę A. Sz. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] maja 2008 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.

Sprawa, w której orzekał Sąd I instancji, dotyczyła zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu zużycia oleju opałowego niezgodnie z jego przeznaczeniem.

Skargą kasacyjną pełnomocnik skarżącego A. Sz. – "na zasadzie art. 174 prawa o postępowaniu administracyjnym" – zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, "a w szczególności art. 75 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 23 § 3 i 5 ordynacji podatkowej, polegające na ograniczeniu możliwości dowodowych w postępowaniu celnym przez przyjęcie błędnej metody szacunkowej". Dalej autor skargi kasacyjnej stwierdził, że "zgodnie z przepisem § 5 ordynacji podatkowej określenie podstawy opodatkowania w drodze szacowania winien uzasadnić wybór metody szacowania. Kryterium tego nie spełnia w żaden sposób wyliczenie H. K.. Szacunki przyjęte przez biegłego H. K. nie są miarodajne. Jedyną logiczną metodą obliczenia zużycia oleju mógł być eksperyment polegający na włączeniu instalacji grzewczych na określoną ilość czasu np. na godzinę, co jednoznacznie określiłoby faktyczne zużycie oleju. Odrzucenie tej metody, wbrew zasadom zdrowego rozsądku i logiki, zostało zaaprobowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., co jednoznacznie należy uznać za istotne naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że: "w trakcie postępowania instancyjnego doszło do istotnego ograniczenia możliwości dowodowych w prowadzonym postępowaniu przed organami celnymi. Dyrektor Izby Celnej opierał się wyłącznie na opinii powołanego przez organy celne H. K., której nie można przyznać waloru dowodowego. Jedyną metodą zgodną z logiką, byłoby ustalenie zużycia oleju w piecach ośrodka przez ich próbne włączenie i ustalenie w ten sposób rzeczywistego zużycia oleju na cele grzewcze. Wyliczenia H. K. zawarte w opinii nie spełniają kryteriów szacunkowych określonych w art. 23 ordynacji podatkowej". Według autora skargi kasacyjnej, "Wojewódzki Sąd Administracyjny skarżonym wyrokiem drastycznie ograniczył zakres postępowania dowodowego określonego przepisem art. 75 kodeksu postępowania administracyjnego, co uznać należy za istotne naruszenie przepisów proceduralnych."

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy przypomnieć, iż skargę kasacyjną zgodnie z treścią przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych i zarzutów, co oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd pierwszej instancji w skarżonym orzeczeniu, uzasadnienie ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania wykazania, że wytknięte naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nie odpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.

Przypomnienie wymogów, którym powinna odpowiadać skarga kasacyjna oraz zakresu, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną, jest konieczne z uwagi na fakt, iż skarga kasacyjna wniesiona przez pełnomocnika A. Sz., w której zarzuca się naruszenie przepisów postępowania, owych wymogów nie spełnia. Po pierwsze, w skardze kasacyjnej nie wskazano konkretnie żadnego naruszonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisu, a jedynie ogólne powołano art. 174 p.p.s.a. (nawiasem mówiąc, podano tytuł nieistniejącego "prawa o postępowaniu administracyjnym"), nie wskazując, o który punkt chodzi. Po drugie, formułując zarzut naruszenia art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie wyjaśniono, dlaczego w przedmiotowym postępowaniu, prowadzonym na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, ów przepis z k.p.a. winien być stosowany, jak również, zważywszy że art. 75 k.p.a. składa się z dwóch odrębnych jednostek redakcyjnych, i w tym przypadku nie wskazano, o który konkretnie przepis chodzi. Po trzecie, zarzut dotyczący art. 23 § 3 i 5 Ordynacji podatkowej, pomijając wadliwość jego konstrukcji, jest w równym stopniu nieuzasadniony, co niezrozumiały, w szczególności, gdy się zważy, że autor skargi kasacyjnej podważa "szacunki przyjęte przez biegłego H. K.", uznając je za niemiarodajne, podczas gdy z akt sprawy wynika, że ekspertyza H. K. została sporządzona na wniosek skarżącego i przez niego przedłożona organom. Po czwarte, nie można się zgodzić z zarzutem, że w toku postępowania podatkowego doszło do ograniczenia uprawnień strony w zakresie postępowania dowodowego, skoro, poza opiniami dwóch biegłych sporządzonymi na wniosek organu podatkowego, przyjęto i rozpatrzono dowód w postaci ekspertyzy przedłożonej przez skarżącego. Po piąte, wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, "wybór metody szacowania" był wyjaśniony, podobnie jak powody braku możliwości oparcia opinii na danych uwzględniających faktyczne potrzeby ośrodka i wykorzystania danych technicznych urządzeń (vide str. 6 uzasadnienia wyroku). Po szóste, w skardze kasacyjnej nie wskazano, jaki wpływ na rozstrzygnięcie miało (mogło mieć) podniesione w skardze naruszenie przepisów postępowania.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozpoznawana skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego też, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł stosownie do przepisu art. 204 pkt 1 p.p.s.a.