Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 632/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: *Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji w części
Powołane przepisy: article: art. 65 par. 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Sędziowie: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Asesor WSA Ewa Kamieniecka - sprawozdawca Protokolant: Magdalena Domańska - Byskosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2005 r. sprawy ze skargi L. Ś. na decyzję Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu pierwszej instancji w sprawie odmowy uwzględnienia roszczenia o ponowne naliczenie i wypłatę należności pieniężnej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w części przekazującej odwołanie skarżącego Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu jako organowi właściwemu w sprawie, II. dalej idącą skargę oddala.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego z dnia [...]r. nr [...] uchylająca decyzję Komendanta Garnizonu W. z dnia [...]r. nr [...] odmawiającą uwzględnienia roszczenia skarżącego o wypłatę kwoty [...] zł stanowiącej różnicę pomiędzy należną gratyfikacją jubileuszową po 40 latach pracy w wysokości 350 % wynagrodzenia miesięcznego, a faktycznie wypłaconą w dniu [...]r. nagrodą jubileuszową w wysokości 300 % miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym oraz zapłatę odsetek ustawowych od wyżej wymienionej kwoty. Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego w zaskarżonej decyzji uchylił powyższą decyzję Komendanta Garnizonu W. ze względu na naruszenie przepisów o właściwości i umorzył postępowanie I instancji, jak również przekazał odwołanie skarżącego Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu jako organowi właściwemu w sprawie.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że skarżący zgodnie z decyzją określoną w pkt 7 rozkazu dziennego Wojskowego Prokuratora Okręgowego w P. z dnia [...] nr [...]nabył z dniem [...]r. prawo do gratyfikacji jubileuszowej za 40 lat pracy w wysokości 350 % wynagrodzenia miesięcznego. Nagroda jubileuszowa w wysokości 300 % uposażenia miesięcznego została wypłacona skarżącemu w dniu [...]r. przez Komendanta Garnizonu W., organ zaopatrujący Ośrodek Zamiejscowy Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P.. W dniu [...]r. Wojskowy Prokurator Okręgowy decyzją określoną w pkt 9 rozkazu dziennego nr [...] unieważnił pkt 7 rozkazu nr [...]i decyzją administracyjną określoną w pkt 7 określił łączny okres pracy skarżącego w wysokości [...] lat, [...]miesiąc i [...] dni. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...]r. o ponowne naliczenie i wypłatę różnicy w wysokości nagrody jubileuszowej, Komendant Garnizonu W. decyzją z dnia [...]r. odmówił uznania roszczenia. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa.

Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego wskazał, że skarżący jako szef Ośrodka Zamiejscowego Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. w zakresie służby wojskowej podlega szefowi tejże prokuratury, w związku z czym szef Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. jest właściwym organem I instancji uprawnionym do wydania decyzji w sprawie ustalenia wysokości nagrody jubileuszowej dla podległych mu prokuratorów wojskowych. Wojskowy Prokurator Okręgowy jako organ właściwy w sprawie wydał decyzję w postaci rozkazu dziennego nr [...], w którym określił wysługę lat i wysokość nagrody jubileuszowej przysługującej skarżącemu. Natomiast Komendant Garnizonu W., jako organ zaopatrujący jednostki organizacyjnej prokuratury wojskowej był organem niewłaściwym w sprawie ustalenia wysokości należnej skarżącemu nagrody jubileuszowej. W związku z powyższym odwołanie od decyzji Wojskowego Prokuratora Okręgowego w P. przysługuje do organu wyższego stopnia, którym jest Naczelny Prokurator Wojskowy w Warszawie.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i orzeczenie o obowiązku naliczenia i wypłaty żądanej kwoty przez organ I instancji wraz z należnymi odsetkami. Skarżący zarzucił, że rozkaz dzienny nr [...]z dnia [...]r. Wojskowego Prokuratora Okręgowego w P. został przesłany Komendzie Garnizonu we W. jako oddziałowi gospodarczemu właściwemu dla Ośrodka Zamiejscowego Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P.. Jednakże Komendant Garnizonu nie uwzględnił podanego przez Wojskowego Prokuratora Okręgowego 40 - letniego okresu pracy i podjął samodzielnie decyzję o wypłacie skarżącemu nagrody jubileuszowej w wysokości 300 % wynagrodzenia miesięcznego. Nie zaliczył bowiem do okresu pracy programowego okresu trwania studiów. Ponadto skarżący wskazał, że gratyfikacje jubileuszowe są należnościami obligatoryjnymi, wynikającymi wprost z ustawy i ich przyznanie nie wymaga wydania decyzji. Nie można więc uznać za decyzje administracyjne w rozumieniu Kpa rozkazów Wojskowego Prokuratora Okręgowego w Poznaniu. Poza tym żaden z tych rozkazów nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 107 Kpa. Nie sposób też wymagać, aby na podstawie rozkazu zaliczano do wysługi okres studiów prawniczych, skoro zaliczenie tego okresu jest obligatoryjne i wynika wprost z mocy ustawy. Skoro rozkazy Wojskowego Prokuratora Okręgowego w P. nie są decyzjami w rozumieniu prawa administracyjnego, a skarżący nie żali się na ich treść, to brak jest prawnych podstaw, aby Naczelny Prokurator Wojskowy występował w sprawie jako rzekomo właściwy organ odwoławczy i to od odwołania, którego do niego nie skierowano i na decyzję, której nie wydano.

W odpowiedzi na skargę Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach tych stosuje się jedynie dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych ( art. 97 § 2 ).

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego w pkt 1 uchylająca decyzję Komendanta Garnizonu W. ze względu na naruszenie przepisów o właściwości i umarzająca postępowanie pierwszej instancji, natomiast w pkt 2 orzekająca o przekazaniu odwołania skarżącego Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu jako organowi właściwemu w sprawie.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja w pkt 2 wydana została bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy administracji rozstrzygają indywidualne sprawy w trybie decyzji administracyjnej tylko wówczas, gdy wynika to z przepisu prawa przewidującego rozstrzygnięcie danej kwestii w tej właśnie formie. Brak podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w indywidualnej sprawie będzie miał również miejsce, gdy prawo nie wymaga rozstrzygnięcia w drodze decyzji.

Stosownie do art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. ) jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je do organu właściwego, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie. W dacie wydania zaskarżonej decyzji przepis ten nie określał formy, w jakiej przekazanie podania miało nastąpić ( obecnie jest to postanowienie ). Brak więc było wówczas podstaw prawnych do wydania decyzji, czy też postanowienia o przekazaniu podania. Przekazanie stanowiło czynność materialno - techniczną, o której należało zawiadomić wnoszącego podanie.

Brak normy w przepisach ustawy upoważniającej organ do wydania decyzji w przedmiocie przekazania podania organowi właściwemu daje podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja w pkt 2 wydana została bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Należy również zauważyć, że odwołanie od decyzji Komendanta Garnizonu W. zostało rozpatrzone przez Dowódcę Śląskiego Okręgu Wojskowego jako organ właściwy do jego rozpoznania na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 marca 1993 r. w sprawie określenia organów wojskowych i organów wojskowych wyższego stopnia właściwych w sprawach określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz w ustawie o uposażeniu żołnierzy ( Dz. U. Nr 23, poz. 101 ), co zostało zaznaczone w osnowie zaskarżonej decyzji. Nie występowała więc konieczność powtórnego rozpoznania tego odwołania przez inny organ. Natomiast, wobec umorzenia postępowania pierwszej instancji, do rozpatrzenia pozostał wniosek skarżącego z dnia 30 października 2002 r. o ponowne naliczenie i wypłatę różnicy w wysokości nagrody jubileuszowej przez właściwy organ I instancji.

Powyższe okoliczności prowadzić musiały do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w pkt 2 na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Nie są natomiast zasadne zarzuty podniesione skardze.

Stosownie do art. 108 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze ( Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 206 z późn. zm. ) w zakresie służby wojskowej Naczelny Prokurator Wojskowy podlega Ministrowi Obrony Narodowej, a pozostali prokuratorzy wojskowi - właściwym prokuratorom przełożonym. Należy przyjąć, że w zakres służby wojskowej prokuratora wojskowego wchodzi również kwestia jego uposażenia. Skarżący jako szef Ośrodka Zamiejscowego Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. z siedzibą we W. w zakresie służby wojskowej podlega Wojskowemu Prokuratorowi Okręgowemu, który właściwy jest do określenia łącznej wysługi lat, od której uzależniona jest wysokość gratyfikacji jubileuszowej. Zgodnie bowiem z § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 czerwca 2000 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy ( Dz. U. Nr 62, poz. 729 ze zm. ) dowódca dokonujący zaliczenia okresów do wysługi lat, określa w rozkazie dziennym jednostki wojskowej, łączna wysługę lat, od której jest uzależniona wysokość uposażenia zasadniczego według stopnia wojskowego i datę, od której rozpoczyna się liczenie okresu tej wysługi oraz zawiadamia o tym na piśmie żołnierza, a także dowódcę jednostki wojskowej, na której zaopatrzeniu żołnierz pozostaje. Kopię zawiadomienia dołącza się do akt osobowych żołnierza. Na podstawie § 10 a rozporządzenia przepisy § 10 stosuje się odpowiednio przy zaliczeniu okresów do stażu służby uprawniającego do gratyfikacji jubileuszowej.

Natomiast na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy przez dowódcę jednostki wojskowej należy rozumieć szefa, dyrektora, kierownika albo komendanta jednostki wojskowej oraz rektora wyższej szkoły wojskowej i prezesa sądu wojskowego.

Wobec powyższego Komendant Garnizonu W., jako organ jednostki zaopatrującej Ośrodek Zamiejscowy Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. z siedzibą we W. nie był organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...]r. i do ponownego określenia łącznej wysługi lat, od której uzależniona jest wysokość gratyfikacji jubileuszowej. Zasadne było umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji.

Z powyższych względów uznając zarzuty podniesione przez skarżącego za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę w dalej idącym zakresie oddalił.