Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 735/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant asystent sędziego Maciej Hoffman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 października 2014 r. sprawy skargi A. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na rozbudowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 735/14

Uzasadnienie

Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...], na żądanie A. W. wznowił postępowanie w sprawie pozwolenia na rozbudowę budynku pierogarni o taras widokowy (częściowo przeszklony) w poziomie I piętra, zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia[...].

Decyzją z dnia [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa organ odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] o pozwoleniu na rozbudowę wobec stwierdzenia braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 kpa. W uzasadnieniu wskazano, iż A. W. nie przysługiwał przymiot strony w zakończonym w/w decyzją postępowaniu administracyjnym, gdyż brak było podstaw do uznania jej za stronę postępowania w świetle art. 28 Prawa budowlanego.

Taras widokowy został zaprojektowany na działce nr 110/1 zlokalizowanej przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów symbolem Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane, stanowiące własność Gminy Miasta[...]. Inwestor w ramach prowadzonego postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wnioskodawczyni jest natomiast właścicielką działki 99/2. Z analizy księgi wieczystej nr 33859, prowadzonej m.in. dla tej działki nie wynika żadne obciążenie służebnością polegającą na skomunikowaniu działek położonych przy ul. [...] (działka nr 99/1) i przy ul. [...](działka nr 99/2). W ramach prowadzonego postępowania wznowieniowego wystąpiono do właściciela działki nr 110/1, tj. [...] z zapytaniem, czy działka nr 110/1 obr. 15 stanowi prawnie uregulowane dojście/ dojazd do posesji przy ul. [...]. W odpowiedzi Wydział Gospodarki Nieruchomościami [...] wyjaśnił, że nie wydawał zgody na udostępnienie przedmiotowej działki pod funkcje związane z dojściem/dojazdem do posesji. Poinformował również, że ww. działka nr 110/1 obciążona została, służebnością/ograniczonym prawem rzeczowym/ na rzecz G. i G. D., o treści: Służebność gruntowa polegająca na usytuowaniu na słupach i stopach fundamentowych, na poziomie posadzki pierwszego piętra budynku, tarasu widokowego zadaszonego i przeszklonego w formie ogrodu zimowego, dobudowanego do lokalu nr 1 - zgodnie z załącznikiem mapowym, przez nieruchomość stanowiącą własność Gminy Miasta[...], oznaczoną działką geodezyjną numer 109, obręb [...], dla której Sąd Rejonowy w [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KW Nr [...]"

Za obszar oddziaływania inwestycji uznano teren, na którym sytuowane jest zamierzenie oraz sąsiednią działkę budowlaną nr 110/4, przy której sytuowany jest taras, w związku z naruszeniem § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), na podstawie postanowienia z dnia 29.11.2011 r. znak: WAiB.6740.22. 48.18.2011.ZP w sprawie odstępstwa od przepisu jw. Odległości zaprojektowanego tarasu od granic posesji przy ul. [...] zostały zachowane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Projekt został uzgodniony pod względem zgodności z wymaganiami ochrony p.poż. z rzeczoznawcą inż. E. W. oraz pod względem zgodności z wymaganiami higienicznymi i zdrowotnymi z rzeczoznawcą mgr inż. A. H.

Zdaniem organu skarżąca zatem nie wskazała żadnej normy prawa materialnego, która dowiodłaby, że realizowane w związku z wydaną decyzją przedsięwzięcie narusza jej interes prawny.

Dla terenu objętego inwestycją brak było obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu [...]r. została wydana decyzja o warunkach zabudowy znak: [...] dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku pierogarni o taras widokowy w poziomie I piętra na terenie części działek nr 100, 102, 109 i 110/1 (obręb 15), położonych przy ul. [...], która stała się ostateczna dnia [...]r. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, a także posiadające aktualny wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te dołączyły oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A. W., która podniosła, że nie uwzględniono jej jako właściciela sąsiedniej nieruchomości będącej w obszarze oddziaływania inwestycji. Nie uwzględniono też konieczności zapewnienia dostępu do drogi publicznej.

Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania decyzją z [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] r. Organ przywołał treść przepisów, które należało zastosować, by ocenić uprawnienie odwołującej się – art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, art. 28 ust. 2 prawo budowlane i art. 3 pkt 20 prawo budowlane i wskazał, że sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę pojęcie interesu prawnego opiera się na przepisach materialnego prawa administracyjnego, nie zaś na regulacjach prawa cywilnego, dotyczących ochrony własności. Przyjęcie przeciwnego stanowiska niweczyłoby sens wprowadzenia art. 28 prawa budowlanego (jako lex specialis art. 28 kpa) określającego kto jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę. Celem przepisu szczególnego było między innymi wyeliminowanie sytuacji, że jeden właściciel sąsiedniej nieruchomości mógłby blokować wszelkie działania związane z wykonywaniem robót budowlanych wymagających wydania decyzji administracyjnej. Treść przepisu art. 3 pkt 20 prawa budowlanego zawiera definicję legalną pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu", przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Analizując zatem tę normę prawną trzeba ustalić, czy konkretny przepis prawa wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu jakiejkolwiek innej nieruchomości w związku z realizacją inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Tylko ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu takiej nieruchomości do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym pozwolenia na budowę.

Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny. Sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę.

Z akt sprawy wynika, że A. W. jest właścicielką działki o nr ew. 99/2. Zgodnie z wypisem z księgi wieczystej NR [...] założonej dla nieruchomości położonej przy ul. [...], nieruchomość ta posiada dostęp do drogi publicznej przez ustanowienie służebności przechodu przez działkę nr 99/1 oraz działkę nr 101 przy ul. [...], dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą[...]. Inwestycja objęta decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nie obejmuje żadnej działki obciążonej w/w służebnością. "Podmioty", którym przysługuje ograniczone praw rzeczowe do nieruchomości, która mogłaby znajdować się w obszarze oddziaływania obiektu, wyłączone są z kręgu stron postępowania o pozwolenie na budowę. Ich interes prawny co do zasady podlega ochronie na gruncie prawa cywilnego. Dla ochrony przed utrudnieniem w korzystaniu ze służebności winni oni korzystać z roszczeń cywilnoprawnych. W warunkach przedmiotowej sprawy, w której skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] o pozwoleniu na rozbudowę, nie wskazała ona żadnej normy prawa materialnego, w tym też przepisów określających na przykład normy techniczno-budowlane, które realizowane w związku z decyzją badaną powodowały, że nastąpiło naruszenie jej interesu prawnego (zob. Wyrok NSA II OSK 1796/10).

We wniesionej skardze A. W. zarzuciła naruszenie art. 28 ust. 2 i art. 3 ust. 20 ustawy prawo budowlane. W uzasadnieniu podała, że jej nieruchomość jest za budynkiem "pierogarni" bez jakiegokolwiek innego, niż przez działkę 110/1 dojścia i dojazdu. Działka skarżącej powstała w wyniku podziału działki nr 99 pod warunkiem ustanowienia służebności drogowej, wyłącznie pomiędzy dzielonymi działkami. Skarżąca ma służebność drogową przez działkę 99/1. Zdaniem skarżącej działka 110/1 była wydzielona w celu dojścia i dojazdu do nieruchomości skarżącej i jej sąsiada. Sąsiadowanie działki 99 (obecnie 99/1 i 99/2) z działką 110/1 było równoznaczne z posiadaniem dostępu do drogi publicznej bez konieczności ustanowienia dodatkowych służebności. Działka skarżącej jest zatem w obszarze oddziaływania obiektu objętego inwestycją. Skarżąca nie wiedziała o decyzji o pozwoleniu na budowę.

Postawienie słupów podtrzymujących taras istotnie ograniczyło szerokość przejścia i dojazdu do nieruchomości. Podłoga tarasu na poziomie 2,5 m pozwala tylko na wyjazd średnich rozmiarów samochodów osobowych. Interes prawny skarżącej wynika z przysługującego jej prawa własności do nieruchomości 99/2 i z faktu, że wybudowanie tarasu ograniczyło możliwość korzystania za swojej nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem. Ograniczyło też dostęp do drogi publicznej. Ustanowienie służebności na rzecz inwestora pozbawiło skarżącą możliwości potwierdzenia odpowiedniej służebności na jej rzecz. Wielkość przestrzeni zapewniającej przechód i przejazd nie stanowi odpowiedniego dostępu do drogi publicznej. Nie ma też ona odpowiednich parametrów dla drogi pożarowej i brak jest możliwości bezpośredniego dostępu do karetki pogotowia.

Te okoliczności świadczą o negatywnym oddziaływaniu obiektu na interes skarżącej przez ograniczenie korzystania z własnej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób określony w art. 145 p.p.s.a.

Skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania, wskazując jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. że będąc stroną postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na rozbudowę budynku pierograni, bez własnej winy nie brała w nim udziału.

Przystępując do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania, organ administracji zobowiązany jest podjąć czynności, zmierzające do oceny dopuszczalności wszczęcia postępowania nadzwyczajnego: tj. czy decyzja jest ostateczna, czy wnioskodawca powołał jedną z przesłanek z art. 145 § 1 K.p.a. oraz czy został zachowany termin do złożenia podania o wznowienie postępowania (art. 148 K.p.a.).

Powyższe warunki zostały spełnione i organ wznowił postępowanie postanowieniem, które stanowiło następnie podstawę do przeprowadzenia dalszego postępowania odnoszącego się do przyczyn wznowienia oraz do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.). Organ zbadał, czy skarżąca powinna mieć przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją z 31.10.2013 r. o pozwoleniu na rozbudowę budynku pierogarni zlokalizowanego przy. ul. [...] o taras widokowy na poziomie I piętra.

W wyniku oceny stanu faktycznego i prawnego dotyczącego terenu inwestycji i działki skarżącej, organ uznał, że nie ma ona przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na rozbudowę pierogarni.

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu w myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 K.p.a., stanowiącego że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

W postępowaniu o pozwolenie na budowę przymiot strony powiązany jest z istnieniem interesu prawnego lub obowiązku określonego podmiotu, a nie z ich naruszeniem. Istnienie interesu prawnego jest główną kwestią, którą organy powinny rozważyć przy ocenie statusu strony. Kluczowe znaczenie w sprawach o pozwolenie na budowę, dla ustalenia interesu prawnego, ma zawarte w art. 28 ust. 2 ustawy sformułowanie "obszar oddziaływania obiektu wyznaczony na podstawie przepisów odrębnych". W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że ustalenie granic tego obszaru następuje każdorazowo na podstawie indywidualnych cech obiektu budowlanego oraz jego, przeznaczenia, a więc następuje na potrzeby konkretnej sprawy. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu jest rekonstruowane w każdym odrębnym postępowaniu prowadzonym dla indywidualnych inwestycji (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Po 673/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 490/09, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustalenie obszaru oddziaływania obiektu powinno następować z uwzględnieniem wszystkich przepisów prawa powszechnie obowiązującego, wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu określonego terenu.

Powszechnie przyjmuje się, że właściwe rozumienie terminu "obszar oddziaływania inwestycji wyznaczony na podstawie przepisów odrębnych" rozciąga się na nieruchomości bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji, pozwalając na przyznanie właścicielom tych nieruchomości statusu strony postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę (vide: wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2005 r., w sprawie sygn. akt OSK 1865/04, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ zasadnie uznał, że skarżącej nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania rozbudowanego obiektu pierogarni. Skarżąca nie wykazała bowiem aby istniały jakiekolwiek przepisy prawa, które w związku z inwestycją wprowadzałyby ograniczenia czy też utrudnienia w zagospodarowaniu lub w korzystaniu z należącej do niej nieruchomości.

Pozwoleniem na budowę z [...]r. objęto teren działek 100,102,109,110/1 przy ul. [...]. Decyzja stała się ostateczna [...]r. Skarżąca jest właścicielką działki nr 99/2, która nie sąsiaduje bezpośrednio z działkami objętymi pozwoleniem na budowę. Oddziela ją od nich działka nr 99/1 należąca do innego podmiotu.

Działka 99/2 (należąca do skarżącej) i działka 99/1 (dla której ustanowiono służebność przechodu), powstała z podziału działki 99 (decyzja Prezydenta Miasta [...]). Z treści decyzji podziałowej wynika, że warunkiem podziału jest ustanowienie służebności drogowej dla wydzielonej działki 99/2.Pierowtnie organ nie wyraził zgody na podział nieruchomości z uwagi na sprzeczność podziału z przepisami odrębnymi tj. przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskutek proponowanego podziału naruszone były wymogi odległości ścian od granic działki oraz brak możliwości zapewnienia odpowiedniego do przeznaczenia i sposobu użytkowania dojścia i dojazdu do drogi publicznej a także niespełnienie wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej.

Decyzja ta została uchylona przez SKO w dniu [...] r., które powołało się na wyrok NSA z 2 października 2009 r., sygn. akt I OSK 5/09, że przepisy wykonawcze do ustawy prawo budowlane nie są objęte zakresem regulacji art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż dotyczą tylko budowy, a więc budynków "sytuowanych" tj. projektowania i budowy nowych obiektów.

W tych okolicznościach wydano decyzję podziałową z [...] r., ale służebności drogowej, pozwalającej na dojście do ul. [...] nie ustanowiono, a więc służebności na działce 110/1 objętej decyzją o pozwoleniu na rozbudowę pierogarni. Nie ma więc podstaw do uznania, że skarżąca ma interes prawny w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na rozbudowę pierogarni w drodze wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Nieruchomość skarżącej posiada uregulowaną prawnie nieodpłatną służebność prawa przechodu przez działkę 99/1 oraz działkę nr 101, dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi KW Nr [...].

Skarżąca nie ma natomiast uregulowanej prawnie służebności przechodu przez działkę objętą inwestycją. Działka nr 110/1 z której tylko faktycznie korzysta skarżąca, należy do Gminy Miasta[...]. Została ona obciążona służebnością na rzecz inwestora (G. i G. D.), polegającą na usytuowaniu słupów i stóp fundamentowych dla tarasu widokowego a nie na rzecz skarżącej w postaci służebności przechodu.

Konieczność zapewnienia w sferze oddziaływania obiektu osobom trzecim dostępu do drogi publicznej odnosi się tylko do sytuacji, gdy dostęp ten ma charakter prawny, a nie tylko faktyczny.

Skarżąca korzystała dotychczas z prawa przechodu i przejazdu przez nieruchomość 110/1 wyłącznie grzecznościowo co sprawia, że posiada interes faktyczny, który nie jest objęty ochroną prawną przez pryzmat oceny podstaw do przyznania statusu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę.

Niewątpliwie prawidłowemu wykonywaniu prawa własności służy zapewnienie nieruchomości dostępu do drogi publicznej. Jednym z warunków zagospodarowania nieruchomości jest bowiem wymóg zapewnienia prawnego dostępu do drogi publicznej (art. 35 ust. 1 pkt 1 prawo budowlane) jaki powinna posiadać działka budowlana. Wykonywanie tego prawa może być zagwarantowane przez ustanowienie służebności gruntowej na cudzej nieruchomości. Skarżąca ma takie prawo w stosunku do działki 99/1, ale nie do działek objętych inwestycją.

Sąd w pełni zatem podziela stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Nie sposób bowiem znaleźć przepisów prawa materialnego, które wprowadzałyby jakiekolwiek ograniczenia w sposobie zagospodarowania nieruchomości skarżącej związane z wykonaną inwestycją. Natomiast stroną postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę może być tylko ten podmiot, któremu oddziaływanie zamierzonej inwestycji może ograniczyć prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania jego nieruchomości.

Jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. W przedmiotowej sprawie niewątpliwym jest, że skarżąca nie wykazała, na podstawie jakich konkretnie przepisów prawa należąca do niej nieruchomość miałaby zostać uznana za znajdującą się w obszarze oddziaływania wykonanej inwestycji. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, bez powołania się na konkretne normy prawne - wskazujące, że inwestycja może oddziaływać na sposób zagospodarowania jego nieruchomości, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 maja 2008 r., sygn. II SA/Go 708/07, dostępny: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl - w skrócie "CBOSA").

W ocenie Sądu brak przepisów prawa, które pozwalałyby przyjąć, że należąca do skarżącej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, także wobec przepisów odrębnych, które wprowadzałyby związane z inwestycją ograniczenia w zagospodarowaniu działki skarżącej. Nie stanowią takich przepisów przepisy ochrony przeciwpożarowej. Z przepisów tych nie można bowiem w kontekście planowanej inwestycji skonstruować jakiejkolwiek normy, która miałaby zastosowanie do regulowania sposobu zagospodarowania należącej do skarżącej nieruchomości. Należy podkreślić, że działka 110/1 nie pełni i nie pełniła drogi pożarowej przez wąski wjazd z drogi publicznej. Ograniczenie przez taras widokowy wysokości wjazdu nie wyłączyło więc funkcji, której i tak nie było.

Organ trafnie uznał zatem, że skarżącej nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na rozbudowę tarasu widokowego.

W konsekwencji brak było podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę we wznowionym postępowaniu.

W tych okolicznościach Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.