Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 1217/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędziowie NSA Artur Mudrecki (spr.), Paweł Chmielecki, Protokolant Piotr Dębkowski, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2006 r. na rozprawie w Wydziale I Izby Finansowej skargi kasacyjnej C. spółka z o.o. w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 stycznia 2005 r. sygn. akt III SA/Kr 1112/04 w sprawie ze skargi C. spółka z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za kwiecień 1999 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2005 r., sygn. akt III SA/Kr 1112/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę C. Spółka z. o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za kwiecień 1999 r. Sąd I instancji stwierdził, że strona skarżąca nie wniosła swej skargi w przewidzianym do tego 30 dniowym terminie . Jak podkreślił Sąd, zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 15 października 2004 r.. Termin do wniesienia skargi upływał 15 listopada 2004 r., natomiast skarżąca spółka wysłała skargę w dniu 17 listopada 2004 r., a zatem po terminie. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153. poz. 1270 ze zm.) zwane dalej p.p.s.a.

Na powyższe postanowienie strona wniosła skargę kasacyjną. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niewłaściwe zastosowanie art. 151 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., Ordynacja podatkowa (j. t. Dz. U. 2005, nr 8, poz. 60 ze zm.). W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona podniosła, że doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło w sposób nieprawidłowy albowiem odbiór przesyłki pokwitowała osoba nieupoważniona do odbioru pism sądowych, zatrudniona spółce na stanowisku księgowej, gdy tymczasem do odbioru wszystkich pism adresowanych do Skarżącej Spółki są tylko członkowie jej Zarządu oraz pracownik skarżącej M. L. którego pełnomocnictwo do odbioru pism nadesłanych do placówki pocztowej dołączono do skargi kasacyjnej. Osoba, która odebrała przesyłkę poinformowała prezesa Zarządu Spółki, iż zaskarżoną decyzję otrzymała w dniu 18 października 2004 r. Strona skarżąca podniosła, że Sąd I instancji nie zbadał i nie wyjaśnił uprawnień do odbioru pism osoby, która pokwitowała odbiór zaskarżonej decyzji, mimo, iż w aktach sprawy znajdował się aktualny odpis z rejestru handlowego skarżącej, wskazujący osoby uprawnione do reprezentacji - a tym samym do odbioru pism. Ponadto autor skargi kasacyjnej powołał się na pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 1999 r. sygn. akt I SA 753/99 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 1994 r. sygn. akt ARN 54/94 (opubl. W: OSNAPiUS z 1994 r., 12, poz. 187) z którego wynika, że osobą upoważnioną do odbioru pism nie może być przypadkowo napotkany pracownik, ale musi być to osoba uprawniona do odbioru korespondencji.

W dalszych wywodach skargi dowodzono, że skoro zaskarżona decyzja nie została skutecznie doręczono, nie został przez skarżącą naruszony art. 53 § 1 p.p.s.a. zakreślający 30 dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Brak więc było podstaw prawnych do zastosowania przez Sąd I instancji art. 58 § 1 p.p.s.a.i odrzucenia skargi.

Pismem z dnia 23 lutego 2005 r. pełnomocnik strony wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 27 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Od powyższego postanowienia strona wniosła zażalenie. Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2005 r. sygn. akt I FZ 381/05 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie strony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuję:

Skarga kasacyjna z braku uzasadnionych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie.

Skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W przedmiotowej sprawie autor skargi zarzucił naruszenie przepisów postępowania , które miało wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Skarżąca Spółka podniosła, że Sąd I instancji błędnie zastosował art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niewłaściwe zastosowanie art. 151 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., Ordynacja podatkowa (j. t. Dz. U. 2005, nr 8, poz. 60 ze zm.). Istotą sporu jest ustalenie czy doręczenie nastąpiło zgodnie z treścią 151 Ordynacji podatkowej i czy ewentualne naruszenie tego unormowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie pracownik skarżącej spółki pracujący na stanowisku księgowej zobowiązał się do odbioru przesyłki, umieszczając przy tym na dowodzie doręczenia - pieczątkę spółki wraz ze swoim czytelnym podpisem. Z takiego działania pracownika można było domniemywać, iż jest on uprawniony do odbioru korespondencji. Nie ma bowiem znaczenia, jaki konkretnie zakres prac przewidziano w umowie dla danego pracownika, skoro był on obecny w siedzibie firmy, posługiwał się jej pieczątką i nie oświadczył doręczającemu, iż przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jego obowiązków. Wobec powyższego nie można twierdzić, że listonosz doręczył przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej. Doręczający nie musi bowiem znać zakresu obowiązków i uprawnień osób zatrudnionych w firmie, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, legitymując się przy tym pieczątką firmy.

Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lipca 1999 r. sygn. akt I SA/Po 1829/98 (opubl. w: Baza Komputerowa wydawnictwa LEX nr 37900), w którym stwierdził, że listonosz, doręczając jednostce organizacyjnej pismo, nie ma obowiązku sprawdzenia czy pismo odbiera osoba uprawniona. To znaczy, obowiązkiem jednostki organizacyjnej (osoby prawnej) jest takie zorganizowanie odbioru pisma, by odbioru dokonywała osoba upoważniona. W wyroku z dnia 31 stycznia 1997 r. sygn. akt I SA/Lu 514/96 (opubl. w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, wydanie II, komentarz do art. 45 K.p.a.) NSA podkreślił, że domniemywać należy, iż dysponujący pieczęcią pracodawcy i potwierdzający odbiór korespondencji jest osobą upoważnioną do odbioru pism. Z kolei w wyroku NSA z dnia 24 maja 2004 r. sygn. akt FSK 40/04 (opubl. w: Bazie Komputerowej Wydawnictwa Lex nr 137872) wskazano, że obowiązkiem osób prawnych jest taka organizacja pracy, by doręczenia pism w godzinach pracy i w lokalu ich siedziby było zawsze możliwe.

Świetle dotychczasowych wywodów należy uznać, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona o czym świadczy chociażby stwierdzenie tego faktu przez autora skargi adresowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Natomiast uchybienia pracownika osoby prawnej w prawidłowym poinformowaniu o dacie pływu zaskarżonej decyzji do Spółki nie zwalnia strony od obowiązku zachowania 30 dniowego terminu do wniesienia skargi. Wymaga przy tym podkreślenia, że niezachowanie przez pracownika należytej staranności pociąga również konsekwencję dla spółki, w której jest zatrudniony. Strona bowiem ponosi odpowiedzialność za działania lub zaniechania swoich pracowników. Powyższa teza znalazła odzwierciedlenie w licznych orzeczeniach zarówno sądów administracyjnych jak i Sądu Najwyższego (np. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 1995 r. sygn. akt SA/Sz 1571/95, wyrok NSA z 19 grudnia 1997 r. sygn. akt I SA/Gd 1144/97 i wyrok NSA z dnia 25 lipca 1995 r. sygn. akt SA/Sz 1345/95, postanowienie SN z dnia 12.03.1999r I PKN 76/99, OSNP 2000/11/431).

A zatem brak jest podstaw do uznania, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie naruszył przepisy art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niewłaściwe zastosowanie art. 151 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., Ordynacja podatkowa (j. t. Dz. U. 2005, nr 8, poz. 60 ze zm.)..

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.