Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 51/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 par.1 , 3 i 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Asesor sądowy Mirella Łent (spr.) Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 lipca 2006r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc maj, lipiec, październik, listopad 1999r. oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Bd 51/06

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] 2005r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w T. rozpatrzył odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za maj, lipiec, wrzesień, październik, listopad, określenia wysokości odsetek od zaległości podatkowej oraz wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec, sierpień, grudzień do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe; 1999r. i uchylił tę decyzję w części dotyczącej września, czerwca, sierpnia, grudnia, a w pozostałej – utrzymał akt w mocy.

Inspektor Kontroli Skarbowej oparł swą decyzję na ustaleniu, że obniżenia podatku w maju, czerwcu, sierpniu i wrześniu dokonano na podstawie faktur zakupu wyrobów winiarskich zużytych do ich wytworzenia, nie potwierdzonych przez urząd skarbowy, że sprzedawca nie zalega z płatnością podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, co miało wpływ na rozliczenie podatku akcyzowego w okresie od maja do grudnia 1999r. Organ powołał się na art. 10 ust. 2 ustawy ptu oraz § 12 ust. 10 i § 27 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1998r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 157, poz. 1035 ze zm.).

Izba Skarbowa w B. uchyliła tę decyzję w części rozliczającej miesiące: czerwiec, sierpień i grudzień, gdyż stwierdziła, że z uwagi na zasady rozliczania podatku akcyzowego potrącenia podatku należnego o podatek naliczony dokonuje się jedynie do wysokości tego pierwszego. Wskazała na zasady rozliczania podatku akcyzowego i sposób sporządzania miesięcznych deklaracji podatkowych dla podatku AKC-2 wraz z informacją o podatku od wyrobów winiarskich AKC-2/B (załącznik), gdzie nie wykazuje się podatku akcyzowego do przeniesienia, w sytuacji, gdy podatek akcyzowy zawarty w zakupach akcyzowych jest wyższy od podatku akcyzowego wynikającego ze sprzedaży, a każdorazowo potrącenia (odliczenia) wykazywane są do wysokości obliczonego podatku należnego.

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku uznał stanowisko organu za prawidłowe i oddalił złożoną skargę na decyzję w całości.

Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej podatnika, uchylił wyrok. Stwierdził, że uzależnienie przez organ możliwości dokonania odliczenia od posiadania oprócz faktury dokumentującej zakup wyrobów winiarskich potwierdzonej, również od zaświadczenia, nie znajduje uzasadnienia prawnego. Jako błędny ocenił także zarzut podatnika oparty na tym, że rozłożenie zaległości na raty powoduje to, że może ona dokonać odliczenia, mimo warunku braku takich zaległości podatkowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące od maja do grudnia 1999r. Sąd ocenił za naruszające prawo stanowisko organu, co do odmowy prawa do odliczenia we wrześniu. Kwestionowanie stanowiska organu dotyczące maja, czerwca i sierpnia – uznał za niezasadne.

Rozpatrując ponownie odwołanie złożone w sprawie rozliczenia podatku akcyzowego za maj – grudzień 1999r., Dyrektor Izby Celnej w T., na początek zbadał kwestię przedawnienia zobowiązania. Stwierdził, że 19 stycznia 2001r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. doręczył skarżącej postanowienie o zabezpieczeniu należności. Skierował do określonych banków zawiadomienia o zabezpieczeniu rachunku bankowego. W dniu 19 stycznia 2001r. poborca skarbowy sporządził protokół majątkowy skarżącej. Ponadto wydano postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego datowane na dzień 25 października oraz 29 listopada 2001r. Ustalono, że nie zastosowano żadnego środka egzekucyjnego.

Organ stwierdził, że ze względu na zmianę stanu prawnego z dniem 1 stycznia 2003r., kiedy to w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej uzależniono bieg terminu przedawnienia od zastosowania środka egzekucyjnego, a nie, jak do tej pory, od czynności egzekucyjnej, zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu. Jednak ustalenia tego, że 26 października 2001r. wpłynęła do sądu skarga, a 28 lipca 2003r. odpis wyroku wraz z uzasadnieniem sądu w Gdańsku wpłynął do Izby Skarbowej w B., to termin uległ zawieszeniu i z tą ostatnią datą zaczął biec na nowo.

Organ rozpoznał sprawę merytorycznie.

W skardze, zaskarżono decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji i zarzucono naruszenie art. 70 § 6 pkt 2) Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia oraz art. 210 § 1 i 4 tej ustawy. Stwierdzono, że czynności egzekucyjne dokonane w sprawie nie przerwały biegu przedawnienia i zobowiązanie wygasło. Wskazano, że nie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia, gdyż złożenie skargi w sprawie nastąpiło przed wejściem w życie podstawy prawnej dającej możliwość uznania takiego skutku.

W odpowiedzi na skargę, wniesiono o jej oddalenie.

Przedstawiono tytuły wykonawcze wraz z dowodami ich doręczenia, które były podstawą prowadzenia egzekucji w zakresie podatku akcyzowego w okresie od maja do grudnia 1999r., dowody na podjęcie czynności, które stanowiły podstawę przyjęcia przez organ, iż egzekucja była nieskuteczna i dlatego umorzono postępowanie egzekucyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

W pierwszej kolejności Sąd ocenił czy w sprawie nie nastąpiło przedawnienie.

Obowiązek podatkowy powstał odpowiednio w maju, lipcu, październiku i listopadzie 1999r. Rozliczenie tych miesięcy nastąpiło w drodze decyzji doręczonej 21 listopada 2005r. W tym okresie niezmiennie było uregulowane w art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. t.j. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.), iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zatem zobowiązanie podatkowe wygasłoby z dniem 31 grudnia 2004r. Jednakże ustawodawca przewidział możliwość przerwania biegu terminu przedawnienia. Stosownie do art. 70 § 3 cyt. ustawy w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2003r., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony, po tej dacie bieg terminu przedawnienia mogło przerwać zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony (art. 70 § 4).

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że tytuły wykonawcze obejmujące badany okres zostały doręczone zobowiązanemu 16 października 2001r. W tym dniu, w związku z egzekucją należności sporządzono protokół majątkowy, oraz przystąpiono do czynności, które doprowadziły do umorzenia egzekucji jako bezskutecznej. W tym względzie wydano [...] 2001r. postanowienie [...].

Do dnia 31 grudnia 2002r. bieg terminu przedawnienia przerywała pierwsza czynność egzekucyjna, o której podatnik został powiadomiony. Pojęcie czynności obejmuje także doręczenie zobowiązanemu tytułu wykonawczego (v.: B. Gruszczyński [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz, S. Babiarz i inni, Lexis Nexis™, W-wa 2004, s. 271). W sprawie ponadto przystąpiono do czynności egzekucyjnych.

Zatem w stanie prawnym na dzień 16 października 2001r., bieg terminu przedawnienia został przerwany i zaskarżona decyzja została wydana w terminie.

Błędnym było uzasadnienie tego dokonane przez organ, jednakże błąd ten nie był naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i nie było podstaw do uchylenia zaskarżone decyzji.

W szczególności Sąd nie stwierdził rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa jest postrzegane jako ciężkie naruszenie prawnie uregulowanego porządku lub treści czynności. Wówczas, gdy wystąpią treści będące zaprzeczeniem obowiązującego prawa. Gdy działanie organu w toku postępowania lub rozstrzygnięcie sprawy w decyzji w ogóle nie odpowiada nakazom lub łamie zakazy (v.: B. Adamiak i inni, Ordynacja podatkowa, Komentarz 2004, UNIMEX, Wrocław 2004, s. 843). Taka sytuacja nie wystąpiła. Natomiast błąd organu nie miał wpływu na wynik sprawy.

Nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 cyt. Prawa), Sąd zważył, iż rozliczenie maja, lipca, października i listopada było przedmiotem oceny sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, w wyroku z 11 czerwca 2003r., I SA/Gd 2024/01, ocenił, iż organy podatkowe nie uchybiły ani przepisom materialnym, ani proceduralnym, a podstawowe elementy konstrukcyjne podatku akcyzowego zostały należycie uwzględnione. Wyrok ten został wzruszony, gdyż zasadnym w części okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego, co do konieczności spełnienia przez skarżącą wymogu przedłożenia potwierdzonej faktury. W wyroku z 13 grudnia 2004r., I SA/Bd 526/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy ocenił, że stosownie do oceny wyrażonej w wyroku sądu II instancji, organ w zaskarżonej decyzji błędnie rozliczył wrzesień 1999r., zaś pozostałe miesiące, co do rozliczenia których podstawą był zarzut braku potwierdzonych faktur, czyli: maj, czerwiec i sierpień 1999r., były rozliczone prawidłowo – zarzuty skargi były niezasadne.

Sąd stwierdził, że stosownie do art. 153 cyt. Prawa oraz art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), jest związany ocenami wyrażonymi w orzeczeniach zapadłych w sprawie. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że w sprawie nie można było formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem.

W takim wypadku Sąd rozważył wpływ rozliczenia września 1999r. na zaskarżone rozliczenia października i listopada 1999r. i stwierdził, że polega ono na nie uwzględnieniu wykazanego w deklaracji za wrzesień 1999r., podatku do przeniesienia. W takim wypadku, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa.

Mając na względzie powyższe okoliczności, oraz art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.