Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 872/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-09-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 12 września 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Ł. o wtrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy i Miasta z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]maja 2017 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy i Miasta z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...].


UZASADNIENIE

W skardze do Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu sprawy do rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy Skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej, wniósł o wstrzymanie wykonania obydwu decyzji, argumentując, że ich wykonanie spowoduje wyrządzenie po jego stronie znacznej szkody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Podstawowymi warunkami wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu są: jego uzasadnienie a ponadto posiadanie przymiotu wykonalności przez wnioskowany o wstrzymanie akt.

W ocenie Sądu żaden z warunków nie został spełniony.

Wniosku nie uzasadnia stwierdzenie przez Skarżącego, że wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji spowoduje powstanie po jego stronie znacznej szkody.

W utrwalonym w tym zakresie orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że uzasadnienie wniosku nie może sprowadzać się do przytoczenia treści przepisu i powtórzenia wymienionych w nim przesłanek. Sąd musi mieć realną możliwość oceny czy przedstawione przez wnioskodawcę okoliczności wypełniają przesłanki, o których mowa w przepisie ( postanowienia NSA z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 2109/13; z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt II GZ 466/15, wszystkie powołane orzeczenia dostępne w centralnej bazie orzeczeń i informacji o sprawach: orzeczenia,nsa.gov.pl).

Wskazanie przez Skarżącego, że wykonanie zaskarżonych decyzji spowoduje po jego stronie znaczną szkodę, bez sprecyzowania na czym będzie ona polegać nie czyni zadość tym wymogom.

W ocenie Sądu brak jest również podstaw do uwzględnienia wniosku z urzędu, w myśl postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 9/13, zgodnie z którym brak stosownego uzasadnienia nie zwalnia Sądu od jego rozpatrzenia przy uwzględnieniu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, bowiem zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu.

Przedmiotem wstrzymania, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania oraz zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają nałożone na niego określone obowiązki, aktów na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.

W ocenie Sądu przymiotu wykonalności nie posiadają decyzje w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego.

Decyzja wydana na podstawie art. 34 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, a jedynie kończy bieg postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Treścią decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego i przekazania sprawy sądowi nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie dotyczące przebiegu granic, lecz jedynie wymienione proceduralne powody uniemożliwiające zakończenie sprawy w postępowaniu administracyjnym, od których zaistnienia ustawodawca uzależnił możliwość umorzenia postępowania ( wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 520/14).

Stwierdzić zatem należy, że decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu sprawy sądowi powszechnemu nie nakłada na stronę żadnych obowiązków i nie wywołuje żadnych skutków materialnoprawnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarż2onej decyzji. Ma charakter czysto procesowy. Brak przymiotu wykonalności decyzji, której dotyczy wniosek o wstrzymanie dodatkowo ( poza brakiem uzasadnienia) uniemożliwił jego uwzględnienie. Argumentem przemawiającym za odmową wtrzymania wykonania decyzji poprzedzającej zaskarżoną decyzję jest jeszcze fakt, że stanowi ona akt wydany w pierwszej instancji. Istota zaś administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy. Organ odwoławczy nie ogranicza się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, ale zobowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Naturalną konsekwencją przyjęcia powyższego modelu wynikającego z zasady dwuinstancyjności jest fakt, iż akt wydany w drugiej instancji zastępuje poprzedni, wchodzi niejako w jego miejsce. Decyzja pierwszej instancji przestaje więc obowiązywać, upada z chwilą, kiedy zdecydowano się na powtórzenie postępowania w sprawie, które musi zakończyć się nowym rozstrzygnięciem.

Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.