Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2122/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznaje ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

SENTENCJA

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2003, 2004 i 2005 r. postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata R. M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych i 40/100), w tym: tytułem opłaty kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 41,40 zł (czterdzieści jeden złotych i 40/100)


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 18 stycznia 2011 r. Sąd oddalił skargę Skarżącego na wspomnianą w sentencji decyzję. Postanowieniem z 9 sierpnia 2011 r. przyznał mu zaś prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Pismem z 12 września 2011 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała adwokata R. M. , iż wyznaczyła go pełnomocnikiem z urzędu dla wyżej wymienionego. Pismem z 18 października 2011 r. pełnomocnik poinformował, że po analizie akt sprawy nie stwierdził podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Stosowną opinię wysłał Skarżącemu i Okręgowej Radzie Adwokackiej. Na tej podstawie pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej z urzędu. Oświadczył nadto, że wynagrodzenie to nie zostało uiszczone w całości, ani w części.

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwanego dalej: "rozporządzeniem". Rozporządzenie to stanowi w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c), że stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna wynosi 240 zł. Do takiej właśnie kategorii spraw zalicza się niniejsza sprawa. Jakkolwiek decyzja o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe (odsetki za zwłokę) wskazuje kwotę tych zaległości (odsetek), to istota sporu w takiej sprawie nie sprowadza się do kwestionowania wysokości należności pieniężnej, a dotyczy jedynie ustalenia istnienia bądź nieistnienia określonych ustawowo przesłanek orzeczenia o odpowiedzialności konkretnej osoby, o jakiej mowa w art. 107-119 Ordynacji podatkowej (por. postanowienia NSA: z 15 maja 2008 r., II FSK 1651/06, LEX 434549; z 20 sierpnia 2008 r., II FZ 360/08, Centralna

Sygn. akt III SA/Wa 2122/09

Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych udostępniona na stronach internetowych NSA).

Stawka za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wynosi 180 zł, co wynika z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, jako że wyznaczony adwokat nie prowadził tej sprawy w pierwszej instancji. Jednocześnie stawka ta podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia).

W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.