Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 361/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 496
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 6,7,8,11,77,107,138
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Sędzia WSA Andrzej Siwek, , Protokolant sekr. sąd. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2020 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego oddala skargę


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżoną decyzją z[...] grudnia 2019 r., Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej:, "[...]WINB") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania D. M. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB") Nr [...] z [...] września 2019 r., nakazującą mu rozbiórkę budynku gospodarczego - ziemianki o wymiarach 4,25 x 4,30m wraz z murem oporowym na działce nr ew. [...]obr.[...], przy ul. [...] w[...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ omówił wielowątkowy stan faktyczny sprawy wskazując, że po przeprowadzeniu na wniosek M. D. kontroli [...] lutego 2013 r. ustalono, że na ww. działce w [...] znajduje się piwnica murowana z cegły pełnej o grubości 25 cm, stropach z płyty żelbetowej o grubości 20 cm, o wymiarach 4,24 m x 4,30 m i wysokości 2,55 m, częściowo zagłębiona w ziemię. Roboty budowlane są w toku, a obiekt jest w stanie surowym otwartym. Piwnica posiada 3 kanały wentylacyjne wywiewne z rur PCV o średnicy 15 cm.

Postanowieniem Nr [...]z [...] czerwca 2013 r. PINB wstrzymał roboty budowlane oraz nałożył na inwestora D. M. obowiązek przedłożenia dokumentów umożliwiających legalizację przedmiotowego obiektu z art 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, a następnie postanowieniem Nr [...]z [...] września 2013 r. uchylił własne postanowienie i nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia stosownej dokumentami powołując się na art. 49b Prawa budowlanego.

Po wykonaniu przez inwestora obowiązku przedstawienia dokumentów postanowieniem Nr [...] z [...] stycznia 2014 r., organ powiatowy nałożył na inwestora opłatę legalizacyjną w wysokości 5000,00 zł z tytułu budowy ww. budynku gospodarczego - ziemianki wraz z murem oporowym, jako wykonanego bez wymaganego zgłoszenia. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...]marca 2014 r. [...]WINB utrzymał w mocy to postanowienie.

Ww. rozstrzygnięcie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , który wyrokiem z 29 października 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 792/14 uchylił je, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 557/15 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku.

W związku z powyższym, [...]WINB postanowieniem Nr [...] z [...] maja 2017 r. uchylił postanowienie Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Postanowieniem Nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. PINB zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie budowy przedmiotowego budynku gospodarczego - ziemianki do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia skargi na postanowienie [...]WINB Nr [...] z 25 maja 2017 r. WSA w Warszawie wyrokiem z 26 kwietnia 2018r. sygn. akt VII SA/Wa 1792/17 oddalił skargę D. M. na to postanowienie [...]WINB.

Postanowieniem Nr [...] z dnia[...] października 2018 r. PINB podjął postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie i decyzją Nr [...] z [...] marca 2019 r., PINB nakazał inwestorowi – D. M. rozbiórkę spornego budynku gospodarczego - ziemianki, zrealizowanego z naruszeniem przepisów § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r. poz. 1422, ze zm.).

Decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2019 r. [...]WINB uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją Nr [...] z [...] września 2019 r., PINB ponownie nakazał inwestorowi – D.M. rozbiórkę budynku gospodarczego - ziemianki, wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi oraz z naruszeniem przepisów § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Od w/w rozstrzygnięcia odwołanie wniósł D.M.

Dokonując kolejny raz analizy całości akt sprawy oraz biorąc pod uwagę stanowisko sądów administracyjnych, [...]WINB podzielił argumentację organu powiatowego.

Na początku omówił własne kompetencje w postępowaniu administracyjnym i wskazał, że sprawa dotycząca budynku gospodarczego - ziemianki podlegała kilkakrotnie rozpatrzeniu przez organ powiatowy, [...]WINB oraz sądy administracyjne.

Organ przypomniał, zasadnicze stwierdzenia, zawarte w wydawanych w tej sprawie decyzjach i postanowieniach oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja PINB jest prawidłowa, ponieważ analiza materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie wykazała, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, jak i prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, nie naruszając przy tym przepisów prawa.

[...]WINB powołał się na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odniósł się do kwalifikacji wykonanego obiektu budowlanego oraz zarzutów skarżącego w tym zakresie i wskazał, że organy obu instancji wyrokiem WSA w [...] z dnia 29 października 2014r. sygn. akt VII SA/Wa 792/14 oraz wyrokiem NSA z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt IIOSK 557/15 zostały zobowiązane do wyjaśnienia w/w kwestii. [...]WINB uczynił zadość zaleceniom zawartym w w/w wyrokach zawierając rozważania dotyczące kwalifikacji przedmiotowej ziemianki w uzasadnieniu postanowienia Nr [...] oraz decyzji Nr [...]. Po ponownej analizie dokumentacji [...]WINB podtrzymał stanowisko zawarte w w/w rozstrzygnięciach dotyczące kwalifikacji przedmiotowej ziemianki, jako budynku gospodarczego, na który zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania, wymagane było zgłoszenie właściwemu organowi. Powołując się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazał, że "przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych."

[...]WINB przypomniał, że w uzasadnieniu postanowienia Nr [...] wskazał "W świetle w/w definicji z uwagi na sposób użytkowania przedmiotowego obiektu oraz wymiary (tj. 24,5 m2) uznać należy, że spełnia on definicję budynku gospodarczego. Zakwalifikowanie obiektu, jako budynku gospodarczego nie wyklucza posiadanie przez obiekt fundamentów i częściowego zagłębienia w gruncie, czy też rodzaj materiałów użytych do jego budowy. Przed wykonaniem prac konieczne było uzyskanie zgłoszenia budowy ziemianki do odpowiedniego organu, którego inwestor nie uzyskał. Wprawdzie jak wynika z akt sprawy inwestor dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania prac z dnia 25.10.2012r., tak powyższe nastąpiło już po rozpoczęciu robót budowlanych, a zatem z naruszeniem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, który stanowi, że "zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia."

Powołując się na definicję zawartą w art. 3 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane i orzecznictwo sądowe [...]WINB wyjaśnił, że przedmiotowa ziemianka z uwagi na swoje wymiary nie może zostać zakwalifikowana, jako obiekt małej architektury. Definicja budynku gospodarczego wskazuje, że jest to budynek zasadniczo przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania różnego rodzaju sprzętów, czy też płodów rolnych, przy czym pełni on co do zasady funkcję służebną wobec budynku mieszkalnego, a właściwie dla mieszkańców tego budynku. W ocenie [...]WINB sporna ziemianka spełnia w/w funkcje.

[...]WINB wskazał, że jego stanowisko w sprawie kwalifikacji ziemianki, jako budynku gospodarczego nie zostało również zakwestionowane przez WSA w [...] w wyroku z dnia 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1792/17.

[...]WINB wyjaśnił też, że PINB mając na uwadze zalecenia zawarte w postanowieniu organu odwoławczego Nr [...] z [...] maja 2017 r. oraz wyrokach, które zapadły w niniejszej sprawie, [...] października 2018 r. przeprowadził kolejne czynności kontrolne na działce nr ew. 4, które potwierdziły, że budynek gospodarczy objęty prowadzonym postępowaniem usytuowany jest w odległości 0,7m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Budynek o wymiarach 4,25 x 4,30m z murem oporowym od strony zachodniej i zrealizowanym w tej ścianie wejściem, zagłębiony jest w gruncie ok. 0,83m od poziomu terenu. Ściany budynku wraz ze stropem wyniesione ponad poziom terenu zostały obsypane ziemią. Ustalenia w powyższym zakresie nie są kwestionowane przez strony postępowania.

Wyrokami WSA w [...] z [...] października 2014 r. sygn. VII SA/Wa 792/14 oraz z [...] kwietnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1792/17 organy nadzoru budowlanego zostały zobowiązane do zbadania czy przedmiotowy obiekt nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym jego legalizację. W toku czynności wyjaśniających organ I instancji ustalił, że działka nr ew. [...]oraz działka sąsiednia nr ew. [...] , od strony której został postawiony sporny obiekt budowlany, znajduje się na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]- północ z częścią wsi [...] - część II, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...], oznaczonym symbolem 22MN/U o przeznaczeniu podstawowym: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, przeznaczenie uzupełniające: urządzenia budowlane, garaże, budynki gospodarcze, zieleń urządzona oraz obiekty małej architektury.

Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka nr ew. [...] stanowi grunty orne. Legalna definicja działki budowlanej na gruncie prawa budowlanego została wskazana w § 3 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym przez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie i urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. O tym więc, czy działka jest działką budowlaną nie stanowi rodzaj użytków widniejący w rejestrze gruntów, ale to, czy wielkość działki, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Podobne stanowisko zawarł WSA w Warszawie w wyroku z 29 października 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 792/14, który zapadł w niniejszej sprawie.

Tym samym wskazanie w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, że usytuowanie budynku odnoszone jest w odległościach od granicy z sąsiednią działką budowlaną, nie oznacza odniesienia do oznaczenia rodzaju użytków widniejącego w rejestrze gruntów, ale tego czy działka może być zabudowywana zgodnie z wymogami wynikającymi z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Powyższe oznacza, że zakwalifikowanie działki, jako rolnej w rejestrze gruntów nie wyklucza uznania takiej działki za budowlaną.

[...]WINB uznał, że działki nr ew. [...]i nr ew. [...]są działkami budowlanymi, ponieważ w planie miejscowym są przeznaczone pod zabudowę, a ich cechy geometryczne umożliwiają realizację obiektów budowlanych zgodnie z przepisami.

W omawianej sprawie znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczące odległości zrealizowanego budynku gospodarczego, w szczególności § 12.

Z ustaleń dokonanych przez PINB podczas kontroli, a także z treści oceny technicznej wraz z projektem zagospodarowania działki opracowanym przez mgr. inż. K. P. wynika, że odległość nadziemnej części w/w ziemianki od granicy z działką nr ew. [...]wynosi 0,70m, co jest niezgodne z w/w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W niniejszej sprawie nie ma także zastosowania ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia ze względu na fakt, że ww. przepisy dotyczą obiektów usytuowanych bezpośrednio przy granicy działki lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od granicy. Ziemianka usytuowana w odległości 0,7m od granicy nie spełnia w/w wymogów. Ponadto takiego usytuowania spornego obiektu budowlanego względem granicy z sąsiednią działką budowlaną nie przewiduje obowiązujący na analizowanym obszarze miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 16 ust. 6 pkt 3 w/w dokumentu planistycznego, "dopuszcza się lokalizowanie budynków gospodarczych i garaży, jako wolnostojących, wbudowanych lub dobudowanych o powierzchni do 60m2". Zapis ten dotyczy lokalizowania wskazanych w nim obiektów budowlanych jedynie w odległościach zgodnych z przepisami techniczno-budowlanymi, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

W niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania § 12 ust. 9 w/w rozporządzenia, bowiem część spornego budynku ma wysokość 2 m powyżej poziomu terenu i to w stosunku do tej części dokonano w przedmiotowej sprawie ustaleń dotyczących odległości od granicy z działką sąsiednią.

Mając na uwadze, że przedmiotowy budynek gospodarczy - ziemianka usytuowany jest w sposób naruszający przepisy § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych [...]WINB stwierdził, że w takim stanie faktycznym nie ma możliwości jego legalizacji.

Zdaniem [...]WINB, orzeczony przez PINB nakaz rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego został oparty o właściwą podstawę prawną, tj. art. 49b ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.

Z akt sprawy wynika, że inwestor dokonał w powyższym zakresie zgłoszenia robót niewymagających pozwolenia na budowę (zgłoszenia z 25 października 2012 r.) do Starosty [...], jednak nastąpiło to już po rozpoczęciu robót budowlanych, a zatem z naruszeniem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, który stanowi, że zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych.

Odnosząc się w tym miejscu do argumentów odwołania dotyczących możliwości rozbiórki jedynie części przedmiotowego obiektu budowlanego, w której możliwa jest jego legalizacja [...]WINB wyjaśnił, że możliwość taką przewiduje art. 51 Prawa budowlanego, ale w tej sprawie art. 51 Prawa budowlanego nie znajduje zastosowania.

W niniejszej sprawie cały budynek gospodarczy został zrealizowany bez wymaganego zgłoszenia, a więc brak jest możliwości nakazania rozbiórki jedynie jego części. Art. 49b Prawa budowlanego nie przewiduje możliwości nakazania robót, aby doprowadzić inwestycję do stanu zgodnego z przepisami. Kolejne etapy procedury legalizacyjnej określonej w tym trybie nie przewidują możliwości nakładania takich obowiązków, aby zaistniały stan naruszenia prawa wykluczyć i aby możliwe było dokończenie procedury legalizacyjnej pozostałej (zgodnej z prawem) części inwestycji. Również przedłożona przez skarżącego dokumentacja z października 2013 r. nie zawiera rozwiązań, które przewidywałyby roboty budowlane, które doprowadziłyby inwestycję do stanu zgodnego z przepisami.

W razie stwierdzenia niezgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem organ nadzoru budowlanego nie ma możliwości wszczęcia postępowania legalizacyjnego, lecz obowiązany jest nakazać rozbiórkę samowoli budowlanej. Decyzje administracyjne podejmowane w trybie art. 49b Prawa budowlanego nie są wydawane na podstawie uznania administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutu D. M. odnośnie zmiany stanowiska organów, co do możliwości legalizacji przedmiotowej ziemianki [...]WINB wskazał, że w tym zakresie był związany wytycznymi zawartymi w prawomocnym wyroku WSA w [...] z [...] października 2014 r. oraz NSA z dnia [...] grudnia 2016 r.

W ocenie [...]WINB organowi I instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. W ramach prowadzonego postępowania w niniejszej sprawie organ powiatowy wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, jak również dokonał oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami zawartymi w k.p.a. Również uzasadnienie decyzji Nr [...] odpowiada art. 107 § 3 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję, datowaną na [...] stycznia 2020 r. wniósł D. M., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji PINB i zasądzenia kosztów postępowania.

Decyzji zarzucił naruszenie:

"I. przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik nin. sprawy:

1) art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie i niewykonanie przez organy obu instancji rozstrzygających niniejszą sprawę wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29.10.2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 792/14, w którym to wyroku Sąd nakazał dokonanie w ramach rozpoznawania nin. sprawy ponownej, samodzielnej oceny i kwalifikacji obiektu (piwniczki), będącej przedmiotem nin. postępowania, jak również dokonanie oceny możliwości legalizacji przedmiotowej piwniczki w oparciu o obowiązujące przepisy i wskazania zawarte w przywołanym wyroku,

2) art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie przez [...]WINB zasady dwuinstancyjności postępowania, polegające na niedokonaniu samodzielnej, ponownej oceny i kwalifikacji przedmiotowej piwniczki i ograniczeniu się do bezkrytycznego przytoczenia poglądu zaprezentowanego przez organ pierwszej instancji oraz przez [...]WINB w poprzednich rozstrzygnięciach,

3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 1 art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do zgodnego z prawem załatwienia niniejszej sprawy, w szczególności poprzez niedokonanie wyczerpujących ustaleń (np. poprzez pozyskanie opinii biegłego), co do charakteru piwniczki na gruncie przepisów prawa budowlanego, w świetle podnoszonych przeze mnie okoliczności i cech tej piwniczki,

4) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte rozpoznanie sprawy przez [...]WINB, przejawiające się nierozpoznaniem zarzutów wniesionego przeze mnie odwołania i nieustosunkowaniem się do podniesionych w odwołaniu zarzutów,

5) art. 6, 7, 8 i 11 k.p.a. poprzez przeprowadzenie przez organy obu instancji postępowania administracyjnego z naruszeniem określonych w ww. przepisach podstawowych zasad postępowania, przejawiającym się przede wszystkim w nienależytym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, wydaniu w tym samym stanie faktycznym, bez uzasadnionej przyczyny, dwóch skrajnie odmiennych rozstrzygnięć (pierwotnie uznano, że jest możliwa legalizacja piwniczki, a w skarżonej decyzji nakazano jej rozbiórkę), przy czym organy te nie wyjaśniły, z czego wynikała tak rażąca zmiana stanowiska,

6) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania dot. formułowania uzasadnienia, które powinno odzwierciedlać przebieg analizy sprawy, wnioskowanie, jakie przeprowadził organ, analizę przepisów i ich subsumcję, nie wskazanie w uzasadnieniu faktów, które organy obu instancji uznały za udowodnione, dowodów, na których się oparły, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej (w szczególności złożonej przeze mnie dokumentacji przemawiającej za możliwością legalizacji piwniczki),

7) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się przez organy obu instancji do okoliczności dot. cech i kwalifikacji prawnej piwniczki, podnoszonych przeze mnie w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji,

8) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzedstawienie przez [...]WINB w uzasadnieniu skarżonej decyzji swojego stanowiska co do kwalifikacji przedmiotowej piwniczki i ograniczenie się w tym zakresie do przywołania numerów i dat poprzednio wydanych w toku niniejszego postępowania rozstrzygnięć, bez przytoczenia ich treści,

9) art. 15 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nienależyte przeprowadzenie przez [...]WINB kontroli instancyjnej, przejawiające się w utrzymaniu w mocy decyzji PINB, która z uwagi na swoją wadliwość powinna zostać przez [...]WINB uchylona, a sprawa powinna być przekazana do ponownego rozpoznania przez PINB;

II. przepisów prawa materialnego, tj. art. 49b ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę piwniczki, w sytuacji, gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy zostały spełnione przesłanki do jej zalegalizowania".

W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację zawartą w zarzutach. Skarżący wskazał, że organy obu instancji zamiast wykonać zalecenia Sądu i samodzielnie, kompleksowo zbadać sprawę i dokonać kwalifikacji piwniczki ograniczają się do "podtrzymywania swoich stanowisk" wyrażonych w poprzednich decyzjach i postanowieniach, które były uchylone (a zatem usunięte z obrotu prawnego), a także wydane kilka lat przed wydaniem kwestionowanej decyzji (stanowiska te nie są cytowane, powoływane są tylko numery rozstrzygnięć). Świadczy to nie tylko o rażącym naruszeniu przepisów k.p.a. w zakresie konstruowania decyzji i jej treści, ale przed wszystkim o tym, że organy obu instancji nie zbadały sprawy kompleksowo, nie uwzględniły całokształtu materiału dowodowego i pominęły materiał dowodowy, który zgromadzony był już po wydaniu orzeczeń, na które powołują się oba organy.

Zupełnie błędne i niezgodne ze stanem faktycznym sprawy jest stwierdzenie [...]WINB, że jego stanowisko w sprawie kwalifikacji piwniczki, jako budynku gospodarczego nie zostało zakwestionowane przez WSA w Warszawie w wyroku z dn. 26.04.2018 r. sygn. akt VII SA/W a 1792/17. Wydając kolejne rozstrzygnięcia w nin. sprawie organy obu instancji bezrefleksyjnie powtarzały ww. sformułowanie w każdej kolejnej decyzji, pomimo, że za każdym razem zwracam uwagę, że w wyroku z dn. [...] .04.2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1792/17 WSA nie badał charakteru i kwalifikacji ziemianki, bowiem kwestią tą w ogóle się nie zajmował (kwestia ta nie była także przedmiotem innych wydanych w nin. sprawie orzeczeń, tj.: wyroku WSA z dn. 29.10.2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 792/14 oraz wyroku NSA z dn. 1.12.2016 r. sygn. akt II OSK 5S7/15).

Odnosząc się do powyższego skarżący wskazał, że w żadnym z przytoczonych przez [...]WINB wyroków Sąd nie nakazał zmiany stanowiska w przedmiocie legalizacji, a w wyroku NSA Sąd w ogóle nie zajmował się kwestią kwalifikacji piwniczki (w żadnym orzeczeniu sądowym dot. niniejszej sprawy Sądy nie wskazały, że legalizacja nie jest możliwa).

Organy obu instancji nieprawidłowo uznały, że nie jest możliwa legalizacja przedmiotowej piwniczki, co jest niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym sprawy. W toku postępowania poprzedzającego wydanie skarżonej decyzji złożyłem pełną dokumentację techniczną piwniczki, zaświadczenie o jej zgodności z planem miejscowym, które wskazują na możliwość jej zalegalizowania. Początkowo organy obu instancji uznawały, że legalizacja jest możliwa.

Konkludując, uzasadnienie merytoryczne skarżonej decyzji ogranicza się de facto do przytoczenia przepisów bez ich wyjaśnienia i bez dokonania subsumpcji do nin. stanu faktycznego i do poparcia stwierdzeń zawartych w poprzednich decyzjach [...]WINB. Taka konstrukcja uzasadnienia decyzji rażąco narusza przepisy postępowania, wskazuje również na nienależyte rozpoznanie niniejszej sprawy, bowiem [...]WINB w zakresie kwalifikacji ziemianki powołuje się na swoje orzeczenie sprzed kilku lat, tj. postanowienie Nr [...] , które wydane było [...] maja 2017 r. A przecież od tego czasu w sprawie przeprowadzano postępowanie dowodowe, min. kolejne oględziny na działce, na której znajduje się piwniczka (29 października 2018 r.), skarżący dodatkowo zajmował stanowisko w sprawie i podnosił kolejne argumenty. Powyższe świadczy o braku należytej staranności w rozpoznaniu nin. sprawy, a także o pominięciu jego twierdzeń i stanowiska w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] uznał, że kontrolowana decyzją i decyzja ją poprzedzająca były prawidłowe, a skarga nie była zasadna.

Na wstępie należy przypomnieć, że organa obu instancji orzekały w warunkach związania oceną prawną dokonaną w wyrokach: WSA w [...] z 29 października 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 792/14 oraz NSA z 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 557/15, jak również w wyroku WSA z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1792/17, jak również zawartymi w tych wyrokach wskazaniami co do dalszego sposobu postępowania. Wyroki te wiążą również tut Sąd w niniejszej sprawie.

W pierwszym z ww. wyroków WSA w Warszawie wyjaśnił, że zastosowanie trybu legalizacyjnego z art. 49b ust. 1 Pr. bud. zobowiązywało organ do przeprowadzenia postępowania zgodnie z ust. 2 tego przepisu. Po złożeniu przez inwestora wymaganych dokumentów organ powinien dokonać sprawdzenia, o którym mowa w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, a więc, czy obiekt nie narusza przepisów w tym techniczno - budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Sąd wyjaśnił też, że nakaz rozbiórki z art. 49 ust. 3 w związku z ust. 1 Prawa budowlanego może dotyczyć tylko tej części budowy, której nie da się zalegalizować. Ustalenia organu powinny także wyjaśnić wobec zarzutów skarżącego zawartych w zażaleniu, jaka część obiektu znajduje się ponad ziemią w granicy z działką skarżącego. Sąd nakazał też organowi ustalenie przeznaczenia nieruchomości sąsiedniej, przy granicy z którą D. M. wybudował obiekt, przy czym Sąd zwrócił uwagę, że bez ustalenia aktualnego przeznaczenia działki w planie miejscowym nie miał żadnego prawnego uzasadnienia do ustalania przeznaczenia działki na podstawie projektu zagospodarowania z października 2013 r. O przeznaczeniu terenu nie decyduje także wypis z księgi wieczystej zawierający wpis co do sposobu korzystania z nieruchomości (R - grunty rolne), czy wypis z rejestru gruntów, które to dane mają jedynie charakter ewidencyjny i mogą być nieaktualne. Sąd ocenił też, że odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną do podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu nie ustala się - § 12 ust. 7 w/w rozporządzenia o warunkach technicznych.

NSA w wyroku z 1 grudnia 2016 r. podzielił ww. stanowisko Sądu I instancji, że ustalenia przeznaczenia działki sąsiedniej należało dokonać w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, celem uwzględnienia ewentualnego oddziaływania zrealizowanej inwestycji na sposób zagospodarowania sąsiedniej działki, mogącego świadczyć o legitymacji skarżącego dla kwestionowania legalności tego obiektu.

Oba ww. wyroki zapadły jednak w sprawie, której przedmiotem było ustalenie opłaty legalizacyjnej. Stąd też zasadnicze oceny prawne i wskazania, zawarte w powołanych wyżej wyrokach dotyczyły postępowania, które toczyło się na podstawie art. 49b Prawa budowlanego i zmierzało do zalegalizowania samowoli budowlanej skarżącego.

Odmienny był jednak przedmiot sprawy, w której orzekał WSA w [...] wyrokiem z [...] kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1792/17. Należy bowiem przypomnieć, że po wyroku NSA z 1 grudnia 2016 r. [...]WINB postanowieniem Nr [...] z [...] maja 2017 r. uchylił postanowienie PINB o opłacie legalizacyjnej Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W związku ze skargą na to postanowienie do WSA w Warszawie, postanowieniem Nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. PINB zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie budowy przedmiotowego budynku gospodarczego - ziemianki do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia przez Sąd skargi.

W ww. wyroku z 2017 r. WSA w [...] wyjaśnił, że badał, czy zachodziły przesłanki uprawniające organ do uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd uznał prawidłowość rozstrzygnięcia kasatoryjnego i podzielił stanowisko [...]WINB o uchyleniu postanowienia PINB do ponownego rozpoznania, ze wskazaniem, że organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest sprawdzić, czy przedmiotowa ziemianka nie narusza przepisów (w tym techniczno - budowlanych) w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Nakaz rozbiórki może bowiem dotyczyć tylko tej części budowy, której nie da się zalegalizować. Ustalenia organu I instancji powinny wskazywać, jaka część obiektu znajduje się ponad ziemią od strony działki skarżącego, co pozwoli na odniesienie się do zarzutu naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

PINB, w decyzji Nr [...] z [...] września 2019 r., nakazującej skarżącemu rozbiórkę budynku gospodarczego - ziemianki wraz z murem oporowym rzeczywiście – jak twierdzi skarżący – "podtrzymał" swoje uprzednie stanowisko (wyrażone w uchylonej przez [...]WINB decyzji z [...] marca 2019 r., Nr [...] ), w kwestii kwalifikacji przedmiotowej ziemianki, jako budynku gospodarczego, na który zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania, wymagane było zgłoszenie właściwemu organowi. Tym niemniej, owo "podtrzymanie stanowiska" w kolejnej decyzji oznacza, że PINB dokonał w decyzji pierwszoinstancyjnej po raz wtóry takiej samej oceny charakteru prawnego ziemianki, jako budynku gospodarczego. Nie uchylił się więc – wbrew skardze - od takiej oceny, a jedynie powtórzył własną ocenę, dokonaną w decyzji z [...] marca 2019 r.

Słusznie też PINB powołał się na definicję, zawartą w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w spraw[e warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.

Skoro, co ustalił organ I instancji, skarżący wprawdzie wystąpił do właściwego starosty ze zgłoszeniem zamiaru wykonania takiego obiektu, ale już po jego wybudowaniu, przeto budowa dokonana została w warunkach samowoli budowlanej. Badając kwestię dopuszczalności legalizacji takiego obiektu, PINB ustalił, że "znajduje się on w odległości ok. 0,7 m od granicy z działką sąsiednią, co zostało również potwierdzone w treści oceny technicznej wraz z projektem zagospodarowania działki opracowanym przez mgr inż. K. P.".

Zgodnie z § 12 ust 1 cyt. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy lub 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. O ile dopuszcza to plan miejscowy, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy.

Zgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenia, dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271¬273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Biorąc pod uwagę powyższe, należało – jak uczynił to PINB – uznać, że przedmiotowy budynek narusza określone przepisami ww. rozporządzenia dopuszczalne odległości budynku od granicy z działką sąsiednią. Organ nie dokonał też niezgodnego z § 12 ust. 9 rozporządzenia ustalenia odległości budynku od granicy, zmierzył ją nie w odniesieniu do podziemnej części, ale do części nadziemnej budynku.

Słusznie też zwrócił uwagę PINB, że wprawdzie z zaświadczenia Burmistrza [...]z [...] sierpnia 2013 r. wynika, że lokalizowanie budynków gospodarczych na gruncie jest dopuszczalne (§ 16 ust. 6 pkt. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), ale prawo miejscowe nie zawiera przepisu, dopuszczającego sytuowania takich budynków w odległości 70 cm od granicy z działką sąsiednią.

Zgodnie z art. 49b ust. 2 Pr. bud., obowiązującym w dniu orzekania przez organa obu instancji, legalizacja samowoli budowlanej obiektu wzniesionego bez wymaganego prawem zgłoszenia była dopuszczalna wyłącznie wówczas, gdy była zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego i nie naruszała przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Analizując znajdującą się w aktach sprawy "Ocenę techniczną wraz z projektem zagospodarowania działki" z 2013 r. (Przekrój A-A i B-B) należy dojść do wniosku, że całkowita wysokości budynku gospodarczego (z nasypem) wynosi 3, 25 m, bez nasypu wynosi 2, 85 m. Posadzka poniżej poziomu terenu znajduje się na wysokości – 0, 83 m (s. 4 opis techniczny). Mur oporowy "zabezpiecza wejście do budynku" (tamże).

Jak stwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z [...] czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 916/20 (CBOSA), w § 12 ust. 9 cyt. rozporządzenia prawodawca posłużył się pojęciem "części podziemnej budynku". Przepis ten nie odnosi się jednak – jak stwierdził NSA - do kondygnacji podziemnej, o jakiej mowa § 3 pkt 17, ale do części podziemnej budynku.

Dlatego też organa nadzoru budowlanego, badając – wobec związania w tej sprawie wymienionymi wyżej wyrokami WSA w [...] – możliwość zalegalizowania budynku gospodarczego w części nienaruszającej norm odległościowych (czyli podziemnej) powinny były zająć stanowisko odnośnie tego, czy nakaz rozbiórki może być orzeczony wyłącznie do części nadziemnej budynku, gdyż da się ją wydzielić z całości obiektu bez uszczerbku dla pozostałej części. Sam fakt, że nie ustala się odległości podziemnej część obiektu budowlanego nie powoduje jeszcze, że obowiązkiem organu jest zaniechanie nakazu rozbiórki w takiej części. Ta wada uzasadnienia obu decyzji nie miała jednakże wpływu na wynik sprawy. Należy bowiem zauważyć, że część podziemna budynku gospodarczego, zagłębiona poniżej poziomu terenu, ma wysokość – według ww. analizy projektowej - 83 cm. Nakaz więc rozbiórki wyłącznie części nadziemnej spowodowałby w efekcie, że budynek gospodarczy przestałby istnieć; pozostałoby tylko obmurowane cegłą zagłębienie gruntu z betonową posadzką. Dlatego też słusznie PINB, na podstawie art. 49b ust. 1 Pr. bud. nakazał inwestorowi rozbiórkę całego budynku gospodarczego.

[...]WINB poprawnie zastosował więc art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., utrzymując w mocy prawidłowe rozstrzygnięcie organu I instancji. Wbrew zarzutom skargi, również ten organ wyjaśnił przyczyny prawne kwalifikacji wybudowanego przez skarżącego obiektu, jako budynku gospodarczego. To, że organ powołuje się w uzasadnieniu swej decyzji na wcześniej zajmowane stanowisko nie oznacza bowiem, że [...]WINB nie uzasadnił prawnie zaskarżonej decyzji. Organ przytoczył bowiem stosowane przepisy prawa z ich omówieniem, a jedynie podkreślił, że takie samo stanowisko już we wskazywanych orzeczeniach administracyjnych wydanych w tej sprawie zajmował.

Zgodnie z dokonaną oceną prawną i wskazaniami, zawartymi w wydanych w tej sprawie wyrokach WSA w[...] i NSA, organ odwoławczy przeprowadził prawidłową analizę tego, czy nieruchomość sąsiadująca z działką, na której powstał budynek gospodarczy jest działką budowlaną.

[...]WINB wyjaśnił prawidłowo, że "wskazanie w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, iż usytuowanie budynku odnoszone jest w odległościach od granicy z sąsiednią działką budowlaną, nie oznacza odniesienia do oznaczenia rodzaju użytków widniejącego w rejestrze gruntów, ale tego czy działka może być zabudowywana zgodnie z wymogami wynikającymi z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego".

Prawidłowo zajął też stanowisko odnośnie niemożności zakwalifikowania ziemianki, jako obiektu małej architektury w rozumieniu art. 3 ust. 4 Pr. bud., a więc niewielkiego obiektu. Stanowisko organu w powyższej kwestii wynika z utrwalonego orzecznictwa. Jak słusznie wyjaśnił NSA w wyroku z 17 października 2017 r. (sygn. akt II OSK 680/17, CBOSA), "pojęcie małej architektury jest związane, obok gabarytów, m.in. z funkcją pewnej specyficznej użyteczności, zarówno o wymiarze materialnym, jak i niematerialnym. Funkcja ta polega m.in. na umożliwieniu korzystania z takiego obiektu dla celów przejawiana kultu religijnego, rekreacyjnych, porządkowych". Murowana ziemianka o wymiarach 4, 25 x 4,3 0 m i wysokości ponad 2 m wraz z murem oporowym, schodami, izolacją, systemem odprowadzenia wód opadowych, ławą fundamentową niewątpliwie nie może być uznana za niewielki obiekt, służący ww. celom. Spełnia natomiast wszelkie wymogi budynku gospodarczego, o których mowa w § 3 pkt. 8 cyt. rozporządzenia z wprawie warunków technicznych budynków; służyć miał do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego.

Wprawdzie błędnie organ II instancji uznał, że możliwość rozbiórki jedynie części przedmiotowego obiektu budowlanego, w której możliwa jest jego legalizacja przewidziana jest tylko w art. 51 Prawa budowlanego, który w tej sprawie nie ma zastosowania, tym niemniej błąd ten – z przyczyn omówionych powyżej w odniesieniu do decyzji PINB – nie miał wpływu na wynik sprawy.

Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] uznał zarzuty podniesione w skardze za niezasadne.

Nie został naruszony art. 153 p.p.s.a. "poprzez nieuwzględnienie i niewykonanie przez organy obu instancji rozstrzygających niniejszą sprawę wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w[...] z dnia 29.10.2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 792/14, w którym to wyroku Sąd nakazał dokonanie w ramach rozpoznawania nin. sprawy ponownej, samodzielnej oceny i kwalifikacji obiektu (piwniczki), będącej przedmiotem nin. postępowania, jak również dokonanie oceny możliwości legalizacji przedmiotowej piwniczki w oparciu o obowiązujące przepisy i wskazania zawarte w przywołanym wyroku, polegające na niedokonaniu samodzielnej, ponownej oceny i kwalifikacji przedmiotowej piwniczki i ograniczeniu się do bezkrytycznego przytoczenia poglądu zaprezentowanego przez organ pierwszej instancji oraz przez [...]WINB w poprzednich rozstrzygnięciach". Organa obu instancji dokonały bowiem tych ustaleń, które były dla nich wiążąco określone w wyrokach WSA w Warszawie, a o których była mowa w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Nie zostały także naruszone art. 7 w zw. z art. 77 § 1 1 art. 84 § 1 k.p.a. "poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do zgodnego z prawem załatwienia niniejszej sprawy, w szczególności poprzez niedokonanie wyczerpujących ustaleń (np. poprzez pozyskanie opinii biegłego) co do charakteru piwniczki na gruncie przepisów prawa budowlanego, w świetle podnoszonych przeze mnie okoliczności i cech tej piwniczki". Ocena charakteru obiektu budowlanego leży w gestii organów nadzoru budowlanego, jako wyspecjalizowanych w stosowaniu Prawa budowlanego organów administracji publicznej. W tego rodzaju sprawie opinia biegłego, jako sporządzana na okoliczności wymagające wiedzy specjalistycznej była zbędna.

Nie został też naruszony art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. "poprzez nienależyte rozpoznanie sprawy przez [...]WINB, przejawiające się nierozpoznaniem zarzutów wniesionego przeze mnie odwołania i nieustosunkowaniem się do podniesionych w odwołaniu zarzutów". Organ odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu swoje decyzji do zarzutów skarżącego. Należy wyjaśnić, że przez "odniesienie się do zarzutów" należy również rozumieć przedstawienie przez organ własnego stanowiska w przedmiocie pozostawionych zarzutów, a nie wymienienie tychże.

Nie zostały naruszone art. 6, 7, 8 i 11 k.p.a. "poprzez przeprowadzenie przez organy obu instancji postępowania administracyjnego z naruszeniem określonych w ww. przepisach podstawowych zasad postępowania, przejawiającym się przede wszystkim w nienależytym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, wydaniu w tym samym stanie faktycznym, bez uzasadnionej przyczyny, dwóch skrajnie odmiennych rozstrzygnięć (pierwotnie uznano, że jest możliwa legalizacja piwniczki, a w skarżonej decyzji nakazano jej rozbiórkę), przy czym organy te nie wyjaśniły, z czego wynikała tak rażąca zmiana stanowiska". Fakt, że pierwotnie – błędnie – organ dopuszczał możliwość legalizacji i ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej nie ma w niniejszej sprawie znaczenia prawnego. Orzeczenia o ustaleniu tej opłaty zostały bowiem wyeliminowane z obrotu prawnego, a obowiązkiem organu jest (art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a.) uzasadnienie treści decyzji wydawanej. I to organa obu instancji uczyniły poprawnie. Zgodnie z dokonana przez tut. Sąd oceną prawną, nie naruszyły prawa, stąd zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. nie jest zasadny. Prawidłowość orzeczenia determinuje też to, że nie narusza ono obiektywnego zaufania obywateli do władzy publicznej; subiektywne przekonanie skarżącego zarzutu takiego nie uzasadnia.

Podkreślić tez należy, że to skarżący naruszył Prawo budowlane, dopuszczając się samowoli budowlanej. W ten sposób też naraził się na określone konsekwencje prawne w postaci decyzji nakazującej rozbiórkę. Gdyby skarżący zawiadomił przed rozpoczęciem budowy właściwy organ administracji architektoniczno budowlanej (zgodnie z obowiązującym go prawem), wówczas najprawdopodobniej uniknąłby negatywnych konsekwencji dokonanej w sposób uniemożliwiający legalizację, samowolnie budowy.

Nie zostały naruszone art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. "poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania dot. formułowania uzasadnienia, które powinno odzwierciedlać przebieg analizy sprawy, wnioskowanie, jakie przeprowadził organ, analizę przepisów i ich subsumcję, nie wskazanie w uzasadnieniu faktów, które organy obu instancji uznały za udowodnione, dowodów, na których się oparły, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej (w szczególności złożonej przeze mnie dokumentacji przemawiającej za możliwością legalizacji piwniczki)". Zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne obu decyzji jest prawidłowe. Organa obu instancji wykazały te okoliczności, które dla sprawy miały zarówno prawne, jak i faktyczne znaczenie. Podstawa prawna decyzji została omówiona i wyjaśniona. Dlatego też nie sposób uznać, aby "dokumentacja przemawiająca za możliwością legalizacji piwniczki" przedłożona przez skarżącego mogła wywrzeć skutek prawny. Niezachowanie wymaganych prawem odległości od granicy z działką sąsiednią było tu decydujące.

Organa obu instancji odniosły się "do okoliczności dot. cech i kwalifikacji prawnej piwniczki, podnoszonych przeze mnie w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji", przeprowadzając w uzasadnieniach swych decyzji wywód prawny odnośnie rzeczywistego charakteru obiektu samowolnie przez skarżącego wzniesionego. Ponadto, co umyka uwadze skarżącego, sporządzona na jego zlecenie, w celu legalizacji "Ocena techniczna (...)" z 2013 r. inż. Pawłowskiego dotyczy właśnie "Budynku gospodarczego – ziemianki wraz z murem oporowym", a nie obiektu małej architektury.

Jak już była mowa powyżej, organ II instancji prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Skoro – co zasadnie wykazały organa obu instancji – z uwagi na naruszenie przepisów w zakresie usytuowania budynku gospodarczego w stosunku do granicy z działką sąsiednią, legalizacja nie była możliwa, to organa nie naruszyły art. 49b ust. 1 (zwłaszcza zaś art. 83 ust. 1) Pr. bud.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] , na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.