Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1256/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-06-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano wnioskodawcy wynagrodzenie
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego K. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku doradcy podatkowemu K. K. wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w kwocie 147,60 zł /słownie: sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy/ za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.

Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej z urzędu doradcę podatkowego K. K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 6 kwietnia

2016 r. oddalił skargę.

Pełnomocnik sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powołanego wyroku, w której wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu jednocześnie oświadczając, że nie zostały one opłacone w całości.

Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach

o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

W niniejszej sprawie szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia doradcy podatkowemu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153, dalej jako rozporządzenie).

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja organu podatkowego, który odmówił skarżącej umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług.

W konsekwencji do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy zastosowanie będzie miała kwota określona w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.

Stosownie do treści § 3 ust. 2 rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy – 75% tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta

z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie.

W niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 3 ust. 2 pkt 2 w związku z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wynosi 240 zł. Zatem należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że prowadził on sprawę w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 120 zł, co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 147,60 zł.

Z tych względów, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak

w sentencji postanowienia.