Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 635/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-06-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przywrócono termin do wniesienia skargi
odmówiono wstrzymania wykonania decyzji

SENTENCJA

Kraków, dnia 9 czerwca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego R. Z. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 stycznia 2015r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008r. postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja pomimo dwukrotnego awizowania (2 lutego oraz 10 lutego 2015r.) nie została odebrana przez adresata. W związku z tym decyzja została doręczona w dniu 16 lutego 2015r. (art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., określanej dalej p.p.s.a.). Ostatni dzień terminu do wniesienia skargi przydał więc na 18 marca 2015r. Skarżący złożył skargę 21 marca 2015r. (data nadania), a więc 3 dni po terminie.

Pismem złożonym dnia 13 maja 2015r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując, iż nie otrzymał od domowniczek K. S. oraz J. D. awiz dotyczących doręczeń zaskarżonej decyzji, lecz jedynie cztery awiza z 5 lutego 2015r., co do innych przesyłek (oświadczenia tychże osób). W związku z powzięciem wiadomości o awizach z 5 lutego 2015r., oraz mając świadomość toczących się postępowań podatkowych, skarżący natychmiast skontaktował się organem podatkowym w celu ustalenia, czy ten wysyłał korespondencję. Po ustaleniu, że wydane zostały decyzje, mając pełną świadomość wagi spraw, niezwłocznie udał się do organu (protokół z 26 lutego 2015 r., k. 109 akt adm.) i na miejscu wykonał zdjęcia obu zaskarżonych decyzji (z 2007 i 2008 r.), przekonany, że awiza z 5 lutego 2015 r. ich dotyczyły. W dacie obecności w organie podatkowym, nie wróciła jeszcze korespondencja zwrotna związana z decyzjami, dlatego skarżący wskazał, iż nie mógł przypuszczać, że na kopercie widnieje awizo z innej daty niż 5 lutego 2015 r., jedyne o których wiedział. Wobec tego skarżący termin do wniesienia skargi liczył z ostrożności od 19 lutego 2015r. (14 dni od 5 lutego 2015r.). W ocenie skarżącego o braku jego winy świadczy także fakt, że już 26 lutego 2015r., a więc na długo przed terminem wniesienia skargi (określonym na 18 marca 2015 r.), wykonał zdjęcia decyzji, a następnie wraz z wydrukami awiz, co do których uważał, że dotyczyły decyzji, przekazał je pełnomocnikowi udzielając pełnomocnictwa do wniesienia skargi. Na brak winy skarżącego, wskazuje także zbieżność czasowa nadania przesyłek: decyzji - wedle kopii koperty w aktach sprawy (k. 110) w dniu 29 stycznia 2015r. oraz przesyłek z 4 awiz - jak wynika z załączonych wydruków - w dniu 30 stycznia 2015r. W związku z posiadaniem tylko tych czterech awiz, datą wydania decyzji (28 stycznia 2015 r.) oraz datą nadania przesyłek wynikającą z awiz z 5 lutego 2015 r., tj. 30 stycznia 2015 r., skarżący nie miał podstaw, aby przypuszczać, że awiza mogą nie dotyczyć skarżonej decyzji. Nie ma także żadnego innego logicznego uzasadnienia dla wniesienia skargi w ostatnim dniu 30 - dniowego terminu liczonego z ostrożności od 19 lutego 2015 r., tj. 21 marca 2015r. Skarżący przez całe postępowanie podatkowe pozostawał z kontakcie z organem, zarówno osobistym (obecność na przesłuchaniach), telefonicznym (notatki służbowe w aktach sprawy - ostania z 22 stycznia 2015 roku, k. 43), brał czynny udział w postępowaniu. Zdając sobie sprawę z wagi postępowania stawiał się na wezwania i wykonywał wezwania organu. Sytuacja opisana wyżej powstała bez winy skarżącego i stanowi, szczególny i wyjątkowy wypadek koincydencji korespondencji wysyłanej przez organ z inną. Obie decyzje wysłane zostały w jednej kopercie, zatem brak pozostawienia przez doręczyciela awiza odniósł skutek od razu do dwóch spraw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu strona wnosi do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym strona jest obowiązana uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi oraz dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 2 i § 4 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie skarżący powziął wiadomość o uchybieniu terminu z chwilą zapoznania się z treścią odpowiedzi na skargę w dniu 11 maja 2015r. W dniu 13 maja 2015r. złożył stosowny wniosek o przywrócenie terminu, co oznacza iż wniosek został złożony w terminie.

Jednocześnie, w ocenie Sądu, skarżący uprawdopodobnił, że nie ponosi winy w niezachowaniu terminu do wniesienia skargi. Podane przez niego okoliczności wskazują, że niezachowanie terminu wynika z przyczyn niezależnych od skarżącego, których nie mógł uniknąć, o czym świadczą podjęte przez niego czynności, mające doprowadzić do zachowania terminu. Istotne było zwłaszcza niezwłoczne udanie się do organu w celu ustalenia czy przesyłka została nadana tj. natychmiast po uzyskaniu informacji o braku awiz dotyczących decyzji podatkowych. Brak było przy tym możliwości ustalenia, kiedy faktycznie przesyłka została nadana i dokonano pierwszego awizowania, ze względu na okoliczność, iż nie wróciła jeszcze korespondencja zwrotna związana z decyzjami. Nadto pomimo osobistej wizyty w organie podatkowym skarżący nie został w sposób wystarczający, w ocenie Sądu, poinformowany o istotnych dla niego faktach tj. nie wskazano mu numeru przesyłki, co wynika z protokołu spisanego z tej wizyty. Powyższe niewątpliwie uniemożliwiło mu złożenie skargi w terminie.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznając, że zachodzi podstawa do przywrócenia terminu, orzekł, jak w sentencji postanowienia.