Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 865/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 5 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Danuta Kania, Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] marca

2017 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art 268a z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] ([...]) z dnia [...] stycznia 2017 r. cofającą T.Z. pozwolenie na broń palną do celów kolekcjonerskich.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją nr [...] ([...]) z dnia [...] stycznia 2017 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1 999 r. o broni i amunicji Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął T.Z., pozwolenie na posiadanie broni palnej: bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi, centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego) – do celów kolekcjonerskich z uwagi na naruszenie zasad przechowywania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy o broni i amunicji. Okoliczność tę potwierdzają dokumenty uzyskane z Sądu Rejonowego w [...] w sprawie o sygn. akt [...], przed którym toczy się przeciwko T.Z. postępowanie o czyn art. 51 ust. 2 pkt 7 ustawy o broni i amunicji. Z powyższych dokumentów wynikało, że w dniu [...] września 2015 r. T. Z., w domu mieszczącym się w miejscowości [...], gm. [...], przechowywał na parterze tego budynku na podłodze w przedpokoju oraz kantorku przyległym do korytarza dużą liczbę egzemplarzy broni palnej oraz różnego rodzaju amunicję. W tym czasie w domu przebywał T. Z., jego żona oraz dwójka małoletnich dzieci.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony zarzucił organowi

I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw.

z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez uznanie, że sam fakt toczącego się postępowania w sprawie o wykroczenie dotyczące naruszenia przepisów przechowywania broni palnej uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń, podczas gdy fakt ten powinien być podstawą do poczynienia dodatkowych ustaleń w tym zakresie, tj. czy strona rzeczywiście dopuściła się naruszenia zasad przechowywania broni

i czy w wyniku tego powstało zagrożenie dla porządku publicznego lub praw innych osób, co uzasadniałoby zastosowanie takiej sankcji. Pełnomocnik zarzucił również organowi I instancji obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, 8, 10, 77, 78 § 1 i 80 K.p.a. poprzez naruszenie zasad gromadzenia materiału dowodowego i brak jego wszechstronnego rozpatrzenia, poprzez nieuwzględnienie wniosku

o dopuszczenie dowodu w postaci przesłuchania strony na okoliczność, czy w dniu [...] września 2015 r. rzeczywiście doszło do naruszenia przez nią zasad określonych w art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Tym samym, w ocenie pełnomocnika, decyzję wydano jedynie na podstawie analizy dokumentacji postępowania karnego

z pominięciem innych dowodów (np. pozytywnego wywiadu środowiskowego)

i uniemożliwiono stronie zajęcie stanowiska, co w jaskrawy sposób stanowi

o naruszeniu ww. zasad postępowania. Jednocześnie pełnomocnik zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez brak zawieszenia przedmiotowego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o wykroczenie toczącego się przeciwko jego mocodawcy w sytuacji, gdy kwestionuje on fakt dopuszczenia się w dniu [...] września 2015 r. czynu zarzucanego we wniosku o ukaranie, o czym świadczy złożony sprzeciw od wyroku nakazowego.

Z uwagi na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, ewentualnie o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie o wykroczenie.

Ponadto na podstawie art. 136 K.p.a. wniósł o przeprowadzenie przez Komendanta Głównego Policji dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego o dowód zakupu szafy na broń celem potwierdzenia, iż T.Z. w dniu [...] września 2015 r. nie dopuścił się naruszenia art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, a jedynie przenosił broń do innego miejsca jej przechowywania oraz dopuszczenie dowodu z przesłuchania strony na okoliczność przebiegu zdarzenia z dnia [...] września 2015 r.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. Komendant Główny Policji, odmówił zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia T. Z. pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich.

W dniu [...] marca 2017 r. Komendant Główny Policji wydał powołaną na wstępie decyzję nr [...].

Organ odwoławczy wskazał, iż mimo, że w dniu [...] czerwca 2014 r. T.Z. uzyskał pozwolenie na broń palną bocznego i centralnego zapłonu oraz broń palną przystosowaną do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego) w ilości 30 egz. do celów kolekcjonerskich, broni w tym celu nie zakupił, natomiast zarejestrował 12 szt. broni palnej przeznaczonej do tego celu. Organ odwoławczy zaznaczył jednak, że ustawodawca ani w rozporządzeniu z dnia 3 kwietnia 2000 r., ani w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2014 r. nie umożliwił przechowywania broni posiadanej do celów kolekcjonerskich bez żadnych zabezpieczeń na podłodze. Jak wynika z akt sprawy T. Z., w taki właśnie sposób przechowywał 33 sztuki broni długiej i krótkiej, 1 sztukę lufy oraz 2028 sztuk amunicji. Co istotne w domu znajdowała się jego małżonka oraz dwójka małoletnich dzieci, a broń i amunicja przechowywana była na parterze budynku na podłodze w przedpokoju i kantorku (pomieszczeniu gospodarczym) przyległym do korytarza, przy czym pomieszczenie to nie miało zamkniętych drzwi w chwili oględzin i w drzwiach brak było zamka z kluczem. Ponadto w oknach nie było krat ani rolet antywłamaniowych, szyby nie były wzmocnione, drzwi wejściowe były przeszklone i również niewzmocnione, a jakkolwiek teren posesji był ogrodzony, to brama wjazdowa była przymknięta i niezabezpieczona trwale.

Organ nie dał wiary twierdzeniu strony, iż tylko chwilowo przechowywała broń w takich warunkach, gdyż nie zdążyła zamontować metalowej szafy. Organ zwrócił uwagę, że z twierdzeń pełnomocnika strony wynika, iż szafę do przechowywania broni jego mocodawca zakupił dopiero w dniu [...] września 2015 r. i dwa dni później dalej znajdowała się ona pod wiatą na palecie. Tym samym przedstawienie dowodu jej zakupu, czego żądał pełnomocnik w odwołaniu nie mogłoby świadczyć na korzyść strony. Ponieważ, pomimo iż strona dokonała zakupu takiej szafy to nie zamontowała jej bezzwłocznie w odpowiednim miejscu i nie zabezpieczyła w niej broni, ponadto - jak wynika z akt sprawy skarżący nie uważa, iż posiadaną broń winien przechowywać w metalowej szafie, gdyż broń posiada do celów kolekcjonerskich. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, iż strona pozwolenie na broń palną (kolekcjonerską i sportową) otrzymała w dniu [...] czerwca 2014 r., a więc dwa lata wcześniej. Zakupując więc szafę dwa lata po otrzymaniu pozwolenia na broń i nie posiadając stosownych gablot, czy zabezpieczeń okien i drzwi w domu, nie można w jej przypadku uznać, że właściwie przechowywała broń i amunicję.

Organ podkreślił, iż od posiadaczy pozwoleń na broń ustawodawca oczekuje ścisłego przestrzegania przepisów prawa związanych z posiadaniem takiego pozwolenia, w tym właściwego przechowywania broni i amunicji. Nawet bowiem lekkie niedbalstwo w tym zakresie może doprowadzić do tragedii. W sprawie strony okoliczność ta ma o tyle znaczenie, że w domu nie zamieszkiwała sama, a razem z małżonką i małoletnimi dziećmi, którzy mogli nieświadomie i z ciekawości zainteresować się leżącą bronią lub amunicją, do której mieli bardzo łatwy dostęp. I już tylko z tego powodu, w ocenie Komendanta Głównego Policji, zasadne jest zastosowanie wobec strony sankcji w postaci cofnięcia pozwolenia na broń, mimo iż przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji ma charakter fakultatywny.

Z tego powodu Komendant Główny Policji nie uznał za zasadne przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez pełnomocnika strony w odwołaniu. Dowód zakupu szafy nie może bowiem stanowić potwierdzenia, iż strona nie dopuściła się naruszenia zasad przechowywania broni i amunicji, a jedynie przenosiła broń do innego miejsca. Zgromadzony materiał dowodowy przeczy temu. Strona chcąc przenieść broń do nowej szafy winna dokonać tego w sposób bezpieczny, co nakładają na nią obowiązki prawa materialnego, czego jednak nie uczyniła. Mogła zatem przenieść broń i amunicję w inne miejsce, tj. do pomieszczenia zamykanego na klucz, aby po zamontowaniu szafy od razu dokonać jej zabezpieczenia zgodnie z obowiązującymi przepisami, a nie rozkładać ją na podłodze w przedpokoju i nie zamykanym na klucz pomieszczeniu gospodarczym mając świadomość, że w domu są inne osoby nie posiadające pozwolenia na broń (w tym małoletnie dzieci). Ewentualnie winna tych czynności dokonać pod nieobecność domowników, aby nie stwarzać dla nich potencjalnego zagrożenia.

W sprawie niniejszej zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do zakończenia sprawy, a zatem przesłuchanie strony nie było konieczne. W sytuacji zaś, gdy organ I instancji odmówił przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania strony pełnomocnik mógł skorzystać z art. 75 § 2 K.p.a. i do odwołania przedłożyć oświadczenie strony złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania dotyczące zdarzenia z dnia [...] września 2015 r. wraz z dowodem zakupu szafy, czego jednak nie uczynił.

W ocenie organu odwoławczego, w ustalonych w sprawie okolicznościach uprawnione jest stwierdzenie, że T. Z. rażąco naruszył zasady przechowywania broni i amunicji. Nie ma przy tym znaczenia fakt, iż do chwili obecnej nie zostało zakończone postępowanie w sprawie o wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, toczące się przed Sądem Rejonowym w [...]. Okoliczność skazania strony za to wykroczenie byłaby tylko dodatkową okolicznością potwierdzającą zebrany dotychczas materiał dowodowy. Tymczasem dla zastosowania przesłanki z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji prawomocny wyrok sądu nie jest niezbędny. Tym samym mimo fakultatywności tego przepisu organy Policji uznały, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki przemawiające za przyznaniem pierwszeństwa interesowi społecznemu, co wyraża się pozbawieniem wymienionego prawa do broni.

Komendant Główny Policji nie stwierdził naruszenia przez organ I instancji art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Okoliczność ewentualnego skazania jej za wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 7 ustawy o broni i amunicji nie stanowi kwestii prawnej, bez rozstrzygnięcia której nie jest możliwe wydanie decyzji. W sprawie nie zaszły też przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 lub § 2 K.p.a.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. Z., reprezentowany przez pełnomocnika zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności 18 ust. 5 pkt 4 zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez uznanie, że sam fakt toczącego się postępowania w sprawie wykroczenia dotyczącego naruszenia przepisów przechowywania broni palnej uzasadnia wydanie decyzji cofającej uprawnienia stronie podczas gdy fakt ten winien być podstawą poczynienia przez organ I instancji własnych ustaleń w tym zakresie, a przede wszystkim czy strona rzeczywiście dopuściła się naruszenia zasad przechowywania broni palnej, czy rzeczywiście w wyniku działania strony powstało zagrożenie dla porządku publicznego lub praw innych osób uzasadniające zastosowanie wobec strony sankcji administracyjnej w postaci cofnięcia pozwolenia na broń palną.

2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez nie zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o wykroczenie toczącego się wobec strony w sprawie naruszenia przez nią zasad przechowywania broni palnej określonych w art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, podczas gdy strona kwestionuje fakt, iż w dniu [...] września 2016 r. dopuściła się czynu zarzucanego jej we wniosku o ukaranie o czym świadczy chociażby złożony sprzeciw od wyroku nakazowego;

3. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 10, 77, 78 § 1 i 80 K.p.a. polegające na naruszeniu zasad gromadzenia materiału dowodowego w sprawie oraz brak jego wszechstronnego rozpatrzenia poprzez nieuwzględnienie wniosku pełnomocnika o dopuszczenie dowodu w postaci przesłuchania strony na okoliczność, czy w dniu [...] września 2016 r. rzeczywiście doszło do naruszenia zasad określonych w art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Ponadto, wydanie przedmiotowej decyzji jedynie w oparciu o analizę dokumentacji pochodzącej z akt postępowania karnego z pominięciem innych źródeł dowodowych (np. pozytywny wywiad środowiskowy) i ostatecznie uniemożliwienie stronie zajęcia stanowiska,

w sposób jaskrawy narusza zasady postępowania administracyjnego wskazane w ww. artykułach Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wskazał, że zaniechania te spowodowały, że organ administracji publicznej oparł decyzję na niepełnym materiale dowodowym, a w szczególności nie ustalił prawidłowo czy dnia [...] września 2016 r. strona rzeczywiście dopuściła się naruszenia zasad wskazanych w art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.

Pełnomocnik wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego toczącego się w Sądzie Rejonowy Wydział [...] Karny w [...] sygn. akt [...] w sprawie rzekomego popełnia przez stronę wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 7 ustawy o broni

i amunicji. W przypadku nie uwzględnienia przez Sąd powyższego wniosku, wniósł na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu z dowodu zakupu szafy na broń dla uzasadnienia tezy strony, że dnia [...] września 2016 r. nie dopuściła się naruszenia zasad określonych w art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, a jedynie przenosiła broń do innego miejsca jej przechowywania, dowodu z przesłuchania strony na okoliczność przebiegu zdarzeń z dnia [...] września 2016 r.,

a w szczególności faktu czy strona dopuściła się naruszenia zasad przechowywania broni palnej w rozumieniu ustawy o broni i amunicji, dowodu z przesłuchania świadka J. W. na okoliczność przebiegu zdarzeń z dnia [...] września 2016 r.,

a w szczególności faktu czy strona rzeczywiście dopuściła się naruszenia zasad przechowywania broni palnej w rozumieniu ustawy o broni i amunicji, dowodu

z odpisu decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] uchylającej decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]

z dnia [...] stycznia 2017 r. w sprawie cofnięcia skarżącemu dopuszczenia do posiadania broni palnej podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzenia strzeleckich zawodów sportowych.

Pełnomocnik wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji

i decyzji organu I instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podkreślił, iż organ wydając decyzję uznaniową na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy strona dopuściła się naruszenia zasad przechowywania broni palnej, a w przypadku pozytywnej odpowiedzi wyjaśnić, czy w wyniku działania strony powstało zagrożenie dla porządku publicznego lub praw innych osób uzasadniające zastosowanie wobec niej sankcji administracyjnej w postaci cofnięcia pozwolenia na broń palną. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji poprzestał natomiast jedynie na stwierdzeniu (nieprawdziwym), że strona dopuściła się naruszenia przepisów dotyczących przechowywania broni palnej. Organ nie dokonał jednak analizy zagrożenia wynikającego z naruszeń, których miała się dopuści strona oraz ich charakteru.

Pełnomocnik zaznaczył, że skarżący neguje fakt, iż dopuścił się naruszenia zasad przechowywania broni palnej. W sytuacji zatem, gdy przesłanka prowadzenia postępowania na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji odpadła, a pozostała jedynie kwestia naruszenia zasad przechowywania broni palnej, która jest przedmiotem sprawy o wykroczenie, organ winien z urzędu na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. zawiesić niniejsze postępowanie do czasu zakończenia postępowania karnego. Zarzucił, że w toku postępowania organ poprzestał jedynie na ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie o wykroczenie. Nie poczynił własnych ustaleń, czy strona rzeczywiście dopuściła się naruszenia zasad przechowywania broni palnej. W trakcie postępowania nie przeprowadzono dowodu z przesłuchania strony, czy chociażby świadka zdarzenia J. W.

Poprzez odmowę złożenia wyjaśnień przez stronę organ nie zapewnił jej możliwości czynnego udziału w postępowaniu i nie pozwolił odnieść się do treści zgromadzonego materiału dowodowego. Ujawnienie faktu rzekomego niewłaściwego przechowywania broni palnej przez stronę wynikało natomiast jedynie z faktu, że

w chwili jej przenoszenia funkcjonariusze Policji przybyli do miejsca jej zamieszkania w związku z innym czynnościami procesowymi. Okoliczność tę potwierdza między innymi dokument zakupu nowej szafy z dnia [...] września 2016 r., która miała zostać dostarczona skarżącemu w dniu przeszukania dokonanego przez organ procesowy. Fakt ten znajduje odzwierciedlenie w wywiadzie środowiskowym sporządzonym

na potrzeby niniejszego postępowania, co zostało całkowicie pominięte przez organ prowadzący niniejsze postępowanie.

Pełnomocnik podniósł jednocześnie, że organ II instancji na podstawie tego samego materiału dowodowego uchylając decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr. [...] uznał, że skarżący jest osobą w rozumieniu przepisów ustawy o broni i amunicji dającą należytą rękojmię w zakresie prawa dysponowania bronią palną.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu

19 grudnia 2017 r. postanowił odmówić zawieszenia postępowania sądowego. Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłoszonych w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie podlegała uwzględnieniu.

W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] odpowiadają prawu. W sprawie tej organy nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Przepis art. 32 ust. 1 ww. ustawy stanowi natomiast, iż broń i amunicję należy przechowywać w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych.

Szczegółowe zasady przechowywania broni i amunicji do dnia 1 października 2014 r. określało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343), wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 32 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Od dnia 1 października 2014 r. zasady przechowywania broni i amunicji określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1224). W § 12 tego rozporządzenia przewidziano, że osoby, które uzyskały pozwolenie na broń wydane przed dniem jego wejścia w życie dostosują sposób przechowywania broni i amunicji do wymogów określonych w tym rozporządzeniu w terminie 5 lat od dnia jego wejścia w życie.

Ustawodawca ani w rozporządzeniu z dnia 3 kwietnia 2000 r., ani w aktualnie obowiązującym rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2014 r. nie umożliwił przechowywania broni sportowej posiadanej do celów kolekcjonerskich bez żadnych zabezpieczeń.

Organ zgromadził pełny materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia tej sprawy. W ocenie Sądu prawidłowo organ stwierdził, że bezsporny jest fakt, iż skarżący naruszył zasady przechowywania broni. Dokonana przez organy ocena materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym nie jest

w tej sprawie dowolna i znajduje pełne w nim oparcie. Nie został zatem naruszony art. 80 K.p.a. Materiał dowodowy, zdaniem Sądu potwierdza, że skarżący nie przechowywał broni i amunicji w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. Co więcej, z materiału dowodowego wynika, że sposób przechowywania broni i amunicji powodował zagrożenie dla bezpieczeństwa osób przebywających w domu, w tym małoletnich dzieci. W sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, co prawidłowo stwierdził organ.

W ocenie Sądu działanie skarżącego stanowi jednoznacznie o tym, że nie przechowywał broni w sposób zgodny z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, który stanowi że broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Skarżący nawet w trakcie zmiany miejsca zamieszkania miał obowiązek należytego zabezpieczenia posiadanej broni w wydzielonym zamkniętym pomieszczeniu, w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. Okoliczność, że skarżący zakupił metalową szafę do przechowywania broni nie zwalniała go z obowiązku właściwego przechowywania broni do czasu jej zamontowania.

Zdaniem Sądu, podejmując rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie organy Policji w sposób prawidłowy przyznały prymat interesowi społecznemu nad indywidualnym interesem skarżącego. Poczynione przez organy ustalenia wskazują na nieodpowiedzialny stosunek skarżącego do kwestii bezpiecznego przechowywania broni oraz świadome naruszenie przez niego zasad przechowywania broni, zaś interes społeczny wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie.

Należy również zauważyć, że przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji jest naruszenie przez osobę posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 tej ustawy. Zatem organy Policji stosując ten przepis nie mają obowiązku ustalać, czy w wyniku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji powstało zagrożenie dla porządku publicznego lub praw innych osób uzasadniające zastosowanie wobec niej sankcji administracyjnej w postaci cofnięcia pozwolenia na broń palną.

Przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 32 ust. 1 tej ustawy stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji udzielania pozwoleń na broń, a zwłaszcza brzmienie art. 10 ustawy o broni i amunicji. Istotne znaczenie należy przypisać unormowaniu z art. 32 ust. 1 ww. ustawy, który nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia. Każde zatem, nawet jednorazowe, odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni zgodnie z art. 18 ust 5 pkt 4 ww. ustawy (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1200/06).

Niewątpliwie w stanie faktycznym niniejszej sprawy, pozostawienie broni i amunicji na podłodze w przedpokoju oraz pomieszczeniu gospodarczym bez jakiegokolwiek zabezpieczenia, nie odpowiada nakazom, wynikającym z przepisów ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzeń wykonawczych Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji.

W ocenie Sądu nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy Policji przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 78 § 1, art. 80 K.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.). W okolicznościach niniejszej sprawy organy Policji miały podstawy do tego, aby swoje rozstrzygniecie oprzeć na materiałach dowodowych pozyskanych z akt sprawy o wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 7 ustawy o broni i amunicji toczącej się przeciwko T. Z. przed Sądem Rejonowym w [...]. Wartość dowodowa tych materiałów nie została w żaden sposób podważona przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do zgłaszanych przez skarżącego zarzutów co do nieprzesłuchania go w charakterze strony w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 86 K.p.a., jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Powyższy przepis pozostawia ocenę potrzeby przeprowadzenia tego dowodu organowi. Swoboda ta jest ograniczona treścią zasady prawdy obiektywnej, z której wypływa dla organu orzekającego obowiązek skorzystania z tego środka dowodowego, jeżeli nie będzie można ustalić stanu faktycznego z braku innych środków dowodowych. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, bowiem relewantne okoliczności faktyczne zostały ustalone w oparciu o materiały uzyskane z akt sprawy o wykroczenie toczącej się przeciwko T. Z. przed Sądem Rejonowym w [...].

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 7 ustawy o broni i amunicji wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 11 P.p.s.a. sąd administracyjny związany jest ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa, a zatem ustalenia prawomocnego wyroku uznającego daną osobę winną popełnienia wykroczenia nie wiążą sądów administracyjnych, a więc nie wiążą także organów w postępowaniu administracyjnym. Adresatami normy wyrażonej w art. 11 P.p.s.a. są bowiem pośrednio organy administracji publicznej, które czynią w sprawie ustalenia faktyczne.

Okoliczność, że w stosunku do skarżącego toczyło się postępowanie o popełnienie wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, nie uzasadniała zatem zawieszenia postępowania w sprawie o cofnięcie pozwolenia na broń, gdyż rozstrzygnięcie sprawy o wykrocznie nie stanowiło zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

Z tego też względu nie było podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Nie uwzględniając na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 r. wniosków dowodowych zgłoszonych przez pełnomocnika skarżącego, Sąd działał na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., który stanowi, że sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonej decyzji opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji. Dowód uzupełniający z dokumentów może być przeprowadzony natomiast tylko wówczas, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie przez sąd administracyjny uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu będzie zatem dopuszczalne w sytuacji, gdy wnioskowany dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Celem tego postępowania nie jest natomiast ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie – czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie było potrzeby przeprowadzania dowodu z dokumentu potwierdzającego fakt zakupu przez skarżącego szafy metalowej do przechowywania broni, gdyż powyższa okoliczność nie świadczy o tym, że skarżący nie dopuścił się naruszenia zasad przechowywania broni i amunicji, a jedynie przenosił broń do innego miejsca. Nieuzasadnione było też przeprowadzanie dowodu z decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], gdyż dotyczyła ona innej sprawy.

Sąd nie uwzględnił również wniosku zawartego w skardze o przesłuchanie świadka, gdyż powołany art. 106 § 3 P.p.s.a, w postępowaniu sądowoadministracyjnym zezwala jedynie na przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów. Przeprowadzenie dowodów o charakterze osobowym nie jest zatem dopuszczalne przed sądem administracyjnym.

Organy Policji prawidłowo oceniły całokształt, wyczerpująco zebranego

w sprawie, materiału dowodowego, a wydane decyzje są zgodne z przepisami ustawy o broni i amunicji. Uwzględniając realia przedmiotowej sprawy, organy Policji zasadnie uznały, że istnieją podstawy do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich w oparciu o przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy

o broni i amunicji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w wyroku.