Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1752/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-02-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. i K. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. i K. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 23 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

A. B. i K. B. (dalej jako "Skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 23 października 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 10 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 5.836 zł.

We wniesionej skardze Skarżący zawarli wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, z uwagi na wystąpienie przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia im znacznej szkody na skutek wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, LEX nr 281811).

Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04, LEX nr 799468). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 r. wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/05 (LEX nr 1405505) wskazał, iż to wnioskujący ma obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać zatem w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04), zawierającymi m.in. informacje o wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach.

W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia.

W ocenie Sądu wniosek Skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie.

Co prawda we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Skarżący wskazali jedynie na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże Sąd rozpatrując przedmiotowy wniosek uwzględnił nie tylko jego treść, ale miał również na uwadze całe akta sprawy w rozumieniu art. 133 p.p.s.a., w których znajdują się dokumenty złożone przez Skarżących wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie i zgromadzone w toku rozpatrywania tego wniosku, obrazujące ich aktualną sytuację majątkową. Jakkolwiek wniosek ten podlega ocenie według innych kryteriów, jednak niewątpliwie zawiera pewne dane obrazujące sytuację finansową podatników. Oczywiście nie można utożsamiać przesłanek przyznania prawa pomocy z tymi uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednak możliwa jest ocena okoliczności wskazanych we wniosku strony o przyznanie prawa pomocy pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z w/w dokumentów wynika, że Skarżący prowadzą wspólnie gospodarstwo domowe, wychowują małoletnią córkę, są właścicielami mieszkania o powierzchni 42 m2 i wartości 125.000 zł, którego zakup sfinansowali środkami z kredytu bankowego. Innego majątku, w tym oszczędności na rachunkach bankowych, przedmiotów wartościowych, pojazdów mechanicznych, nie posiadają. Skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, otrzymuje zasiłek rodzinny na małoletnią córkę w kwocie 124 zł miesięcznie, świadczenie wychowawcze w kwocie 500 zł oraz dodatek mieszkaniowy w kwocie 172,43 zł, przekazywany na rachunek spółdzielni mieszkaniowej. Natomiast Skarżąca osiąga dochód z wynagrodzenia za pracę, którego średnia miesięczna wysokość (po uwzględnieniu dokonywanych potrąceń egzekucyjnych) wynosi 1.460,72 zł netto. Środki z ww. tytułów stanowią jedyne źródło utrzymania małżonków i ich małoletniej córki. Skarżący na opłaty za czynsz mieszkania, energię elektryczną, gaz, internet oraz doładowania telefonu przeznaczają średnio kwotę 519 zł miesięcznie. Spłacają także kredyt mieszkaniowy, którego miesięczna rata wynosi 700 zł. Na rachunek bankowy skarżącego jego matka oraz siostra przekazują środki pieniężne w kwotach od 70 zł do 350 zł na rzecz małoletniej córki małżonków, w tym na jej leczenie stomatologiczne.

Powyższe okoliczności Sąd ustalił na podstawie oświadczenia Skarżących o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz z dokumentów źródłowych przedłożonych przy piśmie z dnia 16 stycznia 2018 r. w odpowiedzi na wezwanie z dnia 3 stycznia 2018 r. (zaświadczeń pracodawcy Skarżącej z dnia 12 stycznia 2018 r.; zaświadczenia z powiatowego urzędu pracy z dnia 12 stycznia 2018 r.; zaświadczeń z MOPS z dnia 15 stycznia 2018 r.; kopii decyzji z dnia 28 kwietnia oraz 10 i 23 października 2017 r. w przedmiocie zasiłku i dodatku rodzinnego oraz dodatku mieszkaniowego; wyciągów z czterech rachunków bankowych Skarżącego; potwierdzenie stanu zadłużenia na dzień 15 stycznia 2018 r. z tytułu kredytu mieszkaniowego wraz z harmonogramem jego spłat; kopii zaświadczenia ze spółdzielni mieszkaniowej z dnia 16 stycznia 2018 r.; kopii zawiadomienia z dnia 9 października 2015 r. o zajęciu wynagrodzenia skarżącej; dodatkowych oświadczeń małżonków z dnia 16 stycznia 2018 r.).

Za uwzględnieniem wniosku przemawia trudna sytuacja materialna Skarżących, którzy swoją trzyosobową rodzinę, w tym małoletnią córkę, utrzymują z dochodów Skarżącej z wynagrodzenia za pracę w wysokości ok. 1.400 zł miesięczne, które przeznaczane są niemalże w całości na pokrycie raty kredytu hipotecznego (700 zł) oraz bieżące opłaty na czynsz i media (500-600 zł). Biorąc pod uwagę opisaną sytuację finansową i majątkową Skarżących, kwota egzekwowanych należności w wysokości 5.836 zł jest wysoka, zaś dochody Skarżących nie pozwalają na jej pokrycie z bieżących środków finansowych. Właśnie ta trudna sytuacja materialna spowodowała przyznanie Skarżącym prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego na podstawie postanowienia referendarza sądowego tut. Sądu z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1752/17. Obecna sytuacja majątkowa Skarżących pozwala przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji odbyłoby się z uszczerbkiem dla ich majątku, a wyegzekwowanie należności mogłoby wywołać trudne do odwrócenia skutki. Zaistniały zatem okoliczności uzasadniające celowość udzielenia Skarżącym ochrony tymczasowej i wydania zgodnego z ich wnioskiem rozstrzygnięcia o wstrzymaniu wykonania w/w decyzji.

Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.