Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1067/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałymi członkami zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych oraz w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 r. i 2011 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

I.G. (zwana dalej "Skarżącą") wniosła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałymi członkami zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych oraz w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 r. i 2011 r. Pismem z dnia 29 marca 2017 r. Skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podniosła, że obecnie nie posiada wolnych środków finansowych na spłatę zaległości podatkowych oraz pozostałych należności objętych zaskarżoną decyzją. W celu wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca będzie musiała zatem zwrócić się od osób trzecich o pożyczki lub innego rodzaju wsparcie finansowe, a także zbyć składniki swojego majątku, w tym zwłaszcza rzeczy posiadające dla niej wartość emocjonalną, pamiątkową biżuterię, obrazy. Ponadto Skarżąca wskazała, że wsparcie finansowe, jakiego w praktyce może oczekiwać to wyłącznie darowizna ze strony jej rodziców, którzy mogą uzyskać większą kwotę pieniędzy ze sprzedaży ich mieszkania. Dodano, że rodzice Skarżącej to osoby w zaawansowanym wieku, cierpiące na choroby [...]. Wskazano, że samo przekazanie im informacji o problemach finansowych Skarżącej może wywołać trudne do przewidzenia skutki dla ich zdrowia, a nawet życia. Zdaniem Skarżącej w przypadku uwzględnienia skargi nie będzie mogła wraz z rodzicami odzyskać zbytych składników majątku będących rzeczami oznaczonymi co do tożsamości i bezpowrotnie je utraci. Ponadto zauważono, że w przypadku skorzystania z pomocy instytucji finansowych Skarżąca poniesie wydatki z tym związane (odsetki, opłaty bankowe), które nie zostaną jej zwrócone w razie ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji.

W ocenie Skarżącej, niezależnie od szkód majątkowych, zachodzi także niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody na osobie, tj. rozstroju zdrowia Skarżącej w związku z utratą całego majątku. Wskazano także, że w sytuacji, gdy łączna wartość należności dochodzonych na podstawie zaskarżonej decyzji oraz innych decyzji orzekających o odpowiedzialności Skarżącej jako członka zarządu, przewyższy wartość jej całego majątku, konieczne stanie się ogłoszenie w stosunku do niej tzw. upadłości konsumenckiej. W opinii Skarżącej za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia również wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Ponadto podkreślić należy, że o wstrzymaniu wykonania decyzji można orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to z kolei takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 1241556).

W niniejszej sprawie Skarżąca wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki. Dokonując oceny zasadności wniosku Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd wziął pod uwagę wysokość zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją, tj. kwotę 153 085 zł należności głównej wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego oraz fakt, iż Skarżąca, według jej oświadczenia, nie dysponuje kwotą pieniędzy, która umożliwiłaby zapłatę powyższej należności. W konsekwencji jedyną możliwością wykonania zaskarżonej decyzji będzie konieczność zbycia przez Skarżącą składników majątku będących rzeczami oznaczonymi co do tożsamości (biżuteria, obrazy) oraz skorzystania z pomocy finansowej rodziców Skarżącej, którzy mogą uzyskać większą kwotę pieniędzy ze sprzedaży ich mieszkania. Sąd podzielił stanowisko Skarżącej, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z uwagi na konieczność wyprzedaży majątku jej i jej rodziców w celu uregulowania zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją.

Wobec powyższych ustaleń, zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami.

Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, gdyż przesłanki z mart. 61 § 3 P.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). W związku z tym Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącej o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.