Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 213/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 14 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2016 roku sprawy ze skargi K. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier hazardowych - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Celnego, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015r. poz. 612 – stan prawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji - dalej jako: u.g.h.), wymierzył K. T. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą A, karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie A, oznaczonym numerem "[...]", poza kasynem gry, tj. w lokalu A, ul. A w A. W uzasadnieniu podano, że podczas wykonywania obowiązków służbowych przez funkcjonariuszy celnych ujawniono obecność wskazanego wyżej automatu w przedmiotowym lokalu. W czasie podejmowania czynności procesowych w trybie art. 308 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89 poz. 555 z późn. zm.) zwanej dalej Kpk." w kontrolowanym lokalu ustała dostawa energii elektrycznej. Z tych względów eksperyment przez funkcjonariuszy nie został przeprowadzony na przedmiotowym urządzeniu.

Ujawnione urządzenie zostało zatrzymane i zabezpieczone w charakterze

dowodu rzeczowego.

W toku postępowania karnego skarbowego dopuszczono dowód z materiałów

zgromadzonych w toku postępowania o przestępstwo skarbowe, tj. opinii biegłego

sądowego Sądu Okręgowego dra. A. C. z badania

przedmiotowego urządzenia specjalizującego się w dziedzinie mechaniki technicznej,

teorii maszyn i mechanizmów, ogólnej budowy i eksploatacji maszyn

We wnioskach ze swojej opinii biegły wskazał, że zatrzymane urządzenie najprawdopodobniej umożliwiało prowadzenie gier. Obecność akceptora banknotów

świadczy o uzależnieniu usług urządzenia od wypłat. Dane znalezione na dysku są

danymi gier.

Organ podatkowy w postępowaniu karnym skarbowym dopuścił dowód z opinii

biegłego sądowego Sądu Okręgowego mgr inż. W. K. z

zakresu informatyki z badania ujawnionego urządzenia.

Z opinii biegłego sądowego Sądu Okręgowego mgr inż. W. K. z dnia 30.09.2014 r. z oględzin automatu do gier A o nr "[...]"

podobnego do zatrzymanego urządzenia nie tylko ze względu na cechy zewnętrzne,

jak również ze względu na podobieństwo w działaniu wynika m.in., że badany automat jest urządzeniem elektronicznym symulującym gry na klasycznych automatach bębnowych i gry karciane,

W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła organowi I instancji:

I. naruszenie prawa materialnego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U.

z 2009 r., Nr 201, poz. 1540 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i wymierzenie

osobie fizycznej – K. T. kary pieniężnej, w sytuacji, gdy

jedynie podmiotom zbiorowym określonym w art. 6 ust. 4 ww. ustawy, tj. osobom

prawnym prowadzącym działalność w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, taka

kara może zostać wymierzona,

2) rażące naruszenie prawa Unii Europejskiej, tj. art. 8 w zw. z art. 1 pkt 11, w zw.

z art. 1 pkt 5, w zw. z art. 1 pkt 2 ww. dyrektywy nr 98/34MJE z dnia 22 czerwca 1998 r.

ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów

technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, mające

postać wydania sprzecznego z prawem Unii Europejskiej decyzji w oparciu o przepisy

art. 2 ust. 3-5, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 14 ust. 1, art.89 ust. 1 pkt 2 i ust.2 pkt 2, art. 90 i art. 91 ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych, w sytuacji, gdy mając na uwadze powołaną wyżej dyrektywę nr 98/34 oraz uwzględniając jednolite orzecznictwo

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE), organ miał obowiązek odmówić zastosowania tych przepisów, albowiem nie dochowano obligatoryjnej dla tych

przepisów procedury notyfikacyjnej,

3) naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez wydanie decyzji wymierzającej karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automacie A w sytuacji, gdy wobec Odwołującego uprzednio wszczęto

postępowanie karne przez Urząd Celny zarzucając mu przestępstwo z art.

107 § 1 k.k.s. polegające na urządzaniu gier na automacie do gier A w lokalu

A w A, albowiem w sytuacji uznania go za winnego popełnienia

przestępstwa, wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do podwójnego ukarania za

ten sam czyn,

II. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik

sprawy:

4) art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późno zm.) poprzez dokonanie dowolnej, a nie

swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji, bezkrytyczne przyjęcie wniosków

płynących z opinii biegłego sądowego W. K., bez dokonania oceny

rzetelności, jasności, prawidłowości wydanej ekspertyzy i braku oceny metodologii

badań przyjętej przez biegłego, w sytuacji, gdy dla urządzeń podobnych do Smart Box

rzeczoznawca (a także biegły sądowy) Z. S. doszedł do zgoła

odmiennych wniosków i wskazał, iż zatrzymany automat jest urządzeniem

mechaniczno-elektronicznym, w którym zainstalowano program rozrywkowej gry

komputerowej o charakterze zręcznościowym, nie można z niej uzyskać żadnych

wymiernych wygranych pieniężnych lub rzeczowych, a tym samym nie można na niej

prowadzić gry na automacie w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach

hazardowych art. 2 ust 3, 4 i 5.

Powołując się na powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji zastosował prawidłowe przepisy prawa materialnego i procesowego przy zaistniałym stanie faktycznym w sprawie i w całości zaakceptował uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz motywy rozstrzygnięcia organu I instancji. Podzielił także i przyjął jako własny stan faktyczny ustalony w sprawie przez ten organ. Podkreślono przy tym, że z danych zawartych w systemie KRAG (komputerowy rejestr automatów do gier) wynika, że strona nigdy nie uzyskała, a tym samym nie posiadała, zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w formie kasyna gry i w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Zaznaczono również, że do czasu kontroli strona nie podejmowała działań zmierzających do legalizacji prowadzenia gier na kontrolowanym automacie, czy też do potwierdzenia, że pomimo wykazywania oczywistych cech gier na automatach, prowadzona przez nią działalność jest w istocie innym legalnym przedsięwzięciem nieobjętym przepisami u.g.h. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy dokonał wykładni przepisów art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h., w których określono cechy gier na automatach, z uwzględnieniem okoliczności niniejszej sprawy. Podkreślono, iż prawidłowość ustaleń co do charakteru automatu potwierdzają opinię biegłych sądowych. Tym samym okoliczność, że sporny automat jest automatem do gier zgodnie z przepisami u.g.h. została udowodniona. Ponadto w ocenie organu odwoławczego ustawodawca nie naruszył zasad prawa unijnego przy uchwalaniu art. 14 ust. 1 u.g.h. i art. 89 ust. 1 u.g.h. Pogląd ten organ II instancji obszernie uzasadnił, odwołując się do argumentacji zawartej w konkretnych orzeczeniach sądowych. Podkreślono przy tym, że organ administracji publicznej nie ma żadnych instrumentów, aby skutecznie uruchomić procedurę badania zgodności prawa krajowego z przepisami prawa wspólnotowego, ani też nie może odmówić stosowania obowiązującego przepisu prawa, ponieważ korzysta on z domniemania konstytucyjności. Dopóki zatem przepis prawa krajowego nie utraci mocy obowiązującej, dopóty musi być stosowany przez organy administracji.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie K. T. zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie:

- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez wydanie decyzji w

oparciu o art. 89 ust 1 pkt 2 i art. 89 ust 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych,

w sytuacji gdy przepisy te nie mogą mieć zastosowania w stosunku do osoby

fizycznej,

- art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz art. 6 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8

ust. 1 dyrektywy 98/34/WE w zw. z § 4, § S, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt la, 2, 3, i5 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.

U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na

zastosowaniu art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz art. 6 ust. 1 u.g.h., podczas gdy przepisy te nie powinny mieć zastosowania w sprawie, z uwagi na posiadanie przez nich charakteru "przepisów technicznych" w rozumieniu dyrektywy, wobec których nie dopełniono obowiązku notyfikacji, a wobec ich zastosowania, uznanie, że sankcja w postaci kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry może zostać zastosowana wobec skarżącego, podczas gdy przepis wprowadzający zakaz urządzania gier w miejscach innych niż kasyna gier - art. 14 ust. 1 u.g.h., został uznany za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, co do którego nie dopełniono

obowiązku notyfikacji, a w związku z tym nie może być stosowany w

stosunku do jednostek, w tym skarżącego, natomiast niezastosowanie art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz art. 6 ust. 1 u.g.h. prowadziłoby do wniosku, iż zastosowanie

wyrażonej wart. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. sankcji w postaci kary pieniężnej

nastąpiło w sytuacji braku wyrażonego w u.g.h. zakazu urządzania gier na

automatach w innych miejscach niż kasyno gier.

W związku z powyższymi zarzutami strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Podnieść należy, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę na kluczową uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjętą w trybie art. 264 § 1 – 3 p.p.s.a. Z mocy zaś art. 269 § 1 p.p.s.a. żaden skład sądu administracyjnego nie może rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Podnieść zatem należy, że w uchwale z dnia 16 maja 2016r. (sygn. akt II GPS 1/16, dostępna w Internecie) Naczelny Sad Administracyjny orzekł, że: 1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

W uzasadnieniu powołanej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny – analizując orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE – wskazał, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h nie jest przepisem technicznym, w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, gdyż przepis ten ustanawia sankcję za działania niezgodne z prawem, zaś ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych. O możliwości zastosowania, bądź konieczności odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h decydują bowiem okoliczności konkretnej sprawy i zestawienie w jakim przepis ten występuje w ramach konstrukcji normy prawnej odnoszącej się do ustalonego stanu faktycznego, co oznacza, że zasadniczo może stanowić on podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma również znaczenia techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy oraz okoliczność nieprzekazania projektu tego przepisu Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. W sytuacji, gdy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. penalizuje urządzanie gier na automatach w sposób niezgodny z prawem, a z art. 14 ust. 1 tej ustawy wynika, że urządzanie gier na automatach jest dozwolone w kasynach gry, co wymaga spełnienia szeregu szczegółowych warunków określonych ustawą ściśle reglamentującą tego rodzaju działalność, to za oczywiste uznać należy, że z punktu widzenia stosowania albo odmowy stosowania tego przepisu, ustaleniem faktycznym o wiodącym i prawnie relewantnym znaczeniu jest ustalenie odnoszące się do następującej okoliczności. Mianowicie, czy podmiot prowadzący działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w ogóle poddał się działaniu zasad określonych tą ustawą – w tym zwłaszcza zasad określonych w jej art. 14 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 - czy też przeciwnie, zasady te zignorował w ten sposób, że na przykład działalność tę prowadził pomimo, że ani zezwolenia, ani koncesji na prowadzenie gry nigdy nie posiadał, ani też nie ubiegał się o nie. W zakresie odnoszącym się zarówno do dokonywania ustalenia faktycznego, jak i jego oceny z punktu widzenia stosowania albo odmowy stosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., o czym przesądzają okoliczności konkretnej sprawy oraz zestawienie w jakim ten przepis występuje w ramach konstrukcji normy prawnej odnoszącej się do konkretnie ustalonego stanu faktycznego, nie ma miejsca na żadną dowolność. Zwłaszcza zaś taką, która miałaby polegać na dokonywaniu oceny spełnienia (wstępnych) warunków stosowania (stosowalności) przywołanego przepisu prawa, nie tyle przez uprawniony do tego organ, co przez samych zainteresowanych. W szczególności zaś przez tych, którzy podejmując działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w zakresie urządzania gier na automatach, sposobu urządzania tych gier nawet nie konfrontowali - w przedstawionym powyżej i pozytywnym tego słowa znaczeniu - z treścią zawartych w tej ustawie unormowań w zakresie, w jakim określają one zasady organizowania i urządzania gier na automatach, ograniczając się w tym względzie do postawy, że prowadzenie tej działalności poprzez ignorowanie określonych ustawą zasad "legitymizuje" stanowisko Trybunału Sprawiedliwości zawarte w pkt 25 wyroku w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11 oraz budowany na tej podstawie wniosek o niestosowalności art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że na gruncie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. penalizowane jest zachowanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, nie zaś zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach. Natomiast odnosząc się do ustalenia podmiotu, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność administracyjna za popełnienie deliktu polegającego na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry, wskazano, że w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ustawodawca operuje pojęciem "urządzającego gry". Tego rodzaju zabieg służący identyfikacji sprawcy naruszenia prowadzi do wniosku, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. I to bez względu na to, czy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której przecież - jak to wynika z art. 6 ust. 4 u.g.h. - nie może uzyskać, ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać. Z powyższego wynika, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach.

W świetle powyższej uchwały nie ulega wątpliwości, że bezzasadne są argumenty strony skarżącej zmierzające do wykazania, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE, które jako niepoddane procedurze notyfikacji, określonej w tej Dyrektywie, nie mogą być stosowane.

W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy przekazanych tut. Sądowi wraz ze skargą, stanowi wystarczającą podstawę do nałożenia na stronę skarżącą kary za urządzanie gier na automatach poza kasynem, gry, czyli z naruszeniem przepisów u.g.h. W związku z tym organ - zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. – wymierzył stronie karę, które wysokość ustalono stosownie do art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.

W kontrolowanej sprawie skarżący nie posiadając koncesji na prowadzenie kasyna gry, ani zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach, urządzał poza kasynem gry na automacie, który - jak ustalono - był automatem do gier hazardowych.

W toku postępowania karnego skarbowego dopuszczono dowód z materiałów

zgromadzonych w toku postępowania o przestępstwo skarbowe, tj. opinii biegłego

sądowego Sądu Okręgowego dra. A. C. z badania

przedmiotowego urządzenia specjalizującego się w dziedzinie mechaniki technicznej,

teorii maszyn i mechanizmów, ogólnej budowy i eksploatacji maszyn

Z opinii biegłego wynika niemożność w pełni uruchomienia zatrzymanego

urządzenia. Przeprowadzono analizę zawartości pamięci CF komputera urządzenia.

Znaleziono na dysku katalogi i pliki o nazwach typowych dla gier o charakterze

losowym bębnowych i pokera, w tym A, B i C. We wnioskach ze swojej opinii biegły wskazał, że zatrzymane urządzenie najprawdopodobniej umożliwiało prowadzenie gier. Obecność akceptora banknotów świadczy o uzależnieniu usług urządzenia od wypłat. Dane znalezione na dysku są

danymi gier.

Podkreślić należy również, że z opinii biegłego sądowego Sądu Okręgowego mgr inż. W. K. z dnia 30.09.2014 r. z oględzin automatu do gier A podobnego do zatrzymanego urządzenia nie tylko ze względu na cechy zewnętrzne, jak również ze względu na podobieństwo w działaniu wynikają wnioski:

- badany automat jest urządzeniem elektronicznym symulującym gry na

klasycznych automatach bębnowych i gry karciane,

- badany automat posiada licznik wykupionego maksymalnego czasu gry,

- zdobyte punkty w jednej grze mogą być wykorzystane do prowadzenia kolejnych

gier przedłużając czas gry,

- gry mają charakter losowy, końcowy układ symboli na bębnach nie zależy od

zręczności gracza,

- oprogramowanie urządzenia zawiera generator losowy,

- gry mają charakter komercyjny, wymagają wniesienia opłaty.

Biegły W. K. w swojej opinii ustosunkował się do opinii

rzeczoznawcy Z. S. z dnia 05.03.2013 r. dotyczącej urządzenia

o nazwie A oznaczonego nr "[...]", stwierdzając brak informacji o miejscu i

czasie badania, brak informacji o oprogramowaniu urządzenia, rodzaju i nazwach

dostępnych gier, stawkach i wygranych. Wskazał na znaczną ogólność opinii

rzeczoznawcy powodującą trudności w wyciągnięciu jakichkolwiek wniosków na temat

funkcjonalności badanego urządzenia.

Przyjęcie zaś wniosku o niestosowaniu art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. wyłącznie ze względu na niedopełnienie procedury notyfikacji art. 14 ust. 1 u.g.h. prowadziłoby do niedopuszczalnej gratyfikacji zupełnego braku poszanowania prawa w dziedzinie, która ze względu na bezpieczeństwo i porządek publiczny wymaga szczególnej reglamentacji.

Ponadto wbrew zarzutom skarżącego nie ma podstaw do przyjęcia, że kara określona w art. 89 ust. 1 u.g.h. może zostać wymierzona jedynie podmiotom zbiorowym określonym w art. 6 ust. 4 ww. ustawy, tj. osobom prawnym prowadzącym działalność w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością mającym siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 89 ust. 1 u.g.h. karze pieniężnej podlega: (1) urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry; (2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry; (3) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia. Przepis ten nie wprowadza zatem jakichkolwiek ograniczeń podmiotowych co do kategorii podmiotów podlegających karze za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, stanowiąc, że karze pieniężnej podlega "urządzający gry". Stąd każdy, kto popełni wskazany delikt administracyjny podlega karze pieniężnej.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.