Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 31/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Umorzono postępowanie co do zobowiązania organu do wydania aktu
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i f, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 149 par. 1 pkt. 3, art. 149 par. 1a, art. 200, art. 205 par. 2, art. 206
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 18 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2016 roku sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Starosty K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Starosty K. do załatwienia wniosku skarżącego K. G. z dnia (...) w zakresie kosztu w ujęciu miesięcznym każdego etatu radcy prawnego w Starostwie, II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Starosty K. na rzecz skarżącego kwotę (...) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Datowaną na dzień 14 marca 2016 r. skargą (data wpływu do organu: 18 marca 2016 r.) K. G. - reprezentowany przez adwokat M. T., wniósł skargę na bezczynność Starosty K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w postaci informacji dotyczącej kosztów utworzenia/funkcjonowania w ujęciu miesięcznym każdego etatu radcy prawnego w Starostwie Powiatowym. W ocenie skarżącego organ naruszył art. 13 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 2058, dalej również jako "u.d.i.p.") poprzez brak udostępnienia wnioskowanych informacji pomimo, że stanowią one informację publiczną.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że w dniu (...) grudnia 2015 r. skarżący wystąpił drogą elektroniczną o udostępnienie informacji publicznej w postaci informacji dotyczącej kosztów utworzenia/funkcjonowania w ujęciu miesięcznym każdego etatu radcy prawnego w Starostwie Powiatowym. W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia (...) grudnia 2015 r., załączonym do e-maila z dnia (...) grudnia 2015 r. organ poinformował skarżącego, że udostępnienie powyższej informacji publicznej wymaga przedstawienia przez wnioskodawcę szczególnego interesu publicznego, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Następnie skarżący wskazał, że do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji w formie czynności materialno - technicznej (art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), ani też nie wydał decyzji odmownej (art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), w konsekwencji pozostaje w bezczynności. W ocenie skarżącego skoro organ uznał, iż dostęp do informacji publicznej o koszcie utworzenia/funkcjonowania w ujęciu miesięcznym etatu radcy prawnego stanowi informację przetworzoną, to zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. winien wydać decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia skarżącemu żądanej informacji. Skarżący zaznaczył jednocześnie, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ,udostępnienie informacji powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, co dotyczy również wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na niewykazanie szczególnego interesu publicznego.

Z powyższych względów skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z dnia (...) grudnia 2015 r. w zakresie informacji o koszcie utworzenia (funkcjonowania) etatu radcy prawnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie (...) zł – w tym (...) zł wpisu od skargi, (...) zł tytułem kosztów zastępstwa adwokackiego, (...) zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa dla adwokata, (...) zł tytułem kosztów przesłania skargi na bezczynność organu. Równocześnie skarżący złożył wniosek o skierowanie sprawy do postępowania uproszczonego na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie. Jak wyjaśniono w piśmie, skarżący w dniu (...) grudnia 2015 r. otrzymał pisemną odpowiedź na swój wniosek z dnia (...) grudnia 2015 r., gdzie wyjaśniono, że w Starostwie Powiatowym zatrudnionych jest trzech radców, zajmujących łącznie dwa etaty, natomiast każda z jednostek organizacyjnych powiatu konińskiego organizuje obsługę prawną we własnym zakresie. Równocześnie wyjaśniono, że uzyskanie informacji w zakresie miesięcznych kosztów utworzenia/funkcjonowania każdego etatu radcy prawnego w Starostwie Powiatowym w Koninie wymaga wskazania, że jest on szczególnie istotne dla interesu publicznego, gdyż stanowi informację przetworzoną i związane jest z przygotowaniem zbiorczych zestawień dotyczących między innymi: kosztów wynagrodzenia brutto poszczególnych radców prawnych, kosztów składek ZUS opłacanych przez pracodawcę od wynagrodzenia brutto radców prawnych, kosztów eksploatacyjnych, kosztów połączeń telefonicznych.

Jak podniesiono, w przedmiotowej sprawie dochowano ustawowego terminu udzielenia informacji publicznej, udzielając w dniu (...) grudnia 2015 r. częściowej informacji, natomiast w pozostałym zakresie organ poinformował wnioskodawcę o konieczności wykazania interesu publicznego w dostarczeniu żądanych informacji. Zwrócono przy tym uwagę, że nie określono, w jakim terminie wnioskodawca powinien wykazać interes publiczny, a terminu powyższego nie określa również ustawa o dostępie do informacji publicznej. Odwołując się do stanowiska judykatury oraz sądów administracyjnych wskazano, że niewątpliwie wnioskowana informacja stanowiła częściowo informację przetworzoną. Wobec braku wykazania przez wnioskodawcę interesu publicznego do dnia złożenia skargi, za bezzasadne uznać należało zarzuty dotyczące bezczynności.

Starosta zwrócił wreszcie uwagę, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej budzą wątpliwości interpretacyjne, co powoduje, że nie można przyjąć twierdzenia jakoby działanie organu miało charakter lekceważenia obowiązków nałożonych przez ustawodawcę w ustępie do informacji publicznej.

Pismem procesowym z dnia 07 kwietnia 2016 r. Starosta przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kopię decyzji z dnia (...) kwietnia 2016 r., Nr (...), mocą której odmówiono udostępnienia skarżącemu informacji publicznej w zakresie kosztu utworzenia (funkcjonowania) etatu radcy prawnego zatrudnionego w Starostwie Powiatowym, z powodu nie wykazania przez wnioskodawcę szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji będącej informacją przetworzoną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Starosty Konińskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie kosztu utworzenia (funkcjonowania) etatu radcy prawnego zatrudnionego w Starostwie Powiatowym.

Rozpoznając przedmiotową sprawę w pierwszej kolejności należy zauważyć, że stosownie do treści art. 161 pkt 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w których następstwie zakończy się sprawa sądowoadministracyjna, co oznacza, że przed wydaniem wyroku wygaśnie przedmiot zaskarżenia. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe także w przypadku wydania przez organ administracji aktu, bądź też dokonania czynności po wniesieniu skargi na bezczynność organu, lecz przed jej rozpoznaniem przez sąd. Oznacza to, że gdy w wyniku skargi na bezczynność organ wydał żądany akt lub dokonał wnioskowanej czynności, to wystąpienie takiej okoliczności było wystarczającym powodem, dla którego należało umorzyć postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Niewątpliwie sytuacja powyższa miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż już po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Starosta decyzją z dnia (...) kwietnia 2016 r., Nr (...), odmówił udostępnienia K. G. informacji publicznej w zakresie kosztu utworzenia (funkcjonowania) etatu radcy prawnego zatrudnionego w Starostwie Powiatowym, z powodu nie wykazania przez wnioskodawcę szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji będącej informacją przetworzoną. Stąd też postępowanie sądowoadministracyjne podlegało umorzeniu (pkt 1 sentencji).

Wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego nie zwalnia jednakże sądu administracyjnego z dokonania oceny, czy organ dopuścił się bezczynności oraz czy bezczynność powyższa miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie bowiem do treści art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązkiem Sądu w przypadku skarg na bezczynność jest ustalenie, czy organ dopuści się bezczynności oraz czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Innymi słowy, nawet w przypadku umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na wcześniejsze wydanie decyzji przez organ, sąd administracyjny jest obowiązany do dokonania oceny skargi i ustalenia czy działanie, względnie zaniechanie organu administracji publicznej, w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego, wyczerpywało przesłankę bezczynności oraz rażącego naruszenia prawa.

Instytucja skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Ustawodawca, dopuszczając możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej. zaniechał jednakże zdefiniowania pojęcia "bezczynność". W orzecznictwie podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych przepisami prawa organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Gl 3/12, Baza NSA). Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności oraz czy dokonał powyższych działań w zakreślonym przepisami procesowymi terminie (por. P. Daniel, Skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania – zakres kontroli, Kontrola państwowa 2013, Nr 3, s. 94). Oznacza to, że sam brak działania przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia przesądza o bezczynności organu. Zaznaczyć przy tym należy, że w ramach rozpoznawania skargi na bezczynność sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej oceny podejmowanych w sprawie czynności oraz wydawanych rozstrzygnięć.

W realiach przedmiotowej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu, że Starosta jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, bowiem stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.

Oceniając z kolei, czy żądana w niniejszej sprawie informacja ma charakter informacji publicznej przypomnieć należy, że na gruncie art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (wyrok Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2904/12, Baza NSA; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Rz 48/12, Baza NSA). Udostępnieniu podlega więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. W pojęciu informacji publicznej mieści się zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Jednocześnie zauważyć należy, że przykładowy katalog informacji publicznych zawiera art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Użycie słów "w szczególności" w treści przedmiotowego przepisu wskazuje, że nie jest to katalog zamknięty. Zgodnie z jego treścią udostępnieniu podlega między innymi informacja o podmiotach obowiązanych do udostępniania informacji publicznej, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach oraz majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i f ustawy o dostępie do informacji publicznej); o zasadach ich funkcjonowania, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej); jak również o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy o dostępie do informacji publicznej).

Mając powyższe na względzie przyjąć należało, że żądana przez skarżącego informacja w zakresie kosztu utworzenia (funkcjonowania) etatu radcy prawnego zatrudnionego w Starostwie Powiatowym ma charakter informacji publicznej. Stanowi bowiem istotną informację o działalności podmiotu publicznego, w tym sposobu wydatkowania majątku publicznego i przestrzegania zasady jawności gospodarowania środkami publicznymi.

W realiach przedmiotowej sprawy Starosta uznał, że wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną, co oznacza, że dla jej udostępnienia skarżący powinien w pierwszej kolejności wykazać posiadanie interesu prawnego. Sąd podkreśla, że informację przetworzoną stanowi taka informacja, co do której podmiot zobowiązany do jej udzielenia nie dysponuje taką "gotową" informacją na dzień złożenia wniosku, ale jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności. Informacja będzie miała charakter informacji przetworzonej w sytuacji, gdy jej udostępnienie co do zasady wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych itp. połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych. W związku z tym, stosownie do postanowień art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ograniczenie to stanowi konsekwencję zasady podporządkowania interesu prywatnego interesowi publicznemu, która ma za zadanie chronić podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej przed koniecznością reorganizacji ich struktury i zasad pracy, w przypadku obowiązku przetwarzania posiadanych informacji udzielanych wnioskodawcom dla ich celów prywatnych (T. R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie informacji publicznej, Warszawa 2002, s 85 – 86).

Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy podstawowe znaczenie ma jednak ustalenie konsekwencji związanych ze stwierdzeniem, że wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną, a więc ustalenia, czy w tej sytuacji Starosta był zobowiązany do podjęcia określonych działań przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W świetle art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji na wniosek zainteresowanego następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 7 i art. 15 ust. 2 powołanej powyżej ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest zatem czynnością materialno- techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta informacji publicznej obowiązku nadawania tej czynności szczególnej formy prawnej. Można odmówić udzielenia informacji publicznej tylko z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych i odmowy dokonuje się w formie decyzji administracyjnej.

Zauważyć jednak należy, że w niniejszej sprawie organ, aż do momentu wniesienia skargi, nie wydał decyzji odmawiającej udostępnienia wnioskowanej informacji, co jest równoznaczne z pozostawaniem przez organ w stanie bezczynności. Samo stwierdzenie, że wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną, jeżeli nie towarzyszy jej podjęcie stosownego aktu przewidzianego w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie usuwa bowiem stanu bezczynności organu. Odmowa udzielenia informacji przetworzonej musi nastąpić w formie decyzji administracyjnej, na którą, po wyczerpaniu toku instancji, służy skarga do sądu administracyjnego. Pamiętać bowiem należy, że bezczynność organu zachodzi bowiem nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu. Stąd uznanie, że informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej, a wnioskodawca nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego w jej żądaniu, skutkować powinno decyzją o odmowie jej udostępnienia, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 44/14, Baza NSA; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 05 listopada 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 112/14, Baza NSA).

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że Starosta pozostawał w bezczynności aż do dnia wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Dlatego też Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 2 sentencji.

Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa w stwierdzonej bezczynności organu mając na uwadze fakt, że bezczynność organu nie miała charakteru celowego, lecz wynikała z błędnej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym zakresie Sąd orzekł stosownie do treści art. 149 § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak w punkcie 3 sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w punkcie 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 205 § 2 powołanej powyżej ustawy, nie uwzględniając kosztów związanych z przesłaniem skargi z uwagi na brak udokumentowania wydatków w tym zakresie. Sąd miał natomiast na uwadze, iż stosownie do treści art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu, także w przypadku umorzenia postępowania, z uwagi na dokonanie przez organ autokontroli. Wskazany wyżej przepis znajduje zastosowanie w przypadku, gdy w wyniku wniesienia skargi na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania, organ wyda akt lub podejmie czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do którego pozostawał w bezczynności, przewlekłości. O powyższym przesądziła uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, Nr 4, poz. 63.

Orzekając o wysokości kosztów postępowania Sąd odwołał się do treści art. 206 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjni, zgodnie z którym Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Zdaniem Sądu, do uzasadnionych okoliczności, o jakich mowa w powołanym powyżej przepisie należy zaliczyć fakt, że wniesienie przedmiotowej skargi nie wymagało szczególnego nakładu sił i wiedzy pełnomocnika. Co więcej, Sądowi z urzędu, za pośrednictwem Centralnej Bazy Orzeczeń i Informacji o Sprawach Naczelnego Sądu Administracyjnego, wiadoma jest okoliczność, że skarżący składa identyczne wnioski o udostępnienie informacji publicznej do innych organów administracji publicznej (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 62/16; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Łd 209/16; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Łd 48/16; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Kr 58/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Gl 41/16; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt II SAB/Sz 2/16). Mając powyższe na względzie Sąd zasądził zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie odpowiadającej połowie wynagrodzenia przewidzianego w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800).