Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 766/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 135, art. 145 § 1 pkt 2, art. 153, art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 27 ust. 2, art. 12 ust. 2 pkt 1, art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 195
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
article: § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2015 poz 1800
law: Rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
article: art. 10, art. 105, art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 22, art. 31 ust. 3, art. 92 ust.1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
journal: Dz.U. 2021 poz 162
law: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - t.j.

SENTENCJA

Dnia 4 lutego 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Asesor WSA Anna Dębowska, Protokolant Starszy asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2022 roku sprawy ze skargi Ł. K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w sprawie nakazu zaprzestania działalności 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. na rzecz Ł. K. kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...], numer [...], wydaną na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 195), art. 138 § 1 pkt 2 w związku z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r. poz. 512 ze zm.) oraz z § 9 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r. poz. 861 ze zm.), [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu odwołania Ł. K. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] Nr [...] z dnia [...] nakazującej zaprzestania działalności FUH Ł. K. [...] do dnia zniesienia ograniczenia prowadzenia działalności przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162) oraz przez inne podmioty działalności polegającej na prowadzeniu: siłowni, klubów i centrów fitness, zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie w pierwszej instancji w całości.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne:

W dniu 6 kwietnia 2021 r. upoważniony przedstawiciel PPIS, przy udziale funkcjonariuszy Policji, przeprowadził kontrolę sanitarną w obiekcie [...] (zwanym dalej Klubem fitness), mieszczącym się pod adresem: ul. [...] nr [...], [...], a prowadzonym przez FUH Ł. K. Kontrola wykazała, iż obiekt był otwarty, a na jego terenie przebywało 15 ćwiczących osób oraz 1 instruktor. Ustalono, iż osoby trenujące nie były członkami kadry narodowej polskiego związku sportowego w sportach olimpijskich, bowiem posiadały licencje sportowe wydane przez Polski Związek Przeciągania Liny, a przeciąganie liny nie należy do dyscyplin olimpijskich. Według opinii osób ćwiczących, zajęcia sportowe, w których uczestniczyli, miały na celu podtrzymanie cyklu treningowego 2021/22 oraz rozwijanie umiejętności na wielu dodatkowych płaszczyznach, w celu osiągnięcia zdecydowanego progresu sportowego w przeciąganiu liny. Prowadzący działalność wskazał, iż w klubie odbywają się tylko zajęcia sportowe zgodnie z grafikiem, powołując się na § 9 ust. 16 rozporządzenia.

PPIS odnotował, iż podczas kontroli przestrzegane były wytyczne dotyczące funkcjonowania tego typu obiektów w trakcie epidemii SARS-CoV-2 tj. dezynfekcja, dystans społeczny i ograniczenia liczby uczestników. Wyniki kontroli udokumentowano w protokole kontroli sanitarnej z dnia 6 kwietnia 2021 r. nr [...].

Decyzją nr [...] z [...] wydaną na podstawie art. 27 ust. 2 w zw. z art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 195), § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r. poz. 512 ze zm.) oraz art. 10 § 2 i § 3, art. 104, art. 107 § 1 i art. 108 § 1 k.p.a., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] nakazał Ł. K. zaprzestania działalności FUH Ł. K. [...], ul. [...] nr [...], [...] do dnia zniesienia ograniczenia prowadzenia działalności przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162) oraz przez inne podmioty działalności polegającej na prowadzeniu: siłowni, klubów i centrów fitness, zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii.

W dniu 27 kwietnia 2021 r. Ł. K., reprezentowany przez pełnomocnika wniósł odwołanie od powyższej decyzji, której zarzucił:

1/ naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisu art. 8 i 11 k.p.a., w zw. z art. 80 i 107 § 1 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sprzeczności ze stanem faktycznym przez organ, który pomimo tego, że w toku wszystkich przeprowadzonych przez siebie kontroli tj. w dniach 2 lutego 2021 r., 5 lutego 2021 r., 11 marca 2021 r., 1 kwietnia 2021 r., 2 kwietnia 2021 r. oraz 6 kwietnia 2021 r. nie stwierdził aby skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dopuścił się naruszenia wytycznych dotyczących funkcjonowania obiektów sportowych w trakcie epidemii SARS-CoV-2 i nie dopuścił się nieprawidłowości, jednocześnie wydał decyzję, w której wskazano, że skarżący naruszył wymagania higieniczno-sanitarne, co prowadzi do wniosku o oczywistej sprzeczności, ustaleń zawartych w decyzji z dowodami zgromadzonymi w sprawie;

2/ naruszenie przepisów prawa materialnego, a konkretnie:

- przepisu art. 27 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, poprzez błędną wykładnię treści normy prawnej w nim wyrażonej i niezasadne przyjęcie, że daje on podstawę do zakazania prowadzenia działalności gospodarczej, pomimo tego, że nie doszło do stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, a zagrożenie dla zdrowia ma charakter wyłącznie teoretyczny, wynikający z faktu dokonania przez organ częściowej interpretacji nowelizacji rozporządzenia Rady Ministrów z 19 marca 2021 r. podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że może on stanowić podstawę wydania decyzji nakazującej unieruchomienie zakładu pracy lub jego części (stanowiska pracy, maszyny lub innego urządzenia), zamknięcie obiektu użyteczności publicznej, wyłączenie z eksploatacji środka transportu, wycofanie z obrotu środka spożywczego, materiału i wyrobu przeznaczonego do kontaktu z żywnością, produktu kosmetycznego lub innego wyrobu mogącego mieć wpływ na zdrowie ludzi albo podjęcie lub zaprzestanie innych działań wyłącznie w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, i stworzenie stanu bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi na skutek tego naruszenia, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca;

- przepisu § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 19 marca 2021 r. polegającego na błędnej wykładni jego treści, która wyraża się w niezasadnym przyjęciu, iż: przepis ten stanowi podstawę prawną do wydania decyzji zakazującej prowadzenia działalności gospodarczej, podczas gdy w/w rozporządzenie wskazuje na określone rodzaje działalności, których prowadzenie podlega ograniczeniom i wywołuje skutek bez konieczności wydawania decyzji administracyjnej oraz pominięciu § 9 ust. 16 tego aktu, który umożliwia skarżącemu prowadzenie działalności przy zachowaniu reżimu opisanego w w/w przepisie;

3) błąd w ustaleniach faktycznych, który doprowadził do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., polegający na niezasadnym przyjęciu, że w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez Ł. K. działającego pod firmą FHU Ł. K. doszło do naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz stworzenia stanu bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie oraz o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, bowiem jej zdaniem, wydana została bez podstawy prawnej, wbrew ustalonemu stanowi faktycznemu, a nadany jej rygor natychmiastowej wykonalności wywołuje brak możliwości prowadzenia legalnej działalności gospodarczej, która była wykonywana z poszanowaniem reguł i zasad sanitarnych, nie wywołując stanu zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi. Skarżący podkreślił, iż nadanie tego rygoru powoduje dla niego skutki finansowe, których nie sposób będzie odwrócić. W uzasadnieniu skargi, strona oprócz rozwinięcia ww. zarzutów, wskazała na niekonstytucyjność rozporządzenia, jak również rozporządzeń je poprzedzających. Zdaniem strony, żaden przepis upoważnień ustawowych zawartych w art. 46a i art. 46b ustawy z 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi nie zawiera umocowania do określania w rozporządzeniu zakazów prowadzenia działalności gospodarczej, a rozporządzenie wydane na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-13 ww. ustawy nie spełnia konstytucyjnego warunku jego wydania na podstawie upoważnienia ustawowego zawierającego wytyczne dotyczące treści aktu wykonawczego. Zdaniem skarżącego, naruszono tym samym art. 22 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes społeczny.

ŁPWIS, po zapoznaniu się z aktami sprawy zważył, że wydając nakaz zaprzestania działalności przez FUH [...] PPIS powołał się na § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 19 marca 2021 r. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym w dniu 6 kwietnia 2021 r. "Do dnia 9 kwietnia 2021 r. ustanawia się zakaz prowadzenia przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162) oraz przez inne podmioty działalności polegającej na prowadzeniu: (...) basenów, aquaparków, siłowni, klubów i centrów fitness, z wyłączeniem basenów, siłowni, klubów i centrów fitness:

a) działających w podmiotach wykonujących działalność leczniczą przeznaczonych dla pacjentów,

b) dla członków kadry narodowej polskich związków sportowych w sportach olimpijskich (...)".

PPIS wyznaczył ramy czasowe nakazu sformułowanego w sentencji decyzji określając, iż obowiązuje on do dnia zniesienia ograniczenia prowadzenia działalności przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców oraz przez inne podmioty działalności polegającej na prowadzeniu: siłowni, klubów i centrów fitness, zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii.

Organ odwoławczy wskazał, że w dniu 8 maja 2021 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r. poz. 861 ze zm.), które zgodnie z brzmieniem § 9 ust. 3 pkt 1 dopuściło od dnia 28 maja 2021 r. do dnia 5 czerwca 2021 r. prowadzenie przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców oraz przez inne podmioty działalności polegającej na prowadzeniu: siłowni, klubów i centrów fitness (...) pod warunkiem prowadzenia tej działalności z udziałem nie więcej uczestników niż 1 osoba na 15 m2 powierzchni. Kolejna nowelizacja z dnia 5 czerwca 2021 r. ww. rozporządzenia Rady Ministrów (Dz. U. z 2021 r. poz. 1013) przedłużyła powyższą regulację do dnia 25 czerwca 2021 r.

ŁPWIS wyjaśnił, że ograniczenie ustanowione w § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r., na które powołał się PPIS w zaskarżonej decyzji, zostało więc zniesione od dnia 28 maja 2021 r. rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii. W obecnym stanie prawnym - począwszy od dnia 28 maja 2021 r. siłownie i kluby fitness mogą funkcjonować na potrzeby wszystkich trenujących pod warunkiem zachowania limitu osób uzależnionego od powierzchni obiektu.

W związku z powyższym organ II instancji uznał, że zaskarżona decyzja stała się bezprzedmiotowa, bowiem zmianie uległa podstawa prawna rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie to odnosi się do stanu prawnego obowiązującego w dniu 6 kwietnia 2021 r. oraz w dacie jego wydania, a obecny stan prawny jest zgoła inny w zakresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja, co ŁPWIS wskazał powyżej. Ponadto z treści sformułowanego w zaskarżonej decyzji nakazu wynika, iż wygasł on z chwilą zniesienia ograniczenia ustanowionego w § 9 ust. 1 rozporządzenia, czyli w dniu 28 maja 2021 r.

Organ odwoławczy w ślad za wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 13 września 2018 r. sygn. akt. IV SA/G1 494/18 wskazał, iż istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzją. Artykuł 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. wprowadza wyjątek od zasady obowiązku rozstrzygnięcia istoty sprawy, pozwalając organowi odwoławczemu na ograniczenie się tylko do wyeliminowania decyzji organu pierwszej instancji. Jednakże taka możliwość istnieje jedynie w przypadku wystąpienia kryteriów umorzenia postępowania pierwszej instancji, a zatem tylko gdy to postępowanie było bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania wynikać może z kilku różnych przyczyn, które podzielić można na podmiotowe i przedmiotowe. Przyczyny te mogą powstawać na skutek zdarzeń prawnych lub faktów naturalnych. Wydanie decyzji w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. może mieć miejsce w następujących sytuacjach: decyzja pierwszej instancji wydana została w postępowaniu, które należało uznać za bezprzedmiotowe, decyzja pierwszej instancji wydana została na podstawie przepisu, który utracił moc obowiązującą, albo sprawa rozstrzygnięta została inną, ostateczną decyzją administracyjną. Organ odwoławczy powinien wówczas wydać decyzję przewidzianą w zdaniu drugim art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie pierwszej instancji.

W niniejszej sprawie zaszła, w ocenie organu, jedna z okoliczności wymienionych w ww. wyroku WSA tj. taka, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została na podstawie przepisu, który utracił moc obowiązującą (rozporządzenie), zatem wystąpiła przesłanka do uchylenia tej decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji.

Nadto organ odwoławczy wskazał, iż decyzja organu I instancji w swej sentencji nakłada zakaz, który był ustanowiony na mocy § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 19 marca 2021 r. Ograniczenie dotyczące prowadzenia działalności jakie nałożył PPIS na stronę nie wykracza poza zakres ograniczenia ustanowionego w ww. przepisie. Również powołanie się przez PPIS na art. 27 ust. 2 ustawy nie nałożyło na stronę żadnych innych ograniczeń, nakazów czy zakazów niż te określone wprost w rozporządzeniu. Przedmiotowy klub fitness mógł działać, pomimo wydania decyzji, w zakresie w jakim dopuszczało taką działalność rozporządzenie, a więc mógł funkcjonować na potrzeby treningów osób należących do kadry narodowej polskich związków sportowych w sportach olimpijskich. Jest to zdaniem ŁPWIS, kolejna przesłanka świadcząca o bezprzedmiotowości postępowania organu pierwszej instancji, bowiem decyzja powtarza regulację zawartą w akcie prawnym i nakłada na skarżącego zakaz obowiązujący z mocy prawa.

Organ II instancji stwierdził ponadto, iż odnoszenie się do zarzutów sformułowanych przez stronę w odwołaniu jest bezcelowe, bowiem ich ocena pozostaje bez wpływu na rozstrzygniecie niniejszej decyzji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika zaskarżył powyższą decyzję organu w całości, zarzucając jej naruszenie:

1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisu art. 8 i 11 k.p.a., w zw. z art. 80 i 107 § 1 k.p.a., poprzez;

- wydanie zaskarżonej decyzji w sprzeczności ze stanem faktycznym ustalonym przez organ, który pomimo tego, że w toku wszystkich przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] kontroli tj. w dniach 2 lutego 2021r, 5 lutego 2021r, 5 lutego 2021r, 11 marca 2021r, 1 kwietnia 2021r, 2 kwietnia 2021r, oraz 6 kwietnia 2021r nie stwierdził aby skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dopuścił się naruszenia wytycznych dotyczących funkcjonowania obiektów sportowych w trakcie epidemii SARS COV - 2 i nie dopuścił się nieprawidłowości, jednocześnie wydał decyzję, w której wskazano, że skarżący naruszył wymagania higieniczno – sanitarne, co prowadzi do wniosku o oczywistej sprzeczności ustaleń zawartych w decyzji z dowodami zgromadzonymi w sprawie;

- wydanie przez organ odwoławczy decyzji bez przywołania podstawy prawnej uprawniającej go do umorzenia postępowania w sytuacji gdy zmiana stanu prawnego pozostawała bez wpływu na zgodność z prawem decyzji organu I instancji i nie czyniła postępowania bezprzedmiotowym, natomiast podstawą do umorzenia postępowania winien być przepis 138 § 1 ust. 2 k.p.a. wobec wydania decyzji organu I instancji bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa;

2) przepisów prawa materialnego a konkretnie:

- przepisu art. 27 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez błędną wykładnię treści normy prawnej w nim wyrażonej i niezasadne przyjęcie, że daje on podstawę do zakazania prowadzenia działalności gospodarczej, pomimo tego że nie doszło do stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, a zagrożenie dla zdrowia ma charakter wyłącznie teoretyczny, wynikający z faktu dokonania przez organ częściowej interpretacji nowelizacji rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że może on stanowić podstawę wydania decyzji nakazującej unieruchomienie zakładu pracy lub jego części (stanowiska pracy, maszyny lub innego urządzenia), zamknięcie obiektu użyteczności publicznej, wyłączenie z eksploatacji środka transportu, wycofanie z obrotu środka spożywczego, materiału i wyrobu przeznaczonego do kontaktu z żywnością, produktu kosmetycznego lub innego wyrobu mogącego mieć wpływ na zdrowie ludzi albo podjęcie lub zaprzestanie innych działań wyłącznie w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, i stworzenie stanu bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi na skutek tego naruszenia co w niniejszej sprawie nie miało miejsca;

- przepisu § 9 ust 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, polegającą na błędnej wykładni jego treści, która wyraża się w niezasadnym przyjęciu, iż przepis ten stanowi podstawę prawną do wydania decyzji zakazującej prowadzenia działalności gospodarczej, podczas gdy w/w rozporządzenie wskazuje na określone rodzaje działalności, których prowadzenie podlega ograniczeniom i wywołuje skutek bez konieczności wydawania decyzji administracyjnej oraz pominięciu § 9 ust 16 tego aktu, który umożliwiał skarżącemu prowadzenie działalności przy zachowaniu reżimu opisanego w w/w przepisie;

3) błąd w ustaleniach faktycznych który doprowadził do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., polegający na niezasadnym przyjęciu, że w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez Ł. K. działającego pod firmą FHU Ł. K. doszło do:

- naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych

- stworzenia stanu bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi

Wskazując na przedstawione zarzuty strona wniosła o stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie uznał zarzutów strony skarżącej i wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") kontrola zgodności z prawem decyzji lub postanowienia powinna przebiegać w określonej kolejności. W pierwszej kolejności powinna być przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji (postanowienia) z punktu widzenia wad powodujących nieważność decyzji (postanowienia). Przyjęcie takiej kolejności badania zgodności z prawem uzasadnione jest tym, że ustalenie którejkolwiek wad powodujących stwierdzenie jej nieważności czyni dalszą kontrolę nie tylko zbędną, ale i niedopuszczalną. W przypadku bowiem nieważności decyzji (postanowienia) powinno nastąpić jej stwierdzenie przez wojewódzki sąd administracyjny niezależnie od jakichkolwiek okoliczności. (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. LexisNexis, W-wa 2005, s. 461, a także wyrok NSA z dnia 28 lutego 2020 r., sygn. I FSK 1905/19).

Zwrócić należy uwagę na to, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W orzecznictwie wskazuje się również, iż podczas kontroli zaskarżonego aktu sądy samodzielnie mogą odmawiać zastosowania przepisu rozporządzenia, w stosunku do którego stwierdzają niezgodność z normą ustawową. Dotyczy to także sądów administracyjnych, sprawujących na gruncie art. 175 ust. 1 i art. 184 Konstytucji wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, co obejmuje nie tylko kontrolę stosowania, ale także kontrolę stanowienia prawa przez organy administracji (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2011r. sygn. I OSK 2102/10, z dnia 21 czerwca 2011r. I OSK 85/11, z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. I OSK 972/13). W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.

Dokonując sądowej kontroli według wskazanych kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona, bowiem decyzje organów obu instancji dotknięte są wadą kwalifikowaną nakazującą stwierdzenie ich nieważności.

Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nr [...] z [...] uchylająca decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] nr [...] z [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania działalności FUH Ł. K. [...] do dnia zniesienia ograniczenia prowadzenia działalności przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162) oraz przez inne podmioty działalności polegającej na prowadzeniu: siłowni, klubów i centrów fitness, zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii oraz umarzająca postępowanie w pierwszej instancji w całości.

ŁPWIS wyjaśnił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że ograniczenie ustanowione w § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 19 marca 2021 r., na które powołał się PPIS w zaskarżonej decyzji, zostało zniesione od dnia 28 maja 2021 r. rozporządzeniem Rady Ministrów z 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii. W obecnym stanie prawnym - począwszy od dnia 28 maja 2021 r. - siłownie i kluby fitness mogą funkcjonować na potrzeby wszystkich trenujących pod warunkiem zachowania limitu osób uzależnionego od powierzchni obiektu. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że decyzja z [...] stała się bezprzedmiotowa, gdyż odnosi się do stanu prawnego obowiązującego w dniu 6 kwietnia 2021 r. oraz w dacie jej wydania, a obecny stan prawny w zakresie, którego dotyczy ta decyzja jest inny. Ponadto z treści sformułowanego w zaskarżonej decyzji nakazu wynika, iż wygasł on z chwilą zniesienia ograniczenia ustanowionego w § 9 ust. 1 rozporządzenia, czyli w dniu 28 maja 2021 r.

Stanowisko [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w zakresie bezprzedmiotowości postępowania byłoby w ocenie Sądu prawidłowe, jednak wyłącznie w sytuacji, gdyby decyzja organu I instancji faktycznie znajdowała swoje oparcie w § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r. poz. 512 ze zm.). Tymczasem, jak wynika z podstawy prawnej decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] Nr [...] z dnia [...] oraz jej uzasadnienia, wydana została ona na podstawie art. 27 ust. 2 w zw. z art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 195). Przepis § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, mimo, iż również został wskazany w podstawie prawnej decyzji organu I instancji, to nie mógł stanowić podstawy do wydania decyzji przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], gdyż brak jest w omawianym rozporządzeniu upoważnienia dla tego organu do wydawania decyzji w przedmiocie nakazu zaprzestania działalności gospodarczej. Ponadto, § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 19 marca 2021 r. stanowi, iż do dnia 9 kwietnia 2021 r. ustanawia się zakaz prowadzenia przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162) oraz przez inne podmioty działalności polegającej na prowadzeniu: (...) basenów, aquaparków, siłowni, klubów i centrów fitness, z wyłączeniem basenów, siłowni, klubów i centrów fitness: a) działających w podmiotach wykonujących działalność leczniczą przeznaczonych dla pacjentów, b) dla członków kadry narodowej polskich związków sportowych w sportach olimpijskich (...)", co oznacza, iż zakaz określonej działalności wynika wprost z przepisów rozporządzenia i brak jest podstaw do tego, aby PPIS niejako "dublował" Radę Ministrów i w oparciu o wskazany przepis orzekał o nakazie zaprzestania działalności gospodarczej.

Z treści uzasadnienia decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...], wynika, iż organ powołał się na § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii w celu wykazania zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 27 ust. 2 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (dalej: "u.o.p.i.s."). Przepis ten stanowi bowiem, iż w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, które spowodowało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi państwowy inspektor sanitarny nakazuje unieruchomienie zakładu pracy lub jego części (stanowiska pracy, maszyny łub innego urządzenia), zamknięcie obiektu użyteczności publicznej, wyłączenie z eksploatacji środka transportu, wycofanie z obrotu środka spożywczego, materiału i wyrobu przeznaczonego do kontaktu z żywnością, produktu kosmetycznego lub innego wyrobu mogącego mieć wpływ na zdrowie ludzi albo podjęcie lub zaprzestanie innych działań; decyzje w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

W uzasadnieniu decyzji z [...] organ I instancji wskazał natomiast, iż "w dniu 06.04.2021 r. została przeprowadzona kontrola sanitarna (Protokół kontroli Nr [...]) podmiotu/obiektu: FHU Ł. K. [...] ul. [...] nr [...], [...]. W wyniku czynności kontrolnych ustalono, że osoby korzystające z ww. obiektu nie są członkami kadry narodowej polskich związków sportowych w sportach olimpijskich. Osoby te posiadają licencję sportową wydaną na podstawie decyzji Polskiego Związku Przeciągania Liny, który nie jest polskim związkiem sportowym działającym w sportach olimpijskich, o którym mowa w przytoczonym wyżej rozporządzeniu. Wobec czego udostępnienie tym osobom pomieszczeń i sprzętu do ćwiczeń przez podmiot prowadzący [...] ul. [...] nr [...] w [...] jest niezgodne z obowiązującymi przepisami. (...) Prowadzenie działalności objętej niniejszą decyzją spowodowało bezpośrednie zagrożenie zdrowia i życia ludzi wskutek narażenia na rozprzestrzenianie się wirusa SARS-CoV-2 (COVID-19) oraz stanowiło rażące lekceważenie wysiłków Rządu Polskiego, w szczególności wysiłku wielu obywateli codziennie narażających swoje zdrowie i życie w celu opanowania epidemii wirusa SARS-CoV-2 (COVID-19)". Organ I instancji podkreślił, iż "W przedmiotowym przypadku, mając na uwadze aktualną sytuację epidemiologiczną, należy wskazać również naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych polegające na tym, że podmiot prowadzący działalność w ww. obiekcie udostępnił sale i wyposażenie przeznaczone do ćwiczeń fizycznych 16 osobom. W trakcie kontroli ww. osoby wykonywały ćwiczenia fizyczne a zwiększony wysiłek oddechowy, który ma miejsce podczas wysiłku fizycznego zwiększa ryzyko przenoszenia się patogenu. Stwierdzone naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych spowodowało bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi tam obecnych polegające na zwiększonym ryzyku transmisji koronawirusa".

Z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 6 kwietnia 2021 r. wynika również, iż "podczas kontroli przestrzegane były wytyczne dotyczące funkcjonowania tego typu obiektów w trakcie epidemii SARS-CoV-2 tj. dezynfekcja, dystans społeczny i ograniczenia liczebności uczestników".

Z powyższego nie wynika w żaden sposób, zdaniem Sądu, iż kontrola przeprowadzona w lokalu skarżącego przez PPIS w [...] wykazała bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi tam obecnych, polegające na zwiększonym ryzyku transmisji koronawirusa. Skoro bowiem w lokalu przestrzegane były wytyczne dotyczące funkcjonowania tego typu obiektów w trakcie epidemii SARS-CoV-2 tj. dezynfekcja, dystans społeczny i ograniczenia liczby uczestników to trudno przyjąć, iż doszło do bezpośredniego zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi tam obecnych polegające na zwiększonym ryzyku transmisji koronawirusa. Organ nie przedstawił bowiem żadnych dowodów ani badań, które wskazywałyby, iż jakakolwiek z osób obecnych na siłowni [...] w dniu 6 kwietnia 2021 r. była zakażona koronawirusem, co uzasadniałoby stwierdzenie o zwiększonym ryzyku transmisji koronawirusa.

Z przepisów rozporządzenia z 19 marca 2021 r. nie wynika również, w ocenie Sądu, iż udostępnienie osobom pomieszczeń i sprzętu do ćwiczeń przez podmiot prowadzący siłownię lub klub sportowy, prowadzi do bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, czego wymaga przepis art. 27 ust. 2 u.o.p.i.s. Wręcz przeciwnie, skoro Rada Ministrów dopuściła w omawianym rozporządzeniu, aby na siłowniach, klubach i w centrach fitness ćwiczyli pacjenci zakładów leczniczych oraz członkowie kadry narodowej polskich związków sportowych w sportach olimpijskich, to trudno sobie wyobrazić, aby organ tworzący omawiane przepisy prawne, dopuszczał możliwość narażenia tych osób na bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Dodatkowo wskazać należy, iż wobec tego, że obecnie na siłowniach, klubach i w centrach fitness można w określonym reżimie sanitarnym udostępniać urządzenia do ćwiczeń - a w chwili orzekania przez Sąd wg. danych Ministerstwa Zdrowia zarejestrowano ponad 47,5 tys. nowych zakażeń i 246 zgonów z powodu koronawirusa - i nie stanowi to zagrożenia dla życia i zdrowia osób tam ćwiczących, to całkowicie nieracjonalne byłoby uznanie, że takie zagrożenie istniało w chwili kontroli przeprowadzonej u skarżącego (06.04.2021 r.), kiedy mieliśmy do czynienia z 8 tys. nowych zakażeń i 60 zgonami.

Zatem to, iż przepisy rozporządzenia z dnia 19 marca 2021 r. ustanawiały określone ograniczenia, nakazy i zakazy, nie stanowiło w ocenie Sądu podstawy do przyjęcia, że w przypadku naruszenia omawianych w tym rozporządzeniu zakazów, mamy automatycznie do czynienia z sytuacją prowadzącą do naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, które bezpośrednio zagrażają życiu i zdrowi ludzi (art. 27 ust. 2 u.o.p.i.s.). A w istocie do tego sprowadzało się w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] Nr [...] z dnia [...] nakazujące zaprzestania działalności FUH Ł. K. [...] do dnia zniesienia ograniczenia prowadzenia działalności przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162) oraz przez inne podmioty działalności polegającej na prowadzeniu: siłowni, klubów i centrów fitness, zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii.

Należy ponadto wskazać, iż w obecnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się pogląd, iż przepis § 9 ust. 1 obowiązującego do dnia 7 maja 2021 r. rozporządzenia Rady Ministrów z 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, podobnie jak i wcześniejsze oraz późniejsze regulacje o tożsamym brzmieniu, nie mogą stanowić podstawy do wydawania przez organy inspekcji sanitarnej decyzji nakładających na obywateli kary pieniężne, czy też określone nakazy lub zakazy (zob. m. in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 8 września 2021 r. sygn. II GSK 427/21 oraz II GSK 602/21; 23 września 2021 r. sygn. II GSK 825/21, II GSK 876/21, II GSK 1011/21, II GSK 844/21, oraz II GSK 939/21; 12 października 2021 r. sygn. II GSK 1245/21 oraz II GSK 1234/21; 19 października 2021r. sygn. II GSK 1224/21; 28 października 2021 r. sygn. II GSK 1458/21, II GSK 1545/21, II GSK 1448/21 oraz II GSK 1382/21, dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w powołanych wyżej wyrokach.

Sądy podnoszą, iż wydane na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-13 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, rozporządzenia Rady Ministrów nie spełniają konstytucyjnego warunku ich wydania na podstawie upoważnienia ustawowego zawierającego wytyczne dotyczące treści aktu wykonawczego. Ustawodawca w treści wskazanych upoważnień ustawowych nie zawarł bowiem wskazówek dotyczących materii przekazanej do uregulowania w opisanych aktach prawnych. Ogólne i nieprecyzyjne sformułowania wskazujące na to, że wydając rozporządzenie Rada Ministrów powinna mieć "na względzie zakres stosowanych rozwiązań" i "bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego" nie spełniają wymogu konstytucyjnego wynikającego z treści art. 92 ust.1 Konstytucji RP. Z redakcji art. 92 ust. 1 Konstytucji wynika wprost, że "wytyczne dotyczące treści aktu" stanowią jeden z czterech elementów konstrukcyjnych przepisu upoważniającego, co przemawia za bezwzględną koniecznością umieszczenia ich w treści tego przepisu i wskazuje, że wytyczne muszą mieć treść materialnoprawną. Sformułowanie "dotyczące treści aktu" oznacza, że muszą dotyczyć materialnego kształtu regulacji, która ma być zawarta w rozporządzeniu.

W tym stanie rzeczy należy uznać, że rozporządzenie Rady Ministrów 19 marca 2021 roku nie tyle wykonuje ustawowe upoważnienie, ale w istocie uzupełnia treść ustawy o postanowienia, których ona sama nie zawiera i tym samym ingeruje w istotę konstytucyjnych praw i wolności. Pamiętać bowiem należy, że stosownie do treści art. 31 ust. 3 Konstytucji RP "ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw". Tak więc warunkiem formalnym zgodnego z Konstytucją ograniczenia praw obywateli jest ustanowienie ich tylko w ustawie. Oznacza to, że niedopuszczalne prawnie (z uwagi także na wskazane wyżej zasady prawidłowej legislacji) jest przeniesienie przez ustawodawcę na władzę wykonawczą kompetencji do stanowienia przepisów ograniczających wolności i prawa obywateli gwarantowanych ustawą zasadniczą.

Wskazać trzeba, że niewątpliwie konieczność zwalczania epidemii mieści się w kategorii ważnego interesu publicznego, uzasadniającego w drodze ustawy ograniczenie wolności działalności gospodarczej. Jednak, z powyższych względów uznać należało, że konstrukcja przepisu § 9 ust. 1 obowiązującego do dnia 7 maja 2021 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, ingerując w istotę konstytucyjnych praw i wolności, narusza art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W takiej sytuacji regulacje zawarte w rozporządzeniu wydanym przy wykorzystaniu delegacji ustawowej, które nie mają jednoznacznego, ścisłego odniesienia do treści tej delegacji, nie mogą być stosowane. Oznacza to, że określone w powyższym przepisie rozporządzenia ograniczenie prowadzenia działalności gospodarczej nie może być objęte sankcją administracyjną w postaci nakazu zaprzestania działalności.

W ocenie Sądu, z treści powołanego przez PPIS w [...] w decyzji z [...] przepisu art. 27 ust. 2 u.o.p.i.s. nie wynika ponadto dla organu podstawa do wydania decyzji o treści nakazującej całkowite zaprzestanie działalności gospodarczej. Przepis daje organowi możliwość (w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, które spowodowało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi) do wydania nakazu unieruchomienia zakładu pracy lub jego części (stanowiska pracy, maszyny łub innego urządzenia), zamknięcia obiektu użyteczności publicznej, wyłączenia z eksploatacji środka transportu, wycofania z obrotu środka spożywczego, materiału i wyrobu przeznaczonego do kontaktu z żywnością, produktu kosmetycznego lub innego wyrobu mogącego mieć wpływ na zdrowie ludzi albo podjęcia lub zaprzestania innych działań, ale nie do nakazania całkowitego zaprzestania przez podmiot działalności gospodarczej. Nie można przy tym zgodzić się z [...] Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym, iż "decyzja organu I instancji w swej sentencji nakłada zakaz, który był ustanowiony na mocy § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 19 marca 2021 r. Ograniczenie dotyczące prowadzenia działalności jakie nałożył PPIS na stronę nie wykracza poza zakres ograniczenia ustanowionego w ww. przepisie. Również powołanie się przez PPIS na art. 27 ust. 2 ustawy nie nałożyło na stronę żadnych innych ograniczeń, nakazów czy zakazów niż te określone wprost w rozporządzeniu. Przedmiotowy klub fitness mógł działać, pomimo wydania decyzji, w zakresie w jakim dopuszczało taką działalność rozporządzenie, a więc mógł funkcjonować na potrzeby treningów osób należących do kadry narodowej polskich związków sportowych w sportach olimpijskich".

Zdaniem Sądu, zawarty w rozstrzygnięciu PPIS w [...] nakaz zaprzestania działalności FHU Ł. K. [...] do dnia zniesienia ograniczenia prowadzenia działalności przez przedsiębiorców oraz przez inne podmioty polegającej na prowadzeniu: siłowni, klubów i centrów fitness - zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 19 marca 2021 r. należy odczytywać dosłownie jako nakaz całkowitego zaprzestania przez skarżącego działalności do dnia zniesienia ograniczeń nałożonych przez rozporządzenie z 19 marca 2021 r., do czego ustalenia organ nie był - w ocenie Sądu - uprawniony ani na podstawie art. 27 ust. 2 u.o.p.i.s. ani tym bardziej na podstawie § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii. Z treści rozstrzygnięcia organu I instancji nie wynika nawet, iż siłownia skarżącego mogłaby prowadzić działalność w zakresie dozwolonym przez rozporządzenie z 19 marca 2021 r. czyli dla członków kadry narodowej polskich związków sportowych w sportach olimpijskich. Nakazanie FHU Ł. K. zaprzestania działalności przez PPIS w decyzji z [...] nie miało charakteru zakresowego lecz dotyczyło wprost zaprzestania całej działalności FHU Ł. K. [...] do dnia zniesienia ograniczenia.

Wobec tego, iż PPIS nie wykazał, aby funkcjonowanie należącej do skarżącego siłowni [...] zagrażało bezpośrednio życiu i zdrowi ludzkiemu, a załatwienie sprawy nie cierpiało zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzkiego, brak było podstaw do odstąpienia przez organ I instancji od wymogów wynikających z art. 10 k.p.a. oraz do nadania decyzji z [...] rygoru natychmiastowej wykonalności.

Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż wobec tego, że na skutek decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z Nr [...] z dnia [...], która wydana została z rażącym naruszeniem art. 27 ust. 2 u.o.p.i.s., skarżący od dnia [...] do dnia 23 czerwca 2021 r. (data doręczenia zaskarżonej decyzji) nie mógł wykonywać działalności gospodarczej w formie siłowni [...], brak było podstaw do uznania, iż nie miał on interesu prawnego we wniesieniu skargi na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, która nie rozstrzygała merytorycznie podniesionych przez stronę zarzutów lecz umarzała postępowanie administracyjne. Zdaniem Sądu, forma rozstrzygnięcia przyjęta przez organ odwoławczy również rażąco naruszała przepisy prawne, zwłaszcza art. 105 k.p.a., bowiem postępowanie administracyjne nie stało się bezprzedmiotowe, skoro nadal obowiązywał art. 27 ust. 2 u.o.p.i.s. Taki sposób działania organu I i II instancji doprowadził do sytuacji, iż w postępowaniu administracyjnym skarżący został całkowicie pozbawiony możliwości obrony swoich praw. Powołanie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w decyzji z dnia [...] Nr [...] art. 27 ust. 2 u.o.p.i.s., który to przepis w istocie stanowił podstawę wydania decyzji przez ten organ, było działaniem z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skoro podczas kontroli przeprowadzonej w lokalu skarżącego stwierdzono, iż przestrzegane były wytyczne dotyczące funkcjonowania tego typu obiektów w trakcie epidemii SARS-CoV-2 tj. dezynfekcja, dystans społeczny i ograniczenia liczebności uczestników i nie wykazano stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, które spowodowało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi.

Z powyższych przyczyn Sąd uznał skargę za uzasadnioną i w związku z tym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Wobec uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w wysokości 680 zł, w tym kwotę 200 zł tytułem uiszczonego w sprawie wpisu sądowego oraz kwotę 480 zł tytułem kosztów wynagrodzenia pełnomocnika w osobie adwokata, którego wysokość ustalono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U z 2015 poz. 1800 ze zm.). W niniejszej sprawie nie złożono dowodu uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa

Ponownie rozpoznając sprawę organ, stosownie do art. 153 p.p.s.a., uwzględni wiążącą ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego wyroku Sądu i rozważy czy istnieje możliwość prowadzenia wobec skarżącego postępowania administracyjnego zmierzającego do zastosowania art. 27 ust. 2 u.o.p.i.s. czy też zachodzą podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego.

R.T-M.