Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 322/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Finanse publiczne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 207 ust. 1, 2 i 9, art. 67
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
article: art. 54 par. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 210 poz 25 art. 57 ust. 1
law: ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu  Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi P. Spółka z o.o. w P. na decyzję Zarządu Województwa P. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] (znak sprawy: [...]) w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu dotacji udzielonej na realizację projektu pn. "Wzrost konkurencyjności firmy poprzez zakup innowacyjnej linii do produkcji galanterii śniadaniowej pszenno-kukurydzianej" 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Zarządu Województwa P. na rzecz strony skarżącej P. Spółka z o.o. w P. kwotę 28.426 zł (słownie: dwadzieścia osiem tysięcy czterysta dwadzieścia sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Zarząd Województwa P. - Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa P. na lata 2007-2013, zwany dalej IZ RPOWP, określił kwotę przypadającą do zwrotu od "P." sp. z o.o. w P. (dalej powoływana także jako "Spółka") w wysokości [...] zł wypłaconą w związku z realizacją Projektu pt. "Wzrost konkurencyjności firmy poprzez zakup innowacyjnej linii do produkcji galanterii śniadaniowej pszenno-kukurydzianej" na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków do dnia ich zwrotu.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że po zakończeniu realizacji Projektu, Spółka nie produkowała galanterii śniadaniowej, co w świetle art. 57 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 8 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 539/2010 z dnia

16 czerwca 2010 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności

w odniesieniu do uproszczenia niektórych przepisów oraz w odniesieniu

do niektórych przepisów w zakresie zarządzania finansowego (Dz.U. UE L z 2010 r. Nr 158/1), oznacza naruszenie zasady trwałości projektu. W ocenie organu ponad

95 % produkcji oznaczonej przez producenta kodem GS i OR (jako galanteria śniadaniowa) nie jest w rzeczywistości galanterią śniadaniową, a więc nie spełnia kryteriów zadeklarowanych w dokumentacji aplikacyjnej. Zdaniem organu I instancji przedłożone przez Beneficjenta na potwierdzenie utrzymania wskaźnika "liczba nowych produktów/usług" dokumenty sprzedaży wyrobów oznaczonych symbolem "GS" lub początkowym symbolu "GS" dotyczą w rzeczywistości wyrobów nienależących do galanterii śniadaniowej, tj. pelletów snacków i prażynek, które spółka "P." miała już w swojej ofercie przed realizacją Projektu,

na co wskazują zebrane w postępowaniu administracyjnym dowody.

W świetle okoliczności faktycznych ustalonych przez organ I instancji nie można było mówić o dywersyfikacji działalności produkcyjnej spółki poprzez wprowadzenie na rynek nowego, innowacyjnego produktu, skoro zebrane dowody świadczą o tym, że tylko bardzo niewielka, wręcz znikoma ilość wyrobów mogła być tzw. galanterią śniadaniową, co w rzeczywistości nie miało realnego wpływu

na rozszerzenie oferty sprzedażowej spółki i podniesienie jej konkurencyjności.

Organ przyjął również, że w kontekście zachowania trwałości projektu przesłanka "zaprzestania działalności produkcyjnej" odnosi się do trwałego przerwania działań bezpośrednio związanych z realizowanym projektem,

co w okolicznościach niniejszej sprawy oznacza zaprzestanie prowadzenia

w województwie p. produkcji innowacyjnych (w skali przedsiębiorstwa) wyrobów śniadaniowych o cechach określonych w dokumentacji aplikacyjnej.

W ocenie organu, niewątpliwie zaprzestanie produkcji galanterii śniadaniowej wpłynęło na "charakter realizacji operacji", tj. główne działania podejmowane

w ramach danego przedsięwzięcia, które powinny być kontynuowane

po zakończeniu inwestycji finansowanej ze środków RPOWP, w sposób pozwalający na stwierdzenie, iż operacja została poddana niedozwolonej modyfikacji, co oznacza, że spełniona została również druga przesłanka wskazana w art. 57 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Zmiana charakteru operacji oceniana jest przez pryzmat m.in. stopnia osiągnięcia i utrzymania zadeklarowanych przez Beneficjenta celów i wskaźników realizacji Projektu. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, zdaniem organu I instancji, operacja nie została zrealizowana zgodnie z założeniami, a cele i rezultaty przedsięwzięcia nie zostały zachowane. Nabycie maszyny nie pociągnęło za sobą "nowej" produkcji (wprowadzenia na rynek nowej kategorii wyrobów), a jedynie przyczyniło się do utrzymania/zwiększenia produkcji wyrobów dotychczas oferowanych przez skarżącą Spółkę. Zaprzestanie działalności w zakresie wytwarzania ściśle określonych produktów, tj. galanterii śniadaniowej, doprowadziło do nieosiągnięcia celu Projektu i nieutrzymania wskaźnika "liczba nowych produktów/usług", natomiast wykorzystywanie linii współfinansowanej ze środków RPOWP wyłącznie/prawie wyłącznie do produkcji słonych przekąsek (produkcji nieobjętej zakresem Projektu) stało w sprzeczności

z celami pomocy, w szczególności z celami działania, w ramach którego udzielono spółce wsparcia.

Organ I instancji wskazał również na fakt, że podczas wizyty monitorującej zespołu kontrolującego IZ RPOWP w siedzibie skarżącej Spółki w P. oraz

w hali produkcyjnej położonej w G., wskazanej przez Beneficjenta jako nowe miejsce lokalizacji Projektu stwierdzono, że okazana kontrolującym hala przemysłowa nie była przystosowana do prowadzenia produkcji spożywczej,

a zakupiona ze środków pochodzących z dofinansowania linia technologiczna nie była wykorzystywana zgodnie z przeznaczeniem i warunkami określonymi w umowie (jej załącznikach). Ustalono ponadto, że nabyte środki trwałe nie były na stałe zainstalowane w Projekcie przez długi okres, tj. co najmniej od 15 lutego 2013 r.,

o czym Beneficjent nie informował IZ RPOWP i nie służyły realizacji celów Projektu. Linia produkcyjna nie posiadała wielu elementów, które podczas kontroli

na zakończenie realizacji projektu w 2011 r. były zamontowane. Przedłożone przez Beneficjenta wyjaśnienia i dowody miały wskazywać, że w okresie dokonywanej przez IZ RPOWP kontroli trwałości projektu linia była w renowacji/naprawie,

a następnie testowana, jednakże poczynione przez organ ustalenia tego nie potwierdziły.

Po rozpoznaniu wniosku pełnomocnika skarżącej Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., Nr [...] Zarząd Województwa P. - IZ RPOWP utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Ustosunkowując się do zarzutów przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Zarząd Województwa P. wskazał, że z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...].10.2013 r. IZ RPOWP wezwała "P." Sp. z o.o. do zwrotu środków dofinansowania wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia wypłaty środków. W wezwaniu wskazano, że w Projekcie wystąpiła znacząca modyfikacja w rozumieniu art. 57 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. wynikająca z zaprzestania działalności produkcyjnej określonej we Wniosku o dofinansowanie jako produkcja galanterii śniadaniowej w województwie p., co miało bezpośredni wpływ na charakter

i warunki realizacji operacji. W piśmie tym organ powołał się również na § 18 ust. 3 Umowy o dofinansowanie projektu który stanowi, że w przypadku gdy w okresie trwałości projekt ulegnie znaczącej modyfikacji, o której mowa w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1083/2006 Beneficjent jest zobowiązany zwrócić dofinansowanie

w trybie określonym w § 10 Umowy o dofinansowanie. Ponadto przedmiotowe pismo określało wysokość kwoty podlegającej zwrotowi z podziałem na źródło dofinansowania, termin wykonania nałożonego obowiązku oraz numery rachunków bankowych, na które należało dokonać powyższej wpłaty.

Zgodnie z art. 207 ust. 8 u.f.p. w przypadku stwierdzenia, że środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, wykorzystane

z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 lub pobrane nienależnie lub

w nadmiernej wysokości, instytucja określona, odpowiednio w ust. 9 lub 11, wzywa do zwrotu środków lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności,

w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Ustawa powyższa nie reguluje formy oraz trybu przedmiotowego wezwania, dlatego też w powyższym zakresie należy odpowiednio stosować przepisy k.p.a. Wezwanie skarżącej Spółki spełniało wszystkie wymagania stawiane przez k.p.a., zaś brak wskazania art. 207 ust. 8 u.f.p. jako podstawy wezwania nie powoduje jego nieprawidłowości, a co za tym idzie nie można uznać, że wezwanie to nie wywołało skutków prawnych, z którymi wiąże się dalsze prowadzenie postępowania w sprawie zwrotu środków.

Odnosząc się do zarzutu skierowania pisma do Prezesa Zarządu skarżącej Spółki, a nie do samej Spółki należy wskazać przede wszystkim, że w treści wezwania z dnia [...].10.2013 r. IZ RPOWP wezwała do zwrotu dofinansowania Beneficjenta, którym zgodnie z Umową o dofinansowanie projektu jest "P. " Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Zatem strona wezwania została określona i wskazana prawidłowo. Skierowanie natomiast przedmiotowego wezwania do Prezesa "P." Sp. z o.o. jako adresata korespondencji wynikało przede wszystkich z zapisu art. 30 ust. 3 k.p.a. oraz przepisów regulujących sposób doręczania pism w postępowaniu administracyjnym. Wezwanie zostało doręczone zgodnie z zasadami określonymi w kodeksie postępowania administracyjnego i wywołało określone przepisami skutki prawne. Z uwagi na powyższe zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. jest nieuzasadniony.

Organ podobnie ocenił zarzut nieprawidłowego skierowania zawiadomienia

o wszczęciu postępowania, które było adresowane do Prezesa Zarządu skarżącej Spółki a nie samej Spółki. Skierowanie zawiadomienia o wszczęciu postępowania

do Prezesa Zarządu Spółki nie oznacza błędnego oznaczenia strony - którą w chwili zawarcia umowy jest Beneficjent, a więc "P." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, co wynika z szeregu dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy - a jedynie prawidłowe wskazanie organu reprezentującego spółkę, a tym samym właściwego do odbioru jakiejkolwiek korespondencji w przedmiotowej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 3 k.p.a. strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Wskazać przy tym należy, że pisma kierowane do organu były podpisywane przez Prezesa Zarządu jako osobę uprawnioną do działania w imieniu Beneficjenta i traktowane jako pochodzące od strony postępowania. Sam fakt zatem kierowania pism

do określonych adresatów np. ustanowionego pełnomocnika, czy przedstawiciela nie oznacza zmiany strony lub jej błędnego określenia.

Organ nie podzielił także pozostałych zarzutów skarżącej Spółki,

a dotyczących naruszenia przepisów postępowania, w szczególności: niepełnego wskazania podstaw materialnoprawnych decyzji, nieprawidłowego wykorzystania materiałów zgromadzonych w postępowaniu karnym czy pozbawienia skarżącej Spółki prawa do obrony i czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu.

Ustosunkowując się do zarzutów związanych z nieprawidłową interpretacją art. 57 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, organ odwoławczy podkreślił, że z ustaleń organu I instancji - czego nie kwestionuje również skarżąca Spółka - wynika, że na etapie zakończenia realizacji projektu wyrobem galanterii śniadaniowej, który został okazany przez Stronę kontrolującym był produkt w postaci pelletu makaronu błyskawicznego oznaczonego symbolem GS-0111, który miał zostać wprowadzony do oferty sprzedażowej firmy "P.". Z późniejszych wyjaśnień Spółki wynikało, że produkt ten był jedynie produktem testowym i nie został zastąpiony żadnym innym wyrobem. Dokumenty przedstawione przez Spółkę oraz inne materiały zgromadzone w aktach sprawy nie potwierdzają produkcji

i sprzedaży wyrobów istotnych z punktu widzenia realizacji Projektu. Stąd uzasadniony jest wniosek IZ RPOWP, że nabycie maszyny nie pociągnęło za sobą "nowej" produkcji (wprowadzenia na rynek nowej kategorii wyrobów), a jedynie przyczyniło się do utrzymania/zwiększenia produkcji wyrobów dotychczas oferowanych przez spółkę "P.", co oznacza, że realizowana inwestycja nie miała charakteru innowacji produktowej. Zaprzestanie działalności w zakresie wytwarzania ściśle określonych produktów, tj. galanterii śniadaniowej, doprowadziło do nieosiągnięcia celu Projektu i nieutrzymania wskaźnika "liczba nowych produktów/usług", natomiast wykorzystywanie linii współfinansowanej ze środków RPOWP wyłącznie/prawie wyłącznie do produkcji słonych przekąsek (produkcji nieobjętej zakresem Projektu) stało w sprzeczności z celami pomocy,

w szczególności z celami działania, w ramach którego udzielono spółce wsparcia.

Organ zaznaczył także, że bez znaczenia w sprawie pozostaje również fakt, że w okresie trwałości tj. od dnia 15 lutego 2013 r. linia produkcyjna w ogóle nie była użytkowana, gdyż została zdemontowana. Z wyjaśnień Spółki wynikało, że linia

ta była w renowacji/naprawie, a następnie testowana, co w ocenie organu I instancji, nie zostało udowodnione. Analizując akta postępowania, w szczególności zeznania właścicieli firmy A. - Pani M. J. oraz pana A. J., organ II instancji podzielił stanowisko przedstawione w postępowaniu w I instancji. Zauważył przy tym, że z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika również, iż w okresie wyłączenia linii z użytku, Spółka nadal miała w swojej ofercie wyroby wskazywane przez Stronę jako galanteria śniadaniowa.

Na powyższą decyzję pełnomocnik Spółki wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 207 ust. 8 u.f.p. w zw. z art. 40 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. oraz art. 29 k.p.a. wobec:

rozpoczęcia procedowania w sprawie, pomimo niezachowania ustawowych przesłanek dopuszczalności jego prowadzenia, polegającego na zaniechaniu wezwania strony do zapłaty biorąc za podstawę treść art. 207 ust. 8 u.f.p.

i całkowicie pomijając ten przepis w treści pisma z dnia [...].10.2013 r.

skierowania pisma z dnia [...].10.2013 r. osobiście do Prezesa Zarządu Spółki, zamiast do Spółki, w sytuacji, w której zgodnie z art. 29 k.p.a. stroną postępowania jest osoba prawna, czyli "P." Spółka z o.o. a nie "Sz. P. A. Z. Prezes Zarządu P. Spółka z o.o.", zaś zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie, co w konsekwencji doprowadziło do bezskutecznego doręczenia pisma z dnia [...].10.2013 r. i w dalszej kolejności prowadzi do uznania, że postępowanie nie zostało należycie zainicjowane, jak również naruszyło zasady ogólne postępowania administracyjnego, takie jak przepis art. 6 k.p.a. tj. zasadę działania przez organy administracji publicznej na podstawie przepisów prawa, art. 9 k.p.a. wobec nienależytego i niewyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego;

art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 40 § 1 k.p.a. oraz

art. 28 i art. 29 k.p.a. wobec skierowania zawiadomienia osobiście do Prezesa Zarządu Spółki, zamiast do Spółki, w sytuacji, w której zgodnie z art. 29 k.p.a. stroną postępowania może być osoba prawna, czyli "P." Spółka z o.o. a nie

"Sz. P. A. Z. Prezes Zarządu P. Spółka z o.o.", zaś zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie, co konsekwencji winno skutkować nieważnością decyzji, wobec faktu, że strona nie została prawidłowo zawiadomiona o jego inicjacji w związku z odstąpieniem od podania podstawy prawnej, ale również wobec błędnego określenia strony należy uznać, że strona w ogóle nie została prawidłowo o nim zawiadomiona, co naruszyło określony w art. 6 k.p.a. obowiązek działania organów administracji na podstawie przepisów prawa oraz określony w art. 9 k.p.a. obowiązek należytego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, jak również określony w art. 10 k.p.a. obowiązek zapewnienia przez organy administracji publicznej stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania;

art. 107 k.p.a. w zw. z art. 207 ust. 9 u.f.p. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. wobec zaniechania wskazania w decyzji z dnia 14.10.2014 r. fundamentalnej materialno-prawnej podstawy jej wydania tj. art. 207 ust. 9 u.f.p., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady obowiązku działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa, określonej w art. 6 k.p.a., jak również zasady praworządności zawartej w art. 7 k.p.a.;

art. 79 § 2 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 5 § 1 k.p.k. w zw. z art. 43 ust. 3 Konstytucji RP wobec dopuszczenia dowodu z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym w sprawie karnej sygn. akt 1 [...] oraz [...]

w postaci protokołów z zeznań świadków, co stoi w sprzeczności z treścią zasady domniemania niewinności zgodnie, z którą istnieje bezwzględny zakaz wyciągania jakichkolwiek trwałych następstw prawnych z faktu postawienia kogoś pod zarzutem popełnienia przestępstwa, co może zostać stwierdzone tylko prawomocnym wyrokiem sądu karnego, co skutkowało:

naruszeniem przez Organ obowiązku zapewnienia stronie prawa

do czynnego udziału w przeprowadzaniu dowodu, wobec uniemożliwienia jej zadawania pytań, składania wyjaśnień, co naruszyło art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w sprawie na każdym jej etapie a nie było przeszkód do zastosowania zasady bezpośredniości,

naruszeniem przez Organ obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego wobec przeprowadzenia pośredniego dowodu

z przesłuchania świadków, pomimo istnienia dowodów bezpośrednich i braku jakichkolwiek przeszkód do ich prawidłowego przeprowadzenia, co w konsekwencji naruszyło zasadę praworządności i obowiązku Organu podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mając

na względzie słuszny interes społeczny określony w art. 7 k.p.a. oraz konieczności dokonania swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,

na podstawie oceny jego całokształtu;

art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 71 § 1 k.p.k. w zw. art. 43 ust. 3 Konstytucji RP wobec wydania postanowienia o dopuszczeniu dowodu z zeznań A. Z. w postępowaniu karnym, w sytuacji w której został on przesłuchany

w charakterze świadka w postępowaniu [...] prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową B. w B., natomiast obecnie w postępowaniu [...] prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w P. ma on status podejrzanego w związku z ogłoszeniem mu postanowienia o przedstawieniu zarzutów, co powoduje, że żadne jego wcześniejsze zeznania składane w charakterze świadka nie mogą zostać ujawnione ani odczytane, co w konsekwencji doprowadziło do dopuszczenia sprzecznego z prawem dowodu i spowodowało naruszenie zasady legalności działania określonej w art. 6 k.p.a. polegającej na obowiązku działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa;

art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 72 k.p.a. w zw. z art. 174 k.p.k. wobec wydania postanowienia o dopuszczeniu dowodu z notatki urzędowej z dnia [...].08.2014 r. sporządzonej przez asp. W. P. z KMP w B. w sytuacji, w której Organ II instancji sam uznał, że notatka sporządzona przez pracownika organu nie jest dokumentem służącym merytorycznemu wyjaśnieniu sprawy, ale jest formą adnotacji, co do której nie stosuje się przepisów dotyczących dowodów gdyż nie jest czynnością procesową przeprowadzoną z udziałem strony, w związku z czym Organ I instancji nie powinien w ogóle powoływać się na przedmiotową notatkę w uzasadnieniu, co spowodowało naruszenie zasady legalności działania określonej w art. 6 k.p.a. polegającej na obowiązku działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa;

art. 50 § 1 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 i 2 k.p.a. w zw.

z art. 81 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 i 10 k.p.a.

w zakresie, w jakim Organ wzywał kontrahentów Strony do złożenia wyjaśnień

na piśmie, jednocześnie zadając im pytania, co sprowadzało się w rzeczywistości

do przeprowadzenia dowodu pośredniego z zeznań świadków z jednoczesnym odstąpieniem od zawiadomienia Strony o miejscu, terminie i sposobie przeprowadzenia dowodu, przez co Strona została pozbawiona możliwości brania udziału w przeprowadzaniu dowodu poprzez uniemożliwienie jej zadawania pytań,

co w konsekwencji doprowadziło do zaniechania zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i konieczności dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i obiektywnego załatwienia sprawy oraz spowodowało, że okoliczności faktyczne nie mogą zostać uznane za udowodnione, co naruszyło zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, jak również naruszyło zasadę obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania,

a co najważniejsze działanie Organu pozbawiło stronę możliwości brania czynnego udziału w każdym stadium postępowania;

art. 4 ustawy z dnia 07.10.1999 r. o języku polskim w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.

w zw. z art. 84 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. wobec odmowy nadania waloru wiarygodności wyjaśnieniom pisemnym z dnia [...].09.2014 r. podmiotu prawa rosyjskiego - firmy R. SP. z o.o., pomimo wadliwego przeprowadzenia tego dowodu polegającego na zaniechaniu zlecenia tłumaczenia urzędowego biegłemu tłumaczowi przysięgłemu, co w konsekwencji doprowadziło do zaniechania rozpoznania całości materiału dowodowego;

art. 75 § k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. wobec dokonania nieuprawnionej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającej na:

a) dowolnym uznaniu, że produkty wytwarzane w związku z otrzymaną dotacją, przewidziane w umowie i załączniku nr do umowy 1 nie były produktami nowymi, a co za tym idzie produkcja nie była innowacyjna tylko odtworzeniowa,

w sytuacji w której korelacja z innymi dowodami, w tym dołączoną do wyjaśnień strony z dnia [...] listopada 2013 roku i [...] listopada 2013 roku opinią profesora M., jednoznacznie prowadzi do wniosku, że wytwarzany w wyniku uzyskania dofinansowania produkt był produktem innowacyjnym, jak również

w sytuacji, w której Organ nie posiadając wiadomości specjalnych pozwalających dokonać oceny, czy wytwarzany pellet (OR) stanowił powielenie wcześniejszego produktu zaniechał zasięgnięcia opinii biegłego, jednocześnie odmawiając nadania waloru wiarygodności przedłożonej przez Stronę opinii prywatnej prof. M., naruszenia te w konsekwencji doprowadziły do obrazy zasady praworządności określonej w art. 7 k.p.a. b) dowolnym, sprzecznym z pozostałym zgromadzonym

w sprawie materiałem dowodowym uznaniu, że w związku z rozdysponowaniem przez Stronę funduszy nie doszło do dywersyfikacji produkcji, z jednoczesnym pominięciem okoliczności, że przewidziane załącznikiem do umowy wskaźniki osiągnięcia celów projektu zostały spełnione, co zostało wielokrotnie przez Stronę wyjaśniane w pismach, do których załączone były stosowne dokumenty,

co spowodowało wybiórczą i dowolną ocenę wyżej wskazanych elementów, istotnych dla uznania wywiązania się przez stronę z umowy, jak również ich nieuprawnioną ocenę, w sytuacji w której w związku z brakiem stosownej wiedzy Organ powinien powołać biegłego celem ustalenia czy doszło do dywersyfikacji produkcji;

art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw.

z art. 11 k.p.a. wobec naruszenia zasady swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonania oceny dowolnej, wybiórczej wobec odmowy nadania waloru wiarygodności dowodom przedłożonym przez Stronę,

a w szczególności opinii prof. M. (na które Organ powołuje się

w uzasadnieniu), informacji uzyskanej od firmy R. sp. z o.o., informacji uzyskanej od Firmy B. T. W. bez wskazania dlaczego, z jakich przyczyn i powodów Organ odmówił tym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, przez co uznać należy, że uzasadnienie decyzji nie spełnia wymagań określonych

w art. 107 § 3 k.p.a.;

art. 75 § 1 z zw. z Art. 77 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 123 § 1 k.p.a. wobec zaniechania wydania postanowień dowodowych, co do niektórych znajdujących się w aktach sprawy dowodów postaci pisemnych wyjaśnień strony

z dnia [...] listopada 2013 roku, [...]listopada 2013 roku oraz [...] lutego 2014 roku wraz z opinią prof. M., a w konsekwencji odstąpienia od oceny tego dowodu,

co spowodowało zaniechanie dokonania wszechstronnej oceny dowodów, przez

co Organ przeprowadził postępowanie dowodowe stronniczo i arbitralnie, eliminując z niego korzystne dla Strony dowody;

art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. wobec uznania, że Strona nie wykazała, że produkty stanowiły galanterią śniadaniową w sytuacji,

w której to na organie ciąży obowiązek przeprowadzenia dowodów

co do okoliczności istotnych zmierzających do wydania decyzji. Tymczasem Organ, wbrew zasadom nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego, który mógłby jednoznacznie wypowiedzieć się czy produkty wprowadzone przez Stronę do oferty były produktami nowymi (o zmiennym składzie w stosunku do poprzednich) i mają przeznaczenie do spożywania na śniadanie, jednocześnie zaniechał oceny opinii prywatnej przedstawionej przez Stronę w toku postępowania;

art. 78 § 2 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 2 k.p.a. wobec nieuwzględnienia wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z dnia [...] października 2014 roku odnośnie zażądanie informacji od podmiotu prawa rosyjskiego R.

sp. z o.o., w szczególności na okoliczność nawiązania współpracy ze Stroną

w zakresie zakupu produktów galanterii śniadaniowe o symbolu OR - 14411,

co stanowiło jeden z najważniejszych dowodów w postępowaniu wobec faktu,

iż jednym ze wskaźników niezbędnych do zrealizowania celu projektu był eksport,

a rzeczona spółka była i jest największym zagranicznym odbiorcą produktów Strony, toteż wszelkie okoliczności dotyczące współpracy wskazanych podmiotów winny zostać starannie i z pełną dokładnością wyjaśnione przez Organ, w szczególności czy Strona sprzedawała firmie R. sp. z o.o. produkty, których wcześniej nie miała w swojej ofercie (galanteria śniadaniowa), gdzie tymczasem Organ oparł się jedynie o dane ofert ze strony internetowej, które nie stanowią jedynego źródła

w zakresie oferowania produktów przez Stronę, co stanowi sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego dowolną ocenę dowodów, bowiem strona internetowa nie stanowi jedynej podstawy oferty, jak również mogła nie być zaktualizowana i nie wszystkie oferowane produkty być na niej umieszczone, jak również w umowie o dofinansowanie (wniosek III.7.) promocja nowych produktów miała być dokonywana poprzez informacje udzielane odbiorcom przez przedstawicieli handlowych.

Ponadto pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym:

art. 57 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności

i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 2006.210.25)

w zw. z § 2 ust. 2 Umowy nr [...] wobec błędnej wykładni polegającej na uznaniu, że Projekt uległ znaczącej modyfikacji polegającej na:

zaprzestaniu działalności produkcyjnej wyrobów śniadaniowych określonych w dokumentacji aplikacyjnej,

nieosiągnięciu celów i wskaźników realizacji projektu zawartych we wniosku, co w konsekwencji skutkowało uznaniem przez organ, że inwestycja miała charakter odtworzeniowy i doprowadziło do uznania, że przyznana kwota środków jest "nieprawidłowością" w rozumieniu art. 2 pkt. 7 rozporządzenia Rady (WE)

nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r., co skutkowało uznaniem przyznanej kwoty

za nienależnie wypłaconą i podlegającą procedurze korekty finansowej adekwatnej do wagi naruszenia i strat finansowych, w sytuacji w której w związku z wadliwym, wybiórczym i nierzetelnym postępowaniem dowodowym przeprowadzonym przez Organ nie zostało wykazane, iż doszło do znaczącej modyfikacji projektu;

art. 207 ust. 1 w zw. z art., 207 ust. 9 u.f.p. wobec wszczęcia postępowania pomimo niewystąpienia ku temu przesłanek z uwagi na fakt, iż określone w umowie wskaźniki osiągnięcia celów projektu zostały zrealizowane a środki przeznaczone

na realizację projektu wykorzystane zostały zgodnie z przeznaczeniem;

art. 60 w zw. z art. 67 u.f.p. w zw. z art. 54 § 1 pkt. 7 Ordynacji podatkowej wobec nakazania stronie zapłaty odsetek od pobranych środków od dnia ich przekazania do dnia zapłaty, w sytuacji w której zgodnie z art. 54 § 1 pkt. 7 Ordynacji podatkowej odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji Organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, co w powyższej sytuacji powinno skutkować ustaleniem przez Organ wysokości odsetek wyłącznie do dnia [...] kwietnia 2014 roku.

W odpowiedzi na skargę oraz późniejszych pismach procesowych, pełnomocnik organu podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć zdecydowana większość podniesionych zarzutów okazała się niezasadna.

Wielość podniesionych zarzutów w zakresie naruszenia procedury oraz objętość skargi sprawa, że Sąd czuje się uprawiony do ich pogrupowania,

w zależności od ich przedmiotu oraz zakresu, aby uzasadnienie wydanego wyroku było zwięzłe i czytelne.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, można przejść

do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez organ przepisy prawa materialnego.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów strony skarżącej w powyższym zakresie wskazać należy, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania, może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli

to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować,

że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd.

W szczególności Sąd rozpoznający sprawę nie stwierdził, aby organ prowadził postępowanie uchybiając treści art. 80 k.p.a Przeprowadzony przez Zarząd Województwa wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd w pełni podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego, która

w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona

i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organ na podstawie zebranego materiału dowodowego,

w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości.

Dokonana przez organ ocena dowodów nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności. Zdaniem Sądu organy przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane w ten sposób dowody zostały następnie poddane wnikliwej i poprawnej ocenie. Świadczy zresztą o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która pozwala stwierdzić, iż rozumowanie organów podatkowych uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania administracyjnego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organ odwoławczy poddał bowiem swej ocenie wszystkie uzyskane dowody, po czym

za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, wykazał bezpodstawność twierdzeń strony skarżącej.

Organom administracji publicznej przyznano uprawnienie do swobodnej oceny poszczególnych dowodów, a zatem prawo do uznania, które z dowodów stanowią wiarygodne źródło twierdzeń o faktach, a które nie. Zarzut dowolnego działania organu można by postawić dopiero wówczas, gdyby ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak wówczas, gdy organ, wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko wskazuje, którym dowodom przyznaje moc dowodową, a którym odmawia wiarygodności i z jakich przyczyn. W ocenie Sądu taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła, albowiem Zarząd Województwa dwukrotnie dokonał oceny każdego z zebranych dowodów, odniosły się do każdego z nich, dokonując ich analizy we wzajemnej łączności.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania, w szczególności dotyczących nieprawidłowego adresowania korespondencji (wezwania do zapłaty, zawiadomienia o wszczęciu postępowania) na osobę Prezesa Zarządu skarżącej Spółki a nie samej Spółki, Sąd uznał go za bezzasadny. Wyjaśnić należy, że stosownie do art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Niewątpliwie stroną niniejszego postępowania jest skarżąca Spółka jako beneficjent Projektu pt. "Wzrost konkurencyjności firmy poprzez zakup innowacyjnej linii do produkcji galanterii śniadaniowej pszenno-kukurydzianej",

a zatem osoba prawna. Skoro, stosownie do art. 30 § 3 k.p.a. strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli, doręczenie pism Prezesowi Zarządu skarżącej Spółki, jako osobie uprawnionej do reprezentacji skarżącej Spółki zgodnie z zapisami KRS-u, nie narusza prawa. Podkreślić należy, na co zwrócił uwagę również organ

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i odpowiedzi na skargę, że z treści pism adresowanych do Prezesa Zarządu jednoznacznie wynikało, że stroną zobowiązaną do zwrotu otrzymanej dotacji a następnie wszczętego postępowania jest skarżąca Spółka. Nie można zatem skutecznie postawić zarzutu, że skarżąca Spółka nie posiadała informacji o konieczności zwrotu otrzymanej dotacji czy też o fakcie prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu dotacji. Sam fakt kierowania pism do określonych adresatów np. upoważnionej do reprezentowania spółki osoby, czy też ustanowionego pełnomocnika nie oznacza zmiany strony.

Nie można zgodzić się również ze stanowiskiem skarżącej Spółki, jakoby decyzja organu I instancji została wydana bez prawidłowego wskazania podstawy prawnej – art. 207 ust. 9 u.f.p. Niewątpliwie art. 107 § 1 k.p.a. wyraźnie wskazuje jakie elementy powinna zawierać decyzja i wśród nich wymienione jest powołanie podstawy prawnej decyzji, jednakże nie oznacza to, że wszystkie przepisy prawa,

w tym materialnego, powinny znaleźć się w nagłówku decyzji. W orzecznictwie podkreśla się, że nie ma znaczenia, czy w decyzji przywołano konkretne przepisy, stanowiące jej podstawę prawną. Istotne jest tylko, czy przepisy takie rzeczywiście istnieją – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia

27 sierpnia 2015 r. II SA/Wr 409/15. Organ wydając decyzję, jako podstawę prawną wskazał m.in. art. 207 ust. 1 pkt 2 i 3 u.f.p., z których to przepisów precyzyjnie wynika w jakich przypadkach środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są zwracane i w jakim terminie. Przepis ten bezpośrednio odwołuje się do decyzji z art. 207 ust. 9 u.f.p. a zatem nie było konieczności dodatkowego wskazywania art. 207 ust. 9 u.f.p. jako podstawy prawnej wydawanej decyzji.

Podobnie należało ocenić zarzuty dotyczące nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, w szczególności wykorzystania w nim zeznań świadków złożonych w postępowaniu karnym w sprawie [...] i [...], wykorzystania zeznań świadka, który następnie stał się podejrzanym oraz wykorzystania notatki sporządzonej przez funkcjonariusza policji. Wskazać należy, że stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne

z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. K.p.a. w przeciwieństwie do o.p. nie wskazuje wprost, że dowodami mogą być również materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 181 o.p.), nie oznacza to jednak, że materiały takie nie mogą być wykorzystywane w toku postępowania administracyjnego. Nie ulega wątpliwości,

że protokoły przesłuchań świadków z toczącego się postępowania karnego mogą być zgodnie z art. 75 k.p.a. zaliczone w poczet materiałów w sprawie, powinny jednak podlegać ocenie jak każdy inny dowód w sprawie. Słusznie wskazuje organ

w odpowiedzi na skargę, że żądanie powtórzenia w postępowaniu administracyjnym dowodu z przesłuchania świadka, uprzednio przesłuchanego w postępowaniu karnym, dla zrealizowania zasady czynnego udziału strony w tym przesłuchania jest uzasadnione jedynie wówczas, gdy strona wskaże na konkretne okoliczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia lub sprzeczności w tych zeznaniach

w porównaniu z dotychczas zgromadzonym materiałem dowodowym. Samo powołanie się strony na zasadę bezpośredniości dowodu z zeznań świadka

i możliwości zadawania mu przez stronę pytań, jako realizującą prawo strony

do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu nie jest wystarczające dla skutecznego podważenia prawidłowości przeprowadzonego postępowania – zob. wyrok NSA z 19 października 2007 r., I FSK 1015/06. W niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie wskazała na okoliczności lub sprzeczności, podważające w jakimkolwiek stopniu, wiarygodność zeznań złożonych przez konkretne osoby w prowadzonym postępowaniu przygotowawczym.

Brak jest również podstaw do kwestionowania braku możliwości wykorzystania zeznań złożonych przez świadka, który następnie w toku postępowania karnego stał się podejrzanym. Jak stwierdził WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku

z 4 września 2008 r., II SA/Go 405/08, brak jest przepisu prawa, który wyrażałby generalną zasadę niedopuszczalności wykorzystania w postępowaniu administracyjnym dowodu z zeznań strony w charakterze świadka w odrębnym postępowaniu karnym, także w sytuacji gdy istniał odpowiedni zakaz dowodowy

na gruncie postępowania karnego. Fakt, iż zeznań tych nie można wykorzystywać

w prowadzonym postępowaniu karnym z uwagi na zakaz dowodowy, nie oznacza,

że nie mogą być one podstawą ustaleń faktycznych w sprawie.

W zakresie powyższych zarzutów istotne jest również to, że materiały dowodowe pochodzące z postępowań karnych, w tym również notatka urzędowa sporządzona przez funkcjonariusza policji, nie miały kluczowego znaczenia w sprawie lecz jedynie potwierdzały ustalenia organów dokonane na podstawie przeprowadzonego przez organy postępowania, w szczególności dokumentacji księgowej skarżącej Spółki, informacji pokontrolnej z trwałości projektu, protokołów kontroli i oględzin miejsc prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą Spółkę czy wyjaśnień samej Spółki. Organ ocenił całokształt zebranego materiału dowodowego po czym za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, wykazał bezpodstawność twierdzeń strony skarżącej.

Podobnie należało ocenić pozostałe zarzuty związane z naruszeniem przepisów postępowania, dotyczących naruszenia m.in. zasady legalizmu, czynnego udziału strony w postępowaniu, prawdy obiektywnej, zasady oficjalności czy pogłębiania zaufania uczestników do władzy publicznej. Sąd w pełni podziela argumentację organu zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji,

że powyższe zasady i reguły rządzące postępowaniem administracyjnym w niniejszej sprawie nie zostały naruszone. W szczególności, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, obowiązujące przepisy k.p.a. dopuszczają możliwość składania wyjaśnień

na piśmie, zaś strona ma możliwość zapoznania się z ich treścią i zgłoszenia ewentualnych zastrzeżeń. Jednocześnie nie można utożsamiać, jak wskazuje to skarżąca Spółka, dowodu ze złożenia wyjaśnień z dowodem z przesłuchania świadka. Brak jest również podstaw prawnych do uznania twierdzenia, że dokumenty złożone do postępowania w języku obcym, aby stanowiły dowód w postępowaniu administracyjnym, muszą być przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego.

Organ poddał swobodnej ocenie także dowody przedstawione przez skarżącą Spółkę, w szczególności opinie prof. M., czy informacje uzyskane od firm R. Sp. z o.o. oraz B. T. W. Wydane decyzje zawierają szczegółowe i przekonujące uzasadnienie w tym zakresie.

Organ wyjaśnił również powody odmowy przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącą Spółkę. Odnośnie zażądania informacji od firmy R. organ wskazał, że okoliczności nawiązania przez stronę współpracy z tym podmiotem nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zbędnym było przeprowadzanie dowodu z dokumentacji zdjęciowej produktu oznaczonego symbolem OR 14411, ponieważ organ dysponował zdjęciem katalogowym produktu oraz jego opisem ze strony internetowej. W zakresie z dokumentów w postaci karty produktu, certyfikatu jakości oraz dokumentów sprzedaży, nie były one niezbędne do ustalenia jakiego rodzaju produktem był produkt oznaczony symbolem OR 14411, gdyż organ ustalił to na podstawie innych dowodów, dalsze okoliczności ustalono na podstawie odpowiedzi R. z [...] września 2014 r.

Niezasadne są też zarzuty dotyczące zaniechania wydania postanowień dowodowych co dowodów w postaci pisemnych wyjaśnień strony i odstąpienia od ich oceny. W sytuacji gdy strona znała treść składanych przez siebie wyjaśnień, zbędne było informowanie jej, że taki dowód znajduje się w aktach sprawy. Nadto organ w wydanych rozstrzygnięciach wielokrotnie odnosił się do wskazanych wyjaśnień, poddając je ocenie.

Przechodząc do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, należy stwierdzić, że w myśl art. 57 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 8 lit. a) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 539/2010 z dnia 16 czerwca 2010 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności w odniesieniu do uproszczenia niektórych przepisów oraz w odniesieniu do niektórych przepisów w zakresie zarządzania finansowego (Dz. U. UE L z 2010 r. Nr 158/1), państwo członkowskie lub instytucja zarządzająca zapewniają, aby operacja obejmująca inwestycje w infrastrukturę lub inwestycje produkcyjne zachowała wkład funduszy wyłącznie jeżeli w terminie pięciu lat od jej zakończenia nie zostanie poddana zasadniczej modyfikacji wynikającej ze zmiany charakteru własności elementu infrastruktury albo z zaprzestania działalności produkcyjnej i mającej wpływ na charakter lub warunki realizacji operacji lub powodującej uzyskanie nieuzasadnionej korzyści przez przedsiębiorstwo lub podmiot publiczny.

W ocenie Sądu, organ w uzasadnieniu decyzji słusznie przyjął, że analiza dokumentów aplikacyjnych, jak i umowy o dofinansowanie jednoznacznie wskazuje, że założeniem Projektu było rozszerzenie asortymentu oferowanych wyrobów

o wyroby galanterii śniadaniowej. Nie pozostawia wątpliwości fakt, że wsparcie

ze środków publicznych (poprzez dofinansowanie zakupu zaawansowanej technologicznie linii produkcyjnej) uwarunkowane było stworzeniem "nowej inwestycji" oraz "dywersyfikacją produkcji przedsiębiorstwa" poprzez wprowadzenie nowego, dodatkowego produktu, różniącego się od produkcji podstawowej (wyrobów dotychczas wytwarzanych i oferowanych przez przedsiębiorcę na rynku). Skarżąca Spółka będąc producentem słonych przekąsek oraz pelletów, tzn. półproduktów

do wytwarzania snacków i prażynek, zobowiązała się do wprowadzenia "nowego dodatkowego produktu" a zatem do wprowadzenia do oferty produktowej Spółki wyrobów galanterii śniadaniowej szczegółowo opisanych w Biznes Planie (wyrobów śniadaniowych w polewach cukrowej, kakaowej, miodowej, całej gamy płatków kukurydzianych, ryżowych, żytnich, pszennych o różnych kształtach, tj. kulki, kółeczka, ziarenka, muszelki, pierścionki). Z powyższego zobowiązania skarżąca Spółka, co wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, się nie wywiązała,

a cele i rezultaty przedsięwzięcia nie zostały zachowane. Przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazano, iż produkcja ponad 95% wyrobów, które skarżąca Spółka wskazała jako galanteria śniadaniowa, nie była w rzeczywistości nowym produktem, zaś w pozostałych 5% organowi nie udało się zebrać dowodów, które potwierdziłyby że skarżąca Spółka wywiązała się z realizacji założeń i celów Projektu.

Zgodzić się należało z organem, że celem i efektem realizacji Projektu dofinansowanego ze środków publicznych, miało być wprowadzenie na rynek produktu, którego skarżąca Spółka nie miała w swojej ofercie, a nie tak jak twierdzi pełnomocnik skarżącej Spółki, zwiększenie dotychczasowej produkcji.

Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, którego nie kwestionowała skarżąca Spółka, wynika że na etapie zakończenia realizacji projektu wyrobem galanterii śniadaniowej, który został okazany przez Spółkę kontrolującym był produkt w postaci pelletu makaronu błyskawicznego oznaczonego symbolem GS-0111, który miał zostać wprowadzony do oferty sprzedażowej firmy "P.". Tymczasem później się okazało, co wynika z wyjaśnień skarżącej Spółki, że produkt ten był jedynie produktem testowym i nie został zastąpiony żadnym innym wyrobem. Żadne dokumenty, zarówno przedłożone przez skarżącą Spółkę, jak i zgromadzone

z urzędu, nie potwierdziły produkcji i sprzedaży wyrobów istotnych z punktu widzenia realizacji Projektu. Stąd za uzasadniony należało uznać wniosek organu, że nabycie maszyny nie pociągnęło za sobą "nowej" produkcji (wprowadzenia na rynek nowej kategorii wyrobów), a jedynie przyczyniło się do utrzymania/zwiększenia produkcji wyrobów dotychczas oferowanych przez skarżącą Spółkę. Zaprzestanie działalności w zakresie wytwarzania ściśle określonych produktów, tj. galanterii śniadaniowej, doprowadziło do nieosiągnięcia celu Projektu i nieutrzymania wskaźnika "liczba nowych produktów/usług", natomiast wykorzystywanie linii współfinansowanej

ze środków RPOWP prawie wyłącznie do produkcji słonych przekąsek (produkcji nieobjętej zakresem Projektu) stało w sprzeczności z celami pomocy,

w szczególności z celami działania, w ramach którego udzielono Spółce wsparcia.

W ocenie Sądu na uwzględnienie zasługuje natomiast zarzut naruszenia art. 67 u.f.p. w zw. z art. 54 § 1 pkt 7 o.p. W myśl art. 207 ust. 1 pkt 2 i 3 u.f.p. w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, lub też pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Jeżeli zwrotu powyższych środków podmiot zobowiązany nie dokona dobrowolnie w zakreślonym w wezwaniu terminie, wówczas organ wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków – art. 207 ust. 8 i 9 u.f.p. Ustawa o finansach publicznych nie reguluje kwestii zasad naliczania odsetek za zwłokę, w tym określonych jak dla zaległości podatkowych, jednakże w art. 67 u.f.p. znajdziemy odesłanie, z którego wynika, że do spraw dotyczących należności, o których mowa

w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r.

poz. 267) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.).

Mając na uwadze powyższe odesłanie oraz treść art. 207 ust. 1 u.f.p. przyjąć należy, że skoro u.f.p. wskazuje wprost, że pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości środki publiczne podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, to zasad naliczania wysokości tych odsetek należy poszukiwać w treści o.p. Nie chodzi przy tym jedynie o wysokość stawki procentowej tych odsetek, ale o wszelkie zasady ich ustalania.

Zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 o.p. odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu I instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy o dnia wszczęcia postępowania. Nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia organu (zawarte w piśmie procesowym z [...] maja 2015 r.), że odsetki za zwłokę, o których mowa w tym przepisie to wyłącznie odsetki od zaległości podatkowych, a zatem podatku nie zapłaconego w terminie płatności. Trzeba zauważyć, że na równi z zaległością podatkową traktuje się np. wykazaną nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej nadpłatę lub dokonany nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej zwrot podatku (art. 52 § 1 pkt 1 i 2 o.p.). Należności te są zaś zbliżone charakterem do pobranych nienależnie lub w nadmiernej wysokości środków publicznych, o których mowa w art. 207 ust. 8 i 9 u.f.p.

Z akt sprawy wynika, że postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] stycznia 2014 r., poprzez doręczenie skarżącej Spółce zawiadomienia w tym przedmiocie. Decyzja organu I instancji z dnia [...]. października 2014 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącej Spółki w dniu [...] listopada 2014 r., a zatem z uchybieniem 3 miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 54 § 1 pkt 7 o.p. Oznacza to, że za cały okres prowadzenia postępowania przed organem I instancji nie powinny być naliczane odsetki za zwłokę od nienależnie lub pobranych w nadmiernej wysokości środków podlegających zwrotowi.

W złożonym na rozprawie piśmie procesowym z [...] października 2015 r. pełnomocnik organ odwołał się do treści art. 54 § 2 o.p., wskazując, że winien on mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z tym przepisem – przepisu § 1 pkt 3 i 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Należy zgodzić się z organem, że wskazana regulacja może mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, jednakże rozstrzygnięcie tej kwestii wymaga dokonania przez organ analizy przyczyn opóźnienia w wydaniu decyzji. Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 13 listopada 2009 r. II FSK 907/08 (LEX nr 576753) – przywołanym w ww. piśmie - oceniając, czy przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu w rozumieniu art. 54 § 2 o.p. należy mieć na względzie złożoność sprawy, ilość i rodzaj przeprowadzanych dowodów, a także terminowość i celowość czynności podejmowanych przez organ w toku postępowania, prawidłowe zorganizowanie postępowania, czas niezbędny do dokonania czynności organizacyjnych (np. wezwania świadków czy pozyskania informacji od innych organów). Jeżeli czynności te zajmowały odpowiednią ilość czasu i uzasadnione były z uwagi zawiłość sprawy i jej etap oraz z uwagi na konieczność respektowania uprawnień stron postępowania, to uznać należy, że przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu. Wskazane kwestie winny być przedmiotem analizy dokonanej przez organ w wydanej decyzji, co umożliwi stronie odniesienie się do argumentacji organu. W zaskarżonej decyzji nie była rozważana ani kwestia zastosowania art. 54 § 1 pkt 7 o.p. – według stanowiska przestawionego przez organ przed Sądem przepis ten nie może znajdować zastosowania w niniejszej sprawie, ani tym bardziej możliwość zastosowania art. 54 § 2 o.p. Nawet w piśmie procesowym z [...] października 2015 r., gdzie powołano się na art. 54 § 2 o.p. organ nie dokonał jakiejkolwiek analizy przyczyn przedłużenia postępowania. Sąd nie może zaś zastępować organu w rozstrzygnięciu tej kwestii.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, organ rozpoznając ponownie sprawę winien prawidłowo rozstrzygnąć kwestię sposobu naliczenia odsetek za zwłokę od nieterminowego zwrotu przez skarżącą Spółkę nienależnie otrzymanych środków publicznych. Przy wydawaniu nowej decyzji organ winien uwzględnić okoliczność, że w świetle obowiązujących przepisów o.p. istnieją okresy, za które nie można naliczać odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. Jednocześnie należy rozważyć możliwość wystąpienia przesłanek określonych w art. 54 § 2 o.p. wyłączających stosowanie przerw w naliczaniu odsetek.

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 cytowanej ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1a i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). Sąd za niezasadny uznał wniosek o podwyższenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej wynikającej z ww. rozporządzenia, bowiem nakład pracy pełnomocników tylko w niewielkim stopniu przyczynił się do wyjaśnienia sprawy, czego dowodem jest to, że zdecydowana większość podniesionych zarzutów okazała się niezasadna.