Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 102/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Dnia 24 lutego 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Miasta Poznania na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1883/07 odmawiające Miastu Poznań wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Miasta Poznania na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2007 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o wywłaszczeniu p o s t a n a w i a oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1883/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Miastu Poznań wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Miasta Poznania na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2007 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o wywłaszczeniu. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie wykazał na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, ani też, że wykonanie powyższej decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki.

Na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyło Miasto Poznań. W uzasadnieniu zażalenia wskazało, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia realna możliwość przedwczesnego procesu odszkodowawczego, który byli właściciele nieruchomości mogą wytoczyć przeciwko Miastu Poznań, a w dalszej konsekwencji brak możliwości wyegzekwowania zapłaconego odszkodowania od wnioskodawców stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, w przypadku jej uchylenia przez Sąd. Zważywszy, że sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowych nie są jednostkowe, praktyka taka może narazić Miasto na utratę środków niezbędnych do realizacji zadań własnych gminy, nałożonych ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Wskazano też, że istnieje realne zagrożenie zbycia nieruchomości wobec której stwierdzono nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu z dnia 14 sierpnia 1950 r., nr AA.II.5a/395/5/49, powodujące tym samym nieodwracalne skutki prawne. Wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Powołany przepis ma charakter uznaniowy (sąd może) i stanowi wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Podzielić zatem należy pogląd Sądu pierwszej instancji, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę - por. post. NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.)

W przedmiotowej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że strona nie uprawdopodobniła w nim przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji faktycznie nie zawiera żadnych argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu podniósł, iż za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia m. in. realna możliwość przedwczesnego procesu odszkodowawczego, który byli właściciele nieruchomości mogą wytoczyć przeciwko Miastu Poznań, a w dalszej konsekwencji brak możliwości wyegzekwowania zapłaconego odszkodowania od wnioskodawców stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, w przypadku jej uchylenia przez Sąd. Przytoczenie okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie sądu pierwszej instancji oddalające wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, nawet w przypadku spełnienia tych przesłanek, jeżeli sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić naruszenia prawa.

W zaistniałej sytuacji zatem zasadnie Sąd I instancji odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać należy jednakże, że oddalenie zażalenia nie stoi na przeszkodzie do złożenia powtórnego wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.