Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 262/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33 pkt 4 art. 34 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 13 ust. 1 pkt 1 art. 13b
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...]r., Nr [...]wydanym z powołaniem się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.) oraz art. 18 i art. 23 § 1 i § 3 ustawy z dnia 178.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 r. ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S orzekło o utrzymaniu w mocy postanowienia Prezydenta Miasta S z dnia [...]r. o uznaniu za nieuzasadnione zgłoszonych przez M S zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr[...] W uzasadnieniu wskazanego na wstępie postanowienia podano, iż po uprzed-nim doręczeniu M S upomnienia z dnia [...]r. Prezydent Miasta S, działający jako wierzyciel, wystawił wobec niego tytuł wykonawczy nr [...]z dnia [...]r. obejmujący należności w kwocie [...] z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania samochodu osobowego marki [...] w okresie od [...]r. do [...]r. oraz koszty upomnienia w kwocie [...]zł. Jako podstawę prawną egzekwowanej należności wskazano tam ustawę z dnia [...]r. o drogach publicznych oraz uchwały Rady Miasta S nr[.....].

W dniu [...]r. M S wniósł do organu egzekucyjnego, jakim jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w G zarzuty w sprawie prowadzenia wobec niego postępowania egzekucyjnego na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego, podnosząc zarzut błędu co do osoby zobowiązanego i wywodząc w nich, że w swym piśmie z dnia [...]r. wskazał osobę korzystającą z pojazdu, tj. swego syna K S.

Pismem z dnia [...]r. będący wierzycielem Prezydent Miasta S, któremu, jak wynika to z akt sprawy, organ egzekucyjny przekazał zarzuty zobowiązanego celem zajęcia stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów, wezwał M S jako zobowiązanego, do wykazania, że użytkownikiem samochodu była inna osoba. W odpowiedzi na to wezwanie M S pismem datowanym [...]r. oświadczył, iż nigdy nie był właścicielem pojazdu marki [...] oraz zaprzeczył temu, jakoby użytkował ten pojazd w czasie i w miejscach wskazanych w upomnieniu.

Postanowieniem z dnia [...] r., wydanym z powołaniem się na przepisy art. 34 § 1 i 2 ustawy z dnia 27.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), Prezydent Miasta S, działający jako wierzyciel, uznał za nieuzasadnione zgłoszone przez zobowiązanego zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu swego stanowiska wierzyciel wyjaśnił, że zgłoszony zarzut błędu co do osoby zobowiązanego dotyczy kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję i ma on miejsce w przypadku, gdy osoba, przeciwko której wystawiono tytuł wykonawczy, jest osobą inną, aniżeli adresat decyzji stano-wiącej podstawę prawną egzekwowanego obowiązku. Zauważył, że zobowiązany M S był właścicielem pojazdu [...]w okresie objętym upomnieniem, wobec czego uznał, iż nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Wskazał też, iż na etapie upomnienia, tj. przed wystawieniem tytułu wykonawczego, zobowiązany informował, iż użytkownikiem tego pojazdu w okresie objętym upomnieniem był jego współwłaściciel w osobie K S nie przedstawił jednak żadnego dowodu na potwierdzenie tej okoliczności, wobec czego "trudno uznać to wskazanie za kategoryczne i jednoznaczne".

Wynika dalej z uzasadnienia wskazanej na wstępie decyzji, że rozpatrując sprawę na skutek wniesionego przez zobowiązanego zażalenia na powyższe posta-nowienie wierzyciela, w którym to zażaleniu zarzucił on m.in. niezgodność zaskar-żonego postanowienia z prawem, wynikającą z dowolności ustaleń faktycznych ze strony wierzyciela i typowaniu jednego ze współwłaścicieli samochodu osobowego jako osoby odpowiedzialnej za niedopełnienie obowiązku ponoszenia opłat parkin-gowych w strefie płatnego parkowania i tym samym zobowiązanej do uiszczenia opłat dodatkowych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S zażalenie to uznało za nieuzasadnione.

W uzasadnieniu swego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, iż przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie nakładają na wierzyciela obowiązku, ani też nie dają mu w tym zakresie uprawnień, prowadzenia postępo-wania dowodowo-wyjaśniającewgo w celu udowodnienia zarzutów podniesionych przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym, w tym ustalenia osoby korzystającego z dróg publicznych. W razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie obowiązek jej uiszczenia obciąża - co do zasady - właściciela pojazdu, bowiem to on jest na ogół korzystającym z drogi, chyba że udowodni, że pojazd użyczył innej osobie, co w rozpatrywanej sprawie nie miało jednak miejsca.

Organ odwoławczy wskazał dalej, że z informacji uzyskanej z Centralnej Ewidencji Pojazdów (CEPIK), jaka znajduje się w aktach sprawy, wynika, że M S jest od dnia [...]r. współwłaścicielem pojazdu [...]i że sam ten fakt stanowi wystarczającą przesłankę do skierowania wobec niego egzekucji, o ile w toku postępowania nie wykaże, że drugi współwłaściciel bądź inna osoba parkowała samochód w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia należnej opłaty. Jakkolwiek w rozpatrywanej sprawie zobowiązany, tj. M S wskazał na drugiego ze współwłaścicieli, tj. K S jako na rzeczywistego użytkownika pojazdu w datach wskazanych w upomnieniu, to jednakże zaprzecza temu oświadczenie tego ostatniego z dnia [...]r.

Wskazane na wstępie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoław-czego w S zaskarżone zostało przez M S do sądu administracyjnego z powodu jego niezgodności z prawem. Domagając się jego uchylenia, jak też uchylenia postanowienia Prezydenta Miasta S o uznaniu za nieuzasadnione zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia wobec niego postępowania egzekucyjnego, skarżący zarzuca obu tym postanowieniem naruszenie art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych "poprzez nieuwzględnienie zarzutu skarżącego, iż egzekucja skierowana jest przeciwko niewłaściwej osobie i uznanie, iż to skarżący był w spornym czasie korzystającym z drogi publicznej i to na nim ciąży obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie". W uzasadnieniu skargi powtórzono zawarte wcześniej w zażaleniu wywody, co do tego, że wierzyciel nie dokonał, wbrew ciążącym na nim obowiązkom, ustaleń w zakresie dotyczącym identyfikacji osoby rzeczywiście korzystającej w spornym czasie z drogi publicznej przy użyciu samochodu stanowiącego współwłasność dwóch osób, dowolnie typując jedną z nich jako potencjalnie zobowiązanego, co nie budzi zaufania do organów państwa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Skargę uznać należało za uzasadnioną, zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie je poprzedzające nie w pełni odpowiadają przepisom prawa.

Na wstępie podkreślić wypada, iż przedmiotem skargi jest akceptowane przez organ odwoławczy stanowisko wierzyciela w przedmiocie zgłoszonego przez skarżą-cego, jako zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym, zarzutu w sprawie prowa-dzenia przeciwko niemu tego postępowania, opartemu na przepisie art. 33 pkt 4 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 r. ze zm.), tj. zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego. Z tytułu wykonawczego, na podstawie którego prowadzone jest przeciwko skarżą-cemu postępowanie egzekucyjne, a także z poprzedzającego wszczęcie tego postę-powania upomnienia, jakie skarżącemu zostało wcześniej doręczone, wynika, że przedmiotem egzekucji jest należność pieniężna w kwocie odpowiadającej ośmio-krotności opłaty dodatkowej pobieranej z tytułu ośmiokrotnego parkowania samo-chodu osobowego marki[...], którego skarżący jest jednym z dwóch współwłaścicieli, w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia należnej opłaty parkingowej, zaś podstawę prawną egzekwowanego obowiązku stanowią przepisy ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych oraz wskazanych z daty i numerów uchwały Rady Miasta S.

W nawiązaniu do tak określonego przedmiotu skargi koniecznym jest też zauważyć, że będąc powołanym do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25.08.2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne orzekają też w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzeku-cyjnym, na które służy zażalenie, a więc także na postanowienie wierzyciela w przed-miocie jego stanowiska w sprawie zarzutów egzekucyjnych (art. 3 § 2 pkt ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i jakkolwiek obowiązane są rozstrzygać w granicach danej sprawy, to jednakże nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1).

Tak więc, przedmiotem rozpatrywanej sprawy, wyznaczającym granice w ja-kich winno zapaść jej rozstrzygnięcie, jest ocena zgodności z prawem wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie wierzyciela, tj. Prezydenta Miasta S, z dnia [...]r., wydane na podstawie art. 34 § 1 i 2 ustawy z dnia 27.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, którym zajął on stanowisko o bezzasadności zgłoszonego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego popełnionego przez tego wierzyciela przy wystawieniu tytułu wykonawczego nr [...]w celu wykonania obowiązku uiszczenia opłat dodatkowych należnych z tytułu nieopłaconego parkowania samochodu osobowego marki [...]w strefie płatnego parkowania.

W związku z takim przedmiotem rozpatrywanej sprawy zauważyć też wypada, iż z art. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.) wynika, że ustawa ta określa głównie sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobo-wiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków, o których mowa w jej art. 2, a więc obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej, jak również określa prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia tych obo-wiązków.

I tak, stosownie do przepisu art. 26 § 1 w/w ustawy, egzekucję adminis-tracyjną organ egzekucyjny wszczyna na wniosek wierzyciela i na podstawie wysta-wionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzo-ru, chyba że organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem (co w rozpatrywanej sprawie nie ma jednak miejsca), kiedy to przystępuje on z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (art. 26 § 4 w/w ustawy). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z reguły z chwilą doręczenia zobo-wiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub też z chwilą doręczenia dłużnikowi zaję-tej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa mająt-kowego, jeżeli doręczenie to nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu ty-tułu wykonawczego (art. 26 § 5).

Stanowiąc, że podstawę egzekucji administracyjnej stanowi tytuł wykonawczy wystawiony przez wierzyciela lub przez organ egzekucyjny będący jednocześnie wie-rzycielem, omawiana ustawa określa również niezbędne elementy, jakie tytuł wyko-nawczy winien zawierać dla swej skuteczności (art. 27 § 1), wymieniając pośród tych warunków również konieczność pouczenia zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni uprawnieniu zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w spra-wie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (pkt 9). Stosownie do art. 33 omawia-nej ustawy, zarzuty te można oprzeć wyłącznie na wskazanych w tymże przepisie podstawach. Z treści pisma, jakie skarżący złożył w organie egzekucyjnym, wynika, że podniesiony przezeń zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego sprowadzał się do zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego.

W związku z charakterem obowiązku, jaki wskazany został w wystawionym przez wierzyciela tytule wykonawczym, tj. obowiązku poniesienia opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania, wskazać dalej należy, iż obowiązek poniesienia takich opłat określony został w przepisach ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115). I tak, w myśl art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do po-noszenia opłat m.in. za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicz-nych w strefie płatnego parkowania ustalonej przez radę gminy (radę miasta). Opłatę tę pobiera się, jak to określa art. 13b tej ustawy, za parkowanie pojazdów samocho-dowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustalając strefę płatnego par-kowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek opłaty oraz określa sposób ich pobierania, może też wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi (art. 13 ust. 4). Za nieuisz-czenie opłat w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie tej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5), jak ma to miejsce w przypadku miasta S.

Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiąz-kiem wynikającym z mocy samego prawa. Winien on być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowanie w strefie płatnego parko-wania; nieuiszczenie opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. Dla realizacji obowiązku poniesienia opłaty parkingowej nie jest zatem koniecznym jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Ze względu na jej funkcjonalne związanie z opłatą za parkowanie w stre-fie płatnego parkowania, również w przypadku powstania obowiązku uiszczenia opła-ty dodatkowej, wydanie takiego indywidualnego aktu administracyjnego nie jest wy-magane, zaś sporządzenie przez inspektorów SPP (działających z upoważnienia za-rządcy drogi) zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, jak to w rozpatrywanej sprawie miało miejsce w ośmiu przypadkach wskazanych w upomnieniu z dnia [...]r., stanowi dla korzystającego z drogi wystarczającą informację o obowiązku uiszczenia takiej opłaty.

Koniecznym jest też w tym miejscu zauważyć, że czyniąc korzystającego z drogi publicznej zobowiązanym do ponoszenia opłat m.in. za parkowanie pojaz-dów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, w wy-znaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodo-bowo (art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13b ust. 1), a także powierzając radzie gminy (radzie miasta) możliwość ustalenia strefy płatnego parkowania (art. 13b ust. 3), ustalenia wysokości stawek opłaty( art. 13 ust. 4 pkt 1), jak i możliwość wprowadzenia opłat abonamentowych lub zryczałtowanych oraz zerowej stawki dla niektórych użytkow-ników drogi (art. 13b ust. 4 pkt 1), ustawa z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115) nie definiuje bliżej podmiotu zobowiązanego do ponoszenia tych opłat, tj. nie określa, kogo uważa za korzystającego z drogi pu-blicznej lub za jej użytkownika. Nie mniej z istoty omawianych opłat wynika, iż zwią-zane są one z korzystaniem w obrębie drogi z miejsca postoju pojazdu samocho-dowego (nie tylko wyodrębnionego w tym celu w pasie drogowym) i obowiązek ich ponoszenia związany jest z poruszaniem się tego pojazdu w strefie płatnego parko-wania, a jego realizacja następuje poprzez wykupienie biletu opłaty jednorazowej, opłaty abonamentowej lub zryczałtowanej, zaś legitymacja wykonania tego obo-wiązku następuje poprzez umieszczenie tych biletów w określonym miejscu wnętrza pojazdu samochodowego, widocznym dla reprezentujących zarządcę drogi inspek-torów. I tak np., w myśl § 6 ust. 3 uchwały Rady Miasta S Nr XV/411/07 z dnia 19.11.2009 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania /.../, "bilety, abonament (nalepka) oraz dowód uiszczenia opłaty zryczałtowanej (nalepka) umieszcza się za przednią szybą pojazdu samochodowego w sposób widoczny". Bez znaczenia dla takiego sposobu realizacji obowiązku uiszczenia opłaty postojowej w strefie płatnego parkowania jest to, przez kogo obowiązek ten został wykonany i kim był osoba kierująca pojazdem samochodowym w strefie tej pozostawionym, istotne jest bowiem jedynie to, że opłata postojowa została w określony sposób wniesiona.

Jak na to wskazuje jego konstrukcja oraz przypisywana mu funkcja, pojazd samochodowy jest ze swej istoty środkiem transportu drogowego, co oznacza, że uzyskując nad nim fizyczne władztwo osoba nabywająca go na własność jest pod-miotem korzystającym przy jego pomocy z drogi publicznej, chyba że odda go w używanie innej osobie na podstawie umowy cywilnoprawnej (leasing, dzierżawa, najem itp.), tracąc tym samym fizyczne nad nim władztwo. Tak więc, skoro władztwo fizyczne nad pojazdem samochodowym sprawowane jest z reguły przez jego właś-ciciela, a obowiązek uiszczenia opłaty o jakiej mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych związany jest z parkowaniem tego pojazdu w strefie płatnego parkowania, tj. z fizycznym pozostawieniem go w określonym miejscu, to oczywistym jest w tych warunkach wniosek, że to właściciela pojazdu samochodowego oma-wiana ustawa uważa za korzystającego z drogi publicznej, po której pojazd ten się porusza i to niezależnie od tego, czy korzysta on z tej drogi osobiście, czy też przez inne osoby, którym okazjonalnie oddał on ten pojazd w fizyczne władanie.

O ile więc, jak to już wyżej podkreślono, dla wylegitymowania się właściciela pojazdu samochodowego z obowiązku wnoszenia opłat parkingowych w strefie płat-nego parkowania nie jest istotnym, kto w konkretnym przypadku fizycznie władał tym pojazdem (kierował nim po drodze publicznej), legitymacje tę stanowią bowiem umieszczone za przednią szybą samochodu bilety lub nalepki, o tyle w przypadku braku takiej legitymacji, wskazującego na brak uiszczenia opłaty parkingowej w tejże strefie, istotnym jest ustalenie osoby korzystającej w konkretnym przypadku z drogi publicznej, bowiem to na niej z mocy samego prawa spoczywa ciężar poniesienia opłaty dodatkowej, o jakiej stanowi art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych, który nakazując pobieranie opłaty dodatkowej za nieuszczenie opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, tj. opłaty postojowej w strefie płatnego parkowania, nie wskazuje jednak wprost podmiotu zobowiązanego do jej uiszczenia. Tak więc, skoro korzystającym z pojazdu samochodowego, a tym samym z drogi publicznej, jest z reguły jego właściciel (współwłaściciel), to jest oczywistym, iż w razie stwier-dzenia braku wniesienia opłaty parkingowej zarządza drogi, a więc podmiot upraw-niony do poboru tych opłat, we właścicielu pojazdu upatruje zobowiązanego do uisz-czenia opłaty dodatkowej z mocy samego prawa, chyba że ten wykaże, że wyzbył się władztwa fizycznego nad pojazdem na rzecz innej osoby, czy to na skutek własnego oświadczenia woli, czy też wbrew własnej woli (na skutek np. bezprawnego dzia-łania tej osoby).

Na gruncie rozpatrywanej sprawy, w której spór sprowadza się do oceny za-sadności skierowania przez wierzyciela do M S egzekucji obowiązku pieniężnego z tytułu opłat dodatkowych za nieopłacone postoje samochodu osobowego marki [...]w strefie płatnego parkowania, stwierdzić należy, że o ile zasadnie wierzyciel w tym zobowiązanym, jako współwłaścicielu tego pojazdu, upatruje osobę, na której z mocy prawa ciąży obowiązek uiszczenia tych opłat, o tyle bezzasadnie przyjmuje, że jest on wyłącznie zobowiązanym z mocy prawa do ich uiszczenia w sytuacji, gdy własność tego pojazdu przysługuje niepo-dzielnie także innej osobie

Jak wynika to ze znajdującej się w aktach sprawy informacji uzyskanej z Centralnej Ewidencji Pojazdów (CEPIK), samochód osobowy marki[...], z którego parkowaniem w strefie płatnego parkowania związane są egzekwowane od skarżącego opłaty dodatkowe, stanowi współwłasność dwóch osób, tj. samego skarżącego oraz jego syna K S co jest też okolicznością w sprawie bezsporną.

Stosownie do przepisu art. 195 Kodeksu cywilnego, własność tej samej rze-czy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). W myśl art. 206 tegoż Kodeksu, każdy ze współwłaścicieli rzeczy jest uprawniony do współposia-dania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy wspólnej przez pozostałych współwłaścicieli. Wynika z kolei z jego art. 207, że pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości ich udziałów, co do których domniemywa się, iż są równe; w takim samym też stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną.

Ciężarem związanym z taką rzeczą, jaką jest pojazd samochodowy parkujący w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty parkingowej - i to ciężarem publicznoprawnym - jest opłata dodatkowa, o której pobieraniu stanowi przepis art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Skoro zatem, wobec nie ustalenia innego użytkownika samochodu korzystajacego z drogi publicznej bez uiszczenia opłaty par-kingowej w strefie płatnego parkowania, obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej obciąża właściciela pojazdu samochodowego, to jest oczywistym, iż w przypadku, gdy własność tego pojazdu przysługuje niepodzielnie kilku osobom, wszystkie te osoby są zobowiązane ponosić ciężar uiszczenia tej opłaty stosownie do wielkości ich udziałów.

Jak więc z tego wynika, stanowisko wierzyciela w rozpatrywanej sprawie co do tego, że to skarżący, jako współwłaściciel samochodu osobowego marki [...] jest wyłącznie osobą zobowiązaną do ponoszenia ciężaru w postaci opłat dodatkowych związanych z tym pojazdem, pozostaje w oczywistej sprzeczności

z bezwzględnie obowiązującą wyżej przytoczoną regulacją prawa rzeczowego (art. 207 Kod. cyw.), co też podnoszony przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym zarzut błędu co do osoby zobowiązanego (osób zobowiązanych) uznać nakazuje - wbrew stanowisku wierzyciela i akceptującemu je postanowieniu organu odwoław-czego - za zasługujący na uwzględnienie, powodując tym samym, iż zasadnym jest stawiany w skardze zarzut naruszenia przepisów prawa, tj. art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym.

Konieczność uwzględnienia podniesionego przez skarżącego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego w sytuacji, gdy jest on jedną z dwóch osób zobowiązanych do ponoszenia ciężaru w postaci spornej opłaty dodatkowej, zaś domniemana wielkość jego udziału we współwłasności tej rzeczy jest określona na 1/2, koniecz-nym czyni uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je posta-nowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w przedmiocie tego zarzutu sto-sownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit. "c" ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.