Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 831/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust.  2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 149, art. 180, art. 190 par 2, art. 133 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: specjalista Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP: [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od V do X 2011 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z [...] r. określił P. M. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do października 2011 r. w łącznej kwocie 12.029 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano w szczególności, że podatnik w 2011 r. prowadził zorganizowaną i ciągłą sprzedaż aparatów fotograficznych i akcesoriów poprzez serwis aukcyjny Allegro wykorzystując nic "[...]" zarejestrowany na A. M. (żonę podatnika w 2011 r.) i powiązany z jego kontami bankowymi. Łącznie za pośrednictwem portalu Allegro podatnik zawarł 136 transakcji (po uwzględnieniu zwrotów towarów), z czego 32 transakcje dotyczyły rzeczy prywatnych – sprzętu fotograficznego oraz odzieży sportowej i sprzętu narciarskiego.

Podatnik nie prowadził ewidencji zakupów i sprzedaży towarów, nie posiada żadnych dowodów zakupu i sprzedaży, nie posiadał kasy rejestrującej. Z uwagi na przekroczenie w maju 2011 r. kwoty obrotu w wysokości 150.000 zł strona utraciła prawo do korzystania ze zwolnienia podmiotowego w podatku od towarów i usług i od tego miesiąca była zobowiązana do składania deklaracji VAT-7 i rozliczania podatku VAT.

Podatnik w okresie od 1 stycznia do 31 października 2011 r. prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług polegającą na sprzedaży w internecie sprzętu fotograficznego i akcesoriów fotograficznych. Wartość niezaewidencjonowanej i niezadeklarowanej sprzedaży określono w oparciu o historię rachunków bankowych P. M. oraz wydruki aukcji sprzedaży za miesiące styczeń-październik 2011 r. zawartych za pośrednictwem portalu internetowego "Allegro" z nicka "[...]".

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji podzielając jego stanowisko.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję P. M. wniósł o jej uchylenie w całości. Skarżący podniósł następujące zarzuty:

naruszenia art. 127, art. 220, art. 180, art. 188, art. 187 § 1 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie przez Organ II instancji zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych i niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności;

naruszenia art. 133 § 1 i § 2 oraz art. 190 § 2 Ordynacji podatkowej wskutek niepowiadomienia strony o przesłuchaniu w sprawie byłej żony, przez co Strona została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu;

naruszenia art. 5a pkt 6 i art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez przyjęcie, że strona w 2011 r. prowadziła działalność gospodarczą i osiągnęła z tego tytułu przychód. Strona podniosła, że sprzedany sprzęt fotograficzny został zakupiony w celach prywatnych;

naruszenia art. 121, art. 122, art. 123 w związku z art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c Ordynacji podatkowej wskutek błędnego przyjęcia przez organ podatkowy II instancji, że w sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia, ponieważ osoba która odebrała pismo informujące o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia spornych zobowiązań nie przekazała pisma stronie.

naruszenie prawa materialnego poprzez:

- niezastosowanie art. 120 ust. 4 w związku z ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 23 Ordynacji podatkowej poprzez odstąpienie od opodatkowania podatkiem VAT jedynie marży;

- niezastosowanie art. 23 Ordynacji podatkowej w związku z art. 120, art. 120 ust. 4 ustawy o podatku VAT i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28.09.1991 r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 720) poprzez zaniechanie oszacowania marży.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że w sprawie organy podatkowe nie udowodniły w sposób bezsporny, że działania strony polegające na zakupie i sprzedaży sprzętu fotograficznego wypełniły znamiona działalności gospodarczej. Zdaniem strony nabywany w celach handlowych towar służył wyłącznie celom prywatnym, tj. rozwijaniu pasji fotografowania. Dodatkowo strona podniosła, że organy podatkowe obu instancji pominęły fakt, że strona oprócz sprzętu fotograficznego kupowała na allegro również oprogramowanie do obróbki zdjęć, albumy fotograficzne, nośniki pamięci do przechowywania i katalogowania zdjęć, instrukcje obsługi aparatów, pokrowce na obiektywy, torby fotograficzne i plecaki oraz literaturę w postaci książek o fotografii analogowej, cyfrowej i technice obróbki zdjęć. Pominięto również fakt, że strona skarżąca w szkole, w której pracuje, prowadziła kółko fotograficzne oraz zajmowała się fotografowaniem uroczystości szkolnych. Zdaniem strony zakwalifikowanie pasji do działalności gospodarczej przez powoływanie się na ilość i częstotliwość wystawianych przedmiotów na allegro w 2011 r. jest nadużyciem. Kolejnym nadużyciem w ocenie skarżącego jest prowadzenie postępowania podatkowego po okresie terminu przedawnienia z racji tego, że podatnik nie został powiadomiony o zawieszeniu biegu terminu spornych zobowiązań podatkowych przez upływem pięcioletniego terminu przedawnienia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;

Najdalej idący zarzut skargi to zarzut przedawnienia zobowiązań podatkowych za miesiące maj-październik 2011 r. Strona podnosi, że nie została skutecznie powiadomiona o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia tych zobowiązań.

Nie jest sporne, że przed upływem terminu przedawnienia zostało wszczęte (13 października 2016 r.) postępowanie przygotowawcze na podstawie k.k.s. w związku z niewykonaniem zobowiązań za sporne okresy. Pismem z dnia 18 listopada 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. na podstawie art. 70 c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) powiadomił stronę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Pismo to wysłane na adres zamieszkania podatnika zostało odebrane przez pełnoletnią osobę, która zobowiązała się jako domownik do oddania pisma adresatowi. Zgodnie z art. 149 O.p. w przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdyby go nie było lub odmówił przyjęcia pisma - sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy - gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Z adnotacji doręczyciela wynika, że osoba która potwierdziła odbiór przesyłki własnoręcznym podpisem zobowiązała się do oddania pisma adresatowi. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 stycznia 2017 r., sygn. akt I FSK 713/15 domownikiem w rozumieniu art. 149 O.p. może być także osoba przebywająca za zgodą adresata w tym samym domu (lokalu) bez względu na to, czy prowadzi z adresatem wspólne gospodarstwo domowe. Skoro pełnoletnia osoba oświadczyła, że jest domownikiem adresata i zobowiązała się oddać pismo adresatowi, to brak jest podstaw do przyjęcia, że zawiadomienie z 18 listopada 2016 r. nie zostało skutecznie doręczone. Dodatkowo tylko zauważyć należy, że z oświadczenia D. W. załączonego do skargi nie wynika, aby przesyłka nie dotarła do adresata (pismo nie zostało doręczone osobiście do rąk własnych adresata przez osobę, która potwierdziła jego odbiór).

Wbrew zarzutom skargi organy w toku postępowania zebrały wystarczający materiał dowodowy, a jego ocena została dokonana bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów wyznaczonych przepisem art. 191 O.p. W szczególności organy podatkowe uwzględniły, że ze 142 transakcji w 2011 r. 32 dotyczyły sprzedaży rzeczy osobistych, uwzględniono też udokumentowane zwroty towarów (6 transakcji).

Zebrany w sprawie materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do przyjęcia, że skarżący w 2011 r. prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Już w prawomocnym wyroku z dnia 14 grudnia 2017 r. w sprawie I SA/Łd 859/17 WSA w Łodzi podzielił pogląd, że dokonując sprzedaży na aukcjach internetowych na przestrzeni 2011 r. skarżący prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą. Wprawdzie dotyczyło to oceny na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ale podkreślone w tym wyroku okoliczności wskazują na prowadzenie działalności gospodarczej również w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. O tym, czy podejmowane działania stanowią działalność gospodarczą decyduje rzeczywisty charakter tych czynności, a nie subiektywne przekonanie podatnika. W 2011 r. podatnik dokonał sprzedaży 104 sztuk sprzętu fotograficznego a łączna kwota wpływów z tytułu sprzedanych towarów (po wyłączeniu sprzedaży rzeczy prywatnych, zwrotów towarów, przeksięgowań między kontami i wpływów nie związanych ze sprzedażą towarów) wyniosła ponad 214.000 zł. Również w latach poprzednich (2009 i 2010) skarżący dokonywał licznych sprzedaży sprzętu fotograficznego i akcesoriów (odpowiednio 169 i 120 transakcji za kwoty 223.567,49 i 154.613,38 zł). Wielość zawieranych transakcji, rodzaj sprzedawanych towarów, dobór modeli i ich powtarzalność, posiadana wiedza o rynku sprzętu fotograficznego świadczą o prowadzeniu działalności w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Chociażby z uwagi na ilość transakcji i sprzedaż powtarzającego się rodzaju sprzętu nie można zgodzić się ze skarżącym, że sprzedaż realizowana za pośrednictwem portalu Allegro dotyczyła wyłącznie rzeczy prywatnych.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług podstawę do obniżenia kwoty podatku należnego stanowią wyłącznie faktury otrzymane przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Brać więc było podstaw do przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków na okoliczność zakupu towarów. Organy podatkowe wskazały z jakich przyczyn nie można było uznać, że pozostałe transakcje (poza liczbą 32) dotyczyły sprzedaży rzeczy prywatnych strony, czy przedmiotów używanych w rozumieniu art. 120 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług. W szczególności ogólnikowe zeznania skarżącego w charakterze strony nie mogą być podstawą do takich ustaleń. Podatnik wnosił o przesłuchanie w charakterze świadka K. P. m.in. na okoliczność zakupu w 2009 lub 2010 roku aparatu Nikon D700. Tymczasem oferowany do sprzedaży w 2011 r. przez podatnika (aukcja z 15.05.2011r.) aparat Nikon D700 według opisu zamieszczonego przez skarżącego obejmował pełny zestaw sklepowy, stan idealny, na gwarancji do lutego 2012 r. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na określenie podstawy opodatkowania bez konieczności zastosowania oszacowania przewidzianego w art. 23 § 1 O.p.

Zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodem w szczególności mogą być zaznania świadków złożone w innym postępowaniu, jeżeli strona ma możliwość ustosunkowania się do nich. Organy były więc uprawnione do zaliczenia w poczet materiału dowodowego protokołu z przesłuchania żony skarżącego, a skarżący miał możliwość wypowiedzenia się także co do tego dowodu. Zarzut naruszenia przepisów art. 133 § 1 i 2 oraz art. 190 § 2 poprzez brak powiadomienia podatnika o przesłuchaniu żony w innym postępowaniu nie jest więc zasadny.

Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) należało orzec jak w sentencji wyroku.

ak