Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3135/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 57/15 w sprawie ze skargi A.G. i J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 25 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 marca 2015 r. o sygn. akt IV SA/GI 57/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, oddalił skargę A.G. i J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 25 listopada 2014r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że pismem z dnia 16 maja 2013 r., radca prawny A.D., działający jako pełnomocnik A.G. i J.G. zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o udzielenie informacji, kiedy została wydana decyzja tego organu ustalająca odszkodowanie za nieruchomość o nr [...], kto i kiedy złożył wniosek o to odszkodowanie oraz na czyją rzecz, kiedy i w jakiej wysokości odszkodowanie zostało wypłacone. Następnie, to jest pismem datowanym na 15 lipca 2013 r. wspomniany pełnomocnik ponownie zażądał udzielenia informacji, o które wystąpił w powyższym piśmie z dnia 16 maja 2013 r., precyzując, iż wnosi o to na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.).

Ponieważ powyższy wniosek nie został załatwiony w sposób czyniący zadość wymogom wynikającym z przepisów wspomnianej ustawy, pełnomocnik wnioskujących, pismem datowanym na 25 lutego 2014 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w powyższym zakresie.

Skarga ta została uwzględniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 9 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SAB/GI 56/14, mocą którego zobowiązano organ do załatwienia wniosku skarżących z dnia 15 lipca 2013 r.

Wykonując wskazania wynikające z przedmiotowego wyroku Sądu, Prezydent Miasta [...], w dniu 18 sierpnia 2014 r. przesłał pełnomocnikowi wnioskujących kserokopię decyzji z dnia 20 kwietnia 2012 r., nr [...] orzekającą o ustaleniu odszkodowania za prawo własności nieruchomości położonej w [...] oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], która stała się z mocy prawa własnością tej Gminy, jako grunt stale zajęty pod gminną drogę publiczną. Kserokopię tę sporządzono usuwając z decyzji dane

personalne jej adresata oraz kwotę przyznanego odszkodowania, co uzasadniono powołaniem się na art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Następnie, to jest pismem z dnia 3 września 2014 r. zatytułowanym jako "wezwanie do przyspieszenia udzielenia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej", radca prawny A.D. dał wyraz swojemu niezadowoleniu ze sposobu załatwienia wniosku. Podkreślił bowiem, że przesłana przez organ kserokopia decyzji - poza datą jej wydania - nie zawiera żadnej informacji objętej tym wnioskiem i została zanonimizowana w sposób polegający na pozbawieniu jej danych indywidualizujących zarówno strony jak i przedmiot decyzji.

Odpowiadając na powyższe, Prezydent Miasta [...] w dniu 19 września 2014 r., działając na podstawie art. 5 ust. 2 i art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1182 ze zm.) oraz w oparciu o art. 104 i art. 107 K.p.a. wydał decyzję nr [...], mocą której odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie obejmującym udzielenie odpowiedzi na pytania: kto i kiedy złożył wniosek o odszkodowanie z tytułu zajęcia działki nr [...] pod drogę publiczną ul. [...] w [...] oraz na czyją rzecz, kiedy i w jakiej wysokości zostało wypłacone odszkodowanie za zajęcie wspomnianej działki pod drogę publiczną.

W uzasadnieniu organ wywiódł, że wszystkie wspomniane wyżej dane mają charakter informacji publicznej, jednakże z mocy art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podlegają one ograniczeniu ze względu na ochronę prywatności osoby, która złożyła wniosek o odszkodowanie za zajęcie działki nr [...] w [...] i otrzymała z tego tytułu odszkodowanie. Równocześnie w toku postępowania zwrócono się do tej osoby z zapytaniem, czy rezygnuje z przysługującego jej prawa do ochrony prywatności, jednak w odpowiedzi złożyła ona oświadczenie, iż nie wyraża zgody na udzielenie informacji objętych wnioskiem pełnomocnika stron. W tym stanie rzeczy odmówiono udzielenia przedmiotowej informacji, albowiem obejmuje ona dane wymienione w art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, a w rezultacie jej ujawnienie naruszyłoby prywatność wspomnianej osoby fizycznej.

A. i J.G. złożyli od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach.

Decyzją z dnia 25 listopada 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach: utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną w części obejmującej odmowę udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazania kto i kiedy złożył wniosek o odszkodowanie z tytułu zajęcia działki nr [...] pod drogę publiczną oraz na czyją rzecz zostało wypłacone odszkodowanie; oraz uchyliło decyzję pierwszoinstancyjną co do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie kiedy i w jakiej kwocie wypłacone zostało powyższe odszkodowanie i w tym zakresie przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Kolegium przywołało treść art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podkreślając, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorstwa. W świetle powyższego wskazano, że skoro osoba fizyczna wymieniona w treści decyzji o przyznaniu odszkodowania nie wyraziła zgody na publiczne udostępnienie jej imienia i nazwiska, to dane te podlegały anonimizacji, gdyż podlegają one ochronie z mocy art. 1 ust. 1 ustawie o ochronie danych osobowych, a ich ujawnienie niewątpliwie naruszałoby prywatność rzeczonej osoby. Zdaniem organu odwoławczego, za informację wchodzącą w zakres danych osobowych podlegających ochronie należało także uznać datę złożenia wniosku o przyznanie odszkodowania. Informacja ta mogłaby bowiem zidentyfikować w sposób pośredni osobę, która ten wniosek złożyła, poprzez zestawienie tej daty z powszechnie dostępnymi księgami wieczystymi, ewidencjami gruntów itp., co nie wymagałoby nadmiernych kosztów czy zaangażowania czasowego. W tym stanie rzeczy, odmowa udostępnienia informacji publicznej w postaci powyższych danych, ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej będącej beneficjentem odszkodowania była uzasadniona.

W ocenie organu drugiej instancji, za bezzasadną należy natomiast uznać odmowę udzielenia informacji o tym, kiedy i w jakiej wysokości przedmiotowe odszkodowanie wypłacono. Informacja taka mieści się w zakresie art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż dotyczy wydatku ze środków publicznych, a równocześnie nie podlega ograniczeniu na mocy art. 5 ust. 2 przywołanej ustawy, gdyż nie dotyczy sfery prywatności osoby fizycznej i nie umożliwia jej identyfikacji, zwłaszcza że datę tą można w przybliżeniu ustalić uwzględniwszy fakt, iż organ był obowiązany do wypłaty odszkodowania w terminie

14 dni od daty uprawomocnienia się decyzji o jego przyznaniu. Rozstrzygnięcie w tym zakresie należało zatem uchylić.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A.G. i J.G., reprezentowani przez radcę prawnego A.D. domagali się uchylenia decyzji organu odwoławczego w części dotyczącej utrzymania w mocy rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, a w przypadku uznania przez Sąd, iż organ drugiej instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania - zaskarżono całą decyzję organu odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej odrzucenie wywodząc, że radca prawny A.D. nie złożył wraz ze skargą pełnomocnictwa do reprezentowania skarżących, a nadto jako ewentualność zażądało oddalenia skargi, powtarzając argumentację, którą podniosło w swojej decyzji i stwierdziło, iż nie znajduje podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska.

Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, że prawo do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i podlega ograniczeniom wynikającym z obowiązujących przepisów prawa. Jedno z takich ograniczeń określone zostało w art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do treści tego uregulowania, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie zaś z brzmieniem ust. 2 tego przepisu, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Sąd zauważył, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych stanowi lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej, co przesądza o tym, że imię i nazwisko osoby fizycznej (jako sfera prywatności człowieka) podlega ochronie danych osobowych. Tym samym, organ nie może udostępnić danych, które umożliwiałyby zidentyfikowanie osoby fizycznej (czyli wyczerpujących definicję z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych).

Konieczność ochrony danych osobowych nie zwalnia oczywiście organu administracji publicznej z udostępniania informacji publicznej. W sytuacji zatem, gdy żądane przez wnioskodawcę dokumenty zawierają takie dane, organ winien

wyłącznie ograniczyć dostęp do informacji umożliwiających identyfikację osób fizycznych, co w praktyce oznacza udostępnienie dokumentów odpowiednio zanonimizowanych (po zanonimizowaniu danych dotyczących i odnoszących się do osób prywatnych). W myśl przywołanego wyżej art. 6 ustawy o ochronie danych osobowych, pod pojęciem danych osobowych należy rozumieć wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej.

W świetle powyższych rozważań prawnych Sąd I instancji uznał, że organy obydwu instancji prawidłowo odmówiły udostępnienia skarżącym informacji publicznej obejmującej podanie imienia i nazwiska osoby, która złożyła wniosek o odszkodowanie za zajętą działkę oraz której odszkodowanie to wypłacono. Pełnomocnik skarżących powoływał się przy tym na orzecznictwo sądowe podkreślając, że ochrona prywatności, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r., nie dotyczy działalności publicznej danej osoby fizycznej bądź jej działań lub zachowań, które wiążą się ściśle z działalnością publiczną, jak również nie dotyczy osoby, która zawiera kontrakt z urzędem i korzysta z przywileju czerpania z zasobów publicznych. Sąd w pełni zaaprobował ten pogląd, jednakże zaznaczył, że nie odnosi się on do sytuacji, jaka ma miejsce w sprawie skarżących. Wyjaśnił, iż w sprawie tej nie chodzi bowiem o osobę fizyczną prowadzącą działalność publiczną ani też o jej zachowania, które się z taką działalnością wiążą. Osoba ta otrzymała bowiem wprawdzie określoną kwotę ze środków publicznych należących do gminy, jednak nie z tytułu prowadzonej przez nią działalności publicznej, a w ramach odszkodowania za zajętą przez tę gminę nieruchomość. Zdaniem Sądu nie zachodzi tu również sytuacja, w której "osoba zawierająca kontrakt z urzędem korzysta z przywileju czerpania ze środków publicznych". Chociaż bowiem wspomnianej osobie wypłacono kwotę ze środków należących do Miasta [...], to jednak nie jest ona kontrahentem tej jednostki samorządu terytorialnego i nie pobrała tych środków w związku ze świadczeniem na rzecz Miasta usług, sprzedażą towarów czy też inną działalnością prowadzoną w celu maksymalizacji zysku. Pobrała ona jedynie odszkodowanie czyli świadczenie, które trudno kwalifikować w kategoriach "przywileju", skoro jego istota sprowadza się jedynie do kompensacji, czyli zrefundowania straty poniesionej w związku z zajęciem nieruchomości gruntowej.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż organy obydwu instancji słusznie przyjęły, że imię i nazwisko takiej osoby podlegało ochronie i dlatego odmowa udostępnienia tych danych była uzasadniona.

Za uzasadnioną Sąd uznał także odmowę podania daty wniosku o wypłatę odszkodowania. Podzielił przy tym stanowisko organów, że informacja taka mogłaby umożliwić łatwą, pośrednią identyfikację osoby, która ten wniosek złożyła, poprzez proste zestawienie tej daty z powszechnie dostępnymi księgami wieczystymi i ewidencjami gruntów. Identyfikacja taka nie wymagałaby więc "nadzwyczajnych nakładów".

Zdaniem Sądu, za prawidłową należy uznać również część zaskarżonej decyzji obejmującą rozstrzygnięcie o uchyleniu aktu pierwszoinstancyjnego w zakresie dotyczącym odmowy udostępnienia informacji dotyczących kwoty odszkodowania oraz daty jego wypłaty. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że dane te stanowią informację publiczną, jak również, że nie podlegają one ochronie, gdyż nie są danymi osobowymi i nie umożliwiają identyfikacji osoby fizycznej, która rzeczone środki pobrała.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli A. i J.G., zaskarżając go w całości zarzucili Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

1) art. 5 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez błędną wykładnię, że przepis ten jako przesłankę ograniczenia prawa do informacji wprowadza - ochronę danych osobowych jako przesłankę ograniczającą dostęp do informacji publicznej;

2) art. 2 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej polegające na niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów, poprzez błędne uznanie, że udzielenie żądanych informacji narusza prywatność osoby fizycznej i w konsekwencji uznanie przez WSA w Gliwicach, że organowi I instancji przysługuje prawo do ograniczenia prawa do informacji publicznej;

3) art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych poprzez jego zastosowanie;

4) art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych poprzez jego niezastosowanie;

5) art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych polegające na niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów poprzez błędne uznanie, że informacja określająca datę złożenia wniosku o wypłatę odszkodowania jest informacją, która umożliwiłaby, w sposób nie wymagający czasu tudzież nakładów i działań, identyfikację osoby fizycznej, a tym samym stanowi dane osobowe.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 7 września 2015 r., sygn. akt IV SA/GI Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez A.G.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718), powoływanej dalej jako P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.

Skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona ponieważ zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Na wstępie należy przypomnieć, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U z 2016r. poz. 1764 ze zm.) służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.).

Ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej ustawa o dostępie do informacji publicznej ustanawia w art. 5 ust. 1 i ust. 2. Zgodnie z jego treścią, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. (ust. 2).

Istota niniejszej sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy w ramach realizacji prawa do informacji publicznej możliwe jest ujawnienie informacji o danych osobowych osoby wnioskującej o odszkodowanie za nieruchomość oraz dacie złożenia przez nią wniosku o wypłatę odszkodowania.

Wszystkie materialne zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do zakwestionowania zaskarżonej decyzji oraz wyroku Sądu I instancji co do odmowy udzielenia informacji w tym zakresie.

Należy przypomnieć, że dokonana decyzją Prezydenta Miasta [...] odmowa udzielenia informacji publicznej nastąpiła z powołaniem się na art. 5 ust. 2 i art. 16 ustawy po dostępie do informacji publicznej oraz art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych. W ocenie organu oraz Sądu I instancji imię i nazwisko wnioskodawcy oraz data złożenia wniosku o wypłatę odszkodowania podlegają ochronie z uwagi na prywatność wnioskodawcy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niewątpliwie imię i nazwisko wnioskodawcy zawiera się w pojęciu danych osobowych chronionych ustawą z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych.

Danymi osobowymi są bowiem wszelkie informacje o osobie fizycznej, pozwalające na określenie tożsamości tej osoby, o czym stanowi art. 6 ustawy o ochronie danych osobowych. W świetle tego przepisu nie budzi wątpliwości, że pojęcie "dane osobowe" na gruncie prawa polskiego obejmuje wszelkie informacje dotyczące osoby fizycznej, o ile możliwe jest zidentyfikowanie tej osoby. Za osobę możliwą do zidentyfikowania uważana jest osoba, której tożsamość można określić w sposób bezpośredni lub pośredni. Z kolei informacji nie uważa się za umożliwiającą określenie tożsamości osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu lub działań, czyli a contrario informacje, które bez nadzwyczajnego wysiłku, bez nieproporcjonalnie dużych nakładów dają się "powiązać" z określoną osobą, zwłaszcza przy wykorzystaniu łatwo osiągalnych źródeł powszechnie dostępnych, również zasługują na zaliczenie ich do kategorii danych osobowych (por. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., I OSK 1086/10).

Ocena, czy udostępnienie informacji o danych osobowych osoby wnioskującej o wypłatę odszkodowania za nieruchomość stanowiłoby naruszenie jej prywatności poprzez ujawnienie tożsamości nie wymaga nawet szerszej argumentacji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego imię i nazwisko osoby fizycznej wprost określają daną osobę, stanowią więc informacje podlegające ochronie ze względu na prywatność osób fizycznych, czyli na gruncie przepisów ustawy 29 sierpnia 1997 r. o ochronnie danych osobowych. Przesłanka ta wyłącza możliwość dostępu do opisanych danych na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdy nie zachodzą jednocześnie uregulowane w nim okoliczności zwolnienia z tajemnicy, nie zachodzi też możliwość zalegalizowania udostępnienia tych danych po myśli art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych.

Podobnie data złożenia wniosku o wypłatę odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną może prowadzić do zidentyfikowania osoby wnioskodawcy.

W obecnej dobie techniki - istnienia różnych sposobów uzyskiwania informacji

- dysponowanie datą złożenia wniosku może pozwolić przy dołożeniu minimum staranności i wykorzystaniu powszechnych metod, na ustalenie osoby wnioskodawcy. To zaś może naruszać jego prywatność.

Z tych powodów zarzut przedstawiony w pkt. 1 skargi kasacyjnej dotyczący błędnej wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Naczelny Sąd Administracyjny ocenił jako nieusprawiedliwiony. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez autora skargi kasacyjnej art. 5 ust. 2 u.d.i.p należy wykładać w ten sposób, że w pojęciu prywatność mieści się także ochrona danych osobowych. Ochrona danych osobowych jest bowiem elementem szeroko pojętego prawa do prywatności. Innymi

słowy konieczność ochrony danych osobowych może uzasadniać odmowę udzielenia informacji publicznej z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Powyższa argumentacja prawna odnosi się także do zarzutu opisanego w pkt. 2 skargi kasacyjnej, jako że zarzut ten jest identyczny z zarzutem przedstawionym w pkt. 1.

Odnośnie zarzutów związanych z art. 23 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wymienione przepisy nie były stosowane, ani nie było potrzeby ich stosowania przez Sąd I instancji w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oceniał wyłącznie zasadność odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na prywatność osoby fizycznej. Przedmiotem jego oceny nie była legalność przetwarzania danych osobowych w kontekście przesłanek wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt. 1 i pkt. 2 ustawy o ochronie danych osobowych. W rozpoznawanej sprawie wskutek decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na prywatność osoby fizycznej w ogóle nie doszło do przetwarzania danych osobowych. Oznacza to, że w/wym. przepisy nie znajdowały zastosowania w sprawie. Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie są nietrafne.

Jak wyjaśniono wcześniej za dane osobowe w rozumieniu art. 6 ustawy uważa się również informacje, które nawet pośrednio mogą doprowadzić do zidentyfikowania osoby fizycznej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego posiadanie informacji o dacie złożenia wniosku o wypłatę odszkodowania, szczególnie w połączeniu z innymi posiadanymi już danymi, może w pewnych sytuacjach zostać powiązane z określoną osobą. Nadto data wniosku, a więc data w jakiej wszczęte zostaje z inicjatywy określonej osoby postępowanie administracyjne stanowi przejaw aktywności danej osoby w zakresie realizacji przysługującego jej prawa ( w niniejszej sprawie prawa do odszkodowania za utraconą własność ), stanowi zatem informację o sferze prywatnej - o podjętych działaniach, decyzjach itp.

Z tych względów także ostatni zarzut wniesionej skargi kasacyjnej nie mógł zostać uwzględniony, co na podstawie art. 184 P.p.s.a. skutkowało jej oddaleniem.

-----------------------

Sygn. akt I OSK 3135/15

Sygn. akt I OSK 3135/15

10

10

Sygn. akt I OSK 3135/15

Sygn. akt I OSK 3135/15