Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 2317/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6335 Zwrot nienależnego świadczenia
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku S. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 28 lutego 2011 r. oraz decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 11 kwietnia 2011 r. w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 11 kwietnia 2011 r. nr PS-I.8642.322.2011.MJ w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 września 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 563/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę S. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 11 kwietnia 2011 r. nr PS-I.8642.322.2011.MJ w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia.

Od powyższego wyroku S. S. wniósł skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 28 lutego 2011 r. oraz decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 11 kwietnia 2011 r. będących przedmiotem powołanego wyroku z dnia 16 września 2011 r. w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 11 kwietnia 2011 r. nr PS-I.8642.322.2011.MJ w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia.

W uzasadnieniu wniosku S. S. wskazał, że z uwagi na bardzo niskie dochody wykonanie decyzji prowadziłoby do niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przez pozbawienie skarżącego i jego rodziny niezbędnych środków utrzymania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) dalej jako "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, iż jak przyjęto w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Istotne również jest, że instytucja ochrony tymczasowej jest instytucją wyjątkową i ma charakter fakultatywny. Dodać także należy, iż Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje oceny merytorycznej skargi, gdyż takie działanie Sądu dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności tej decyzji.

W przedmiotowej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 28 lutego 2011 r. oraz decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 11 kwietnia 2011 r. prowadzi do wniosku, że strona nie uprawdopodobniła przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby wskazywać, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki. W tej sytuacji należało uznać stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie ma obowiązku domyślać się, jakimi względami kierował się skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Podniesiona przez skarżącego kwestia pozbawienia środków utrzymania nie została w żaden sposób uprawdopodobniona. Skarżący ograniczył się jedynie do ogólnikowych stwierdzeń, nie podając jakichkolwiek okoliczności dotyczących sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego, która doznałaby znacznego uszczerbku w przypadku wykonania decyzji.

Natomiast niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku należności pieniężnych oznacza taką sytuację, gdy należność uiszczona w wyniku wykonania decyzji nie będzie mogła zostać naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia. Nie można natomiast mówić o możliwości spowodowania nieodwracalnych skutków, jeśli istnieje możliwość dochodzenia zwrotu uiszczonych świadczeń. Trzeba bowiem zaznaczyć, że przesłanka z art. 61 § 3 P.p.s.a. dotycząca spowodowania trudnych do odwrócenia skutków odnosi się zarówno do szkody majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podniesione przez skarżącego okoliczności do takich konsekwencji nie prowadzą, a rodzaj obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia decyzji, istnieje oczywista możliwość zwrotu żądanej kwoty.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skoro skarżący nie uprawdopodobnił istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji, określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., to wniosek złożony w tej sprawie nie mógł być uwzględniony.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.