Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 12/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SAB/Wa 12/10 ze skargi W. S. na bezczynność Wojewody [...] w sprawie nie rozpoznania wniosku z dnia 9 listopada 2009 r. postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarga, podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W. S. pismem z dnia 11 stycznia 2010 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wojewody [...], powołując się na fakt braku odpowiedzi na jego wniosek z dnia 9 listopada 2009 r. i nie wydanie decyzji o odwołaniu ze stanowiska [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Z treści skargi wynika, iż jej przedmiotem jest brak odpowiedzi na pismo W. S. z dnia 9 listopada 2009 r., w którym skarżący wnioskował o odwołanie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżący wskazał, że bezczynność organu występuje nie tylko wtedy, gdy organ nie podejmuje czynności, lecz także wtedy, gdy nie wydaje rozstrzygnięcia w przewidzianym terminie. Skarżący winien mieć jednak na względzie, że sąd administracyjny będzie dokonywał oceny w oparciu o ww. regułę wyłącznie w sprawach, o jakich mowa przepisach prawa.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.

W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W art. 3 § 2 p.p.s.a. wskazano katalog spraw w jakich sądy administracyjne orzekają, sprawując kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Zgodnie z tym katalogiem zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Wskazać należy, iż w rozpatrywanej sprawie zaskarżona bezczynność nie mieści się w granicach bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Wojewoda [...] w wyniku wniosku skarżącego, w świetle przepisów prawa, nie był zobligowany do wydania aktu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.) wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego powołuje i odwołuje wojewoda, za zgodą Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Na podstawie aktu powołania nawiązuje się stosunek pracy {art. 68 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94, ze zm.)}. Skarżący winien mieć na względzie, że zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (tekst jedn. Dz. U. 2001 r., Nr 86, poz. 953, ze zm.) osoby powołane nie korzystają ze stabilizacji stosunku pracy cechującej stosunki pracy z mianowania, a odwołanie ze stanowiska jest równoznaczne z rozwiązaniem stosunku pracy nawiązanego w drodze powołania, przy czym odwołanie ze stanowiska nie jest decyzją administracyjną podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

A zatem akt odwołania ze stanowiska kierowniczego w administracji państwowej osoby powołanej na to stanowisko nie jest decyzją administracyjną i na akt ten nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 1991 r. sygn. akt II SA 807/90, publ. LexPolonica nr 297722, OSP 1992/4 poz. 93, Prawo i Życie 1991/45 str. 15, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 1989 r. SA/Lu 757/88, nie publ.).

W związku z powyższym, zaskarżona bezczynność jako nieobjęta zakresem właściwości sądu administracyjnego określonej w cytowanych wyżej przepisach, nie podlega rozpoznaniu przez Sąd, a to oznacza, że skargę której jest przedmiotem należało odrzucić jako niedopuszczalną.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.