Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1996/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6310 Wytwarzanie i obrót bronią i amunicją
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 3 pkt 2, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. h
journal: Dz.U. 2018 poz 2037
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią,  amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym
article: art. 157
journal: Dz.U. 2019 poz 1214
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią,  amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym
article: art. 40 par. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] czerwca 2020 r. Nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: MSWiA, organ koncesyjny) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 17 ust. 3 pkt 2 i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 2037 z późn. zm.; dalej: ustawa poprzednia) w zw. z art. 157 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 1214; dalej: ustawa nowa), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z [...] stycznia 2020 r. Nr [...], którą cofnął J. S. koncesję z [...] stycznia 2009 r. Nr [...] na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie:

• wytwarzania rodzajów broni określonych w ust. 2-3 Załącznika Nr 1 - Rodzaje broni i amunicji - BA - do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie rodzajów broni i amunicji oraz wykazu wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, na których wytwarzanie lub obrót jest wymagana koncesja (Dz. U. Nr 145, poz. 1625, z późn. zm.);

• obrotu rodzajami broni i amunicji określonymi w ust. 2-3, 6, 9 pkt 1-3,10 oraz 11 Załącznika Nr 1 Rodzaje broni i amunicji - BA - do ww. rozporządzenia;

• wytwarzania wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym określonych w pozycji WT XIV ust. 1 Załącznika Nr 2 Wykaz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym - WT - do ww. rozporządzenia;

• obrotu wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym określonymi w pozycjach WT XII ust. 3-4 oraz WT XIV ust. 1 Załącznika Nr 2 - Wykaz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym- WT- do ww. rozporządzenia.

Stan faktyczny przedstawiał się następująco:

MSWiA udzielił [...] stycznia 2009 r. J.S. (dalej: skarżący, strona) koncesji Nr [...] (z późn. zm.) na wykonywanie działalności gospodarczej we wskazanym powyżej zakresie. Następnie 9 maja 2019 r. wpłynęło do organu koncesyjnego zawiadomienie o wydaniu w dniu [...] stycznia 2019 r. (sygn. akt [...]) przez Prokuratora [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w W. wobec skarżącego postanowienia o przedstawieniu zarzutów m.in. o czyn z art. 258 § 1 (udział w zorganizowanej grupie przestępczej) ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. z 2018 r. poz. 1600 z późn. zm.; dalej: k.k.) oraz o czyn z art. 263 § 3 k.k. (wyrób i handel bronią bez zezwolenia) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

Po prawidłowo wszczętym postępowaniu, decyzją z [...] stycznia 2020 r. MSWiA z mocy art. 17 ust. 3 pkt 2 i art. 7 ust. 1 ustawy poprzedniej w zw. z art. 157 ustawy nowej, cofnął udzieloną stronie koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej we wskazanym powyżej zakresie. Uznał bowiem na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że postawione stronie zarzuty w postępowaniu karnym rzutują na ocenę rękojmi, jaką winien dawać podmiot posiadający koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Organ koncesyjny uznał, że w skarżący przestał spełniać warunek bycia osobą fizyczną, która nie jest objęta toczącym się przeciwko niej postępowaniem w sprawach o umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub umyślne wykroczenie skarbowe (art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. h ustawy poprzedniej). Decyzja ta została doręczona bezpośrednio skarżącemu, z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika.

Zachowując ustawowy termin, skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc w nim szereg zarzutów natury procesowej.

Po ponownej analizie zebranego materiału MSWiA uznał, że cofnięcie koncesji nr [...] nie zostało dokonane z naruszeniem przepisów prawa, a argumenty i zarzuty przedstawione przez skarżącego są bezzasadne i nie dają uzasadnionych podstaw do jej uchylenia. Co do zasady organ podzielił zarzut dotyczący uchybienia art. 40 § 1 i 2 k.p.a. wskutek braku przesłania decyzji pełnomocnikowi strony. Uznał jednakże, że to naruszenie nie miało znaczenia dla prowadzonego postępowania. Zdaniem MSWiA niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi nie pociągnęło za sobą negatywnych konsekwencji dla skarżącego, który w terminie złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Organ koncesyjny stanął na stanowisku, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło także do naruszenia art. 10 k.p.a., bowiem MSWiA nie przeprowadzał żadnych czynności procesowych mogących mieć wpływ na ocenę dotychczas zebranego materiału dowodowego. Co do zgłoszonych dowodów, MSWiA zauważył, że wnioskowane dowody były już analizowane w toku prowadzonego postępowania administracyjnego i organ we wcześniejszej decyzji poddał je ocenie. Zostały przez organ koncesyjny poddane ocenie w decyzji z [...] stycznia 2020 r. Zdaniem organu skarżący mógł się wypowiedzieć co do zebranych materiałów i dowodów; aktywnie uczestniczył w toku postępowania. Organ też pouczał stronę o możliwości wglądu do akt sprawy.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona wskazała na naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 10 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niewezwanie skarżącego do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a tym samym pozbawienie go możliwości czynnego udziału w postępowaniu; art. 7, art. 77 oraz art. 78 k.p.a., poprzez wydanie decyzji, pomimo niezbadania należycie okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie postępowania, w szczególności w zakresie przesłanek uznaniowości organu i słusznego interesu obywatela, co czyni decyzję nieweryfikowalną, jak i nieprzeprowadzenie wnioskowanego dowodu o przesłuchanie strony; art. 7 i art. 77 oraz art. 80 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, w szczególności nierozważenie i niepoddanie ocenie przesłanek uznaniowości i brak odniesienia się do zarzutów strony odnośnie zakresu uznaniowości organu; art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. wskutek bezpodstawnego przyjęcia przez organ, że strona posiadała wiedzę odnośnie zgromadzonych w sprawie materiałów; art. 6 i art. 8 k.p.a. ze względu na prowadzenie postępowania w sposób tendencyjny i jednostronny;

art. 7a w zw. z art. 81a k.p.a. poprzez rozstrzyganie wszystkich wątpliwości interpretacyjnych wyłącznie na niekorzyść strony, w szczególności wątpliwości co do treści normy z art. 42 ust. 3 pkt 2 ustawy nowej. Skarżący podniósł również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: art. 24 ust 3 pkt 2 w zw. z art. 24 ust. 1 i ust. 2 ustawy nowej.

W oparciu o podniesione zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i orzeczenia co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie decyzji w całości, oraz decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, należy wyjaśnić, że wyznaczenie posiedzenia niejawnego, zamiast rozprawy, nastąpiło w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 3 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.; dalej: ustawa COVID-19) o treści: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów." Opisany instrument został wprowadzony w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się zakażenia wirusem SARS-CoV-2 i przecięciu dróg szerzenia się choroby zakaźnej wywoływanej wspomnianym wirusem (art. 1 pkt 1 ustawa COVID-19). Natomiast zaczął być stosowany dopiero wówczas, gdy na mocy § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1758 z późn. zm.) ustalono, że obszarem, na którym wystąpił stan epidemii wywołany zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ze wskazaniem następujących rodzajów obszarów, na których obowiązują dodatkowe ograniczenia, nakazy i zakazy w związku z wystąpieniem stanu epidemii. Stan ten został utrzymany przez § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 2132) Wspomniane rozporządzenia zostały wydane na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1239, z późn. zm.). W myśl art. 46b pkt 1 ostatniej wspomnianej ustawy w rozporządzeniu, jak wyżej, można ustanowić ograniczenia, obowiązki i nakazy, o których mowa w art. 46 ust. 4, w tym pkt 1 i 3 (pkt 1 - czasowe ograniczenie określonego sposobu przemieszczania się, pkt 3 - czasowe ograniczenie funkcjonowania określonych instytucji lub zakładów pracy - uwzględniając drogi szerzenia się zakażeń i chorób zakaźnych oraz sytuację epidemiczną na obszarze, na którym ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii).

Zdaniem Sądu przyjęty w sprawie tryb procedowania jest w obecnych warunkach stanu epidemii konieczny ze względu na ochronę zdrowia publicznego, aby nie powodować dodatkowych ognisk zakażenia wirusem COVID-19, a w konsekwencji rozszerzania się choroby wywoływanej tymże wirusem. Zastosowany środek mieści się w dopuszczalnych ograniczeniach wymienionych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zastosowane ograniczenia nie naruszają istoty prawa strony do sądu, albowiem skarżący jest inicjatorem postępowania sądowoadministracyjnego i jest zawsze informowany o treści orzeczenia i ma zagwarantowane prawo do wniesienia środków odwoławczych (art. 78 Konstytucji RP).

Z drugiej strony strona ma prawo, a sąd ma obowiązek rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Stan epidemii i istniejące zagrożenie dla zdrowia publicznego nie mogą wyłączyć działania i bieżącego rozpatrywania spraw przez sąd (por. postanowienia NSA z: 3 listopada 2020 r., sygn. akt II FSK 1715/18; 5 listopada 2020 r. sygn. akt II FSK 1594/18; opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wśród elementów prawa do rzetelnego postępowania szczególne znaczenie ma zasada rozpoznania sprawy/wydania orzeczenia w rozsądnym terminie (por. art. 7 p.p.s.a.), zwłaszcza że niezachowanie go stanowi formę naruszenia prawa do sądu uzasadniającą przyznanie stronie stosownego zadośćuczynienia (a niekiedy odszkodowania). Opisana zasada zobowiązuje Państwo do zorganizowania systemów prawnych w taki sposób, aby mógł być także spełniony wymóg rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie. System sądowy ma być zorganizowany w taki sposób, aby sądy mogły działać szybko (por. Z. Czarnik, (red.), J. Posłuszny (red.), L. Żukowski (red.); Sądowe i pozasądowe standardy ochrony jednostki w procesach globalizacji administracji. Realizacja zasady szybkości w postępowaniu przed sądem administracyjnym – wybrane zagadnienia (w): Internacjonalizacja administracji publicznej, LEX 2015).

W opinii składu orzekającego z powyższych względów rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie naruszyło prawa stron do sądu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a..

Mając na uwadze wyżej wskazane kryterium kontroli Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, albowiem dopiero prawidłowe jego przeprowadzenie daje podstawę do właściwego zastosowania norm prawa materialnego.

Najdalej idącym zarzutem skargi było naruszenie przez organ koncesyjny art. 10 k.p.a. zgodnie z dyspozycją którego, organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Innymi słowy, organ ma obowiązek zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, jednakże, co do zasady, umożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań powinno nastąpić jedynie przed wydaniem decyzji, na co wskazuje literalne brzmienie art. 10 § 1 k.p.a., ewentualnie postanowienia kończącego postępowanie i załatwiającego sprawę administracyjną. Zarzut naruszenia tego przepisu może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, najczęściej w zakresie postępowania dowodowego Takie stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyroki NSA: z 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, z 24 maja 2007 r., II GSK 4/07, z 1 lutego 2011 r., II OSK 1098/10 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, skarżący takiej zależności nie tylko nie wykazał w odniesieniu do zaskarżonej decyzji, ale nawet nie próbował tego czynić, ograniczając się w tym zakresie do wskazania samego naruszenia przepisu. Tymczasem z analizy akt sprawy wynika, że organ koncesyjny zapewnił skarżącemu czynny udział w postępowaniu oraz umożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, o czym poinformowano go pismem wszczynającym postępowanie z 24 czerwca 2019 r. Nadto, skarżący z przysługujących mu uprawnień skorzystał, czego dowodem są znajdujące się w aktach sprawy jego pisma z 8 i 10 lipca 2019 r. oraz pismo jego pełnomocnika 3 września 2019 r. W piśmie tym został ponowiony wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., do czego organ odniósł się w postanowieniu z [...] sierpnia 2019 r. Dowodem realizacji zasady czynnego udziału skarżącego w postępowaniu było niewątpliwie również wydanie dwóch postanowień z dnia [...] sierpnia 2019 r., w których MSWiA ustosunkował się do wniosków skarżącego o przeprowadzenie dowodów oraz wniosku o zawieszenie postępowania. Tym samym zarzut ten Sąd ocenił jako bezzasadny.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów natury procesowej w przedmiotowej sprawie organ koncesyjny wypełnił obowiązki wynikające z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, bowiem działając na podstawie przepisów prawa, zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego jej rozstrzygnięcia, oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, oceniając na podstawie całokształtu materiału dowodowego. MSWiA podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. To, że skarżący nie zgadza się z oceną prawną tego stanu faktycznego, dokonaną przez organ koncesyjny, nie oznacza wadliwego zastosowania art. 7 k.p.a. Zarzut ten Sąd uznał zatem za bezzasadny. Z kolei art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie(§ 4. ). Również i temu wymogowi MSWiA sprostał w kontrolowanym postępowaniu, wydając wskazywane już postanowienie z [...] sierpnia 2019 r.

Co prawda w skardze nie został podniesiony zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., to Sąd z urzędu dostrzegł jego naruszenie, czemu zresztą organ koncesyjny nie zaprzeczał w toku postępowania. W myśl tego przepisu, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Z powyższego wynika, że od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa w postępowaniu za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym, wobec czego również wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie (por. wyrok NSA z 10 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 259/17; www.orzecznia.nsa.gov.pl). Co do zasady, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że art. 40 § 2 k.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w k.p.a. zasadą oficjalności doręczeń, nakłada na organy administracji prowadzące postępowanie obowiązek doręczania wszystkich pism procesowych, w tym orzeczeń (decyzji i postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie (por. np. wyroki NSA z 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 256/16; z 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1365/16; opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie w niniejszej sprawie obowiązek doręczania pism pełnomocnikowi istniał od momentu doręczenia organowi dokumentu pełnomocnictwa, tj. od dnia 13 września 2019 r. Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, iż oświadczenie o przystąpieniu do postępowania pełnomocnika zostało opatrzone nieczytelną parafą, a z dołączonego dokumentu pełnomocnictwa wynikało, że skarżący ustanowił aż czterech pełnomocników.

W orzecznictwie daje się zauważyć rozbieżność w ocenie skutków doręczenia decyzji stronie zamiast ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi. Według jednego stanowiska, w sytuacji gdy strona ustanowiła pełnomocnika, doręczenie pisma wyłącznie stronie z pominięciem pełnomocnika jest prawnie bezskuteczne, tj. nie wywołuje skutków prawnych. Skutki prawne związane z doręczeniem rozstrzygnięcia rozpoczynają się dopiero z datą skutecznego doręczenia orzeczenia ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi i dopiero wówczas rozpoczyna bieg termin do wniesienia odwołania (np. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2014 r. I OSK 1855/13 , wyrok NSA z dnia 13 września 2017 r. II OSK 59/16, postanowienie NSA z 4 maja 2016 r., sygn. akt I OZ 387/16 www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Według drugiego stanowiska prezentowanego w orzecznictwie koncepcja "wejścia decyzji do obrotu prawnego" nie jest związana z prawidłowym, tj. zgodnym z przepisami prawa doręczeniem decyzji, lecz z dokonaniem czynności doręczenia polegającej na uzewnętrznieniu woli organu wobec podmiotu usytuowanego poza organem administracji i to niekoniecznie nawet wobec jej adresata. Wchodzi do obrotu i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona wadliwie np. z naruszeniem przepisów o doręczeniach, z pominięciem niektórych stron, bądź ich pełnomocników. Jeżeli decyzja organu administracji zostanie doręczona, nawet nieprawidłowo z naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a. to nie można twierdzić, że nie weszła ona do obrotu prawnego. Decyzja taka weszła do obrotu prawnego i może być zaskarżona. Decyzja rozpoczyna zatem swój byt prawny z chwilą ogłoszenia lub doręczenia go stronie postępowania i z tym momentem wiąże organ, który ją wydał. Określony w art. 40 § 2 k.p.a. obowiązek doręczenia decyzji pełnomocnikowi i liczenie terminu do wniesienia odwołania od daty doręczenia pełnomocnikowi został ustalony w interesie stron postępowania. Jeżeli zatem wadliwe doręczenie decyzji bezpośrednio stronie, a nie pełnomocnikowi nie wywołało finalnie braku takiego rodzaju reakcji procesowych, które mogłaby normalnie realizować gdyby doręczenie nastąpiło do rąk pełnomocnika, to naruszenie to może nie mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w kontekście naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2015 r. sygn. akt I FSK 2160/13). Oznacza to, że każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia decyzji stronie powinna być oceniana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności sprawy oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji, które to skutki spowodowane zostały nieprawidłowym doręczeniem decyzji. Jeżeli wadliwość doręczenia nie powoduje ujemnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawiła jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, brak jest podstaw do eliminowania decyzji z obrotu prawnego wyłącznie z tego powodu (por.: wyroki NSA z: 26 września 2018r., sygn. akt II OSK 125/18 i 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I GSK 2145/15 www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd rozpoznający niniejszą skargę podziela drugie, zaprezentowane powyżej stanowisko. W niniejszej sprawie, samo doręczenie decyzji z [...] stycznia 2020 r. bezpośrednio skarżącemu, z pominięciem pełnomocnika, nie wywołało dla niego negatywnych konsekwencji w postaci pozbawienia go możliwości wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który to wniosek skarżący osobiście w ustawowym terminie złożył. Z treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wynika, że został sporządzony profesjonalnie (zawiera konkretne zarzuty i ich uzasadnienie). Ponadto, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, MSWiA doręczył pełnomocnikowi skarżącego (do wiadomości) duplikat decyzji z [...] stycznia 2020 r. oraz kopię wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pełnomocnik następnie zajął stanowisko w piśmie z 16 kwietnia 2020 r., które MSWiA uwzględnił przy wydawaniu zaskarżonej decyzji (s. 2-3 decyzji z [...] czerwca 2020 r.).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 24 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 24 ust. 1 i ust. 2 ustawy nowej (obowiązującej od 1 sierpnia 2019 r. na mocy jej art. 175) Sąd uznał go za bezzasadny, bowiem nie miała ta ustawa zastosowania w niniejszej sprawie (art.157 ustawy nowej).

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie - poprzez odesłanie zawarte w ww. art. 157 ustawy nowej (postępowania o wydanie decyzji w przedmiocie udzielenia, zmiany lub cofnięcia koncesji, wszczęte i niezakończone ostateczną decyzją do dnia wejścia w życie przepisów ustawy nowej, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych.) stanowił art. 17 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. h ustawy poprzedniej (z 22 czerwca 2001 r.), bowiem postępowanie wszczęto 2 lipca 2019 r.

Zgodnie z art. 17 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. h, ustawy poprzedniej organ koncesyjny może cofnąć koncesję albo zmienić jej zakres w przypadku, gdy osoba fizyczna, której udzielono koncesji objęta jest toczącym się przeciwko niej postępowaniem w sprawach o umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub umyślne wykroczenie skarbowe.

Przypomnienia wymaga że, działalność gospodarcza w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym jest z mocy ustawy działalnością koncesjonowaną, a jej wykonywanie jest dozwolone wyłącznie po spełnieniu warunków określonych w ww. ustawie. Przesłanką koncesjonowania omawianej działalności jest ważny interes publiczny tj. bezpieczeństwo państwa lub obywateli. Powyższe względy determinują ściśle przestrzeganie prawa przez podmioty, wykonujące działalność gospodarczą w tym zakresie. Jednocześnie, wyłącznie do organu koncesyjnego należy decyzja jaki środek powinien zastosować, czy cofnąć koncesję czy też zmienić jej zakres, jako że wyłącznie organ koncesyjny jest uprawniony do oceny, czy stwierdzone naruszenia w prowadzeniu tego rodzaju działalności reglamentowanej mają charakter na tyle istotny, że nie można pozostawić przedsiębiorcy uprawnienia do jej prowadzenia.

W niniejszej sprawie – mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli - organ koncesyjny zasadnie uznał, że skarżący przestał spełniać warunek bycia osobą fizyczną, która nie jest objęta toczącym się przeciwko niej postępowaniem w sprawach o umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub umyślne wykroczenie skarbowe (art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. h ustawy poprzedniej), a tym samym osobą dającą rękojmię właściwej realizacji obowiązków koncesjonariusza. W aktach sprawy znajduje się bowiem postanowienie Prokuratora [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w [...] o wydaniu wobec skarżącego postanowienia o przedstawieniu mu zarzutów m.in. udziału w zorganizowanej grupie przestępczej (art. 258 § 1 k.k.) oraz wyrobu i handlu bronią bez zezwolenia (art. 263 § 3 k.k.), które to czyny są przestępstwami umyślnymi, a handel bronią palną i amunicją cechuje wysoki stopień społecznej szkodliwości zwłaszcza, że popełnione zostaje w celu uzyskania korzyści majątkowej.

Z całokształtu dokumentacji pozyskanej w toku postępowania organ koncesyjny prawidłowo przyjął, że utrata przez skarżącego - w wyniku postawienia mu zarzutów karnych pozostających w związku z prowadzoną działalnością koncesjonowaną, jak również zastosowanego wobec niego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztu zamienionego następnie na dozór policyjny (na mocy art. 249 § 1 zd. drugie k.p.k. środki zapobiegawcze można stosować tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony/podejrzany popełnił przestępstwo) - rękojmi prawidłowego wykonywania tej działalności stanowiła wystarczającą przesłankę by tą koncesję cofnąć, bowiem w przypadku prowadzenia działalności koncesjonowanej poziom staranności wymaganej od przedsiębiorcy jest wyższy niż przeciętny poziom staranności przyjęły w obrocie gospodarczym, a skarżący powinien mieć świadomość, iż niewłaściwe korzystanie z wynikających z koncesji uprawnień może skutkować jej cofnięciem.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organ koncesyjny w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów postępowania, a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.