Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 599/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6338 Agencje doradztwa personalnego i agencje zatrudnienia
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18m pkt 7,art. 19f
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Joanna Zabłocka Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Go 958/13 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Go 958/13 oddalił skargę [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

I

W dniu [...] kwietnia 2012 r. przeprowadzono kontrolę w [...] (dalej: skarżąca, Agencja lub spółka) pod względem przestrzegania warunków prowadzenia działalności agencji zatrudnienia, o których mowa w art. 19, art. 19a, art. 19e i art. 19f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.; dalej: ustawa o promocji zatrudnienia), którą objęto okres od [...] stycznia 2011 r. do [...] kwietnia 2012 r.

Organ ustalił, że z informacji o działalności agencji zatrudnienia za 2011 rok, złożonej przez podmiot w dniu [...] stycznia 2012 r. wynika, iż powyższa agencja w 2011 roku świadczyła usługi z zakresu: kierowania osób do pracy za granicę u pracodawców zagranicznych, doradztwa personalnego oraz poradnictwa zawodowego. W zakresie kierowania osób do pracy za granicę u pracodawców zagranicznych Agencja skierowała do pracy w [...] osób. W informacji o działalności agencji zatrudnienia za 2011 r. omyłkowo - w wyniku niewłaściwej interpretacji definicji usług pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego, poradnictwa zawodowego - wykazano te usługi. Jednocześnie ustalono, iż w rzeczywistości nie były one wykonywane ani w 2011 r., ani w 2012 r., zaś Agencja w okresie 2011 r. i dalej do [...] kwietnia 2012 r. - świadczyła wyłącznie usługę pracy tymczasowej.

W dniu [...] kwietnia 2012 r. (data wpływu do organu) złożono korektę informacji o działalności agencji zatrudnienia za rok 2011. Zgodnie, z tym dokumentem Agencja do wykonywania pracy tymczasowej w [...] kierowców samochodów osobowych i dostawczych. W wyniku kontroli Państwowej Inspekcji Pracy wykazano, że korekta informacji o działalności agencji zatrudnienia w 2011 r. została sporządzona częściowo niezgodnie ze stanem faktycznym, bowiem Agencja skierowała do holenderskiego pracodawcy użytkownika [...] kierowców. Natomiast z ustaleń Państwowej Inspekcji Pracy wynika, że osoby zatrudnione na stanowisku kierowcy, nie są osobami pracującymi na podstawie umów tymczasowych, lecz na podstawie umów o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy.

Wobec stwierdzonych nieścisłości pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. organ zwrócił się do Agencji o wyjaśnienie kwestii usług, jakie Agencja świadczyła w ramach agencji zatrudnienia w ciągu 2011 r. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. upoważniony pracownik Agencji wyjaśnił, że informacja o działalności agencji zatrudnienia za 2011 rok, w której wykazano [...] osób została sporządzona błędnie w wyniku złej interpretacji definicji usług agencji zatrudnienia, a faktycznie dla tych osób była świadczona usługa transportowa. Następnie wyjaśniono, że korekta informacji o działalności agencji zatrudnienia za 2011 rok z dnia [...] kwietnia 2012 r., zawierająca wykaz osób skierowanych w ramach pracy tymczasowej, została sporządzona błędnie, ponieważ w trakcie kontroli Państwowej Inspekcji Pracy, po przedstawieniu dokumentów [...] kierowców, organy kontrolujące stwierdziły, iż osoby te nie są pracownikami tymczasowymi. Dodatkowo wyjaśniono, iż w ciągu 2011 r. Agencja nie świadczyła usług w ramach agencji zatrudnienia. Do pisma dołączono kolejny formularz informacji z działalności, z którego wynikało, iż spółka w 2011 r., w zakresie usług świadczonych przez agencje zatrudnienia, nie podjęła żadnej działalności.

Wicedyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] wszczął postępowania z urzędu w sprawie wykreślenia Agencji z Rejestru Podmiotów Prowadzących Agencje Zatrudnienia, z uwagi na przekazanie informacji o działalności agencji zatrudnienia za 2011 r., niezgodnej ze stanem faktycznym. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, z uwzględnieniem wnioskowanego przez pełnomocnika Agencji dowodu z dokumentów oraz dowodu z zeznań świadków, organ I instancji uznał, że Agencja świadczyła jedynie usługę pośrednictwa pracy, nie zaś usługę pracy tymczasowej jak ostatecznie zadeklarowano w korekcie z dnia [...] kwietnia 2012 r. będącej informacją ostateczną. Dodatkowo organ podkreślił, że korekta ta wynikała z faktu, iż Agencja nie zachowała obowiązków dokumentacyjnych i manipulując danymi statystycznymi chciała uciec od zarzutu niedochowania tych obowiązków.

Z uwagi na powyższe, stosownie do art. 18m pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia, działający z upoważnienia Marszałka Województwa [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] - orzekł o wykreśleniu skarżącej z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO), po rozpoznaniu odwołania spółki decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. - działając na podstawie art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie wojewódzkim (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), art. 138 § 1 pkt 1 w zw. 104 i 127 § 1 i 2 k.p.a., art. 18 ust. 1, art. 18m pkt 7 w zw. z art. 19f ustawy o promocji zatrudnienia - utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji SKO wskazało, iż w rozpatrywanej sprawie organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w kierunku omówionych przesłanek materialnoprawnych wynikających z przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz Kodeksu postępowania administracyjnego, w sposób pełny i nie budzący wątpliwości, by przyjąć za prawidłowe wszystkie istotne w sprawie ustalenia faktyczne. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji wykazał ponad wszelką wątpliwość, że informacja o działalności agencji za rok 2011 przekazana przez Agencję w dniu [...] stycznia 2012 r. zawiera błędne informacje. Także korekta z dnia [...] kwietnia 2012 r. zawierała błędne informacje. Dopiero pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. Agencja ostatecznie wyjaśniła, że w zakresie usług świadczonych przez agencję zatrudnienia nie podjęto żadnej działalności i ponownie zapewniła, iż dołączony formularz zawiera: właściwą, rzetelną i zgodną ze stanem faktycznym korektę.

Dodatkowo organ II instancji wyjaśnił, że w odwołaniu nie podniesiono żadnych konkretnych zarzutów pod adresem prowadzonego przez organ I instancji postępowania dowodowego. Organ odwoławczy podkreślił także, że w art. 18m pkt 7 ustawy nie zawarto wymogów wyznaczenia przez organ administracji dodatkowego terminu dla skorygowania błędów informacji, jak również wykazywania elementu winy lub braku winy przez osoby (agencję) przekazujące informacje w imieniu agencji wymagane art. 19f ustawy o promocji zatrudnienia, w razie przekazania informacji niezgodnej ze stanem faktycznym. W ocenie organu odwoławczego inne argumenty (słusznościowe) nie mogły być w tej sprawie brane pod uwagę ze względu na jednoznaczne brzmienie art. 18m pkt 7 w zw. z art. 19f ustawy o promocji zatrudnienia.

Pobocznie Kolegium podkreśliło, że prowadzenie usług w ramach agencji zatrudnienia jest prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 18 ustawy) ze wszystkimi tego konsekwencjami wynikającymi chociażby z nieznajomości przepisów prawa, w zakresie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r. oddalił skargę Agencji.

Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 1, art. 18m pkt 7 w zw. z art. 19f ustawy o promocji zatrudnienia w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług:

1. pośrednictwa pracy, polegających w szczególności na:

a) udzielaniu pomocy osobom w uzyskaniu odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej oraz pracodawcom w pozyskaniu pracowników o poszukiwanych kwalifikacjach zawodowych,

b) pozyskiwaniu i upowszechnianiu ofert pracy,

c) udzielaniu pracodawcom informacji o kandydatach do pracy, w związku ze zgłoszoną ofertą pracy,

d) informowaniu kandydatów do pracy oraz pracodawców o aktualnej sytuacji i przewidywanych zmianach na lokalnym rynku pracy,

e) inicjowaniu i organizowaniu kontaktów osób poszukujących odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z pracodawcami,

f) kierowaniu osób do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych, o którym mowa w art. 85 ust. 2,

2. doradztwa personalnego, polegających w szczególności na:

a) prowadzeniu analizy zatrudnienia u pracodawców, określaniu kwalifikacji pracowników i ich predyspozycji oraz innych cech niezbędnych do wykonywania określonej pracy,

b) wskazywaniu źródeł i metod pozyskania kandydatów na określone stanowiska pracy,

c) weryfikacji kandydatów pod względem oczekiwanych kwalifikacji i predyspozycji,

3. poradnictwa zawodowego, polegających w szczególności na:

a) udzielaniu pomocy w wyborze odpowiedniego zawodu i miejsca zatrudnienia,

b) udzielaniu informacji niezbędnych do podejmowania decyzji zawodowych w szczególności o zawodach, rynku pracy oraz możliwościach szkolenia i kształcenia,

c) inicjowaniu, organizowaniu i prowadzeniu grupowych porad zawodowych, zajęć aktywizujących w zakresie pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy,

d) udzielaniu pracodawcom pomocy w doborze kandydatów do pracy, w szczególności na udzielaniu informacji i doradztwie w tym zakresie,

4. pracy tymczasowej, polegających na zatrudnianiu pracowników tymczasowych i kierowaniu tych pracowników oraz osób niebędących pracownikami do wykonywania pracy tymczasowej na rzecz i pod kierownictwem pracodawcy użytkownika, na zasadach określonych w przepisach o zatrudnianiu pracowników tymczasowych

- jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 z późn. zm.; dalej: u.s.d.g.) i wymaga wpisu do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, zwanego dalej "rejestrem".

Zgodnie z treścią art. 18d ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia rejestr prowadzi marszałek województwa właściwy dla siedziby podmiotu ubiegającego się o wpis, z kolei na podstawie art. 18e ustawy organem uprawnionym do dokonania wpisu do rejestru jest marszałek województwa.

Jednocześnie ustawa (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji) w art. 18m pkt 7 nakazuje marszałkowi województwa wykreślenie, w drodze decyzji, podmiotu wpisanego do rejestru w przypadku złożenia przez podmiot oświadczenia, o którym mowa w art. 18e ust. 2 pkt 1 i ust. 3, lub przekazania informacji, o których mowa w art. 19e pkt 1 i art. 19f, niezgodnych ze stanem faktycznym. Dyspozycja zawarta w art. 19f ustawy nakłada na agencję zatrudnienia obowiązek przedstawiania marszałkowi województwa informacji o działalności agencji zatrudnienia - w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku, za rok poprzedni - zawierającej w szczególności liczbę:

1) osób, które podjęły pracę za pośrednictwem agencji zatrudnienia według grup elementarnych zawodów zgodnie z obowiązującą klasyfikacją zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy, z podaniem państw zatrudnienia;

2) pracodawców oraz osób korzystających z usług doradztwa personalnego i poradnictwa zawodowego;

3) osób skierowanych przez agencję zatrudnienia do wykonywania pracy tymczasowej według grup elementarnych zawodów, zgodnie z obowiązującą klasyfikacją zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy, z podaniem państw zatrudnienia.

Należy podkreślić, że przepisy art. 18m ustawy o promocji zatrudnienia wyraźnie precyzują, kiedy organ administracji publicznej ma obowiązek wykreślić w drodze decyzji administracyjnej podmiot z rejestru. Jedną z okoliczności powodujących obligatoryjne wykreślenie agencji z rejestru jest przekazanie informacji, o których art. 19f, niezgodnych ze stanem faktycznym, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Nie można zatem podzielić zarzutów skargi dot. naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a mianowicie art. 18 ustawy, przez zastosowanie sankcji wykreślenia podmiotu z rejestru, podczas gdy nie było ku temu przesłanek. Usprawiedliwienia nie znajduje także twierdzenie strony skarżącej, że organ winien ewentualnie wyznaczyć skarżącemu stosowny termin na usunięcie danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Ustawodawca nie przewidział w art. 18m pkt 7 ustawy możliwości usunięcia, czy uzupełnienia w wyznaczonym terminie informacji o działalności agencji zatrudnienia niezgodnej ze stanem faktycznym. Możliwość taką przewidziano jedynie w art. 18m pkt 6 i 8. Trzeba przy tym zaznaczyć, iż w niniejszej sprawie, wobec stwierdzonych przez organ nieprawidłowości, zwrócono się do kontrolowanego podmiotu o dokonanie wyjaśnień i korektę informacji o działalności agencji. Złożona w wyniku korekty informacja o działalności agencji zatrudnienia za 2011 rok po raz kolejny została sporządzona w sposób nieprawidłowy i zawierała dane niezgodne ze stanem faktycznym. Dopiero kolejna korekta informacji o działalności agencji zatrudnienia z dnia [...] grudnia 2012 r. zawierała dane odpowiadające stanowi faktycznemu.

Ponadto, Sąd I instancji podkreślił, że w sprawie mamy do czynienia ze spółką prawa handlowego prowadzącą działalność gospodarczą, która jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Oznacza to, że jej wykonywanie wymaga spełnienia szczegółowych warunków, określonych przepisami prawa. Od takiego podmiotu wymagane jest aby prowadził działalność rzetelnie i zgodnie z prawem, ale przede wszystkim aby znał przepisy prawa obowiązujące w swojej dziedzinie.

II

[...] wystąpiła ze skargą kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) zarzucono:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18m oraz 19f ustawy o promocji zatrudnienia poprzez zastosowanie sankcji wykreślenia podmiotu z rejestru, podczas gdy nie było ku temu przesłanek i organ winien ewentualnie wyznaczyć skarżącej stosowny termin na usunięcie danych niezgodnych ze stanem faktycznym;

II. Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, tj. brak uwzględnienia faktu, iż skarżąca próbowała wyjaśniać wszelkie nieścisłości na bieżąco, nie wykazując żadnej winy w przekazywaniu niedokładnych informacji, rozstrzygnięcie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącej, nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącej i niepodanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącej odmówiono wiarygodności, powołanie się wyłącznie na dowody świadczące na niekorzyść skarżącej z pominięciem wniosków dowodowych skarżącej, pozwalające na prawidłowe uzupełnienie i ustalenie stanu faktycznego sprawy.

Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie są zasadne zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania wskazane w pkt II petitum skargi kasacyjnej, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 oraz 107 § 3 k.p.a. Według autora skargi kasacyjnej organy administracji publicznej niedokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy. W tym zakresie organy nie tylko zupełnie pominęły istotne kwestie i dowody złożone w toku postępowania lub dokonały ich jednostronnej dowolnej oceny, lecz także oparły się na rzekomych informacjach o nieprawidłowym działaniu skarżącej.

Odnosząc się do tak postawionych zarzutów należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że przedmiotem rozpoznania przez Sąd I instancji była skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia [...] lipca 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję działającego z upoważnienia [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., którą orzeczono o wykreśleniu skarżącej z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia.

Zakres ustaleń faktycznych, jakie powinny być poczynione w sprawie wyznaczały obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisy prawa materialnego.

Zgodnie z art. 18m pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia w brzmieniu mającym zastosowanie w rozpatrywanej sprawie - marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru w przypadku złożenia przez podmiot oświadczenia, o którym mowa w art. 18e ust. 2 pkt 1 i ust. 3, lub przekazania informacji, o których mowa w art. 19e pkt 1 i art. 19f, niezgodnych ze stanem faktycznym.

Stosowanie zaś do art. 19f cyt. ustawy agencja zatrudnienia ma obowiązek przedstawiania marszałkowi województwa informacji o działalności agencji zatrudnienia - w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku, za rok poprzedni - zawierającej w szczególności liczbę:

1) osób, które podjęły pracę za pośrednictwem agencji zatrudnienia według grup elementarnych zawodów zgodnie z obowiązującą klasyfikacją zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy, z podaniem państw zatrudnienia;

2) pracodawców oraz osób korzystających z usług doradztwa personalnego i poradnictwa zawodowego;

3) osób skierowanych przez agencję zatrudnienia do wykonywania pracy tymczasowej według grup elementarnych zawodów, zgodnie z obowiązującą klasyfikacją zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy, z podaniem państw zatrudnienia.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, organy przeprowadziły postępowanie dowodowe w kierunku przesłanek materialnoprawnych wynikających z ww. przepisów, w sposób pełny i nie budzący wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przeprowadzone postępowanie dowodowe ponad wszelką wątpliwość wykazało, że informacja o działalności skarżącej za rok 2011 przekazana w dniu [...] stycznia 2012 r. zawierała nieprawdziwe informacje. Także korekta z dnia [...] kwietnia 2012 r. zawierała błędne informacje. Tej okoliczności w zasadzie nie kwestionuje również sam autor skargi kasacyjnej. Natomiast skarga kasacyjna koncentruje się na wykazywaniu braku winy w przekazaniu nieprawdziwych informacji. W niewzięciu i niewyjaśnieniu tej właśnie okoliczności autor skargi upatruje naruszenia zarzucanych przepisów k.p.a., co miało w konsekwencji skutkować niedokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy.

Należy podkreślić, że na gruncie ww. przepisów nie ma znaczenia, że złożenie nieprawdziwych informacji o których mowa w art. 19f ustawy o promocji zatrudnienia nastąpiło bez winy skarżącej, czego zdaje się nie dostrzegać autor skargi kasacyjnej. Art. 18m pkt 7 cyt. ustawy wyraźnie bowiem precyzuje kiedy organ administracji publicznej ma obowiązek wykreślić w drodze decyzji administracyjnej podmiot z rejestru. Nie jest to zatem decyzja o charakterze uznaniowym. W przepisie tym nie zawarto wymogów wykazywania elementu winy lub braku winy przez podmioty przekazujące informacje. Okolicznością powodującą obligatoryjne wykreślenie agencji z rejestru jest zatem przekazanie informacji, o których art. 19f ustawy o promocji zatrudnienia, niezgodnych ze stanem faktycznym, co miało miejsce w niniejszej sprawie, a czego skarga kasacyjna skutecznie nie podważyła. Ponadto w art. 18m pkt 7 ww. ustawy nie zawarto wymogów wyznaczenia przez organ administracji dodatkowego terminu dla skorygowania błędów informacji.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że gromadzony w toku postępowania materiał dowodowy był wystarczający do wydania orzeczenia w sprawie, a organy administracji były obowiązane do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Nie można tutaj zarzucić organom administracji publicznej niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, braku zebrania wyczerpującego materiału dowodowego, czy braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Organy administracji publicznej orzekające w sprawie dokonały właściwej subsumpcji i uzasadniły swoje decyzje w sposób nie budzący wątpliwości, co słusznie zaakceptował Sąd I instancji.

Przechodząc do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowanego w pkt I petitum skargi kasacyjnej - należy go uznać za niezasadny

Skoro zarzuty skargi kasacyjnej nie podważyły skutecznie ustaleń stanu faktycznego sprawy, to za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia art. 18m oraz 19f ustawy o promocji zatrudnienia poprzez zastosowanie sankcji wykreślenia podmiotu z rejestru, podczas gdy nie było ku temu przesłanek i organ winien ewentualnie wyznaczyć skarżącej stosowny termin na usunięcie danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Jak to zostało już zaakcentowane przekazanie informacji na podstawie art. 19f, które są niezgodne ze stanem faktycznym, stanowi podstawę wydania przez marszałka województwa, zgodnie z art. 18m pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia, decyzji o wykreśleniu podmiotu z rejestru (por. Góral Zbigniew (red.), Bielak-Jomaa Edyta, Drabek Agata, Paluszkiewicz Magdalena, Staszewska Ewa, Włodarczyk Mirosław, Wrocławska Tatiana, Komentarz do art. 19f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Lex 97818).

Już tylko na marginesie należy wskazać, że jak słusznie zauważa autor skargi kasacyjnej, w obecnie obwiązującym stanie prawnym przekazanie przez podmiot informacji zawartych w rocznym sprawozdaniu z działalności (art. 19f ustawy o promocji zatrudnienia), niezgodnie ze stanem faktycznym, nie jest przesłanką uzasadniającą wykreślenie przez marszałka województwa agencji zatrudnienia z rejestru. Zgodnie bowiem z treścią art. 18m pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia w brzmieniu nadanym przez art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz.U.2013.829) - marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru w przypadku złożenia przez podmiot oświadczenia, o którym mowa w art. 18e ust. 2 pkt 1 i ust. 3, lub przekazania informacji, o których mowa w art. 19e pkt 1, niezgodnych ze stanem faktycznym. Zatem art. 18m pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia w brzmieniu nadanym ww. ustawą zmieniająca nie odsyła już do art. 19f. Jednakże nie miało to znaczenia w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, ponieważ treść art. 18m pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, obowiązuje od dnia 23 sierpnia 2013 r. Natomiast przedmiotem rozpoznania przez Sąd I instancji była skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia [...] lipca 2013 r.

W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.