Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 346/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11, art. 12 ust.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 995
law: Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska.
article: art. 3 § 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Rowiński Sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. A. na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie gospodarowania odpadami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi skarga K. A., dalej "skarżący", na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2021 r., nr [...].

Zaskarżone zarządzenie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w W. Delegatura w P. w okresie od 7 września 2020 r. do 4 grudnia 2020 r. przeprowadzili kontrolę u K. A. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" K. A. w miejscowości N.,[...]-[...] B., powiat [...]. W trakcie przeprowadzonej kontroli stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. Ustalono, że przedsiębiorca zbiera odpady bez zezwolenia. W dniach oględzin przeprowadzonych dwukrotnie, tj. w dniach 7 września 2020 r. oraz 16 września 2020 r. stwierdzono, na ogrodzonej części terenu, a także poza nią obecność dużej ilości odpadów w postaci części samochodowych, elementów blacharskich, silników, skrzyń biegów, elementów układu klimatyzacji, zbiorników LPG, zużytych opon, elementów zawieszenia a także wiązek elektrycznych. Wyżej wymienione odpady znajdowały się w różnych częściach posesji, tj. na terenie nieutwardzonym, na placu przed budynkami, a także we wszystkich budynkach oraz namiocie znajdującym się na terenie posesji. Przedmiotowe odpady w większości narażone były na bezpośrednie oddziaływanie czynników atmosferycznych.

Ustalenia kontroli wykazały naruszenia w zakresie wymagań ochrony środowiska, w tym w szczególności ustawy o odpadach polegające na:

prowadzeniu zbierania odpadów o kodach odpadów o kodach 17 04 02 - aluminium, 17 04 05 - żelazo i stal, 16 01 19 - tworzywa sztuczne, 16 01 20 - szyby, 16 01 03 - zużyte opony od dnia 23 stycznia 2016 r., bez wymaganego zezwolenia - naruszenie art. 41 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

spalanie odpadów w postaci tworzyw sztucznych, przewodów/kabli w piecu, na uciętych dachach pojazdów oraz bezpośrednio na powierzchni ziemi - naruszenie art. 155 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

magazynowanie odpadów o kodach 17 04 02, 17 04 05, 16 01 19, 16 01 20, 16 01 03 powyżej dozwolonego okresu - naruszenie art. 25 ust 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 o odpadach.

Ujawniono także, że w piecu typu "koza", znajdującym się w jednym z pomieszczeń gospodarczych, na elementach dachów pojazdów, a także bezpośrednio na ziemi spalane były odpady tworzyw sztucznych, przewodów/kabli elektrycznych.

Ponadto ustalono, że K. A. posiadał decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 28 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 1, ust. 4,5,6 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243, ze zm.), co oznacza, że właściciel zobowiązany był do uzyskania w terminie nie dłuższym niż trzy lata od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, odpowiedniego zezwolenia w zakresie zbierania lub przetwarzania odpadów zgodnie z wymaganiami o których mowa w art. 232 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2020 r. poz. 797, ze zm.).

Zarządzeniem pokontrolnym z 19 stycznia 2021 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2020 r. poz. 995, ze zm.) oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej od 7 września 2020 r. do 4 grudnia 2020 r. zarządził w pkt 1 nie prowadzić zbierania odpadów bez wymaganego zezwolenia, w pkt 2 nie przekształcać termicznie odpadów poza spalarnią lub współspalarnią odpadów, w pkt 3 przekazać odpady, magazynowane w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, uprawnionemu do gospodarowania odpadami podmiotowi w terminie do stałego przestrzegania z realizacją natychmiast. Termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń wyznaczono na dzień 10 lutego 2021 r.

W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 155 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r. poz. 797 ze zm.) termiczne przekształcanie odpadów może być prowadzone wyłącznie w spalarniach odpadów lub we współspalarniach odpadów. Zgodnie zaś z art. 191 ustawy naruszenie nakazu termicznego przekształcania odpadów w spałami odpadów lub współspalarni odpadów zagrożone jest karą aresztu albo grzywny. Zgodnie z art. 25 ust. 3 i ust. 4 ustawy o odpadach magazynowanie odpadów jest prowadzone wyłącznie w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów. Odpady te mogą być magazynowane, jeżeli konieczność magazynowania wynika z procesów technologicznych lub organizacyjnych i nie przekracza terminów uzasadnionych zastosowaniem tych procesów, nie dłużej jednak niż przez: 1 rok - w przypadku magazynowania odpadów niebezpiecznych, odpadów palnych, niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych i odpadów pochodzących z przetworzenia odpadów komunalnych; 3 lata — w przypadku magazynowania pozostałych odpadów.

Organ administracji publicznej wskazał, że K. A. wprawdzie posiadał decyzję Starosty [...] z [...] grudnia 2012 r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 28 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 1, ust. 4,5,6 i 7 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach ( Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243, ze zm.), zgodnie ze zmienionymi przepisami ustawy o odpadach właściciel zobowiązany był jednak do uzyskania w terminie nie dłuższym niż trzy lata od dnia wejścia w życie ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach, odpowiedniego zezwolenia w zakresie zbierania lub przetwarzania odpadów zgodnie z wymaganiami o których mowa w art. 232 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r. poz. 797, ze zm.). Z informacji posiadanych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w W. Delegaturę w [...] wynika, że K. A. nie złożył nowego wniosku, tym samym nie uzyskał zezwolenia uprawniającego go do zbierania ww. odpadów. W związku z powyższym odpady wcześniej zbierane, do 23 stycznia 2016 r. powinny zostać przekazane podmiotowi uprawnionemu do ich zagospodarowania najpóźniej do 23 stycznia 2019 r. K. A. magazynuje zebrane odpady w miejscu na ten cel nieprzeznaczony oraz z rażącym przekroczeniem terminów magazynowania.

Na powyższe zarządzenie pokontrolne K. A., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie zaskarżając je w całości. Zarzucił zaskarżonemu zarządzeniu naruszenie art. 49 ust.1 pkt 4, w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji w której Marszałek Województwa [...] z urzędu dokonał wpisu skarżącego do rejestru BDO pod numerem 000134800 jako podmiotu gromadzącego odpady. A w konsekwencji wadliwe ustalenie, że skarżący nie posiada wymaganego zezwolenia.

Mając powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego aktu oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie zgadza się z ustaleniami faktycznymi w sprawie. Stoi on na stanowisku, że posiada wymagane zezwolenie. Potwierdzeniem takiej interpretacji jest fakt, że Marszałek Województwa [...], prowadzący Rejestr podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami dokonał z urzędu wpisu skarżącego do Rejestru jako podmiotu gromadzącego odpady. Rejestr dostępny był elektronicznie od dnia 24 stycznia 2018 r. Działalność skarżącego w dalszym ciągu widnieje w Rejestrze pod numerem BDO 000134800. W ocenie skarżącego ustalenia organu są błędne. Podniósł brak zastosowania art. 49 ust.1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, albowiem w ocenie skarżącego funkcjonuje jako podmiot posiadający stosowne zezwolenia, zweryfikowane przez Marszałka Województwa [...].

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym zarządzeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na zasadzie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Zaskarżone zarządzenie pokontrolne z dnia 31 sierpnia 2018 r. podjęte zostało w trybie przepisu art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 995, ze zm.), dalej ustawą. Przepis art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej, zaś art. 12 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń.

Odnośnie do kwestii dopuszczalności skargi na zarządzenie pokontrolne, wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy należy wyjaśnić, że akty lub czynności organu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., są działaniami administracji publicznej podejmowanymi w zakresie realizacji ich zadań wynikających z przepisów prawa. Mogą one mieć charakter władczy z tym, że nie są to rozstrzygnięcia władcze, gdyż wówczas miałyby charakter decyzji administracyjnych, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Zarządzenie pokontrolne, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy jest władczym aktem organu administracji publicznej, odrębnym od decyzji administracyjnej, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).

Bezspornie zarządzenie pokontrolne nie jest decyzją administracyjną, gdyż na gruncie art. 12 ust. 1 ustawy ta forma działania została wyraźnie odróżniona przez ustawodawcę od decyzji, wymienionej w pkt 2 tego przepisu. Niewątpliwie jednak władczy charakter zarządzenia przejawia się tu przede wszystkim w obowiązku informacyjnym jego adresata, wynikającym z art. 12 ust. 2 ustawy, którego zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie z art. 31a ustawy.

W orzecznictwie wskazuje się, że zarządzenia te nie nakładają na ich adresata obowiązków administracyjnoprawnych (tak wyrok WSA w Opolu z dnia 24 czerwca 2021 r., II SA/Op 322/20, CBOSA), które mógłby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązek taki może ciążyć na nich na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określający ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska albo innej osoby fizycznej (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 września 2020 r., sygn. akt II SA/Go 383/20 oraz powołane tam orzecznictwo; wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA).

Skoro zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie to nie można zakwalifikować zarządzenia jedynie jako instrukcji, której niezrealizowanie nie pozostawia konsekwencji prawnych. Sam zaś fakt niepoddawania się egzekucji nie przesądza o braku prawnego wymiaru tego aktu. Zasada niezależności stosowania środków egzekucyjnych od środków represyjnych (wynikająca z art. 16 u.p.e.a.) stanowi bowiem, że zastosowanie środka egzekucyjnego nie stoi na przeszkodzie wymierzeniu kary w postępowaniu karnym, w sprawach o wykroczenia lub dyscyplinarnym za niewykonanie obowiązku.

Nadto za możliwością zaskarżenia czy wywodzenia statusu strony przemawia fakt, że wydanie zarządzenia pokontrolnego skutkuje powstaniem stosunku administracyjnoprawnego. Jeżeli kontrola dotyczyła działalności danej osoby fizycznej, ona sama jest adresatem zarządzenia pokontrolnego i podmiotem zawiązanym. Jeśli kontrolowana jednostka organizacyjna ma złożoną strukturę (np. wielozakładowe przedsiębiorstwo państwowe), należy uznać, że adresatem jest kierownik tej wyodrębnionej części jednostki, w której w toku kontroli stwierdzono uchybienia.

Zarządzenie pokontrolne, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy jest - obok decyzji administracyjnej wymienionej w pkt 2 tego przepisu i wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którym mowa w pkt 3, jedną z kilku możliwych form działań wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w związku ze sprawowaną kontrolą podmiotów korzystających ze środowiska (art. 2 ust. 1 ustawy). Wydawane jest w przypadku, gdy w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono naruszenie prawa.

Istotą kontroli prowadzonej przez właściwy organ inspekcji ochrony środowiska jest po pierwsze - zbadanie zgodności stanu istniejącego (stanu faktycznego) ze stanem postulowanym, czyli stanem spełniającym wymogi zgodności działania z tymi przepisami i regułami, które w prawie uznane są za warunki jego poprawności, po drugie - ustalenie zakresu i przyczyn rozbieżności między tymi stanami, a wreszcie po trzecie - przekazanie wyników tego ustalenia, podmiotowi kontrolowanemu.

Cel zarządzenia pokontrolnego można scharakteryzować jako przeciwdziałanie i wyeliminowanie naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzonej kontroli poprzez zobowiązanie kierownika kontrolowanego podmiotu lub osoby fizycznej do zaprzestania naruszania prawa i poinformowania o działaniach, jakie kontrolowana jednostka podjęła, aby dalsza jej działalność nie naruszała prawa (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 31 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Op 497/18, CBOSA).

Podsumowując zarządzenia pokontrolne nie nakładają na ich adresata obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej ani innej sankcji administracyjnej, co również uzasadnia dopuszczalność formułowania ich w sposób ogólnikowy. Ich celem, oprócz sygnalizacji osobie fizycznej korzystającej ze środowiska lub osobie zarządzającej jednostką organizacyjną korzystającą ze środowiska, jest przede wszystkim dostarczenie kontrolującemu organowi informacji co do konieczności wszczęcia postępowań zmierzających np. do nałożenia kary lub zobowiązania do wykonania lub zaniechania określonych czynności. Stąd też w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że do procedury wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów K.p.a.

Postępowanie w przedmiocie wydania zarządzenia pokontrolnego toczy się w oparciu o przepisy ustawy, a zatem stan faktyczny sprawy zostaje ustalony na podstawie wyników kontroli oraz protokołu kontroli, który ma odzwierciedlać przebieg kontroli na miejscu. W postępowaniu tym sąd dokonując oceny nie bada natomiast legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli, w tym poczynienia tych ustaleń w zgodzie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wówczas przedmiotem kontroli nie byłoby bowiem zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli.

Z uwagi na charakter aktu wydanego na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy, sądowa kontrola legalności zarządzenia pokontrolnego polega przede wszystkim na badaniu, czy kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ, czy treść zarządzenia koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli oraz, czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa.

Podkreślić trzeba, że dla oceny dopuszczalności i zasadności skierowanych do adresata zarządzeniem pokontrolnym zaleceń co do wyeliminowania naruszeń stwierdzonych w wyniku kontroli istotne i decydujące znaczenie ma protokół kontroli. Skoro zarządzenie, o jakim mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy, jest wydawane na podstawie ustaleń kontroli, to obowiązek zawarty w zarządzeniu pokontrolnym stanowi konsekwencję stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości. Stąd szczególne znaczenie dla oceny legalności wydanego zarządzenia ma stwierdzenie, czy wyniki przeprowadzonej kontroli dają podstawę do uznania, że kontrolowany podmiot narusza prawo (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 31 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Op 497/18 i powołany tam wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1876/17, CBOSA).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że kontrola w zakładzie zarządzanym przez skarżącego została przeprowadzona zgodnie z właściwością rzeczową i miejscową przez organ do tego uprawniony, na podstawie właściwego upoważnienia (art. 2 ust. 1, art. 8, art. 9 ust. 1d ustawy).

Zarządzenie pokontrolne wydawane jest w przypadku, gdy w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono naruszenia prawa. Istotą kontroli jest po pierwsze - zbadanie zgodności stanu istniejącego (stanu faktycznego) ze stanem postulowanym, czyli stanem spełniającym wymogi zgodności działania z tymi przepisami i regułami, które w prawie uznane są za warunki jego poprawności, po drugie - ustalenie zasięgu i przyczyn rozbieżności, a wreszcie po trzecie - przekazanie wyników tego ustalenia, a czasem i wynikających stąd dyspozycji, podmiotowi kontrolowanemu lub też jego jednostce nadrzędnej.

Wydanie zarządzenia pokontrolnego ma na celu przeciwdziałanie i wyeliminowanie naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzonej kontroli poprzez zobowiązanie kierownika kontrolowanego podmiotu lub osoby fizycznej do zaprzestania naruszania prawa i poinformowania o działaniach, jakie kontrolowana jednostka podjęła, aby dalsza jej działalność nie naruszała prawa (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 20 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 303/08; wyrok WSA w Opolu z dnia 25 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Op 5/08, CBOSA).

Dla oceny dopuszczalności i zasadności skierowanych do adresata zarządzeniem pokontrolnym zaleceń co do wyeliminowania naruszeń stwierdzonych w wyniku kontroli istotne i decydujące znaczenie ma protokół kontroli. Skoro zarządzenie, o jakim mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy, jest wydawane na podstawie ustaleń kontroli, w związku z czym obowiązek zawarty w zarządzeniu pokontrolnym stanowi konsekwencję stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości.

W analizowanej sprawie organ przeprowadził kontrolę nie odstępując od wymogów art. 9 i następnymi rozdziału 3 ustawy. Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniach 7 września 2020 r. – 4 grudnia 2020 r. sporządzony został protokół. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy protokół został podpisany przez inspektora i skarżącego, jako właściciela i kierownika kontrolowanej jednostki. Do protokołu nie zostały wniesione żadne umotywowane zastrzeżenia. We wskazanym protokole stwierdzono brak prowadzenie zbierania odpadów o kodach 17 04 02, 17 04 05, 16 01 19, 16 01 20, 16 01 03, które to działanie skarżącego narusza art. 41 ustawy o odpadach, spalanie odpadów postaci tworzyw sztucznych, przewodów/kabli w piecu, na uciętych dachach pojazdów oraz bezpośrednio na powierzchni ziemi, co narusza art. 155 ustawy o odpadach, brak pełnej ewidencji odpadów, co narusza art. 66 ust. 1 ustawy o odpadach, magazynowanie odpadów o kodach 17 04 02, 17 04 05, 16 01 19, 16 01 20, 16 01 03 powyżej dozwolonego okresu, co narusza art. 25 ust. 4 ustawy o odpadach.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy, prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów. Niewątpliwie skarżący winien legitymować się zezwoleniem na prowadzenie tego rodzaju działalności.

Tymczasem z akt analizowanej sprawy wynika jednoznacznie, że co prawda skarżący uzyskał decyzję Starosty [...] z [...] grudnia 212 r., znak [...] wydaną na podstawie art. 28 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 1, ust. 4, 5, 6 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 o odpadach udzielająca zezwolenia na okres 10 lat, tj. do dnia 2 grudnia 2022 r., jednak z art. 232 ust 2 ustawy, mającego charakter przejściowy wynika, że decyzja ta zachowała ważność jedynie do dnia 23 stycznia 2016 r. Przepisy art. 232 ust. 1 i 2 dotyczą trzech zezwoleń wydanych na podstawie przepisów dotychczasowych: 1) na zbieranie, 2) na odzysk, 3) na unieszkodliwianie. Z woli ustawodawcy stały się one zezwoleniami: 1) na zbieranie, 2) na przetwarzanie – w rozumieniu ustawy obowiązującej. Dawne zezwolenia zachowały ważność na czas, na jaki zostały wydane, ale nie dłużej niż do 23 stycznia 2016 r. (D. Danecka, W. Radecki [w:] D. Danecka, W. Radecki, Ustawa o odpadach. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2020, art. 232).

Skoro skarżący nie uzyskał nowego zezwolenia, to działalność po dniu 23 stycznia 2016 r. prowadzona jest bez zezwolenia. Jedynym dokumentem na okoliczność legalności prowadzonej działalności polegającej na zbieraniu lub przetwarzaniu odpadów mogłoby być nowo uzyskane zezwolenie, a nie wpis do BDO. Takiego zezwolenia jednak skarżący ani na etapie postępowania administracyjnego, ani sądowoadministracyjnego nie przedstawił, co wskazuje na to, że nie uzyskano go ani na etapie kontroli ani obecnie.

Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.