Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 886/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178; art.197 par.2; art.198
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 8 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na zarządzenie sędziego o uznaniu przesyłki sądowej zawierającej wyrok WSA w Warszawie z 15 grudnia 2016 r. za doręczoną w sprawie ze skargi A. T. na postanowienie Ministra Finansów z dnia (...) stycznia 2016 r. nr (...) w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia: odrzucić zażalenie


UZASADNIENIE

A.T. złożyła skargę na postanowienie Ministra Finansów z [...] stycznia 2016 r. nr [...], w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Wyrokiem z 15 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, oddalił skargę.

Przesyłkę zawierającą odpis sentencji wyroku z 15 grudnia 2016 r., z uwagi na nieobecność adresata pozostawiono w dniu 19 grudnia 2016 r. w placówce pocztowej w B., a zawiadomienie o tym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. Placówka pocztowa w dniu 28 grudnia 2016 r. powtórnie awizowała ww. przesyłkę. W związku z jej niepodjęciem w terminie została zwrócona do tut. Sądu, który uznał ją – zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V z 17 stycznia 2017 r. - za skutecznie doręczoną w dniu 2 stycznia 2017 r.

W piśmie procesowym z 30 grudnia 2016 r. strona skarżąca wskazała, że w urzędzie pocztowym jest skierowana do niej przesyłka sądowa, z błędnie jej zdaniem wskazanym imieniem Skarżącej. Do pisma załączyła awizo powtórne z urzędu pocztowego w B.

W piśmie procesowym z 4 stycznia 2017 r. strona skarżąca wskazała na nieprawidłowe jej zdaniem oznaczenie imienia Skarżącej na ww. przesyłce sądowej.

Zgodnie z zarządzeniem tut. Sąd z 14 lutego 2017 r. poinformowano stronę skarżącą, że przesyłka zawierająca odpis sentencji wyroku z 15 grudnia 2016 r. została prawidłowo doręczona w formie tzw. instytucji "doręczenia zastępczego" zgodnie z art. 73 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto, że przedstawione przez stronę argumenty dotyczące wskazania "A.T." jako adresata zamiast "A.U." nie mogły zostać uwzględnione przez Sąd, gdyż z wcześniejszego pisma z 30 grudnia 2016 r. wynika, że skarżąca miała świadomość, że taka przesyłka została do niej skierowana i czeka na odbiór w urzędzie pocztowym (do pisma załączyła awizo pocztowe), tym samym świadomie pozbawiła się możliwości złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku w toku instancyjnym.

Przesyłka zawierająca wyjaśnienia dla strony skarżącej została doręczona w formie tzw. instytucji "doręczenia zastępczego".

Złożona w dniu 15 marca 2017 r. skarga na przewlekłość postępowania przed WSA w Warszawie została przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 4 lipca 2017 r. sygn. akt: II GPP 27/17 odrzucona, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi.

Pismem z 7 września 2018 r. strona skarżąca złożyła zażalenie na zarządzenie sędziego o skutecznym doręczeniu stronie skarżącej, poleconej przesyłki sądowej zawierającej odpis wyroku WSA w Warszawie z 15 grudnia 2016 r. Wyjaśniła, że przesyłka została błędnie oznaczona, nie do strony postępowania, tj. do "A.T." zamiast do "A.U.".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału o uznaniu przesyłki za doręczoną nie przysługuje, gdyż przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w takim wypadku możliwości zaskarżenia nie przewidują. Zatem zażalenie jako niedopuszczalne – podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 194 § ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") zażalenie jest środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i przysługuje ono od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; umorzenie postępowania; wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; odrzucenie skargi kasacyjnej; odrzucenie zażalenia; zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; ukaranie grzywną.

Zgodnie natomiast z art. 198 p.p.s.a. przepisy działu IV "Środki odwoławcze" stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia.

Nie ulega wątpliwości, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 17 stycznia 2017 r., o uznaniu przesyłki zawierającej odpis sentencji wyroku z 15 grudnia 2016 r. wydanego na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym - za doręczoną w dniu 2 stycznia 2017 r. ma wyłącznie charakter czynności materialno-technicznej i nie mieści się w kategorii zarządzeń podlegających zaskarżeniu.

Przesyłka zawierająca odpis sentencji wyroku z 15 grudnia 2016 r. nie została podjęta w terminie, była dwukrotnie awizowana, po raz pierwszy w dniu 19 grudnia 2016 r. i powtórnie w dniu 28 grudnia 2016 r. W związku z tym stosownie do art. 73 § 4 ustawy p.p.s.a., należało uznać, że korespondencję doręczono stronie 2 stycznia 2017 r.

Podnoszone przez stronę zarzuty, że w rozpoznawanej sprawie błędnie określono stronę skarżącą jako "A.T." zamiast "A.U.", co w jej ocenie uniemożliwiało skuteczne odebranie przesyłki i ochronę swoich praw, nie mogą mieć wpływu na ocenę kwestionowanej czynności tut. Sądu. Skarżąca miała możliwość odebrania przesyłki zawierającej odpis sentencji wyroku z 15 grudnia 2016 r. poprzez otrzymanie awiza, które pozostawił doręczyciel przesyłki. Nie skorzystała z tej możliwości, o czym poinformowała w piśmie z 30 grudnia 2016 r., pośrednio również w piśmie z 4 stycznia 2017 r. w tej sytuacji brak jest podstaw by stwierdzić, że nieprawidłowo oznaczono stronę skarżącej kierując do niej przesyłkę.

Mając powyższe na uwadze, w związku z tym, że na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału o uznaniu przesyłki za doręczoną zażalenie nie przysługuje, należało je odrzucić na podstawie art.178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a.