Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 267/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 35, 39, 39a
journal: Dz.U. 2010 nr 106 poz 675
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych
article: art. 124
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Iwona Kosińska Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi P. [...] na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] o uzgodnieniu projektu decyzji Starosty [...] nr [...] w sprawie wydania orzeczenia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonych na terenie tegoż powiatu, celem przeprowadzenia [...] i wybudowania[...] .

Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawym:

W dniu 10 marca 2011 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek P. S.A o wydanie decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa, w zarządzie N., oznaczonych w ewidencji gruntów; nr[...], nr [...] i nr [...] z obrębu[...], nr[...], nr[...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] z obrębu[...], nr [...] i nr [...] z obrębu[...] , nr [...], nr[...], nr[...], nr[...], nr [...], [...], nr[...], nr[...], nr[...], nr [...], nr [...] i nr [...] z obrębu[...] , nr[...], nr[...], nr[...], nr[...], nr [...] i nr [...] z obrębu[...] , celem przeprowadzenia sieci szerokopasmowej, [...] relacji [...] z odgałęzieniami przez[...]. Wnioskodawca wyjaśnił, że w dniu 17 listopada 2010 r. wystąpił do N. o zawarcie umowy na udostępnienie ww. nieruchomości na podstawie art. 33 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), W dniu 19 lipca 2011 r. N. przedstawiło swoje stanowisko w sprawie umowy dzierżawy nieruchomości dla potrzeb ułożenia i późniejszego utrzymania[...] , w którym wskazało na potrzebę wytyczenia nowej trasy na skraju kompleksu leśnego. P. S.A wskazał zatem, że powodem złożenia wniosku jest brak porozumienia pomiędzy P. i N. w przedmiocie zawarcia umowy dzierżawy ww. nieruchomości, chociaż negocjacje w sprawie niniejszej umowy prowadzone były już od dnia 2 czerwca 2009 roku.

Starosta [...] działając w trybie art. 124 ust. 1b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm), postanowił o przedstawieniu Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej do uzgodnienia projekt decyzji nr [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia Spółce P. na przeprowadzenie [..] ,[...]. W projekcie decyzji Starosta wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest realizacją celu publicznego, a miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu inwestycji nie ogranicza lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Inwestycja ta nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż jej realizacja nie należy do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko.

Ponadto wskazano, że złożenie wniosku przez P. poprzedzone było negocjacjami z zarządcą nieruchomości – N., w celu uzyskania prawa do tego terenu, które nie zakończyły się jednak podpisaniem stosownej umowy dzierżawy.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2011 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, na podstawie art. 124 ust. 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami, w związku z art. 33 ust. 7 ustawy z dnia 7 maja 2010 r., art. 106 § 5 kpa, oraz art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz.U Nr 171, poz. 1800 ze zm.), uzgodnił projekt decyzji Starosty [...] nr [...] w sprawie wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości celem przeprowadzenie sieci szerokopasmowej, [...] relacji[...].

Pismem z dnia 25 października 2011 r., N. wystąpiło z wnioskiem do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Prezesa UKE postanowienia z dnia [...] października 2011 roku. W uzasadnieniu wskazano, że P. we wniosku z dnia [...] marca 2011 r. złożonym do Starosty [...] wprowadził organ orzekający w błąd, informując o niemożności zawarcia umowy o udostępnienie nieruchomości w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. N. wskazało także, że nigdy nie czyniło Spółce przeszkód w realizacji inwestycji, a toczące się negocjacje zakończone zostały sporządzeniem projektu umowy, który został zaakceptowany przez strony. Od uzgodnionych warunków jednostronnie odstąpił P., powołując się na okoliczności, które wskazał we wniosku o zawarcie umowy. N. wskazało również, że na zawarcie umowy z P. uzyskało pisemną zgodę Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. (pismo z dnia 22 kwietnia 2009 r.) i od tego momentu był związane treścią tej zgody. Złożenie przez P. wniosku z dnia 10 marca 2011 r. było jedynie próbą wymuszenia warunków inwestycji z pominięciem istotnych interesów Skarbu Państwa.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] października 2011 r., wskazując na brak podstaw prawych do jego zmiany.

Na powyższe postanowienie N. złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie. W skardze zarzucono naruszenie art. 124 oraz art. 124b ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez przyjęcie, że właściciel nieruchomości - Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe N. nie wyraził zgody na udostępnienie będących w jego zarządzie gruntów w celu realizacji celu publicznego, jakim jest ułożenie w gruntach leśnych[...] . W ocenie skarżącego doszło do błędnego ustalenia stanu faktycznego polegającego na uznaniu, że P. wystąpił z wnioskiem o zawarcie umowy w dniu [...] listopada 2010 r., podczas gdy wniosek taki został złożony już w dacie 20 lutego 2009 r. Na podstawie tego wniosku oraz art. 39 ustaw z dnia 28 września 1991 r. o lasach, N. wystąpiło do Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasowi Państwowych w X. o wyrażenie zgody na zawarcie umowy dzierżawy, zgodę taką otrzymało z określeniem warunków. Następnie strony przeprowadziły negocjacje i podpisały protokół z negocjacji z datą 1 lipca 2009 r. N. przesłało projekt umowy do P., który odmówił jednak jej podpisania, przedstawiając w dniu 17 listopada 2010 r. nowy projekt umowy, który nie miał nic wspólnego z poczynionymi wcześniej uzgodnieniami. Skarżący wskazał również, że w dniu 19 lipca 2011 r. nie wytaczał nowej trasy przebiegu [...] na skraju kompleksu leśnego. Ustalenie to wyniknęło z odmowy podpisania umowy na korzystanie z pierwotnie wytyczonej trasy i uwzględnienia postanowień umownych realizujących wymogi ustawy o lasach.

Skarżący zarzucił również, że organ wydając postanowienie nie uwzględnił faktu, że inwestycja naruszy znajdujące się na gruncie zasoby leśne, przez co naruszył zapisy ustawy o lasach (Rozdział 4 - Plan urządzenia lasu, w szczególności art. 18, 20 i 21), z których wynika, iż plan urządzenia lasu nie może być naruszany decyzjami jakichkolwiek innych organów administracji bez stosownych uzgodnień z jednostkami organizacyjnymi lasów państwowych. W projekcie decyzji nie ustalono również innych uwarunkowań wynikających z ustawy o lasach, a w szczególności Rozdziału 6a, w tym zabezpieczenie właściwych warunków uwzględniających bezpieczeństwo i zdrowie ludzi prowadzących inwestycję, warunków ochrony przeciwpożarowej, jak i bezpośredniego nadzoru N. nad przebiegiem inwestycji. Uwzględnienie tych samych warunków w sytuacji wystąpienia awarii bądź konieczności konserwacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną.

Z akt administracyjnych wynika, że Starosta [...] zwrócił się do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej o uzgodnienie w trybie art. 106 kpa ograniczenia korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie [...] z odgałęzieniami (przez[...]) przez nieruchomości będące własnością Skarbu Państwa, w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych [...] , położone w obrębie [...], [...], [...], [...], [...] przedkładając projekt decyzji. Starosta [...] postąpił zgodnie z treścią art. 124 ust. 1b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. – dalej ugn), który stanowi, że decyzję w sprawie ograniczenia korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie urządzeń łączności publicznej wydaje Starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej po uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

Uzgodnienie decyzji dotyczy ustosunkowania się do konkretnej treści proponowanego rozstrzygnięcia, jaką ma podjąć organ prowadzący postępowanie główne.

Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 kpa. Dotyczą one oceny zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia. Zatem organ uzgadniający działa opierając się na stosownych przepisach normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia. Organem uzgadniającym jest najczęściej organ właściwy w sprawach będących przedmiotem uzgodnienia, a zatem wyspecjalizowany, stąd też do jego właściwości przechodzi kontrola zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego. Organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający, obejmuje treść decyzji, jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne uruchomione wnioskiem strony. Organ uzgadniający nie ma wpływu na sposób prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji, ocenia jedynie jej projekt. Wszczęcie postępowania uzgodnieniowego następuje więc na wniosek organu wydającego decyzje, który występując o dokonanie uzgodnienia ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przekazuje projekt decyzji. Oznacza to, że organ uzgadniający ocenia projekt decyzji i wyraża stanowisko w zakresie, w którym uzgadnia przedmiotową inwestycje.

W sprawie niniejszej przedmiotem postępowania jest ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie sieci szerokopasmowej, kabla światłowodowego typu [...] relacji [...] na nieruchomościach stanowiących własność Skarbu Państwa, w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego[...] .

Po zbadaniu sprawy Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej postanowieniem z [...] października 2011 r. uzgodnił przedłożony przez Starostę P. projekt decyzji w powyższym zakresie, które następnie utrzymał w mocy zaskarżonym postanowieniem z [...] grudnia 2011 r. uznając, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak było podstaw do odmowy uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji.

Zgodnie z treścią art. 33 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) właściciel, użytkownik wieczysty nieruchomości lub zarządca nieruchomości są obowiązani umożliwić operatorom, podmiotom, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5 i 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, oraz jednostkom samorządu terytorialnego wykonującym działalność, o której mowa w art. 3 ust.1 umieszczenie na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, w szczególności instalowanie urządzeń telekomunikacyjnych, przeprowadzenie linii kablowych pod nieruchomością, na niej lub nad nią, umieszczenia tabliczek informacyjnych o urządzeniach, a także ich eksploatacje i konserwację, jeżeli nie uniemożliwia to racjonalnego korzystania z nieruchomości, w szczególności nie prowadzi do istotnego zmniejszania wartości nieruchomości. Warunki korzystania z nieruchomości ustala się w umowie, która jest zawierana na piśmie w terminie 30 dni od dnia wystąpienia przez operatora z wnioskiem o jej zawarcie (ust. 3). Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 3 nie została zawarta umowa, stosuje się przepisy art. 124 i 124a ugn.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że do zawarcia umowy pomiędzy N. , a P. S.A. nie doszło.

W związku z powyższym zastosowanie w sprawie znalazł art. 124 ugn, który zezwala Staroście na wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z określonej nieruchomości poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości między innymi urządzeń łączności publicznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych urządzeń jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody pod warunkiem, że ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest więc inwestycją prawną ingerującą w prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego. Dlatego też ustawodawca określił przesłanki mające na celu zminimalizowanie dolegliwości jaką stwarza właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu tego rodzaju ograniczenie jego praw. Do przesłanek tych zaliczyć trzeba wskazane w art. 124 ust. 3 ugn rokowania, których obowiązek przeprowadzenia ciąży na wnioskodawcy przed złożeniem wniosku.

Art. 124 ust. 3 ustawy zawiera dyrektywę, która nakazuje aby wydanie zezwolenia poprzedzone zostało rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Oznacza to, że warunkiem wydania zezwolenia jest przeprowadzenie negocjacji z właścicielem nieruchomości. Wymieniony przepis ustanawia pierwszeństwo umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością związana z realizacją inwestycji przed rozstrzygnięciem tej kwestii w formie decyzji administracyjnej. Nieosiągnięcie zgody upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia wymienionego w art. 124 ust. 1 ustawy. Przepis art. 124 ugn, nie określa formy prowadzenia rokowań. W myśl orzecznictwa, spełnienia obowiązku ich przeprowadzenia jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony pozostawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Wyrażenie zgody przez właściciela w sprawie wejścia na teren zastępuje pozwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1. Jeżeli zatem, mimo prowadzonych rokowań, nie doszło do umowy, to tym samym właściciel nie wyraził zgody na wykonywanie prac. (por. wyrok NSA z 5 października 2006 r. I OSK 1307/05).

Nie podlegającą weryfikacji w trybie art. 124 ugn, jest okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia.

W niniejszej sprawie strony prowadziły rokowania dotyczące warunków umowy dzierżawy przedmiotowych nieruchomości od 2 czerwca 2009 r., został sporządzony projekt umowy, protokół negocjacji, jednak ostatecznie do zwarcia umowy nie doszło.

W świetle powyższego zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 124 ugn, poprzez przyjęcie, że N. nie wyraziło zgody na udostępnienie gruntów jest całkowicie nieuzasadniony. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 124b w/w ustawy, gdyż przepis ten w ogóle nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie.

Również za chybiony należy uznać zarzut nie uwzględniania w zaskarżonym postanowieniu treści art. 2 pkt 3 ugn, zgodnie z którym ustawa o gospodarce nieruchomościami nie narusza innych ustaw, w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami, a w szczególności ustawy z dnia 21 września 1991 r. o lasach. Powyższe oznacza, że przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami mają charakter uzupełniający w stosunku do innych ustaw, w tym ustawy o lasach, w zakresie w nich nieregulowanym. Stosowanie ustawy o gospodarce nieruchomościami do sytuacji objętej regulacją innej ustawy jest zatem możliwe, gdy jednoznacznie nie wynika z niej wyłączenie stosowania przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Brak zaś w innej ustawie takiego wyłączenia i jednoczesny brak w niej uregulowań dotyczących kwestii odmiennie uregulowanych w ustawie o gospodarce nieruchomościami powoduje, że w razie potrzeby można uzupełniająco stosować wskazane przepisy.

W ustawie o lasach brak jest wyłączenia stosowania przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie jest w niej również uregulowana kwestia objęta przepisem art. 124 u.g.n. W związku z powyższym nie mogło dojść w rozpoznawanej sprawie do naruszenia przepisów ustawy o lasach poprzez zastosowanie w niej art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Za niezasadny uznać należy także zarzut skargi dotyczący nieuwzględnienia w projekcie decyzji rozdziału 6a ustawy o lasach. Dotyczy on bowiem zasad gospodarowania mieniem Skarbu Państwa będącym w zarządzie lasów państwowych i nakłada określone obowiązki na jednostki organizacyjne lasów państwowych i ich kierowników.

Kwestie, na które wskazuje skarżący nie należą do przedmiotu rozstrzygania przez Starostę w decyzji wydanej w trybie art. 124 u.g.n. Nie należy do elementów takiej decyzji rozstrzyganie również o odpłatności za korzystanie z nieruchomości. Kwestia ta winna być bowiem uregulowana w treści umowy, do zawarcie której w niniejszej spawie nie doszło, albo do jej uregulowania winno dojść w odrębnym postępowaniu

Przedłożony do uzgodnienia z Prezesem UKE projekt decyzji zawiera zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami orzeczenie o ograniczeniu korzystania z wymienionych w niej nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia P. na przeprowadzenie [...] relacji[...] , zobowiązanie N. do udostępnienia nieruchomości jak również zobowiązanie P. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po wykonaniu inwestycji.

Nie ma racji skarżący, że projekt przedmiotowej decyzji winien być uzgadniany z jednostkami organizacyjnymi Lasów Państwowych, gdyż nie może naruszać planu urządzenia lasu. Należy wskazać, że plany urządzenia lasu uregulowane w rozdziale 4 ustawy o lasach stanowią jeden z elementów ochrony lasów i gospodarowania zasobami lasów. Plan urządzenia lasu jest podstawowym dokumentem gospodarki leśnej opracowywanym dla określonych obiektów, zawierający opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposobu prowadzenia gospodarki leśnej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 lipca 2008 r. I OSK 1077/07 (LEX nr 496231) wskazał, że plan urządzenia lasu jest szczególnego rodzaju planem zagospodarowania przestrzennego dla takich terenów i przesądza o treści wpisów w ewidencji gruntów co do granic i powierzchni lasów. NSA nie wskazał jednak, że jest to akt prawa miejscowego. Z powyższego w żaden sposób nie można wysnuć wniosku, że projekt decyzji wydawanej w trybie art. 124 ugn winien być uzgadniany z jednostkami organizacyjnymi Lasów Państwowych.

Z art. 124 ust. 1b ugn wynika jedynie, że w zakresie zarządzeń łączności publicznej decyzję w sprawie zezwolenia wydaje się w uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej, a ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu zgodnie z decyzją o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Przedmiotowa inwestycja jest z całą pewnością inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a jak ustalił Starosta [...] miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu przedmiotowej inwestycji nie ogranicza i nie może ograniczać tego rodzaju inwestycji (art. 46 ustawy z 7 maja 2010 r.). Ponadto przeznaczenie terenu na cele m.in. leśne nie jest zgodnie z treścią art. 46 ust. 2 w/w ustawy sprzeczne z lokalizacją inwestycji na celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Należy dodać, że Prezes UKE ustalił, że projektowana inwestycja stanowi infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z 7 maja 2010 r., a stosownie do treści przepisu art. 47 tej ustawy nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, budowa infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oraz wykonywanie innych robót budowlanych dotyczących takiej infrastruktury.

Prezes UKE ustalił również, że zaprojektowana decyzja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotów inwestycji.

Z powyższego wynika, że przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji został zasadnie przez Prezesa UKE zaopiniowany pozytywnie, biorąc pod uwagę zaistnienie w niniejszej sprawie przesłanek określonych w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Sąd nie dopatrzył się w niniejszym postępowaniu ani naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik rozstrzygnięcia, ani też naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłyby mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

W tej sytuacji zarzuty skargi należało uznać za niezasadne.

Dodać należy, że organ prawidłowo ustalił krąg stron niniejszego postępowania, w którym wbrew twierdzeniom skargi to Nadleśniczy kieruje nadleśnictwem jako podstawową jednostką organizacyjną lasów państwowych, a nie dyrektor RDLP. Nadleśniczy bezpośrednio zarządza lasami, gruntami i innymi nieruchomościami Skarbu Państwa, pozostającymi w zarządzie Lasów Państwowych ( art. 35 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o lasach). Kompetencje dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych określone w art. 39 i 39a ustawy o lasach (wyrażanie zgody na wydzierżawianie przez nadleśniczego lasów i innych nieruchomości jak również ich wynajmu, czy obciążeń służebnością drogową lub służebnością przesyłu) nie daje mu w ocenie Sądu przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Jest to regulacja szczególna- ograniczająca w pewnym stopniu kompetencje nadleśniczego, jednakże nie wpływa ona na to, że to nadleśniczy kieruje nadleśnictwem i reprezentuje na zewnątrz jak również bezpośrednio zarządza lasami, gruntami i innymi nieruchomościami Skarbu Państwa pozostającymi w zarządzie Lasów Państwowych, położonymi na terenie danego nadleśnictwa.

Nie budzi więc żadnych wątpliwości, że w niniejszej sprawie, jako, że przedmiotowe nieruchomości położone są na terenie N., to ono jest stroną niniejszego postępowania – reprezentowane przed Nadleśniczego.

Mają powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.