Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 1669/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

+Sygn. akt I SA 1669/03 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Cezary Pryca Sędziowie NSA Maria Wiśniewska WSA Elżbieta Sobielarska /spr./ Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2004 r. sprawy ze skargi R. i K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności 1/ uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] 2/ stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu 3/ zasądza od Prezydenta W. na rzecz R. i K. M. kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

I SA 1669/03

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 20003r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w [...] po rozpatrzeniu odwołania R. i K. M. od decyzji Prezydenta W. Nr [...]. z dnia [...] kwietnia 2003r. w sprawie odmowy przekształcenia prawa współużytkowania wieczystego w prawo współwłasności gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] oznaczonej jako działka o nr ewid. [...] [...] o pow. [...] m² na rzecz wyżej wymienionych utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu podniosło, że R. i K. M. złożyli wniosek

o przekształcenie prawa współużytkowania wieczystego w prawo współwłasności na podstawie ustawy z dnia 4 września 1997r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U. z 1999r. Nr 65, poz. 746 ze zm.) gruntu położonego w W. przy ul. [...]. Prezydent W. decyzją Nr [...]. z dnia [...] kwietnia 2003r. odmówił w/w przekształcenia prawa współużytkowania wieczystego w prawo współwłasności gruntu przedmiotowej nieruchomości.

Od decyzji tej R. i K. M. złożyli odwołanie, w którym zarzucili organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów materialnych i procesowych (art. 7,8,9,77,80,89,107 KPA) Skarżący powołali się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, który stwierdził niezgodność przepisów stanowiących podstawę do wydania decyzji z przepisami Konstytucji RP.

Organ rozpatrujący sprawę stwierdził, że przepis art. 1 ust. 5 ustawy z dnia 4 września 1997r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U. z dnia 1999r. Nr 65, poz. 746 ze zm.) stanowi, że jej przepisy stosuje się odpowiednio do osób fizycznych będących właścicielami lokali, którym przysługuje udział w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, o ile zostaną spełnione łącznie następujące warunki: wniosek zostanie złożony przez wszystkich współużytkowników wieczystych do dnia [...] grudnia 2000r. (w razie braku zgody stosuje się odpowiednio art.199 kodeksu cywilnego) i wszyscy współużytkownicy wieczyści nabyli prawo do przekształcenia zgodnie z ust. 2 powyższej ustawy – są więc osobami fizycznymi, które nabyły prawo użytkowania wieczystego przed dniem 31 października 1998r. lub ich następcami prawnymi.

Tymczasem zdaniem kolegium w przypadku nieruchomości położonej przy

ul. [...] ustanowienie odrębnej własności dla trzech lokali mieszkalnych zostało ustanowione po dniu [...] października 1998r.

W zakresie zarzutów dotyczących orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (wyrok z dnia 12.04.2000r. K/8/98/OTK/2000/3/87) stwierdzającego niezgodność niektórych przepisów ustawy z dnia 4 września 1997r. z Konstytucją, organ stwierdził, że ustawodawca po powyższym wyroku dokonał nowelizacji przepisów ustawy, a organ pierwszej instancji wydając orzeczenie opierał się już na znowelizowanym brzmieniu ustawy. Zatem zarzut skarżącego, co do naruszenia norm prawa materialnego i procesowego uznał za nietrafny.

Na powyższe orzeczenie skargę do NSA złożyli R. i K. M., zarzucając decyzji rażące naruszenie prawa procesowego i materialnego w wyniku, czego wydano nieprawidłowe rozstrzygnięcie i wnieśli o uchylenie obu decyzji

i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji oraz obciążenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego kosztami postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi wpłynęły przed 01 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, lecz z innych przyczyn niż wskazane przez skarżących. Należy, bowiem podkreślić, że sąd administracyjny pierwszej instancji rozstrzyga sprawę nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134, § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Oznacza to, że w postępowaniu sądowo – administracyjnym na sądzie pierwszej instancji spoczywa ustawowy obowiązek wzięcia pod uwagę z urzędu wszystkich naruszeń prawa.

Sąd bowiem sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Jego kontrola sprowadza się do zbadania, czy organ administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie stanu faktycznego sprawy

z dnia wydania decyzji. Oznacza to, że Sąd może stwierdzić nieważność bądź uchylić zaskarżoną decyzję z przyczyn wskazanych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi

(Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli organ administracji publicznej dopuści się naruszenia prawa.

W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji pominęły przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ orzekający przyjął podobnie jak organ wydający decyzję w pierwszej instancji, że ustanowienie odrębnej własności dla trzech lokali mieszkalnych w nieruchomości przy ul. [...]

w W. nastąpiło po dniu [...] października 1998r. tj. terminie określonym

w ustawie z dnia 4 września 1997r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U. z 1999r., Nr 65, poz. 746 ze zm.).

Tymczasem w aktach sprawy brak jest dokumentów, z których wynikałoby potwierdzenie tego faktu. Znajduje się tam jedynie wykaz władania lokalami,

z którego nie wynika w żaden sposób, jaki tytuł prawno – rzeczowy do lokali posiadają władający nimi, w tym trzy osoby, które faktycznie władają lokalami po dacie [...] października 1998r.

W postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w [...] błędu tego nie naprawiło, lecz przyjęło w tym zakresie bez zastrzeżeń stanowisko organu pierwszej instancji.

Innym istotnym naruszeniem prawa przez organy wydające decyzje w obu instancjach było nie zawiadomienie o toczącym się postępowaniu pozostałych współużytkowników wieczystych nieruchomości przy ul. [...], którzy niewątpliwie mieli interes prawny w toczącym się postępowaniu administracyjnym i prawo do przedstawienia swojego stanowiska w sprawie.

Okoliczności faktyczne ustalone w postępowaniu, w którym strona nie miała możliwości wzięcia udziału i wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów, przed wydaniem decyzji, nie mogą być uznane za udowodnione. Naruszenie tego prawa strony stanowi obrazę zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, oraz jest przesłanką do wznowienia postępowania (art.145, § 1, pkt. 4 KPA). W pozostałym zakresie stanowisko zajęte przez organ wydający zaskarżoną decyzję i zawarte w jej uzasadnieniu jest prawidłowe.

Stwierdzić należy, że organy oby instancji nie wyjaśniły prawidłowo stanu faktycznego sprawy i wydały obie decyzje z istotną wadą prawną naruszając przepisy postępowania administracyjnego w szczególności art. 7, 77,80, 81 KPA w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jego wynik.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ pierwszej instancji powinien przede wszystkim zawiadomić o toczącym się postępowaniu administracyjnym wszystkie strony, i wydać stosowną decyzję z uwzględnieniem h wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku.

W tym stanie rzeczy sąd na podstawie art. 145, § 1 lit. b i c, oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.