Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 2485/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant: Beata Bińkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2004 r. sprawy ze skargi Ministra Skarbu Państwa na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2003 r., Nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej przyznania kosztów postępowania; 2. w pozostałym zakresie skargę oddala; 3. stwierdza, że w uchylonej części zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Urząd Patentowy RP, działający w trybie postępowania spornego, po rozpoznaniu sprawy z wniosku spółki Zakłady Farmaceutyczne B. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (obecnie V. Sp. z o.o.) przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Dyrektora Delegatury Ministra Skarbu Państwa w L. i B. Sp. z o.o. z siedzibą w P. – jako podmiotowi ustanowionemu użytkownikiem prawa z rejestracji znaku towarowego [...], o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego SUIFERROVIT nr [...] na podstawie art. 8 pkt 1, art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. z 1985 r. Nr 5, poz. 17) w zw. z art. 315 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 ze zm.) i art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 ustawy - Prawo własności przemysłowej orzekł: unieważnić w całości prawo z rejestracji znaku towarowego słownego SUIFERROVIT nr [...] (pkt 1 sentencji decyzji administracyjnej) oraz przyznać od Skarbu Państwa reprezentowanego przez Dyrektora Delegatury Ministra Skarbu Państwa w L., użytkownika prawa z rejestracji znaku towarowego [...] B. Sp. z o.o. z siedzibą w P. dla V. Sp. z o.o. w G. zwrot kosztów postępowania w kwocie 1.800,- złotych (pkt 2 sentencji decyzji administracyjnej).

Z akt sprawy wynika, iż decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 1994 r., nr [...], dokonano na rzecz [...] Zakłady Przemysłu Bioweterynaryjnego w P. rejestracji znaku towarowego słownego SUIFERROVIT, zgłoszonego do rejestracji w dniu 22 października 1992 r. Znak towarowy wpisano do rejestru znaków towarowych pod numerem [...]. Wskazano oznaczanie wyżej wymienionym znakiem towarów w klasie towarowej 5, obejmujących produkty farmaceutyczne, weterynaryjne i higieniczne, środki dezynfekcyjne, preparaty do niszczenia szkodników, środki grzybobójcze, środki owadobójcze.

Pismem z dnia 27 stycznia 1999 r. spółka Zakłady Farmaceutyczne B. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (obecnie V. Sp. z o.o.) wniosła o unieważnienie prawa z rejestracji w/w znaku towarowego. Jako podstawę unieważnienia wnioskodawca wskazał przepis art. 4, art. 8 pkt 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych. Wnioskodawca podkreślił, iż jest następcą prawnym [...] Zakładów Przemysłu Bioweterynaryjnego [...] w G.

Decyzją z dnia [...] maja 1999 r., [...], Urząd Patentowy RP, działający w trybie postępowania spornego, oddalił wniosek ze względu na brak po stronie wnioskodawcy interesu prawnego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 cyt. ustawy z 1985 r.

Od decyzji Urzędu Patentowego RP strona wnioskująca o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego odwołała się, zarzucając wspomnianej decyzji obrazę przepisów k.p.a. oraz ustawy o znakach towarowych.

W piśmie z dnia 19 maja 2000 r. zawierającym odpowiedź na odwołanie od w/w decyzji organu, Dyrektor Delegatury Ministra Skarbu Państwa w L. podniósł m.in. zarzut, że wnioskodawca na podstawie umowy sprzedaży aktywów przedsiębiorstwa, mającej formę aktu notarialnego, Rep. A nr [...] z dnia [...] lipca 1992 r., nie nabył prawa do znaku towarowego SUIFERROVIT, albowiem ten znak nie został wymieniony w § 3 tej umowy.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od w/w decyzji Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2002 r., sygn. akt II SA 3850/01 uchylił decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] maja 1999 r. podnosząc m.in., że organ trafnie zauważając, iż podstawą interesu prawnego musi być przepis prawa materialnego, nie wyjaśnił przekonująco, dlaczego odmówił uznania za taki przepis w tej sprawie art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych. W uzasadnieniu NSA wskazał m.in., iż okolicznością bezsporną w tej sprawie jest to, że znak towarowy SUIFERROVIT, zarejestrowany pod nr [...], był przez wiele lat przed rejestracją używany przez [...] Zakłady Przemysłu Bioweterynaryjnego [...] w G., których następcą prawnych jest spółka Zakłady Farmaceutyczne B. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (obecnie V. Sp. z o.o.).

W wyniku w/w orzeczenia NSA w Warszawie Urząd Patentowy RP, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wydał w dniu [...] lutego 2003 r. zaskarżoną decyzję Nr [...], na podstawie której unieważnił w całości prawo z rejestracji znaku towarowego słownego SUIFERROVIT nr [...] (pkt 1 sentencji decyzji administracyjnej) oraz przyznał od Skarbu Państwa reprezentowanego przez Dyrektora Delegatury Ministra Skarbu Państwa w L., użytkownika prawa z rejestracji znaku towarowego [...] B. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na rzecz V. Sp. z o.o. w G. zwrot kosztów postępowania w kwocie 1.800,- złotych (pkt 2 decyzji). W uzasadnieniu organ podniósł, iż z ustaleń dokonanych w toku postępowania wynika, iż zarówno wnioskodawca (wraz z prawnymi poprzednikami), jak i obecny użytkownik prawa z rejestracji znaku towarowego (wraz z prawnymi poprzednikami) wprowadzali równolegle do obrotu lek – [...] w latach 1975-1998, czyli przez okres około 23 lat, przy czym w latach 1975-1994 słowo SUIFERROVIT nie było znakiem towarowym zarejestrowanym. Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, iż prawo do używania niezarejestrowanej nazwy SUIFERROVIT posiadały - do dnia rejestracji tego znaku - dwa podmioty. W konsekwencji Urząd Patentowy RP uznał, iż przedmiotowa rejestracja znaku towarowego słownego SUIFERROVIT [...] została dokonana z naruszeniem przepisu art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych, albowiem działanie zgłaszającego prowadzące do uniemożliwienia wprowadzenia na rynek leku o nazwie [...] przez w/w spółkę handlową z G. należy uznać za sprzeczne z dobrymi obyczajami handlowymi. Wobec tego prawo z rejestracji wspomnianego znaku towarowego jako uzyskane sprzecznie z zasadami współżycia społecznego należało – zdaniem organu – unieważnić.

Od powyższej decyzji Urzędu Patentowego RP Skarb Państwa – Minister Skarbu Państwa, reprezentowany przez Dyrektora Delegatury Ministra Skarbu Państwa w L., wniósł w dniu 14 czerwca 2003 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu, jako niezgodnej z prawem a ponadto wydanej w oparciu o błędnie ustalony przez organ orzekający stan faktyczny oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto strona wniosła – w przypadku oddalenia skargi – o zmianę punktu 2 zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP i zasądzenie kosztów postępowania od uczestnika – spółki B. Sp. z o.o. z siedzibą w P., bądź też od obu uczestników solidarnie. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż bezzasadne jest stanowisko prezentowane przez Urząd Patentowy RP, z którego wynika, iż spółka prawa handlowego pod nazwą Zakłady Farmaceutyczne B. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (obecnie V. Sp. z o.o.) jest następcą prawnym zlikwidowanego przedsiębiorstwa państwowego [...] Zakłady Przemysłu Bioweterynaryjnego. W konsekwencji skarżący podniósł, iż w jego ocenie z umowy sprzedaży aktywów przedsiębiorstwa z dnia [...] lipca 1992 r. nie wynika, że przedmiotem sprzedaży był także znak towarowy słowny SUIFERROVIT. Jednocześnie strona skarżąca wniosła, aby – w przypadku oddalenia skargi, Sąd orzekł o kosztach, o których mowa w pkt. 2 zaskarżonej decyzji w sposób odpowiadający istocie sporu. Skarżący stwierdził w uzasadnieniu, iż z pożytków płynących ze znaku towarowego będącego przedmiotem sprawy korzysta spółka B. Sp. z o.o. z siedzibą w P. i rzeczą słuszną byłoby, aby spółka ta ponosiła wydatki związane z tymże znakiem.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o oddalenie skargi, podnosząc w uzasadnieniu, że strona skarżąca nie wskazała w skardze takich okoliczności, które wskazywałyby na naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu związanego z umową sprzedaży składników majątkowych i niemajątkowych przedsiębiorstwa państwowego [...] Zakłady Przemysłu Bioweterynaryjnego [...] z siedzibą w G. w likwidacji z dnia [...] lipca 1992 r., organ podniósł, iż według § 3 wspomnianej umowy sprzedaży nabywca nabył nie tylko materialne składniki przedsiębiorstwa, lecz również składniki niematerialne – między innymi znaki towarowe. Zdaniem Urzędu Patentowego RP należy przy tym podkreślić, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wydając wyrok z dnia 22 sierpnia 2002 r., sygn. akt II SA 3850/01, dysponował pisemnym stanowiskiem strony skarżącej, w którym negowała ona ważność w/w umowy sprzedaży w części odnoszącej się do sprzedaży składników niematerialnych, w szczególności znaków towarowych. Z uwagi na fakt, iż argumenty skargi stanowią powtórzenie znanego już i prezentowanego w toku postępowania administracyjnego stanowiska organ uznał, iż skarga jest bezzasadna. Urząd Patentowy RP nie odniósł się w odpowiedzi na skargę do zarzutów związanych z orzeczonymi w zaskarżonej decyzji kosztami postępowania, a jedynie na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 7 września 2004 r. pełnomocnik organu stwierdził, iż w świetle orzeczenia o kosztach postępowania spornego przed Urzędem Patentowym RP zawartym w pkt. 2 zaskarżonej decyzji, koszty tego postępowania powinni ponieść zarówno uprawniony z rejestracji znaku towarowego, jak i użytkownik prawa z rejestracji tego znaku w częściach równych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 14 czerwca 2003 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Skarbu Państwa – Ministra Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Dyrektora Delegatury Ministra Skarbu Państwa w L. nie zasługuje na uwzględnienie w zakresie, w którym organ orzekł o unieważnieniu prawa z rejestracji znaku towarowego, albowiem zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2003 r., Nr [...] nie narusza prawa, tj. zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., czy też art. 80 k.p.a., jak również przepisu art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynika sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd organu, iż oceniając zasadność rejestracji znaku w świetle przepisu art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych należy brać pod uwagę nie tylko treść znaku, lecz także zachowanie się zgłaszającego ów znak (tak również: R. Skubisz /w:/ "Prawo znaków towarowych. Komentarz.", Wyd. Prawnicze, Warszawa 1997 r., s. 71; patrz także: wyrok NSA w Warszawie z dnia 17 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 1165/02, Wokanda 2004/3/31).

W rozważanym w niniejszej sprawie przypadku poprzednik prawny obecnych uprawnionych z rejestracji znaku towarowego słownego SUIFERROVIT, zgłaszając znak do rejestracji wiedział, że znak ten był równoległe używany przez poprzednika prawnego wnioskodawcy, a zatem był świadomy, że rejestracja tego oznaczenia uniemożliwi spółce z G. dalsze używanie słowa SUIFERROVIT i wprowadzanie do obrotu leku pod tą nazwą. Z tej przyczyny należy zgodzić się z twierdzeniem organu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2003 r., iż działanie zgłaszającego prowadzące do uniemożliwienia wprowadzenia na rynek leku o nazwie [...] przez spółkę z G. należy uznać za sprzeczne z dobrymi obyczajami handlowymi. Wobec tego prawo z rejestracji wspomnianego znaku towarowego jako uzyskane sprzecznie z zasadami współżycia społecznego należało – zdaniem Sądu – unieważnić.

Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podzielił zarzutów zawartych w skardze wniesionej przez Dyrektora Delegatury Ministra Skarbu Państwa w L., albowiem z umowy sprzedaży składników majątkowych i niemajątkowych przedsiębiorstwa państwowego [...] Zakłady Przemysłu Bioweterynaryjnego [...] z siedzibą w G.. w likwidacji z dnia [...] lipca 1992 r. (vide: § 3 Umowy) wynika, iż nabywca nabył nie tylko materialne składniki przedsiębiorstwa, lecz również składniki niematerialne – między innymi znaki towarowe. Nie bez znaczenia - zdaniem Sądu – jest fakt, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wydając wyrok z dnia 22 sierpnia 2002 r., sygn. akt II SA 3850/01, dysponował pisemnym stanowiskiem strony skarżącej, w którym negowała ona ważność w/w umowy sprzedaży w części odnoszącej się do sprzedaży składników niematerialnych, w szczególności znaków towarowych. Pomimo użytych przez Dyrektora Delegatury MSP w L. argumentów, NSA uznał, że spółka Zakłady Farmaceutyczne B. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (obecnie V. Sp. z o.o.) jest następcą prawnym [...] Zakładów Przemysłu Bioweterynaryjnego [...] w G.

Z uwagi na powyższe Sąd nie uznał, aby unieważnienie przez organ prawa z rejestracji znaku towarowego SUIFERROVIT nastąpiło z obrazą przepisów prawa.

Sąd stwierdził jednakże, iż w przedmiotowej decyzji, w jej części dotyczącej orzeczenia o kosztach, organ administracji w sposób niejasny określił sposób zwrotu kosztów postępowania spornego przed Urzędem Patentowym RP poniesionych przez wnioskodawcę – spółkę V. Sp. z o.o.

Zdaniem Sądu organ nie wskazał jednoznacznie w punkcie 2 zaskarżonej decyzji, czy koszty postępowania spornego zobowiązany jest zwrócić drugiej stronie wyłącznie Skarb Państwa – Minister Skarbu Państwa, reprezentowany przez Dyrektora Delegatury Ministra Skarbu Państwa w L., czy też oba podmioty tam wymienione, tj. uprawniony z rejestracji znaku towarowego - Skarb Państwa – Minister Skarbu Państwa, reprezentowany przez Dyrektora Delegatury Ministra Skarbu Państwa w L. oraz użytkownik prawa z rejestracji znaku towarowego [...] - spółka B. Sp. z o.o. z siedzibą w P. Z sentencji orzeczenia organu nie wynika bezspornie, kto ma ponieść wspomniane koszty, w jakiej części, a także na jakich zasadach, a więc czy na zasadzie odpowiedzialności solidarnej (ewentualnie zobowiązania in solidum), czy też na zasadzie określonej w przepisie art. 105 § 1 k.p.c., a więc w częściach równych. Tym samym należy uznać, iż organ dopuścił się obrazy przepisu art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynika sprawy.

W myśl zasady odpowiedzialności za wynik sporu w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym RP strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (vide: art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 ustawy – Prawo własności przemysłowej). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ta sama reguła z odpowiednią modyfikacją co do rozdziału kosztów (art. 105 k.p.c.) ma zastosowanie w wypadku istnienia współuczestników sporu składających się na stronę zobowiązaną do zwrotu kosztów postępowania spornego.

Z uwagi na fakt, iż z zaskarżonej decyzji organu nie wynika jednoznacznie, kto i ewentualnie, w jakim stosunku ma ponieść wspomniane koszty postępowania spornego, Sąd uchylił w tej części zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego RP, celem ponownego rozpatrzenia i prawidłowego wskazania przez organ strony zobowiązanej do uiszczenia kwoty 1.800,- złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez stronę, która wygrała spór przed organem.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, opierając się w części oddalającej skargę na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś w części uchylającej zaskarżoną decyzję na podstawie normy prawnej wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) cyt. ustawy.

Stwierdzając, że w uchylonej części zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny działał w tym zakresie na podstawie przepisu art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.