Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 962/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, art. 140aa ust. 3, art. 140aa ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c, art. 140ab ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 41
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2016 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] po ponownym rozpatrzeniu odwołania R. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...] (zwanego dalej stroną/skarżącym) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora transportu Drogowego (zwanego dalej organem I instancji ) z dnia [...] grudnia 2015 r , o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 złotych utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Ustalono, że w dniu [...] września 2015 r. w miejscowości Bielawy na drodze powiatowej nr 2459 zatrzymano do kontroli dwuosiowy pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Pan M. G., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem podzielnym w postaci okrywy torfowo - wapiennej zapakowanej w worki, tzw. big - bagi umieszczone na paletach na trasie Skierniewice - Rakoniewice w imieniu i na rzecz strony. Podczas kontroli, organ I instancji stwierdził, iż kontrolowany zespół pojazdów poruszając drodze powiatowej 2459 przekroczył dopuszczalny (8t) nacisk na pojedynczej osi napędowej: nacisk pojedynczej osi napędowej 12,1 t (po odjęciu błędu pomiaru w wysokości 150 kilogramów pomniejszone o 2% zaokrąglone do 0,1 t w górę do 0,11) - przekroczenie o 4,1 t (przekroczenie o 51,25%). Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II C o nr [...] i [...], które w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami kwalifikacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Poznaniu. Miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia 29 września 2015 r., który został zatwierdzony przez uprawnionego geodetę. Kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania w oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Wskazano, że przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] września 2015 r. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia żadnych innych parametrów.

Zdaniem organu I instancji wykonywano przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach

W odwołaniu strona decyzji organu I instancji zarzuca nieprawidłową subsumpcję stanu faktycznego do definicji pojazdu nienormatywnego z art. 2 pkt 35 Prd, co skutkowało błędnym zastosowaniem powyższego przepisu, nieprawidłową subsumpcję parametrów pojazdu członowego do przepisu sankcyjnego zapisanego pod lp. 7 załącznika nr 1 do Prd, co skutkowało błędnym uznaniem, iż pojazd ten wypełnia parametry przewidziane dla zezwolenia kategorii VII, naruszenie art. 140aa ust. 3 pkt 1 prd, poprzez uznanie skarżącego za podmiot wykonujący przejazd, nieprawidłowe zastosowanie art. 140aa ust. 1 prd prowadzące do naruszenia zasady legalizmu oraz zasady praworządności poprzez nałożenie kary za przejazd jednym pojazdem nienormatywnym po jednej drodze publicznej, art. 7, 77 Kpa poprzez całkowicie niewiarygodne wyznaczenie parametrów wagowych kontrolowanego pojazdu za pomocą wag typu SAW10 C. Wskazuje na naruszenie art. 55 ust. 1 pkt 4 utd poprzez błędną wykładnię przejawiającą się uznaniem, iż pracownik Inspekcji Transportu Drogowego, któremu nadano stopień urzędniczy młodszego kontrolera transportu drogowego posiada uprawnienia inspektora inspekcji transportu drogowego, co doprowadziło do naruszenia art. 76 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a także naruszenia zasady praworządności oraz zasady legalizmu w świetle braku podstaw kompetencyjnych do przeprowadzenia kontroli przez osobę niezatrudnioną na stanowisku inspektora inspekcji transportu drogowego.

Ponownie rozpoznając sprawę organ wyjaśnił, że kontrola przestrzegania nacisków osi i DMC pojazdów jest ustawowym obowiązkiem Inspekcji. Wskazał, że wynika to wprost z art. 55 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), a także z art. 129 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 129a Prawa o ruchu drogowym - gdzie wskazano, że inspektor ma prawo kontrolowania masy, nacisków osi i wymiarów pojazdu przy użyciu przyrządu pomiarowego. Uprawnienie do nakładania kar pieniężnych w przypadku stwierdzenia naruszeń tych norm wynika z art. 56 ustawy o transporcie drogowym i cytowanego wyżej art. 140aa ust 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym zgodnie z którym decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej wydaje właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Straży Granicznej, Służby Celnej lub zarządca drogi. Działając na mocy ustawy, organ kontrolny w celu skontrolowania masy i nacisków osi pojazdu ma użyć przyrządów pomiarowych. Przyrządy te muszą spełniać wymagania określone przepisami o miarach. Materia ta uregulowana jest w ustawie z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 z późn. zm.), a kontrolę ważenia pojazdów należy przeprowadzić w miejscu do tej czynności zatwierdzonej przez właściwy organ. Biorąc pod wagę ustalony stan faktyczny organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie naruszył przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a także wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 Kpa i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Zdaniem organu zaskarżona decyzja organu I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 Kpa.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1 k.p.a. art, 2 pkt 35a i ar.t 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. oraz art. 55 ust. 1 pkt 4 u.t.d. oraz powtarzają argumenty przedstawione w odwołaniu.

W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu, I instancji, umorzenie postępowania oraz zasądzenie

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2015 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 złotych .

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Przechodząc do oceny sprawy Sąd uznaje, że zaskarżona decyzja wskazuje na jakiej podstawie formalnej została podjęta.

Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] września 2015 r. w miejscowości Bielawy na drodze powiatowej nr 2459 zatrzymano do kontroli dwuosiowy pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Pan M. G., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem podzielnym w postaci okrywy torfowo - wapiennej zapakowanej w worki, tzw. big - bagi umieszczone na paletach na trasie Skierniewice - Rakoniewice w imieniu i na rzecz strony. Podczas kontroli, organ I instancji stwierdził, iż kontrolowany zespół pojazdów poruszając drodze powiatowej 2459 przekroczył dopuszczalny (8t) nacisk na pojedynczej osi napędowej. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II C, które w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami kwalifikacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Poznaniu. Miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu. Kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania w oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Wskazano, że przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] września 2015 r. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia żadnych innych parametrów.

Kierowca, po przeprowadzonym ważeniu, nie skorzystał z prawa powtórnego ważenia, ani nie zgłosił żadnych uwag do protokołu kontroli.

Sąd stwierdził, że skoro kompetentny organ uznał, że miejsce to jest odpowiednie do wykonywania kontroli drogowej, to taki dokument, podobnie jak Świadectwa Legalizacji Ponownej wag użytych w trakcie kontroli drogowej jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 kpa. Stanowisko ważenia wraz ze strefą ważenia spełniało wszystkie wymagania do korzystania na nim.

Biorąc powyższe pod uwagę organ zasadnie uznał, że inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego przeprowadził prawidłową procedurę ważenia, co znalazło pełne odzwierciedlenie zarówno w protokole kontroli, jak i uzasadnieniu decyzji.

Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że brak jest jakichkolwiek istotnych zastrzeżeń odnoszących się do samej procedury ważenia.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ bardzo szczegółowo opisał procedurę ważenia za pomocą wag SAW 10C/II, odnosząc się do zarzutów strony, które podtrzymane zostały skardze do Sądu.

Dopuszczalność dokonywania pomiaru nacisku osi wynika nie tylko z instrukcji, ale potwierdza także orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2281/11 w sprawie dotyczącej ważenia za pomocą wag SAW 10 C/II stwierdził: "Analiza akt niniejszej sprawy (sądowych i administracyjnych), pozwala stwierdzić, iż do ważenia pojazdu użyto wag posiadających deklaracje zgodności - stosownie do wymagań dyrektywy WE nr 90/384/EWG. Wagi te mogły więc służyć zarówno do ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu, jak również do pomiaru nacisku osi." Z instrukcji wag SA W 10C wynika, że waga może pracować samodzielnie lub w parach i grupach od 4 do 6 wag w celu pomiaru nacisku kola, nacisku na oś, na grupę osi lub pomiaru ciężaru samochodów ciężarowych i naczep. Instrukcja obsługi wag stanowi jednoznacznie, że eksploatacja tych wag jest możliwa na wszystkich nawierzchniach dróg, bez wykorzystania specjalistycznych środków. Podkładka uniemożliwia grzęźnięcie wagi na nawierzchniach o nieumocnionym podłożu, uniemożliwiając zaniżaniu ważonych wyników. Instrukcja wskazuje również, ze podczas kontroli dwie wagi do pomiarów nacisku koła mogą być wzajemnie połączone przy zastosowaniu kabla. Instrukcja obsługi wag stanowi również, że gdy połączy się dwie wagi kablem na obu waga będzie można odczytać obciążenie osi poprzedzone literą A. Wystarczy w takim przypadku obserwować wagę z jednej strony samochodu.

Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 35 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm. - zwanej dalej prd), pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 Prd, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 Prd, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 Prd). W myśl art. 41 ust. 1 udp, po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. W myśl art. 140aa ust. 1 Prd, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 Prd). W myśl art. 41 ust. 1 udp, po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

Minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz:

1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t,

2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t

- mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego (art. 41 ust. 2 udp).

Drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (art. 41 ust. 3 udp).

W świetle powyższych przepisów zasadą jest zakaz ruchu pojazdów nienormatywnych, a odstępstwem od tej zasady jest możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu - po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach określonych w tym zezwoleniu. Wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykaz dróg krajowych, a po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t zostały ustalone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1061). Drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Droga powiatowa nr 2459 w miejscowości Bielawy jest drogą po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

Przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek podzielny - w postaci okrywy torfowo - wapiennej zapakowanej w worki, tzw. big - bagi umieszczone na paletach, które nie stanowią ładunku sypkiego ani drewna w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W sprawie brak przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. Strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd. W niniejszej sprawie przewożono ładunek podzielny, które nie są ani ładunkiem sypkim ani też drewnem wobec tego skarżący nie mógłby skorzystać z dobrodziejstwa art. 140aa ust. 4 pkt 2 prd, ponieważ przewożony przez niego ładunek był ładunkiem podzielnym. Stosownie bowiem do art. 2 ust. 35 lit b prd ładunek niepodzielny, to taki który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków.

Obowiązki które związane były z przejazdem wynikają z mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa i są tożsame dla wszystkich uczestników związanych z wykonywanym przejazdem. Obowiązki te określają sposobu przewożenia ładunku, warunki techniczne pojazdu i związane z nimi parametry normatywne kontrolowanego pojazdu, warunki związane z uzyskaniem określonej kategorii zezwolenia, kwestie podzielności ładunku i wynikającą z tego faktu możliwość uzyskania określonej kategorii zezwolenia, dopuszczalne naciski osi przewidzianych dla danej drogi.

Obowiązki w zakresie przewozu ładunku określa przepis art. 61 prd. Podmioty wykonujące przejazdy mają obowiązek przestrzegania nakazów płynących z normy prawnej określonej w art. 61 prd. Brzmienie ust. 1 tegoż artykułu stanowi, iż ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Treść ust. 2 i 3, 5 art. 61 prd jasno wskazuje, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Ładunek umieszczony na pojeździe powinien być zabezpieczony przed zmianą położenia lub wywoływaniem nadmiernego hałasu.

Organ zasadnie uznał, ze pomiędzy zachowaniem strony niniejszego postępowania administracyjnego, a stwierdzonym naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy, a strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia.

Zdaniem Sądu organ prawidłowo uznaje, że stanowisko skarżącego co do konieczność przekroczenia nacisku przynajmniej dwóch osi, z uwagi na pojęcie "naciski osi" określone liczbą mnogą jest błędne. W żadnym orzeczeniu WSA i NSA sprawa w tym zakresie nie została zakwestionowana podobnie jak wskazanie na błędne oznaczenie strony i jako podmiotu wykonującego transport.

W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organów, że użycie przez ustawodawcę w definicji pojazdu nienormatywnego zawartej w art. 2 pkt 35a ustawy Prawo o mchu drogowym, liczby mnogiej (naciski osi) nie oznacza, że pojazdem nienormatywnym jest tylko pojazd którego naciski przynajmniej dwóch osi są większe od dopuszczalnych. Należy wskazać, że w zbiorze zawartych w definicji pojazdu nienormatywnego przesłanek znajdują się "naciski osi" to tym bardziej należy uznać, że definicja ta będzie miała zastosowanie w przypadku przekroczenia nacisku jednej osi. Zasadne jest twierdzenie, że dokonywanie wykładni przepisu musi następować przy uwzględnianiu pozostałych przepisów zawartych w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Z definicji pojazdu nienormatywnego wynika, iż określenie pojazdu jako nienormatywnego zależy od uznania, że pojazd jest nienormatywny wystarczy spełnienie choćby jednej z wymienionych w art. 2 pkt 35a prd cech pojazdu nienormatywnego, a więc przekroczenie przez pojazd dopuszczalnego nacisku na oś, bądź też przekroczenie dopuszczalnych wymiarów lub masy rzeczywistej. Cechy pojazdu nienormatywnego (nacisk na oś, wymiary lub masa rzeczywista) nie zostały złączone spójnikiem (np. i), lecz wymienione po przecinku, co oznacza, iż nie istnieje wymóg ich łącznego i równoczesnego spełnienia.

W ocenie Sądu nie może budzić wątpliwości pogląd, że za działalność przedsiębiorstwa odpowiedzialność ponosi osoba, która je prowadzi - z podmiotowego punktu widzenia - przedsiębiorca. Na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowcy), którymi przy wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Reguła ta obowiązuje tak na gruncie prawa cywilnego jak i administracyjnego. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które dyscyplinować będą osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Odpowiedzialność za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy ponosi więc przedsiębiorstwo, reprezentowane przez osobę lub organy, które je prowadzą. To na nich spoczywa ciężar administracyjnej odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługują i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą.

Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organu odnoszącego się do zarzutu dotyczącego przeprowadzenia kontroli przez osobę nieuprawnioną. Jak wskazał organ I instancji kontrolujący ukończył szkolenie zakończone egzaminem państwowym z wynikiem pozytywnym i uzyskał tytuł inspektora Inspekcji Transportu Drogowego. Zasadne jest twierdzenie, że "młodszy kontroler transportu drogowego" to stanowisko urzędnicze zajmowane przez kontrolującego inspektora Inspekcji Transportu Drogowego w ramach korpusu służby cywilnej. Kategorie stanowisk inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego zostały zamieszczone w załączniku do treści rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 2009 r. w sprawie określenia stanowisk służbowych urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia oraz szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługującym członkom korpusu cywilnej(Dz.U. z 2009r., Nr 211, poz. 1630 ze zm.). Kontrolę przeprowadził więc Inspektor Transportu Drogowego, który w dniu kontroli drogowej zajmował stanowisko "urzędnicze" młodszego kontrolera transportu drogowego w ramach korpusu służby cywilnej. Podział stanowisk w wojewódzkich inspektoratach transportu drogowego na młodszego kontrolera transportu drogowego, kontrolera transportu drogowego, starszego kontrolera transportu drogowego, młodszego inspektora transportu drogowego, inspektora transportu drogowego i starszego inspektora transportu drogowego został wprowadzony na potrzeby przepisów dot. Służby Cywilnej, rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie określenia stanowisk urzędniczych, wymaganych kwalifikacji zawodowych, stopni służbowych urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia oraz szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługującym członkom korpusu cywilnej (Dz. U. z 2011 r., Nr 135, poz. 791).

W ocenie sądu organy nie naruszyły przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto wypełniły obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 Kpa i zgromadziły w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.