Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SAB/Wr 6/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Zobowiązano do wydania aktu
Powołane przepisy: article: art. 145   par. 1  pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia NSA - Lidia Błystak, Sędzia WSA - Ewa Kamieniecka, Protokolant: Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 lipca 2012 r. przy udziale - sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Starosty S. w przedmiocie: braku przesłania postanowienia w zakresie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów 1. zobowiązuje Starostę S. do wydania w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku aktu załatwiającego wniosek J. B. z dnia 16 lutego 2012 r.; 2. zasądza od Starosty S. na rzecz J. B. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

J.B. (zwana dalej: "stroną skarżącą") pismem z dnia 12 marca 2012r. na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 zwanej dalej "ppsa") wniosła skargę na naruszenie prawa przez Starostę S, który nie przesłał stronie skarżącej postanowienia z dnia [...] czerwca 2011r. znak [...]. Strona skarżąca wskazała, że ww. organ wiedział, że jest ona stroną postępowaniu a po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – pismem z dnia 16 lutego 2012r. zbagatelizował swój obowiązek i nie podał podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca opisała zaistniały stan faktyczny wskazując, że w dniu 10 lutego 2012r. jej mąż – L.B. okazał stronie skarżącej pismo z dnia 7 lutego 2012r. nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z którego wynika, że może strona skarżąca wnieść skargę na postępowanie Starosty S.. Starosta S. w dniu [...] czerwca 2011r. wydał postanowienie nr [...] w sprawie dotyczącej strony skarżącej i jej męża. Jednakże ten akt przesłał do wiadomości mężowi strony skarżącej. Niezwłocznie bo w dniu 16 lutego 2011r. strona skarżąca skierowała drogą elektroniczną pismo do Starosty S. którym wniosła o doręczenie ww. pisma. W dniu 23 lutego 2012r. nr [...] strona skarżąca otrzymała odpowiedź z lakonicznym uzasadnieniem z którego wynika, że J.B. nie otrzymała ww. postanowienia z dnia [...] czerwca 2011r. albowiem cała wcześniejsza korespondencja oraz wszystkie zażalenia na postanowienia wydawane były przez lub z upoważnienia Starosty S. były przedkładane i podpisywane jedynie przez L. B.. Z uwagi na powyższe odpowiedzi Starosty S. na pisma L.B. oraz kolejne postanowienia były kierowane do wyżej wymienionego. Strona skarżąca tym samym podkreśla w skardze, że Starosta S. wiedział, ze była ona stroną w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Starosta S. wnosząc o jej oddalenie wskazał na jej bezzasadność. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazał, że z uwagi na to, że korespondencja była kierowana do organu przez L. B., dlatego też całość korespondencji organu była kierowana powyżej wymienionego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności wypada przypomnieć, że stosownie do treści art. 3 § 1 ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a (art. 3 § 2 pkt 8 ppsa). W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowadministracyjne, 2010, s. 70).

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. Prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanego dalej "kpa"). Przypomnieć w związku z tym trzeba, ze zgodnie z art. 126 kpa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie zaś do art. 147 kpa wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 (...) następuje tylko na żądanie strony.

W przedmiotowej sprawie należy wskazać, że postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o numerach:[...] było prowadzone wobec J. i L. B.. Nie ulega także wątpliwości, że w toku prowadzonego postępowania w przedmiocie uznania za niezasadne zarzutów zobowiązanego J.B. nie została uznana za stronę. Pomimo istnienia takiego obowiązku stosownie do treści art. 61 § 4 kpa, zgodnie z którym o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie.

Stąd też wniosek J.B. z dnia 16 lutego 2012r. należało potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania. Nie ulga bowiem wątpliwości, że stosownie do treści art. 104 § 1 kpa organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Ponadto na mocy art. 10 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym Starosta S. powinien rozpatrzyć wniosek strony jako wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego i wydać stosowne rozstrzygnięcie po zbadaniu przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania.

Z tych też względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając w oparciu o treść art. 149 § 1 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o treść art. 200 ppsa.