Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 295/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6337 Zatrudnianie cudzoziemców
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr) Sędziowie Adam Lipiński Bronisław Szydło Protokolant Michał Sułkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi "B." Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia[...]grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją nr [...]z dnia [...]września 2003 r. wydaną na podstawie art. 50 ust. 8 zdanie pierwsze i art. 6c ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (jednolity tekst Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.), § 3 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 200l r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców (Dz. U. z 200l r. Nr 153, poz. 1766) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił firmie "B." Sp. z o.o. z siedzibą w W. ul. [...]wydania zezwolenia na wykonywanie pracy w charakterze członka zarządu przez cudzoziemca, obywatela I. Pana S. G..

W uzasadnieniu decyzji podano, iż w dniu [...] lipca 2003 r. przeprowadzono kontrolę przestrzegania przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w firmie "B." Sp. z o.o. z siedzibą w W., gdzie stwierdzono fakt nielegalnego zatrudnienia dwóch członków zarządu.

Kontrolujący ustalili, iż Pan S.G. świadczył pracę, pełniąc funkcję członka zarządu od [...] kwietnia 2002 r. do [...] sierpnia 2003 r., a więc tym samym przekroczył 30-dniowy, w ciągu roku kalendarzowego dopuszczalny, okres uprawniający do pełnienia funkcji w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą bez obowiązku posiadania zezwolenia na wykonywanie pracy przewidziany w § 2 ust. 12 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę - Dz. U. z 2001 r. Nr 153, poz. 1765.

Wymieniony cudzoziemiec, w protokole przesłuchania osoby o popełnienie wykroczenia z dnia [...] sierpnia 2003 r. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wykonywania pracy bez zezwolenia, jak również poddał się samoukaraniu.

W zaistniałych okolicznościach, stosownie do § 3 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców, należało odmówić wydania przyrzeczenia, w szczególności, że pracodawca wnioskuje o wydanie przyrzeczenia w stosunku do cudzoziemca, który wcześniej naruszył przepisy obowiązujące w Rzeczypospolitej Polskiej, zwłaszcza w zakresie porządku publicznego.

Również, stosownie do ust. 2 pkt a) Kryteriów wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców nieposiadających zezwolenia na osiedlenie się, ani statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, ustalonych w rozporządzeniu nr 53 Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 czerwca 2002 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z dnia 30 czerwca 2002 r. Nr 171, poz. 3768), odmowa wydania pracodawcy zezwolenia na zatrudnienie cudzoziemca następuje w przypadku nieprzestrzegania uregulowań prawnych dotyczących zatrudnienia, a w szczególności zatrudniania nielegalnie cudzoziemca przed faktem uzyskania przez niego zezwolenia na wykonywanie pracy na terytorium RP.

Nadto organ wskazał, iż pracodawca występując w dniu 17 lipca 2003 r. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na wykonywanie pracy w charakterze członka zarządu przez Pana S.G., złożył oświadczenie w trybie art. 75 kpa niezgodne z prawdą, bowiem oświadczył o przestrzeganiu obowiązujących norm prawnych w zakresie zatrudnienia i o nienaruszeniu przez cudzoziemca obowiązujących w Polsce przepisów, podczas, gdy ten przepisy te naruszył.

W wyniku odwołania firmy "B." Sp. z o.o., sprawę rozpoznawał Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej, który decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 50 wyżej wymienionej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego, Spółka została zarejestrowana [...] lutego 2002 r. i przedmiotem jej działalności jest m.in. rozbiórka i burzenie obiektów budowlanych, roboty ziemne, wiercenia geologiczne, roboty ogólnobudowlane związane z wznoszeniem budynków.

W dniu 17 lipca 2003 r. Spółka wystąpiła o udzielenie zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca - Pana S.G., obywatela I., w okresie od [...] sierpnia 2003 r. do [...] grudnia 2003 r. - w charakterze członka zarządu.

Wydając negatywną decyzję w przedmiotowej sprawie Wojewoda [...]działał w oparciu o przepisy ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514), akty wykonawcze oraz "Kryteria wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę dla cudzoziemców na terenie województwa [...]", opracowanych zgodnie z art. 6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

W wyniku kontroli przestrzegania przepisów ww. ustawy przeprowadzonej przez inspektorów Wydziału Kontroli Legalności Zatrudnienia Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W., stwierdzono fakt nielegalnego zatrudnienia cudzoziemca - Pana S.G. w okresie od [...] kwietnia 2002 r. do [...] sierpnia 2003 r. Protokół z przesłuchania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia sporządzony w dniu kontroli, tj. [...] lipca 2003 r., został podpisany przez Pana S.G.. Cudzoziemiec przyznał się do wykonywania w wymienionym powyżej okresie pracy bez zezwolenia.

Zgodnie z § 3 ust. 3 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców (Dz. U. z 2001 r. Nr 153, poz. 1766) wojewoda wydaje decyzję o odmowie wydania przyrzeczenia (zezwolenia), w szczególności, gdy pracodawca wnioskuje o wydanie przyrzeczenia w stosunku do cudzoziemca, który wcześniej naruszył przepisy obowiązujące na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Również stosownie do § 2 pkt. a ww. "kryteriów (...)" odmowa wydania pracodawcy zezwolenia na zatrudnienie cudzoziemca następuje w przypadku nieprzestrzegania uregulowań prawnych dotyczących zatrudnienia, w szczególności zatrudniania nielegalnie cudzoziemca przed uzyskaniem przez niego zezwolenia na wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Przepis powyższy jednoznacznie wskazuje, że wojewoda odmawia wydania zezwolenia na pracę w sytuacji naruszenia przepisów i nie pozostawia fakultatywności w tym zakresie. Zdaniem organu podniesiony argument, że z przepisów ww. ustawy nie wynika aby pełnienie funkcji członka zarządu wymagało zezwolenia, nie jest uzasadniony. Art. 2 ust. 1 pkt 22b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514) stanowi, że wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza zatrudnienie, wykonywanie innej pracy zarobkowej (w tym także umowy o dzieło) lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą.

Ponadto, przepis § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz. U. z 2001 r. Nr 153, poz. 1765) wyraźnie stanowi, że wykonywanie pracy przez cudzoziemców na terytorium (...) bez konieczności uzyskania zezwolenia jest dopuszczalne w przypadku cudzoziemców pełniących funkcje w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą (...), nie dłużej jednak niż do dnia 31 marca 2002 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "B." Sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzuciła powyższej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] naruszenie prawa materialnego - art. 50 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, § 3 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców, § 2 pkt 12 i 14 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę oraz naruszenie przepisów proceduralnych mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 77 § 1 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podnosząc powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji.

Zdaniem skarżącej, z przepisów wskazanej ustawy, ani z przepisów rozporządzeń wykonawczych do ustawy nie wynika, by powołanie cudzoziemca na członka zarządu wymagało uzyskania zezwolenia organów właściwych do spraw zatrudnienia. Tymczasem w decyzjach organów zawarte jest w niczym nieuprawnione stwierdzenie, że pełnienie funkcji członka zarządu jest równoznaczne ze świadczeniem przez tę osobę pracy, w związku z czym z powołaniem do zarządu wiązać ma się konieczność uzyskania zezwolenia na pracę.

Organy nie tylko błędnie zinterpretowały obowiązujące przepisy, utożsamiając pełnienie funkcji członka zarządu z wykonywaniem pracy, lecz także przyjęły, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, że Pan S. G. świadczył pracę na rzecz Spółki i to w wymiarze przekraczającym 30 dni w roku. W ocenie skarżącej założenia przyjęte przez organy, a dotyczące rzekomego wykonywania pracy przez Pana S. G., sprzeczne są z zebranym w sprawie materiałem dowodowym w postaci ustaleń protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2003 r. oraz wyjaśnień złożonych do protokołu przez członków zarządu Spółki.

Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że członek zarządu Pan S. G. nie świadczył pracy, a na pewno nie świadczył jej w wymiarze przekraczającym 30 dni w roku. Jeżeli organy miały wątpliwości, czy Spółka prowadziła faktyczną działalność i w jakim ewentualnie zakresie, powinny były ustalić to chociażby w oparciu o źródłowe dokumenty księgowe. Organy założyły pewien stan faktyczny a-priori i to wbrew ustaleniom protokołu kontroli, czym naruszyły obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego wynikający z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W ocenie skarżącej dokonana przez organy interpretacja treści § 2 pkt 14

rozporządzenia, zgodnie z którą przepis ten ma nakładać obowiązek posiadania zezwolenia na pracę po 31 marca 2002 r. również na osoby pełniące funkcję członka zarządu i wykonujące pracę w wymiarze do 30 dni w roku, jest całkowicie sprzeczna z zasadami wykładni przepisów prawa przyjętymi powszechnie w teorii prawa i stosowanymi przez organy administracji i sądy.

Z przepisu tego nie można wyprowadzać wniosku, że prawodawca zobligował wszystkich cudzoziemców pełniących funkcję w zarządach osób prawnych do posiadania zezwolenia na pracę od 1 kwietnia 2002 r. Z przepisu tego wynika jedynie, że cudzoziemiec pełniący funkcję członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w sytuacji, gdy wykonuje pracę w warunkach wymagających posiadania zezwolenia, musi uzyskać takie zezwolenie po 31 marca 2002 r.

Z cytowanego przepisu nie wynika jednak, by wyłączał on stosowanie punku 12 w § 2 rozporządzenia, który reguluje kwestie zupełnie niezależne od regulacji zawartej w punkcie 14 § 2 i pozwala cudzoziemcom pełniącym funkcję członków zarządu wykonywać pracę bez zezwolenia w każdym przypadku, gdy cudzoziemcy posiadający miejsce stałego pobytu za granicą wykonują w Polsce na rzecz danego pracodawcy pracę do 30 dni w roku, niezależnie od tego, czy wykonują (wykonywali) tę pracę po, czy też przed 31 marca 2002 r.

Z ustalonego stanu faktycznego wynika właśnie, że Pan S.G. - cudzoziemiec stale przebywający za granicą, wykonywał na rzecz Spółki "B." pracę w wymiarze do 30 dni w roku. Uzyskanie wnioskowanego zezwolenia ma mu tylko umożliwić wykonywanie tej pracy w większym wymiarze.

Złożone w trybie art. 75 § 2 kpa oświadczenie pracodawcy wnioskującego o wydanie zezwolenia na pracę Pan S.G. stwierdzające, że pracodawca przestrzega obowiązujących norm prawnych w zakresie zatrudnienia, i że cudzoziemiec nie narusza obowiązujących w Polsce przepisów, zgodne było z prawdą. Nie jest wobec tego uzasadnione powoływanie się przez organy na fakt złożenia tego oświadczenia, jako na przesłankę uzasadniającą odmowę wydania zezwolenia na pracę.

Odnośnie przyznania się przez Pana S.G. do popełnienia wykroczenia z art. 64 § 2 ustawy, polegającego na wykonywaniu pracy bez zezwolenia, to oświadczenie takie, jak i poddanie się "samoukaraniu", złożone zostały pod wpływem błędu S. G. co do istotnych okoliczności znamionujących to wykroczenie, bowiem nie wiedział on, że pełnienie funkcji członka zarządu i wykonywanie w takim charakterze pracy w wymiarze poniżej 30 dni w roku, nie wymaga uzyskania pozwolenia i nie stanowi znamion ustawowych wykroczenia z art. 64 § 2 o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Nadto też S. G.przyznał się do zarzucanego mu czynu i poddał się "samoukaraniu" wskutek swego przeświadczenia powstałego w trakcie przesłuchania w charakterze osoby podejrzanej, że przyznanie się jest warunkiem koniecznym uzyskania zezwolenia na pracę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną wydanych w rozpatrywanej sprawie decyzji stanowi art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.). W dniu wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji art. 50 ust. 1 miał następujące brzmienie: "Cudzoziemiec może wykonywać pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pracę wydane przez wojewodę właściwego ze względu na siedzibę pracodawcy. Z obowiązku tego są zwolnieni cudzoziemcy posiadający zezwolenie na osiedlenie się, zgodę na pobyt tolerowany, status uchodźcy nadany w Rzeczypospolitej Polskiej lub korzystający z ochrony czasowej na jej terytorium".

Zgodnie zaś z art. 50 ust. 2 tej ustawy warunkiem wydania cudzoziemcowi zezwolenia na pracę jest wcześniejsze uzyskanie przez pracodawcę przyrzeczenia i uzyskanie przez cudzoziemca odpowiedniej wizy lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W przypadku, gdy cudzoziemiec posiada odpowiednią wizę lub zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wojewoda wydaje decyzję w sprawie zezwolenia na pracę. Przyrzeczenie wydaje pracodawcy wojewoda, uwzględniając sytuację na lokalnym rynku pracy oraz kryteria, o których mowa w art. 6c ust. 1 pkt 3. Przyrzeczenie i zezwolenie na pracę są wydawane na czas oznaczony dla określonego cudzoziemca i pracodawcy, na określone stanowisko lub rodzaj wykonywanej pracy (ust. 8).

Wymóg posiadania zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemców pełniących funkcje w zarządach organów osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą istnieje od dnia 1 stycznia 2002 r., zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę. Przepisy obowiązujące do tej daty nie nakładały obowiązku posiadania zezwolenia na pracę cudzoziemca pełniącego funkcję statutową w spółce, jednakże z zastrzeżeniem, że zezwolenie to nie jest wymagane do czasu otrzymania decyzji wojewody, nie dłużej jednak niż do dnia 31 marca 2002 r. - § 2 pkt 14 rozporządzenia. Data 31 marca 2002 r. jest więc datą końcową, od której każdy cudzoziemiec pełniący statutową funkcję w zarządach organów osób prawnych powinien legitymować się stosownym zezwoleniem na wykonywanie legalnej pracy.

W tym miejscu stwierdzić należy, że wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza zatrudnienie, wykonywanie innej pracy zarobkowej lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą - art. 2 ust. 1 pkt 22b cyt. ustawy. Zatem obowiązkiem posiadania zezwolenia na zatrudnienie objęci są cudzoziemcy będący członkami zarządów spółek, którzy zostają zatrudnieni na podstawie umowy o pracę, umowy menedżerskiej czy umowy zlecenia, jak również ci, których stosunek członkostwa w zarządzie powstał z mocy aktu powołania spółki, bez nawiązania jakiejkolwiek formalnej umowy o sprawowanie zarządu czy pełnienie funkcji. Ustawodawca nie uzależnia tu zgody na otrzymanie zezwolenia od tego, czy spółka istotnie podjęła działalność, czy też nie.

Zgodnie z § 3 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców (Dz. U. z 2001 r. Nr 153, poz. 1766), wojewoda wydaje decyzję o odmowie udzielenia przyrzeczenia, gdy pracodawca wnioskuje o wydanie przyrzeczenia dla cudzoziemca, który wcześniej naruszył przepisy obowiązujące w RP. Pełnienie przez Pana S. G. funkcji członka zarządu po dniu 31 marca 2002 r. nie budzi wątpliwości. Cudzoziemiec pełnił tę funkcję do dnia [...] sierpnia 2003 r., bez zezwolenia, co stanowi naruszenie obowiązujących przepisów prawa. Przywołanie tego przepisu w zaskarżonej decyzji jest nie tylko trafne, ale w pełni uzasadnione. "B." Sp. z o.o. zatrudniała cudzoziemca od dnia [...] kwietnia 2002 r. i już wówczas miała obowiązek posiadania zezwolenia na zatrudnienie. Z wnioskiem takim przez cały okres zatrudnienia Pana S.G. nie wystąpiła. W omawianym okresie obowiązywał przepis § 2 pkt 12, który wyraźnie wskazywał, że wykonywanie funkcji w zarządzie osoby prawnej nie wymaga zezwolenia, jeżeli ta osoba wykonuje pracę na terytorium Polski do 30 dni kalendarzowych. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 22b wykonywanie pracy przez cudzoziemca - oznacza zatrudnienie, wykonywanie innej pracy zarobkowej lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą. Ustawodawca wyraźnie wskazał tu, że bez znaczenia jest fakt, czy spółka wykonywała działalność, czy też nie. Z treści przytoczonego przepisu nie wynika, aby organ był zobowiązany badać, czy dana osoba prawna podjęła działalność statutową, czy też nie. Tym bardziej, że wykonywanie tej funkcji polega nie tylko na podejmowaniu działalności gospodarczej przez przedsiębiorstwo, ale także wykonywaniu działań wewnętrznych przykładowo związanych ze zmianami w statucie, czy też zabieganiu o rozpoczęcie działalności. Warto jednak wskazać, że zarówno w odwołaniu jak i w wyjaśnieniach przed sądem strona wskazała, że w trakcie swej działalności w spółce "B." skarżący zawarł jedną umowę z kontrahentem. Nie można, więc powiedzieć, że spółka nie wykonywała, wbrew temu co twierdzi skarżący, żadnej działalności. Tak więc termin dozwolonej działalności Pana S.G. w spółce "B." upłynął w dniu 1 maja 2002 r. i po tym dniu zatrudnienie cudzoziemca w spółce było sprzeczne z przepisami prawa.

W dacie wydawania decyzji fakt naruszenia przepisów ustawy przez Pana S. G. był ewidentny i nie dotyczył tylko jednego podmiotu gospodarczego (p. sprawa tut. Sądu, sygn. akt II SA/Wa 829/04). Zatem trudno nie podzielić stanowiska organu, który fakty te przywołał na uzasadnienie odmowy wydania zezwolenia. Nie jest natomiast istotne, jakim orzeczeniem zakończyła się sprawa o wykroczenie, bowiem rozstrzygnięcie w tym zakresie zapadło po wydaniu decyzji, a dla niej istotny był sam fakt wykonywania zatrudnienia przez obcokrajowca. Niezastosowanie sankcji karnej jest tylko oceną Sądu Rejonowego dla W. czynu Pana S. G. w aspekcie karno-wykroczeniowym. Organ zaś bada tylko sam fakt, nie analizuje społecznego niebezpieczeństwa czynu i w tym zakresie jego ocena tego faktu z uwagi na potrzeby prawa administracyjnego jest ograniczona w porównaniu z oceną sądu grodzkiego.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.