Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 1889/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie ( WSA, As. WSA Ewa Machlejd (spr.), Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Protokolant Edyta Kuczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 listopada 2004 r. sprawy ze skargi J.C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2003 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. na podstawie art. 28, art.33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 104 KPA, po rozpatrzeniu wniosku inwestora J. C. zatwierdził projekt budowlany modernizacji i remontu poddasza oraz pozwolił na budowę – modernizacje i remont poddasza w budynku przy ul. [...]w [...] z zachowaniem warunków określonych w art. 36 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że decyzja uwzględnia wniosek w całości i przedmiotowa budowa nie wymaga ustalenia warunków zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu.

Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożył B. P., wnioskując o unieważnienie zaskarżonej decyzji. Skarżący podnosił, że J. C. dysponując decyzją zatwierdzającą projekt budowlany modernizacji i remontu poddasza, który także zezwolił na wykonanie prac budowlanych ingerujących w części wspólne budynku dokonał zmian struktury własności części wspólnych, na które skarżący nie wyraził zgody. Ponadto podniósł że nie był poinformowany o wszczętym postępowaniu dotyczącym uzyskania w/w decyzji.

Wojewoda [...] decyzją nr [...]

z dnia [...] stycznia 2003 r. stwierdził nieważność decyzji nr [...]z dnia [...]lutego 2000 r., wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...]na podstawie art. 158 par 1 w związku z art. 156 par 1 pkt2 Kpa. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że inwestor będący współwłaścicielem nieruchomości może uzyskać prawo do dysponowania nią w granicach przekraczających zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną, jeżeli uzyska zgodę wszystkich współwłaścicieli lub rozstrzygnięcie sądu wymagane art. 199 Kc. Zgoda ta stanowi niezbędną przesłankę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszej sprawie brak jest zgody skarżącego na dokonanie adaptacji części wspólnych budynku. W związku z powyższym, niewykazanie przez inwestora prawa do dysponowaniem nieruchomością na cele budowlane stanowi rażące naruszenie art. 32 ust.4 pkt 2 Prawa budowlanego.

Odwołanie od decyzji Wojewody [...] złożył J. C.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. na podstawie art. 138 par 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie osobie lub jednostce organizacyjnej, która wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jest to warunek niezbędny do uzyskania pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie bezsporny jest fakt, że C. nie dysponował pisemną zgodą wszystkich współwłaścicieli uprawniającą go do wszczęcia postępowania administracyjnego w celu uzyskania pozwolenia na budowę. Wydanie decyzji wbrew dyspozycji art. 32 ust4 pkt 2 Prawa budowlanego stanowi rażące naruszenia prawa, skutkujące stwierdzeniem nieważności takiej decyzji w oparciu o art. 156 par 1 pkt 2 Kpa.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył J.C., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] oraz wnosił o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o oddalenie skargi podtrzymując argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 97 par 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 z późn. zm.).

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 w/w ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności wydanych decyzji z prawem.

Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym, którego zakres precyzyjnie określa art. 156 § 1 kpa.

Sąd określa stan faktyczny i prawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji, a w szczególności bada, czy posiada ona wady, które decydują o jej wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Z tego też względu nie było podstaw do zawieszenia postępowania bądź odroczenia rozprawy w dniu 9.11.2004 r., z uwagi na toczące się pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości rozmowy ugodowe.

Przedmiotem kontroli Sądu jest ostateczna decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].01.2003 r. stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].02.2000 r. zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej inwestorowi J. C. zezwolenie na modernizację i remont poddasza w budynku przy ul. [...] w [...]. W odniesieniu do skarżonej decyzji stwierdzić należy, że w zaistniałym stanie faktycznym decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].02.3000 r. rażąco narusza prawo. Została bowiem wydana z obrazą art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie w sytuacji, gdy określona decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11.08.2000 r., Lex nr 47008).

Stosownie do treści art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Brak zgody skarżącego J. C. w dacie wydania decyzji, na dokonanie przez inwestora adaptacji części wspólnych budynku jest równoznaczny z nieuzyskanie zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. W Księdze Wieczystej nr [...] dla lokalu nr [...] wydzielonego z budynku przy ul. [...], jako właściciel został wpisany J. C.. Udział właściciela lokalu nr [...] w budynku, z którego lokal został wydzielony wynosi 2/10 części. Częściami wspólnymi budynku są fundamenty, mury zewnętrzne i konstrukcyjne, dach, kominy, strych, klatka schodowa, kotłownia, skład opału oraz wszelkie instalacje i urządzenia służące do wspólnego użytku właścicieli lokali.

Dokumentacja projektowa załączona do pozwolenia na budowę – modernizację i remont poddasza w budynku przy ul. [...]przewiduje oprócz remontu wnętrz dodanie trzech okien połaciowych na zachodniej połaci dachu, a więc dotyczy również zmian w częściach wspólnych.

W dacie wydania decyzji zgody współwłaścicieli na modernizację dachu nie było, a tymczasem decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 02.2000 r. dotyczyła części wspólnych nie służących do wyłącznego użytku inwestora.

W związku z powyższym trafnie Wojewoda [...] uznał rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego i stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 02.2000 r. (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).

Mając na względzie powyższe, Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).