Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 546/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-01-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.

SENTENCJA

Dnia 17 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant asystent sędziego Joanna Wegner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2008 roku sprawy ze skargi M. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. TG.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. odmówił stwierdzenia u M. M. choroby zawodowej w postaci obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż podstawą odmowy stwierdzenia choroby zawodowej była dokumentacja rejestrująca przebieg pracy zawodowej oraz orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wystawione przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy – Poradnię Chorób Zawodowych w dniu [...] roku i orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] roku oparte na dwukrotnie powtórzonych kompleksowych badaniach audiologicznych.

Od powyższej decyzji M. M. wniósł odwołanie, w którym nie zgadzając się z treścią zaskarżonej decyzji, wniósł o wnikliwe i wszechstronne wyjaśnienie sprawy. Wskazał, iż w latach 2000-2005 z powodu niedbalstwa pracowników Inspektoratu Sanitarnego w Ł. zostały wydane trzy różne orzeczenia lekarskie (opinie) dotyczące stanu upośledzenia narządu słuchu, jednakże tylko jedna z tych opinii z dnia 9 marca 2000 roku jest zdaniem strony najbardziej wiarygodna, gdyż została sporządzona bezpośrednio po zakończeniu zatrudnienia i kwalifikowała stwierdzony stopień upośledzenia jako chorobę zawodową zgodnie z treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia był § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115). W celu rozpoznania choroby zawodowej po upływie ponad czterech lat od ustania narażenia zawodowego skarżący został skierowany przez lekarza pediatrę na specjalistyczne badania, a w dniu 22 grudnia 2003 roku osobiście dokonał zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej – obustronnego ubytku słuchu powstałego podczas zatrudnienia na stanowisku kierowcy dezynfekatora obsługującego motopompę w czasie od 4 do 6 godzin na dobę przez 5 dni w tygodniu. Jako dowód załączył wyniki badań audiologicznych, które zostały przeprowadzone w dniu 9 marca 2000 roku w Samodzielnej Pracowni Otolaryngologii i Audiologii Zawodowej Instytutu Medycyny Pracy w Ł. Pomimo jednak dwukrotnie przeprowadzonych kompleksowych badań specjalistycznych zweryfikowanych audiometrią obiektywną w uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych jednostkach organizacyjnych służby zdrowia nie stwierdzono podstaw do orzeczenia choroby zawodowej. Organ zauważył, że przeprowadzone w dniu 6 marca 2000 roku badania audiologiczne zostały wykonane w związku z podejrzeniem brucelozy – schorzenia powodującego między innymi uszkodzenie nerwu słuchowego. Ostatecznie zaś po przeprowadzeniu kompleksowych badań diagnostycznych rozpoznano przebyte przez skarżącego zapalenie węzłów chłonnych na tle toksoplazmozy, a następnie konsultant regionalny w dziedzinie chorób zakaźnych prof. Jan Kuydowicz dokonał korekty swojej opinii sugerując, że przebyta toksoplazmoza powinna być uznana za chorobę zawodową. W wyniku wszczętego w tym zakresie postępowania, decyzją z dnia 20 kwietnia 2000 roku Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. stwierdził u skarżącego chorobę zawodową – toksoplazmozę.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania podnosząc zarzut naruszenia art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 25 października 2007 roku, w związku z kopią pisma złożoną przez skarżącego do akt sprawy oraz oświadczeniem, że postępowanie w sprawie choroby zawodowej pod postacią ubytku słuchu u skarżącego zostało wszczęte w 2000 roku, Sąd zobowiązał organ do nadesłania całości akt administracyjnych, w tym dotyczących choroby zawodowej skarżącego – toksoplazmozy oraz do wyjaśnienia, czy była w roku 2000 zgłoszona choroba zawodowa niedosłuchu, a jeśli tak to przez kogo.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ II instancji przesłał całość dokumentacji sprawy informując, że w 2000 roku toczyło się jedynie postępowanie w sprawie choroby zawodowej pod postacią toksoplazmozy, natomiast nie dokonano zgłoszenia choroby zawodowej niedosłuchu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

W sprawie o sygn. akt III SA/Kr 125/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z dnia 6 lutego 2007 r., wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym: "Czy przepisy art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tj. Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz wykonawczego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) są zgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP". Sprawa ma sygnaturę P 23/07 i nie została dotychczas rozstrzygnięta przez Trybunał Konstytucyjny.

Sąd dokonując wstępnej oceny dokumentacji sprawy doszedł do przekonania, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte na skutek zgłoszenia skarżącego z dnia 12 grudnia 2003 roku. Potwierdzają to również dokumenty nadesłane przez organ administracji. Zasadnie zatem postępowanie toczyło się w oparciu o przepisy Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115). W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy zatem niewątpliwie od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym. W przypadku bowiem stwierdzenia niezgodności z Konstytucją RP przepisów objętych pytaniem, Sąd będzie mógł uznać, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały na podstawie wadliwych, niekonstytucyjnych przepisów prawnych, co może uzasadniać uwzględnienie skargi. Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania jest zgodnie z

art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawą do uchylenia decyzji. Orzeczenie zaś przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145a k.p.a. Uznanie niekonstytucyjności przepisów objętych pytaniem prawnym może zasadniczo zmienić stan prawny, stanowiący podstawę oceny legalności zaskarżonej decyzji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w stosunku do poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 i z 1989 r. Nr 61, poz. 364), rozporządzenie będące przedmiotem pytania prawnego znacznie zaostrzyło kryteria, które muszą być spełnione, aby dane schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową.

Z tych wszystkich powodów, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w postanowieniu.

TG.