Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 595/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 38 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: par. 4
journal: Dz.U. 2008 nr 24 poz 149
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych  zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest  uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spraw.) Sędzia WSA Maria Werpachowska Sędzia WSA Teresa Zyglewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] września 2010 r. nr [...] 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] grudnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia z dniem [...] stycznia 2008 r. K. B. (dalej jako skarżąca) uposażenia i dodatków do uposażenia oraz zwolnienia z dniem [...] lutego 2008 r. z zajmowanego stanowiska i przeniesienia z dniem [...] lutego 2008 r. na niższe stanowisko służbowe [...] - w 9 grupie zaszeregowania.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 3/10 uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] września 2009 r. Wobec zapadłych rozstrzygnięć Komendant Główny Policji, uwzględniając wskazania Sądu oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149), pismem z 20 sierpnia 2010 r. poinformował skarżącą o zamiarze przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. W odpowiedzi z 3 września 2010 r. skarżąca wyraziła zgodę na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, wnosząc jednocześnie o zastosowanie przy wydawaniu decyzji administracyjnej przepisu przejściowego zawartego w § 4 rozporządzenia z 8 lutego 2008 r.

W dalszej kolejności organ podał, że rozkazem personalnym z [...] września

2010 r., wydanym na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji oraz § 1, § 9 ust. 4 i § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, ze zm.) oraz § 1, § 3, § 5 pkt 2, § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...), z dniem [...] lutego 2008 r. zwolnił skarżącą z zajmowanego stanowiska i przeniósł na niższe stanowisko służbowe [...].

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji organ odwoławczy, nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy i wskazał, iż zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. W sprawie bezsporne jest, że zajmowane przez skarżącą stanowisko [...] z mocy prawa uległo likwidacji, a Komendant Główny Policji nie dysponował stanowiskiem równorzędnym.

Ustosunkowując się do możliwości zastosowania § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. organ odwoławczy wskazał, że w załączniku nr 2 do tego rozporządzenia zamieszczono tabelę zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych. Zestawienie tej tabeli z treścią art. 103 ust. 2 ustawy o Policji wskazuje jednoznacznie, że grupa zaszeregowania przypisana do stanowiska służbowego, a zachowanie w trybie ustawowym grupy zaszeregowania, to zupełnie odrębne aspekty statusu kadrowo-finansowego policjanta. Potwierdzeniem tej tezy jest brzmienie § 4 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. z treści którego wynika, że tabela równorzędnych grup zaszeregowania, stanowiąca załącznik nr 4 do niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie tylko i wyłącznie do policjantów, którym przed 1 stycznia 2008 r. zachowano, na podstawie odrębnych przepisów, prawo do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym. Tak więc § 4 ww. rozporządzenia, w zakresie przysługiwania grupy zaszeregowania równorzędnej do dotychczasowej, nie można stosować wobec policjantów, którzy do dnia wejścia w życie nowych przepisów, mieli grupę zaszeregowania wynikającą wprost z zajmowanego stanowiska, a nie zachowaną przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji lub inny umocowany przepisami prawa podmiot. Taka sytuacja, czyli zachowanie grupy zaszeregowania, nie miała miejsca w przypadku skarżącej. Odmienna interpretacja przytoczonego wyżej przepisu oznaczałaby, że analogicznie wszystkim policjantom należałoby zachować dotychczasowe grupy. W zaistniałej sytuacji zamierzone przeszeregowanie stanowisk służbowych, prowadzące do zmniejszenia liczby grup zaszeregowania, sprowadziłoby się tylko do pozornej przebudowy struktury.

Organ II instancji zauważył, że przyznanie, w myśl § 4 powołanego rozporządzenia, grupy równorzędnej do dotychczasowej nie wymaga wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowym zakresie. Dokonał tego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w rozporządzeniu i to tylko w stosunku do tych policjantów, do których dotychczas zastosowano instytucję zachowania. Natomiast skarżącej, w wyniku zmian wprowadzonych rozporządzeniem z 8 lutego 2008 r., uposażenie policjanta uległo podwyższeniu. Wzrósł mnożnik kwoty bazowej z 1,77 (posiadany 31 grudnia 2007 r.) do 1,95 (od 1 stycznia 2008 r.). Ponadto nie zmieniła się podległość służbowa, cel stanowiska, zakres zadań i obowiązków oraz uprawnienia i odpowiedzialność, a także warunki służby.

Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] grudnia 2010 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez K. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozkazu personalnego utrzymanego nią w mocy skarżąca zarzuciła, że wydanie decyzji odbyło się z naruszeniem art. 7 k.p.a., poprzez brak podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. W ocenie skarżącej decyzja jest krzywdząca, organ przy jej wydaniu wybiorczo stosował przepisy regulujące przeniesienie na stanowisko służbowe, co istotnie wpłynęło na wynik sprawy, nie zastosował wypracowanego orzecznictwa sądów administracyjnych i nie wykonał wytycznych zawartych w wyrokach z 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 3/10 i z 9 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1738/08.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie już dwukrotnie uchylał decyzje wydane w przedmiocie przeniesienia jej na równorzędne stanowisko służbowe, w związku ze zmianą przepisów płacowych od 14 lutego 2008 r. Zwróciła uwagę, że po ostatnim wyroku Sądu wyraziła zgodę na przeniesienie jej na niższe stanowisko służbowe, jednocześnie oczekując, że przy wydawaniu decyzji zostaną uwzględnione przepisy § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. W ocenie skarżącej argumentacja organów zawarta w zaskarżonych decyzjach nie zasługuje na aprobatę, albowiem faktycznie likwidacja stanowiska nie miała miejsca. Jedyną rzeczywistą zmianą było pozbawienie nazwy stanowiska członu [...] i pozostawienie określenia [...]. W takim przypadku - w ocenie skarżącej – nie może być mowy o likwidacji stanowiska, ponieważ faktycznie stanowisko nadal istnieje. Organ nie ma prawa powoływać się na fikcyjną likwidację i reorganizację tylko po to, by pozbawić funkcjonariuszy praw wcześniej nabytych.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej jako p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu przedmiotowa skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zawarte w niej twierdzenia są zasadne.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z treścią § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149), zaszeregowanie stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup zaszeregowania i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, stawki uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia, a także warunki ich otrzymywania określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...), w brzmieniu nadanym rozporządzeniem z 8 lutego

2008 r., stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń przysługujących policjantom od 1 stycznia 2008 r. Rozporządzenie z 8 lutego 2008 r. weszło w życie z dniem 14 lutego 2008 r. i z tym dniem obowiązuje załącznik nr 2, który nie zawiera już stanowisk z dodatkowym określeniem [...], z wyjątkiem dyrektora tego Biura. W § 5 pkt 2 powołanego rozporządzenia zmieniającego, prawodawca ustalił, iż policjantowi pełniącemu w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia służbę na stanowisku zawierającym w nazwie określenie [...], z wyjątkiem stanowiska Dyrektora Biura [...] - przyznaje się stawkę uposażenia zasadniczego określoną dla analogicznego stanowiska w Komendzie Głównej Policji.

Po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. obowiązkiem organu Policji było dostosowanie dotychczas zajmowanego przez skarżącą stanowiska [...] do nowych unormowań. Właściwy przełożony mógł zatem przekształcić stosunek służbowy skarżącej bez jej zgody tylko w odniesieniu do stanowiska równorzędnego. W sytuacji, gdy następowało mianowanie na stanowisko, które nie spełnia wymogów stanowiska równorzędnego, organ Policji był obowiązany dokonać zmiany tego stanowiska w trybie określonym w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, ze zm.).

W niniejszej sprawie organ zasadnie, po wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 3/10 i z 9 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1738/08 uznał, iż nowe parametry stanowiska określone skarżącej rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z [...] września 2010 r. nie są równorzędne ze stanowiskiem dotychczas zajmowanym, a zatem był władny zwolnić skarżącą z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianować na niższe stanowisko służbowe, stosując jako podstawę prawną zmiany stanowiska służbowego tryb określony w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Prawidłowość takiego rozwiązania potwierdza wyrok NSA z 22 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 891/09 (publik. LEX nr 595594), zgodnie z którym "ustawowymi normami materialnymi regulującymi modyfikację stosunku służbowego policjanta w sytuacji usunięcia zajmowanego przez niego stanowiska z Tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych, stanowiącej Załącznik do rozporządzenia zmieniającego są dwie hipotezy art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji: likwidacja zajmowanego stanowiska służbowego lub inne przyczyny uzasadnione potrzebami organizacyjnymi. (...) po zmianie rozporządzenia nie można skarżącego pozostawić na dotychczasowym stanowisku, gdyż go już nie ma, a jednocześnie utrzymywać, że nie nastąpiła ani likwidacja stanowiska, ani też nie zaszły w Komendzie Głównej Policji zmiany organizacyjne, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. A zatem w sytuacji, gdy po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. doszło do mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe, organ nie mógł ograniczyć się do stosowania art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w związku z przepisami tego rozporządzenia. W przypadku bowiem gdy następuje mianowanie na stanowisko, które nie spełnia wymogów stanowiska równorzędnego, powinno być ono dokonane w trybie określonym w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji".

W niniejszej sprawie kluczową kwestię stanowi, czy dokonując skarżącej zmiany stanowiska służbowego na niższe, organ Policji mógł zastosować przepis § 4 rozporządzenia zmieniającego z 8 lutego 2008 r. i przyznać grupę zaszeregowania równorzędną do dotychczasowej, o co wnosiła skarżąca wyrażając zgodę na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe. Zgodnie z powołanym przepisem, policjantowi, któremu przed 1 stycznia 2008 r. zachowano prawo do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym, przysługuje od tego dnia grupa zaszeregowania równorzędna do dotychczasowej, określona w tabeli stanowiącej załącznik nr 4 do niniejszego rozporządzenia. Otóż przed zmianą przepisów płacowych z 1 stycznia 2008 r. stanowisko skarżącej było zaszeregowane do 12 grupy zaszeregowania, co po zmianie odpowiada 10 grupie zaszeregowania (załącznik nr 4 do ww. rozporządzenia "Tabela równorzędnych grup zaszeregowania"), nie zaś przyznanej 9 grupie zaszeregowania, zgodnie z załącznikiem nr 2 Ip. 57 ww. rozporządzenia zmieniającego, gdzie dla stanowiska [...] (stopień etatowy podinspektor) przyporządkowana została 9 grupa zaszeregowania.

Komendant Główny Policji odmówił skarżącej uwzględnienia powyższej regulacji prawnej, albowiem uznał, iż zachowanie grupy zaszeregowania, jako przesłanki niezbędnej do stosowania tabeli równorzędności stanowisk, nie miało miejsca w jej przypadku.

Na tle orzecznictwa sądowoadministracyjnego, co też podnosiła skarżąca, powyższego poglądu nie sposób zaakceptować. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 864/09 (publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) na tle analogicznej do niniejszej sprawy dokonał wykładni § 4 rozporządzenia zmieniającego z 8 lutego 2008 r. W uzasadnieniu tego wyroku NSA wskazał, iż przepis § 5 pkt 2 rozporządzenia z 8 lutego 2008 r. nie regulował wprost, na jakie stanowisko, według nowej Tabeli zaszeregowania, powinien być mianowany dotychczasowy [...]. Przy wyborze stanowiska przysługującego [...], po wejściu w życie rozporządzenia zmieniającego, nie można pomijać przepisu § 4 rozporządzenia zmieniającego. Przepis ten, łącznie z Tabelą, wskazuje na to, jakie grupy zaszeregowania, w obu stanach prawnych, Minister jako normodawca podustawowy, uznał za równorzędne. Ocenę tę należy odnieść nie tylko do policjantów, którzy zachowali prawo do zaszeregowania. Nie ma żadnych podstaw, aby Tabeli równorzędności nie stosować wobec policjantów, którzy do dnia wejścia w życie nowych przepisów, mieli grupę zaszeregowania wprost wynikającą z zajmowanego stanowiska, a nie tylko do tych, którzy jedynie zachowali prawo do zaszeregowania wynikającego z poprzednio zajmowanego stanowiska, a w rzeczywistości zajmowali stanowiska, dla których obowiązujące były niższe grupy zaszeregowania. Z załącznika nr 4 wynika, że dla grupy zaszeregowania 12, zachowanej przed dniem 1 stycznia 2008 r., przysługuje od dnia 1 stycznia 2008 r. równorzędna grupa zaszeregowania - 10. Nadto, dalej odczytując i porównując stany prawne determinujące status [...], po wejściu w życie rozporządzenia nowelizującego, nie sposób nie odnotować, że w poprzedniej Tabeli zaszeregowania stanowisk, oprócz stanowiska [...] KGP mającego grupę zaszeregowania 12 i stopień etatowy młodszego inspektora, było także stanowisko [...] KGP mającego grupę zaszeregowania 11 i stopień etatowy podinspektora. Było to stanowisko niższe, niż stanowisko [...]. Przyjęcie, że policjanta zajmującego poprzednio stanowisko [...] należy mianować na stanowisko [...] z warunkami wynikającymi z takiego stanowiska (grupa zaszeregowania, stopień etatowy), wymagałoby rozważenia nowego statusu także w odniesieniu do wniosków wynikających z zapisu § 4 noweli oraz załącznika nr 4.

W ślad za NSA podkreślić należy, iż nie ma przeszkód prawnych, aby Tabeli równorzędności stanowiącej złącznik nr 4 do rozporządzenia zmieniającego, nie stosować wobec policjantów, którzy do dnia wejścia w życie nowych przepisów, mieli grupę zaszeregowania wprost wynikającą z zajmowanego stanowiska, a nie tylko do tych, którzy jedynie zachowali prawo do zaszeregowania wynikającego z poprzednio zajmowanego stanowiska, a w rzeczywistości zajmowali stanowiska, dla których obowiązujące były niższe grupy zaszeregowania.

W art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Przepis ten przewiduje w ust. 1 obligatoryjne przeniesienie na niższe stanowisko służbowe w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Natomiast w ust. 2 i 3 wskazuje na możliwość przeniesienia na niższe stanowisko służbowe w przypadkach wyraźnie w nich określonych. Stosownie do ust. 4 powoływanego przepisu policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Oznacza to, że organ przed przeniesieniem funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe z powodu likwidacji zajmowanego przez funkcjonariusza stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi jest zobligowany do zapoznania go ze zmianą warunków służby i stosownie do ust. 4 art. 38 ustawy o Policji, uzyskania jego zgody.

W analizowanym przypadku Komendant Główny Policji przeniósł skarżącą na niższe stanowisko służbowe, lecz nie uwzględnił jej wniosku o zastosowanie § 4 rozporządzenia zmieniającego i przyznanie 10 grupy zaszeregowania równorzędnej do dotychczasowej - 12. Tym samym, organ nie uzyskał zgody na przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe, albowiem zgoda skarżącej zawierała warunek, który choć z punktu widzenia prawa mógł zostać spełniony, nie został przez organ zrealizowany.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja, jak też poprzedzający ją rozkaz personalny, zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 38 ust. 2 pkt 4 w zw. z ust. 4 ustawy o Policji oraz § 4 rozporządzenia zmieniającego z 8 lutego 2008 r., co obligowało Sąd do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Rozpoznając ponownie sprawę w przedmiocie przeniesienia skarżącej na nowe stanowisko służbowe, w związku ze zmianą od 1 stycznia 2008 r. przepisów płacowych, organ orzekający w sprawie będzie obowiązany uwzględnić powyżej przedstawioną ocenę prawną.

Mając powyższe względy na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., orzekł jak sentencji. Odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd orzekł w oparciu o art. 152 powołanej ustawy.