Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 452/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par 12 ust,1, par 2 ust. 1, par 2 ust. 7, par 5 ust. 4, par 8 ust. 9
journal: Dz.U. 2000 nr 79 poz 898
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów łowieckich - oddala skargę-


UZASADNIENIE

[...].08.2015r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] otrzymał anonimową informację, w myśl której p. P. W. może nie posiadać zdolności do dysponowania bronią (tom I, k. 131). Z uwagi na powyższe, organ ten wystąpił o szczegółową opinię dotyczącą wymienionego do Komendanta Miejskiego Policji w [...] (tom I, k. 135) oraz Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w [...] (tom I, k.138),

W dniu [...].09.2015r. wpłynęła opinia z Komendy Miejskiej Policji w [...], w której wskazano m. in., że nie stwierdzono, aby p. P. W. nadużywał alkoholu lub innych podobnie działających środków, nie był leczony odwykowo, jak również psychiatrycznie. Nie odnotowano też jego kontaktów z elementem przestępczym, nie stanowi zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (tom I, k.137). Komisariat Policji w [...] w piśmie z dnia [...].09.2015r. wskazał, że p. P. W. posiada pozytywną opinią wśród sąsiadów, przestrzega zasad współżycia społecznego i porządku prawnego, potwierdził, iż nie nadużywa on alkoholu, środków odurzających, zastępczych lub substancji psychotropowych, nie podejmowano przeciwko niemu interwencji, procedura Niebieskiej Karty w stosunku do niego nie była wdrażana, nie prowadzono też postępowań przygotowawczych, a dzielnicowy podległego rejonu również nie posiada informacji na temat przemocy w rodzinie, żona p. P. W. nie potwierdza też aby miała doznać ze strony męża jakiejkolwiek przemocy fizycznej czy psychicznej sugerując, że anonimowe zawiadomienie mogła złożyć osoba pozostająca z jej mężem w konflikcie biznesowym, nie ma zatem przesłanek, aby p. W. odebrać broń (tom I, k.140). W opinii Koła Łowieckiego nr[...] "[...]" w [...] wskazano natomiast, że opiniowany jest od [...].02.2009r. jego członkiem, z powierzonych obowiązków wywiązywał się należycie, ale jego cechy charakteru były powodem wielu zatargów z rolnikami oraz kolegami z koła - przejawiał brak szacunku dla kolegów, wulgaryzmy oraz niepotrzebną agresję, w związku z czym zarząd koła prowadzi przeciwko p. P. W. postępowanie porządkowe o naruszenie zasad etyki i koleżeństwa (tom I, k.147 i 184). Sprawa ta zakończyła się orzeczeniem wobec wymienionego kary porządkowej nagany (tom I, k. 184).

Z uwagi na powyższe, w celu zweryfikowania powstałych wątpliwości co do posiadania przez p. P. W. zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią, Komendant Wojewódzki Policji w [...] pismem z dnia [...].10.2015r. na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, wezwał go do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych na ich podstawie orzeczeń w terminie 14 dni od daty doręczenia pisma (tom I, k.149).

W dniu [...].11.2015r. do organu wpłynęły orzeczenia z dnia [...].10.2015r.: lekarskie nr [...] i psychologiczne nr [...] potwierdzające, że p. P. W. może dysponować bronią (tom I, k.151 i 152). Od powyższych orzeczeń organ I instancji wniósł odwołanie, o czym powiadomił stronę (tom I, k. 157, 161 i 163).

Organ uzyskał też informację z Krajowego Rejestru Karnego datowaną na dzień [...].09.2015r. o niekaralności strony (tom I, k. 136), dokonał też sprawdzenia, co potwierdza protokół z dnia [...].09.2015r., że posiadaną broń przechowuje ona zgodnie z obowiązującymi zasadami (tom I, k.145).

W dniu [...].12.2015r. wpłynęło ostateczne orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...].12.2015r. wydane przez psychologa D. K. stwierdzające, że p. P. W.nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią (k.168), a w dniu [...].04.2016r. - ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...].04.2016r. wydane przez dra n. med. M. R. stwierdzające, że p. P. W.należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 wskazanej ustawy i nie może dysponować bronią (tom I, k.176).

Działając na zasadzie art. 19 ust. 1 prawa materialnego organ Policji odebrał stronie posiadaną przez nią broń deponując ją w swoim depozycie (tom I, k. 179 i tom II, k.ll), a w dniu [...].04.2016r. wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia jej pozwolenia na broń palną do celów łowieckich (tom. I, k.180). Następnie ustanowiony przez nią w dniu [...].04.2016r. pełnomocnik zapoznał się w dniu [...].05.2016r. z aktami sprawy, jednocześnie wnosząc o wyłączenie od udziału w postępowaniu pracownika organu (tom. I, k. 183) oraz załączając m. in. opinię psychologiczną z dnia [...].12.2015r. z Centrum Zdrowia A. A. "[...]" wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych z zakresu specjalności właściwych do przeprowadzenia badań lekarskich i psychologicznych w myśl ustawy o broni i amunicji (tom. I, k. 185-188). Pismem z dnia [...].05.2016r. uzupełnił wniosek dowodowy (tom I, k. 192-193) oraz wniosek o wyłączenie pracownika i organu (tom I, k. 194-195). Postanowieniem z dnia [...].05.2016r. organ I instancji umorzył postępowanie dotyczące wyłączenia od udziału w postępowaniu [...]. A. Z.oraz odmówił "wyłączenia się" (tom I,k.l96). Odmówił też uwzględnienia żądania pełnomocnika strony dotyczącego przeprowadzenia dowodów (tom I, k. 197-198). Pełnomocnik pismem z dnia [...].06.2016r. (data wpływu do organu) podtrzymał swoje stanowisko, w tym w zakresie nieważności ostatecznego orzeczenia lekarskiego wydanego przez lekarza M. R. (tom II, k.28- 34). Celem wyjaśnienia tej kwestii organ zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy im. [...] w [...] o udzielenie stosownych informacji (tom II, k.35). W odpowiedzi podmiot ten poinformował, że orzeczenie zostało wydane na podstawie obecnie obowiązujących przepisów, ponieważ postępowanie w sprawie badania strony w trybie odwoławczym zostało wszczęte i zakończone w kwietniu 2016r. (tom II, k.38). Pismem z dnia [...].07.2016r. organ I instancji poinformował pełnomocnika o przysługujących mu w myśl art. 10 Kpa prawach, a następnie decyzją z dnia [...] 08.2016r. cofnął p. P. W.pozwolenie na broń palną wskazując w podstawie prawnej art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji (tom II, k.43).

Od decyzji tej pełnomocnik strony wniósł w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji.

Organ II instancji skierował pismo do Instytutu Medycyny Pracy im. [...] w [...] o poinformowanie o dacie, w jakiej wpłynęło do placówki odwołanie od orzeczenia lekarskiego wydanego p. P. W. w pierwszej instancji przez lekarza – P. z Gabinetu Lekarskiego w [...] (tom II, k.65). Po uzyskaniu informacji, że dokumentacja dotycząca wymienionego wpłynęła do Instytutu w dniu [...].12.2015r. (tom II, k.68), wniósł o wystawienie p. P. W. orzeczenia lekarskiego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 7.09.2000r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (tom II, k.73). W dniu [...].12.2016r. wpłynęło ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] wydane na wzorze zgodnym ze wskazanym wyżej rozporządzeniem stwierdzające, że p. P. W. nie posiada zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji (tom II, k. 78) wraz z pismem, w którym dr n. med. M. R.wskazał, że orzeczenie to co do treści jest tożsame z orzeczeniem wystawionym poprzednio zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17.12.2015r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną.

Działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012r. poz. 576 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Pana P. W., od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...].08.2016r. nr [...], [...] cofającej pozwolenie na broń palną do celów łowieckich, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2016r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu wskazał, że ustawodawca w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji zapisał, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy, m. in. do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Oznacza to, że organ Policji jest zobowiązany cofnąć pozwolenie na broń, jeśli uzyska o jego posiadaczu m. in. informację, że wykazuje on istotne zaburzenia psychiczne, o których mowa w ustawie z dnia 19.08.1994r. o ochronie zdrowia psychicznego lub ma znacznie ograniczoną sprawność psychofizyczną (art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji). Taką informacją w niniejszej sprawie jest orzeczenie lekarskie wydane przez upoważnionego lekarza, zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, ponieważ postępowanie odwoławcze w zakresie badania lekarskiego strony zostało zainicjowane przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17.12.2015r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną.

W przypadku p. P.W. moc wiążącą ma w ocenie organu wydane w trybie odwoławczym, zgodnie z wymogami określonymi w przywołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 2000r., ostateczne, negatywne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...].04.2016r. wydane przez upoważnionego lekarza - dr n. med. M. R. stwierdzające, że strona nie posiada zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji (tom II, k.78). Brak takiej zdolności, jako okoliczność istotna z punktu widzenia interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego, z woli ustawodawcy skutkuje odmową wydania lub cofnięciem pozwolenia na broń.

Słusznie zatem uczynił organ I instancji cofając p. P. W. na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń. Przepis ten ma bowiem charakter obligatoryjny, a zatem wiąże organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy w przypadku ustalenia, że jego przesłanki zostały spełnione. Ustawodawca nie przewidział w takiej sytuacji - dla ochrony interesu społecznego - innej możliwości, niż cofnięcie pozwolenia na broń. Oznacza to, że organom Policji nie pozostawiono żadnego marginesu swobody w wyborze sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w przypadku ustalenia u posiadacza broni (w drodze prawem nakazanej) zaburzeń psychicznych, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994r., lub znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej.

Obowiązujące przepisy ustawy o broni i amunicji i przepisy wykonawcze do tej ustawy powierzają dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie wyłącznie upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Przepisy te określają tryb i sposób ustalania omawianej zdolności wskazując, jakie badania powinny i mogą być przeprowadzane przed wydaniem orzeczenia przez upoważnionego lekarza i psychologa. Każdy z nich wydaje odrębne orzeczenie, przy czym orzeczenia te nie zawierają uzasadnienia wskazującego, z powodu jakich konkretnie schorzeń czy też zaburzeń osoba poddana badaniu nie posiada zdolności do dysponowania bronią (jest to objęte tajemnicą lekarską). Z tych też względów, jeżeli nie wynika to z innych powodów ustalonych w danej sprawie, organ Policji może jedynie mieć informację (w formie stosownego orzeczenia) o braku zdolności danej osoby do dysponowania bronią, z wyłączeniem wiedzy o ogólno zdrowotnych, psychicznych czy też psychologicznych przyczynach braku tej zdolności. Ustawodawca nie uznał też za zasadne przekazywania organom Policji przez lekarzy czy psychologów wyników badań cząstkowych, na które kierują oni osobę zainteresowaną, co jest niewątpliwie rozwiązaniem zasadnym, ponieważ organy te nie mają do ich oceny stosownej wiedzy medycznej. Dokumentacja badań pozostaje w dyspozycji orzeczników i podlega - podobnie jak ich praca - kontroli i nadzorowi właściwego wojewody (§ 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 07.09.2000r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń), a więc i w tym zakresie organy Policji nie otrzymały żadnych kompetencji. Z woli ustawodawcy zobowiązane są natomiast respektować taką właśnie formę uzyskiwania wiedzy o zdolności bądź jej braku do dysponowania bronią. Badaniu przez organy Policji podlega jedynie to, czy orzeczenie wydane zostało przez upoważnioną do tego osobę. Nie są zatem uprawnione do oceny przyczyn, z powodu których uprawniony lekarz lub psycholog orzekł o braku zdolności do dysponowania bronią przez określoną osobę, jednakże okoliczność ta determinuje, co wskazano powyżej, sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Tym samym nie leży w kompetencji organów Policji ocena czy upoważniony lekarz zasadnie czy nie skorzystał z konsultacji m. in. psychologa, natomiast należy zauważyć, iż przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000r. pozwalał lekarzowi upoważnionemu na posiłkowanie się badaniami specjalistycznymi i pomocniczymi. Pełnomocnik opiera swoje zarzuty na przekonaniu (jak się wydaje), że ostateczne orzeczenie lekarskie jest dla strony negatywne z powodu negatywnej opinii psychologa klinicznego M. O., należy jednak zauważyć, iż w zakresie badania narządu równowagi próby statyczne określone są jako nieprawidłowe we wszystkich trzech przypadkach (tom II, k.32/2; dokument ten załączył do pisma z dnia [...].06.2016r. pełnomocnik strony). Nie ma więc żadnej pewności z jakiego powodu ostateczne orzeczenie lekarskie jest dla strony negatywne, a organy Policji nie są upoważnione - jak już podniesiono - do kontroli tych zagadnień. W rezultacie w aktach sprawy znajduje się wiążące do dowodowo ostateczne orzeczenie lekarskie, wydane na prawidłowym druku przez upoważnionego do tego lekarza. A ponieważ jest ono niepodważalne w toku instancji, brak jest podstaw do powoływania w tym przedmiocie dowodu z opinii biegłego. Słusznie zatem organ I instancji rozstrzygnął postanowieniem z dnia [...].05.2016r. (tom I, k. 197). Na poparcie takiego stanowiska organ odwoławczy przywołał np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 04.02.2014r., sygn. akt II OSK 298/13, LEX nr 1450925, wyrok WSA z dnia 11.06.2010r., sygn. akt II SA/Wa 297/10 czy NSA z dnia 17.03.2005r., sygn. akt OSK 1273/04, LEX nr 189224). Przywołany przez pełnomocnika wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 03.12.2012r., sygn. akt IV SA/G1 72/12, w którym sąd ten wskazał, że o ile orzeczenie lekarskie jest niejasne, niepełne albo sprzeczne z innymi dowodami, organ nie jest nim związany, a tym samym winien podjąć czynności mające na celu jego uzupełnienie przez jednostkę, która je wydała, względnie winna być zasięgnięta dodatkowa opinia, jest nieadekwatny w ocenie organu do stanu prawnego niniejszej sprawy, nie dotyczy bowiem sprawy związanej z bronią, lecz choroby zawodowej, nie ma zatem pomocniczego zastosowania w niniejszej sprawie.

Według organu nie został naruszony - wbrew zarzutowi pełnomocnika strony - art. 20 prawa materialnego, bowiem organ I instancji zgodnie z jego treścią cofnął stronie pozwolenie na broń palną do celów łowieckich w drodze decyzji administracyjnej.

Odnosząc się do wniosku pełnomocnika strony dotyczącego wyłączenia pracownika i organu I instancji od udziału w postępowaniu Komendant Główny Policji wskazuje, że postanowieniem z dnia [...].05.2016r. Komendant Wojewódzki Policji w[...] umorzył postępowanie dotyczące wyłączenia od udziału w przedmiotowym postępowaniu uprzedniego Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...], [...] A. Z., wskazując, że nie pełni on tej funkcji od [...].04.2016r. W tej sytuacji celowym było odstąpienie od badania czy okoliczności powoływane przez stronę faktycznie świadczą o braku bezstronności tego pracownika, o czym przekonuje ekonomika postępowania. Natomiast osoba, która objęła funkcję Naczelnika WPA KWP w [...] podlega służbowo piastunowi organu, trudno więc zgodzić się z przypuszczeniami strony, że również może być nieobiektywna w swoich działaniach. Ponieważ wniosek o "wyłączenie się" organ opierał na braku możliwości procedowania przez ten organ wskutek ewentualnego wyłączenia od udziału w postępowaniu [...]. A. Z. i wszystkich podległych mu pracowników wydziału, w sytuacji, gdy obowiązki przejęła inna osoba i nie doszło do "paraliżu funkcjonalnego" organu w przedmiotowym zakresie, za zasadne należy uznać nieuwzględnienie tego wniosku.

W odniesieniu do wniosku o udzielenie informacji publicznej, jaką obecnie funkcję [...]. A. Z.należy wskazać, iż w tej sprawie strona może się zwrócić do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], bowiem Komendant Główny Policji nie jest właściwy - jako organ odwoławczy - do zajęcia stanowiska. Natomiast w kwestii wniosku o zbadania wszystkich spraw prowadzonych przez [...] A. Z., należy zauważyć iż sprawy te - w sytuacji zaskarżenia wydanych w nich rozstrzygnięć - poddane były kontroli instancyjnej w ramach postępowania odwoławczego.

Nie zasługuje w ocenie organu na uwzględnienie zarzut, iż postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie nosiło cechy dowolności i zostało przeprowadzone z przekroczeniem swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z art. 80 Kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie dopuścił się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 Kpa), albowiem oparł się na całym materiale dowodowym, dokonując oceny znaczenia i wartości uzyskanych dowodów dla toczącej się sprawy administracyjnej. Fakt oparcia się przez ten organ na orzeczeniu wydanym na niewłaściwym druku, jako okoliczność jedynie formalna, niczego w tym względzie nie zmienia, ponieważ przesłanka braku zdolności strony do dysponowania bronią nie uległa przez to zmianie, co wyraźnie wynika z dokumentacji postępowania (tom II, k.38 i 77). Zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 Kpa również nie jest zatem uzasadniony, bowiem przed wydaniem decyzji organ ten podjął niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, a swoje stanowisko uzasadnił zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 Kpa. Naruszeń przepisów art. 78 § 1 Kpa, Komendant Główny Policji również - jak wynika z powyższych wywodów - się nie dopatrzył, poczynione przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a jego ocena w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Decyzja nie zawiera również innych wad, które nakazywałyby jej uchylenie, w tym nie narusza przywołanych w odwołaniu zasad demokratycznego państwa prawnego oraz praworządności. Należy bowiem podkreślić, iż stronie cofnięto pozwolenie nie na podstawie anonimowego pisma, lecz orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnionego orzecznika w wyniku stosownych badań, które ma w niniejszej sprawie charakter wiążący.

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 10 § 1 Kpa. Strona za pośrednictwem swego pełnomocnika brała czynny udział w postępowaniu, natomiast okoliczność, że organ Policji nie uwzględnił jej wniosków dowodowych o takim naruszeniu nie świadczy, skoro nie uwzględnił ich zasadnie.

Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wywiódł P. W. wnosząc o:

- stwierdzenie nieważność decyzji organów obu instancji z powodu rażącego naruszenia prawa i oparcia decyzji na dokumencie antydatowanym i poświadczającym nieprawdę, a w razie niestwierdzenia nieważności tych decyzji, o

- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i uchylenie w całości decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...]-08-2016 roku [...][...] o cofnięciu P.W.pozwolenia na broń palną do celów łowieckich,

- zasądzenie od Skarbu Państwa - Komendanta Głównego Policji na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na sprzecznym z prawem zaakceptowaniu niepodjęcia przez organ I instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także na niepodjęciu tych czynności samodzielnie, w szczególności zignorowania ewidentnych i przyznanych naruszeń prawa w Instytucie Medycyny Pracy [...] w [...] w toku badań Skarżącego po wniesieniu odwołania od pierwotnego orzeczenia lekarskiego,

- naruszenie przepisu art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na prowadzeniu sprawy w sposób powodujący utratę zaufania do władzy publicznej i zaakceptowaniu takiego sposobu prowadzenia sprawy przez organ I instancji, w szczególności zignorowaniu ewidentnych i przyznanych naruszeń prawa w Instytucie Medycyny Pracy [...] w [...] w toku badań Skarżącego po wniesieniu odwołania od pierwotnego orzeczenia lekarskiego, a ponadto orzeczenie w oparciu o antydatowany dokument sporządzony w wyniku "wyjścia naprzeciw oczekiwaniom Komendanta Głównego Policji", czyli orzeczenia na zamówienie organu, a także o wyniki badań wykonanych w celu osiągnięcia wyniku pożądanego przez organ, jak również tworzenie przez organ dla własnych potrzeb nieistniejących przyczyn wydania negatywnego ostatecznego orzeczenia lekarskiego,

- naruszenie przepisu art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na zaakceptowaniu zignorowania przez organ I instancji wniosków dowodowych Skarżącego o przeprowadzenie dowodów z dokumentów oraz z opinii biegłego, a także na nieprzeprowadzeniu tych dowodów samodzielnie i tym samym uniemożliwienie Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu w zakresie postępowania dowodowego,

- naruszenie przepisu art. 24 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na zaakceptowaniu i niewyłączeniu [...] A. Z. - Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...] oraz wszystkich innych pracowników Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...] od udziału w postępowaniu w sprawie [...] o cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej w celach łowieckich prowadzonym w stosunku do P. W. mimo że istniały niezaprzeczone przez organ okoliczności wywołujące uzasadnione wątpliwości co do bezstronności [...]. A. Z., a tym samym wszystkich osób mu podległych, a nawet później razem z nim pracujących w KWP w [...],

- naruszenie przepisu art. 75 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaakceptowanie niedopuszczenia dowodów wnioskowanych przez Skarżącego w postaci całości dokumentacji medycznej związanej z badaniami, którym został poddany na żądanie organu P. W.orzeczenia psychologicznego z dnia [...]-12-2016 roku nr [...], opinii psychologicznej z dnia [...]-12-2015 roku sporządzonej w Centrum Zdrowia A. A. "[...]", zaświadczenia lekarskiego z dnia[...]-01-2016 roku wydanego przez prof. dra hab. n. med. A. A., wyników badań laboratoryjnych z dnia [...]-12-2015 roku i [...]- 02-2016 roku oraz dowodu z opinii biegłych z zakresu specjalności właściwych do przeprowadzenia badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się w rozumieniu ustawy o broni i amunicji, która to opinia ma dotyczyć Skarżącego, które to dowody przyczyniłyby się do wyjaśnienia sprawy, a nie były sprzeczne z prawem,

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaakceptowanie niezebrania przez organ I instancji, a także niezebranie samodzielnie, a w wyniku tego również nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący i bezstronny, całego materiału dowodowego,

- art. 78 §1 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu i zaakceptowaniu zignorowania nieuwzględnienia wniosków dowodowych Skarżącego, a także nieprzeprowadzenie samodzielnie tych dowodów, których przedmiotem były okoliczności mające kluczowe znaczenie dla sprawy,

- art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku wszechstronnej i bezstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczność niezbędna do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej w celach łowieckich w postaci istnienia u Skarżącego zaburzeń psychicznych, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz.U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej została udowodniona, a wręcz dokonanie oceny sprzecznej z ostatecznym orzeczeniem psychologicznym i wynikami badań psychiatrycznych Skarżącego, jak również na całkowicie jednostronnej i dowolnej ocenie dowodów podporządkowanej z góry przyjętemu założeniu i celowi,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na niewskazaniu przyczyn, z powodu których uznał wiarygodność i moc dowodową dowodu z ostatecznego badania psychologicznego i antydatowanego, wydanego niezgodnie z przepisami drugiego orzeczenia lekarskiego ostatecznego, a także na oddaleniu wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów oraz z opinii biegłego i zaakceptowaniu oddalenia wniosków dowodowych przez organ I instancji,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na jego zastosowaniu i utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji oraz zaakceptowaniu wad postępowania przed organem I instancji,

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu i nieuchyleniu w całości zaskarżonej decyzji pomimo rażącego naruszenia przepisów przez organ I instancji.

2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez:

- naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą demokratycznego państwa prawnego, a zamiast tego w oparciu o stanowiący przestępstwo anonim i pod kierownictwem pracownika organu, który pozostaje w bliskich stosunkach z osobą bezpodstawnie pomawiającą Skarżącego, która nota bene przez 22 lata była funkcjonariuszem aparatu bezpieczeństwa PRL - funkcjonariuszem Milicji Obywatelskiej i WUSW,

- naruszenie art. 7 Konstytucji RP poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji z jawnym pogwałceniem wyrażonej w powołanym przepisie zasady praworządności dla osiągnięcia jakiegoś prywatnego celu pomimo zwracania przez Skarżącego uwagi w toku postępowania na te naruszenia i wzywania do przestrzegania prawa, przejawiające się poprzez orzeczenie w oparciu o antydatowany dokument sporządzony w wyniku "wyjścia naprzeciw oczekiwaniom Komendanta Głównego Policji", czyli orzeczenia na zamówienie organu, a także w oparciu o wyniki badań wykonanych w celu osiągnięcia wyniku pożądanego przez organ, jak również tworzenie przez organ dla własnych potrzeb nieistniejących przyczyn wydania negatywnego ostatecznego orzeczenia lekarskiego,

- naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 oraz art. 20 Ustawy o broni i amunicji poprzez jego zastosowanie wynikające z błędnego przyjęcia, że Skarżący należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 wymienionej Ustawy i oparciu tego przekonania o anonim, którego autor dopuścił się przestępstwa, o czym organ doskonale wiedział, oraz o wydane poza postępowaniem administracyjnym i niemające nic wspólnego z rzeczywistością orzeczenie lekarskie z dnia [...]-04-2016 roku nr [...] i antydatowane orzeczenie lekarskie z dnia [...]-04-2016 roku nr [...], które zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, bez podstawy prawnej i w wyniku działania bez wymaganych uprawnień, o czym również organ doskonale wiedział i czego oczekiwał, ponieważ zostało wydane w wyniku "wyjścia naprzeciw oczekiwaniom" organu,

- naruszenia wszystkich przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 07-09-2000 roku w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, a tym samym rażącego naruszenia Ustawy o broni i amunicji, poprzez uznanie za wiążące orzeczenia wydanego bez zastosowania któregokolwiek przepisu tego rozporządzenia, ale na wzorze zaświadczenia określonego tym rozporządzeniem,

- naruszenia § 1 pkt 4 lit. a i § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17-12-2015 roku w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną, a tym samym do naruszenia Ustawy o broni i amunicji poprzez ich niezastosowanie i przeprowadzenie postępowania w sprawie wydania orzeczenia lekarskiego i psychologicznego wszczętego i niezakończonego przed dniem wejścia w życie nowego rozporządzenia nie na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, ale na podstawie nowych przepisów, a ponadto wydaniu na życzenie organu orzeczenia na innym wzorze orzeczenia lekarskiego niż wskazany w rozporządzeniu z dnia 17-12-2015 roku i przez to poświadczenia w tym orzeczeniu nieprawdy.

W bardzo obszernym uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła w/w zarzuty.

Podkreślił w szczególności, ze badaniom psychologicznym poddany został dwukrotnie, przy czym drugie badanie zakończone zostało wydaniem ostatecznego orzeczenia i lekarz M. R. absolutnie bezprawnie zlecił kolejne badania psychologiczne mające podważyć badanie ostateczne, na dodatek zlecił je osobie nieupoważnionej.

Badania psychologiczne, również powtórne, przeprowadzić może bowiem tylko psycholog upoważniony do przeprowadzania badań i wydawania orzeczeń psychologicznych stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań do dysponowania bronią.

Psycholog kliniczny M. O. z Instytutu Medycyny Pracy w [...] bezprawnie badała P. W., będącego na dodatek pod wpływem stresu wywołanego groźbą bezprawną, ponieważ nie jest psychologiem upoważnionym do przeprowadzania badań i wydawania orzeczeń psychologicznych stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań do dysponowania bronią, a najlepszym tego dowodem jest choćby to, że nie używa pieczęci, o której mowa w § 6 ust. 3 powołanego rozporządzenia.

Niedopuszczenie przez organy obu instancji dowodów wnioskowanych przez Skarżącego stanowiło w jego ocenie poważne uchybienie proceduralne wynikające z podporządkowania całego postępowania osiągnięciu zamierzonego z góry celu niezależnie od środków - przeprowadzenie wnioskowanych dowodów dowiodłoby natomiast słuszności racji Skarżącego i bezpodstawności cofania jej pozwolenia na broń. To pociągnęło za sobą naruszenie kilku istotnych przepisów k.p.a., które były na tyle poważne, że stwierdzenie nieważności, a co najmniej uchylenie zaskarżonych decyzji jest ze wszech miar zasadne, bowiem wynik przeprowadzenia tych dowodów w świetle podniesionych argumentów umożliwi faktycznie wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co zdecydowanie powinno wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej i sprawiedliwe.

Skarżący podkreślił, że jest też przekonany, że pracownik organu prowadzący postępowanie i wydający zaskarżoną decyzję nadal pozostaje w stosunku podległości lub innej zależności służbowej z [...]. A.Z., ponieważ pomimo wyraźnej prośby Skarżącego, nie udzielono jej informacji, jaką obecnie pełni on funkcję, co jest wręcz potwierdzeniem, że podstawa do wyłączenia organu istnieje w dalszym ciągu.

Skarżący ma podstawy twierdzić, że całe postępowanie administracyjne w obu instancjach było podporządkowane jednemu celowi w postaci cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni, a ponieważ wyniki pierwotnych badań okazały się niesatysfakcjonujące dla organu, posunięto się nawet do rażącego naruszenia prawa, a nawet do działania poza prawem, byle tylko znaleźć cokolwiek, nawet sprzecznego z prawem, w oparciu o co można by cofnąć pozwolenie na broń.

Według autora skargi organ II instancji za wszelką cenę próbuje obronić swoje tezy i zalegalizować orzeczenie lekarskie wydane w wyniku odwołania sugerując, że może to nie bezprawna konsultacja psychologiczna była powodem negatywnego orzeczenia lekarskiego, lecz trzykrotnie nieprawidłowe próby statyczne w zakresie badania narządu równowagi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny skutków, wydanego w trybie odwoławczym orzeczenia lekarskiego, stwierdzającego u strony brak zdolności do dysponowania bronią.

W pierwszej kolejności należało podkreślić, iż przeprowadzanie badań i wydawanie orzeczeń lekarskich i psychologicznych, a więc dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie zostało przekazane upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie przez organ Policji decyzji w sprawie pozwolenia na broń został ściśle określony w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898).

W tym miejscu, na marginesie dodania wymagało to, że w/w rozporządzenie, znajdowało zastosowanie w realiach faktycznych niniejszej sprawy. Postępowanie w sprawie zainicjowane bowiem zostało najpóźniej [...] października 2015r. gdy Komendant Wojewódzki Policji w.[...], wezwał stronę do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i do przedstawienia wydanych na ich podstawie orzeczeń w terminie 14 dni. Nowe rozporządzenie Ministra zdrowia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestracji broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz.U.2015.2210) wydane zostało dopiero [...] grudnia 2015r. – a więc po wszczęciu postępowania w sprawie. Dodatkowo paragraf 12 ust.1 w/w aktu prawnego precyzował, że postępowania w sprawie wydania orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, przeprowadza się na podstawie przepisów poprzedniego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000r.

Wracając zaś już do meritum problemu - badania lekarskie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub osoby posiadającej pozwolenie na broń obejmują ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu, badania specjalistyczne i pomocnicze zlecone przez lekarza przeprowadzającego ogólną ocenę stanu zdrowia, w tym badanie przez lekarza psychiatrę, badanie przez lekarza okulistę, przy uwzględnieniu sposobu oceny określonego w załączniku nr 10 do rozporządzenia, a także konsultacje innych lekarzy specjalistów i badania pomocnicze, które lekarz uzna za niezbędne w wyniku przeprowadzonej oceny stanu zdrowia - § 2 ust. 1 rozporządzenia.

Lekarz upoważniony, tj. przeprowadzający ogólną ocenę stanu zdrowia na podstawie wyników badań, o których mowa w § 2 ust. 1, wydaje orzeczenie lekarskie. Wyniki badań specjalistycznych i pomocniczych oraz kopia orzeczenia lekarskiego stanowią załączniki do karty badania lekarskiego - § 2 ust. 7 rozporządzenia.

Podkreślić należy, iż z mocy § 8 ust. 8 rozporządzenia do badań przeprowadzanych w trybie odwołania mają zastosowanie przepisy rozporządzenia, a więc i § 2 ust. 1 rozporządzenia.

A zatem, zarówno lekarz przeprowadzający ogólną ocenę stanu zdrowia (lub psycholog) wydający orzeczenie lekarskie (psychologiczne) w I instancji, jak i lekarz jednostki badawczo – rozwojowej wymienionej w § 5 ust. 4 rozporządzenia (lub psycholog) wydający orzeczenie w trybie odwołania mogą zlecić badania specjalistyczne i pomocnicze oraz konsultacje innych lekarzy specjalistów. Ten swoisty tryb postępowania, uregulowany dla określonej kategorii spraw administracyjnych, rodzi określone konsekwencje prawne.

A mianowicie, orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest niepodważalne (§ 8 ust. 9 rozporządzenia). To zaś oznacza, że organy Policji, będąc związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim lub psychologicznym, nie mogą dokonywać ich oceny. Badania ogólne i psychologiczne, a w razie potrzeby dodatkowe badania specjalistyczne i pomocnicze oraz konsultacje innych lekarzy specjalistów mają zapewnić wszechstronną ocenę stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie orzekającym, podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2008 – sygn. akt II OSK 1447/07 , czy pogląd wyrażony w wyroku z 17 marca 2005 r.,- sygn. akt II OSK 1273/04 (LEX nr 189224), że § 8 powołanego wyżej rozporządzenia wyklucza możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią orzeczeń lekarskich.

Strona w toku postępowania w sprawie o udzielenie bądź cofnięcie pozwolenia na broń nie może skutecznie zgłosić żądania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, gdyż wszelkie okoliczności dotyczące stanu zdrowia, jakie zamierza strona udowodnić, powinny być wykazane za pomocą dowodów przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898). Tymi dowodami są – jak wyżej już wskazano - wyniki badań ogólnych i psychologicznych, a w razie potrzeby dodatkowych badan specjalistycznych i pomocniczych oraz konsultacji innych lekarzy specjalistów. Tylko taki jest zakres środków dowodowych - w zakresie oceny stanu zdrowia danej osoby - w postępowaniu prowadzonym w sprawie o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń.

Przenosząc powyższe rozważania na realia badanej sprawy wskazać należało, iż okolicznością niesporną było to, że w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] kwietnia 2016r. stwierdzono, iż strona należy do osób wymienionych w art.15 ust.1 pkt.2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. W myśl zaś w/powołanego przepisu, znajdującego zastosowanie zgodnie z treścią przepisu art.18 ust.1 pkt.2 omawianej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej i uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. Stąd organy policji były zobowiązane wydać decyzję cofającą stronie pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów łowieckich. Były bowiem związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim.

Brak było zaś podstaw ku temu, aby organy uwzględniały wniosek strony o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, lub z dostarczonych przez stronę opinii innych jednostek medycznych na okoliczność stanu zdrowia i posiadanej przez stronę zdolności do dysponowania określonym rodzajem broni. Zgodnie z przywołanym i utrwalonym stanowiskiem judykatury, z którym tut. Sąd w pełni się zgadza, jedynym dowodem w badanej sprawie, odnoszącym się do stanu zdrowia strony, jest orzeczenie lekarskie wydane na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898).

Wbrew zarzutom skargi, organ nie miał też podstaw faktycznych i prawnych ku temu, aby sprawdzać zasadność i prawidłowość metod badawczych przyjętych przez lekarza opiniującego stan zdrowia strony. Takiej możliwości nie przewidują bowiem przepisy prawa co z logicznego punktu widzenia nie budzi zastrzeżeń biorąc pod uwagę fakt, ze organy policji nie posiadają wiedzy medycznej niezbędnej do tego, aby ingerować w metody badawcze opiniujących lekarzy.

Co zaś się tyczyło zarzucanych w skardze naruszeń prawa, jakie w ocenie skarżącego miały miejsce w Instytucie Medycyny Pracy im. prof. [...] w [...] to ani tut. Sąd, ani wcześniej organy policji obydwu instancji nie miały możliwości ich weryfikacji. Uprawnionym do tego pozostaje wyłącznie organ nadzoru nad tą jednostką medyczną, do którego to strona miała możliwość zgłoszenia powziętych wątpliwości.

Kończąc omawianie materii orzeczenia lekarskiego stanowiącego podstawę wydania skarżonej decyzji dodać należało, iż fakt wydania go na nieprawidłowym druku, nie pozbawiał go waloru dowodowego. Powyższe uchybienie miało jedynie charakter czysto formalny – nie rzutujący na zasadność rozstrzygnięcia .

Rozpoznając niniejszą skargę tut. Sąd nie dopatrzył się też tego, aby organy policji naruszyły przepis art.24 par.3 K.p.a. Przede wszystkim organ I instancji odniósł się w formie procesowej do wniosków o wyłączenie [...] A. Z.i wszystkich pracowników Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...] Prawidłowo umorzył postępowanie w odniesieniu do pierwszego wniosku biorąc pod uwagę fakt, iż osoba wymieniona we wniosku nie brała udziału w wydaniu pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia, gdyż przed jego wydaniem została przeniesiona do służby w innej jednostce. Nadto strona nie uprawdopodobniła, aby powyższa osoba, czy też pozostali pracownicy Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...] swoim zachowaniem lub powiązaniami towarzyskimi wywoływali wątpliwości co do swojej bezstronności.

Powyższych przesłanek wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu, strona nie uprawdopodobniła również na etapie składania skargi do Sądu.

Na marginesie dodać należało, iż ponieważ tut. Sąd nie mógł doszukać się procesowego uzasadnienia dla powoływania w skardze okoliczności, iż osoba, której wyłączenia strona domagała się, pozostaje w kontaktach z byłym funkcjonariuszem Milicji Obywatelskiej, to jedynie zdziwienie wzbudziła ta podjęta w skardze przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego próba stygmatyzacji osoby fizycznej tylko i wyłącznie z uwagi na miejsce pełnionej przez nią kiedyś służby.

Za chybiony należało również uznać zarzut naruszenia art.2 Konstytucji RP poprzez prowadzenie postępowania w oparciu o anonim nadesłany do organu I instancji. Przywołany anonim, w którym zawarto przypuszczenie o braku zdolności strony do dysponowania bronią, stał się bowiem wyłącznie impulsem do wszczęcia przez organ postępowania z urzędu w celu upewnienia się, czy strona zdolność ową posiada. Tut. Sąd nie kryjąc swojego ambiwalentnego stosunku wobec działań polegających na kierowaniu do organów anonimów, zwrócić jednakże musi w niniejszej sprawie uwagę na specyfikę problematyki posiadania broni przez osoby fizyczne. Biorąc pod uwagę wyjątkowość sytuacji, gdy bronią dysponują osoby z poza szeroko rozumianego kręgu służb mundurowych, każdy sygnał jaki dotrze do organu, a poddający w wątpliwość posiadanie przez osobę fizyczną zdolności do dysponowania tak niebezpiecznym narzędziem jak broń palna, musi być sprawdzony i zweryfikowany z wyjątkową starannością.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, uznając że pozostałe zarzuty skargi pozostawały bez wpływu na rozstrzygnięcie a także uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).