Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 820/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-11-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 258 §1 i §2 pkt 7, art. 245 §1 i §3, art. 246 §1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 18 listopada 2009 roku Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2009 roku wniosku V. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi V. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2003 rok postanawia odmówić przyznania prawa pomocy /-/ Robert Talaga


UZASADNIENIE

Dnia 6 października 2009 roku V. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza M. z dnia [...], nr [...] uchylającą decyzję ostateczną nr [...] z dnia [...] i ustalającą K. F., A. F., C. F., L. F. oraz V. B. podatek od nieruchomości na 2003 rok w kwocie 7.521,40 zł.

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu w wysokości 301,00zł, skarżąca złożyła wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

We wniosku wskazała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem i córką, posiada dom o powierzchni 90,00 m² oraz dwa samochody osobowe: Peugeot 407 (rok produkcji 2005) oraz Peugeot 206 (rok produkcji 2006). Jednocześnie wnioskodawczyni wskazała, że utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 2.100,00 zł brutto, a jej mąż zarabia miesięcznie 13.000,00 zł brutto. Wnioskodawczyni zaznaczyła także, że posiada do spłacenia kredyt w wysokości 30.000,00 zł oraz zadłużenie na karcie kredytowej w wysokości 8.500,00 zł, a także inne pożyczki na łączną kwotę 5.400,00 zł. Poinformowała również, że wniosła do Sądu trzy sprawy, w których została wezwana do uiszczenia opłat sądowych.

Zgodnie z przepisami art. 245 §1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej jako p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przepis art. 246 §1 pkt. 2 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym uniemożliwia to brak środków finansowych. Oznacza to, że prawo pomocy stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które ze względu na trudną sytuację nie są w stanie bez dodatkowego wsparcia poprowadzić swoich spraw przed sądem. Jedynymi kryteriami przyznania prawa pomocy jest więc wykazanie przez osoby zainteresowane ich trudnej sytuacji materialnej, finansowej i rodzinnej.

Z informacji zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że V. B. prowadzi trzyosobowe gospodarstwo domowe, które jest utrzymywane z miesięcznych wynagrodzeń za pracę w łącznej kwocie 15.100,00 zł. Przy tak znacznych dochodach jakimi co miesiąc dysponuje gospodarstwo domowe wnioskodawczyni należy uznać, że w granicach jej możliwości finansowych pozostaje poniesienie kosztów sądowych w rozpatrywanej sprawie, pomimo znacznego zadłużenia, którego obsługa w żaden sposób nie jest zagrożona. Z powyższych względów nie można przyjąć, że wnioskodawczyni nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny i dlatego nie znajduje uzasadnienia jej wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

Wobec powyższego na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 w związku z art. 245 §1 i §3, art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.

/-/ Robert Talaga