Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 682/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-08-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 88
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 maja 2016 r. oraz wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 maja 2016 r. w sprawie ze skargi Z. Z. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o wskazanej treści postanawia: I. odrzucić zażalenie; II. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 682/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie Z. Z. na "zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 326/15 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu" w sprawie z jego skargi na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr "[...]" w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podkreślił, że skarżący jako przedmiot zażalenia wskazał zarządzenie z dnia 11 maja 2016 r., jednak nie ulega wątpliwości, że mimo tej omyłki, jego intencją było zaskarżenie zarządzenia z dnia 13 maja 2016 r. Wskazał, że zarządzenie to zostało doręczone skarżącemu wraz z pouczeniem o środku zaskarżenia w dniu 6 czerwca 2016 r., a zatem termin do jego zaskarżenia zażaleniem upłynął w dniu 13 czerwca 2016 r. Tymczasem skarżący złożył zażalenie w dniu 14 grudnia 2016 r., a więc po upływie terminu do jego wniesienia.

Sąd stwierdził również, że w zażaleniu z dnia 14 grudnia 2016 r., które skarżący sporządził wspólnie do kilku zarejestrowanych w tutejszym Sądzie spraw, zawarł co prawda wniosek o przywrócenie terminu, ale nie wskazał w nim wprost, że domaga się przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na konkretne orzeczenia lub zarządzenia tutejszego Sądu.

Z tych przyczyn, Sąd pierwszej instancji uznał, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu, co skutkuje jego odrzuceniem na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej: ppsa).

Skarżący wniósł na powyższe postanowienie zażalenie, domagając się jego uchylenia oraz przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ppsa przez przedwczesne odrzucenie zażalenia, bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia; art. 86 § 1 i § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 ppsa przez odrzucenie zażalenia, pomimo że skarżący prawidłowo wniósł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia; art. 49 § 1 ppsa przez pozostawienie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu bez rozpoznania, bez uprzedniego wezwania go do uzupełniania jego braków formalnych.

Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie podkreślając, że dokonując analizy treści sentencji, jak i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, nie sposób stwierdzić, jakie orzeczenie jest przedmiotem rozpoznawanego przez Sąd pierwszej instancji zażalenia. Sąd ten, zarówno w sentencji, jak i w stanie faktycznym oraz swoich rozważaniach uzasadnienia poczynił ustalenia, które nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Wszelkie bowiem nieścisłości i błędy co do stanu faktycznego odnoszące się do kontrolowanego orzeczenia zawarte w uzasadnieniu uniemożliwiają prześledzenie prawidłowego toku rozumowania Sądu pierwszej instancji i oceny prawidłowości racji, które stały u podstaw wydania zaskarżonego postanowienia.

Zarządzeniem z dnia 20 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się do pełnomocnika skarżącego o wskazanie jakiego orzeczenia dotyczy zażalenie, oraz jakiego spóźnionego konkretnie środka prawnego dotyczy wniosek o przywrócenie terminu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia.

Pismem z dnia 10 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że zażalenie z dnia 14 grudnia 2016 r. dotyczy postanowienia z dnia 13 maja 2016 r., utrzymującego w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 7 kwietnia 2016 r., pozostawiającego wniosek skarżącego z dnia 3 marca 2016 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika bez rozpoznania, a zawarty w zażaleniu wniosek o przywrócenie terminu odnosi się do tego postanowienia z dnia 13 maja 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 197 § 2 ppsa, do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 tej ustawy. W myśl art. 178 ppsa wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Podkreślenia wymaga, że art. 194 § 1 ppsa stanowi, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wskazane w pkt 1-10 tego przepisu. Jeżeli zatem przywołana ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11). W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 260 § 1 ppsa w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie, tj. nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Odnotować przy tym należy, że aktualne brzmienie art. 260 ppsa wskazuje, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W konsekwencji powyższego, skoro skarżącemu nie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2016 r. tym samym przedmiotowe zażalenie należy odrzucić jako niedopuszczalne.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 ppsa, orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia.

W konsekwencji powyższego, skoro skarżącemu nie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 maja 2016 r. utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 7 kwietnia 2016 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia oraz zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne. Nie jest bowiem możliwe przywracanie terminu do wniesienia zażalenia, w sytuacji gdy postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest niezaskarżalne. W myśl art. 88 ppsa spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (patrz Postanowienie WSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1488/16, CBOiS).

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 88 ppsa orzekł jak w pkt II sentencji postanowienia.