Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 338/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 70, art. 118 § 1, art. 121 § 1 i 2, art. 150 § 1, art. 212
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 29 § 1, art. 59 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 września 2014 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia[...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P. orzekł o odpowiedzialności W.K., członka zarządu Przedsiębiorstwa A Spółka z o. o. mieszczącego się w P. przy ul. [...] (dalej: "Spółka"), za zaległości Spółki z tytułu podatku od nieruchomości:

1. za okres I-XII/2005 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę na dzień [...] grudnia 2010 r. w wysokości [...] zł - decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...];

2. za okres I-XII/2006 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę na dzień [...] grudnia 2010 r. w wysokości [...] zł - decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...];

3. za okres I-XII/ 2007 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę na dzień [...] grudnia 2010 r. w wysokości [...] zł - decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...];

4. za okres I-XII/2008 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę na dzień [...] grudnia 2010 r. w wysokości [...] zł - decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...].

Prezydent Miasta P. wystawił w dniu [...] lutego 2011 r. upomnienie wzywające do uregulowania przedmiotowych zaległości z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego.

W dniu [...] kwietnia 2011 r. Prezydent Miasta P. wystawił tytuły wykonawcze nr:

- [...] obejmujący zaległość za V-VIII/2005 r.;

- [...] obejmujący zaległość za IX-XII/2005 r.;

- [...] obejmujący zaległość za I-IV/2006 r.;

- [...] obejmujący zaległość za V-VIII/2006 r.;

- [...] obejmujący zaległość za IX-XII/ 2006 r.;

- [...] obejmujący zaległość za I-IV/2007 r.;

- [...] obejmujący zaległość za V-VIII/ 2007 r.;

- [...] obejmujący zaległość za IX-XII/ 2007 r.;

- [...] obejmujący zaległość za I-IV/2008 r.;

- [...] obejmujący zaległość za V-VIII/2008 r.;

- [...] obejmujący zaległość za IX-XII/ 2008 r.

Odpisy powyższych tytułów wykonawczych doręczono W.K. w dniu [...] kwietnia 2011 r., dokonując jednocześnie zajęcia ruchomości w postaci samochodów osobowych marki: [...] nr rej. [...],[...] nr rej. [...] i [...] nr rej. [...].

Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. W.K. złożył zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego podnosząc kwestię przedawnienia prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności członka zarządu, nieotrzymanie decyzji o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec Spółki oraz niedoręczenia mu decyzji o odpowiedzialności podatkowej jako osoby trzeciej, a tym samym nieistnienie obowiązku objętego powyższymi tytułami wykonawczymi.

Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta P. uznał powyższe zarzuty za niezasadne.

W związku z wniesieniem zażalenia z dnia [...] października 2011 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że przyczyną uchylenia zaskarżonego postanowienia był brak ustosunkowania się Prezydenta Miasta P. do okoliczności wskazanych w art. 70 Ordynacji podatkowej, które mogą mieć wpływ na ocenę przedawnienia obowiązku podatkowego.

Rozpoznając sprawę ponownie Prezydent Miasta P., postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], uznał zarzuty za niezasadne.

Organ pierwszej instancji wskazał, iż prawo do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej nie przedawniło się bowiem decyzje wydano w terminie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa. Odnosząc się do kolejnego zarzutu organ pierwszej instancji wskazał, iż żaden przepis nie wymaga, aby decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej była dołączona do akt postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny nie zgodził się również z zarzutem braku doręczenia decyzji o odpowiedzialności W.K., wskazano, iż decyzje zostały doręczone na podstawie art. 150 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej "Ordynacja podatkowa") w dniu [...] stycznia 2011 r.

W dniu [...] kwietnia 2012 r. W.K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., zaskarżając w całości postanowienie Prezydenta Miasta P. i wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie odpowiedzialności członka zarządu spółki.

W zażaleniu zobowiązany uznał za nietrafne i niezgodne z art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej stwierdzenie organu egzekucyjnego o braku obowiązku przedstawienia mu podczas czynności egzekucyjnych decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej, nie zgodził się z nieuznaniem przez organ pierwszej instancji przedawnienia prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności za zaległości Spółki powołując wyrok NSA z 6 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 135/2005, ponowił zarzut nieotrzymania decyzji o odpowiedzialności za zaległości Spółki oraz nie otrzymania przez Spółkę decyzji o umorzeniu postępowania egzekucyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W związku z wniesieniem skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Po 991/12 uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2012 r.

Zdaniem Sądu organy przedwcześnie uznały, iż zarzuty wniesione w dniu [...] kwietnia 2011 r. nie zasługują na uwzględnienie, bowiem w aktach sprawy brak było dowodów doręczenia czterech decyzji o odpowiedzialności W.K. - członka zarządu Spółki za zaległości Spółki, stanowiących podstawę prawną podlegającego egzekucji obowiązku. Załączone kserokopie dowodów doręczenia decyzji były nieczytelne i nie mogły być poddane kontroli Sądu. Tym samym bez uzupełnienia postępowania dowodowego nie jest możliwe rozstrzyganie zgłoszonych przez skarżącego zarzutów.

Zarzut nieotrzymania decyzji o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, zdaniem Sądu, nie zasługiwał na uwzględnienie bowiem można go było jedynie podnieść na etapie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej, a nie w postępowaniu egzekucyjnym.

Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. W.K. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wskazując na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Po 991/12 oraz o zwrot kwot wyegzekwowanych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] Prezydent Miasta P. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec W.K. oraz odmówił zwrotu kwot wyegzekwowanych w toku tego postępowania.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Prezydent Miasta P. wskazał, że WSA w Poznaniu nie umorzył postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec W.K. oraz nie wystąpiły żadne okoliczności określone w art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a obowiązek istnieje i pozostaje wymagalny, tym samym brak jest również podstaw do zwrotu kwot wyegzekwowanych w toku postępowania egzekucyjnego.

W dniu [...] sierpnia 2013 r. W.K. złożył zażalenie na powyższe postanowienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., wnosząc o jego uchylenie w całości oraz wydanie decyzji o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W.K. zarzucił niedoręczenie decyzji w sprawie odpowiedzialności za zaległości podatkowe, upomnienia, naruszenie zasad postępowania administracyjnego oraz chaos w działaniach organów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po zapoznaniu się z zażaleniem postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], działając na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postanowiło utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lipca 2013 r.

W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postępowanie egzekucyjne umarza się jedynie w przypadkach ściśle uregulowanych w ustawie. W.K. zażądał umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ww. ustawy, a podniesiona w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego argumentacja całkowicie odpowiada argumentacji zawartej w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego o uznaniu zarzutów nieistnienia i przedawnienia zobowiązań za niezasadne.

Zdaniem organu odwoławczego, merytoryczne rozpatrzenie zarzutów wobec braku zmiany w stanie faktycznym i prawnym, eliminuje określoną w treści art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przesłankę niezbędną do prowadzenia postępowania w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Tym samym brak jest podstaw do zbadania sprawy pod kątem wystąpienia w niej przesłanek skutkujących zastosowaniem instytucji umorzenia postępowania i ewentualnego spełnienia żądania strony poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego, ponieważ na dzień złożenia stosownego wniosku w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym nie wystąpił element "nowości". Zatem za bezzasadny należało uznać wniosek Zobowiązanego o umorzenie postępowania. Dlatego też organ odwoławczy nie mógł dokonać analizy podniesionych przez Żalącego się zarzutów pod kątem ich ewentualnej zasadności.

W.K. złożył skargę na powyższe rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji, a także o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] kwietnia 2011 r.

Skarżący zwrócił w pierwszej kolejności uwagę na fakty, które wynikają bezpośrednio z wyroku WSA w Poznaniu z dnia 14 marca 2013 r.

Reasumując zarzuty skargi, skarżący podniósł, że podejmowane decyzje oraz ich brak choć nałożony jest on z urzędu powodują, że postępowanie w stosunku do jego osoby jest dyskryminujące i niebudzące zaufania do organów podatkowych. Zdaniem skarżącego, została złamana kilkakrotnie fundamentalna zasada wynikająca z art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Ponadto w dniu [...] kwietnia skarżący zwrócił się z pismem do Urzędu jeszcze przed uprawomocnieniem się wyroku WSA, aby Urząd ewentualnie mógł się odwołać z czego nie skorzystał z wnioskiem o umorzenie egzekucji. Ponownie wystosował pismo [...] lipca, ale bez reakcji. Zamiast merytorycznej analizy popełnionych błędów przez organ po trzech miesiącach wydano postanowienie o odmowie wydania postanowienia umarzającego.

W odpowiedzi na powyższą skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie w sprawie objętej sądową kontrolą w niniejszym postępowaniu zostało zainicjowane pismem z dnia [...] lipca 2013 r., w którym skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 1055 ze zm.; dalej: ustawa o PEA), wskazując na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Po 991/12 oraz wniósł o zwrot kwot wyegzekwowanych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Rozpatrując ten wniosek organ pierwszej instancji odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego oraz odmówił zwrotu kwot wyegzekwowanych w tym postępowaniu. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Uzasadniając swoje stanowisko organ pierwszej instancji stwierdził, że nie zaistniała powołana przez przesłanka uzasadniająca umorzenie postępowania oraz powołał się na znajdujące się w aktach sprawy, postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lipca 2013 r., uznające za nieuzasadnione zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec skarżącego.

Stanowiska wyrażone w zaskarżonych postanowieniach organów obu instancji są prawidłowe, ponieważ nie ziściły się przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Należy w tym miejscu wyjaśnić, że zgodnie z art. 59 § 1 ustawy o PEA postępowanie egzekucyjne umarza się:

1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;

2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;

3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;

4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;

5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;

6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;

7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;

8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

9) na żądanie wierzyciela;

10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

We wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego skarżący wskazał przepis art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o PEA, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Po 991/12, który uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2012 r.

Odnosząc się do wniosku skarżącego podkreślić jednak należy, że z powołanego powyżej wyroku – wbrew twierdzeniom skarżącego – nie wynika, że obowiązek będący przedmiotem egzekucji prowadzonej wobec skarżącego nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo obowiązek ten nie istniał. Analiza uzasadnienia tego wyroku prowadzi do wniosku, że w ocenie Sądu organy przedwcześnie uznały, iż zarzuty wniesione pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie zasługują na uwzględnienie, bowiem w aktach sprawy brak było dowodów doręczenia czterech decyzji o odpowiedzialności W.K. – członka zarządu Spółki za zaległości Spółki, stanowiących podstawę prawną podlegającego egzekucji obowiązku. Zdaniem Sądu, załączone kserokopie dowodów doręczenia decyzji były nieczytelne i nie mogły być poddane kontroli Sądu. Tym samym bez uzupełnienia postępowania dowodowego nie było możliwe rozstrzyganie zgłoszonych przez skarżącego zarzutów. Sąd nie stwierdził zatem, że obowiązek będący przedmiotem egzekucji nie istnieje, z uwagi na niedoręczenie decyzji o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu, lecz uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, czy doręczenie tych decyzji miało miejsce z uwagi na to, że znajdujące się w aktach kopie pocztowych potwierdzeń odbioru były nieczytelne.

Podkreślić jednak należy organ pierwszej instancji, badając sprawę po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wskazane przez Sąd uchybienie wyeliminował. W aktach sprawy znajduje się pismo Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] czerwca 2013 r., z którego wynika, że przesyłki nadane pod adresem skarżącego zostały awizowane w dniu [...] stycznia 2011 r., w Filii Urzędu Pocztowego [...]. Zawiadomienia powtórne zostały doręczone w dniu [...] stycznia 2011 r. Natomiast w dniu [...] stycznia 2011 r. listy odesłano jako niepodjęte w terminie. Ponadto do akt sprawy organ załączył czytelne kopie pocztowego potwierdzenia doręczenia decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej za lata 2005-2006 oraz odrębnego potwierdzenia doręczenia decyzji za lata 2007-2008. W obu przypadkach adresatem korespondencji był skarżący. Ze znajdujących się na kopii korespondencji stempli pocztowych wynika, że korespondencja nadana została w placówce pocztowej w dniu [...] grudnia 2010 r. Biorąc to pod uwagę należy stwierdzić, że zasadnie, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organy obu instancji ustaliły, że decyzje o odpowiedzialności skarżącego, jako członka zarządu Przedsiębiorstwa A Spółka z o. o. mieszczącego się w P. przy ul. [...], za zaległości Spółki z tytułu podatku od nieruchomości:

- za okres I-XII/2005 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę na dzień [...] grudnia 2010 r. w wysokości [...] zł - decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...];

- za okres I-XII/2006 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę na dzień [...] grudnia 2010 r. w wysokości [...] zł - decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...];

- za okres I-XII/ 2007 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę na dzień [...] grudnia 2010 r. w wysokości [...] zł - decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...];

- za okres I-XII/2008 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę na dzień [...] grudnia 2010 r. w wysokości [...] zł - decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...],

zostały wydane przed końcem 2010 r., a zatem przed dniem upływem terminu, o którym mowa w art. 118 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. – Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.), w brzmieniu obowiązujący w dacie doręczenia. Na mocy tego przepisu nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Wątpliwość tego rodzaju mogła dotyczyć wyłącznie decyzji o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od nieruchomości za I-XII 2005 r. Podkreślić jednak należy, że wydanie decyzji, o którym mowa w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest jednoznaczne z jej doręczeniem. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. uchwałę NSA z dnia 17 grudnia 2007 r., I FPS 5/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2013 r., II FSK 1122/11 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 października 2013 r., III SA/Po 805/13 – orzeczenia dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). W świetle znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego trafne są ustalenia organów obu instancji, że decyzje te zostały skutecznie skarżącemu doręczone w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. W tej sytuacji nie może być wątpliwości, że decyzje o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu spółki zostały wydane przed upływem terminu, o którym mowa w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej. Powstał więc obowiązek, który może być przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Na istnienie obowiązku podatkowego nie wpływa fakt, że decyzje te zostały skutecznie doręczone w dniu [...] stycznia 2011 r.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że istnieje obowiązek będący przedmiotem egzekucji wobec skarżącego, a zatem nie ziściły się przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wskazane powyżej decyzje, wobec niewniesienia skutecznego odwołania, stały się ostateczne w administracyjnym toku instancji i zgodnie z art. 212 Ordynacji podatkowej wiązały organ od chwili ich doręczenia. Organ pierwszej instancji był zatem nie tylko uprawniony, ale także zobowiązany do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia nie znajdują uzasadnienia zawarte w skardze twierdzenia, że organy obu instancji nie uwzględniły treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 marca 2013 r. Raz jeszcze należy podkreślić, że w wyroku tym Sąd nie przesądził o nieistnieniu obowiązku podatkowego, lecz wskazał na uchybienia w zakresie gromadzenia materiału dowodowego. Jak wyjaśniono powyżej organy uzupełniły materiał dowodowy w zakresie wynikającym z wyroku WSA w Poznaniu ustaliły ponad wszelką wątpliwości, że decyzje o odpowiedzialności podatkowej skarżącego zostały doręczone, więc istnieje obowiązek, którego egzekucja jest prowadzona wobec skarżącego.

Ponadto nie jest zasadna argumentacja skarżącego, z której wynika, że podstawą tytułu wykonawczego jest decyzja, która została uchylona. Odnosząc się do tego twierdzenia ponowienie należy wskazać, że źródłem obowiązku będącego przedmiotem egzekucji są decyzje o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu spółki. Z akt sprawy wynika, że decyzje te nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Stały się ostateczne, gdyż nie wniesiono od nich skutecznie odwołania.

Odnośnie zarzutów związanych z brakiem postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z dnia 14 marca 2013 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że tego rodzaju zarzut można było podnosić w postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, a nie w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie bowiem z art. 29 § 1 ustawy o PEA organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Należy przy tym podkreślić, że zasadność i wymagalność obowiązku objętego tytułem wykonalności należy odróżnić od istnienia obowiązku. Jeśli chodzi o istnienie obowiązku, to warunkiem stosowania przymusu administracyjnego jest istnienie źródła kreującego ten obowiązek jako możliwy do wyegzekwowania, a więc istnienie albo decyzji, z której on wynika (jak w niniejszej sprawie), albo stosownej deklaracji (zeznania) podatkowej. Dlatego też jak wyżej wskazano badanie istnienia decyzji należy do obowiązku organu egzekucyjnego, natomiast nie jest on uprawniony do badania zasadności obowiązku, którego źródłem jest decyzja objętego tytułem wykonawczym.

W związku z powyższym nie było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego powadzonego wobec skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w dniu [...] kwietnia 2011 r. przez Prezydenta Miasta P., ponieważ istnieje obowiązek objęty tymi tytułami wykonawczymi.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.