Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 89/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca), sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Z. R. na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie z dnia 1 lipca 2016 r. odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 29 stycznia 2016.r odmawiającą przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 4 kwietnia 2017r. Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania jego zażalenia z dnia 9 sierpnia 2016r. na postanowienie Prezydenta W. z dnia 1 lipca 2016r., Nr [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją organu I instancji z dnia 29 stycznia 2016r., Nr [...] o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego, a utrzymane w mocy przez organ nowym postanowieniem z dnia 28 lipca 2016 r., Nr [...] o odmowie uzupełnienia postanowienia w trybie art. 111 k.p.a.

Skarżący wyjaśnił, że pismem z dnia 17 lutego 2017r. wezwał Kolegium do usunięcia naruszenia prawa i rozpatrzenia Jego zażalenia z dnia 9 sierpnia 2016r., powołując postanowienie z dnia 23 lutego 2017r., Nr [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że w dniu 9 sierpnia 2016r. wniósł w terminie za pośrednictwem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej - Dział Dodatków Mieszkaniowych we W. skargę o stwierdzenie nieważności w trybie art. 156 k.p.a. decyzji organu I instancji z dnia 21 czerwca 2016r., Nr [...] orzekającej o wstrzymaniu od dnia 1 czerwca 2016 r. wypłatę dodatku mieszkaniowego przyznanego decyzją z dnia 4 marca 2016r., Nr [...] do czasu uregulowania zaległości, które powstały w okresie obowiązywania w/w decyzji.

Tego samego dnia, tj.9 sierpnia 2016r. wniósł także zażalenie na w/w postanowienie Prezydenta W. z dnia 1 lipca 2016r., Nr [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją organu z dnia 29 stycznia 2016r., Nr [...] orzekającej odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego, dodając przy tym, że zażalenie wnosi w terminie, bowiem 8 sierpnia 2016 r. doręczono Mu postanowienie organu z dnia 28 lipca 2016 r. o nr [..] o odmowie uzupełnienia postanowienia w trybie art. 111 k.p.a.

Dalej skarżący wskazał, że zgodnie z art. 235 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a. i 7 k.p.a. organy administracji publicznej działając na podstawie przepisów prawa stoją na straży praworządności oraz interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, zobowiązane są do podjęcia wszelkich niezbędnych działań do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia skargi w najbardziej ekonomicznym trybie. Organ administracyjny ani strona postępowania nie mają w tym względzie nic do powiedzenia i nie mogą decydować za ustawę, która definiuje kategorycznie o pierwszeństwie postępowania instancyjnego nad nadzwyczajnym, więc wezwania kolegium, którymi to zwróciło się do Niego o wyjaśnienie wątpliwości są – zdaniem skarżącego, nadużyciem prawa i nie mają mocy wiążącej w przysługującym stronie postępowaniu instancyjnym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. nie godząc się z zarzutem skarżącego, że ma miejsce przewlekłe postępowanie w sprawie rozpatrzenia Jego zażalenia z dnia 9 sierpnia 2016r. na opisane wyżej postanowienie Prezydenta W., wyjaśniło co następuje:

Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2016r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., Kolegium uchyliło postanowienie Prezydenta W. z dnia 8 marca 2016r., Nr [...] - odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 29 stycznia 2016r., Nr [...] o odmowie przyznania Z. R. dodatku mieszkaniowego.

Podaniem z dnia 22 czerwca 2016r. skarżący wniósł o uzupełnienie w/w postanowienia Kolegium z dnia 25 kwietnia 2016 r. , Nr [...] o, cyt.:

1) dodatkowe rozstrzygnięcie "w przedmiocie [...] Podstawy wznowienia - art. 145 k.p.a. [...] dopuszczalności wznowienia postępowania z urzędu [...] - art. 147 k.p.a. [...] dochowanie terminu i właściwość organu rozstrzygającego o wznowieniu postępowania - art. 148 i 150 § 2 k.p.a.",

2) dodatkowe pouczenie "co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego".

Kolegium postanowieniem z dnia 4 lipca 2016r., Nr [...] odmówiło uzupełnienia postanowienia z dnia 25 kwietnia 2016r., Nr [...] co do rozstrzygnięcia i co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego.

Organ I instancji postanowieniem z dnia 1 lipca 2016r., Nr [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 29 stycznia 2016 r., Nr [...], odmawiającą przyznania Z. R. dodatku mieszkaniowego.

Z. R. podaniem z dnia 22 lipca 2016 r. zwrócił się do :

1) Kolegium - o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia 1 lipca 2016 r., Nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a.;

2) Prezydenta W. - o uzupełnienie postanowienia z dnia 1 lipca 2016 r., Nr [...]co do rozstrzygnięcia i co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego.

Organ I instancji postanowieniem z dnia 28 lipca 2016 r., Nr [...]),odmówił uzupełnienia swego postanowienia z dnia 1 lipca 2016r., Nr [...] co do rozstrzygnięcia i co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego.

Kolegium, postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2016r., Nr [...] stwierdziło nieważność własnego w/w postanowienia z dnia 25 kwietnia 2016r., Nr [...].

Następnie Kolegium, postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2016r., Nr [...] stwierdziło nieważność postanowienia organu I instancji z dnia 1 lipca 2016r., Nr [...].

Z. R., podaniem z dnia 9 sierpnia 2016 r., zatytułowanym "Zażalenie", które do Kolegium wpłynęło dnia 12 sierpnia 2016 r., wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia organu I instancji z dnia 1 lipca 2016r., Nr [...] i uzupełnienie "doręczonego mi w dniu 19 lipca 2016 r." postanowienia co do rozstrzygnięcia i co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego.

Pismem z dnia 23 sierpnia 2016r. Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Kolegium z dnia 25 kwietnia 2016 r. , Nr [...].

Kolejnym podaniem z dnia 26 września 2016 r., skarżący zwrócił się do Kolegium o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w pierwszej instancji postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2016 r., Nr [...].

Kolegium, mając na uwadze powyższe, stosownie do art. 64 § 2, w związku z art. 63 § 2 k.p.a., pismem z dnia 30 września 2016 r., Nr [...], doręczonym dnia 17 października 2016 r., zwróciło się do Z. R. o sprecyzowanie żądania sformułowanego w podaniu z dnia 9 sierpnia 2016 r., poprzez wskazanie, w jakim trybie zostało ono wniesione (na jakiej podstawie prawnej), a w szczególności, czy stanowi ono zażalenie na postanowienie z dnia 1 lipca 2016r., Nr [...], tj. zwyczajny środek zaskarżenia, czy ponowienie żądania o stwierdzenie nieważności tegoż postanowienia z dnia 1 lipca 2016 r., Nr [...], zawartego w podaniu z dnia 22 lipca 2016r. i rozpatrzonego już przez Kolegium.

Kolegium, postanowieniem z dnia 18 października 2016r., Nr [...], utrzymało w mocy postanowienie z dnia 9 sierpnia 2016 r., Nr [...].

Z. R., w odpowiedzi na wezwanie Kolegium z dnia 30 września 2016r., Nr [...], skierował do Kolegium podanie z dnia 19 października 2016 r., którym wezwał - w trybie art. 37 § 1 k.p.a. - do usunięcia naruszenia prawa, w związku z nierozpatrzeniem Jego zażalenia z dnia 9 sierpnia 2016 r. na postanowienie z dnia 1 lipca 2016 r., Nr [...].

Kolegium, postanowieniem z dnia 26 października 2016r., Nr [...], umorzyło postępowanie zażaleniowe.

Następnie Kolegium po rozpatrzeniu wezwania Z. R. z dnia 19 października 2016r. do usunięcia naruszenia prawa, które polegać miałoby na nierozpatrzeniu zażalenia na postanowienie z dnia 1 lipca 2016r., Nr [...], postanowieniem z dnia 7 listopada 2016r., Nr [...], doręczonym skarżącemu dnia 12 grudnia 2016r., umorzyło postępowanie wszczęte powyższym wezwaniem Z. R. do usunięcia naruszenia prawa. W postanowieniu tym wskazano, m.in., że "że nie można stwierdzić, iż Kolegium pozostaje w bezczynności, gdyż, po rozpatrzeniu zażalenia Z. R. na postanowienie z dnia 1 lipca 2016 r. ([...]), postanowieniem z dnia 26 października 2016 r. ([...]), umorzyło postępowanie zażaleniowe, działając na podstawie art. 144, w związku z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W wyniku tego działania zaprzestał istnieć przedmiot przedmiotowego wezwania, którym jest niezałatwienie ww. sprawy przez Kolegium w terminie. Postępowanie w ww. przedmiocie przed Kolegium już się zakończyło".

Z. R., podaniem z dnia 17 lutego 2017 r., m.in., ponownie wezwał Kolegium do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nierozpatrzeniu przez Kolegium zażalenia Z. R. z dnia 9 sierpnia 2016 r. na postanowienie organu I instancji z dnia 1 lipca 2016 r., Nr [...].

Kolegium, po zapoznaniu się z powyższym wezwaniem Z. R. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nierozpatrzeniu zażalenia W/w z dnia 9 sierpnia 2016r. na postanowienie organu I instancji z dnia 1 lipca 2016r., Nr [...], postanowieniem z dnia 8 marca 2017 r., Nr [...] umorzyło postępowanie wszczęte owym wezwaniem. W postanowieniu tym wskazano m.innymi, że wbrew twierdzeniem Z. R., Kolegium rozpatrzyło już wniesione przez niego zażalenie na postanowienie z dnia 1 lipca 2016 r., Nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016, poz.1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, w myśl art. 1 § 2 przywołanej ustawy, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Podstawą orzekania przez sąd administracyjny w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłość postępowania stanowi przepis art. 149 §1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Podkreślić przy tym należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu czy przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania administracyjnego, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Istotne jest przy tym, że pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" nie zostało zdefiniowane ustawowo. Jednakże tak w doktrynie, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwi sprawy w terminie nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nie istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy.

Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Za postępowanie prowadzone przewlekle uznać należy także postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por.: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, W-wa 2012, str. 44; J. Drachal J. Jagielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, W-wa 2011, str. 69-70).

W konsekwencji, przyjęte zostało, że pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym. Oznacza to, że aby można było stwierdzić, iż postępowanie organu jest dotknięte przewlekłością jego prowadzenia, Sąd dokonuje oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowań (vide: J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Wydanie 11, Warszawa 2011, str. 238, także wyrok NSA z 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 549/13, wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 34/13 - CBOSA).

Rozpoznając niniejszą skargę według kryteriów określonych powyższymi ustaleniami, Sąd doszedł do wniosku, że nie jest ona zasadna, albowiem w niniejszej sprawie - nie mamy do czynienia z przewlekłością postępowania.

Zważyć należy, że skarżący przedmiotem skargi uczynił przewlekłość prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postępowania w sprawie wniesionego przez w/w zażalenia z dnia 9 sierpnia 2016r. za pośrednictwem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej – Dział Dodatków Mieszkaniowych we W. na postanowienie Prezydenta W. z dnia 1 lipca 2016r. , Nr [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 29 stycznia 2016r., Nr [...] odmawiającą przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego.

Przebieg postępowania w tej sprawie administracyjnej, a szczegółowo przedstawiony przez Kolegium w odpowiedzi na skargę i znajdujący potwierdzenie w aktach sprawy, świadczy o tym, że w niniejszej sprawie - nie została naruszona zasada szybkości postępowania i koncentracji materiałów dowodowych, o której mowa w art. 12 k.p.a. -.

Powyższe stwierdzenie Sąd wyprowadza po analizie podejmowanych przez organ czynności i czasu ich wykonania.

Przede wszystkim należy podkreślić, że pismo z dnia 9 sierpnia 2016 r. skierowane przez skarżącego do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Zespół Pracy Socjalnej Dział Dodatków Mieszkaniowych we W., zatytułowane "Zażalenie", zawierało w swej treści żądanie stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta W. z dnia 1 lipca 2016 r., Nr [...], jak i żądanie uzupełnienia, cyt.: "doręczonego mi w dniu 19 lipca 2016 r. postanowienia co do rozstrzygnięcia i co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego".

Istotne jest przy tym - jak trafnie zauważyło Kolegium, że już wcześniejszym pismem z dnia 22 lipca 2016r. skarżący zwrócił się :

1) do Kolegium o stwierdzenie nieważności postanowienia organu I instancji z dnia 1 lipca 2016r., Nr [...], powołując się na przepis art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. oraz

2) do Prezydenta W. o uzupełnienie postanowienia z dnia 1 lipca 2016 r. Nr [...] co do rozstrzygnięcia i co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego.

Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że Administrator w Dziale Świadczeń - Sekcji Dodatków Mieszkaniowych w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W., działając z upoważnienia Prezydenta W., postanowieniem z dnia 28 lipca 2016r. Nr [...], doręczonym skarżącemu w dniu 8 sierpnia 2016 r., odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 1 lipca 2016r., Nr [...] - co do rozstrzygnięcia i co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego.

Kolegium zaś po rozpatrzeniu w/w wniosku skarżącego z dnia 22 lipca 2016 r. postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2016 r., Nr [...], stwierdziło nieważność postanowienia z dnia 1 lipca 2016 r. Nr [...] Prezydenta W.

Z. R., podaniem z dnia 26 września 2016 r., które wpłynęło do Kolegium dnia 26 września 2016 r., wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w pierwszej instancji postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2016 r. , Nr [...].

W świetle powyższego, Kolegium w nawiązaniu do pisma skarżącego z dnia 9 sierpnia 2016r., zatytułowanego "Zażalenie" - zasadnie wezwało skarżącego pismem z dnia 30 września 2016r., Nr [...] z powołaniem się na przepis art.64 § 2 w związku z art.63 § 2 k.p.a., o sprecyzowanie przez skarżącego żądania, poprzez wskazanie, w jakim trybie zostało owo zażalenie wniesione (na jakiej podstawie prawnej), a w szczególności, czy stanowi ono zażalenie na postanowienie Prezydenta W. z dnia 1 lipca 2016r., Nr [...], tj. zwyczajny środek zaskarżenia, czy ponowienie żądania o stwierdzenie nieważności, zawartego w podaniu z dnia 22 lipca 2016r., a rozpatrzonego już przez Kolegium postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2016r., Nr [...].

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Kolegium, skarżący w piśmie z dnia 19 października 2016r. wezwał w trybie art.37 § 1 k.p.a. do usunięcia naruszenia prawa w związku z nie rozpatrzeniem zażalenia z dnia 9 sierpnia 2016r. na postanowienie z dnia 1 lipca 2016r., Nr [...].

Z lektury akt sprawy niewątpliwie wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. - wbrew zarzutom skarżącego, rozpatrzyło opisane wyżej zażalenie z dnia 9 sierpnia 2016r., wydając w dniu 26 października 2016r., czyli jeszcze przed wniesieniem niniejszej skargi - postanowienie Nr [...], w którym powołując się na przepis art.144 k.p.a. w związku z art.138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyło postępowanie zażaleniowe.

Uzasadniając swe rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło mając na uwadze stan prawny na dzień orzekania tj. na dzień 26 października 2016 r., że zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 1 lipca 2016 r. zostało już wyeliminowane z obrotu prawnego, albowiem Kolegium, postanowieniem z dnia 18 października 2016 r. Nr [...], utrzymało w mocy postanowienie swe z dnia 9 sierpnia 2016 r. Nr [...], którym stwierdziło nieważność postanowienia Prezydenta W. z dnia 1 lipca 2016 r. Nr [...].

Skoro zakwestionowany akt (postanowienie) został już ostatecznie wyeliminowany z obrotu prawnego, na skutek rozpatrzenia wniosku strony o stwierdzenie jego nieważności, to oznacza zdaniem Kolegium, że postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe, a tym samym należało orzec, jak na wstępie, czyli umorzyć postępowanie zażaleniowe.

Istotne jest przy tym także i to, że opisane wyżej postanowienie Kolegium z dnia 26 października 2016r. doręczone zostało skarżącemu, jeszcze przed wniesieniem do Sądu przedmiotowej skargi. Fakt ten znajduje odzwierciedlenie w znajdującym się w aktach sprawy dowodzie "Potwierdzenie odbioru", z którego jednoznacznie wynika, że miało to miejsce w dniu 15 listopada 2016r., co potwierdził skarżący własnoręcznym podpisem.

W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że niezasadny jest podnoszony przez skarżącego zarzut przewlekłości postępowania, z tej to przede wszystkim przyczyny, iż Kolegium – w ocenie Sądu, w terminie określonym do rozpatrzenia sprawy, wydając opisane wyżej postanowienie z dnia 26 października 2016r. - załatwiło ją w formie przewidzianej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

W okolicznościach niniejszej sprawy, termin do rozpatrzenia przez Kolegium wniesionego przez skarżącego pisma z dnia 9 sierpnia 2016r., nazwanego "Zażaleniem", rozpoczął swój bieg w istocie dopiero od 25 października 2016r., czyli po upływie 7 dni od otrzymania przez skarżącego wezwania Kolegium z dnia 30 września 2016r., Nr [...] o sprecyzowanie przez skarżącego w sposób jednoznaczny żądania zawartego w tym piśmie, a co miało miejsce w dniu 17 października 2016r..

W ocenie Sądu mając na uwadze treść żądań zawartych we wniesionym przez skarżącego "Zażaleniu" z dnia 9 sierpnia 2016r. - można było mieć wątpliwości, co do intencji wnioskodawcy w zakresie obranego środka kontroli, stąd – wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd pozytywnie ocenia powyższe działanie Kolegium, zwłaszcza, że miało ono swą podstawę w przywołanych przez organ przepisach kodeksu postępowania administracyjnego.

Reasumując należy stwierdzić, że Kolegium podejmowało właściwe czynności istotne dla rozpoznania pisma skarżącego z dnia 9 sierpnia 2016r., zatytułowanego "Zażalenie", zważywszy przy tym, że działania Kolegium zdeterminowane były przede wszystkim czynnościami podejmowanymi przez samego skarżącego.

Oceniając zatem wykazane przez Kolegium czynności pod kątem zarzutu przewlekłości postępowania, mając na uwadze rozumienie tego pojęcia przedstawione wyżej, należy uznać, że zarzut przewlekłości jest całkowicie bezzasadny.

Z powyższych względów nie mógł być pozytywnie rozpoznany wniosek skarżącego o ukaranie organu grzywną. Zgodnie bowiem z art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd może orzec o wymierzeniu grzywny tylko w przypadku uwzględnienia skargi na przewlekłość prowadzenia postępowania.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, zgodnie z wnioskiem skarżącego, gdy nadto zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd może rozpoznać skargę w takim trybie.

Natomiast Sąd nie widział podstaw do przeprowadzenia postępowania mediacyjnego wskazanego w art. 115 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem celem jego jest wyjaśnienie i rozważenie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy i przyjęcie przez strony ustaleń co do sposobu jej załatwienia w granicach obowiązującego prawa.

W niniejszym postępowaniu okoliczności faktyczne wynikały z akt administracyjnych sprawy i nie wymagały wyjaśnienia, a ich ocena prawna należała do Sądu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak wyżej.