Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 759/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Andrzej Jagiełło (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 583/19 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 15 lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 lipca 2019 r. sygn. akt II FZ 759/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę K. B. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 15 lutego 2019 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Przedstawiając w uzasadnieniu ww. orzeczenia stan faktyczny sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowienie stanowiące przedmiot skargi doręczone zostało skarżącemu w dniu 5 marca 2019 r., zaś skargę nadano w urzędzie pocztowym w dniu 5 kwietnia 2019 r. Zdaniem sądu pierwszej instancji skarga została złożona po upływie 30 – dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 18 lipca 2019 r. skarżący zaskarżył to postanowienie sądu pierwszej instancji, w treści pisma wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia skarżący wskazał, iż w rzeczywistości odebrał przesyłkę w dniu 8 marca 2019 r., co potwierdzać ma wydruk z systemu śledzenia przesyłek, a nie – jak przyjął sąd pierwszej instancji – 5 marca 2019 r., tj. w dniu wskazanym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (ZPO). Skarżący zakwestionował skuteczność doręczenia odpisu zapadłego w sprawie postanowienia z uwagi na fakt występowania w sprawie błędów operatora pocztowego przy doręczaniu spornej korespondencji sądowej. W ocenie skarżącego nieprawidłowe pokwitowanie odbioru przesyłki przez listonosza, a także rozbieżność w dacie odbioru przesyłki przez skarżącego widniejącej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz systemie monitorowania przesyłek Poczty Polskiej uzasadniają przyjęcie, iż wobec skarżącego nieprawidłowo doręczono korespondencję sądową, co winno uzasadniać nieskuteczność doręczenia, wpływającą na nieprawidłowość odrzucenia skargi kasacyjnej skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, iż przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest jedynie zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 1 lipca 2019 r. w przedmiocie odrzucenia skargi, nie zaś kwestie związane z wnioskiem strony o przywrócenie terminu do dokonania spóźnionej czynności procesowej, co będzie przedmiotem osobnego rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

W myśl art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Wskazując na motywy, dla których Naczelny Sąd Administracyjny przychylił się do rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji należy stwierdzić, iż skarżący nie sprostał ciążącemu nań obowiązkowi wykazania uchybień w doręczeniu kwestionowanego postanowienia, które mogłyby rzutować na zasadność odrzucenia spóźnionej skargi. Zasady doręczeń w postępowaniach sądowych i administracyjnych cechują się dużym poziomem sformalizowania, stanowiącym gwarancję rzetelnie prowadzonego postępowania.

Bez wątpienia na ocenę skuteczności doręczenia konkretnej przesyłki mogą mieć wpływ indywidualne w danej sprawie okoliczności. Podkreślić przy tym wypada, że miarodajnym dokumentem, wykazującym datę odbioru przesyłki, od której winien być liczony 30-dniowy termin do wniesienia skargi, jest zwrotne potwierdzenie odbioru stanowiące dokument urzędowy. W analizowanym przypadku na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki zawierającej wspomniane postanowienie widnieje data 5 marca 2019 r. jako data odbioru przesyłki przez skarżącego. Z tej przyczyny należy odmówić wiarygodności przedstawionym przez niego wydrukom zawierającym dane z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej w rzeczonym zakresie, albowiem w razie sprzeczności tychże informacji decydujące znaczenie należy przypisać ZPO.

Skarżący bowiem, obok wydruku z systemu śledzenia przesyłek, nie przedłożył do akt sprawy żadnego dokumentu mogącego stanowić kontrdowód dla ustaleń, iż data odbioru przesyłki była inna aniżeli 5 marca 2019 r. Takim dokumentem mogłaby być w szczególności odpowiedź operatora pocztowego na reklamację. Zawarta w zażaleniu teza jakoby skarżącemu doręczono przesyłkę w dniu 8 marca 2019 r. nie została zatem poparta żadnymi konkretnymi dowodami. Zaakcentować przy tym należy, że jednakowe są daty awizacji wskazane na ZPO i na wydruku z systemu śledzenia przesyłek. Niezgodność dotyczy zaś daty odbioru przesyłki. Skarżący przedkładając do akt sprawy zażalenie wraz z wydrukiem z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej, lakonicznie jedynie wykazywał na problem nieprawidłowości w działaniu operatora pocztowego, niemniej nie w odniesieniu do tego konkretnego przypadku, co nie mogło służyć skutecznemu dowodzeniu błędów w doręczeniu korespondencji w niniejszej sprawie.

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może zostać obalone przekonującym przeciwdowodem (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 555/08 i z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt I OSK 1493/10) a takiego skarżący nie przedstawił. Wypada także zauważyć, że wskazaną w spornym potwierdzeniu odbioru datę doręczenia przesyłki potwierdza pośrednio odcisk datownika placówki oddawczej z datą zwrotu tegoż potwierdzenia do nadawcy tj. 5 marca 2019 r. Skoro bowiem potwierdzenie to odesłano do nadawcy w tym dniu, to doręczenie przesyłki skarżącemu nie mogło nastąpić w dniu 8 marca 2019 r., a więc trzy dni później.

Konsekwencją wniesienia skargi po upływie ustawowo zakreślonego terminu stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jest jej odrzucenie. W stanie rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza zatem, iż sąd pierwszej instancji słusznie odrzucił skargę jako wniesioną po upływie terminu przewidzianego do dokonania tejże czynności.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejsze zażalenie nie przesądza, czy skarżący dopuścił się zawinionego działania polegającego na nieterminowym wniesienia środka zaskarżenia oraz jakie były rzeczywiste przyczyny takiego stanu rzeczy. Ta bowiem kwestia będzie przedmiotem oceny w sprawie z jego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.