Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1714/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 maja2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Firek Sędziowie: AWSA Beata Cieloch ( spr.) AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2006 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2002 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2002 roku Nr [...] Prezydent Miasta [...] działając na wniosek [...] Hotele spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...],w oparciu o przepisy art.39,art.40ust. li ust.3 i art.42 Ustawy z dnia 7.07.1994r o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. nr 89, poz.415 z późn.zm.) oraz art. 104k.p.a ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zespołu hotelowo -biurowego składającego się z dwóch hoteli i budynku biurowego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr A, B, C i D obr. [...] położonych przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ podniósł, że powyższe rozstrzygnięcie jest zgodne z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr YII/58/94 Rady Miasta [...] z dnia 16.11.1994 roku jak też z przepisami szczególnymi i zostało wydane na podstawie opinii i uzgodnień właściwych organów administracji i instytucji branżowych.

Decyzja wraz załącznikami stanowiącymi integralną cześć decyzji zawiera określenie rodzaju inwestycji, warunki wynikające z planu zagospodarowania przestrzennego , w szczególności przeznaczenie terenu UC ( 290) pod obiekty handlowe, turystyki ,banki. Dopuszczone zostały także na tym terenie lokalizacje usług publicznych , urządzeń komunikacyjnych i urządzeń infrastruktury technicznej . Wskazano ,iż powierzchnia budynku biurowego stanowić będzie 13% powierzchni obszaru UC. Następnie określono strefy polityki przestrzennej i ich warunki (strefa nr 11,12, 15 i 19). Decyzja określiła także warunki przestrzenne, warunki komunikacyjne , infrastruktury technicznej i ochrony zieleni .Decyzja ta określiła także linie rozgraniczające teren inwestycji na załączniku graficznym w skali 1:1000 i określiła termin ważności decyzji [...].2004r. Nadto organ rozpatrzył także złożone w toku postępowania uwagi i wnioski stron .W tym odniósł się do uwag zgłoszonych przez T. B. .W tym zakresie organ podniósł ,iż zgłoszone zastrzeżenia dotyczące przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie wchodzą w zakres rozstrzygnięć Ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Będą one przedmiotem osobnego postępowania, przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Stwierdzono także ,iż kwestia dotycząca warunków komunikacyjnych przedmiotowej inwestycji będzie wymagała w niezbędnym zakresie wykonania pasów wyłączenia i włączenia do ul. [...] i będzie przedmiotem odrębnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto organ wskazał ,iż w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym uzyskano stanowisko Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] ( postanowienie z dnia [...]2001 r.) oraz Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta [...] ( postanowienie z dnia [...].2001r.) o odstąpieniu od nałożenia obowiązku opracowania raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

Odwołanie .od powyższej decyzji złożyła T. B., która zarzuciła, że przedmiotowa decyzja narusza prawo jak i interes osób trzecich. Odwołująca podkreśliła, że decyzję wydano inwestorowi, który wycofał swój wniosek. Nadto nie uwzględnia ona zapisów wynikających ze stref, tj. nie wkomponowano nowo powstałej inwestycji w istniejącą niską zabudowę - strefa 20, zaś powołany w decyzji plan zagospodarowania przestrzennego jest niezgodny z art. 18 ust. 2 pkt 5 lit a Ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zdnia7.07.1994r.

Zdaniem odwołującej się, pominięto także w sprawie fakt, że jest to inwestycja mogąca pogorszyć stan środowiska, jak też nie uwzględniono, że na zachodniej stronie działek Nr E i F istnieje prawo przejazdu i przechodu na rzecz każdoczesnych właścicieli i posiadaczy działek Nr G i H. Zdaniem odwołującej nowo powstała inwestycja architektoniczna powinna być wkomponowana w istniejącą już architekturę niskiej zabudowy, która obowiązuje na tym terenie, a została pominięta.

Nic uwzględniono również pozostałych stref w Załączniku Nr [...] do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu .

Pominięto Rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 1998-07-14 w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji . Zdaniem odwołującej się na skutek wydania przedmiotowej decyzji zainteresowane strony poniosły zarówno majątkowe jak i niemajątkowe szkody .- art. 160 § l k.p.a.

Następnie odwołująca wniosła o unieważnienie decyzji ze względu na naruszenie art. 28 k.p.a. w związku z art. 156 § l pkt.4 k.p.a., gdzie zostały pominięte strony - właściciele działek nr I J

Decyzją z dnia [...] 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...][...], wydaną na podstawie art. 39.ust.l,art.40 ust.113 ,art.42 ust.l ,art.43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138&1 pkt l k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję .

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż sporna i poddana kontroli decyzja organu I instancji jest prawidłowa, zaś zarzuty zawarte w odwołaniu są tej treści, że nie mogą zasługiwać n a uwzględnienie.

Rozwijając powyższą konkluzję, Organ II instancji podniósł, że w świetle art. 40 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest decyzją związaną, co oznacza, iż organ orzekający jest zobligowany do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie regulacji i norm przyjętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Plan taki jest bowiem, w myśl art. 7 tej ustawy przepisem gminnym, regulującym podejmowane działania związane ze sposobem użytkowania wykorzystywania gruntów zgodnie z ich przeznaczeniem określonym w planie.

Teren wskazany do zainwestowania leży w przeważającej swej części w [...], północna część leży w [...] , wschodnia część to ulica lokalna [...]

Ponadto organ II instancji wskazał, że w decyzji Nr [...] podane zostały ustalenia przyjęte w planie dotyczące terenu planowanej inwestycji. Z zapisu planu wynika, że zespół hotelowo - usługowy spełniający funkcje usług komercyjnych, jest obiektem należącym częściowo (hotel) do przeznaczenia podstawowego obszaru oznaczonego symbolem [...] - usługi komercyjne, częściowo zaś ( biura ), do przeznaczenia dopuszczalnego tego obszaru. Obiekty kubaturowe, tj. hotele oraz obiekt biurowy, jak to wynika z załącznika nr [...] pkt [...] , mają być w całości zlokalizowane w obszarze [...]. Nadto budynek biurowy będzie stanowił ok. 13 % powierzchni [...], spełniając tym samym wymóg dla obiektów należących do przeznaczenia dopuszczalnego w obszarze [...], tj, zapisu, by obiekty te razem z istniejącymi nie zajmowały więcej niż 20 % danego obszaru,

Na potwierdzenie powyższego inwestor złożył stosowną analizę urbanistyczną inwestycji.

Wskazano także , że w przeznaczeniu dopuszczalnym lokalizować można także infrastrukturę techniczną, urządzenia komunikacyjne ( np. parkingi) oraz zieleń. Zdaniem organu II instancji z powyższego wynika więc, że planowana inwestycja nie koliduje z ustaleniami miejscowego, obowiązującego planu, a wręcz jest z nim zgodna. Powyższe stwierdzenie ma istotne znaczenie , gdyż w myśl art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Stanowisko takie znajduje potwierdzenie także w orzecznictwie, gdyż choćby w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.11.1997r. Sygn akt IV S.A. 277/96, stwierdzono, że: decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania wydaje się wyłącznie po skonfrontowaniu inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. Zatem w świetle obowiązującego prawa i orzecznictwa zgodność inwestycji z postanowieniami planu miejscowego ma zasadnicze znaczenie przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Nadto podniesiono , że obowiązujący plan przyjęty i zatwierdzony na mocy uchwały Nr VII/58/94 Rady Miasta [...] z dnia 16 listopada 1994r. w swym § 10 stwierdza, że : zagospodarowanie terenów musi być zgodne z przeznaczeniem podstawowym albo przy dochowaniu warunków przewidzianych dla przeznaczenia dopuszczalnego i stref polityki przestrzennej oraz przepisami odrębnymi - zgodnie z przeznaczeniem dopuszczalnym. Przyporządkowane dla Obszaru [...], na którym znajduje się teren inwestycji, strefy polityki przestrzennej - Nr [...],[...],[...],[...] nie przewiduj ą żadnych zakazów. Natomiast określone w nich warunki także nie kolidują z charakterem i zakresem zamierzenia inwestycyjnego. Zarówno strefa [...] - kontynuacji istniejącego ładu urbanistycznego jak i strefa [...] - ochrony i kształtowania przedpola widoku, przewidują realizacje inwestycji przy uwzględnieniu przepisu § 58 tekstu planu. Wypełniając powyższe wskazanie koncepcja zagospodarowania terenu była przedmiotem konsultacji Zespołu Konsultacyjnego Miejskiej Komisji Urbanistyczno Architektonicznej i uzyskała jej akceptację.

Wypełniając zaś warunek ze strefy 19 - intensywności miejskiej, ustalono wynikającą z tej strefy ilość miejsc parkingowych. Co za tym idzie, ponieważ projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu, przeto, tak jak to stwierdzono na początku, brak było zdaniem organu II instancji podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w celu realizacji opisanego we wniosku zamierzenia inwestycyjnego. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego ma obowiązek zbadania całości sprawy nie tylko z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, lecz też pod kątem zachowania przepisów proceduralnych.

W tej kwestii tej stwierdzono , że nie dopuszczono się uchybień. Wniosek w sprawie został złożony przez prawidłowo umocowaną osobę. Jest on właściwy i wyczerpuje zapis art. 41 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Strony w sprawie zostały należycie ustalone jak i powiadomione o wszczętym postępowaniu z możliwością składania w nim swych uwag. Uwagi złożone przez odwołującą T. B., zostały opisane w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji oraz znalazły w nim szerokie omówienie. Wydana decyzja spełnia zarówno wymogi o jakich mowa wart. 42 cyt. ustawy p zagospodarowaniu przestrzennym jak i też posiada niezbędne elementy opisane w art. 107 k.p.a.

Natomiast w przedmiocie podniesionych zarzutów w odwołaniu organ II instancji podniósł, iż fakt złożenia ponownie wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w sytuacji, gdy poprzednio inwestor wniosek swój wycofał jeszcze przed wydaniem rozstrzygnięcia merytorycznego, nie powoduje żadnych następstw i nie uniemożliwia prowadzenia postępowania od samego początku. Postępowanie to jest bowiem postępowaniem wszczynanym na wniosek i o jego toku decyduje wola strony. Jeśli uzna ona, iż z jakiś przyczyn nie jest zainteresowana w jego prowadzeniu ma prawo do wycofania swego wniosku. W niniejszej sprawie inwestor wycofał wniosek przed wydaniem decyzji i stąd organ musząc zakończyć wszczęte postępowanie, wydał decyzję o jego umorzeniu.

Ponieważ po raz kolejny inwestor złożył omawiany wniosek, przeto nic nie stało na przeszkodzie, by go rozpatrzyć merytorycznie.

Okoliczność, iż w wydanym rozstrzygnięciu organ nie uwzględnił żądań złożonych przez pozostałe strony postępowania, nie powoduje, iż rozstrzygnięcie takie jest wadliwe. Rolą organu jest je zbadać i rozpatrzyć, jak też wyrazić swoje stanowisko co do poruszanych kwestii.

Co do twierdzeń , iż projektowana inwestycja narusza ustalenia strefy nr [...] w zakresie wkomponowania inwestycji w istniejącą architekturę niskiej zabudowy to organ II instancji wskazał ,iż stwierdzenie to nie jest jednak zasadne, ponieważ dla obszaru omawianego nie jest przyporządkowana strefa nr [...]

Co do zarzutu, iż powoływanie się na uchwałę zatwierdzającą obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego jest niezgodne z art. 18 ust. 2 pkt 5 lit.a - organ II instancji stwierdził, iż nie ma obecnie żadnego znaczenia, ponieważ plan o którym mowa, jako uchwalony i ogłoszony stał się przepisem gminnym, wiąże zarówno strony jak i organy administracji, tak długo jak długo będzie obowiązywał.

Kwestia oddziaływania inwestycji na środowisko, a w szczególności jej części związanej z komunikacyjnym podłączeniem się do ul. [...] była przedmiotem zainteresowania odpowiednich organów zgodnie z ustawą Prawo Ochrony Środowiska, które postanowiły wyrazić opinię o odstąpieniu od nałożenia obowiązku opracowania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Natomiast co do zarzutu pominięcia w sprawie okoliczności, iż na działkach F i F istnieje prawo przejazdu i przechodu dla właścicieli i posiadaczy działek G i H to wskazano na załącznik nr [...] do decyzji p. [...] warunki komunikacyjne, w których zapewniono dojazd do działek K, L i J poprzez drogi wewnętrzne na terenie inwestycji.

Sprawa prawidłowości ustalenia stron postępowania była także weryfikowana przez organ II instancji . Stwierdzono, że organ I instancji popełnił oczywistą omyłkę w tekście decyzji, gdyż w załączniku nr 2, w punkcie 6.2. wymienił jako działkę do której należy zapewnić dojazd, działkę J, zamiast działki D.

Skargę na powyższą decyzję złożyła T. B. i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zarówno decyzja Prezydenta Miasta [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymująca po wyższą decyzję w mocy całkowicie pominęły zapis w akcie notarialnym i w księgach wieczystych z dnia [...]1995 r. zapewniający " prawo przejazdu i przechodu zachodnią stroną działek nr E i F pasem o szerokości 6 m- na rzecz każdoczesnych właścicieli i posiadaczy działek nr G i H - na podstawie umowy zniesienia współwłasności z dnia [...]1993 r., [...] .Dowodem tego jest przedłożony plan zagospodarowania terenu z proponowanym planem włączenia i wyłączenia dla inwestycji w skali 1: 500 wydany przez Zarząd Dróg i Komunikacji w [...] z dnia [...] 2001 r., likwidujący i uniemożliwiający bez jakiegokolwiek porozumienia wjazd do posesji skarżącej / działka nr K i nr L. Zdaniem skarżącej stanowi to naruszenie praw osoby trzeciej, a wskazane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na załącznik nr [...] do decyzji [...] warunki komunikacyjne , w których wspomina się jedynie o możliwości udostępnienia ulicy lokalnej - wewnętrznej utworzonej przez inwestora we własnym zakresie na terenie inwestycji tych praw nie zabezpiecza. Skarżąca zarzuciła ,że decyzja organu I instancji nie zawiera obligatoryjnych wymaganych prawem przesłanek z art. 41 ust. 2 pkt 1,2,3,4; brak także określenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich w rozumieniu art. 42 ust. l pkt.4, 5 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącej cel i sens przepisu zostanie spełniony wówczas, gdy oprócz granic terenu objętego wnioskiem obejmie on także i najbliższe otoczenie, z którym niewątpliwie wiąże się jej zastrzeżone prawo przechodu i przejazdu.

Ponadto skarżąca wskazała, że ulica [...] jest drogą krajową, a w układzie miejskim ulicą główną ruchu przyspieszonego, obsługa komunikacyjna lokalizowanych przy niej inwestycji wymaga realizacji pasów włączania i wyłączenia do zespołu hotelowe - biurowego kosztem zwężenia szerokości chodników, co niewątpliwie zagraża bezpieczeństwu pieszych. Ponadto skarżąca wniosła o unieważnienie decyzji organu I instancji ze względu na naruszenie art.28 k.p.a. w zw.z art. 156 & l pkt.4 k.p.a. podnosząc, że zostały pominięte strony postępowania tj. właściciele sąsiadujących działek tj dz. nr I idź. nr G

Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 160 &1 k.p.a., albowiem wskutek wydania decyzji nastąpiło wyrządzenie zarówno majątkowych jak i niemajątkowych szkód.

Ponadto skarżąca przedłożonemu projektowi( koncepcji zagospodarowania terenu) zarzuciła naruszenie przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej -i Budownictwa z dnia 14.12.1994r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w stosunku do położenia działki skarżącej. Skarżąca podniosła także iż w/w inwestycja pogorszy stan środowiska przez wykonanie dodatkowego pasa wjazdowego i wyjazdowego.

Wysokość i bliska odległość budynków przyczyni się zdaniem skarżącej do zasłonięcia jej nieruchomości co będzie miało wpływ na jej dobra osobiste.

Zdaniem skarżącej inwestycja winna być w komponowana w niską za budowę, którą to strefę (20) pominięto.

Zarzuciła także naruszenie przepisów Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska ,Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 roku sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji( Dz.U. nr 93 poz. 589).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji .W szczególności podniesiono zgodność przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ,co wobec treści art.43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7.07.1994 roku stanowi podstawę do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Zgodnie z treścią art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. oznaczana dalej -p.p.s.a.) sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Dlatego też właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 p.p.s.a.).

Skarga nie została uwzględniona ,albowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania obowiązujących w dacie ich wydania.

Zasadniczą bowiem kwestią w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest wykazanie zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego .

Jak wynika z akt postępowania administracyjnego i ustaleń miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] ( uchwała Nr VII/58/94 Rady Miasta [...] z dnia 16 listopada 1994 roku ) planowana inwestycja " zespół hotelowo - biurowy wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr F, K,C i D obr. [...] przy ul. [...] w [...] " położony jest w zakresie obiektów kubaturowych tj. hoteli i obiektu biurowego w całości na w obszarze [...]- usługi komercyjne z podstawowym przeznaczeniem między innymi pod banki, obiekty turystyki, centra wystawiennicze , usługi łączności. Dopuszcza się nadto lokalizację na tym terenie m.in. usług publicznych ( biura),przy czym obiekty te można lokalizować pod warunkiem, że stanowią one uzupełnienie lub wzbogacenie przeznaczenia podstawowego , zachowania zasady , aby obiekty te i istniejące z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego nie zajmowały więcej niż 20% danego obszaru przeznaczenia i nie naruszały ustaleń obowiązujących dla stref polityki przestrzennej( &25 planu ). Północna część inwestycji leży w obszarze oznaczonym. [...]- ulica główna o ruchu przyspieszonym, a przez wschodnią część przebiega ulica lokalna [...]. Dla powyższego obszaru obowiązują strefy polityki przestrzennej oznaczone nr [...],[...],[...] i [...] opisane w załączniku nr[...] do decyzji ( k. [...] akt adm) .Zgodnie z & 58 planu koncepcja urbanistyczno - architektoniczna była przedmiotem konsultacji Zespołu Konsultacyjnego Miejskiej Komisji Urbanistyczno- Architektonicznej i uzyskała jej akceptację.( k. [...] akt adm.).

W decyzji określono także powierzchnię budynku biurowego na ok.13 % powierzchni obszaru [...] na podstawie przedstawionej analizy urbanistycznej inwestycji ( powierzchnia obszaru [...] - ok. [...] m2 ,a powierzchnia funkcji dopuszczalnej - biura i towarzyszące dojścia -[...] m2 ( k. [...] akt. adm.).Powierzchnia ta została przedstawiona w oparciu o regulację & 12 planu . Powyższe przeczy twierdzeniu skarżącej ,iż powierzchnia biurowa zajmuje 68 %. Skarżąca bowiem odnosi tę proporcję do terenu całej inwestycji, a zapisy planu dotyczą ograniczenia (do 20% pow.) tylko obiektów w tym przypadku biura z obszaru dopuszczalnego , a nie do obszaru podstawowego przeznaczenia.

Biorąc powyższe pod uwagę zdaniem Sądu planowana inwestycja zgodna jest z przepisami prawa i zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zgodnie z treścią art .43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7.07.1994r.( Dz.U. nr 89 poz.415 z późn. zm.) organy administracji nie mogły odmówić jej wydania. Następnie dokonując badania zgodności wydanej decyzji z art.41 i 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Sąd uznał ,iż wydana decyzja pokrywa się ze złożonym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu .Sam wniosek zawiera obligatoryjne elementy określone w art.41ust 2 w/w ustawy .Do wniosku dołączono mapę sytuacyjno -wysokościową w skali 1:5000 , wyrys z mapy ewidencyjnej, warunki przyłączenia energii ,gazu, wody, koncepcję architektoniczną oraz plan zagospodarowania terenu. Dlatego też twierdzenia skarżącej co do naruszenia treści art.41w/w ustawy Sąd uznał za bezzasadne. To samo dotyczy warunków określonych w art.42 w/w ustawy. Wydana decyzja zawiera bowiem ustalenia dotyczące rodzaju inwestycji , ustalenia dotyczące miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego , warunki przestrzenne ,warunki komunikacyjne z uwzględnieniem ochrony osób trzecich , warunki infrastruktury technicznej, warunki w zakresie ochrony zieleni, termin ważności decyzji .Znajduje się także odesłanie do przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r w sprawie warunków technicznych .jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, i innych przepisów szczególnych zapewniając równocześnie ochronę osób trzecich.( pkt [...] zał .nr [...] do decyzji k. [...] akt adm.) Na załączniku graficznym sporządzonym w skali 1:1000 przedstawiono linie rozgraniczające teren inwestycji.( k. [...]-[...] akt adm.).

Odnośnie zaś zarzutów skarżącej ,iż wydane decyzje są sprzeczne z prawem z uwagi na to, że naruszono prawo służebności przechodu i przejazdu do działki nr K ,L i G zdaniem Sądu nie zasługują na uwzględnienie. Warunki komunikacyjne określone w decyzji zawierają postanowienie ,iż " należy zapewnić dojazd do działek sąsiednich poprzez drogi wewnętrzne na terenie inwestycji" i na tym etapie postępowania nie naruszają prawa służebności. Zgodnie bowiem z treścią art. Art.46 ust.3 w/w ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie daje żadnych praw do terenu ,dla którego ją wydano ,a nadto nie narusza własności i uprawnień osób trzecich ,w tym i sąsiadów .Mocą tej decyzji nie można pozbawić strony przysługujących jej praw. Ponadto w decyzji określono zakaz lokalizacji w pasie wyłączenia istniejącego dojazdu do zabudowy po zachodniej stronie terenu (tj. od strony lokalizacji działek skarżącej).Realizacja zaś pasów włączenia i wyłączenia jest przedmiotem osobnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Z uwagi na charakter decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zdaniem Sądu decyzja na nie narusza przepisu art. 160 k.p.a. Odnośnie zarzutu ,iż przedmiotowa decyzja narusza ustalenia strefy nr [...] w zakresie wkomponowania w niską architekturę ,to w tym względzie należy wskazać ,iż dla omawianego obszaru inwestycji nie jest przyporządkowana strefa nr [...]. Zdaniem Sądu zgodnie z przedstawioną koncepcją zagospodarowania terenu inwestycji "zespół biurowo - hotelowy " jest wkomponowany w teren lokalny i zachowuje uzupełnienie istniejącego układu urbanistycznego ( strefa nr [...]).Nieruchomość należąca do skarżącej położona jest w obszarze [...] dla którego obowiązują odmienne ustalenia planu. Co do zarzutu skarżącej ,odnośnie oddziaływań na stan środowiska należy wskazać ,iż kwestie te były przedmiotem rozpoznania przez właściwe organy ( postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...].2001r.k. [...] akt, postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].2001r.k. [...] akt ) ,gdzie odstąpiono od nałożenia obowiązku opracowania raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia ( pasów włączenia i wyłączenia) na środowisko . Postanowienia te nie zostały zaskarżone. Odnośnie nie uwzględnienia przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r w sprawie warunków technicznych .jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie , w tym zarzuty dotyczące bliskiej odległości i wysokości budynku zdaniem Sądu mogą być dopiero rozpatrywanie na etapie pozwolenia na budowę. Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest niejako etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich jest różny w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Zakres tej ochrony w pierwszym postępowaniu nie może być szerszy niż przedmiot i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji kończącej to postępowanie . Stanowisko takie zostało przedstawione w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego ( wyrok z dnia 7.09.2001 r IV SA 1505/99 ONSA 2002/4/153).

Skarżąca domaga się przesądzenia w tym postępowaniu kwestii, które nie mogą być w nich zawarte . Konkretne bowiem określenie usytuowania budynku, jego wysokości, zbadanie, czy przedmiotowa inwestycja nie spowoduje ograniczenia dopływu światła dziennego do budynku zajmowanego przez skarżącą nie należy do etapu tego postępowania .

Co do naruszenia przepisów postępowania art.28k.p.a w zw. z art.156&l pkt.4 k.p.a. , należy wskazać ,iż właściciele działek wskazanych przez skarżącą dz. I- Gmina [...] ( Wydział Skarbu Miasta) ,dz. nr G ([...][...] spółka z o.o.) brali udział w postępowaniu administracyjnym.

Sąd nie dopatrzył się także naruszeń innych przepisów postępowania ,które mogłyby mieć wpływ na wynik postępowania.

Reasumując należy stwierdzić, iż zaskarżone decyzje są prawidłowe i nie naruszają przepisów prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151p.p.s.a.