Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 516/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 109
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogdan Lubiński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: Tomasz Spodziewała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 sierpnia 2009 roku sprawy ze skargi A Spółka z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2005 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

l SA/Łd 516/09

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...], w przedmiocie ustalenia spółce z o.o. "A" dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2005.

W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, powołując się na art. 109 ust 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 póz. 535 ze zm.)- dalej jako ustawa VAT, iż dodatkowe zobowiązanie podatkowe jest sankcją administracyjną, czyli środkiem represyjnym w stosunku do podmiotów niewywiązujacych się z obowiązku w zakresie podatku od towarów i usług i jest konsekwencją decyzji w sprawie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za styczeń 2005 r.

Od powyższej decyzji organu II instancji Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w którym zarzuca:

• naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 87 ust. 1, art. 99 ust. 12 oraz art. 109 ust. 6 ustawy VAT. polegające na przyjęciu, iż skarżący nieprawidłowo wykazał kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji a w konsekwencji nieuzasadnione określenie kwoty różnicy podatku do rozliczenia w następnym okresie rozliczeniowym za styczeń 2005r. oraz ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego,

• naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 120, 121, 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, póz 60 ze zm.) poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych oraz art. 76a tej ustawy poprzez nieuwzględnienie przez organ podatkowy jego treści.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w niósł o oddalenie skargi podnosząc argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W punkcie wyjścia trzeba przypomnieć, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych : Dz. U. Nr 153, póz . 1269).

W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U.Nr 153 , póz. 1270 ze zm) zwana dalej p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji brany jest pod uwagę stan prawny , który miał zastosowanie w chwili wydawania decyzji.

W pierwszej kolejności należy podnieść, iż wyrokiem z 15 stycznia 2009 r. (Sprawa C-502/07) Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich orzekł o zgodności sankcji wynikającej z art. 109 ustawy o podatku od towarów i usług z wspólnym systemem podatku VAT.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z [...]w przedmiocie dodatkowego zobowiązania podatkowego.

Natomiast postępowanie w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za styczeń 2005 r. zakończyło się prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] (sygn akt [...]) oddalającym skargę kasacyjną.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż decyzja w zakresie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc pozostaje w obrocie prawnym. Tym samym argument zawarte w skardze dotyczące naruszenie prawa materialnego tj. art. 87 ust. 1, art. 99 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług jak również naruszenia art. 76a Ordynacji podatkowej nie mogą odnieść żadnego skutku w sądowym postępowaniu kontrolnym dotyczącym dodatkowego zobowiązania podatkowego.

W świetle powyższych ustaleń zarzuty dotyczące decyzji ustalającej kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc nie mogą być przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie.

Decyzja dotycząca ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego jest co prawda konsekwencją decyzji określającej kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, ale są to dwa odrębne postępowania i cała argumentacja podnoszona w skardze dotycząca prowadzonego postępowania dowodowego (podnoszone w skardze naruszenie art.120, 121, 122 Ordynacji podatkowej) mogła okazać się skuteczna w postępowaniu dotyczącym określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego.

Upraszczając można powiedzieć, iż decyzja w zakresie dodatkowego zobowiązania podatkowego ograniczała się jedynie do naliczenia 30 % podatku jako podstawę biorąc ustalenia innego postępowania dotyczącego kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.

W związku z powyższym na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

TF