Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1631/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: apar. 68 ust. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Generalnego Dyrektor Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce ew. nr [...] położonej w obrębie K. w gminie D. w obrębie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...].

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w granicach przedmiotowej działki znajduje się zbiornik wodny, stąd przedmiotowa inwestycja stoi w sprzeczności z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]), zwanego dalej "rozporządzeniem".

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła M. S. wskazując, że znaczną część przedmiotowej działki stanowią nieużytki na których znajduje się zagłębienie, wypełniane sezonowo wodą spływającą m. in. z okolicznych pagórków. Realizacja planowanej budowy nie spowoduje zasypania zagłębienia. Przedmiotowa działka położona jest na terenie oznaczonym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy D. jako teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową. Żaląca się podniosła, że na sąsiednich działkach domy zostały już wybudowane.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] czerwca 2010 r. wskazano, że planowana inwestycja realizowana ma być na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], funkcjonującego na podstawie rozporządzenia.

Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] zakazane jest lokalizowanie obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Biorąc pod uwagę położenie planowanej inwestycji w pasie nie przekraczającym 100 m od zbiornika wodnego, jak również mając na względzie przeznaczenie planowanej inwestycji (budynek mieszkalny) organ stwierdził, że brak jest podstaw do odstąpienia od zastosowania wskazanego przepisu. Zdaniem organu wyjątki od powyższego zakazu ustanowione w § 4 ust. 5 rozporządzenia nie mają w omawianej sprawie zastosowania, gdyż planowana inwestycja nie jest siedliskiem rolniczym (§ 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia) ani nie znajduje swojego odzwierciedlenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (§ 4 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia). Ponadto podniesiono, iż pojęcie "zwartej zabudowy" (§ 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia) nie posiada legalnej definicji, ale z mapy stanowiącej załącznik graficzny do projektowanej decyzji Wójta Gminy D. wynika, że działki przyległe do działki ew. nr [...] (tj. działki ew. nr: [...], [...], [...], [...] oraz [...]) w obrębie K. w gminie D. nie są zabudowane. Również dalej położone działki sąsiednie w przeważającej części nie są zabudowane.

Odnosząc się do uzasadnienia zażalenia wskazującego na okresowość zalegania wody w zbiorniku i zmienność jego napełnienia podniesiono, że ustawa o ochronie przyrody nie precyzuje rodzaju zbiornika, w zasięgu którego obowiązuje wymieniony zakaz budowy.

Skargę na postanowienie organu odwoławczego wniosła M. S. podnosząc, że przedmiotową działkę ew. nr [...] kupiła w celu wybudowania na niej domu jednorodzinnego, co przewidywały dotychczasowe akty prawne, w tym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Na działce tej znaczną część powierzchni stanowią nieużytki. Jest ona najniżej położonym miejscem w kompleksie działek przeznaczonych pod budownictwo jednorodzinne. Na nieużytkach tej działki znajduje się zagłębienie, które okresowo - szczególnie po wiosennych roztopach i opadach deszczu - wypełnia się wodą. Tegoroczne obfite opady deszczu zwiększyły poziom wody owego zbiornika. W okresie letnim część wody wyparowuje, stąd powierzchnia zbiornika zmniejsza się kilkakrotnie. Część tego zbiornika porośnięta jest trawą i inną roślinnością. Budowa domu nie spowoduje zasypania tego zagłębienia ani zmiany rzeźby terenu. Zdaniem skarżącej rozporządzenie wprowadzając zakaz zabudowy w pasie szerokości 100 m od brzegu zbiornika wodnego nie określa jednoznacznie wielkości zbiornika, jego głębokości, powierzchni oraz tego, czy zbiornik wodny jest stały czy okresowy. Ponadto wskazano, iż na sąsiednich działkach ew. nr [...], nr [...] i nr [...] oraz w dalszym sąsiedztwie domy zostały już wybudowane. Za kilka lat kilkadziesiąt działek tego osiedla będzie zabudowane i powstanie osiedle o zwartej zabudowie, a rozporządzenie straci swoją aktualność.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Ponadto wskazano, że z mapy stanowiącej załącznik do projektu uzgadnianej decyzji wynika, że część działki ew. nr [...] zajmuje grunt oznaczony symbolem Ws, co zgodnie z § 68 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454) wskazuje na grunt pod wodą powierzchniową stojącą. Z dokumentu tego bezsprzecznie wynika, że na nieruchomości przeznaczonej pod planowaną inwestycję znajduje się zbiornik wodny. Jego parametry nie mają rozstrzygającego znaczenia dla zastosowania zakazu stanowiącego podstawę do odmowy uzgodnienia projektowanej decyzji, a z opisu przedstawionego przez skarżącą wynika, że przedmiotowy zbiornik ma charakter stały, a jedyną zmienną jest poziom znajdującej się tam wody.

Pismem datowanym na 25 lutego 2011 r. uczestnik postępowania G. R. poparł skargę podnosząc, że organ niezasadnie różnicuje działki pod względem możliwości zabudowy, ponieważ na niektórych z sąsiednich działek zostały wybudowane domy w odległości mniejszej niż 100 m od zbiornika wodnego znajdującego się na działce ew. nr [...]. Ponadto zakwestionowano istnienie zbiornika wodnego na tej działce stwierdzając, że zagłębienie terenu zostało sztucznie wydrążone przez skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Planowana inwestycja leży w Obszarze Chronionego Krajobrazu [...], stąd objęta jest zakazami ustanowionymi w rozporządzeniu.

Jednym z tych zakazów jest ustanowiony przez § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Skoro planowana inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, to nie ma w sprawie zastosowania wyjątek określony w tym przepisie.

Jak wynika z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych (załącznika graficznego do projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i materiału zdjęciowego) na działce ew. nr [...], na której inwestor zamierza zrealizować inwestycję, znajduje się zbiornik wodny, co jest okolicznością bezsporną. Z załącznika graficznego do projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wynika, że część działki ew. nr [...] zajmuje grunt oznaczony symbolem Ws, co zgodnie z § 68 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454) wskazuje na grunt pod wodą powierzchniową stojącą.

Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nie określił cech zbiornika wodnego, od których zależałby zakaz zabudowy. Należy więc przyjąć, że zakazem objęte jest lokalizowanie obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegu każdego zbiornika wodnego.

W związku z tym, aby ustalić, czy zakaz określony w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia dotyczy planowanej inwestycji należało ustalić, czy obiekt budowlany może być zlokalizowany na działce ew. nr [...] poza pasem szerokości 100 m od linii brzegu tego zbiornika wodnego. Zdaniem Sądu organ prawidłowo ustalił, że obiekt ma być zlokalizowany w pasie szerokości 100 m od linii brzegu tego zbiornika. Analiza mapy w skali 1:1000 wskazuje bowiem, że odległość najdalej położonego punktu działki ew. nr [...] do linii brzegu zbiornika wynosi 4 cm. Oznacza to, że w rzeczywistości odległość ta wynosi 40 m, co przesądza o tym, że realizacja przedmiotowej inwestycji podlega zakazowi określonemu w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia.

Odnosząc się do pisma uczestnika postępowania G. R. należy wskazać, że nawet jeżeli obecnie na niektórych z sąsiednich działek zostały wybudowane domy w odległości mniejszej niż 100 m od zbiornika wodnego znajdującego się na działce ew. nr [...], to okoliczność ta nie ma wpływu na zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia. Ponadto Sąd zauważa, że rozporządzenie nie wyłącza zakazu, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 8 w sytuacji, gdy zbiornik wodny ma charakter antropogeniczny, tzn. został utworzony w wyniku działalności człowieka.

W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).