Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 695/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10, 28, 61, 75, 77, 136
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lutego 2011r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 15 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. – po rozpatrzeniu odwołania M.B. od decyzji Burmistrza Gminy T. z dnia 25 maja 2010 r. (Nr [...]), odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej tego organu z dnia 16 września 2009 r. (Nr [...]) w sprawie ustalenia, na wniosek J.K. (reprezentowanego przez pełnomocnika J.S.), warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 4 budynków mieszkalnych wielorodzinnych, wolnostojących, z częścią usługową wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz pozostałą infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], AM-[...], obręb T. – uchyliło decyzję Burmistrza Gminy T. z dnia 25 maja 2010 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, powołując się na art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 200 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej w skrócie "k.p.a.").

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało wszczęte podaniem M.B. z dnia 14 stycznia 2010 r., w którym zawarto wniosek do Burmistrza Gminy T. o wznowienie postępowania lokalizacyjnego zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia 16 września 2009 r. (Nr [...]), ustalają na rzecz J.K. warunki zabudowy dla inwestycji opisanej w zdaniu pierwszym. Wnioskodawca podniósł, że w postępowaniu lokalizacyjnym miał status strony, jednak organ administracji nie zapewnił mu czynnego udziału w tym postępowaniu. Legitymację strony M.B. wywiódł z przysługującego mu prawa własności działki nr [...], sąsiadującej z działkami nr [...] i nr [...], AM-[...], obręb T., a jednocześnie położonej na obszarze, o którym mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przepadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Wnioskodawca stwierdził również, że przysługiwało mu prawo czynnego uczestnictwa w przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż w przypadku "przerwania kontynuacji istniejącego charakteru zabudowy i zagospodarowania skutkować to będzie spadkiem wartości ww. gruntu, do którego posiada tytuł prawny". Według M.B., przy ustalaniu warunków zabudowy obowiązkowi organu uwzględnienia stanu zagospodarowania działki wnioskodawcy odpowiada, przysługujące temuż wnioskodawcy, uprawnienie do czynnego udziału w postępowaniu, skoro sposób zagospodarowania działki sąsiedniej względem nieruchomości wnioskodawcy może istotnie oddziaływać na wartość tej ostatniej.

Burmistrz Gminy T. wznowił postępowanie lokalizacyjne dotyczące wymienionej wcześniej inwestycji (postanowieniem z dnia 12 lutego 2010 r. Nr [...]), jednakże decyzją z dnia 25 maja 2010 r. (Nr [...] odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej z dnia 16 września 2009 r. (Nr [...]), wywodząc, że nieruchomość M.B. nie pozostaje w sferze oddziaływania zamierzonej inwestycji, a tym samym decyzja ustalająca warunki zabudowy nie ma wpływu na prawa i obowiązki wnioskodawcy. To zaś oznacza, że M.B. nie przysługiwał i nie przysługuje status strony w postępowaniu lokalizacyjnym, co uniemożliwiło uchylenie decyzji ostatecznej na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

W odwołaniu od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji M.B. podniósł argumenty podobne do zawartych we wniosku o wznowienie postępowania, formułując jednocześnie merytoryczne zarzuty względem decyzji ustalającej warunki zabudowy. Odwołujący się zauważył, że w prowadzonym na jego wniosek postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę hotelu z restauracją na działce nr 7, przygotowano materiał dowodowy i sporządzono projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy. Okoliczność ta wskazuje, że umożliwienie wybudowania na działce nr [...] szeregu bloków mieszkalnych jest niezgodne z prawem, albowiem taka zabudowa kłóci się z charakterem zabudowy działki sąsiedniej, usługowo-rekreacyjnej, hotelowej i willowo-pensjonatowej. Ponadto, organ pierwszej instancji nie uwzględnił obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy T., według którego teren obejmujący działkę nr [...] jest przeznaczony na cele rekreacyjne, na co wskazuje charakter tej strefy miasta.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. – po przedstawieniu orzeczeń odnoszących się do wykładni art. 28 k.p.a. w kwestii pojęcia strony w postępowaniu administracyjnym – wywiodło, że stroną postępowania lokalizacyjnego zwykłego są, w zasadzie, właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których ma być lokowana inwestycja. Status osób legitymujących się tytułem prawnym do nieruchomości sąsiednich zależy natomiast od zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, co stanowi pochodną rodzaju zamierzonego przedsięwzięcia i odległości działek sąsiednich od terenu zainwestowania. Status stron postępowania lokalizacyjnego mogą mieć zatem właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji tylko wtedy, gdy inwestycja ta będzie oddziaływała na te nieruchomości (np. przez emisje przekraczające dopuszczalne normy czy przez utrudnienie wykonywania prawa własności).

Kolegium zauważyło, że w sprawie lokalizacyjnej zakończonej decyzją z dnia 16 września 2009 r. (Nr [...]) stronami byli: inwestor J.K., A. sp. z o.o., Gmina T. i B. we W.. Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika natomiast, że w charakterze stron w postępowaniu nadzwyczajnym (wszczętym na wniosek M.B.) wystąpili tylko C. sp. z o.o., Gmina T. i B. we W.. To zaś oznacza, że we wznowionym postępowaniu nie uczestniczył ani inwestor J.K., ani A. sp. z o.o. (przy czym z akt administracyjnych nie wynika, czy C. sp. z o.o. jest następcą prawnym A. sp. z o.o., czy też są to odrębne podmioty).

Według Kolegium, wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji z dnia 25 maja 2010 r. (Nr [...]) w przedstawionych okolicznościach nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 10, art. 61 § 4 i art. 81 k.p.a. Poczynione ustalenia musiały prowadzić do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, gdyż sanowanie uchybienia polegającego na niezapewnieniu wszystkim stronom czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym nie było możliwe przed organem odwoławczym, albowiem takie działanie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu C. sp. z o.o., z siedzibą w T., wniosła o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 15 września 2010 r. (SKO [...]) oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

1) art. 132 § 2 k.p.a. – przez jego błędne zastosowanie polegające na uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, gdy tymczasem rozstrzygnięcie sprawy nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części;

2) art. 136 k.p.a. – polegające na jego niezastosowaniu i przerzuceniu ciężaru wyjaśnienia kwestii stron postępowania na organ pierwszej instancji, podczas gdy krąg stron we wznowionym postępowaniu został określony prawidłowo i nie istniała potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części;

3) art. 28 w zw. z art. 10 i art. 61 § 4 k.p.a. – przez błędne przyjęcie, że w rozpatrywanej sprawie należało odmiennie określić krąg podmiotów mających przymiot strony we wznowionym postępowaniu oraz że przymiot ten powinien automatycznie przysługiwać stronom postępowania zwykłego, zakończonego decyzją nr 278/09, bez względu na zmiany właścicielskie zaistniałe po wydaniu decyzji lokalizacyjnej a przed wznowieniem postępowania w sprawie lokalizacyjnej;

4) przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 k.p.a. – przez niewyczerpujące zebranie i przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz dowolne ustalenie, że konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego przez organ pierwszej instancji;

5) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. – przez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego organ drugiej instancji nie przeprowadził uzupełniającego postępowania w kwestii prawidłowości ustalenia przez organ pierwszej instancji stron postępowania, dowolnie zakładając, że krąg stron został nieprawidłowo określony, gdyż nie jest tożsamy z kręgiem stron ustalonym w postępowaniu zwykłym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, Kolegium podkreśliło, że powodem uchylenia pierwszoinstancyjnej decyzji stało się naruszenie przez Burmistrza Gminy T. art. 7 i art. 77 k.p.a. wskutek wadliwego ustalenia stron wznowionego postępowania. Zdaniem Kolegium, jeżeli organ lokalizacyjny ustalił, że we wznowionym postępowaniu status stron przysługuje innym niż w postępowaniu zwykłym podmiotom, to zobowiązany był ustalenia te zawrzeć w treści swojej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.) oraz załączyć do akt sprawy dowody, które stanowiły podstawę poczynionych ustaleń. Tymczasem ani w aktach przekazanych Kolegium, ani w treści decyzji nie było żadnej informacji o przeniesieniu na inny podmiot decyzji lokalizacyjnej. Z dokumentacji nie wynika także aby A. sp. z o.o. utraciła status strony postępowania lokalizacyjnego, jak również i to na jakiej podstawie C. sp. z o.o. uzyskała przymiot strony we wznowionym postępowaniu.

Według Kolegium, uchybienia organu pierwszej instancji (naruszające art. 10, art. 81 oraz art. 7 i art. 77 k.p.a.) nie mogły być sanowane w uzupełniającym postępowaniu odwoławczym, gdyż prowadziłoby to do naruszenia uprawnień procesowych stron wynikających z zasady dwuinstancyjności postępowania oraz z zasady czynnego udziału wszystkich stron w każdej fazie postępowania. Tymczasem decyzja Kolegium umożliwia wszystkim stronom prawo do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w przypadku, gdy organ pierwszej instancji dopuścił się istotnego naruszenia zasady prawdy obiektywnej, zasady czynnego udziału strony w całym postępowaniu oraz zasady zupełności postępowania dowodowego.

Organ odwoławczy nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., gdyż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało okoliczności faktyczne, które zadecydowały o rozstrzygnięciu kasacyjnym, wyjaśniło motywy i zasadność rozstrzygnięcia oraz wskazało dowody decydujące o kierunku rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Oceniając decyzję administracyjną według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w zw. z art. 3 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "u.p.p.s.a."), sąd administracyjny bada, czy przy wydaniu indywidualnego aktu z zakresu administracji publicznej organy zachowały reguły proceduralne i czy niewadliwie zastosowały normy prawa materialnego odnoszące się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.).

Zarzuty skargi i mające je wesprzeć argumenty nie mogą doprowadzić do wzruszenia zaskarżonej decyzji, gdyż znajduje ona dostateczne podstawy w obowiązującym prawie.

Rozstrzygnięcie sporu zaistniałego w rozpoznawanej sprawie sprowadza się w istocie do odpowiedzi na pytanie, czy w przypadku gdy w postępowaniu odwoławczym organ drugiej instancji stwierdzi, że organ prowadzący wznowione postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją lokalizacyjną określił nienależycie krąg podmiotów mających przymiot strony w takim postępowaniu, pominąwszy – bez wyjaśnienia i uzasadnienia – niektórych uczestników zwykłego postępowania administracyjnego, to organ odwoławczy powinien uchylić taką decyzję w całości i przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia (art. 138 § 2 k.p.a.), czy też – jak podnosi strona skarżąca – ustalić na nowo lub uzupełnić katalog stron w zakresie własnych kompetencji (art. 136 k.p.a.) bez potrzeby uchylania kwestionowanej decyzji i przekazywania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, skoro organ odwoławczy jest zobowiązany do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy.

Podstawowym obowiązkiem organu administracji prowadzącego postępowanie w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej, rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej (art. 1 pkt 1 k.p.a.), jest ustalenie kręgu podmiotów, które w konkretnym przypadku mają status strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Powinność taka wynika z dyrektywy proceduralnej wyrażonej w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Skoro bowiem organ administracji publicznej ma rozpatrzyć i załatwić indywidualną sprawę należącą do jego właściwości, kierując się zasadą praworządności i ustawowym obowiązkiem podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.) – w tym zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) – przeto konieczne staje się każdorazowe skonkretyzowanie podmiotów, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo które żądają czynności organu ze względu na swój interes lub obowiązek (art. 28 k.p.a.). Obowiązek ten odnosi się jednako do zwykłego postępowania administracyjnego, jak i do postępowań nadzwyczajnych (wznowienie postępowania – art. 145 i nast. k.p.a.; uchylenie, zmiana lub stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej – art. 154 i nast. k.p.a.). Dla realizacji tego obowiązku nie jest też istotne, czy postępowanie zostało wszczęte na żądanie strony, czy z urzędu (art. 61 § 1 k.p.a.). Nawet bowiem w przypadku wszczęcia postępowania na żądanie strony, organ administracyjny jest zobowiązany ustalić, czy w postępowaniu tym powinny uczestniczyć inne osoby będące stronami i zawiadomić te osoby o wszczęciu postępowania na żądanie strony. Tak więc w postępowaniu wszczętym na żądanie strony mogą uczestniczyć osoby, które wprawdzie nie żądały czynności organu administracji publicznej, jednakże postępowanie to dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku, co nadaje im status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Przyjęcie odmiennego zapatrywania oznaczałoby, że w razie wszczęcia postępowania na żądanie strony żadna inna osoba nie mogłaby uzyskać statusu strony w tym postępowaniu, chociażby dotyczyło jej interesu prawnego lub obowiązku, co jest sprzeczne z treścią art. 28 k.p.a. i byłoby równoznaczne z bezzasadnym ograniczeniem praw tej osoby do rozpatrzenia jej sprawy w trybie postępowania administracyjnego (zob. A. Wróbel, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz bieżący do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, LEX/el. 2019, akapit 6 komentarza do art. 28 k.p.a.; także A. Matan, w: G. Łaszczyca, C. Martan, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. I, LEX 2010, wyd. III, akapit 6 komentarza do art. 28 k.p.a.).

W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. podczas weryfikacji pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia dostrzegło istotne, a przy tym niewyjaśnione przez organ pierwszej instancji, rozbieżności w sferze podmiotowej wznowionego postępowania administracyjnego. W postępowaniu lokalizacyjnym, zakończonym decyzją z dnia 16 września 2009 r. (Nr [...]), stronami byli: inwestor J.K., A. sp. z o.o., Gmina T. oraz B. we W., gdy tymczasem w postępowaniu nadzwyczajnym (wszczętym na wniosek M.B.) w charakterze stron wystąpili tylko C. sp. z o.o., Gmina T. oraz B. we W.. We wznowionym postępowaniu nie uczestniczył zatem ani inwestor J.K., ani A. sp. z o.o. Organ prowadzący wznowione postępowanie nie wyjaśnił więc z jakich powodów pominął inwestora J. K. oraz A. sp. z o.o.

Jeżeli można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, że jest następcą prawnym inwestora J.K. (decyzja Burmistrza Gmina T. z dnia 14 października 2009 r., nr [...], o przeniesieniu na stronę skarżącą praw i obowiązków wynikających z decyzji lokalizacyjnej nr 278/09), i w ten sposób usprawiedliwić nieobecność pierwotnego inwestora (J.K.) w zbiorze stron wznowionego postępowanie, to – jak zauważyło Kolegium – nie można pozostawić bez należytego wyjaśnienia braku w tym zbiorze A. sp. z o.o., która uczestniczyła w zwykłym postępowaniu lokalizacyjnym. Istotnym brakiem wznowionego postępowania jest więc i to, że organ pierwszej nie ustalił, czy A. sp. z o.o. i C. sp. z o.o. są odrębnymi podmiotami, którym przysługuje status strony we wznowionym postępowaniu, czy też może jedna ze spółek jest sukcesorem drugiej, a jeśli tak, to która powinna być stroną nadzwyczajnego postępowania administracyjnego.

Niewypełnienie przez organ pierwszej instancji obowiązku prawidłowego ustalenia kręgu podmiotów mających status stron we wznowionym postępowaniu a także niewyjaśnienie rozbieżności w sferze podmiotowej między postępowaniem zwykłym a nadzwyczajnym, stanowiło dostateczną podstawę do zastosowania przez organ odwoławczy dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy może bowiem wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego postępowania wyjaśniającego w kwestii tak istotnej, jak ustalenie prawidłowego kręgu stron, czego z naruszeniem prawa zaniechał organ pierwszej instancji. Trzeba przy tym podkreślić, że sanowanie takiego braku w postępowaniu odwoławczym (z zastosowaniem art. 136 k.p.a.), zwłaszcza zaś uzupełnienie postępowania odwoławczego o nowe, niewystępujące dotychczas (w postępowaniu przed organem pierwszej instancji) podmioty (strony), byłoby – wbrew stanowisku strony skarżącej – naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy. Takie działanie prowadziłoby także do naruszenia uprawnień kreowanej dopiero w postępowaniu odwoławczym strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania (a więc zarówno w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jak i odwoławczym) oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.). Naruszenie prawa strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów uprawnia organ odwoławczy do uchylenia decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Jeżeli bowiem strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, okoliczności faktyczne ustalane na tej podstawie nie mogą być uznane za udowodnione (art. 81 k.p.a.). Z tych też przyczyn nie można zgodzić się z zarzutem skargi o naruszeniu przez Kolegium art. 136 k.p.a.

Skoro w ocenianej sprawie organ prowadzący wznowione postępowanie nie dokonał tak istotnych ustaleń, jak pełny i prawidłowy krąg podmiotów mających status strony w postępowaniu nadzwyczajnym i nie wyjaśnił dostatecznie różnic między zbiorem stron w postępowaniu zwykłym i wznowionym, przeto nie można – z przywołanych względów – postawić organowi odwoławczemu skutecznego zarzutu naruszenia art. 138 § 2 k.p.a.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, Kolegium nie sformułowało tezy o bezwzględnym obowiązku uczestniczenia we wznowionym postępowaniu wszystkich stron postępowania zwykłego bez uwzględnienia zmian podmiotowych zaistniałych po wydaniu decyzji lokalizacyjnej a przed wznowieniem postępowania. Organ odwoławczy dokonał bowiem prawidłowej wykładni art. 28 k.p.a., wskazując na niewyjaśnienie przez organ pierwszej instancji różnic podmiotowych w postępowaniu zwykłym i nadzwyczajnym. Nietrafny jest zatem zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. W tym kontekście niezrozumiały jest zarzut naruszenia także art. 10 i art. 61 § 4 k.p.a., skoro to właśnie rozstrzygnięcie Kolegium zmierzało do zapewnienia wszystkim stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 10 k.p.a.) oraz do zawiadomienia wszystkich osób będących stronami w sprawie o wszczęciu postępowania nadzwyczajnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną (art. 61 § 4 k.p.a.).

Nie znajduje również dostatecznego uzasadnienia zarzut naruszenia przez Kolegium art. 7, art. 75, art. 77 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. (ewentualnym adresatem tego zarzutu może być – jak wykazało postępowanie odwoławcze – organ pierwszej instancji). Nie można bowiem pominąć faktu, że w postępowaniu odwoławczym nie uchybiono dyrektywom proceduralnym ujętym w art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem Kolegium w dostatecznym stopniu przeprowadziło postępowanie wyjaśniające co do zaniechań proceduralnych organu pierwszej instancji, przedstawiając w uzasadnieniu decyzji (w szczególności na s. 5) swoje ustalenia w tym zakresie, a także wskazało podstawę prawną rozstrzygnięcia (naruszenie art. 10, art. 64 § 4 i art. 81 k,p.a.) wydania decyzji.

Jeżeli wszczęte skargą C. sp. z o.o., z siedzibą w T., postępowanie sądowe nie wykazało naruszenia prawa według art. 145 § 1 u.p.p.s.a., należało – stosownie do dyspozycji art. 151 u.p.p.s.a. – orzec jak w sentencji.

Wobec nieuwzględnienia skargi przez Sąd niemożliwe stało się zadośćuczynienie żądaniu strony skarżącej, tj. zasądzenie od Samorządowego Kolegium we W. na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania (art. 200 u.p.p.s.a.).