Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1310/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49b
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 170
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska (spr.), , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata I. B. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 zł (trzysta siedem złotych i pięćdziesiąt groszy), w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 57,50 zł (pięćdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy).


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...]na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm., zwanej dalej Prawo budowlane) w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, zwanej dalej K.p.a.), po rozpatrzeniu wniosków J. M. z dnia 25 czerwca 2004 r. oraz 10 lipca 2004 r., odmówił wydania decyzji o nakazie rozbiórki ogrodzenia i wiaty wybudowanych na działce przy ul. E. w B.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 14 listopada 2006 r. dokonano oględzin obiektów budowlanych przy ul. E. w B. Z ustaleń protokolarnych oraz z akt sprawy wynika, że ogrodzenie z prefabrykatów betonowych powstało w latach 30-tych ubiegłego wieku.

Budowa ogrodzeń międzysąsiedzkich zwolniona jest z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę czy też dokonania zgłoszenia. Zgodnie z art. 30 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego "Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych (...)".

W ocenie organu na prace te nie jest wymagane pozwolenie na budowę, ani zgłoszenie. W wyroku z dnia 4 marca 1996 r., sygn. akt IV SA 651/95 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Zgodnie z obowiązującymi od dnia 1 stycznia 1995 r. przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414) ogrodzenia budowlane poza miejscami publicznymi - niezależnie od ich konstrukcji i użytego materiału budowlanego - nie wymagają uzyskania pozwolenia na budową i w związku z tym nie podlegają nadzorowi organów budowlanych. Wydane w odniesieniu do takich ogrodzeń decyzje administracyjne nakazujące ich rozbiórką byłyby dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.".

Organ podniósł, że wiata stalowa została wykonana na podstawie zgłoszenia do Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatu W. z dnia 8 lipca 2004 r. z odstępstwem od zgłoszenia polegającym na wypełnieniu części konstrukcji ściany wschodniej płytami z tworzywa sztucznego. Nie jest to istotnym odstąpieniem od dokonanego zgłoszenia w związku z tym nie narusza obowiązujących przepisów.

Poruszane przez J. M. kwestie ewentualnego naruszenia prawa własności nieruchomości, czy też braku wypełnienia obowiązku odszkodowawczego, pozostają poza kompetencją organów nadzoru budowlanego i podlegają wyłącznej właściwości sądów powszechnych. czy wyrządzenia szkód budową nie podlegają ocenie organów administracji. W tej mierze organ wskazał na wyrok NSA z dnia 4 września 1998 r., sygn. akt IV SA 1721/97.

Dokonując oceny zrealizowanej inwestycji organ stwierdził, że w świetle ustawy Prawo budowlane brak jest podstaw do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowych obiektów brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2008 r., nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J. M., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu W. z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...].

Organ wskazał, że w dniu 13 grudnia 2005 r. dokonano oględzin obiektów budowlanych przy ul. E. w B. , będącej własnością H. H.. Ustalono, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się m.in. wiata stalowa pokryta płytą falistą z tworzywa sztucznego, wykonana na podstawie zgłoszenia do wydziału Architektury Starostwa W. Wiata została zrealizowana z odstępstwami od zgłoszenia polegającymi na wypełnieniu konstrukcji ściany wschodniej płytami z tworzywa o wymiarach ok. 0,6 m na całej rozpiętości. Natomiast ogrodzenie z prefabrykatów betonowych zostało wybudowane w latach 30-tych XX w. i oddziela działki P.P. W. i P. J. M.. Z ustaleń protokolarnych oraz z akt sprawy wynika, że ogrodzenie z prefabrykatów betonowych powstało w latach 30-tych ubiegłego wieku.

W ocenie organu odwoławczego odwołanie J. M. nie zasługuje na uwzględnienie. Według Prawa budowlanego co do obiektów, które zostały wybudowane bez wymaganego zgłoszenia właściwe organy nadzoru budowlanego wydają nakaz rozbiórki na podstawie art. 49b Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem "właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ." Rozbiórka w myśl ustawy jest rozwiązaniem ostatecznym, ponieważ jej nakazanie jest obowiązkiem organu dopiero, kiedy nie ma możliwości legalizacji obiektu w oparciu o ust. 2 cytowanego artykułu: "jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego."

Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do orzeczenia rozbiórki wiaty i ogrodzenia. Wiata została skutecznie zgłoszona do Wydziału Architektury Starostwa W. , natomiast odstępstwa polegające na wypełnieniu konstrukcji ściany wschodniej płytami z tworzywa nie należą do istotnych.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego zgłoszenia wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m.

Przedmiotowe ogrodzenie powstało w latach 30-tych XX wieku. Według pisma z Komendy Powiatowej Policji dla Powiatu W. z dnia 06.04.2007 r. "płot betonowy oddzielający dwie posesje jest długości ok. 40-50 metrów i usytuowany jest równolegle do ul. E. Grubość płotu betonowego wynosi ok. 10 cm a wysokość 170 centymetrów."

Organ odwoławczy stwierdził, że skoro ogrodzenie nie przekracza wysokości 2,20 m do jego realizacji nie jest wymagane zgłoszenie. Tym samym brak jest podstaw do interwencji organów administracyjnych, gdyż nie wystąpiły przesłanki upoważniające do zastosowania art.49b ust. 1 lub art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Natomiast wszelkie spory dotyczące usytuowania przedmiotowego ogrodzenia kwalifikują się do postępowania przed sądami powszechnymi i nie podlegają kognicji organów administracyjnych. Sprawy dotyczące przekroczenia granicy przy realizacji obiektów budowlanych, zgodnie z linią orzeczniczo - sądową, podlegają rozstrzyganiu przez sądem powszechnym.

Na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Admiistracyjnego w Warszawie złożył J. M. wnosząc o jej zmianę.

W uzasadnieniu skargi zarzucił, że zgłaszał usunięcie budynków nielegalnie wybudowanych na swojej posesji, które są tak zbudowane, że grożą zawaleniem, ponieważ ściany nośne są posadowione na walącym istniejącym płocie betonowym, bez fundamentów. W jego ocenie organy nadzoru budowlanego nie ustaliły prawidłowo stanu faktycznego. Nie istnieje i nigdy nie istniał płot betonowy oddzielający dwie posesje długości ok. 40-50 m i usytuowany równolegle do ul. E. Grubość betonowego płotu wynosi 10 cm, a wysokość 170. Nie ma również równoległego betonowego płotu do ulicy E. o wymiarach 40- 50 m. Wskazał, że nie wyraził zgody na postawienie wiaty na swoim terenie, ani w granicy, mimo to naruszono granice i przesunięto płot. Ponadto zarzucił liczne nieprawidłowości w prowadzeniu niniejszej sprawy przez pracowników powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, które miały wpływ na jej rozstrzygnięcie.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 lutego 2009 r. zawiesił postępowanie sądowe (k:55 akt sądowych), które to postępowanie zostało podjęte postanowieniem z dnia 31 maja 2011 r. (k:198 akt sprawy sądowej).

Pismem z dnia 29 września 2011 r. reprezentujący skarżącego adwokat z urzędu I. B. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

W uzasadnieniu pisma wskazała, że z ustaleń organu I instancji wynika, że sporna wiata została wykonana na podstawie zgłoszenia z dnia 8 lipca 2004 r. Z protokołu oględzin wynika, że na działce przy ul. E. poza przedmiotową wiatą, znajdowały się także dwie inne wiaty, wzniesione wcześniej w latach 60-tych i 70-tych XX wieku. Tymczasem zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego w brzmieniu ustalonym nowelizacją, która weszła w życie 31.05.2004 r. (obowiązującym do 21.09.2005 r.) pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 10 m², przy czym łączna liczba tych obiektów nie może przekraczać jeden na każe 500 m² działki, a powierzchnia działki przy ul. E. wynosi 1091 m². Z zestawienia stanu faktycznego oraz brzmienia przepisu wynika, że trzecia, przedmiotowa wiata, w ogóle nie mogła powstać w oparciu o zgłoszenie i została wzniesiona sprzecznie z obowiązującymi przepisami. Tym samym nie zostały spełnione przesłanki legalizacji samowoli budowlanej, a więc decyzje obu organów naruszają treść art. 49b ust. 1 i 2 Prawa budowlanego.

Ponadto zarzuciła naruszenie treści art. 68 § 1 i 2 K.p.a., gdyż w pierwszym protokole brak jest podpisu J. M., a w drugim protokole brak jest podpisu J. M. i przedstawiciela organu administracji pana P. Wobec powyższego oba protokoły nie mogą stać się podstawą orzekania w niniejszej sprawie.

Wskazała na treść § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i stwierdziła, że wobec brzmienia tego przepisu, usytuowanie wiaty w granicy między działką pani H. działką skarżącego, a ściślej mówiąc z przekroczeniem granicy, należy uznać za niedopuszczalne naruszające obowiązujące przepisy, tym bardziej, że skarżący tej budowie się sprzeciwiał.

Podniosła, że błędne jest ustalenie organów obu instancji, że ogrodzenie nie przekracza 2,320 m wysokości, gdyż ogrodzenie w miejscu w którym postawiono na nim ścianę wiaty przekracza wysokość 5 m. W tym stanie rzeczy konieczne było zgłoszenie jego budowy w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego (k:246-248 k:260 akt sprawy sądowej).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...] września 2008 r., nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] odmawiającą wydania decyzji o nakazie rozbiórki ogrodzenia i wiaty wybudowanych na działce przy ul. E. w B.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, w pierwszej kolejności należy podkreślić, że zaskarżona decyzja z dnia [...] września 2008 r. była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w trybie nadzwyczajnym. Prawomocnym wyrokiem z dnia z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 367/10 Sąd oddalił skargę J. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r., znak [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2009 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], odmawiającą wydania decyzji o nakazie rozbiórki ogrodzenia i wiaty wybudowanych na działce przy ul. E. w B.

W myśl art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, zwanej dalej p.p.s.a.) prawomocne orzeczenie sądu wiąże inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Konsekwencją prawomocnego orzeczenia jest to, że nikt nie może negować faktu istnienia i treści takiego orzeczenia. Przepis ten dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia. Jego ratio legis polega na tym, iż gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że wskazane w powyższym przepisie podmioty muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W konsekwencji w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt I CKN 169/98, OSP 2001/4/63).

Pamiętać także należy o tym, że prawomocny wyrok ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, o czym stanowi art. 171 tejże ustawy. Zatem prawomocne niestwierdzenie nieważności decyzji przez sąd administracyjny (oddalenie skargi na decyzję) oznacza, że sąd nie dopatrzył się nieważności zaskarżonej decyzji, a tym samym, że kwestia ta była przedmiotem rozstrzygnięcia sądu, z trzema tylko wyjątkami - oddalenia skargi z powodu braku interesu prawnego skarżącego oraz w razie późniejszego ujawnienia, że sprawa administracyjna już poprzednio (przed orzeczeniem sądu) została rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, a także w razie stwierdzenia nieważności decyzji, w oparciu o którą została wydana decyzja objęta rozstrzygnięciem sądu.

Prawomocne oddalenie skargi na decyzję (niestwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji) oznacza zatem, że ani organ administracyjny, ani sąd administracyjny, nie kontroluje jej już ponownie w aspekcie zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a., poza wskazanymi wyżej trzema wyjątkami, które w niniejszej sprawie nie zaistniały.

Taka właśnie sytuacja występuje w niniejszej sprawie dotyczącej kwestii odmowy wydania decyzji o nakazie rozbiórki ogrodzenia i wiaty wybudowanych na działce przy ul. E. w B.

Z uzasadnienia powołanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 367/10 wynika, że Sąd nie dopatrzył się nielegalności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r., nr [...] którą na podstawie art. 138 § 1 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego, a tym samym, aby została ona wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że "Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...], utrzymującą w mocy decyzje tego organu z dnia [...] listopada 2009 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], odmawiającą wydania decyzji o nakazie rozbiórki ogrodzenia i wiaty wybudowanych na działce przy ul. E. w B. (...) W niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo oceniły, iż badana w postępowaniu nieważnościowym decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...] września 2008 r. nr [...] nie zawiera żadnej z wad, mogących skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Podstawę materialnoprawną decyzji odmawiającej wydania nakazu rozbiórki stanowił art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którym przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Stosownie zaś do art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Jak wynika z akt sprawy, budowa wiaty o wym. ok. 3,35 x 2,90 m została zrealizowana na podstawie zgłoszenia z 2004 r., a pismami z dnia 2 lipca 2004 r. i z dnia 8 lipca 2004 r. Starosta W. zaakceptował lokalizację wiaty oraz potwierdził przyjęcie zgłoszenia. Oznacza to spełnienie wymogu określonego w art. 30 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r., zgodnie z którym budowa wiaty o powierzchni zabudowy do 25 m² wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Z akt sprawy nie wynika, aby stan techniczny inwestycji kwalifikował się do nakazania jej rozbiórki. Zmiana w zakresie realizacji wiaty w stosunku do zgłoszenia, polegająca na wypełnieniu części konstrukcji ściany wschodniej płytami z tworzywa sztucznego, także nie ma wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Zmiana ta nie prowadzi bowiem do naruszenia prawa, w tym do naruszenia art. 30 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r., gdyż nie zmieniła charakterystycznych parametrów obiektu jako wymagającego jedynie zgłoszenia jego budowy. W odniesieniu do spornego ogrodzenia stwierdzić należy, iż jak ustaliły organy, powstało ono w latach 30-tych XX wieku i jest zlokalizowane pomiędzy działką inwestora, a działką strony przeciwnej, natomiast wysokość ogrodzenia nie przekracza 2,20 m. Ponadto działka, której dotyczy ogrodzenie, jest zabudowana. Powyższe powoduje, że odmowa wydania nakazu rozbiórki obiektu w trybie art. 51 Prawa budowlanego z 1994 r. nie narusza prawa. Jak bowiem stanowi art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Stwierdzić należy także, iż na ocenę zastosowania przepisów obecnie obowiązującej ustawy pozostaje bez wpływu data budowy obiektu w latach 30-tych XX wieku i okoliczności w jakich powstało ogrodzenie, gdyż przepis art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. ma zastosowanie jedynie do tej kategorii obiektów wybudowanych przed dniem 1 stycznia 1995 r., które jednocześnie objęte zostały dyspozycją art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., a więc obiektów budowlanych wymagających pozwolenia na budowę. Skoro zatem ogrodzenie nie jest zlokalizowane od strony miejsca publicznego, lecz między zabudowanymi działkami, a jego wysokość nie przekracza 2,20 m., w aktualnym stanie prawnym budowa takiego ogrodzenia nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Ingerencja organów nadzoru budowlanego wobec takiego obiektu jest więc niedopuszczalna, a w szczególności organy te nie mogą orzec o jego rozbiórce. Z akt sprawy nie wynika również, aby stan techniczny inwestycji kwalifikował się do nakazania jej rozbiórki. Pozostałe zarzuty podniesione przez skarżącego w toku postępowania wobec innych obiektów budowlanych zlokalizowanych na działce przy ul. E. w B., tj. budynku gospodarczego oraz innych wiat, wykraczają poza ramy przedmiotowego postępowania, które dotyczy wyłącznie prawidłowości decyzji odnoszącej się do wiaty wybudowanej w 2004 r. i ogrodzenia. Zarzuty dotyczące kwestii prawa własności, w tym zarzut naruszenia przekroczenia granicy między działkami, mogą być rozpatrywane w postępowaniu przed sądem powszechnym".

Mając na uwadze wskazane wyżej wywody oraz okoliczności niniejszej sprawy podkreślić należy zatem, że w przedmiotowej sprawie, na podstawie przepisu art. 170 i art. 171 p.p.s.a. sąd był związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 367/10, dotyczącym zgodności z prawem decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] lipca 2008 r. w przedmiocie odmowy wydania decyzji o nakazie rozbiórki ogrodzenia i wiaty wybudowanych na działce przy ul. E. w B. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy wydaniu wyroku z dnia 12 października 2011 r. nie mógł, z uwagi na przepisy art. 170 i art. 171 p.p.s.a., raz jeszcze rozstrzygać zagadnień już prawomocnie przesądzonych. Te zaś przesądzone prawomocnie zagadnienia mają istotne znaczenie dla kwestii legalności zaskarżonej w obecnym postępowaniu decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r. Stwierdzić zatem należy, że skoro wiata została zrealizowana na podstawie skutecznego zgłoszenia z 2004 r., a więc przy spełnienie wymogu określonego w art. 30 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r., a ogrodzenie nie jest zlokalizowane od strony miejsca publicznego, lecz między zabudowanymi działkami, a jego wysokość nie przekracza 2,20 m i w aktualnym stanie prawnym budowa takiego ogrodzenia nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, to ingerencja organów nadzoru budowlanego wobec takich obiektów jest niedopuszczalna, a w szczególności organy te nie mogły orzec o ich rozbiórce. Z akt sprawy nie wynika również, aby stan techniczny przedmiotowych inwestycji kwalifikował je do nakazania ich rozbiórki.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzutu skargi nie podpisania: przez skarżącego protokołów z przeprowadzonych kontroli z dnia 3 grudnia 2005 r. i z dnia 14 listopada 2006 r. oraz przez J. P. – protokołu z kontroli z dnia 14 listopada 2006 r. W protokole kontroli z dnia 13 grudnia 2005 r. na str. 5 znajduje się zapis "Pani W. M. zmarła około roku 2000 i w związku z powyższym proszę o wykazanie interesu prawnego p. J. M.", co następnie organ uczynił. Jeżeli chodzi o kontrolę przeprowadzoną w dniu 14 listopada 2006 r., to wezwaniem z dnia 9 października 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. na podstawie art. 50 § 1 i art. 51 § 1 K.p.a. wezwał do obecności na działce nr ew. [...] przy ul. E. w B. w dniu 14.11.2006 r. (wtorek) ok. godziny 11.30 w związku z Inspekcją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczącą budowy budynków gospodarczych, ogrodzenia pomiędzy posesjami oraz wiaty na przedmiotowej działce. Powyższe wezwanie skarżący J. M. otrzymał w dniu 13 października 2006 r. Z treści protokołu z dnia 14 listopada 2006 r. wynika, że kontrolę przeprowadzili pracownicy PINB WZ J. P. i M. O. oraz pracownik WINB J. P. w obecności inwestora H. H. ich podpisy jako osób uczestniczących w kontroli znajdują się pod protokołem (str. 5). Natomiast skarżący J. M. mimo prawidłowego wezwania, w kontroli nie uczestniczył, natomiast został zapoznany z treścią tego protokołu po zakończeniu kontroli, co wynika z adnotacji uczynionej na str. 5 przedmiotowego protokołu.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi, że wiata objęta niniejszym postępowaniem jako trzecia wiata na działce o powierzchni 1091 m² nie mogła powstać w oparciu o zgłoszenie. Jak wynika bowiem z treści protokołu z dnia 14 listopada 2006 r. na działce przy ul. E. w B. znajduje się dwie wiaty, tj. wiata stalowa o wymiarach 1,90 x 2,06 m powstała w roku 1973 r. oraz wiata o konstrukcji stalowej wykonana na podstawie zgłoszenia z dnia 8 lipca 2004 r., nadto budynek mieszkalny, budynek gospodarczy, budynek gospodarczo – garażowy oraz przybudówka do budynku gospodarczo – garażowego.

Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a.