Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 52/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
659
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 6 ust. 1, par. 4 ust. 1 i 2,  par. 5 ust. 1.
journal: Dz.U. 2007 nr 249 poz 1867
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz  pokrycie kosztów transportu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant ref. staż. Dominika Mańka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2014 r. sprawy ze skargi ze skargi M.K. na bezczynność i przewlekłość Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie postępowania w zakresie wyrażenia zgody na leczenie poza granicami kraju oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SAB/Wa 52/14

Uzasadnienie

M. K., na podstawie art. 35 § 1 w związku z art. 35 § 3 k.p.a. oraz art. 36 § 1 i § 2 k.p.a. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę z dnia 25 czerwca 2014 r. na bezczynność i na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia zarzucając także niezawiadomienie skarżącej o przyczynach niezałatwienia sprawy i o terminie jej załatwienia.

W związku z tym żądała nakazanie organowi rozpoznanie sprawy w terminie miesiąca od uprawomocnienia się wyroku; stwierdzenia, że przewlekłe prowadzenie sprawy rażąco naruszało prawo; wymierzenie organowi Funduszu grzywny w wysokości dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego; przeprowadzenie dowodów powołanych w skardze oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Skarżąca stwierdzała, że postępowanie w sprawie z wniosku o wyrażenie przez NFZ zgody na leczenie poza granicami Polski toczy się od 12 listopada 2012 r. i do dnia wniesienia skargi nie zostało zakończone. NFZ przesyła jedynie wewnętrzną korespondencję pomiędzy Oddziałem [...] i centralą odmawiając wszczęcia odrębnego postępowania w sprawie zwrotu kosztów leczenia. Zdaniem NFZ w pierwszej kolejności miał obowiązek rozpatrzenia wniosku skarżącej o wyrażenie zgody na przedmiotowe leczenie wzywając skarżąca wielokrotnie, na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz. U. Nr 249, poz. 1867 ze zm.) – także jako rozporządzenie, do uzupełnienia wniosku.

Zdaniem skarżącej nieprawdą jest, jakoby NFZ oferował przeprowadzenie zabiegu w kraju (pisma Funduszu z [...] czerwca 2013 r., z [...] lipca 2013 r., z [...] września 2013 r., z [...] września 2013 r., z [...] listopada 2013 r., z [...] grudnia 2013 r., z [...] stycznia 2014 r. i z [...] maja 2014 r.).

Skarżąca zebrała w toku postępowania i przedłożyła Funduszowi kompletny materiał dowodowy (oświadczenia świadków i konsultujących lekarzy specjalistów), stwierdzający, że przed 12 listopada 2012 r. żadna krajowa placówka opieki medycznej nie była gotowa wykonać zabiegu. W tym zakresie skarżąca odwołała się do pism kierowanych do NFZ z dat podanych w skardze. W związku z tym zarzuciła organom Funduszu rażącą przewlekłość prowadzenia sprawy.

Stwierdzając, że pomiędzy Funduszem i skarżącą powstał spór co do prawidłowości złożenia wniosku, zarzuciła Funduszowi unikanie rozstrzygnięcia co do tej kwestii, co pozbawia skarżącą możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia. Z tych względów zdaniem skarżącej NFZ dopuścił się bezczynności o charakterze rażącym, co uzasadnia wniosek o wymierzenie grzywny.

Skarżąca pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wezwała Fundusz do usunięcia naruszenia prawa i do podjęcia czynności zmierzających do załatwienia sprawy w wymaganych terminach. W związku z tym spełniła wymagania do złożenia skargi.

W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wnosił o jej oddalenie.

Prezes Funduszu podnosił, że wniosek skarżącej, który wpłynął 12 listopada 2012 r., zawierał braki formalne – część II i część IIIb wniosku nie były wypełnione przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, specjalistę właściwej dziadziny medycyny posiadającego tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego nauk medycznych. W ocenie konsultanta wojewódzkiego z dziedziny chirurgii dziecięcej, co do leczenia pacjentki poza granicami kraju powinien wypowiedzieć się lekarz neurochirurg, a wniosek w wymienionych częściach wypełnił prof. dr hab. M. F. specjalista chorób dzieci i chorób zakaźnych. [...] Oddział Wojewódzki NFZ wielokrotnie, na podstawie § 6 ust. 1, § 4 ust. 1 i 2 oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia, zwracał się do przedstawicieli małoletniej o usunięcie tego braku, lecz bezskutecznie. Brak ten nie został uzupełniony do dnia odpowiedzi na skargę.

Przedstawiciele skarżącej w odpowiedzi na pisma kierowane do nich przez [...] OW NFZ prowadzili jedynie polemikę co do zasadności wypełnienia wniosku przez właściwego lekarza, bądź wysuwano postulaty przerzucenia na Fundusz obowiązku prawidłowego wypełnienia wniosku i przekazania go do właściwego oddziału NFZ.

Z tych względów Prezes Funduszu nie uznał za zasadne zarzuty skarżącej o nieinformowaniu o przyczynach braku możliwości procedowania nad wnioskiem i o niewydaniu decyzji w wymaganym terminie. Podkreślano, że to czynności podejmowane przez skarżącą miały charakter pozorny zmierzający do przewlekania postępowania.

Zwracając uwagę na art. 7 k.p.a. Prezes Funduszu wskazywał na obowiązek aktywnego współdziałania strony w postępowaniu wszczętym na jej wniosek, zwłaszcza wówczas, gdy na stronie spoczywają określone prawem powinności. W sytuacjach braki współdziałania strony organ bez spełnienia tych powinności nie może rozpatrzyć żądania.

Wniosek skarżącej dotyczył zabiegu neurochirurgicznego – usunięcia zmiany guzowatej z pnia mózgu. W związku więc z § 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia wniosek powinien zostać w części II i IIIb wypełniony przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego – specjalistę właściwego dla wnioskowanego zabiegu (lekarza specjalistę neurochirurga) a wypełnił go lekarza specjalista chorób dzieci i chorób zakaźnych, czyli niewłaściwy dla danego leczenia, co stanowiło wadę formalną wniosku. Tylko lekarz specjalista neurochirurg może ocenić możliwość, lub jej brak, przeprowadzenia leczenia w kraju, lub zagranicą. Na konieczność oceny wniosku przez specjalistę neurochirurga wskazał także konsultant wojewódzki podając, że opinię co do zasadności leczenia poza krajem może wydać specjalista neurochirurg dziecięcy, jak na przykład kierownik Kliniki [...] w W. prof. dr hab. M. R.

W związku ze stwierdzeniem braku formalnego wniosku, zgodnie z § 6 rozporządzenia, zwrócono się do skarżącej, wskazując na opinię konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie neurochirurgii, o usunięcie tego braku, zwracając jednocześnie oryginał wniosku celem jego korekty (wypełnienie części II i IIIb przez właściwego lekarza). Oddział Funduszu zwracał się wielokrotnie do przedstawicieli małoletniej o usunięcie tych braków formalnych wniosku, lecz bezskutecznie – przedstawiciele skarżącej zwrócili do Funduszu wniosek nadal zawierający brak formalny, nie uwzględniając wezwań [...] OW Funduszu o jego usunięcie. W wymienionym piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. Oddział Funduszu informował ojca skarżącej, że kierownik [...] informował, iż leczenie przypadku M. K. można przeprowadzić rutynowo w [...].

Prezes Funduszu podkreślał, że usunięcie braków formalnych wniosku spoczywa wyłącznie na wnioskującym o leczenie, a nie na organie Funduszu, gdyż Fundusz nie jest uprawniony samemu te braki usunąć, jak i nie ma uprawnień występowania do właściwego lekarza o wypełnienie części II i IIIb wniosku, gdyż to strona wypełnia część I wniosku przekazując go właściwemu lekarzowi do wypełnienia w kolejnych odpowiednich częściach. Nadto, zgodnie z § 5 rozporządzenia, to strona przekazuje do Funduszu wniosek już wypełniony w częściach I, II i odpowiednio IIIa, IIIb lub IIIc. Przekazanie zatem przez stronę wniosku zawierającego braki formalne uniemożliwia Funduszowi jego analizę i podjęcie rozstrzygnięcia. W związku z tym stwierdzenie skarżącej o niezasadności wzywania przez Fundusz do uzupełnienia braku formalnego wniosku Prezes NFZ uznał za nieodpowiadające wymaganiom wskazanych przepisów.

Niezależnie od powyższego Prezes Funduszu podkreślał, że [...] Oddział Wojewódzki NFZ, po wstępnej analizie wniosku, ustalił możliwość leczenia skarżącej w Klinice [...] w W. ([...]), co potwierdziła prof. M. F. (lekarz, który wypełnił cz. II i IIIb wniosku) w piśmie z [...] grudnia 2012 r. wizytując skarżącą w klinice w P. informując jednocześnie rodziców skarżącej o możliwości przekazania dziecka do [...] informując także o przekazaniu drogą elektroniczną wyników badań dziecka do [...] w W. i o zgodzie kierownika [...] w W. prof. M. R. na leczenie dziecka w tym szpitalu. W piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. prof. M. F. informowała o wynikach badań dziecka i w celu upewnienia się co do prawidłowości rozpoznania choroby informowała o przesłaniu tych wyników do [...] w W. Lekarz ta przedstawiła rodzicom dziecka możliwość jego leczenia w [...], lecz rodzice skarżącej podjęli już decyzję o leczeniu za granicą z powodu (jak stwierdzili) utraty zaufania do leczenia w Polsce.

Kierownik [...] w W. prof. M. R. w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. informował, że wyniki badań dziecka były konsultowane w tej klinice, a wnioskowany zabieg jest w [...] wykonywany "rutynowo".

Skoro skarżąca w dalszym ciągu nie przedłożyła wniosku zgodnego z przepisami rozporządzenia, Fundusz nie mógł wniosku rozpatrzyć i wydać stosownej decyzji. Nie wystąpiła zatem po stronie Funduszu bezczynność ani przewlekłość prowadzenia postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw dla jej uwzględnienia.

Z akt sprawy wynika, że w odpowiedzi na wniosek złożony przez rodziców skarżącej w jej imieniu w dniu 12 listopada 2012 r. (stąd dalej będzie wniosek ten traktowany, jako wniosek skarżącej z określeniem skarżącej jako wnioskodawczyni), w dniu 13 listopada 2012 r., a więc następnego dnia od wpłynięcia wniosku, [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia w P. (także jako [...] OW NFZ) zawiadomił wnioskujących o wszczęciu postępowania w sprawie wyrażenia zgody na leczenie dziecka za granicą, informując o prawach strony postępowania.

Jak wynika z ustaleń organu skarżąca wnioskowała (część I.A. poz. 2.1 i 2.2 wniosku) o przeprowadzenie poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza się w Polsce i o pokrycie kosztów transportu. Wniosek w części II i IIIb wypełniła prof. dr hab. M. F. specjalista chorób dzieci, specjalista chorób zakaźnych wskazując w cz. II wniosku, że jedynym leczeniem jest przeprowadzenie operacji i terapii w ośrodku przygotowanym do tego rodzaju procedur.

Z opisu przebiegu postępowania wynika, że już w dniu 13 listopada 2012 r. (dzień po złożeniu wniosku) [...] OW NFZ zwrócił się do prof. dr hab. M. F. (lekarza wypełniającego wniosek w częściach II i IIIb) z prośba o udzielenie informacji o szacunku kosztów transportu pacjentki do szpitala w B. W tym samym piśmie z dnia 13 listopada 2012 r. [...] OW NFZ zwrócił się do prof. dr hab. M. F. o doprecyzowanie zakresu proponowanego leczenia zagranicznego (uzupełnienie pkt 6 wniosku w części II) oraz o podanie rodzaju specjalistycznych badań diagnostycznych (pkt 7 części IIIb wniosku), gdyż w tej części wniosku lekarz go wypełniający podała jedynie, iż badania powinny mieć charakter specjalistyczny oraz, że proponuje się pobyt pacjentki na oddziale intensywnej terapii. W związku z tym, że wskazany sposób leczenia powinien prowadzić lekarz specjalista neurochirurg, w wymienionym piśmie zwrócono się o wskazanie takiego specjalisty w Klinice [...] w P., w której pracuje prof. dr hab. M. F., spełniającego kryteria rozporządzenia, który mógłby wypełnić wniosek w częściach II i IIIb, na co zwrócił uwagę konsultant wojewódzki wypełniający 12 listopada 2012 r. część IVb wniosku jednocześnie stwierdzając, że co do pełnej zasadności wniosku należy zasięgnąć informacji u właściwego konsultanta wojewódzkiego z dziedziny neurochirurgii.

[...] OW NFZ zwrócił się więc do konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie neurochirurgii dla Regionu [...], który w części IVb wniosku [...] listopada 2012 r. podał, iż opinię na temat leczenia operacyjnego może wydać prof. dr hab. M. R. – kierownika Kliniki [...] w W.

Z tych względów pismem z dnia [...] listopada 2012 r. [...] OW NFZ wystąpił do prof. dr hab. M. R. – kierownika Kliniki [...] w W. – o poinformowanie, czy w tej klinice istnieje możliwość przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącą leczenia. W odpowiedzi pismem z [...] listopada 2012 r. kierownik Kliniki [...] w W. – poinformował, że badania skarżącej były konsultowane w [...], a zabiegi tego typu, jak ten, który wymagany jest u pacjentki są w [...] przeprowadzane rutynowo.

Należałoby jeszcze dodać, że jak wynika z ustaleń organów Funduszu sam organ, jak i lekarze będący zaangażowani w ustalenia diagnostyczne i sposób leczenia skarżącej kontaktowali się między sobą, z Funduszem i z wnioskodawczynią w terminach niewskazujących na opieszałość, informując jednocześnie wnioskodawczynię o wynikach tych konsultacji, natomiast organ Funduszu przez cały czas podkreślając, jednocześnie wskazywał na konieczność wypełnienia wniosku w częściach II i IIIb przez lekarza o właściwej specjalności neurochirurgicznej. Z ustaleń tych nie wynika, by skarżąca (jej opiekunowi) zwrócili się do właściwego lekarza (chociażby do wskazywanego w korespondencji prof. dr hab. M. R. z [...]) o wypełnienie części II i IIIb wniosku, natomiast z tych samych ustaleń Funduszu wynika, że przedstawiciele (rodzice) wnioskodawczyni, rezygnując z usunięcia tego braku wniosku, podjęli samodzielnie decyzję o przeprowadzeniu zabiegu w klinice w B. bez otrzymania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie od Funduszu.

W tym miejscu należy ponownie zwrócić uwagę na to, jaki był przedmiot wniosku określony przez wnioskodawczynię (część I.A. pkt 2.1 i pkt 2.2) – przeprowadzenie poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza się w Polsce i pokrycie kosztów transportu do miejsca udzielania świadczeń. Już natomiast ustalenia Funduszu na podstawie pisma kierownika Kliniki [...] w W. stwierdzają, że leczenie skarżącej było możliwe w kraju, gdyż jak to określił kierownik tej kliniki (prof. dr hab. M. R.) "Zabiegi tego typu wykonywane są w [...] rutynowo".

Niemniej jednak należy stwierdzić, że Fundusz miał w dalszym ciągu obowiązek rozpatrzenia wniosku, lecz działanie w tym zakresie uwarunkowane było od spełnienia przez wnioskodawczynię wymagań podanych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu. Innymi słowy, dopóki wymagania te nie zostały spełnione (braki wniosku odnoszące się do wypełnionych przez niewłaściwego lekarza części II i IIIb nie zostały usunięte), Fundusz nie miał możliwości procedowania w sprawie. W świetle niekwestionowanych przez skarżącą ustaleń Funduszu, braki te nie zostały usunięte do dnia wniesienia skargi.

Zgodnie z § 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 wymienionego rozporządzenia osoba składająca wniosek wypełnia część I wniosku i (co należy podkreślić) przekazuje wniosek lekarzowi ubezpieczenia zdrowotnego - specjaliście właściwej dziedziny medycyny – posiadającego właściwe (wymienione) w tym przepisie tytuły lub stopnie naukowe, by lekarz ten wypełnił część II i IIIb wniosku. W sprawie jest niekwestionowane, że lekarz, który wypełnił część II i IIIb wniosku - prof. dr hab. M. F. – nie był wymaganym specjalistą z dziedziny neurochirurgii. Z § 4 ust. 1 rozporządzenia wynikają zatem dwa obowiązki wnioskodawcy – wypełnienie części I wniosku i przekazanie wniosku właściwemu lekarzowi do wypełnienia jego części II i IIIb.

Z tych względów Fundusz monitował skarżącą o wypełnienie części II wniosku przez właściwego lekarza, jednakże jak wynika z ustaleń organu do dnia wniesienia skargi tego braku wniosku nie usunięto.

Nie usunięto także braku wniosku dotyczącego części IIIb, który również powinien zostać przekazany przez wnioskodawcę do wypełnienia przez właściwego lekarza w tej części. Jak natomiast ustaliły organy Funduszu, przeprowadzenie diagnostyki, zabiegu i leczenie pacjentki w kraju było możliwe, gdyż kierownik [...] stwierdził, iż tego typu zabiegi wykonywane są w [...] rutynowo. W związku z tym wskazano wnioskodawcy tę placówkę opieki medycznej. W dalszym ciągu jednak wniosek pozostawał niewypełniony w zakresie wymaganym rozporządzeniem, tak by organy Funduszu mogły procedować w sprawie i wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie zasadności wniosku o skierowanie na leczenie za granicą.

Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia to osoba składająca wniosek ma obowiązek przekazać go Funduszowi z wypełnionymi częściami I, II i odpowiednio, jak w niniejszej sprawie, z wypełnioną częścią IIIb, wraz z kopią dokumentacji medycznej w zakresie objętym wnioskiem. Przepis ten zatem jednoznacznie wskazuje na obowiązek składającego wniosek nie wprowadzając w tym zakresie obowiązku lub uprawnienia Funduszu do zastąpienia wnioskodawcy.

Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia oddział Funduszu niezwłocznie dokonuje weryfikacji wniosku. W przypadku stwierdzenia braków formalnych oddział Funduszu zwraca się do osoby składającej wniosek o usunięcie braków formalnych. Tak też zachował się organ Funduszu kierując do skarżącej wezwania do uzupełnienia wniosku przez jego wypełnienie przez właściwego lekarza we wskazanych częściach. Należy podkreślić, że organy funduszu, z zachowanie wymagań z § 6 ust. 6 rozporządzenia przekazały wniosek skarżącej do zaopiniowania (oceny) przez konsultanta wojewódzkiego, który stwierdzając, że w sprawie właściwy jest konsultant z zakresu neurochirurgii, przekazał w trybie § 6 ust. 10 rozporządzenia wniosek do konsultanta o właściwej specjalności. Wówczas, gdy wniosek przesłano do zaopiniowania pierwszemu konsultantowi, lekarz (konsultant) wskazał jaki powinien być właściwy lekarz do wypełnienia części II i IIIb wniosku, o czym poinformowano skarżącą.

Zasięgając w czasie procedowania także informacji od właściwych lekarzy, w tym uzyskując jednoznaczną odpowiedź kierownika [...] w W. o możliwości przeprowadzenia zabiegu w tej klinice Prezes NFZ powziął wiadomość o rzeczywistej możliwości przeprowadzenia leczenia w kraju, a nie jedynie istnienie takiej możliwości w teorii. W dalszym ciągu jednak istniał wniosek, co do którego nie miał możliwości procedowania z uwagi na nieusunięcie jego braków formalnych, pomimo monitowania skarżącej. Innymi słowy organ Funduszu w toku postępowania ustalił i poinformował o tym skarżącą, że prawidłowe leczenie jest możliwe w kraju, a będąc nadal związany wnioskiem dążył do jego załatwienia wskazując skarżącej na konieczność uzupełnienia wniosku przez właściwego lekarza, którym mógł być także kierownik kliniki [...], co wynikało z informacji organu.

Ponieważ z podnoszonych już względów organ Funduszu nie mógł procedować w sprawie wniosku o skierowanie na leczenie za granicą rzeczą wtórną było żądanie zwrotu kosztów transportu do kliniki w B.

Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności, gdy zgodnie z wymaganą od niego procedurą nie dąży do załatwienia sprawy. Przewlekłość w załatwianiu sprawy cechuje takie postępowanie organu, który czyni pewne ustalenia w sprawie zbędne (lub pozornie zmierzające do załatwienia sprawy) lub ustaleń tych dokonuje z naruszeniem prawa w terminach tak odległych (długich), że jednoznacznie można stwierdzić, iż dopuszcza się nieuzasadnionej zwłoki w załatwieniu sprawy. Tymczasem z ustaleń organów Funduszu wynika, iż zajął się sprawą natychmiast po wpłynięciu wniosku. Ustalenia w zakresie właściwego lekarza, któremu wniosek, w celu wypełnienia w częściach II i IIIb powinien zostać przekazany przez wnioskodawcę, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, potwierdzają prawidłowe zajęcie się sprawą przez Fundusz. Nadto organy Funduszu informowały skarżącą o realnej możliwości przeprowadzenia leczenia w kraju w klinice mającej wyspecjalizowanych lekarzy.

W tych okolicznościach brak jest, w ocenie składu orzekającego Sądu, podstaw do przyjęcia bezczynności organu Funduszu lub do przyjęcia, iż postępowanie prowadził przewlekle. Pomimo informowania i monitowania skarżącej (jej opiekunów prawnych) o konieczności uzupełnienia wniosku zgodnie z wymaganiami § 6 w związku z § 4 i § 5 rozporządzenia, skarżąca nie przekazywała wniosku do wypełnienia właściwemu lekarzowi, zatem wniosek o wyrażenie zgody na leczenie poza granicami kraju w dalszym ciągu miał braki formalne uniemożliwiające jego rozpatrzenie.

Należy podkreślić, że przedmiotem rozpoznania Sądu była bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania zarzucane Funduszowi skargą. W związku z tym Sąd nie zajmował się kwestią rozstrzygnięcia Funduszu o wyrażeniu zgody (lub niewyrażeniu takiej zgody) na leczenie skarżącej za granicą, gdyż takie rozstrzygnięcie nie zapadło. Ubocznie niejako należy zauważyć, że żądanie zwrotu poniesionych przez skarżącą kosztów leczenia poza krajem pozostaje w tym zakresie otwarte, pomimo braku decyzji zezwalającej lub niezezwalającej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2011 r. wydany w sprawie II GSK 305/10).

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.