Wyrok NSA oz. we Wrocławiu, sygn. akt SA/Wr 715/92
NSA oz. we Wrocławiu
Data orzeczenia: 1993-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Podatkowe postępowanie
Podatki inne
Powołane przepisy: article: art. 9 i 11
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz. 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: par. 9
journal: Dz.U. 1984 nr 1 poz. 2
law: Rozporządzenie Ministra Komunikacji z dnia 29 grudnia 1983 r. w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczania pojazdów.
article: art. 5
journal: Dz.U. 1980 nr 27 poz. 111
law: Ustawa z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych.
Teza: Ustanowiony w art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ obowiązek uiszczenia bez wezwania podatku od środków transportowych nie jest zależny od uprzedniego wydania decyzji ustalającej ten obowiązek lub wysokość tego podatku.

TEZY

Ustanowiony w art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ obowiązek uiszczenia bez wezwania podatku od środków transportowych nie jest zależny od uprzedniego wydania decyzji ustalającej ten obowiązek lub wysokość tego podatku.


UZASADNIENIE

Tadeusz W. wniósł skargę na decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta L., którą ustalono skarżącemu podatek od środków transportowych za samochód osobowy za rok 1991 - 401.400 zł i za rok 1992 - 1.440.000 zł wraz z należnymi odsetkami. W uzasadnieniu decyzji Kolegium powołano się na przepisy art. 9 ust. 4 i art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ oraz par. 8 i par. 9 rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 29 grudnia 1983 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. Stwierdzono, że według wskazanych przepisów obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został na stałe wycofany z ruchu - wyrejestrowany lub zbyty. Stałe wycofanie pojazdu z ruchu następuje w drodze decyzji po złożeniu przez właściciela tablic rejestracyjnych. Tadeusz W. wycofał swój samochód z ruchu czasowo i nie zwrócił Urzędowi Miejskiemu tablic rejestracyjnych. Istnieje obowiązek zapłacenia podatku od środków transportu bez wezwania, a ponieważ Tadeusz W. nie spełnił tego ciążącego na nim obowiązku, należało wydać decyzję o ustaleniu podatku od środka transportu.

Skarżący wywodził natomiast, że w przedmiotowej sprawie zostało naruszone prawo, gdyż zmiana przepisów podatkowych nastąpiła w 1991 r., a nakaz płatniczy otrzymał dwa lata później. Nie wiedział, że dla uniknięcia podatku od pojazdu wycofanego z ruchu konieczne jest wyrejestrowanie tego pojazdu. Niedbalstwo urzędu, który uprzednio co roku przysyłał nakaz zapłaty, naraziło skarżącego na koszty, gdyż w razie otrzymania wezwania do zapłaty podatku na początku 1991 r., wyrejestrowałby pojazd na stałe.

Odpowiadając na skargę Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, gdyż zarzuty skargi są bezzasadne. Urząd Miejski nie miał obowiązku i technicznych możliwości pisemnego powiadomienia kilkudziesięciu tysięcy posiadaczy pojazdów samochodowych o zmianie przepisów podatkowych. O zmianie przepisów w zakresie podatku od środków transportowych informowała wielokrotnie prasa, radio i telewizja na początku 1991 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wymierzenie podatku od środków transportowych jest zgodne z obowiązującymi przepisami, a tylko naruszenie prawa przez zaskarżoną decyzję daje podstawę do jej uchylenia.

Podstawą rozstrzygnięć organów administracji jest art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w związku z par. 9 rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 29 grudnia 1984 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów /Dz.U. nr 1 poz. 2 ze zm./. Z treści tych przepisów wynika, że obowiązek podatkowy w podatku od środków transportu istnieje do końca miesiąca, w którym środek transportowy został na stałe wycofany z ruchu lub zbyty /art. 9 ust. 4 cyt. ustawy/, a stałe wycofanie z ruchu /wyrejestrowanie/ następuje w drodze decyzji właściwego kierownika urzędu rejonowego rządowej administracji ogólnej, uchylającej decyzję o wydaniu dla tego pojazdu dowodu rejestracyjnego. Dowód rejestracyjny, po odcięciu prawego dolnego rogu, zwraca się właścicielowi po złożeniu tablic rejestracyjnych w urzędzie tego organu /par. 9 cyt. rozporządzenia/.

Skarżący, który jest właścicielem samochodu, wycofał ten pojazd z ruchu czasowo w styczniu 1990 r., nie zwracając tablic rejestracyjnych. W tych okolicznościach skoro samochód nie został wycofany z ruchu na stałe, ciążył na Tadeuszu W. obowiązek zapłaty od tego pojazdu podatku od środków transportu. Obowiązek ten, jak to trafnie podniosły organy administracji, wynikał z samej ustawy /art. 11 ust. 4/ i jego powstanie nie było uzależnione od uprzedniego wydania decyzji lub zawiadomienia o zmianie obowiązujących przepisów.

Wydanie decyzji wymiarowej stało się natomiast konieczne, kiedy podatnik - mimo wezwań do zapłaty - nie spełnił obowiązku zapłaty podatku.