Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1881/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 269 par. 1, art. 187 par. 1, par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 89, art. 14 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 2 ust. 3,5
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.
article: art. 107  par. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 186
law: Ustawa z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy - tekst jednolity.
article: art. 2, art. 7, art. 9, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 122, art. 180 par. 1, art. 181, art. 200, art. 191, art. 199
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 32 ust. 1 pkt 13,  art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 1111
law: Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej
journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37  art. 1 pkt 11, art. 8 ust. 1
law: Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Protokolant: ref. staż. Karolina Samolczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2016 r. sprawy ze skargi JN na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. nr [...] , na podstawie art. 207 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) , dalej: "O.p." w związku z art. 2 ust. 3, 4 i 5, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1a, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 2, art. 90, art. 91 ustawy z dnia [...] listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201 poz. 1540 z późn. zm.), dalej: "u.g.h.", wymierzył przedsiębiorcy J. N. (dalej: "odwołujący", "skarżący"), prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...] N.", karę pieniężną w wysokości [...] zł w związku z urządzaniem gry na automacie "[...]" nr [...] oraz "[...]" nr [...], poza kasynem gry.

W powodach decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] grudnia 2014 r. w toku czynności kontrolnych ( w obecności A. K. , właściciela automatów) , funkcjonariusze celni ustalili, że w lokalu o nazwie "[...]" w S., należącym do J. N., znajdują się wymienione na wstępie urządzenia. W drodze eksperymentu, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia [...] sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2013 r. poz. 1404 ze zm. ), funkcjonariusze celni wykazali, że gry oferowane na tych urządzeniach, są grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, urządzanymi z naruszeniem przepisów tej ustawy.

W trakcie kontroli funkcjonariusze celni pozyskali umowę dzierżawy z dnia [...] października 2014 r. zawartą pomiędzy A. K., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "[...] A. K." i J. N., właścicielem lokalu, w której obaj uzgodnili m.in., że wydzierżawiający J. N. będzie otrzymywał czynsz dzierżawny w wysokości [...] zł, płatny od chwili uruchomienia urządzeń, miesięcznie z dołu do 10 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni.

Ustalenia poczynione w toku kontroli stały się podstawą wszczęcia postępowania w sprawie wymierzenia J. N. kary pieniężnej z tytułu urządzania gier o charakterze losowym na tych automatach poza kasynem gry. Lokal, w którym się znajdowały automaty , nie posiadał statusu kasyna gry, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1a ustawy o grach hazardowych. Urządzającym gry jest J. N. ponieważ umowa dzierżawy oprócz udostępnienia miejsca w lokalu nakłada na niego także inne obowiązki , które dają podstawy do uznania go za współorganizatora przedsięwzięcia.

Skarżący J. N. w odwołaniu wnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. , poprzez zastosowanie tych przepisów mimo braku notyfikacji jej projektu wymaganego przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz. U. UE.L.98.204.37 ze zm. - w skrócie: "Dyrektywa 98/34/WE"), zmienionej Dyrektywą Rady 2006/96/WE z 20 listopada 2006 r.

- art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a), poprzez błędne ich zastosowani i w konsekwencji wymierzenie kary pieniężnej w sytuacji, gdy zobowiązany może być jedynie podmiot wymieniony w art. 6 ust. 4 u.g.h, urządzający gry na automatach poza kasynem gry, tymczasem odwołujący nie jest podmiotem wymienionym wprost w ustawie o grach hazardowych;

- art. 2 ust. 3, ust. 4, ust. 5 u.g.h. w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, poprzez ich zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło organ do uznania, że gra na urządzeniach stanowiła grę w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, podczas gdy żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie przyznaje organom kompetencji do rozstrzygania, czy gra na danym urządzeniu stanowi grę na automacie w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, jaki to zakres uprawnień został zastrzeżony tylko wyłącznie dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych, rozstrzygającego w tym przedmiocie w drodze decyzji administracyjnej po przeprowadzeniu stosownego postępowania;

- art. 91, art. 187 § 1, art. 190, art. 191, art. 192 w związku z art. 120 i art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 91 u.g.h. , poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny dowodów zgromadzanych w niniejszym postępowaniu, ich wybiórczą ocenę, zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawie, przeprowadzenie eksperymentu procesowego bez udziału strony, co w konsekwencji doprowadziło organ do błędnych ustaleń, że gra na zakwestionowanych urządzeniach wyczerpuje znamiona gry na automatach w art. 2 ust. 3, ust. 4, ust. 5 u.g.h. i że odwołujący jest organizatorem gier na automatach poza kasynem gry.

Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania , decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. , utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając decyzję w pierwszej kolejności zwrócił uwagę, że przepis art. 14 ust. 1 u.g.h. nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia. Zdaniem organu, zawartego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. sformułowania nie należy bezpośrednio utożsamiać z art. 14 ust. 1 tej ustawy. Zaznaczono, że u.g.h. docelowo nie przewiduje możliwości prowadzenia gier na automatach w innych miejscach niż kasyna gry. Podkreślił, że art. 14 ust. 1 u.g.h. odnosi się do tych podmiotów, które działają legalnie na podstawie zezwolenia udzielonego pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, ale po wygaśnięciu tego zezwolenia będą musiały przenieść swoją działalność do kasyn gry. Zdaniem organu, w odniesieniu do tych podmiotów przepis art. 14 ust. 1 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE"), uznał za przepis techniczny. Jednocześnie zaznaczono, że automaty działające nielegalnie naruszają przepisy u stawy o grach hazardowych . W ocenie organu odwoławczego , nie do przyjęcia jest sytuacja, kiedy podmioty prowadzące działalność hazardową, wywodzić swoje prawa na podstawie punktu 25 wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, w oderwaniu od całej jego treści. Przepis art. 89 ust. 1 u.g.h. nie dyskryminacji nielegalnie działających podmiotów. Dopiero przyzwolenie na prowadzenie nielegalnej działalności hazardowej byłoby działaniem dyskryminującym, ale legalnie działające podmioty gospodarcze. Przepis art. 89 u.g.h. nie podlegał więc obowiązkowi notyfikacji. Ponadto uznanie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. za przepis techniczny, z uwagi na brak jego notyfikacji i pozbawienie państwa możliwości sprawowania nadzoru nad działalnością hazardową, jest naruszeniem podstawowych norm prawnych pochodzących wprost z Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 marca 2015 r. o sygn. P 4/14 orzekł, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 i art. 7 w zw. z art. 9 Konstytucji oraz z art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Trybunał stwierdził m.in., że odstąpienie przez ustawodawcę od możliwości urządzania gier na wszelkich automatach w salonach gier, w punktach handlowych, gastronomicznych i usługowych, a więc poza kasynami gry, spełnia konstytucyjne wymogi ograniczenia wolności działalności gospodarczej.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej zgromadzony materiał dowodowy potwierdził, że gry urządzane na wskazanym automatach były grami w rozumieniu ustawy o grach hazardowych i ich urządzanie odbywało się z naruszeniem przepisów ustawy. Ustalenia funkcjonariuszy wskazują, że gry miały charakter losowy, urządzane były w celach komercyjnych, więc są grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.

Organ odwoławczy uznał, że odwołujący jest podmiotem urządzającym gry. Ustawa precyzyjnie określa w art. 89 ust. 1 pkt 2, , że karze pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry podlega o urządzający, którego nie należy utożsamiać z właścicielem automatu. Urządzanie gier na automatach to nie tylko udostępnianie swojego automatu, ale także umożliwianie grającym korzystanie z niego, nawet jeżeli stanowi on cudzą własność. Gdyby odwołujący nie udostępnił powierzchni swojego lokalu pod automaty, nie pobierał z tego tytułu wynagrodzenia, to niemożliwa byłaby jakakolwiek gra na powyższych automatach.

Skarżący wniósł w skardze o uchylenie decyzji obydwu instancji , zarzucając:

- zastosowanie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, mimo braku notyfikacji projektu ustawy wymaganego przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE;

- wadliwą wykładnię art. 89 ust. 1 u.g.h. i w konsekwencji wymierzenie kary pieniężnej, w sytuacji gdy zobowiązany może być jedynie podmiot wymieniony w art. 6 ust. 4 ww. ustawy, urządzający gry na automatach poza kasynem gry, podczas gdy skarżący nie jest podmiotem wymienionym wprost w ustawie o grach hazardowych;

- naruszenie art. 2 ust. 3, 4, 5, u.g.h. w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, poprzez ich wadliwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło organ do uznania, że gra na urządzeniach stanowiła grę w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, podczas gdy żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie przyznaje organom kompetencji do rozstrzygania, czy gra na danym urządzeniu stanowi grę na automacie w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, jaki to zakres uprawnień został zastrzeżony tylko i wyłącznie dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych, rozstrzygającego w tym przedmiocie w drodze decyzji administracyjnej po przeprowadzeniu stosownego postępowania;

- naruszenie art. 91, art. 187 § 1, art. 190, art. 191, art. 192, art. 197 w związku z art. 120, art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 91 u.g.h. ,poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w niniejszym postępowaniu, ich wybiórczą ocenę, zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, przeprowadzenie eksperymentu procesowego bez udziału strony, co w konsekwencji doprowadziło organ do błędnych ustaleń, że urządzenia obydwa badane urządzenia są automatami do gry podlegającymi przepisom ustawy o grach hazardowych z uwagi na to, że gry rozgrywane na urządzeniach miały charakter losowy, i że skarżący był urządzającym gry poza kasynem gry, podczas gdy w zgromadzonym materiale dowodowy brak jest jakichkolwiek obiektywnych i rzetelnych dowodów na to, że wszystkie gry możliwe do przeprowadzenia na przedmiotowych urządzeniach mają charakter losowy, i że skarżący był urządzającym gry poza kasynem gry.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Organy celne przeprowadziły postępowanie w sprawie wymierzenia kary w sposób zgodny z przepisami procedury podatkowej. W szczególności organy celne, wbrew zarzutom skargi, nie naruszyły ustanowionej art. 122 O.p. zasady prawdy obiektywnej nakładającej na organy podatkowe obowiązek ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Nałożenie na podmiot prowadzący gry na automatach poza kasynem gry wymagało przeprowadzenia postępowania, w którym organy celne samodzielnie mają prawo i obowiązek ustalenia ustawowych przesłanek nałożenia takiej kary. Organ celny miał prawo prowadzić postępowanie dowodowe z uwzględnieniem art. 180 § 1 i art. 181 O.p. i poczynienia własnych niezbędnych ustaleń co do charakteru gry ( tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt: II GSK 2046/15). W postępowaniu tym chodzi o ustalenie miejsca i sposobu ich funkcjonowania.

W zgromadzonym materiale dowodowym znajduje się protokół kontroli z dnia [...] grudnia 2014r. odzwierciedlający i dokumentujący dowód z eksperymentu, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej , który zawiera następującą ocenę prawną ustaleń kontroli: gry na automatach organizowane są niezgodnie z przepisami ustawy o grach hazardowych , w tym niezgodnie z art. 14 ust. 1 , art. 6 ust. 1 , to jest poza kasynem gry i bez wymaganego zezwolenia. Przeprowadzenie dowodu z eksperymentu nie stanowiło naruszenia art. 180 § 1 O.p. Z porównania art. 32 ust. 1 pkt 13 z art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 tej ustawy wynika, że służbie celnej i jej funkcjonariuszom przysługuje samodzielne uprawnienia do wykonywania eksperymentów, i to bez żadnych dodatkowych wymogów formalnych, w zakresie posiadanych kompetencji do sprawdzenia działania urządzeń do gier i przeprowadzania na nich stosownych doświadczeń. W opinii sądu sprawie wystąpił "uzasadniony przypadek", który według art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej umożliwiał funkcjonariuszom celnym przeprowadzenie tego dowodu.

Do materiału dowodowego należą zeznania świadka A. K. oraz zeznania świadka A. J.. Na materiał dowodowy sprawy składa się także umowa dzierżawy powierzchni z dnia [...] października 2014r. zawarta pomiędzy A. K. ( dysponentem automatów do gry) a wydzierżawiającym J. N..

Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, by organy celne przeprowadziły dowód z przesłuchania skarżącego w charakterze strony względnie świadka. Skarżący nie został pozbawiony swoich uprawnień procesowych w zakresie uczestniczenia w postępowaniu. Został pouczony przez organy celne obydwu instancji przed wydaniem decyzji w trybie art. 200 O.p. o prawie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego , jednakże nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych. Przepis art. 199 O.p. pozostawia ocenę potrzeby jego przeprowadzenia organowi, co wynika z użycia słowa "może przesłuchać stronę". Z tego środka organ celny może skorzystać, jeżeli nie będzie można ustalić stanu faktycznego z braku innych dowodów. Z okoliczności sprawy nie wynika, by przeprowadzenie tego dowodu było niezbędne dla wydania decyzji.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia reguł oceny dowodów z art. 191 O.p. Organy celne rozważyły całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ocena dowodów, jakiej dokonały w tej sprawie nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów bowiem została dokonana z poszanowaniem zasad logiki, wiedzy i zasad doświadczenia. Prawidłowo dowód z eksperymentu został uznany za wiarygodny. Dowód ten podlegał ocenie na tych samych zasadach, jak inne dowody. Dotyczył funkcjonowania automatów z chwili ich zatrzymania, a zatem odnosił się do faktycznego funkcjonowania w określonym czasie i miejscu, a nie jedynie do celu i charakteru gier, do jakich zostały przeznaczone. Wiarygodności tego dowodu nie podważa odmowa podpisania protokołu przez A. K., którą uzasadnił brakiem zgody na konkluzję funkcjonariuszy celnych, że gry mają charakter hazardowy. Jednakże moc dowodowa eksperymentu nie została w ten sposób skutecznie podważona.

W opinii sądu dokonana przez organy celne ocena umowy dzierżawy powierzchni , w kontekście pozostałych dowodów, prowadzi do wniosku, że skarżący jest osobą urządzającą gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Skarżący wydzierżawił odpłatnie powierzchnię użytkową w celu prowadzenia gier. Przyjął na siebie także nietypowe dla umowy dzierżawy , ale typowe dla urządzającego grę obowiązki, łącząc czynności związane prowadzeniem lokalu usługowego z urządzaniem gier. Brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący był serwisantem tych urządzeń. Nie świadczy o tym fakt dysponowania przez barmankę A. J., kluczami służącymi do uruchomienia automatów , w przypadku jeśli się zablokują. Serwis polega na bieżącej konserwacji automatów, sprawdzaniu poprawności ich funkcjonowania , wymianie zużytych materiałów eksploatacyjnych, naprawie automatów .

W opinii sądu organy celne samodzielnie i prawidłowo ustaliły stan faktyczny a mianowicie , że gry urządzane na badanych automatach były grami w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Przebieg gier na nich ma charakter losowy w tym znaczeniu, a uzyskiwane wyniki są dla grającego nieprzewidywalne i niezależne od jego zdolności manualnych. Urządzanie gier odbywało się z naruszeniem przepisów tej ustawy o grach hazardowych, a skarżący był osobą urządzającą te gry poza kasynem. Sąd te ustalenia przyjmuje za własną faktyczną podstawę rozstrzygnięcia, w ramach sądowej kontroli zaskarżonej decyzji.

W opinii sądu w tym stanie faktycznym organy celne prawidłowo zastosowały wobec skarżącego art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W świetle art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry i urządzanie takich gier jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. W sprawie nie może być mowy o błędnej wykładni przepisów art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zakres definicji legalnej gry na automatach został poszerzony w art. 2 ust. 5 u.g.h., według którego grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy w tym znaczeniu, że uzyskiwane wyniki są dla grającego nieprzewidywalne i niezależne od jego zdolności manualnych.

Stosownie zaś do art. 89 ust. 1 u.g.h. karze pieniężnej podlega: urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry (pkt 1); urządzający gry na automatach poza kasynem gry (pkt 2); uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia (pkt 3)..

Zagadnienie techniczności art. 89 u.g.h. (w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE) wyjaśniła uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., o sygn. akt II GPS 1/16, (dostępna: orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdzająca , że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (stanowiący podstawę wydania decyzji poddanej sądowej), nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy. Przepis ten może zatem stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h. Dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w omawianym przepisie, oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny (w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE) – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy.

Sąd podkreśla, że powyższa uchwała ma charakter wiążący w niniejszej sprawie, zgodnie bowiem z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.– dalej: "p.p.s.a."), jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu tego sądu, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (por.: wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 1474/14, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 marca 2015 r., o sygn. akt P 4/14 stwierdził, że przepisy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Ponadto w wyroku z dnia 21 października 2015 r., o sygn. akt P 32/12, orzekł, że przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 186 ze zm.), są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

Mając na uwadze, że przepis art. 89 u.g.h. nie stanowił przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, organy podatkowe były zobowiązane prowadzić postępowanie w przedmiocie nałożenia kary finansowej przewidzianej tym przepisem, skoro stwierdziły, że skarżący urządzał gry na automatach poza kasynem gry.

Wobec powyższego sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.