Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 3850/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Siły zbrojne
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 112 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 1726
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), , Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych (dalej: "Szef Inspektoratu", "organ pierwszej instancji") z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] plut. K. B. (dalej: "skarżąca", "żołnierz") została zwolniona z zawodowej służby wojskowej i przeniesiona do rezerwy wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. W ww. rozstrzygnięciu podano, że zwolnienie z zawodowej służby wojskowej nastąpi z dniem 30 czerwca 2021 r., a jako podstawę prawną wskazano art. 112 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 114 ust. 4 pkt 3 i art. 115 ust. 1 i 4 oraz art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2022 r., poz. 536; dalej: "s.w.ż.z.") oraz § 12 i § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2014 r., poz. 670 ze zm.; dalej: "rozporządzenie").

W uzasadnieniu rozkazu personalnego Szef Inspektoratu podniósł, że skarżąca pełniła służbę wojskową nieprzerwanie od 29 sierpnia 2008 r. Rozkazem personalnym Dyrektora Departamentu Kadr z [...] sierpnia 2009 r. nr [...] została powołana do zawodowej służby wojskowej w korpusie podoficerów zawodowych. Rozkazem Dowódcy [...] Brygady [...] z [...] sierpnia 2009 r. nr [...] została wyznaczona na stanowisko w [...] batalionie logistycznym, natomiast rozkazem personalnym Szefa Inspektoratu z [...] lutego 2015 r. nr [...] została powołana do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała. W opinii z [...] września 2020 r. bezpośredni przełożony ocenił wywiązywanie się skarżącej z obowiązków służbowych na ocenę dostateczną. Przedmiotową opinię doręczono skarżącej 12 października 2020 r. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, wyższy przełożony – pełniący obowiązki dowódcy kompanii transportowej, utrzymał w mocy zaskarżoną opinię służbową.

Organ pierwszej instancji zaznaczył, że decyzja wydawana na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 4 s.w.ż.z. ma charakter uznaniowy, a więc w przypadku ziszczenia się przesłanek wskazanych w tym przepisie, organ wojskowy nie ma obowiązku zwalniania żołnierza z zawodowej służby wojskowej. W tym zakresie organ powinien brać pod uwagę interes społeczny oraz słuszny interes strony. Zdaniem Szefa Inspektoratu, na gruncie rozpatrywanej sprawy, interes społeczny przeważa nad interesem indywidualnym strony, co doprowadziło do konkluzji, iż skarżąca nie może dłużej pełnić zawodowej służby wojskowej, bowiem nie legitymuje się ona nieposzlakowaną opinią, co stanowi wymaganie stawiane wobec żołnierza zawodowego. Nie można twierdzić, że żołnierz karany dwukrotnie dyscyplinarnie oraz wobec którego toczy się postępowanie karne, legitymuje się dalej nieposzlakowaną opinią. Należy także wskazać, iż skarżąca była karana dyscyplinarnie za niewykonanie polecenia przełożonego, dlatego też pozostawienie jej w służbie będzie oddziaływać deprymująco na innych żołnierzy oraz będzie stanowić realne zagrożenie dla utrzymania dyscypliny służbowej. Szef Inspektoratu podkreślił też, że skarżąca nie jest osobą dyspozycyjną, podczas gdy służba wojskowa wymaga wielu wyrzeczeń i poświęcenia, zaś częsta absencja żołnierza wpływa dezorganizująco na funkcjonowanie pododdziału, w którym pełni służbę.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego (dalej: "Szef Sztabu", "organ drugiej instancji", "organ odwoławczy"), decyzją z [...] sierpnia 2021 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 1 i § 2, art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a."), uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] czerwca 2021 r. i ustalił nową datę zwolnienia z dniem 30 września 2021 r. (pkt 1), a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny (pkt 2).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ drugiej instancji wskazał, że z uwagi na uzyskanie przez żołnierza ogólnej oceny dostatecznej w ostatniej opinii służbowej, w niniejszej sprawie zostały spełnione warunki formalne umożliwiające zwolnienie skarżącej z zawodowej służby wojskowej. Szef Sztabu stwierdził, iż organ pierwszej instancji właściwie przeanalizował sytuację skarżącej w celu rozstrzygnięcia sprawy oraz ustalił, czy istnieje po stronie żołnierza słuszny interes przemawiający za pozostawieniem go w służbie a także, czy istnieje w tej mierze interes społeczny (w tym przypadku potrzeby Sił Zbrojnych) lub też, czy interes społeczny sprzeciwia się uwzględnieniu słusznego interesu strony. Według organu odwoławczego, Szef Inspektoratu wskazał i w sposób dostateczny wyjaśnił powody, które przemawiały za zwolnieniem skarżącej z zawodowej służby wojskowej. Tymi elementami są przede wszystkim okoliczności dwukrotnego karania dyscyplinarnego skarżącej:

• karą nagany za naruszenie art. 56 ust. 1 i 57 ust. 1 s.w.ż.z., tj. prowadzenie działalności gospodarczej bez zgody dowódcy jednostki wojskowej w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz zasiadanie w organach spółki;

• karą pieniężną w wysokości 5 stawek dziennych za niewykonanie rozkazu Dowódcy [...] Batalionu [...] z [...] stycznia 2020 r. nr [...] dotyczącego zakończenia pracy zarobkowej do dnia [...] marca 2020 r.

Organ drugiej instancji uznał, że taki sposób postępowania skarżącej świadczy o jej lekceważącym podejściu do zasad pełnienia zawodowej służby wojskowej i przedkładaniu interesu prywatnego w postaci pozyskiwania dodatkowych źródeł zarobkowania ponad polecenia uprawnionych przełożonych. Dodatkowym argumentem świadczącym o zasadności zwolnienia skarżącej z zawodowej służby wojskowej jest fakt nieobecności w służbie w 2020 r. łącznie przez 175 dni (sześciokrotnie z powodu zwolnienia lekarskiego - 136 dni oraz dziewięciokrotnie w związku z koniecznością sprawowania opieki nad dzieckiem - 39 dni), co stanowi oczywisty dowód niskiej dyspozycyjności żołnierza oraz dezorganizacji toku służby pododdziału.

Ponadto wskazano, iż podnoszona przez organ pierwszej instancji okoliczność prowadzenia w stosunku do skarżącej postępowania karnego w zakresie naruszenia art. 343 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2021 r., poz. 2345 ze zm.; dalej: "k.k.") została potwierdzona przez organ drugiej instancji w postaci pozyskania kopii pisma Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w B. z [...] października 2020 r. adresowanego do Dowódcy [...] Batalionu [...] w przedmiocie wszczęcia dochodzenia o sygn. akt [...] w sprawie o czyn z art. 343 § 1 k.k., które nadzorowane było przez Prokuraturę Rejonową B., Dział ds. Wojskowych. Zatem na dzień składania wniosku o zwolnienie skarżącej, Dowódca [...] Batalionu Dowodzenia mógł powołać się na przedmiotową okoliczność.

Natomiast użycie tej argumentacji jako jednego z powodów zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w rozkazie personalnym organu pierwszej instancji było nieuprawnione, ponieważ postanowieniem Oddziału Żandarmerii Wojskowej w B. z [...] marca 2021 r., sygn. akt [...] umorzono przedmiotowe dochodzenie. Wskazany dokument został pozyskany przez organ pierwszej instancji dopiero w toku prowadzonego postępowania. Pomimo zaniechania Szefa Inspektoratu w zakresie ustalenia pełnego stanu faktycznego sprawy, który musiał zostać uzupełniony przez organ drugiej instancji, podkreślenia wymaga, że umorzenie dochodzenia wynikało z uznania przez Żandarmerię Wojskową, iż potwierdzone w toku czynności sprawdzających prowadzenie przez żołnierza działalności zarobkowej wbrew decyzji Dowódcy [...] Batalionu [...], jest przewinieniem dyscyplinarnym i nie nosi znamion czynu zabronionego (karnego). W tej sytuacji, jakkolwiek dochodzenie w postępowaniu karnym zostało umorzone, to w toku czynności sprawdzających potwierdzono zachowanie żołnierza jawnie kolidujące z regulacjami s.w.ż.z.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko Szefa Inspektoratu, wedle którego pozostawienie skarżącej w zawodowej służbie wojskowej będzie oddziaływać deprymująco, a wręcz demoralizująco na innych żołnierzy, jak też stanowić realne zagrożenie dla utrzymania dyscypliny wojskowej w pododdziale. Nieakceptowalnym jest bowiem z punktu widzenia profesjonalnych Sił Zbrojnych, aby podoficer zajmujący stanowisko służbowe dowódcy drużyny transportowej wykazywał się tak niskim poziomem poczucia obowiązku i dyscypliny wojskowej. Szef Sztabu zaakcentował, iż w Siłach Zbrojnych prowadzona jest polityka kadrowa zorientowana na efektywne zarządzanie zasobami kadrowymi resortu obrony narodowej. Zasadniczym celem tej polityki jest skuteczne zaspokajanie potrzeb osobowych Sił Zbrojnych z uwzględnieniem obowiązujących kryteriów ilościowych i jakościowych, w tym utrzymanie stanu osobowego niezbędnego dla obsady stanowisk służbowych. W profesjonalnej armii nie można pozwolić, aby kluczowe stanowiska służbowe powierzać żołnierzom, którzy są niedyspozycyjni, niezdyscyplinowani i przedkładają prywatne interesy nad dobro służby. Siły Zbrojne posiadają zasób podoficerów, którzy otrzymują z opiniowania służbowego oceny bardzo dobre i wzorowe, a ich kwalifikacje oraz doświadczenie dają rękojmię najlepszego wykonywania obowiązków służbowych. Tacy żołnierze powinni w szczególności zajmować stanowiska służbowe m.in. dowódców drużyn.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi skarżącej (reprezentowanej przez adwokata A. P.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Szefa Inspektoratu oraz zasądzenie od organu odwoławczego na jej rzecz kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) przepisów art. 22 § 1 pkt 8, art. 7 i art. 8 k.p.a. polegające na przedwczesnym załatwieniu przedmiotowej sprawy przez organ drugiej instancji w sytuacji wystąpienia sporu kompetencyjnego pomiędzy Szefem Inspektoratu a Dowódcą [...] Batalionu [...] w B. w sytuacji, gdy ten ostatni w dniu [...] grudnia 2020 r. wszczął postępowanie w identycznym przedmiocie sprawy, którego do chwili obecnej nie zakończył oraz wyznaczył termin procesowy w niniejszym postępowaniu na zgłoszenie wniosków i oświadczeń (pismo z 1 kwietnia 2021 r.), czym wkroczył w kompetencję Szefa Inspektoratu, co wskazuje na prowadzenie jednego postępowania przez dwa niezależne organy administracji publicznej, a w konsekwencji podważa zaufanie skarżącej do organów władzy publicznej;

2) art. 136 § 1, art. 138 § 2 i art. 7 k.p.a. polegające na przeprowadzeniu przez organ odwoławczy postępowania dowodowego w zakresie przekraczającym uprawnienia tego organu do prowadzenia postępowania dowodowego wyłącznie w zakresie uzupełniającym;

3) art. 140 i art. 7 k.p.a. poprzez nienależyte rozpoznanie zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, w tym przede wszystkim zarzutu pominięcia przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony;

4) art. 80 k.p.a. polegające na wybiórczym i całkowicie dowolnym dokonaniu oceny materiału dowodowego poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca była dwukrotnie karana dyscyplinarnie w sytuacji, gdy postępowania dyscyplinarne wobec skarżącej zostały wszczęte przez organ do tego niepowołany, a nadto jedna z kar dyscyplinarnych w dniu wydania rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji uległa zatarciu;

5) art. 80 k.p.a. polegające na wybiórczej ocenie materiału dowodowego, poprzez całkowite pominięcie podnoszonej na etapie postępowania odwoławczego przez skarżącą kwestii stosowania wobec niej mobbingu, co mogło mieć istotny wpływ na procedurę opiniowania służbowego żołnierza za 2020 r., poprzez ograniczenie swobody określenia oceny z opinii służbowej przez bezpośredniego przełożonego (podnoszone przez skarżącą naciski Dowódcy [...] Batalionu [...]);

6) art. 78 k.p.a. polegające na odmowie dopuszczenia dowodów z przesłuchania strony, świadka L. C. i dowodów z akt postępowań dyscyplinarnych, podczas gdy przedmiotem tych dowodów miało być wykazanie braku swobody bezpośredniego przełożonego (nacisków) w procedurze wystawienia oceny z opinii służbowej skarżącej za 2020 r. oraz wymierzenie kar dyscyplinarnych przez organ do tego niepowołany, co stanowiło podstawę uznania zasadności zwolnienia skarżącej z zawodowej służby wojskowej;

7) art. 78 k.p.a. polegające na odmowie dopuszczenia dowodu z akt postępowania administracyjnego prowadzonego przez Dowódcę [...] Batalionu [...] w przedmiocie cofnięcia zgody na prowadzenie przez skarżącą działalności zarobkowej, podczas gdy ten dowód miał wykazać, że postępowanie administracyjne w powyższym zakresie – z mocy art. 61 § 3 k.p.a. zostało przez Dowódcę [...] Batalionu [...] wszczęte i do chwili obecnej nie zostało zakończone.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła poszczególne jej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Szef Sztabu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymany nią w mocy rozkaz personalny odpowiadają prawu.

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięć organów wojskowych obu instancji jest art. 112 ust. 1 pkt 4 s.w.ż.z., zgodnie z którym żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. Analiza cyt. wyżej przepisu prowadzi do wniosku, że uznanie zostało przyznane organowi w możliwe najszerszym zakresie, gdyż prawodawca nie ograniczył jego swobody żadnymi szczególnymi wymogami. Jedynym wymogiem stawianym organom jest ustalenie otrzymania przez żołnierza dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej, a w przypadku podjęcia na tej podstawie prawnej decyzji uznaniowej o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej - rozważenie słusznego interesu strony oraz interesu społecznego. Przy czym w takim przypadku interes społeczny jest tożsamy z interesem służby - potrzebami Sił Zbrojnych. Organ ma zatem obowiązek wykazać, jakie względy przemawiają za zwolnieniem żołnierza z zawodowej służby wojskowej i dlaczego przyjął prymat interesu społecznego nad interesem strony. Ocena w tym przedmiocie musi być dokonana przez organ w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 3 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 170/16 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowym zbiorze orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy bezsporne jest uzyskanie przez skarżącą oceny dostatecznej w ostatecznej opinii służbowej. Żołnierz kwestionuje wiarygodność sporządzonej [...] września 2020 r. opinii, lecz zarzuty dotyczące tej opinii nie mogą odnieść skutku w niniejszym postępowaniu. Ocena w opinii służbowej nie podlega w żadnym zakresie weryfikacji - ani sądowej ani nadzorczej przez wyższych przełożonych (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1565/20). Sąd administracyjny, rozpatrując skargę na decyzję w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, nie jest władny samodzielnie oceniać sposobu wykonywania przez żołnierza obowiązków służbowych. Kompetencje sądu nie obejmują też badania zasadności ocen podjętych w postępowaniu opiniodawczym. Prawo opiniowania i oceniania żołnierzy jest atrybutem właściwego przełożonego i mieści się w sferze podległości służbowej. Ten zakres władzy służbowej pozostaje poza kontrolą sądową (vide art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a." oraz art. 8 ust. 1 s.w.ż.z.). Zatem zarówno s.w.ż.z., jak i rozwiązania systemowe wykluczają badanie prawidłowości (rzetelności) oceny opiniowanego żołnierza zawodowego przy sądowoadministracyjnej kontroli decyzji w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu (vide wyrok NSA z 20 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2732/12, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 13 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 240/21) czy też - jak w niniejszej sprawie - w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy.

Nie budzi także wątpliwości kwestia nieobecności skarżącej w służbie w 2020 r. łącznie przez 175 dni (sześciokrotnie z powodu zwolnień lekarskich – 136 dni oraz dziewięciokrotnie w związku z koniecznością sprawowania opieki nad dzieckiem – 39 dni). Rację ma więc Szef Sztabu, iż jest to oczywisty dowód niskiej dyspozycyjności żołnierza oraz dezorganizacji toku służby pododdziału. W tym miejscu należy wyjaśnić, że przepisy s.w.ż.z. nie przewidują możliwości zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej z powodu przebywania na zwolnieniach lekarskich, jednakże taka absencja bezspornie ma wpływ na sposób wykonywania obowiązków służbowych. Nie sposób nie zgodzić się z twierdzeniem, że w interesie Sił Zbrojnych jest to, aby służbę wojskową pełnili żołnierze wykazujący poważny i zaangażowany stosunek do wykonywanych zadań, w pełni dyspozycyjni i profesjonalni (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1647/16).

Okolicznością niewymagającą dowodzenia jest również fakt dwukrotnego ukarania dyscyplinarnego skarżącej: karą nagany za naruszenie art. 56 ust. 1 i 57 ust. 1 s.w.ż.z., tj. prowadzenie działalności gospodarczej bez zgody dowódcy jednostki wojskowej w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i zasiadanie w organach spółki oraz karą pieniężną w wysokości 5 stawek dziennych za niewykonanie rozkazu Dowódcy [...] Batalionu [...] z [...] stycznia 2020 r. nr [...] dotyczącego zakończenia pracy zarobkowej do [...] marca 2020 r. Powyższe uzasadnia stanowisko organu, że postępowanie skarżącej świadczy o lekceważącym podejściu do pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz przedkładaniu interesu prywatnego w postaci prowadzenia dodatkowych źródeł zarobkowania ponad poleceniami uprawnionych przełożonych.

W tym miejscu zauważyć należy, iż podnoszona przez skarżącą w skardze okoliczność zatarcia jednej z kar dyscyplinarnych nie miała znaczenia w rozpatrywanej sprawie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcia wydane zostały w oparciu o dokonaną ocenę całokształtu postawy żołnierza. Niewątpliwie fakt uporczywego łamania przez skarżącą zakazu podejmowania pracy zarobkowej i działalności gospodarczej oraz zakazu wchodzenia w skład organów spółki wpłynął negatywnie na ocenę jej postawy, niemniej nie stanowił on przesłanki decydującej o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.

Podejmując decyzję o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej, organy wojskowe kierowały się potrzebą podniesienia jakości profesjonalnej armii, a także koniecznością pozostawienia w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej jedynie żołnierzy najlepiej przygotowanych (tj. z odpowiednimi kwalifikacjami) i zaangażowanych do realizacji zadań na zajmowanych stanowiskach służbowych, którzy dają gwarancję długoterminowego wykonywania powierzonych im zadań w sposób najbardziej profesjonalny. Dlatego konieczna jest okresowa weryfikacja kwalifikacji oraz predyspozycji żołnierzy zawodowych, celem wyłonienia personelu najlepiej przygotowanego do realizacji zadań na zajmowanych i planowanych do wyznaczenia stanowiskach służbowych. Jedynym kryterium, którym organ powinien się kierować, rozważając pozostawienie żołnierza w służbie, jest dobro tej służby.

Należy podzielić stanowisko organów wojskowych obu instancji, że pozostawienie skarżącej w zawodowej służbie wojskowej będzie oddziaływać deprawująco na innych żołnierzy oraz stanowić realne zagrożenie dla utrzymania dyscypliny wojskowej. Niedopuszczalnym jest powierzanie kluczowych stanowisk służbowych w Siłach Zbrojnych żołnierzom, których zachowanie wypełnia znamiona niedyspozycyjności i niezdyscyplinowania. Nie bez znaczenia jest również przedkładanie przez żołnierza własnych interesów prywatnych nad dobro służby, co bez wątpienia pozostaje w sprzeczności z koniecznością legitymowania się przymiotem nieskazitelności charakteru.

Prawidłowo też organy obu instancji przyjęły, iż interes społeczny wyrażający się w interesie Sił Zbrojnych przewyższa interes skarżącej w postaci chęci dalszego pozostawania w zawodowej służbie wojskowej. Podnieść ponadto należy, że nie jest rolą Sądu kształtowanie polityki kadrowej w Siłach Zbrojnych RP, bowiem decyzje w tym zakresie stanowią wyłączne kompetencje szeroko rozumianej kadry dowódczej, posiadającej m.in. możliwość inicjowania postępowań, których głównym celem jest dążenie do tego, aby zawodową służbę wojskową pełnili żołnierze o jak najwyższych kwalifikacjach, co znajduje potwierdzenie w sporządzanych opiniach okresowych. Jak wskazał NSA w wyroku z 16 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1192/06, powołanie się na potrzeby Sił Zbrojnych i potrzebę racjonalnej polityki kadrowej uznać należy za wystarczające okoliczności uzasadniające zwolnienie ze służby żołnierza, który w okresowej opinii otrzymał ocenę dostateczną.

W świetle powyższego przesłanka warunkująca zastosowanie wobec skarżącej trybu zwolnienia z art. 112 ust. 1 pkt 4 s.w.ż.z. została - w ocenie Sądu - ziszczona.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 22 § 1 pkt 8 k.p.a., art. 7 i art. 8 k.p.a. polegającego na przedwczesnym załatwieniu przedmiotowej sprawy przez organ drugiej instancji w sytuacji wystąpienia sporu kompetencyjnego pomiędzy Szefem Inspektoratu a Dowódcą [...] Batalionu [...] w B., tut. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniał żaden spór kompetencyjny wymagający rozstrzygnięcia przez organ wyższego rzędu. Organem właściwym do rozstrzygnięcia sprawy zwolnienia skarżącej z zawodowej służby wojskowej był Szef Inspektoratu, o czym poinformowano pełnomocnika skarżącej pismem z [...] maca 2021 r. (vide karta nr 33 akt administracyjnych sprawy). We wskazanym piśmie Szef Inspektoratu podniósł, iż zawiadomienie Dowódcy [...] Batalionu [...] z [...] grudnia 2020 r. zostało błędnie określone jako wszczęcie postępowania administracyjnego, bowiem faktyczną intencją ww. organu było poinformowanie o przesłaniu wniosku w sprawie zwolnienia skarżącej z zawodowej służby wojskowej. Powyższe potwierdzone zostało również w piśmie ww. organu z [...] kwietnia 2021 r. Wątpliwości zaistniałe w początkowym stadium postępowania, wynikające z niewłaściwego sformułowania pism procesowych, zostały wystarczająco i dostatecznie wyjaśnione. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiła sytuacja wskazująca na rozbieżność oceny organów w zakresie ich zdolności do prowadzenia postępowania administracyjnego i wydania rozstrzygnięcia, wobec czego stwierdzić należy, iż nie zaistniał żaden spór o właściwość.

Również pozostałe zarzuty zawarte w skardze są chybione. Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć wpływ na końcowy wynik sprawy. Organy wojskowe orzekające w sprawie zgromadziły materiał dowodowy wystarczający do wydania rozkazu personalnego / decyzji, poczyniły właściwe ustalenia faktyczne, a następnie dokonały prawidłowej subsumcji, stosując art. 112 ust. 1 pkt 4 s.w.ż.z. i wszechstronnie motywując podjęte rozstrzygnięcia. Nie doszło zatem do przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Na marginesie odnotować wypada, że gromadzenie materiału dowodowego nie może polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń. Organ prowadząc postępowanie jest zobowiązany do zebrania dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. W konsekwencji, jeżeli organ, na podstawie zgromadzonych w toku postępowania dowodów, może poczynić niebudzące wątpliwości ustalenia faktyczne, to dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest uzasadnione. W świetle powyższego, należy przyznać organowi rację, iż nietrafne są zarzuty dotyczące pominięcia lub odmowy przeprowadzenia dowodów z przesłuchania strony i świadka, a także z akt postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie cofnięcia zgody na prowadzenie działalności zarobkowej. Przeprowadzenie powyższych dowodów miałoby na celu podważenie zasadności wystawionej opinii, do czego organ odwoławczy nie jest uprawniony.

Ponadto, w ocenie Sądu, organ odwoławczy prowadząc postępowanie dowodowe nie naruszył granic postępowania wyjaśniającego, określonych w art. 138 § 1 i § 2 k.p.a. Należy zaznaczyć, że prowadząc postępowanie odwoławcze, organ nie jest zobowiązany do przeprowadzenia całokształtu postępowania wyjaśniającego, lecz jedynie do oceny materiału dowodowego zebranego przez organ pierwszej instancji. Zadaniem organu odwoławczego jest ocena materiału dowodowego dotyczącego stanu faktycznego stwierdzonego w czasie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, uzupełnionego o nowe okoliczności faktyczne pominięte przez organ pierwszej instancji, jak i te okoliczności faktyczne, które po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji uległy zmianie, oraz te, które w świetle zmienionych przepisów prawa mają znaczenie prawne (vide wyrok NSA z 28 lipca 2000 r., sygn. akt V SA 102/00).

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.