Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1299/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73, 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...], [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...],[...] z dnia [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję przez siebie wydaną nr [...], [...] z dnia [...], którą odmówił Z. K. umorzenia należności w łącznej wysokości [...] zł obejmujących nie opłacone w terminie składki na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za okres od 1 listopada 2008 r. do 27 czerwca 2011 r. wraz z odsetkami na dzień 11 kwietnia 2012 r.

Tę wydaną w drugiej instancji decyzję Z. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

W dniu 27 listopada 2012 r. Przewodniczący Wydziału I zarządził wezwanie go do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie własnoręcznie podpisanego jej egzemplarza, ewentualnie własnoręczne podpisanie jej kserokopii, którą wniósł – w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Na skutek niezastania skarżącego przy próbie doręczenia mu tego wezwania pozostawiono je w dniu 3 grudnia 2012 r. w placówce pocztowej. Zarazem w drzwiach adresata umieszczono o tym zawiadomienie. Powtórnie przesyłkę tę awizowano w dniu 11 grudnia 2012 r., a w dniu 18 grudnia 2012 r. wydano ją skarżącemu.

W dniu 27 grudnia 2012 r. skarżący wniósł kserokopię skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Określa je art. 46 p.p.s.a., wskazując w § 1 pkt 4, iż pismo strony winno zawierać podpis jej albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Mowa tu o podpisie własnoręcznym, a nie np. mechanicznie odtworzonym za pomocą urządzenia powielającego (zob. m. in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 459/10, LEX nr 643406, czy postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt III SA/Po 368/08, LEX nr 504593). Z kolei stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., jednak jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd.

Zdarzeniem inicjującym bieg wskazanego terminu siedmiodniowego jest więc doręczenie wezwania adresatowi, które w niniejszej sprawie uznać należało za dokonane w dniu 17 grudnia 2012 r.

Wyjaśnienia przy tym wymaga, iż podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który ma zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia adresatowi ani bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób fizycznych – stanowi art. 67 § 1 p.p.s.a., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.).

O wykonaniu powyższych czynności w sprawie niniejszej świadczą adnotacje operatora publicznego umieszczone na potwierdzeniu odbioru przesyłki skierowanej do skarżącego, jak również wyjaśnienia przez tego operatora złożone w piśmie z dnia 25 stycznia 2013 r. Zgodnie z nimi, jak już wspomniano, wskutek niezastania adresata przesyłkę tę awizowano: po raz pierwszy – w dniu 3 grudnia 2012 r., powtórnie – w dniu 11 grudnia 2012 r. Natomiast w dniu 18 grudnia 2012 r. wydano ją skarżącemu.

Oznacza to, iż czternastodniowy termin, o którym mowa w powołanym wyżej art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 17 grudnia 2012 r., a doręczenie należało uznać za dokonane w tym dniu. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi skarżący powinien wykonać najpóźniej w dniu 24 grudnia 2012 r. Nieskuteczną próbę uczynienia tego podjął jednakże dopiero w dniu 27 grudnia 2012 r., a zatem po upływie przepisanego terminu. Z tego względu na podstawie wyżej powołanego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.

Niejako na marginesie wymaga jednakże podkreślenia, że na tę kwalifikację nie ma wpływu to, czy uchybienie terminowi nastąpiło z przyczyn zależnych od skarżącego, czy też nie. Okoliczność ta ma natomiast znaczenie przesądzające dla oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu, który strona może złożyć, równocześnie dokonując czynności, której nie dokonała w terminie.