Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2302/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Bartłomiej Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2007 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w [...] w związku z uzyskaniem informacji, że przeciwko A. O., posiadaczowi pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich, toczy się postępowanie karne o przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k., tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia wskazanego pozwolenia. W toku tego postępowania uzyskał z Sądu Rejonowego w [...] odpis prawomocnego od dnia [...] lutego 2006 r. wyroku skazującego A. O. za wskazany czyn, a także odpis orzeczenia Okręgowego Sądu Łowieckiego w [...], w którym uznano go winnym popełnienia przewinienia łowieckiego określonego w § 11 ust. 2 statutu PZŁ i polegającego na użyciu w stosunku do innego myśliwego siły fizycznej oraz wyzywaniu go słowami uznanymi powszechnie za obelżywe. Organ I instancji w wyniku zleconej kontroli ustalił również, że strona przechowywała broń w drewnianej szafie, a zatem w sposób niezgodny z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa - § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia

3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia i ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343) stanowi, że broń i amunicja winny być przechowywane w kasetach metalowych na trwałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub w metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane. Strona, pouczona o swych prawach związanych z toczącym się postępowaniem administracyjnym, podczas przesłuchania w dniu [...] sierpnia 2006 r. podniosła, że zastosowała się do zaleceń pokontrolnych i aktualnie przechowuje broń zgodnie z przepisami.

Na podstawie zebranych dowodów organ I instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. cofnął A. O. pozwolenie na broń palną myśliwską, wskazując jako podstawę swego rozstrzygnięcia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Uznał zatem, iż strona należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

A. O. wniósł od tej decyzji w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji podnosząc, iż organ I instancji bezpodstawnie zaliczył go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, bowiem nie został skazany za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, lecz za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, a zatem za czyn przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Poza tym podniósł, iż nie jest uzależniony od alkoholu oraz nie nadużywa go, a wskazany występek jest jedynym przypadkiem wejścia w kolizję z prawem, za co został już ukarany i z czego wyciągnął odpowiednie wnioski na przyszłość. Ponadto A. O. wyjaśnił, że do dnia kontroli sposobu przechowywania przez niego broni, przechowywał ją zgodnie z wymogami prawa obowiązującymi w czasie uzyskania na nią pozwolenia, nie wiedział bowiem, że zmieniły się w tej kwestii przepisy. Po uzyskaniu stosownych informacji od policjanta dokonującego przedmiotowej kontroli, niezwłocznie zastosował się do jego zaleceń i obecnie przechowuje broń w szafie metalowej z dwoma atestowanymi zanikami. Wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji, załączając do odwołania pozytywną opinię z miejsca pracy.

Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] października 20006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Niewątpliwym faktem jest, że A. O. został prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., sygn. akt [...] skazany za przestępstwo z art. 178 a § 1 kodeksu karnego. W przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji określono jedynie przykładowo - świadczą o tym użyte przez ustawodawcę wyrazy "w szczególności" - rodzaje przestępstw, których popełnienie uzasadnia obawę, o której w tym przepisie mowa. Wskazać zatem należy, że popełnienie przez posiadacza pozwolenia na broń palną również innych, niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, przestępstw może stanowić okoliczność uzasadniającą cofnięcie pozwolenia na broń na ww. podstawie prawa materialnego. Z tego powodu powyższe orzeczenie sądu jako prawomocne i skazujące stronę za popełnienie przestępstwa jest dla organów Policji wiążące co do ustalania faktycznych i prawnych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Argument strony, że omawiany czyn jest jedynym przypadkiem wejścia przez nią w kolizję z prawem, jak również wydana przez jej pracodawcę pozytywna opinia, wskazująca na jej koleżeńskość i dyspozycyjność oraz jej przygotowanie merytoryczne do wykonywania powierzonych obowiązków, w świetle popełnienia przez nią umyślnego przestępstwa, którego jednym ze znamion - co nie pozostaje bez znaczenia dla oceny postępowania strony - jest stan nietrzeźwości sprawcy, nie może mieć więc wpływu na możliwość dalszego posiadania przez nią broni. Należy bowiem mieć na względzie, że prowadzenie pojazdu mechanicznego na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości jest czynem świadczącym o skrajnej nieodpowiedzialności. Takie zachowanie powoduje, na co zwrócił już uwagę organ I instancji, poważne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego, może spowodować tragiczne skutki dla zdrowia bądź życia ludzkiego. Z tego względu powzięcie wobec strony obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest w pełni zasadne. Organ odwoławczy w ocenie tej ugruntowuje także i to, że strona – również pod wpływem alkoholu, bezpośrednio przed popełnieniem omawianego przestępstwa - użycia siły fizycznej w stosunku do innego myśliwego, w związku z czym, a także z powodu innych zachowań, nie cieszy się w środowisku myśliwych dobrą opinią (vide: k. 44).

Wbrew zatem stanowisku strony, zawartemu w odwołaniu, stwierdzić należy, że omawiane wyżej okoliczności świadczą o jej lekceważącym stosunku do obowiązującego prawa oraz do życia i zdrowia osób trzecich. Stanowisko to potwierdza pośrednio również fakt, że strona - jak sama przyznaje w odwołaniu - nie interesowała się, mimo takiego obowiązku ciążącego na posiadaczu pozwolenia na broń, zmianami w przepisach prawa dotyczącymi, m.in. zasad i warunków przechowywania broni i amunicji, co przecież ma istotne znaczenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Co do obecnego sposobu przechowywania przez stronę broni i amunicji, organ odwoławczy zauważa jedynie, iż w aktach sprawy znajdują się tylko dwie kopie certyfikatu dot. wkładki zamka typu Gerda (k. 83 i 84), a nie ma potwierdzenia zakupu przez stronę odpowiedniej szafy metalowej, w związku z czym nie można jednoznacznie stwierdzić, czy strona spełnia obecnie wymogi § 5 wspomnianego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r.

Niezależnie od tego organ I instancji, który nie dokonał ponownej stosownej kontroli w miejscu zamieszkania strony, nie uczynił jej zarzutu nieprawidłowego przechowywania broni i amunicji i nie powołał jako podstawy fakultatywnego cofnięcia pozwolenia na broń przepisu art. 18 ust. 3 pkt - 4 ustawy o broni i amunicji. Nie czyni tego również organ odwoławczy, który wskazuje, że wystarczającą i jednocześnie obligatoryjną przesłanką cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską jest istnienie wobec niej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, bowiem skorelowany z tym przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, w przypadku istnienia wobec jego posiadacza przedmiotowej obawy. Argument strony, iż nie nadużywa alkoholu nie ma więc znaczenia dowodowego w niniejszej sprawie, gdyby bowiem w postępowaniu administracyjnym uzyskano informację, że strona uzależniona jest od alkoholu bądź też wykazuje zaburzenia psychiczne, organ I instancji miałby prawo skorzystać z kompetencji określonych w art. 15 ust. 5 ustawy. W przypadku potwierdzenia tych informacji w sposób określony w tym przepisie inna byłaby podstawa prawna rozstrzygnięcia. Organ I instancji nie przeprowadził takich czynności, ponieważ materiał dowodowy nie dawał do ich przeprowadzenia obiektywnych podstaw. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia nie sformułował wobec strony zarzutu nadużywania przez nią czy uzależnienia od alkoholu.

Natomiast zachowaniu stronie pozwolenia na broń w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy sprzeciwia się interes społeczny, przejawiający się tym, aby broń mogły posiadać jedynie te osoby, które dają pełną gwarancję bezpiecznego i zgodnego z prawem dysponowania nią. Rodzaj i okoliczności popełnionego przez stronę przestępstwa umyślnego, a także jej nieetyczne zachowanie wobec innego myśliwego pozwalają stwierdzić, że gwarancji takiej strona nie daje.

Ponieważ istnienie w przypadku A. O. obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest uzasadnione, obligatoryjnym jest cofnięcie mu pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Jego argumenty, zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, nie tworzą - w świetle materiału dowodowego - podstaw do jej zmiany bądź uchylenia, w związku z czym Komendant Główny Policji orzekł, jak w sentencji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Pan A. O., zwany dalej skarżącym. W skardze domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze podkreślił, że istotnie dopuścił się przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k., które rzutują negatywnie na jego osobę. Za co został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] (sygn. akt

[...]). Skarżący nie może się jednak zgodzić, że fakt ten skutkuje na jego wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania broni. W jego ocenie popełnienie występku z art. 178 a § 1 k.k. nie może stanowić jedynej przyczyny wydania powyższej decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Nadmienił również, że w toku postępowania zbadano warunki przechowywania przez niego broni i z protokołu z dnia [...] maja 2006 r. wynika, że nie przechowywał broni zgodnie z przepisami. Podkreślił, iż broń była przechowywana przez niego zgodnie z regułami, które obowiązywały w chwili, gdy otrzymywał pozwolenie. W decyzji jest napisane, że broń znajduje się w szafie drewnianej, ale nie jest ujęty fakt, iż w szafie drewnianej znajduje się szafa metalowa, w której to jest zabezpieczana broń.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał, że:

Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Stosownie natomiast art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że organy Policji są zobligowane cofnąć pozwolenie na broń osobom, co do których - w ich ocenie - istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mając na względzie treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia stwierdzić także należy, że ustawodawca poprzez zastosowanie zwrotu "w szczególności" jedynie przykładowo określił okoliczności, które mogą wzbudzać obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku. Ustawodawca nie przyjął więc zamkniętego katalogu sytuacji, które mogą wzbudzić uzasadnioną obawę użycia broni w sposób w tym przepisie określony. Mogą to zatem być inne okoliczności, w tym także innego rodzaju czyny karalne, wymierzone przeciwko innym dobrom prawnie chronionym.

Powyższe prowadzi natomiast do wniosku, że art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia ma zastosowanie również w przypadku popełnienia przez posiadacza broni czynu z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego. Zauważyć bowiem trzeba, że wprawdzie ww. czyn zabroniony umieszczony jest w rozdziale XXI Kodeksu karnego zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji" i wymierzony jest przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, to jednak nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem ochrony tego przepisu jest także życie i zdrowie innych uczestników ruchu (lądowego, wodnego i itp.). Tego rodzaju zachowanie (tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości) często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi. Sprawca przestępstwa z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego - a za popełnienie takiego czynu zabronionego Skarżący został skazany - świadomie godzi się z ewentualnymi skutkami swojego zachowania, tj. stworzenia bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia innych ludzi. Podnieść w tym miejscu również trzeba, że z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że orzeczeniem Okręgowego Sądu Łowieckiego w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. sygn. akt [...] Skarżący został ukarany karą nagany za to, że w dniu [...] listopada 2006 r. po zakończonym polowaniu podczas poczęstunku zorganizowanym w okolicy L. będąc pod wpływem alkoholu wszczął awanturę z naganiaczem Z. O., podczas której użył wobec niego siły fizycznej i słów (wulgarnych) obelżywych.

Biorąc pod uwagę powyższe wskazać także należy, że broń jest towarem szczególnie reglamentowanym, a dostęp do jej posiadania jest ograniczony przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie z pewnością występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości. Dopuszczenie się przez posiadacza broni prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwym rodzi zatem uzasadnioną obawę, że w takim samym stanie może on skorzystać z posiadanej broni. Obawę tę ugruntowuje także fakt, że pod wpływem alkoholu Skarżący użył siły fizycznej wobec innego uczestnika polowania. W świetle powyższego stwierdzić zatem należy, że w stosunku do Skarżącego istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a twierdzenie Skarżącego, że organy Policji bezpodstawnie cofnęły mu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej jest nieuzasadnione.

Mając na względzie pozostałe podniesione przez Skarżącego argumenty wskazać trzeba, że z treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wynika, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano spełnia którąkolwiek z przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 uobia. Podstawą wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia było stwierdzenie przez organy Policji, że w stosunku do Skarżącego istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z tego względu twierdzenie Skarżącego, iż nie jest uzależniony od alkoholu oraz nie ma zaburzeń psychicznych nie może wpłynąć na zmianę stanowiska zajętego w zaskarżonej decyzji.

Podkreślić także należy, że zarówno Komendant Wojewódzki Policji w [...], jak i Komendant Główny Policji nie przedstawili Skarżącemu zarzutu nieprawidłowego przechowywania broni i nie powołali jej jako podstawy cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na broń. Tym samym argumenty Skarżącego odnoszące się do przechowywania posiadanej przez niego broni nie mogą mieć wpływu na ocenę decyzji z dnia [...] października 2006 r. nr [...].

W związku z tym, że Skarżący nie wskazał, kiedy został przeprowadzony wywiad środowiskowy, o którym nie został poinformowany organ II instancji, Komendant Główny Policji nie może odnieść się do tego twierdzenia Skarżącego. Zauważyć jednakże należy, że Komendant Główny Policji rozpoznając wniesione przez Pana A. O. odwołanie dysponował całością materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie, w tym notatką służbową sporządzoną w dniu

[...] marca 2006 r. przez st. post. S. J. z Komendy Miejskiej Policji w [...]. Organ II instancji uznał jednakże, iż dowód ten nie może mieć wpływu na wydane w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. W świetle wyżej wskazanych kryteriów skarga podlega oddaleniu.

Podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. Dyspozycja tego przepisu obejmuje zachowanie polegające na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Czyn ten zagrożony jest grzywną, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Skarżącemu - który prowadził samochód mając 0,74 promila alkoholu we krwi - Sąd Rejonowy w [...] wymierzył karę 1 roku pozbawienia wolności, zawieszając jej wykonanie na okres próby trzech lat.

Przede wszystkim podkreślić należy, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpujący). Nie sposób więc podzielić rozumowania skarżącego, że skoro jego zachowanie w dniu [...] maja 2004 r., wyczerpujące znamiona czynu zabronionego z art. 178 a § 1 k.k. nie jest stricte przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu czy mieniu (według systematyki przepisów kodeksu karnego) oraz nie zostało popełnione w związku z użyciem broni, to przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie znajduje do niego zastosowania. Zauważyć bowiem wypada, iż przestępstwo objęte przepisem art. 178 a § 1 k.k., usytuowane jest wprawdzie w rozdziale XXI k.k., zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", jednak przedmiotem ochrony tego przepisu jest życie i zdrowie człowieka. Tego rodzaju zachowanie (tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości) często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi. Właśnie takie konsekwencje wskazanego wyżej zachowania, jego waga społeczna oraz nagminność legły u podstaw ratio legis kryminalizacji prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości.

W tym miejscu podnieść należy, że broń jest towarem szczególnie reglamentowanym; dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości (okoliczność stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu) rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Trzeba bowiem pamiętać, że pojazd mechaniczny w rękach osoby o zaburzonych na skutek nietrzeźwości właściwościach psychomotorycznych może niekiedy okazać się groźniejszym narzędziem przestępczym niż broń palna. Miarą osobistej odpowiedzialności jest, by w takim stanie samochodu nie prowadzić. Inaczej odpowiedzialność ta jest podważona, co rozciąga się też na pozostałe działania skarżącego, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni.

Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 wyżej powołanej ustawy, musiało skutkować - zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy - cofnięciem pozwolenia na broń przez właściwy organ. Organ Policji wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń niezwłocznie po otrzymaniu informacji o toczącym się przeciw skarżącemu postępowaniu karnym. Obowiązek taki nakłada na organ wyż. cyt. przepis art. 18 ust. 1 pkt 2, stanowiąc, iż "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń (...)". Podnoszone przez skarżącego argumenty, że za swój czyn został już ukarany wyrokiem karnym nie mogły mieć wpływu na decyzje organów Policji związanych ustaleniami i ww. orzeczeniem sądu powszechnego.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wyrok jaki zapadł w sprawie karnej skarżącego pozwalał organowi na uznanie, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Twierdzenie skarżącego, iż "incydent" prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości niezwiązany z użyciem broni i nie może dyskwalifikować go jako osoby uprawnionej do dysponowania bronią, jest w świetle całokształtu powyższych wywodów nieuzasadnione. Może co najwyżej świadczyć o niezrozumieniu przezeń podstawy, na której oparto zaskarżoną decyzję. Podstawą tą jest prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. i wynikające stąd dalsze konsekwencje w zakresie oceny jego osoby w kontekście okoliczności składających się na bezpieczne posiadanie i korzystanie z broni.

Podkreślić należy, że zarówno Komendant Wojewódzki Policji w [...] jak i Komendant Główny Policji nie przestawili skarżącemu zarzutu nieprawidłowego przechowywania broni i nie powołali jego jako podstawy cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Tym samym zarzuty skarżącego co do przechowywania broni nie mają wpływu na wynik rozstrzygnięcia.

Analizując niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszenia zaskarżoną decyzją tak przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.