Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 868/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4, art. 8 ust. 3 i 4, art. 11 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1769
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.
article: art. 145 § 1 pkt 1 a)
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2018 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy z dnia [...] marca 2018 r. nr [...].


UZASADNIENIE

II SA/Rz 868/18

U z a s a d n i e n i e

Przedmiotem skargi B. G. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. Nr [...] dotycząca odmowy przyznania zasiłku celowego.

Jak wynika z akt sprawy, wyżej wymieniona wnioskiem złożonym [...] stycznia 2018 r. w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej zwróciła się o przyznanie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup odzieży i obuwia dla siebie

i dziecka oraz leków. Wskazała, że utrzymuje się wyłącznie z zasiłku stałego, a jej sytuacja materialna jest trudna.

W wyniku rozpoznania wniosku Wójt Gminy [...] decyzją z [...] marca

2018 r. nr [...] - powołując w podstawie prawnej art. 2, art. 3, art. 4, art. 7, art. 8 ust. 1, art. 11 ust. 2, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 36 pkt 1 b), art. 38, art. 99, art. 101 ust. 1, art. 102, art. 104, art. 106 ust. 1 i 3, 3a, 4 i 6, art. 108, art. 109

i art. 147 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U.

z 2017 r., poz. 1769 ze zm., dalej: u.p.s.) oraz art. 41 i art. 104 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r.,

poz. 1257 ze zm., dalej: K.p.a.) - odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia.

W uzasadnieniu wskazał, że w toku prowadzonego postępowania ustalono, że wystąpiły nieścisłości dotyczące składu rodziny wnioskodawczyni oraz wysokości pobieranych przez nią świadczeń. W związku z tym została wezwana do złożenia wyjaśnień. Dnia [...] marca 2018 r. organ otrzymał postanowienie SR w [...]

III Wydział Rodzinny i Nieletnich z [...] października 2017 r. sygn. akt [...]; wynika z niego, że zgodnie z ugodą mediacyjną z [...] października 2017 r. strony ustaliły, że R. D. zobowiązuje się do płacenia alimentów na syna A. D. w wysokości 200 zł miesięcznie w formie przelewu na konto matki B. G. O powyższym fakcie wnioskodawczyni nie poinformowała organu. Ponadto w wywiadzie środowiskowym z [...] lutego 2018 r. oświadczyła, że otrzymuje od R. D. alimenty w formie rzeczowej (odzież, leki), odmówiła natomiast złożenia na piśmie informacji czy faktycznie pobiera zasądzone na syna alimenty. Ponadto nie poinformowała o zmianie swej sytuacji finansowej podyktowanej pobieraniem zasiłków rodzinnych.

W związku z powyższym uznano, że niedopełnienie przez wnioskodawczynię obowiązku złożenia informacji o zmianie sytuacji dochodowej rodziny i brak współdziałania z organem pomocy społecznej w wyjaśnieniu kwestii dochodu skutkuje brakiem możliwości ustalenia sytuacji dochodowej rodziny, to zaś uzasadnia wydanie decyzji odmownej.

W odwołaniu wnioskodawczyni wskazała, że decyzja Wójta jest dla niej krzywdząca. Zawnioskowała o ponowne rozpatrzenie jej wniosku.

Wskazaną na wstępie decyzją z [...] maja 2018 r. SKO - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 11 ust. 2 u.p.s. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu - cytując treść art. 11 ust. 2 u.p.s. - wyjaśniło, że jednym

z obowiązków spoczywających na osobie ubiegającej się o pomoc społeczną jest udzielenie organowi pomocy w ustaleniu sytuacji faktycznej. Brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym, czy też brak możliwość ustalenia miesięcznego dochodu z uwagi na odmowę złożenia pisemnego oświadczenia

w sprawie zasądzonych alimentów – co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie – uzasadniało w ocenie Kolegium podjęcie rozstrzygnięcia o odmowie przyznania wnioskowanego świadczenia w formie zasiłku celowego.

W skardze na decyzję Kolegium wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca podniosła jej krzywdzący charakter. Zwróciła się o przywrócenie zasiłku celowego wskazując, że jej sytuacja jest trudna.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach).

Przedmiotem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji

jest odmowa przyznania skarżącej zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup odzieży, obuwia i leków (zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu).

Materialnoprawną podstawę powyższych decyzji stanowił jednak art. 11 ust. 2 u.p.s., wg którego "brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym (...) w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej (...) mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej".

Spełnienia wynikających z tego przepisu przesłanek orzekające w sprawie organy upatrywały w niedopełnieniu przez wnioskodawczynię obowiązku złożenia informacji o zmianie sytuacji dochodowej swojej rodziny (wynikającej z pobierania zasiłków rodzinnych i alimentów) oraz braku współpracy z organem pomocy społecznej

w wyjaśnianiu kwestii dochodu, co spowodowało brak możliwości ustalenia sytuacji dochodowej rodziny.

W wyniku zastosowania wskazanych wyżej kryteriów kontroli Sąd stwierdził, że stanowisko organów nie zasługuje na aprobatę, a zaskarżona decyzja wraz

z utrzymaną nią w mocy decyzją organu I instancji w wyniku niewłaściwej oceny stanu faktycznego sprawy wydana została z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem prawa materialnego, co skutkuje koniecznością ich wyeliminowania

z obrotu prawnego.

Na wstępie należy wskazać, że mimo sygnalizowanych przez organ I instancji na etapie prowadzonego przez niego postępowania zastrzeżeń odnośnie składu rodziny wnioskodawczyni, zostały one w pełni wyjaśnione.

Jak ustalono na podstawie wywiadu środowiskowego, skarżąca pozostaje

w odrębnym gospodarstwie domowym tylko z 5-letnim synem A. D., mimo że w tym samym domu zamieszkują także inne osoby (R. D. - ojciec dziecka, Z. D. i M. D.); drugi syn skarżącej H. G. zamieszkuje z dziadkami (rodzicami skarżącej) w innej miejscowości. Powyższe ustalenia nie są kwestionowane i w kontekście braku ich bezpośredniego związku z podjętymi w sprawie rozstrzygnięciami również Sąd nie ma do nich zastrzeżeń.

Odmiennie kwestia ta przedstawia się w odniesieniu do sytuacji dochodowej rodziny skarżącej, względem której organy podniosły brak możliwości jej ustalenia, obarczając wnioskodawczynię odpowiedzialnością za zaistniały stan rzeczy

i w konsekwencji odmawiając na tej podstawie przyznania świadczenia.

W ocenie Sądu, argumentacja przywołana w kontrolowanych decyzjach na poparcie tych okoliczności jest jednak całkowicie chybiona i nie uzasadnia twierdzenia o braku możliwości ustalenia faktycznego dochodu skarżącej i jej rodziny.

W tym zakresie - wobec wyrażonych w art. 3 u.p.s. zasad i celów pomocy społecznej - nie budzi wątpliwości obowiązek współdziałania osób i rodzin korzystających

z pomocy społecznej w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej (art. 4 tej ustawy). Ewentualne przejawy braku realizacji tego obowiązku, z uwagi na możliwe negatywne następstwa dla aktualnych i potencjalnych beneficjentów tej pomocy

(art. 11 ust. 2 u.p.s.), muszą być jednak każdorazowo w kontekście konkretnego przypadku wnikliwie zbadane i uzasadnione, aby nie odbywało się to

z pokrzywdzeniem podmiotów które do takiej pomocy się kwalifikują, spełniając ustawowe kryterium znajdowania się w trudnej sytuacji życiowej, której nie są

w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2

ust. 1 u.p.s.).

W realiach sprawy uwagę zwracają następujące okoliczności:

a) orzekające w sprawie organy administracji jako jeden z głównych powodów odmowy przyznania wnioskodawczyni zasiłku celowego wskazały brak poinformowania przez nią GOPS-u o zmianie sytuacji dochodowej (upatrywanej

w przyznaniu alimentów oraz zasiłków rodzinnych).

Abstrahując od zasadności tej argumentacji, tj. czy rzeczywiście skarżąca nie przekazała takich informacji /o czym niżej/, istotne pozostaje, że zarówno organ

I jak i II instancji w ogóle nie wyjaśniły, z czego taki obowiązek po jej stronie dla potrzeb rozpatrzenia wniosku o przyznanie zasiłku celowego wywodzą.

W tym zakresie należy zauważyć, że postępowanie zainicjowane wnioskiem

o przyznanie zasiłku celowego nie pozostaje w żadnym merytorycznym związku

z innym toczącym się lub zakończonym z udziałem skarżącej postępowaniem,

w którym taki obowiązek zostałby na nią nałożony.

O ile możliwe jest bowiem zakwalifikowanie działania polegającego na odmowie przedstawienia dokumentów rzutujących na prawo do wnioskowanych świadczeń jako brak współdziałania o jakim mowa w art. 11 ust. 2 u.p.s., to

w przypadku wnioskodawczyni dopiero złożenie wniosku o przyznanie zasiłku celowego jako inicjujące postępowanie w tym zakresie wiązało się po jej stronie

z obowiązkiem współpracy z organem pomocy społecznej w ustalaniu okoliczności mających wpływ na prawo do świadczenia. W tej sytuacji zarzucane jej niepoinformowanie GOPS-u o zmianie sytuacji dochodowej, co w kontekście

art. 11 ust. 2 u.p.s. mogłoby stanowić podstawę do uchylenia wydanej wcześniej decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania przyznanych już świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, nie wykazuje żadnego merytorycznego związku z dopiero wyrażonym w złożonym wniosku zamiarem ubiegania się o świadczenie w postaci zasiłku celowego. Na taki sposób wykładni art. 11 ust. 2 u.p.s. wskazuje także art. 109 tej ustawy, który odnosi się wprost do osób i rodzin już korzystających ze świadczeń z pomocy społecznej, statuując względem nich obowiązek niezwłocznego poinformowania organu który przyznał świadczenie

o każdej zmianie w ich sytuacji osobistej, dochodowej i majątkowej, która wiąże się z podstawą do przyznania świadczeń (naruszenie tego obowiązku może więc stanowić podstawę do działań przewidzianych w art. 11 ust. 2, a więc uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych).

Prowadzi to do wniosku, że art. 11 ust. 2 u.p.s. w przypadku w którym dana osoba dopiero ubiega się o przyznanie świadczenia i nie wykazuje woli współdziałania z organem może oczywiście stanowić podstawę do odmowy jego przyznania, jednak w trybie tego przepisu organ nie może powołać się względem osoby wnioskującej na brak współdziałania wyrażający się w uchybieniu obowiązkowi informowania o zmianie sytuacji dochodowej (materialnej), co może mieć zastosowanie tylko do świadczeń już przyznanych (pobieranych).

Niejako na marginesie Sąd zwraca uwagę, że argumentacja zawarta

w wydanych w niniejszej sprawie decyzjach organu I i II instancji jest w pełni tożsama z zawartą w decyzji Wójta Gminy [...] z [...] marca 2018 r.

nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji SKO z [...] maja 2018 r. nr [...]; informacje w tym zakresie Sąd posiada z urzędu w związku z rozpoznawaniem w dniu [...] października 2018 r. skargi B. G. na decyzję SKO z [...] maja 2018 r. nr [...] (sprawa o sygn. akt II SA/Rz 821/18). Podstawę materialnoprawną tych decyzji stanowił również art. 11 ust. 2 u.p.s., jednak mimo tego że także zostały uchylone przez Sąd, dotyczyły zupełnie innej sytuacji, tj. uchylenia decyzji Wójta Gminy [...] z [...] października 2017 r. przyznającej skarżącej zasiek stały, czego nie uwzględniono przy wydawaniu objętych kontrolą w niniejszej sprawie decyzji

dot. zasiłku celowego, przytaczając w ich uzasadnieniach identyczną argumentację (wyraźnego podkreślenia wymaga, że wskazana decyzja

z [...] października 2017 r. zawierała w swej treści pouczenie o obowiązku informowania przez skarżącą GOPS o każdej zmianie swej sytuacji osobistej, dochodowej i majątkowej mającej wpływ na przyznane świadczenie i jego wysokość);

b) orzekające w sprawie organy administracji jako przesłankę uzasadniającą zastosowanie wobec skarżącej art. 11 ust. 2 u.p.s. uznały brak poinformowania przez nią o uzyskaniu alimentów na syna A. oraz odmowę przedłożenia

w toku prowadzonego postępowania dokumentów potwierdzających ich przyznanie.

W ocenie Sądu stanowisko to jest błędne. Jak już wskazano wyżej, brak było podstaw do uznania przez organy administracji, że na skarżącej w związku ze złożeniem wniosku o przyznanie zasiłku celowego ciążył względem GOPS jakikolwiek obowiązek informacyjny odnoszony do zmiany jej sytuacji dochodowej (w każdym bądź razie, organy w żaden sposób go nie wykazały).

W oczywisty sposób nie uchybiało to ciążącemu na wnioskodawczyni obowiązku ujawnienia wszelkich okoliczności mających wpływ na przyznanie tego zasiłku i jak wynika ze sporządzonej [...] lutego 2018 r. aktualizacji wywiadu środowiskowego, obowiązkowi temu nie uchybiła, gdyż okoliczność przyznania alimentów została przez nią ujawniona.

Niezależnie od tego, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, odpis ugody mediacyjnej zawartej [...] października 2017 r. między R. D. a B. G. (dotyczącej ustalenia alimentów dla A. D. i ich wysokości) wraz z zatwierdzającym tę ugodę postanowieniem SR w [...] z [...] października 2017 r. wpłynął do GOPS już [...] listopada 2017 r., o czym świadczy nabita prezentata. To, że dokumenty te trafiły do Działu Świadczeń Rodzinnych GOPS (na co wskazywała skarżąca, odmawiając ich ponownego przedłożenia w toku postępowania o przyznania zasiłku celowego), w żaden sposób nie uzasadnia przypisania jej braku woli współpracy z organem pomocy społecznej. Wewnętrzny obieg dokumentów jest wyłączną sprawą organu, w którego gestii leży też właściwe wykorzystanie pozyskiwanych informacji we wszystkich będących przed nim w toku jak i zakończonych już postępowaniach, jeżeli informacje te mają dla nich znaczenie. Bez znaczenia pozostaje zatem, kiedy i w jaki sposób informacja ta została przekazana i wykorzystana na użytek postępowania związanego z przyznaniem zasiłku celowego (jak wynika z akt sprawy, doszło do tego [...] marca 2018 r. na skutek "wniosku o udostępnienie danych" skierowanego w tym samym dniu do "Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej - Świadczenia Rodzinne" przez prowadzącego sprawę pracownika socjalnego");

c) wg pisemnego oświadczenia skarżącej z [...] lutego 2018 r., należne na rzecz syna A. alimenty w wysokości 200 zł miesięcznie są jej przekazywane przez zobowiązanego R. D. "w formie rzeczowej i zakupów, odzieży, lekarstw".

W ocenie Sądu, odmowa złożenia przez skarżącą pisemnej informacji

nt. faktycznego pobierania alimentów w formie pieniężnej nie może być w opisanej sytuacji automatycznie zakwalifikowana przez organy jako brak współpracy uzasadniający odmowę przyznania zasiłku celowego.

O ile w praktyce nie można wykluczyć wzajemnego, dobrowolnego porozumienia osoby uprawnionej i zobowiązanej co do przekazywania w formie rzeczowej ekwiwalentu wyrażonych kwotowo alimentów, to w przypadku zaistnienia takiej sytuacji i powołania się na nią przez stronę postępowania w toku konkretnej sprawy organ powinien w pierwszej kolejności podjąć próbę samodzielnej kwalifikacji, czy porozumieniu takiemu można w ogóle przypisać znaczenie prawne. Zdaniem Sądu, ponieważ z zasady alimenty mają formę pieniężną, byłoby to dopuszczalne tylko

w sytuacji, gdyby mające zastosowanie w sprawie przepisy taką możliwość wprost przewidywały; analiza przepisów u.p.s. nie pozwala na takie stwierdzenie.

Sytuacji takiej nie dotyczy w szczególności regulacja art. 8 ust. 4 zawierająca enumeratywne wyliczenie, co nie podlega wliczeniu do dochodu, który jest ustalany zgodnie z ust. 3 tego artykułu (wyliczenie to nie obejmuje otrzymywanych alimentów). W tym zakresie odniesienia wymaga jednak wyłączenie o którym mowa w pkt 4 tego ustępu, zgodnie z którym do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się wartości świadczenia w naturze. Pod pojęciem tym rozumie się świadczenia w formie innej niż pieniężna, a także nieodpłatne otrzymanie rzeczy lub praw. Może to być pomoc w postaci dostarczenia żywności, odzieży, leków, sprzętu ortopedycznego, pomocy naukowych, wykupienia posiłków. Chodzi zatem

o wszelkie wsparcie niepieniężne, które u jego beneficjenta nie wywołuje bezpośrednich zmian w sytuacji dochodowej, nawet jeżeli jego wartość można konkretnie wycenić (por. Sierpowska I., Pomoc społeczna. Komentarz, wyd. IV, WKP 2017).

W rozumieniu u.p.s., świadczenia w naturze to zatem wyłącznie takie, które pierwotnie mają taką formę, a nie takie, które stanowią substytut świadczeń pieniężnych. Odmienne uznanie prowadziłoby do obchodzenia art. 8 ust. 3 u.p.s., zgodnie z którym za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca

w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach;

3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

Zgodnie z powyższym, kwota należnych skarżącej alimentów (chociażby

z woli jej i zobowiązanego przyjęły one charakter rzeczowy) podlegała zatem wliczeniu do jej dochodu. Z tego względu pozbawiona znaczenia dla możliwości ustalenia miesięcznego dochodu skarżącej była odmowa złożenia przez nią dodatkowego oświadczenia nt. faktycznego pobierania alimentów w formie pieniężnej, a w konsekwencji nieuprawnione było zakwalifikowanie tego jako braku współdziałania o którym mowa w art. 11 ust. 2 u.p.s.;

d) w kontekście argumentacji przemawiającej wg organów za odmową

przyznania wnioskodawczyni zasiłku celowego Sąd nie podziela również twierdzeń o wywodzeniu braku należytego współdziałania skarżącej i związanych z tym konsekwencji z braku należytego informowania przez nią o pobieranych na syna A. i H. zasiłkach rodzinnych (na marginesie należy dodatkowo zwrócić uwagę, że w zaskarżonej decyzji Kolegium, czego nie odzwierciedlają pozostałe akta sprawy o przyznanie zasiłku celowego wraz z decyzją organu I instancji, ale do czego nawiązywały decyzje objęte kontrolą Sądu w sprawie II SA/Rz 821/18 dot. uchylenia decyzji o przyznaniu zasiłku stałego, mowa jest dodatkowo o niepoinformowaniu przez skarżącą Ośrodka o zmianie sytuacji finansowej wynikającej z tego, że po zasądzeniu przez Sąd alimentów od ojca dziecka, oprócz wniosków o zasiłki rodzinne złożyła w Dziale Świadczeń Rodzinnych także wniosek o świadczenie wychowawcze).

W tym zakresie, wobec ujawnienia przez wnioskodawczynię faktu pobierania zasiłków rodzinnych w przeprowadzonym 14 lutego 2018 r. wywiadzie środowiskowym, w pełni adekwatne jawią się uwagi Sądu poczynione wyżej

w pkt b) dot. wewnętrznego obiegu dokumentów w GOPS i wykorzystywania posiadanych informacji na użytek wszystkich toczących się przed danym organem postępowań.

Kuriozalne jest wywodzenie braku współpracy wnioskodawczyni z organem pomocy społecznej w oparciu o niepoinformowanie GOPS-u o złożonych do niego (do Działu Świadczeń Rodzinnych) dokumentach i wnioskach, skoro jest to ten sam podmiot i jako jedyny jest on wyłącznie właściwy do prowadzenia i załatwiania

w imieniu Wójta Gminy [...] wszystkich spraw z tego zakresu.

Podsumowując, w realiach sprawy nie zaistniały żadne obiektywne przyczyny, z powodu których - w związku ze złożeniem wniosku o przyznanie zasiłku celowego - można by skarżącej skutecznie zarzucić brak współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu jej trudnej sytuacji życiowej, w tym uchybienie obowiązkowi informowania GOPS o zmianie sytuacji dochodowej swojej i rodziny. Jako całkowicie niezasadną i niezgodną z prawem należy w rezultacie ocenić odmowę przyznania skarżącej na podstawie art. 11 ust. 2 u.p.s. zasiłku celowego.

Z opisanych wyżej względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

Wskazania co do dalszego postępowania dla organów administracji wynikają wprost z przedstawionych wyżej rozważań odnoszących się do braku podstaw do zastosowania w realiach sprawy normy art. 11 ust. 2 u.p.s.