Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 47/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135 j ust. 2 pkt 5; art. 135 f ust. 7 i ust. 8, art. 135 i ust. 5; art. 135 j ust. 5
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędziowie : Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant : Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi J. W. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenie kary dyscyplinarnej nagany I. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku .


UZASADNIENIE

Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2012r., Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W. powołując się na przepis art.135n ust.4 pkt.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji ( Dz.U. z 2011r., Nr 287, poz.1687 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania J. W. od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w D. z dnia [...] października 2012r., Nr [...] w sprawie uznania wyżej wymienionego winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary dyscyplinarnej w postaci nagany za to, że:

1. W dniu 13 grudnia 2011r. o godz. 18.00 prowadząc odprawę do służby patrolowej patrolu składzie asp.M. W., asp.T. K. nie zapoznał policjantów z poleceniem służbowym Komendanta Powiatowego Policji w S. przekazanym na odprawie służbowej w dniu 12 grudnia 2011r. dotyczącym realizowania kontroli drogowej pojazdu marki [...] kierowanego przez nie posiadającego uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi J.S., tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji, zwaną dalej ustawa o Policji (Dz. U. z 2011r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) w związku z § 26 ust. 1 pkt 1 zarządzenia nr 768/07 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, zwanym dalej zarządzeniem nr 768/07 Komendanta Głównego Policji;

2. W dniu 13 grudnia 2011r. o godz. 22.00 prowadząc odprawę do służby patrolowej patrolu w składzie st. sierż. P. O., sierż. T. P. nie zapoznał policjantów z poleceniem służbowym Komendanta Powiatowego Policji w S. przekazanym na odprawie służbowej w dniu 12 grudnia 2011r. dotyczącym realizowania kontroli drogowej pojazdu marki [...] kierowanego przez nie posiadającego uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi J. S., tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w związku z 26 ust. 1 pkt 1 zarządzenia nr 768/07 Komendanta Głównego Policji; 3. W dniu 14 grudnia 2011r. o godz. 18.00 prowadząc odprawę do służby patrolowej patrolu w składzie asp.M. W., asp.T. K. nie zapoznał policjantów z poleceniem służbowym Komendanta Powiatowego Policji w S. przekazanym na odprawie służbowej w dniu 12 grudnia 2011r. dotyczącym realizowania kontroli drogowej pojazdu marki [...] kierowanego przez nie posiadającego uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi J. S., tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w związku z § 26 ust. 1 pkt 1 zarządzenia nr 768/07 Komendanta Głównego Policji; 4. W dniu 14 grudnia 2011r. o godz. 22.00 prowadząc odprawę do służby patrolowej patrolu w składzie sierż. szt. M. G., sierż. D. D. nie zapoznał policjantów z poleceniem służbowym Komendanta Powiatowego Policji w S. przekazanym na odprawie służbowej w dniu 12 grudnia 2011r. dotyczącym realizowania kontroli drogowej pojazdu marki [...] kierowanego przez nie posiadającego uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi J. S., tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w związku z § 26 ust. 1 pkt 1 zarządzenia nr 768/07 Komendanta Głównego Policji; 5. W dniu 17 grudnia 2011r. o godz. 18.00 prowadząc odprawę do służby patrolowej policjanta asp.T. K. nie zapoznał go z poleceniem służbowym Komendanta Powiatowego Policji w S. przekazanym na odprawie służbowej w dniu 12 grudnia 2011r. dotyczącym realizowania kontroli drogowej pojazdu marki [...] kierowanego przez nie posiadającego uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi J.S., tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w związku z § 26 ust. 1 pkt 1 zarządzenia nr 768/07 Komendanta Głównego Policji;

6. W dniu 20 grudnia 2011r. o godz. 22.00 prowadząc odprawę do służby patrolowej patrolu w składzie sierż.szt. W. W., st.sierż. D. G. nie zapoznał policjantów, z poleceniem służbowym Komendanta Powiatowego Policji w S. przekazanym na odprawie służbowej w dniu 12 grudnia 2011r. dotyczącym realizowania kontroli drogowej pojazdu marki [...] kierowanego przez nie posiadającego uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi J.S., tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w związku z § 26 ust. 1 pkt 1 zarządzenia nr 768/07 Komendanta Głównego Policji; 7. W dniu 21 grudnia 2011r. o godz. 18.00 prowadząc odprawę do służby patrolowej patrolu w składzie asp.P. S., asp.T. G. nie zapoznał policjantów z poleceniem służbowym Komendanta Powiatowego Policji w S. przekazanym na odprawie służbowej w dniu 12 grudnia 2011r. dotyczącym realizowania kontroli drogowej pojazdu marki [...] kierowanego przez nie posiadającego uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi J. S., tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w związku z § 26 ust. 1 pkt 1 zarządzenia nr 768/07 Komendanta Głównego Policji; 8. W dniu 22 grudnia 2011r. o godz. 18.00 prowadząc odprawę do służby patrolowej patrolu w składzie asp.P.S., asp.T. G. nie zapoznał policjantów z poleceniem służbowym Komendanta Powiatowego Policji w S. przekazanym na odprawie służbowej w dniu 12 grudnia 2011r. dotyczącym realizowania kontroli drogowej pojazdu marki [...] kierowanego przez nie posiadającego uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi J. S., tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w związku z § 26 ust. 1 pkt 1 zarządzenia nr 768/07 Komendanta Głównego Policji; 9. W dniu 16 grudnia 2011r. o godz. 14.00 prowadząc odprawę do służby patrolowej mł. asp. M. L. nie zapoznał policjanta z poleceniem służbowym Komendanta Powiatowego Policji w S. przekazanym na odprawie służbowej w dniu 12 grudnia 2011r. dotyczącym realizowania kontroli drogowej pojazdu marki [...] kierowanego przez nie posiadającego uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi J. S., tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w związku z § 26 ust. 1 pkt 1 zarządzenia nr 768/07 Komendanta Głównego Policji;

10. W dniu 17 grudnia 2011r. o godz. 20.00 prowadząc odprawę do służby patrolowej mł. asp. K. Z. nie zapoznał policjanta z poleceniem służbowym Komendanta Powiatowego Policji w S. przekazanym na odprawie służbowej w dniu 12 grudnia 2011r. dotyczącym realizowania kontroli drogowej pojazdu marki [...] kierowanego przez nie posiadającego uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi J. S., tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w związku z § 26 ust. 1 pkt 1 zarządzenia nr 768/07 Komendanta Głównego Policji - utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji.

Organ odwoławczy rozstrzygnięcie swe oparł na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych:

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] maja 2012r. Komendant Powiatowy Policji w D. wyznaczony postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lutego 2012r. nr 14 do rozpatrzenia sprawy dyscyplinarnej, uznał asp. J. W. winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych opisanych w postanowieniu nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] stycznia 2012r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. Po rozpatrzeniu wniesionego przez obwinionego odwołania, Komendant Wojewódzki Policji we W. orzeczeniem z dnia [...] lipca 2012r. Nr [...] uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Komendant Powiatowy Policji w D. opisanym wyżej orzeczeniem z dnia [...] października 2012r., Nr [...] uznał wymienionego policjanta winnym przewinień dyscyplinarnych - zarzutów nr 4 i 6 i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany.

We wniesionym przez obwinionego od powyższego orzeczenia odwołaniu, w zakresie zarzutu 4 i 6 stwierdził, że w dniach 14 i 20 grudnia 2012r. w trakcie odprawy do służby powyższe zadania przekazał funkcjonariuszom w formie ustnej, omawiając je w punkcie odpraw: "kontrole pojazdów i przewożonego mienia". Uznał, że taka forma przekazu jest wystarczająca, gdyż zadanie to było zlecane na każdej odprawie służbowej od dnia 6 grudnia 2011r. Stwierdził również, że niedokonanie wpisu w książce odpraw, nie może być utożsamiane z tym, iż odprawianym policjantom nie przekazał tego zadania. Natomiast na podstawie zeznań funkcjonariuszy, którzy nie mieli zapisanego zadania doraźnego w notatnikach służbowych nie można jednoznacznie stwierdzić jego winy. Podniósł również, że zeznania funkcjonariuszy są rozbieżne, a zebrany materiał dowodowy niekompletny. Opisując spotkanie w gabinecie Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 11 maja 2012r. zasugerował, że obecne rozstrzygnięcie może być nieobiektywne. Obwiniony zarzuca, że prowadzący postępowanie uznając go winnym zarzutów nr 4 i 6 w dalszym ciągu nie stosuje się do dyrektyw właściwego przeprowadzenia postępowania z pominięciem właściwej oceny charakteru winy i dąży za wszelką cenę do ukarania jego osoby. Stwierdził również, że w orzeczeniu przełożony dyscyplinarny nie określił rodzaju winy, a nadto stosownie do art. 135j. ust.2 pkt 6 ustawy - brak jest w orzeczeniu uzasadnienia faktycznego. Z tych względów wniósł o uchylenie orzeczenia organu I instancji i uniewinnianie w zakresie zarzutów nr 4 i 6. Wskazał również na błędy literowe i pomyłki, które nie powinny mieć miejsca i wskazują na nierzetelne rozpatrzenie sprawy.

Organ II instancji nie podzielił zarzutów odwołania i powołując się na przepis art. 135l ust.1 ustawy o Policji stwierdził, że zadaniem organu odwoławczego jest zbadanie, czy postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, a w szczególności, czy nie naruszono ustawowych praw obwinionego, oraz czy jego rozstrzygnięcie co do winy i wymierzonej kary znajduje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym.

We wspomnianym wyżej postępowaniu dyscyplinarnym ustalono, że w dniu 6 grudnia 2011r. Naczelnik Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w S. podinsp. T. B. opracował kartę zadania doraźnego w postaci załącznika nr [...] do decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S.. Wykonawcą zadania zostały wskazane komórki tj. Zespół Patrolowo Interwencyjny, Rewir Dzielnicowych i Ogniwo Ruchu Drogowego. Termin realizacji zadania został określony na trzech zmianach. Treść zadania brzmiała: "W przypadku napotkania pojazdu [...] proszę zatrzymać do kontroli drogowej, z uwagi na informację, iż kierujący tym pojazdem J. S. zam. "[...] nie posiada wymaganych uprawnień" dokonano poprawki wv adresie zamieszkania na "[...]". Odprawiający do służby był obowiązany wskazane w karcie zadania doraźne przekazać policjantom kierowanym do służby, a ich treść wpisać do książki odpraw. Na odwrocie karty zadania doraźnego osoby wyznaczone na Kierowników Zmian Prewencyjnych prowadzące odprawy do służby potwierdzały fakt przekazania zadania doraźnego.

W dniu 7 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 14.00, 20.00 i 22.00 dokonany przez asp. K. Z..

W dniu 8 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 14.00 i 22.00 dokonany przez nadkom. E. U. – N..

W dniu 9 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 22.00 dokonany przez mł. asp. M. L..

W dniu 10 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 6.00 i 14.00 dokonany przez Kierownika Ogniwa Ruchu Drogowego asp. R. D..

W dniu 10 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 20.00 dokonany przez Naczelnika Wydziału Kryminalnego kom. J. Z..

W dniu 11 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 6.00 dokonany przez nadkom. E. U. – N..

W dniu 11 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 16.00 dokonany przez Kierownika Posterunku w W. asp. D. W..

W dniu 12 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 6.00 dokonany przez Kierownika Rewiru Dzielnicowych asp. J. W..

W dniu 12 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 14.00 i 22.00 dokonany przez mł. asp. P. M..

W dniu 13 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 6.00 dokonany przez mł. asp. M. L..

W dniu 13 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 16.00. 18.00 i 22.00 dokonany przez Kierownika Rewiru D. asp. J. W..

W dniu 14 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 6.00 dokonany przez mł. asp. M. L..

W dniu 14 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie dla OPP we W. dokonany przez Naczelnika Wydziału Prewencji podinsp. T. B..

W dniu 15 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 6.00 i 8.00 dokonany przez Naczelnika Wydziału Prewencji podinsp. T. B..

W dniu 16 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 6.00 i 7.00 dokonany przez asp. K. Z..

W dniu 16 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 14.00 dokonany przez Kierownika Ogniwa Ruchu Drogowego asp. R. D..

W dniu 17 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 6.00 dokonany przez Naczelnika Wydziału Prewencji podinsp. T. B..

W dniu 17 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 14.00. 18.00. 20.00 i 22.00 dokonany przez Kierownika Rewiru Dzielnicowych asp. J. W..

W dniu 18 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 14.00, 18.00 i 22.00 dokonany przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Prewencji mł. asp. P. W..

W dniu 19 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 6.00 dokonany przez mł. asp. P. M..

W dniu 20 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 14.00 i 22.00 dokonany przez nadkom. E. U.- N..

W dniu 20 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 6.00 dokonany przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Prewencji mł. asp. P. W..

W dniu 21 grudnia 2011r. figuruje zapis o przekazaniu zadania doraźnego na odprawie o godz. 6.00, 7.00 i 8.00 dokonany przez nadkom. E. U. – N..

Komendant Powiatowy Policji w S. na odprawie służbowej z dniu 12 grudnia 2011r. wydał dodatkowe polecenie o treści "...Każdy z funkcjonariuszy ma być zapoznawany z bieżącymi zadaniami z teczki Kierownika Zmiany Prewencyjnej. [...] - brak prawa jazdy (zadanie stałe)...". Na powyższej odprawie był obecny Kierownik Rewiru Dzielnicowych - asp. J. W. i złożył podpis na liście obecności. W odprawie uczestniczył I. S. jako Przewodniczący ZT NSZZ Policjantów.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia organ odwoławczy stwierdził, że w następnych dniach asp.J. W. prowadząc odprawy do służby nie prowadził jednolitej dokumentacji dotyczącej realizacji otrzymanego polecenia i tak:

- w dniu 13 grudnia 2011r. w trakcie odprawy o godz. 18.00 patrolu w składzie asp. M. W. i asp.T. K. dokonał wpisu na karcie zadania doraźnego, lecz tego zadania nie wpisał do książki odpraw oraz podpisując notatniki służbowe funkcjonariuszy nie zwrócił uwagi na brak tego zadania,

- w dniu 13 grudnia 2011r. w trakcie odpraw o godz. 22.00 patrolu w składzie st. sierż. P. O. i sierż. T. P. dokonał wpisu na karcie zadania doraźnego lecz zadania nie wpisał do książki odpraw oraz podpisując notatniki służbowe funkcjonariuszy nie zwrócił uwagi na brak tego zadania,

- w dniu 14 grudnia 2011r. w trakcie odpraw o godz. 18.00 patrolu w składzie asp. T. K. i asp. M. W. nie dokonał wpisu na karcie zadania doraźnego, nie wpisał zadania do książki odpraw oraz podpisując notatniki służbowe funkcjonariuszy nie zwrócił uwagi na brak tego zadania,

- w dniu 14 grudnia 2011r. w trakcie odpraw o godz. 22.00 patrolu w składzie sierż. szt. M. G. i sierż. D. D. nie dokonał wpisu na karcie zadania doraźnego, nie wpisał do książki odpraw oraz podpisując notatniki służbowe funkcjonariuszy nie zwrócił uwagi na brak tego zadania,

- w dniu 16 grudnia 2011r. w trakcie odpraw o godz. 14.00 patrolu w składzie mł. asp. M. L., asp. I. S. i mł. asp. A. B. nie dokonał wpisu na karcie zadania doraźnego, nie wpisał tego zadania do książki odpraw. W notatniku służbowym I.S. widnieje zapis dotyczący polecenia kontroli pojazdu [...]. Pozostali funkcjonariusze takiego zapisu nie posiadali,

- w dniu 17 grudnia 2011r. w trakcie odpraw o godz. 18.0 i 20.00 patroli w składzie mł. asp. A. B., asp. T. K. i mł. asp. K. Z. dokonał wpisu na karcie zadania doraźnego, lecz zadania nie wpisał do książki odpraw. W notatniku służbowym asp. T. K. i mł. asp. A. B. widnieje zapis dotyczący polecenia kontroli pojazdu [...] Pozostały funkcjonariusz takiego zadania nie posiadał w notatniku.

- w dniu 17 grudnia 2011r. w trakcie odprawy o godz. 22.00 patrolu w składzie sierż. T. P., mł. asp. M. N. dokonał wpisu na karcie zadania doraźnego lecz zadania nie wpisał do książki odpraw oraz podpisując notatnik służbowy funkcjonariuszy nie zwrócił uwagi na brak tego zadania,

- w dniu 20 grudnia 2011r. w trakcie odpraw o godz. 22.00 patrolu w składzie sierż. szt. W. W. i st. sierż. D. G. nie dokonał wpisu na karcie zadania doraźnego, nie wpisał do książki odpraw oraz podpisując notatnik służbowy funkcjonariuszy nie zwrócił uwagi na brak tego zadania,

- w dniu 21 grudnia 2011r. w trakcie odpraw o godz. 18.00 patrolu w składzie asp. T. G. i asp. P. S. dokonał wpisu na karcie zadania doraźnego lecz zadania nie wpisał do książki odpraw oraz podpisując notatnik służbowy funkcjonariuszy nie zwrócił uwagi na brak tego zadania,

- w dniu 22 grudnia 2011r. w trakcie odprawy o godz. 18.00 patrolu w składzie asp. T. G. i asp. P. S. dokonał wpisu na karcie zadania doraźnego, lecz zadania nie wpisał do książki odpraw oraz podpisując notatnik służbowy funkcjonariuszy nie zwrócił uwagi na brak tego zadania.

Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z § 26 ust. 1 w/w zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów (...)- "...Obowiązkiem prowadzącego odprawę policjantów do służby patrolowej jest: pkt 1 zapoznanie policjantów z aktualnymi wydarzeniami zaistniałymi w rejonie jednostki i poleceniami kierownictwa, a także przekazanie zadań doraźnych oraz określenie sposobu ich wykonania i taktyki działania...";.

ust. 3 "...przebieg odprawy, treść przekazanych zadań doraźnych oraz sposób ich realizacji prowadzący odprawą wpisuje do książki odpraw..."

Do obowiązków policjanta należy zaś zgodnie z ust. 5 "...Policjanci odnotowują w notatnikach służbowych lub przy pomocy nośników elektronicznych zadania doraźne i istotne informacje przekazane przez odprawiającego do służby, jeżeli nie zostały one zawarte w cedułach patrolowych...".

Zarządzenie w słowniku pojęć definiuje w § 2 ust. 13 zadanie doraźne jako polecenie podjęcia jednorazowych lub przewidzianych do realizacji w krótkim czasie określonych działań wynikających z wniosków wynikających z analizy stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego lub z informacji uzyskanych od służb Policji oraz pochodzących z innych źródeł".

Organ odwoławczy podkreślił, że zadanie doraźne z dnia 6 grudnia 2011r. sformułowane przez Naczelnika Wydziału Prewencji KPP w S. wynikało z § 4 ust.1 w/w zarządzenia, zgodnie z którym: "podstawowym zadaniem policjantów pełniących służbą patrolową jest przeciwdziałanie popełnianiu przestępstw lub wykroczeń, a w szczególności: pkt 2 zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń w miejscach publicznych".

Zdaniem organu odwoławczego, asp. J. W. jako Kierownik Zmiany Prewencyjnej dokonując odprawy w dniu 14 grudnia 2011r. o godz. 22.00 patrolu w składzie sierż. szt. M. G. i sierż. D. D. - nie przekazał funkcjonariuszom zadania doraźnego w zakresie poddania kontroli pojazdu i kierującego wskazanego w poleceniu. Nie udokumentował tego zadania w książce odpraw oraz na odwrocie karty zadania doraźnego.

Również w ocenie tegoż organu, asp. J. W. jako Kierownik Zmiany Prewencyjnej zastępując Naczelnika Wydziału Prewencji dokonując odprawy w dniu 20 grudnia 2011r. o godz. 22.00 patrolu w składzie st. sierż. W. W. i st. sierż. D. G. - nie przekazał funkcjonariuszom zadania doraźnego w zakresie poddania kontroli pojazdu i kierującego wskazanego w poleceniu. Nie udokumentował tego zadania w książce odpraw oraz na odwrocie karty zadania doraźnego.

Zatem bezspornym jest zdaniem organu odwoławczego, że wymieniony policjant popełnił przewinienia dyscyplinarne. Zachowanie, jakiego dopuścił się asp. J. W. opisane w zarzutach nr 4 i 6 polegające na tym, że prowadząc odprawy do służby patrolowej w dniach 14 i 20 grudnia 2011r. patroli z KPP w S. nie zapoznał policjantów z poleceniem służbowym Komendanta Powiatowego Policji w S. przekazanym na odprawie służbowej w dniu 12 grudnia 2011r. dotyczącym realizowania kontroli drogowej pojazdu marki [...]kierowanego przez nie posiadającego uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi J. S. - należy uznać zdaniem organu odwoławczego za naruszenie dyscypliny służbowej.

Organ podkreślił, że złożone przez obwinionego wnioski dowodowe zostały rozpoznane przez rzecznika dyscyplinarnego oraz przełożonego dyscyplinarnego. W kwestii wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego KPP w D. KW Policji we W. postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2012r. odmówił wyłączenia tego przełożonego, wskazując że analiza akt postępowania dyscyplinarnego nie wzbudziła wątpliwości, co do bezstronności przełożonego dyscyplinarnego tj. Komendanta Powiatowego Policji w D..

Przesłuchiwany w charakterze obwinionego nie przyznał się do stawianych zarzutów, wyjaśniając, że z zadaniem doraźnym z dnia 6 grudnia 2011r. opracowanym przez Naczelnika Wydziału Prewencji, a następnie przekazanym na odprawie w dniu 12 grudnia 2011r. zapoznawał funkcjonariuszy podczas odpraw do służby w dniu 14 i 20 grudnia 2011r. Podał, że sprawdza treść zadań wpisywanych przez funkcjonariuszy do notatników służbowych, jednakże z uwagi na to, iż wpisy są nieczytelne sprawdzeń tych dokonuje tylko w indywidualnych przypadkach. W zakresie odprawy w dniu 14 grudnia 2011r. patrolu w składzie sierż. szt. M. G. i sierż. D. D. stwierdził, że zapoznał funkcjonariuszy z poleceniem Komendanta Powiatowego Policji w S. omawiając zadania dotyczące reagowania na wykroczenia oraz kontroli pojazdów. Na zadane pytanie braku zapisów, w notatnikach służbowych zadania doraźnego odparł, że cyt. "nie wie". Zapoznany z treścią zeznań złożonych w charakterze świadka przez sierż. D. D. i sierż. szt. M. G. w zakresie nie przekazania tych zadań w trakcie odprawy - obwiniony stwierdził, że prawdopodobnie przyczyna braku tego zapisu w notatnikach przez policjantów było nie zastosowanie się do Wytycznych nr 2 KGP z dnia 26 czerwca 2007r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych. W zakresie odprawy w dniu 20 grudnia 2011r. patrolu w składzie sierż. szt. W. W. i st. sierż. D. G. stwierdził, że jako Kierownik Zmiany Prewencyjnej w zastępstwie Naczelnika Wydziału Prewencji odprawił patrol do służby. Na pytanie dlaczego w notatnikach brak jest tego zadania wyjaśnił , że jest to brak realizacji Wytycznych nr 2 KGP przez policjantów prowadzących notatniki służbowe. Zapoznany z treścią zeznań st. sierż. W. W., który zeznał, że nie wpisał zadań, gdyż ich mu nie przekazał odprawiający - stwierdził, że jest to nieprawda, gdyż on zadanie zlecił i omówił.

Zdaniem organu odwoławczego, zeznania złożone przez sierż. szt. W. W. (karta nr 197-198) są jednoznaczne, a to z tej przyczyny, iż na pytania cyt. "Czy asp. J. W. polecił Panu kontrolą pojazdu [...]? i czy asp. J. W. mógł wydać takie polecenie służbowe, a Pan jego nie zapisał w notatniku służbowym?'' odpowiedź: "zgodnie z istniejącymi procedurami każde ustne polecenie w formie zadania doraźnego Kierownika zmiany jest przeze mnie wpisywane do notatnika służbowego. Więc jeżeli w moim notatniku służbowym brak jest zapisu o kontroli pojazdu [...] to znaczy, że asp. J. W. nie zlecił takiego zadania doraźnego w tym dniu podczas odprawy do mojego patrolu do służby. Wszystkie wydane mi w tym dniu polecenia w formie zadań doraźnych przez asp. J. W. zostały przeze mnie wpisane do notatnika służbowego".

Również podobne zeznania złożył przesłuchany w charakterze świadka st. sierż. D. G. wskazując na brak przekazania podczas odprawy zadania doraźnego w sprawie kontroli sam. [...] przez asp. J. W..

Sierż. D. D. zeznał, że cyt. "Jak sobie przypominam asp. J. W. nie zlecał nam kontroli pojazdu [...]". Natomiast sierż. szt. M. G. składając zeznania w sposób jednoznaczny wskazuje, że wszystkie zadania doraźne wydane w formie polecenia przez Kierownika Zmiany Prewencyjnej dokumentuje w notatniku służbowym. W trakcie odprawy do służby w dniu 14 grudnia 2011r. nie otrzymał polecenia kontroli pojazdu [...]. Dodał, że nie dokumentuje zadań w zakresie zapoznawania się z telegramami z kraju lub informacjami o poszukiwaniu osób. Niewątpliwie polecenie Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 12 grudnia 2011r. dotyczące kontroli pojazdu marki [...] taką informacją oraz telefonogramem nie było.

Organ podkreślił, że zasada dokumentowania w w/w zarządzeniu jest jasno sformułowana - zadania doraźne podlegają dokumentowaniu tak jak jest to w przypadku zadania o treści - "w przypadku doprowadzenia osób zadania zgodnie z wkładką do notatnika". Zadanie to jest wpisywane przez asp. J. W. we wszystkich odprawach do książki odpraw oraz w notatnikach służbowych przez funkcjonariuszy. Wybiórcze przekazywanie zadań doraźnych w trakcie odpraw do służby oraz traktowanie ich jako polecenia "bez sensu" przy braku dokumentowania tych zadań w książce odpraw wskazuje na zakres respektowanie przez asp. J. W. obowiązujących przepisów regulujących odprawy do służby i polecenia przełożonych. Obwiniony jako funkcjonariusz Policji posiadający wieloletni staż i praktykę w służbie z zakresie służby patrolowej powinien był wiedzieć, jakie informacje należy umieścić w książce odpraw, na karcie zadania doraźnego oraz jakie wpisy powinny się znaleźć w notatnikach służbowych odprawianych funkcjonariuszy. Brak jest jakichkolwiek okoliczności które pozwoliłyby na usprawiedliwienie postępowania obwinionego w tej kwestii, bowiem jako policjant posiadający odpowiednie kwalifikacje zawodowe, w tym ukończony w dniu 9 grudnia 2005r. kurs specjalistyczny dla Kierowników Rewirów Dzielnicowych w Szkole Policji w K. powinien działać profesjonalnie.

W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że asp. J. W. przewidując możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, godził się na to, iż swoim zachowaniem dopuszcza się zawinionego naruszenia dyscypliny służbowej opisanej w zarzucie nr 4 i 6. Świadczą o tym zeznania świadków sierż. szt. W. W., st. sierż. D. G., sierż. D. D., sierż. szt. M. G., wyjaśnienia obwinionego oraz dokumentacja w postaci kserokopii notatników służbowych w/w funkcjonariuszy, karta zadania doraźnego i kserokopia książki odpraw.

Wbrew ocenie obwinionego wyrażonej w odwołaniu przy wydaniu orzeczenia przez przełożonego dyscyplinarnego nie doszło do naruszenia przepisów postępowania zawartych w art. 135g ustawy o Policji. Analizując zebrany materiał nie dopatrzono się zaistnienia okoliczności mogących budzić wątpliwości, które pozwoliłyby rozstrzygnąć przedmiotową sprawę na korzyść obwinionego.

Zdaniem organu odwoławczego nie stwierdzono także, aby w prowadzonym przeciwko asp. J. W. postępowaniu dyscyplinarnemu doszło do obrazów przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania wynikających z art. 135j cyt. ustawy. Obwiniony podniósł, że ocena zebranego materiału została dokonana przez przełożonego dyscyplinarnego z pominięciem właściwej oceny charakteru winy i dążąc za wszelką cenę do jego ukarania, a fakt zaniechania wykonywania swoich obowiązków usiłuje się przenieść na jego osobę. Odnosząc się do tego stwierdzenia, organ wskazał, że treść zarzuconych skarżącemu przewinień dyscyplinarnych oraz ich kwalifikacja prawna nie budzą żadnych wątpliwości, a zatem należy uznać, iż sformułowanie zarzutów w postępowaniu dyscyplinarnym zostało poprzedzone wnikliwą analizą przepisów z zakresu pełnienia służby patrolowej i dokumentowania wykonanych w służbie czynności. Dodatkowo w rozpatrywanej sprawie zaistniał taki układ dowodów, w którym na korzyść obwinionego przemawiały jedynie jego wyjaśnienia. Okoliczność, że przełożony dyscyplinarny uznał te dowody za subiektywne i na nich się oparł, zaś dał wiarę dowodom przeciwnym prawa nie narusza, bowiem mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Należy też podkreślić, iż obwiniony niezasadnie neguje istnienie ciążącego na nim obowiązku, bowiem jako odprawiający do służby powinien udokumentować przekazane zadania doraźne w książce odpraw zgodnie z przepisami zarządzenia KGP regulującymi tą kwestię.

Zdaniem organu - analiza zebranego materiału dowodowego wskazuje, iż jest on wystarczający do oceny zachowania asp. J. W. pod kątem odpowiedzialności dyscyplinarnej w zakresie zarzucanych mu czynów nr4 i 6. Okoliczności będące przedmiotem postępowania dyscyplinarnego wskazują, iż obwiniony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Za wiarygodne i spójne należy uznać zeznania złożone przez wymienionych świadków, bowiem przedstawiony przez nich przebieg odpraw znajduje potwierdzenie w całości zebranego materiału dowodowego, a sam obwiniony w złożonych wyjaśnieniach mimo iż przyjmuje własną linię obrony i nie przyznaje się do winy, jednocześnie potwierdza fakt zaistnienia okoliczności będących przedmiotem sprawy. Dodatkowo bezsprzecznie stan faktyczny w niniejszej sprawie obrazuje załączone do materiałów sprawy uwierzytelnione kserokopie notatników służbowych funkcjonariuszy, książki odpraw oraz karta zadania doraźnego z zapisami o realizacji polecenia. Ocena materiału dowodowego wskazuje, iż działania asp. J. W. były zawinione. Zgodnie bowiem z art. 132a. ust. 1 ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. Z materiałów zebranych w trakcie postępowania dyscyplinarnego jednoznacznie wynika, że asp. J. W. z racji pełnionej funkcji oraz doświadczenia zawodowego nabytego podczas służby w Policji był świadom obowiązków jakie na nim ciążyły.

Organ podkreślił, że uwzględniając charakter popełnionych przez asp. J. W. przewinień dyscyplinarnych uznano, że wymierzona kara dyscyplinarna jest współmierna do stopnia zawinienia popełnionego przez niego czynu. W kontekście stwierdzonego zawinienia w zakresie popełnienia przez w/w policjanta zarzucanego mu czynu, utrzymanie w mocy wymierzonej obwinionemu kary dyscyplinarnej nagany należy w ocenie organu - uznać za zasadne, tym bardziej, że jest to najłagodniejsza kara dyscyplinarna, jaką przewidują przepisy ustawy o Policji.

Nadto organ zauważył, że wprawdzie Komendant Powiatowy Policji w D. w orzeczeniu z dnia [...] października 2012r. nr [...] nie zawarł w sentencji orzeczenia dyspozycji o uniewinnieniu asp. J. W. od popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych nr 1,2,3,5,7,8,9,10, jednakże w uzasadnieniu orzeczenia przełożony dyscyplinarny wskazał na okoliczności, które wziął pod uwagę przy uniewinnieniu asp. J. W. od wskazanych wyżej naruszeń dyscypliny służbowej. W tym zakresie organ instancji uwzględnił na korzyść obwinionego zeznania i policjantów, którzy uczestniczyli w odprawach opisanych w w/w zarzutach i w tym zakresie Komendant Wojewódzki Policji we W. podziela to stanowisko.

Biorąc powyższe pod uwagę, organ orzekł ak wyżej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższe orzeczenie wniósł J. W. Zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przez naruszenie ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji tj. art.132 ust.2, art.132 ust.3 pkt 1, art.132a, art.134j ust.6 pkt 6, art.135c , art.135e ust. 1, art.135f ust.7 pkt 1, art.135 g, art.135h ust.1 oraz art.135j ust.2 pkt 6, art.171 § 2 k.p.k. w zw. z art.135p ustawy o Policji, skarżący wniósł o:

- uchylenie zaskarżonych orzeczeń w całości,

- rozpoznanie skargi poza kolejnością wpływu, jako uzasadnionego przypadku ponieważ pomimo, iż orzeczenie nr [...] KWP we W. zostało zaskarżone, już ponosi skutki orzeczonej kary, poprzez obniżenie dodatku funkcyjnego o 30 %

- zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi, skarżący przedstawił szczegółowo stan faktyczny i wydawane w trakcie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego poszczególne akty (orzeczenia) wydawane przez orzekające w sprawie organy. Skarżący zarzucił, że przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne nie wyjaśniło stanu faktycznego dotyczącego stawianych mu zarzutów, a prowadzący to postępowanie zastosował swobodną interpretację faktów i dowodów, nie określając, którym dowodom dał wiarę, a którym odmówił, w rezultacie uznając winnym zarzutów 4 i 6. Organ II instancji twierdzi, iż przełożony dyscyplinarny nie jest związany formalnymi regułami dowodowymi, czy stopniem ich mocy dowodowej. Twierdzi również, iż treści zarzucanych przewinień dyscyplinarnych oraz ich kwalifikacja prawna nie budzi żadnych| wątpliwości a sformułowanie zarzutów zostało poprzedzona wnikliwą analizą przepisów. A następnie twierdzi, że "uznał dowody za subiektywne i na nich się oparł oraz mieści się to w granicach swobodnej oceny dowodów". W ocenie skarżącego jest istotna różnica między nie zapoznaniem policjantów z polecaniem służbowym (treść zarzutów) a przekazaniem zadań doraźnych podczas odprawy i udokumentowanie ich w książce odpraw. Różnica ta wymyka się w ocenie skarżącego spod reguł swobodnej oceny dowodów, gdyż nie przesądza, że skarżący nie zapoznał policjantów z poleceniem służbowym. Organ powinien dokonać ustaleń i wyjaśnić tę różnicę, gdyż niewątpliwie ma to wpływ na wynik postępowania.

Skoro zarzucono skarżącemu, że dopuścił się czynu z art.132 ust.3 pkt 1 ustawy o Policji, a więc mających stanowić naruszenie dyscypliny służbowej, polegającej na niewykonaniu poleceń przełożonych oraz niedopełnieniu obowiązku, to prawidłowe rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, winno być poprzedzone szczegółowymi ustaleniami z zakresu obowiązków Jego osoby, jako obwinionego. Ustalenia takie są zaś możliwe po dokładnej i wnikliwej analizie zakresu czynności służbowych nie tylko obwinionego, ale i innych osób z jednostki organizacyjnej, w której pełni służbę, a także zakresu obowiązków osób pełniących tzw. służbę kierownika zmiany prewencyjnej. Nie bez znaczenia dla ustalenia tych istotnych dla sprawy okoliczności jest wyjaśnienie zasad organizacji pracy Komendy Powiatowej Policji w S.. Brak jest również w aktach sprawy tzw. aktów kierownictwa wewnętrznego, w których regulowane są kwestie rozkazów i poleceń o których mowa w art.132 ust.3 pkt 1 ustawy o Policji. Uznając skarżącego winnym co do zarzutów 4 i 6, w dalszym ciągu prowadzący postępowanie nie stosuje się do dyrektyw właściwego przeprowadzenia postępowania w świetle zebranego materiału dowodowego, z pominięciem właściwej oceny charakteru winy.

Skarżący podkreślił, że w dniu 12 grudnia 2011r. Komendant Powiatowy Policji na odprawie służbowej wydał polecenie o treści:, "że każdy kierownik komórek organizacyjnych w KPP S. ma przekazać swoim podwładnym o dokonywaniu kontroli pojazdu [...],z uwagi ,iż nie posiada uprawnień do kierowania", a nie jak jest to przytoczone w uzasadnieniu orzeczenia nr [...] KWP we W. "..Każdy z funkcjonariuszy ma być zapoznawany z bieżącymi zadaniami teczki Kierownika Zmiany Prewencyjnej. [...]- brak prawa jazdy (zadanie stałe)...". Ponadto w orzeczeniu nr [...]KPP w D. nie ma mowy o realizacji zadania stałego. Gdy zaś w § 26 ust. 1 i ust 3 zarządzenia mowa jest o przekazaniu zadań doraźnych a nie stałych.

Skarżący podkreślił, że polecenie Komendanta Powiatowego wykonał, ponieważ po odprawie przekazał ustnie oraz sporządził pisemne polecenie (w aktach sprawy) z treścią, którego zapoznał policjantów Rewiru Dzielnicowych. W toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego wielokrotnie skarżący wyjaśniał, że w dniu 14.12.2011r. i 20.12.2011r. podczas odprawy do służby przekazał powyższe zadanie policjantom w formie ustnej, ponieważ z zadaniem tym funkcjonariusze zapoznani byli już od dnia 6.12.2011r. Skarżący uznał, że taka forma przekazu jest wystarczająca, wyjaśniając, że faktu niedokonania wpisu w książkę odpraw oraz niezapisanie przez policjantów zadania w notatnikach służbowych, nie należy w tym wypadku utożsamiać z tym, iż nie zapoznał funkcjonariuszy z zadaniem.

W ocenie skarżącego organ I instancji wydał swoje rozstrzygnięcie na podstawie niekompletnego materiału dowodowego. Organ przede wszystkim niesłusznie stwierdził, że pomimo rozbieżności między zeznaniami policjantów odprawianych do służby w dniu 14.12.2011r. o godz.22.00 i w dniu 20.12.2011r. o godz.22.00, należy przyjąć, iż skarżący popełnił zarzucany czyn dyscyplinarny. Powyższe ustalenia – zdaniem skarżącego nie dają przesłanek do uznania winnym zarzucanych czynów, na co wskazywał skarżący w odwołaniu do orzeczenia nr [...], gdzie akcentował rozbieżności i niespójności w materiale dowodowym, a nie podważał zeznać świadków, co zarzuca wyższy przełożony dyscyplinarny. Skarżący zauważył, że sierż. sztab. M. G. zeznając oświadczył, że nie pamięta, czy takie zadanie doraźne zostało mu zlecone, stwierdzając, że wszystkie zadania doraźne zapisuje w notatniku. Ale już w trakcie dalszego przesłuchania w/w zeznaje, że nie miał świadomości, że zadanie w postaci kontroli [...] jest zadaniem doraźnym i zapis o zleceniu takiego zadania powinien być w jego notatniku. W związku z czym nie wyklucza, że takie zadanie podczas odprawy było przekazywane, na co zresztą wskazuje dalszy kontekst jego wypowiedzi cyt. "lecz z praktyki wynika, że nie wszystkie zadania doraźne są nam przez Kierownika zmiany prewencyjnej podawane, jako zadania do wpisania w notatniku służbowym. Szczególnie jeżeli takie zadanie jest realizowane przez dłuższy okres czasu". Ponadto ostatnia część wypowiedzi w/w policjanta jest sprzeczna z pierwszą częścią zeznania, gdzie oświadczył, że "wszystkie zadania doraźne zapisuje w notatniku". Powstała w zeznaniach policjanta sprzeczność nie została jednak przez prowadzącego postępowanie wyjaśniona, do czego w/w był zobligowany ustawą o Policji.

Podobnie zeznanie drugiego policjanta sierż. – D. D., który stwierdził, że cyt. "Jak sobie przypominam asp. J. W. nie zlecał nam kontroli pojazdu [...]".

W związku z powyższym należało wyjaśnić powstałe rozbieżności, czego nie uczyniono, przyjmując za wiarygodne tylko te wyjaśnienia z których wynika, że policjant nie miał zleconego zadania.

W przesłuchaniu w/w policjantów nie ma również wyjaśnionej ich wiedzy o tym, czy w przypadku napotkania w/w pojazdu dokonaliby jego zatrzymania i kontroli, skoro to zadanie było zlecane już od dnia 6 grudnia 2011 r. i było wielokrotnie omawiane podczas kolejnych odpraw do służb.

Nadto skarżący podkreślił, że przesłuchiwani policjanci st. sierż. D. G. oraz st. sierż. W. W. zeznali, że nie pamiętają, czy takie zadanie zostało im zlecone, ale jednocześnie odwołują się do swoich zapisów w notatnikach służbowych, gdzie nie mieli zapisanego tego zadania, na podstawie i czego uznali, że polecenie nie zostało im przekazane.

Zeznając na okoliczność zlecenia zadania sierż. sztab. M. G. zeznaje, "że nie pamięta", sierż. D. D. zeznaje, że cyt. "jak sobie przypomina", a sierż. D. G. zeznaje, że cyt. "nie pamięta". Zauważyć należy że twierdzenia polegające na przypuszczeniu i niepewności nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia.

Wątpliwość, czy zadanie zostało zlecone, czy też nie w takim przypadku powinna skutkować uwzględnieniem ich na korzyść skarżącego. Wszelkie wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych powinny być wyjaśnione i usunięte przez wszechstronną inicjatywę dowodową organu oraz gruntowną analizę materiału dowodowego, co w tym przypadku nie zostało wykonane. Ponadto organ nie uznał za przemawiającym za brakiem zawinienia, wskazany aspekt rozbieżności między zeznaniami świadków w tym m.in. zeznań sierż. sztaby M. G. i sierż. D. D. oraz nie przyjął w tym kontekście kwestii przesłuchania obwinionego, gdzie wyjaśniał, że zadanie dotyczące kontroli pojazdu [...] przekazał na odprawie. Sierż. sztab. M. G. podnosi w swoim przesłuchanie kwestię cyt. "lecz z praktyki wynika, że nie wszystkie zadania doraźne są nam przez Kierownika zmiany prewencyjnej podawane, jako zadania do wpisania w notatniku służbowym. Szczególnie jeżeli takie zadanie jest realizowane przez dłuższy czasu".

Sierż. D. D. zeznaje. "Jak sobie przypominam....", a w uzasadnieniu orzeczenia prowadzący postępowanie wysuwa tezę cyt. "natomiast sierż. D. D. kategorycznie stwierdza, że ...". Wniosek, jaki z treści zeznania wysuwa rzecznik dyscyplinarny, iż cyt. "należy przyjąć, że asp. J. W. popełnił zarzucany mu czyn dyscyplinarny", jest nielogiczny i niedopuszczalny i nie gwarantuje prawidłowego rozpoznania sprawy.

Nadto skarżący stwierdził, że polecenie zatrzymania w/w pojazdu nie miało już charakteru zadania doraźnego z uwagi na okres jaki upłynął od momentu pierwszego przekazania zadania, a było zadaniem stałym.

W dalszej części skargi, skarżący podkreślił, że zgodnie z art.132a ustawy o Policji, czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne może mieć charakter zarówno umyślny, jak i nieumyślny. Oznacza to, że przypisane skarżącemu naruszenie dyscypliny, służbowej z art. 132 ust. 3 pkt 1 może mieć charakter umyślny lub nieumyślny. W obu tych przypadkach przełożony dyscyplinarny jest zobowiązany ustalić w sposób bezsporny rodzaj zawinienia. Przesłanka taka wynika bowiem z treści art. 135g ust.1 ustawy o Policji - zgodnie z którym przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny obowiązani są badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść obwinionego. Niedające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść obwinionego. Zasada ta wynika wprost z art.45 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Nadto skarżący zarzucać brak obiektywizmu, wskazał, że w dniu 8 marca .2012r. powołując się na art.135c ust.2 ustawy o Policji wnioskował o wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego, uzasadniając obawę bezstronności i obiektywizmu w prowadzonym postępowaniu przez przełożonego dyscyplinarnego Komendanta Powiatowego Policji w D.. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2012r. KW Policji we W., odmówił wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego. Obawa ta potwierdziła się w dniu 11.05.2012r., gdy podczas spotkania w gabinecie Komendanta Powiatowego w S. T. M., którego świadkiem był asp. I.S., Naczelnik Wydziału Prewencji podinsp. T. B. wiedział już, jakie będzie rozstrzygnięcie w postępowaniu pomimo, że przedmiotowe orzeczenia strony otrzymały dopiero w dniu 25 maja 2012r. W ocenie skarżącego, na podstawie przytoczonych faktów istniały przesłanki o wyłączenie z udziału w postępowaniu przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego.

Skarżący wskazuje także na fakt, iż jego wątpliwości budzi bezstronność wyższego przełożonego dyscyplinarnego czyli Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdza: "Analizując treść złożonych przez asp. J. W. można odnieść wrażenie, że wszyscy są winni tej sytuacji tylko nie obwiniony". Nasuwa się zatem pytanie ,na podstawie którego z zebranych materiałów dowodowych organ dokonał takich ustaleń. Kolejna teza z uzasadnienia "Wybiórcze przekazywanie zadań doraźnych w trakcie odprawy do służby oraz traktowanie ich jako polecenie "bez sensu" przy braku dokumentowania tych zadań w książce odpraw wskazuje na zakres respektowania przez asp. J. W. obowiązujących przepisów regulujących odprawy do służby i polecenia przełożonych". Jest to kolejna wątpliwość nasuwająca pytanie na jakiej podstawie organ twierdzi że skarżący traktuje polecenie, jako "bez sensu".

Nadto skarżący zarzucił, że w orzeczeniu organu I instancji z dnia [...] października 2012r. nr [...]- organ nie dokonał rozstrzygnięcia o jakim mowa w art.135j ust.2 pkt 5 ustawy, a to z tej przyczyny, iż orzeczenie w sentencji nie zawiera treści rozstrzygnięcia o uniewinnieniu od popełnionych przewinień dyscyplinarnych nr 1, 2, 3, 5, 7, 8 ,9 ,10. Stanowisko to podziela również organ II instancji. Orzeczenie takie jako jest wadliwe nie może zdaniem skarżącego ostać się w obrocie prawnym, tym bardziej, że w uzasadnieniu tegoż orzeczenia organ lakonicznie i gołosłownie wskazał, że wymierzona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia skarżącego.

Nadto skarżący powołując się na przepis art.135f ust.7 ustawy o Policji, podkreślił, że w trakcie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego złożył 9 wniosków dowodowych, z czego 3 zostały uwzględnione, a 2 przesłano do wyższego przełożonego. Prowadzący postępowanie nie wydał natomiast 3 postanowień uwzględniających wnioski dowodowe. Wyższy przełożony nie wydał 1 postanowienia o odmowie uwzględnienia wniosku dowodowego - skarżący otrzymał jedynie pismo od Naczelnika Wydziału Kadr KWP we W. podinsp. V. B..

Zdaniem skarżącego nie wydanie postanowień stanowi działanie niezgodne obowiązującymi przepisami prawa.

W dalszej części skargi , skarżący powołując się na przepis art.171 § 2 k.p.k. stanowiący, że: "prawo zadawania pytań mają, prócz organu przesłuchującego, strony, obrońcy, pełnomocnik, biegli (...)", zarzucił, iż w niniejszym postępowaniu został pozbawiony możliwości uczestnictwa w przeprowadzeniu dowodów z zeznań świadków, z uwagi na to, iż nie był o tych czynnościach w ogóle powiadamiany. Pismo, które zostało wysłane do Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 1 marca 2012r. nie spełnia wymogów określonych w art 129 § 1 k.p.k. Poza w/w pismem nie został powiadomiony w żaden inny sposób o terminie przesłuchania.

Uchybienie proceduralne, stanowi także w ocenie skarżącego, wydanie w dniu [...] kwietnia 2012r. przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. "Postanowienia o przedłużeniu prowadzonych czynności dowodowych do 2 miesięcy" po przekroczeniu wskazanych w ustawie terminów.

W konsekwencji powyższego, skarżący stwierdził, że w trakcie prowadzonego przeciw skarżącemu postępowania dyscyplinarnego, popełniono wiele uchybień proceduralnych, a także naruszono zasady stanowiące podstawy demokratycznego państwa prawa oraz zasady wynikające bezpośrednio z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł jak wyżej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności podjętych w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. - nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego aktu administracyjnego /orzeczenia/ we wskazanym wyżej zakresie wykazała, że zarówno zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] grudnia 2012r., nr [...], jak i poprzedzając je orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w D.

z dnia 16 października 2012r., nr 2/2012 - wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a.).

Niesporne jest w sprawie, że podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji ( Dz.U. z 2011r., Nr 287, poz.1687 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

W orzecznictwie przyjęte zostało, że wymieniona ustawa o Policji w Rozdziale 10 "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów" zawiera regulację materialnoprawną odpowiedzialności policjantów, jak i regulację procesową postępowania dyscyplinarnego. Regulacja postępowania dyscyplinarnego jest regulacją pełną w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia.

Jedynie w art. 135p ust. 1 powołanej ustawy o Policji odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego ( por. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2006r., sygn.akt I OSK 472/06, LEX nr 290653).

I tak zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W myśl zaś art. 132 ust. 2 ustawy naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, z wyłączeniem rozkazów i poleceń , o których mowa w art.58 ust.2 ( art.132 ust. 3 pkt 1 ustawy).

Zgodnie z art. 135a ust.1 ustawy, postępowanie dyscyplinarne oraz czynności wyjaśniające prowadzi rzecznik dyscyplinarny, który zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego, przyjmuje od niego wyjaśnienia, dokonuje oględzin. Z czynności tych sporządza protokół (art. 135e ust. 1 ustawy).

Po przeprowadzeniu czynności dowodowych i uznaniu, że zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, rzecznik dyscyplinarny zapoznaje obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego (art.135i ust.1 ustawy), przy czym zgodnie z art.135j ust.5 ustawy, obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich uzupełnienie. Na wydane przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienie o odmowie uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego obwinionemu służy prawo złożenia zażalenia.

W oparciu o dokonaną ocenę zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o: 1/ uniewinnieniu albo 2/ odstąpieniu od ukarania, albo 3/ ukaraniu, albo 4/ umorzeniu postępowania (art. 135j ust. 1 ustawy).

Istotny jest przy tym przepis art.135j ust.2 ustawy, który określa składniki (element) każdego orzeczenia, poprzez taksatywne ich wyliczenie, a to:

1) oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;

2) datę wydania orzeczenia;

3) stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

4) opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną;

5) rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego;

6) uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia;

7) pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania;

8) podpis, z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego, oraz pieczęć jednostki organizacyjnej Policji.

Powyższe oznacza, że każde orzeczenie wydane w konsekwencji przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego musi zawierać niezbędne (obowiązkowe) składniki, a szczegółowe określone w cyt. wyżej art.135j ust.2 ustawy.

Zważyć przy tym należy, że rozstrzygnięcie (art.135j ust.2 pkt 5 ustawy) określane w doktrynie mianem osnowy decyzji (orzeczenia), nazywane w praktyce także sentencją – stanowi najważniejszy składnik orzeczenia, a to z tej przyczyny, jak sama nazwa wskazuje – podejmuje się rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach strony – obwinionego.

Rozstrzygnięcie, o którym mowa w (art.135j ust.2 pkt 5 ustawy), to wiążące ustalenie konsekwencji stosowanego przepisu prawa materialnego i w tym sensie orzeczenie rozstrzyga sprawę objętą postępowaniem dyscyplinarnym. Zasadą jest, iż konkretyzacja prawa dokonuje się wyłącznie w rozstrzygnięciu (osnowie, sentencji), nie zaś w innych elementach decyzji (orzeczeniu). Stąd rozstrzygnięcie zawarte w decyzji (w niniejszej sprawie – orzeczeniu) - rozumiane jako osnowa bądź sentencja decyzji, jako takie musi być sformułowane jasno i precyzyjnie, tak by było zrozumiałe i nie pozostawiało żadnych wątpliwości, nawet bez uzasadnienia.

Z cyt. wyżej przepisu art.135j ust.2 ustawy jednoznacznie również wynika, że każde orzeczenie powinno posiadać uzasadnienie faktyczne i prawne (art.135j ust.2 pkt 6 ustawy), wskazujące motywy w zakresie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia.

Oznacza to, że uzasadnienie nie stanowi części rozstrzygnięcia, o którym zaś jest mowa w art.135j ust.2 pkt 5 ustawy. W osnowie - rozstrzygnięciu zawarte jest rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, zaś uzasadnienie wyjaśniać ma tok myślenia prowadzący do zastosowania przez organ takich, a nie innych przepisów.

Podkreślić należy, że w orzecznictwie przyjęte zostało, iż nie jest dopuszczalne rozstrzyganie o części uprawnień lub obowiązków stron w osnowie decyzji, a w pozostałej części w jej uzasadnieniu (por.wyrok z dnia 27 czerwca 2003r., sygn.akt I SA 215/02, LEX nr 149489).

Podzielić należy także pogląd wyrażony wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 czerwca 2005 r., sygn.akt II SA/Wa 223/05 (LEX nr 171676), zgodnie z którym " Decyzja powinna zawierać zgodność uzasadnienia z jej stanowczą treścią, jednakże samo uzasadnienie nie może zastąpić ustawowych składników danych modeli orzeczeń. Z tych też względów nie można i nie należy w żaden sposób z treści uzasadnienia decyzji domyślać się jej obligatoryjnych części składowych".

Podobne stanowisko wyrażono także wyroku NSA w Warszawie z dnia 4 lipca 2006r. I OSK 155/06 (LEX nr 276551) oraz w wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2006 r. IV Sa/Wa 2145/05 (LEX nr 276765), gdzie podkreśla się odrębność osnowy od uzasadnienia decyzji oraz niedopuszczalność nadawania znaczenia rozstrzygnięcia wywodom zawartym w uzasadnieniu decyzji.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż słusznie zarzuca skarżący, że orzeczenie organu I instancji wydane zostało z naruszeniem cyt. wyżej art.135j ust.2 pkt 5 ustawy, skoro nie zawiera rozstrzygnięcia co do zarzutów opisanych w pkt 1,2,3,5,7,8,9 i 10, gdy zaś z uzasadnienia tegoż orzeczenia można by wywieść, że w tym zakresie skarżący został uniewinniony, a potwierdzeniem tegoż jest stwierdzenie organu, iż należy przyjąć, iż skarżący nie popełnił zarzucanych w określonym wyżej zakresie czynów dyscyplinarnych.

Jednakże powyższe uchybienie organu I instancji jest o tyle istotne, że układ /forma/ zaskarżonej decyzji (w jej początkowej części) organu odwoławczego z dnia [...] grudnia 2012r., Nr [...] wskazywałby zaś, że organ I instancji uznał skarżącego winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył w/w karę dyscyplinarną w postaci nagany za opisane wyżej przewinienia zamieszczone w pkt od 1 do 10.

Niewątpliwe zaś jest w sprawie, że rozstrzygnięcie /sentencja/ orzeczenia organu I instancji z dnia [...] października 2012r., to uznanie skarżącego winnym popełnienia zarzucanych przewinień dyscyplinarnych z pkt 4 i 6 i z tego to tytułu wymierzenie w/w kary dyscyplinarnej w postaci nagany.

Innymi słowy rozstrzygnięcie /sentencja/ orzeczenia organu I Instancji ograniczyło się jedynie (wyłącznie) do rozstrzygnięcia w zakresie zarzutów opisanych w pkt 4 i 6.

W świetle powyższych ustaleń, orzeczenie w takim kształcie, z takim rozstrzygnięciem (sentencją) nie może pozostać w obrocie prawnym, gdyż podjęte rozstrzygnięcie całkowicie pomija zarzuty opisane w pkt. 1,2,3,5,7,8,9 i 10 , co oznacza, że podjęte zostało z naruszeniem cyt. wyżej art.135j ust.2 pkt 5 ustawy.

Istotne jest przy tym, iż w doktrynie przyjęte zostało, iż konkretyzacja prawa nie dokonuje się w uzasadnieniu, a w rozstrzygnięciu decyzji /orzeczeniu/, uzasadnienie ma objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego sprawie (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 520).

Tak jak to już wyżej Sąd podkreślił, elementy, które powinno zawierać orzeczenie będące wynikiem postępowania dyscyplinarnego określone zostały w sposób jednoznaczny w cyt. wyżej arty.135j ust.2 ustawy.

Oznacza to, że tak rozstrzygnięcie, jak i uzasadnienie, to odrębne elementy orzeczenia, przy czym niewątpliwie składają się wraz z pozostałymi elementami orzeczenia na jego całość.

Wobec przedstawionych wyżej okoliczności stwierdzić należy, że tak zaskarżone orzeczenie, jak i poprzedzające je orzeczenie organu I instancji podjęte zostały z naruszeniem wskazanego wyżej art. 135j ust.2 pkt 5 ustawy i już tylko z tego względu orzeczenia te w oparciu o przepis art.145 § 1 pkt 1 lit."a" p.p.s.a. podlegają uchyleniu.

Ustosunkowując się zaś do pozostałych kwestii podniesionych w skardze, należy wskazać, że uchylenie wydanych w sprawie orzeczeń powoduje, że sprawa wraca do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Oznacza to, iż organ I instancji ponownie rozpatrując niniejszą sprawę, winien rozpatrzeć ją raz jeszcze w całokształcie, rozważając m.innymi jaki wpływ na wynik sprawy miało naruszenie terminu określonego w art.135h ust.1 ustawy, zgodnie z którym czynności dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym powinny być zakończone w terminie miesiąca od dnia wszczęcia tego postępowania, gdy zaś niewątpliwe jest w sprawie, że zakończenie czynności dowodowych w niniejszej sprawie nie nastąpiło w terminie miesiąca od wszczęcia postępowania (art.134i ust.5 ustawy).

Wprawdzie cyt. wyżej przepis dopuszcza możliwość przedłużenia przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego terminu prowadzenia czynności dowodowych do 2 miesięcy, lecz już data wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. postanowienia Nr [...], tj. [...] kwietnia 2012r. wskazuje, że nie zachowane zostały określone cyt. wyżej przepisem terminy prowadzenia czynności dowodowych (k.263).

Organ rozpatrując ponownie winien także rozważyć, a w konsekwencji ocenić jaki wpływ na wynik sprawy miało zaniechanie organu braku właściwego rozpatrzenia zgłoszonych przez skarżącego 9 wniosków dowodowych.

Zważyć należy, że w opisanym wyżej Rozdziale 10 ustawy o Policji, w sposób jednoznaczny uregulowana została kwestia uprawnień obwinionego ( art.135f ust.1 ustawy), w tym terminów jak i przedmiotu zgłaszania przez obwinionego wniosków, z równoczesnym nałożeniem na organy w tym zakresie określonych obowiązków (art.135f ust.7, art.137f ust.8 ; art.135i ust.5 ustawy).

Również konieczne jest przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, rozważenie podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia art.135p ust.1 ustawy, stosownie to do którego - do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Okoliczność ta jest o tyle istotna, iż z akt sprawy nie wynika, by skarżącemu umożliwiono obecność przy słuchaniu świadków .

Nadto w ocenie Sądu, w świetle zeznań świadków – funkcjonariuszy, zwłaszcza zeznań M. G. (k.234) i D. D. (k.164), wbrew stanowisku organów, nie można z całą stanowczością stwierdzić, by wina skarżącemu w zakresie zarzutu z pkt 4 została udowodniona (art.135g ustawy).

Nawet gdyby jednak przyjąć, że skarżący istotnie dopuścił się naruszenia dyscypliny, to organy wydając zaskarżone orzeczenia, w istocie pominęły a tym samym nie rozważały w sposób należyty zastosowania dyspozycji z art.135j ust.5 ustawy, zgodnie z którą przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej.

Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji - wydane zostały z istotnym naruszeniem prawa – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. I sentencji wyroku.

Klauzula zawarta w pkt. II wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu w sposób uwzględniający skargę, przepisu art. 152 przywołanej ustawy.