Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 541/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 123 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
Teza: Przez odpowiednie stosowanie przepisu par. 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 17 maja 2004 r. w sprawie świadectw żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 128, poz. 1344) dla potrzeb wniosku o odszkodowanie z tytułu poniesionej szkody wskutek niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa służby, o którym mowa w art. 123 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, należy rozumieć wyłącznie tryb postępowania przewidziany w zdaniu drugim par. 6 ust. 1 tego rozporządzenia, rozumiany jako tryb (sposób) postępowania przy składaniu takiego wniosku poprzez wskazanie jego formy pissemnej i organu właściwego, do którego należy skierować wniosek. Natomiast przewidziany w zdaniu pierwszym par. 6 ust. 1 rozporządzenia 7-dniowy termin do złożenia wniosku o prostowanie świadectwa służby, określony w art. 123 ust. 2 usttawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie ma zastosowania do liczenia terminu, w którym można złożyć wniosek o określenie wyżej odszkodowanie.

TEZY

Przez odpowiednie stosowanie przepisu par. 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 17 maja 2004 r. w sprawie świadectw żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 128, poz. 1344) dla potrzeb wniosku o odszkodowanie z tytułu poniesionej szkody wskutek niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa służby, o którym mowa w art. 123 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, należy rozumieć wyłącznie tryb postępowania przewidziany w zdaniu drugim par. 6 ust. 1 tego rozporządzenia, rozumiany jako tryb (sposób) postępowania przy składaniu takiego wniosku poprzez wskazanie jego formy pissemnej i organu właściwego, do którego należy skierować wniosek. Natomiast przewidziany w zdaniu pierwszym par. 6 ust. 1 rozporządzenia 7-dniowy termin do złożenia wniosku o prostowanie świadectwa służby, określony w art. 123 ust. 2 usttawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie ma zastosowania do liczenia terminu, w którym można złożyć wniosek o określenie wyżej odszkodowanie.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Robert Hubacz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 października 2006 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dowódcy Ś. Okręgu Wojskowego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania za wydanie niewłaściwego świadectwa służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez M. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest decyzja Dowódcy Ś. Okręgu Wojskowego z dnia [...] r., Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] r., Nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 123 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (DZ.U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) oraz § 8 i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 maja 2004 r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 128,poz. 1344) w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania za wydanie niewłaściwego świadectwa służby.

W sprawie ustalono ,że Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Ł. wydał stronie w dniu [...] r. świadectwo służby. Pismem z dnia [...] r. strona zwróciła się o sprostowanie tego świadectwa . Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego postanowieniem z dnia [...] r. odmówił sprostowania świadectwa służby. Strona korzystając z przysługujących jej środków odwoławczych oraz prawa do prostowania świadectwa służby otrzymała kolejno świadectwa służby z dnia [...] r., [...] r. oraz z [...] r. Jednocześnie w dniu [...] r. M. B. złożył do Sądu Okręgowego w Ł. "wniosek o wydanie orzeczenia o odszkodowaniu w związku z wydaniem niewłaściwego świadectwa służby przez Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Ł.". Pismem z dnia [...]r. Sąd Okręgowy w Ł. przesłał według właściwości wniosek do Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego.

W dniu [...]r. strona złożyła do Sądu Rejonowego w Ł. pozew o wydanie orzeczenia o odszkodowaniu w wysokości [...] wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy w związku z wydaniem niewłaściwego świadectwa służby. Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd stwierdził niedopuszczalność drogi sądowej i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sztabowi Wojskowemu w Ł..

Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Ł. działając jako organ I instancji w sprawie o przyznanie odszkodowania za wydanie niewłaściwego świadectwa służby stwierdził , że strona przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej nie składała wniosku o zamieszczenie w świadectwie służby dodatkowych informacji, w tym między innymi informacji o posiadanych kwalifikacjach, informacji dotyczących stanowisk służbowych zajmowanych w trakcie pełnienia służby oraz informacji dotyczących wysokości i składników uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku. Przyznał organ I instancji , że w świadectwie służby w zakresie informacji, które zamieszcza się w nim z mocy prawa, wskazano niewłaściwie jako miejsce urodzenia żołnierza w miejsce "J. gmina R." zamiast "J. gmina B."; a ponadto nie wskazano okresu pełnienia służby w latach [...]-[...] na stanowiskach uzasadniających podwyższenie emerytury wojskowej (praca w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze). Zdaniem organu ostatnia informacja nie wynikała jednak z teczki personalnej wnioskodawcy. Powyższe informacje zostały sprostowane. Zwrócił uwagę organ I instancji na to ,że na wniosek strony złożony po wydaniu świadectwa służby zamieszono w świadectwie informacje o posiadanych kwalifikacjach oraz informacje dotyczące wysokości i składników uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku. Wskazał na przepis art. 123 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn, zm./ , zgodnie z którym w przypadku nie wydania lub wydania niewłaściwego świadectwa służby byłemu żołnierzowi przysługuje odszkodowanie z tytułu poniesionej przez niego w związku z tym szkody. Natomiast stosownie do przepisu § 8 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17.05.2004r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 128, poz. 1344) w sprawach przyznania żołnierzowi zawodowemu odszkodowania za nie wydanie w terminie lub wydanie niewłaściwego świadectwa służby dowódca jednostki wojskowej rozstrzyga w decyzji. Przy czym przepisy § 6 ust, 1 stosuje się odpowiednio. Według przepisu § 6 rozporządzenia żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej może, w terminie określonym w art. 123 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, złożyć wniosek o prostowanie świadectwa służby. Wniosek składa się na piśmie do dowódcy jednostki wojskowej, który wydał świadectwo służby. W myśl art. 123 ust. 2 ustawy termin ten wynosi 7 dni od doręczenia świadectwa służby.

Zdaniem organu I instancji - wobec brzmienia przywołanych przepisów- warunkiem przyznania byłemu żołnierzowi odszkodowania z tytułu szkody poniesionej przez niego w związku z wydaniem niewłaściwego świadectwa służby jest złożenie przez tego żołnierza pisemnego wniosku do dowódcy jednostki w terminie 7 dni od dnia wydania niewłaściwego świadectwa służby. W przypadku strony termin 7dniowy został uchybiony, nawet przy przyjęciu na podstawie art. 65 § 2 kpa, że termin złożenia wniosku liczony jest od dnia złożenia wniosku do Sądu Okręgowego jako organu niewłaściwego. Jest to przepis prawa materialnego, a w przeciwieństwie do terminu złożenia wniosku o sprostowanie nie podlega on przywróceniu. Przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia nie ma bowiem zastosowania do wniosku o przyznanie odszkodowania, co – zdaniem organu- z uwagi na uchybienie terminu do złożenia wniosku o przyznanie odszkodowania uzasadnia odmowę wypłaty tego odszkodowania. Ponadto organ I instancji wskazał na art. 123 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, według którego przesłanką przyznania odszkodowania jest nie tylko wydanie niewłaściwego świadectwa służby , ale również powstanie szkody związanej z wydaniem tego świadectwa oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy wydaniem niewłaściwego świadectwa służby a powstaniem tej szkody. Zgodnie z § 8 rozporządzenie w sprawach odszkodowań stosuje się przepis art. 99 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U, z 1998 r. Nr 21, poz, 94, z późn. zm.). Powołując się na art. 99 § 2 kodeksu pracy, stwierdził organ ,że szkoda ma polegać na pozostawaniu bez pracy w związku z wydaniem niewłaściwego świadectwa służby. Jego zdaniem strona nie udowodniła że brak właściwego świadectwa pracy stanowił przeszkodę w zatrudnieniu, a na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można stwierdzić, że u strony wystąpiła szkoda polegająca na pozostawaniu bez pracy powodu wydania niewłaściwego świadectwa służby. W ocenie organu w sprawie istotne znaczenia ma zakres informacji ulegających sprostowaniu w stosunku do świadectwa z dnia [...]r. Sprostowaniu uległy bowiem informacje, co do których istnieje obowiązek ich umieszczenia tj:

- wskazanie w jako miejsca urodzenia żołnierza w miejsce "J. gmina R." sformułowania "J. gmina B.";

- wskazanie okresu pełnienia służby w latach [...]-[...] na stanowiskach uzasadniających podwyższenie emerytury wojskowej (praca w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze).

Okoliczności te w żaden sposób nie mogą mieć wpływu na pozostawanie przez stronę bez pracy.

W odwołaniu od decyzji pierwszo-instancyjnej M.B. podniósł , że prawidłowe świadectwo otrzymał dopiero w dniu [...] r. i z tego powodu dopiero po upływie [...] roku tj. [...] dniu [...] r. mógł podjąć pracę. W związku z tym nieterminowe złożenie wniosku o odszkodowanie nie wynikało z jego niedopatrzenia, a z działania na jego szkodę przez organy właściwe w sprawie sprostowania świadectwa służby. Odwołujący zarzucił , że zgodnie z przepisami do podjęcia zatrudnienia niezbędne jest świadectwo z ostatniego miejsca zatrudnienia. Natomiast ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych oraz art. 99 § 2 kodeksu pracy nie określa sposobu udowodnienia strat. Na poparcie swoich twierdzeń strona odwołująca przedstawiła zaświadczenie Dyrektora Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego "[...] " z dnia [...] r.

Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia powołując się na przepisy § 6 ust. 1, § 8 ust. 1, § 8 ust. 2 wskazanego wyżej rozporządzenia , stwierdził ,że złożenie przez M. B. pozwów z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. do Sądu skierowane było do organu niewłaściwego, jednakże zgodnie z przepisem art.65 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Jednakże strona składając wymienione pozwy do Sądu, uchybiła terminowi do złożenia wniosku o przyznanie odszkodowania i w związku z tym nie można było go uwzględnić. W przypadku złożenia wniosku o prostowanie świadectwa służby po terminie dowódca jednostki wojskowej, w drodze postanowienia, może przywrócić termin na pisemny wniosek żołnierza lub osoby, o której mowa w § 4 ust. 3, jeżeli uprawdopodobnią, że uchybienie nastąpiło bez ich winy. Powyższy przepis stosuje się odpowiednio w przypadku wniosku o przyznanie odszkodowania.

Zdaniem organu odwoławczego uchybienie terminowi do złożenia wniosku o odszkodowanie nastąpiło z przyczyn leżących po stronie wnioskodawcy, na którym spoczywał również ciężar dowodu, że poniósł szkodę oraz, że ta szkoda polegająca na niemożliwości podjęcia odpowiedniej pracy była następstwem bezprawnych zachowań Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Ł.. W ocenie organu odwoławczego popełnione błędy przy wystawianiu świadectw służby nie miały wpływu na możliwość zatrudnienia strony, gdyż mogła ona złożyć wszystkie wymagane dokumenty niezbędne do przyjęcia do pracy , które potwierdzały jego kwalifikacje i staż pracy, a świadectwo służby można było sprostować już w trakcie zatrudnienia. Natomiast odnosząc się do złożonego przez stronę zaświadczenia wydanego przez Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego "[...]" z dnia [...] r. organ II instancji skonstatował , że poświadcza ono wyłącznie okoliczność nie złożenia przez wnioskodawcę wszystkich dokumentów.

W skardze na decyzję ostateczną skarżący ponowił zarzuty podniesione w odwołaniu oraz dodatkowo zarzucił , że bezpodstawnie organy wiążą 7 dniowy termin do wydania właściwego świadectwa służby z 7-dniowym terminem do złożenia wniosku o odszkodowanie. Jego zdaniem wobec faktu wydania mu niewłaściwego świadectwo służby – skutkiem czego nie mógł podjąć zatrudnienia - poniesiona szkoda jest oczywista. Skarżący podniósł też , że wbrew ustawie nie wydano mu zaświadczenia finansowego, odpisu przebiegu służby, wobec czego nie miał możliwości dokumentowania stażu.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie , podtrzymując argumentację wywiedzioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż granicę sądowo-administracyjnej kontroli decyzji administracyjnej wyznacza wyłącznie kryterium legalności rozumianej jako zgodność z powszechnie obowiązującym prawem, o czym stanowi art. 1§ 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) i tylko naruszenie tego prawa w procesie wydawania zaskarżonej decyzji , mającego wpływ na wynik sprawy uzasadnia jej uchylenie. (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Oceniając pod tym kątem zaskarżone orzeczenie Sąd nie dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm. ) , której przepis art. 123 ust. 3 przewiduje, że w przypadku niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa służby byłemu żołnierzowi przysługuje odszkodowanie z tytułu poniesionej przez niego w związku z tym szkody. Z kolei przepis ust. 4 art. 123 powołanej wyżej ustawy przewiduje kompetencję Ministra Obrony Narodowej do określenia w drodze rozporządzenia między innymi trybu wydawania i prostowania świadectw służby z uwzględnieniem w szczególności trybu przyznawania odszkodowań z tytułu szkody wyrządzonej niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa służby. Wydane na tej podstawie rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 maja 2004 r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 128, poz. 1344) określa również dane , które należy podać w świadectwie służby , stanowiąc w § 3 ust.1 ,że w świadectwie służby podaje się informacje niezbędne do ustalenia uprawnień wynikających ze stosunku służbowego oraz z ubezpieczenia społecznego, a mianowicie : 1) imię (imiona) i nazwisko, 2) imiona rodziców; 3) datę i miejsce urodzenia;4) charakter służby (pełniona na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej lub służby terminowej) oraz okres jej pełnienia,5)zajmowane stanowisko służbowe;6) podstawę prawną zwolnienia ze służby albo, w przypadku śmierci lub stwierdzenia zaginięcia żołnierza, informację o wygaśnięciu stosunku służbowego; 7) liczbę dni urlopu wypoczynkowego, dodatkowego, zdrowotnego, szkoleniowego i okolicznościowego wykorzystanego przez żołnierza w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek służbowy; 8) okres korzystania z urlopu bezpłatnego i podstawę prawną jego udzielenia; 9) okres korzystania z urlopu okolicznościowego w celu sprawowania opieki nad dzieckiem lub chorym członkiem rodziny i podstawę prawną jego udzielenia;10) wykorzystany w okresie służby urlop macierzyński;11) wykorzystane w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek służbowy, zwolnienia od zajęć służbowych;12) liczbę dni, za które zwolniony żołnierz otrzymał świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 2 ustawy;13) potrącenia z uposażenia, o których mowa w art. 103 ustawy;14)okres wykonywania służby w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze;15)okres pozostawania poza służbą; 16) dane zamieszczone na wniosek zwolnionego żołnierza.

Ustęp 2 tegoż paragrafu przewiduje dalej , że na prośbę żołnierza, zgłoszoną przed

dniem wydania świadectwa służby, w świadectwie tym podaje się szczegółowe

informacje dotyczące stanowisk służbowych zajmowanych w trakcie pełnienia służby,

a także informacje o wysokości i składnikach uposażenia na ostatnio zajmowanym

stanowisku służbowym oraz o posiadanych kwalifikacjach.

Brzmienie przytoczonych przepisów wskazuje więc na to, że świadectwo służby odzwierciedla tylko przebieg służby , a jego treść w ogóle nie obejmuje dotychczasowego przebiegu zatrudnienia zwolnionego żołnierza . Świadectwo służby to nie to samo co świadectwo pracy. Zgodnie z przepisem § 6 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej lub osoba, o której mowa w § 4 ust. 3 , może w terminie określonym w art. 123 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, złożyć wniosek o prostowanie świadectwa służby . Wniosek ten składa się na piśmie do dowódcy jednostki wojskowej, który wydał świadectwo służby. Według § 8 ust. 1 cytowanego rozporządzenia w sprawach przyznania żołnierzowi zawodowemu odszkodowania za niewydanie w terminie lub wydanie niewłaściwego świadectwa służby dowódca jednostki wojskowej rozstrzyga w decyzji , a przepisy § 6 ust. 1 rozporządzenia stosuje się odpowiednio. Natomiast w sprawach odszkodowań stosuje się przepis art. 99 §2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm), o czym stanowi ust. 2 § 8 rozporządzenia.

Ocena zasadności skargi wymaga w pierwszej kolejności wyjaśnienia spornej między stronami kwestii terminu złożenia przez byłego żołnierza wniosku o odszkodowanie z tytułu poniesionej szkody w związku z niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa służby .

Rozporządzenie z dni 17 maja 2004r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych nakazuje odpowiednie stosowanie przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawach przyznania żołnierzowi zawodowemu odszkodowania za niewydajnie w terminie lub wydanie niewłaściwego świadectwa służby. Przytoczone wyżej brzmienie przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia odwołuje się do terminu określonego w art. 123 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych , według którego były żołnierz zawodowy może żądać sprostowania świadectwa służby w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Nasuwa się zatem pytanie czy przez odpowiednie stosowanie przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia dla potrzeb obliczenia terminu do złożenia wniosku o odszkodowanie należy rozumieć 7-dniowy termin od dnia doręczenia niewłaściwego świadectwa , jak to przyjęły organy orzekające w sprawie .Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie przez odpowiednie stosowanie przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 17 maja 2004r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych dla potrzeb wniosku o odszkodowanie z tytułu poniesionej szkody wskutek niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa służby , o którym mowa w art. 123 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, należy rozumieć wyłącznie tryb postępowania przewidziany w zadaniu drugim § 6 ust. 1 tego rozporządzenia , rozumiany jako tryb ( sposób) postępowania przy składaniu takiego wniosku poprzez wskazanie jego formy pisemnej i organu właściwego, do którego należy skierować taki wniosek . Natomiast przewidziany w zdaniu pierwszym § 6 ust. 1 rozporządzenia 7-dniowy termin do złożenia wniosku o prostowanie świadectwa służby , określony w art. 123 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie ma zastosowania do liczenia terminu , w którym można złożyć wniosek o określone wyżej odszkodowanie. Przemawia za tym zarówno wykładnia językowa jak i funkcjonalna przepisu art.123 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, która w ust.4 art.123 powołanej ustawy odsyła do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej, który został zobowiązany w szczególności do określenia trybu przyznawania odszkodowań z tytułu szkody wyrządzonej niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa .Wskazane wyżej rozporządzenie w § 8 reguluje tryb dochodzenia odszkodowania z tego tytułu , nie wskazując jednakże terminu po upływie którego wniosek w tym zakresie nie może zostać uwzględniony. Wynikający z art. 123 ust.2 ustawy 7 -dniowy termin do złożenia żądania o sprostowanie świadectwa służby dotyczy wyłącznie tego wniosku . Nie zasługuje więc na aprobatę Sądu przyjęta przez organy interpretacja , według której przez odpowiednie zastosowanie § 6 ust.1 rozporządzenia , termin ten jest również terminem właściwym do złożenia wniosku o odszkodowanie przysługującego z tytułu szkody wyrządzonej niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa , określonego w art. 123 ust. 3 ustawy. Zaprezentowana przez organy wykładnia w istocie rzeczy wykluczałaby powstanie szkody , skoro w tym samym terminie tj. tylko w ciągu siedmiu dni od dnia doręczenia świadectwa służby , zwolniony żołnierz mógłby domagać się jego sprostowania i jednocześnie odszkodowania. W związku z tym nie można podzielić stanowiska organu , według którego warunkiem przyznania byłemu żołnierzowi odszkodowania z tytułu szkody poniesionej przez niego w związku z wydaniem niewłaściwego świadectwa służby jest złożenie przez niego pisemnego wniosku do dowódcy jednostki w terminie 7 dni od dnia wydania niewłaściwego świadectwa służby. Takie rozumienie odpowiedniego stosowania § 6 ust. 1 rozporządzenia – na gruncie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz wymienionego rozporządzenia- prowadziłoby do zanegowania istoty roszczenia odszkodowawczego, gdyż wymaga od strony złożenia wniosku przed zaistnieniem okoliczności uzasadniających możliwość domagania się odszkodowania, a więc wydania nowego, właściwego świadectwa służby. Taka konstrukcja legislacyjna przeczyłaby zasadom logiki i zdrowego rozsądku. Wobec tego ma rację skarżący, kiedy zarzuca organom bezpodstawne wiązanie 7 -dniowego terminu do złożenia wniosku o wydanie właściwego świadectwa służby z wnioskiem o odszkodowanie z powodu dokonania niewłaściwej wykładni przepisów § 8 i § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych. Stwierdzenie powyższego nie miało jednak wpływu na wynik sprawy , zarówno bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej wskazuje na to, że organy odmawiając przyznania dochodzonego przez stronę odszkodowania , prawidłowo zinterpretowały przepis art. 123 ust. 3 ustawy określający przesłanki uzasadniające przyznanie odszkodowania . Warunkiem niezbędnym dla przyznania odszkodowania w tym zakresie jest istnienie szkody poniesionej z powodu niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa służby. Przepis § 8 ust. 2 komentowanego rozporządzenia – o czym była już mowa wyżej- odsyła w sprawach odszkodowań do przepisu art. 99 § 2 Kodeksu pracy, stanowiącego, że odszkodowanie, o którym mowa w § 1, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy z tego powodu, nie dłuższy jednak niż 6 tygodni. Z brzmienia cytowanego przepisu art. 99 § 2 kodeksu pracy wynika , że szkoda, której mowa w art. 123 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych występuje w postaci nienawiązania stosunku pracy. Przy czym dla uwzględnienia roszczenia odszkodowawczego konieczne jest również wykazanie związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu wydającego świadectwo służby a szkodą. W tym zakresie ciężar dowodu spoczywa na osobie zwolnionej , która ma obowiązek wykazać również, że pomimo posiadania odpowiednich kwalifikacji zawodowych oraz podejmowania konkretnych starań nie mogła uzyskać nowego zatrudnienia na skutek niewłaściwego świadectwa pracy. Przenosząc te ogólne uwagi na grunt okoliczności rozpatrywanej sprawy, zauważyć należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego przedłożone przez niego zaświadczenie z dnia [...] r. wystawione przez Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego "[...]" potwierdza jedynie – jak zasadnie podniósł organ odwoławczy – , że skarżący nie mógł złożyć wszystkich wymaganych dokumentów, zaś z jego treści wynikają wnioski przeciwne do tezy skarżącego , bowiem wystawca zaświadczenia w osobie Dyrektora Centrum zaświadczył, że po przedstawieniu przez M. B. dyplomu nauczyciela wychowania fizycznego oraz innych uprawnień z zakresu kultury fizycznej widział możliwość jego zatrudnienia od miesiąca [...] r., a skarżący złożył świadectwo służby dopiero w końcu [...] r. Wobec tego nie wystąpiły inne przeszkody w podjęciu zatrudnienia przez skarżącego u nowego pracodawcy, poza niezłożeniem przez niego świadectwa służby, w posiadaniu którego skarżący był od dnia [...] r. Wprawdzie ma rację skarżący kiedy wywodzi, że w świadectwie dokonano błędnych zapisów, oraz nie umieszczono informacji wymaganych przepisami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 maja 2004 r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 128, poz. 1344), w tym przede wszystkim informacji dotyczących okresu wykonywania służby w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze (§ 3 ust. 1 pkt 14 wymienionego rozporządzenia) . Jednakże wskazane nieprawidłowości w świadectwie służby nie były przez organy kwestionowane i zgodne z żądaniem strony dokonano sprostowania omyłek oraz zamieszczono w nim wymagane prawem informacje. Informacje o które uzupełniono świadectwo służby niewątpliwie miały wpływ na ustalenie uprawnień wynikających ze stosunku służbowego oraz ubezpieczenia społecznego, jednakże nie miały wpływu na możliwość zatrudnienia. Tym bardziej ,że świadectwo służby nie jest jedynym dokumentem potwierdzającym służbę w warunkach szkodliwych lub w szczególnym charakterze .

Nieuprawniony jest również pogląd skarżącego , według którego posługiwanie się niewłaściwym świadectwem służby jest przestępstwem. W orzecznictwie podkreśla się ,że świadectwo pracy wystawione przez pracodawcę nie jest dokumentem w rozumieniu art. 244 k.p.c., lecz stanowi dokument prywatny, o którym mowa w art. 245 k.p.c. i jest wyłącznie dowodem na to , że pracodawca podpisał oświadczenie stanowiące treść tego świadectwa. Również Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 20.02.1991r. sygn. akt IPR 422/90 i z dnia 17 maja 1996 r. sygn. akt I PRN 40/96 wyraził pogląd , według którego świadectwo pracy nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 k.p.c. nawet wówczas, gdy wydane zostaje przez urząd administracji państwowej. Nie zawiera ono elementów ocennych, a jedynie fakty wskazane w przepisie art. 97 Kodeksu pracy. Samo przez się nie tworzy praw podmiotowych, ani ich nie pozbawia. Nie ma więc cech wyłączności w zakresie dowodowym w postępowaniu o realizację tych praw. Zasadnie zauważa organ odwoławczy , że nie było przeszkód w podjęciu zatrudnienia przez skarżącego, gdyż posiadał on wymagane dokumenty niezbędne do przyjęcia go do pracy, które potwierdzały jego kwalifikacje, a sprostowania świadectwa służby można było dokonać w trakcie trwania stosunku pracy. Wobec trafnie organy obu instancji skonstatowały , że skarżący nie wykazał istnienia związku przyczynowego między zachowaniem organu w postaci wystawienia świadectwa służby o błędnej treści, a niezatrudnieniem go przez kolejnego pracodawcę, gdyż skarżący w ogóle nie posługiwał się świadectwem służby w stosunkach ze swoim pracodawcą. Jedynie marginalnie Sąd zauważa , że złożone przez skarżącego na rozprawie w dniu [...]r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zaświadczenie z dnia [...] r. wystawione przez Dyrektora Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego " [...]" również potwierdza wyprowadzony przez organy wniosek, że skarżący nie podjął pracy wyłącznie z tego powodu, że nie dostarczył z własnej woli świadectwa służby, w posiadaniu którego był od dnia [...] r.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego wydając zaskarżoną decyzję, nie naruszył prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, co obligowało Sąd podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do oddalenia skargi .