Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1155/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1; art. 41 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
article: art. 61 § 1 i § 3 ; art. 123 i art. 124 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: sędzia NSA Leszek Leszczyński sędzia del. WSA Marzenna Linska – Wawrzon (spr.) Protokolant asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Lu 32/10 w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej.

Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N. decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...], wydaną w oparciu o art. 106 ust. 1 i 4, art. 101 ust. 1, art. 102 ust. 1, art. 4, art. 7, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1 i 2 i art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 64, poz.. 593 ze zm.) oraz art. 107 § 1 i 3 kpa, odmówił przyznania Z. W. świadczeń z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego. W decyzji wymieniono wnioski rozpatrzone w sprawie.

Organ I instancji ustalił, że dochód wnioskodawcy to renta w kwocie [...] zł, przy czym potrącana z tej kwoty przez komornika wierzytelność w wysokości [...] zł miesięcznie nie jest należnością alimentacyjną i nie podlega odliczeniu.

Organ podał, że ustawowe kryterium dochodowe wynosi 477 zł oraz że nie udało mu się w toku postępowania przeprowadzić, wywiadu środowiskowego bezpośrednio ze Z. W. ani z jego żoną , pomimo wielokrotnych prób w dniach [...] kwietnia, [...] maja, [...] maja i [...] czerwca 2008 r. W dniu [...] maja 2008 r. pracownicy socjalni wprawdzie zastali wnioskodawcę na jego posesji, ale zostali wyproszeni, co odnotowano w kwestionariuszu wywiadu środowiskowego, który podpisała jego żona T. W. w dniu [...] maja 2008 r., nie udzielając jednak żadnych informacji na temat męża. Przy ustalaniu sytuacji rodzinnej i bytowej wnioskodawcy organ uwzględnił wywiady środowiskowe przeprowadzone wcześniej z T. W. Wynika z nich, że Z. W. zajmuje jeden pokój w budynku mieszkalnym, korzysta z przedpokoju i łazienki. Mieszkanie wyposażone jest w podstawowy sprzęt gospodarstwa domowego.

W dniu [...] maja 2008 r. Z. W. złożył w Ośrodku oświadczenie, że pokrywa w 1/3 części opłatę za energię elektryczną, szambo, wodę, a na leki i leczenie kardiologiczne wydaje 30 zł. Organ wyjaśnił, że mając na uwadze trudną sytuację rodziny wnioskodawcy systematycznie przyznaje zarówno jemu jak i jego żonie niezbędną pomoc na bieżące potrzeby. Ostatnio przyznano mu specjalistyczne usługi opiekuńcze, a także pomoc w postaci specjalnego zasiłku celowego na kwotę 514 zł (zakupiono pralkę i maszynkę elektryczną). Ponadto z programu rządowego przyznano pomoc w formie zasiłku celowego w wysokości 200 zł miesięcznie począwszy od 1 lipca 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. z przeznaczeniem na zakup żywności.

Organ I instancji podał też, że w toku postępowania podjął wszelkie możliwe czynności dowodowe w celu wyczerpującego zbadania sytuacji życiowej wnioskodawcy. Przeprowadził rozmowy z jego sąsiadami, zwrócił się o udzielenie informacji do Urzędu Gminy w N. (Ewidencja Ludności, Wymiar Podatków), do Zakładu Gospodarki Komunalnej, Ośrodka Zdrowia w N., Przychodni Zdrowia Psychicznego w Lublinie, Wydział Transportu i Drogownictwa, a także usiłował przeprowadzić wywiady środowiskowe u rodzeństwa wnioskodawcy. Ponadto podniósł, ze zgodnie z art. 4 ustawy o pomocy społecznej osoby korzystające z pomocy obowiązane są współdziałać z organem w rozwiązaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Odmowa udzielenia informacji uniemożliwia skonkretyzowanie aktualnych potrzeb wnioskodawcy. W ocenie organu nie zachodzą w sytuacji wnioskodawcy takie szczególne okoliczności , które wymagałyby specjalnej interwencji w celu udzielenia mu pomocy. Wnioskodawca pomimo choroby porusza się samodzielnie, robi wraz z żoną zakupy, załatwia sprawy urzędowe, chodzi do ośrodka zdrowia , dba o higienę osobistą i wygląd zewnętrzny.

Po rozpoznaniu odwołania Z. W. decyzją z dnia [...] października 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przyznało skarżącemu specjalny zasiłek celowy w wysokości 300 zł na potrzeby wskazane w wyszczególnionych w decyzji wnioskach. Podstawę prawną decyzji II instancji stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

Organ odwoławczy wskazał, że ustalenia organu I instancji są prawidłowe , a postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone wszechstronnie . W ocenie SKO należało jednak – z uwagi na specyfikę aktualnej sytuacji wnioskodawcy i zgłoszone przez niego potrzeby – przyznać wnioskodawcy zasiłek celowy w wysokości 300 zł.

Kolegium wyjaśniło, że z istoty pomocy społecznej wynika, że świadczenia przyznawane są w celu zaspokajania aktualnych potrzeb, w konkretnej sytuacji faktycznej. Pomoc nie może być przyznawana ogólnie na przyszłość, ani na zaspokojenie potrzeb istniejących w przeszłości, na realizację których nie przyznano świadczenia. Z tego względu Kolegium, ustalając wysokość przyznanego Z. W. specjalnego zasiłku celowego, uwzględniało aktualne potrzeby wnioskodawcy.

Skargę do WSA w Lublinie na decyzję SKO złożył Z. W., w której zakwestionował wysokość przyznanego zasiłku. Zdaniem skarżącego zasiłek powinien mu być przyznany w kwocie 5700 zł. Skarżący zarzucił, ze organy obu instancji źle wyliczyły jego kryterium dochodowe, ponieważ od otrzymywanej renty należało odjąć kwotę [...] zł, którą ściąga komornik. Podniósł, że na zaspokojenie potrzeb bytowych zmuszony był zaciągać pożyczki. W jego przekonaniu, każdy ze złożonych wniosków powinien być rozpoznany na dzień złożenia go w Ośrodku Pomocy Społecznej w N. i dlatego domaga się oddzielnego rozpoznania tych spraw.

Rozpoznając sprawę po raz pierwszy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 24 lutego 2009 r. (sygn. akt II SA/Lu 822/09) oddalił skargę Z. W. na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] października 2008 r. Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej od tego wyroku przez skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 790/09 uchyli wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

W uzasadnieniu orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że na akta sprawy rozpatrzonej zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 lutego 2009 r. składają się segregator i skoroszyt, zawierający w większości kopie różnych decyzji administracyjnych wydawanych przez organy orzekające obu instancji w sprawach dotyczących wniosków skarżącego, składanych w przeszłości o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Zbiór tych kopii, z których część została poświadczona za zgodność z oryginałem, nie zawiera jednak wykazu zgromadzonych akt, brak jest również egzemplarza decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] października 2008 r. nr [...], będącej przedmiotem oceny wyrażonej w zaskarżonym wyroku. Z przedstawionych przez Wojewódzki Sąd Administracyjnych w Lublinie razem ze skargą kasacyjną akt nie wynika zatem, na jakiej podstawie Sąd pierwszej instancji sformułował w wydanym wyroku ocenę prawną zaskarżonej decyzji skoro decyzja ta nie znajduje się w tych aktach, a jej brak podniesiono w skardze kasacyjnej. Okoliczność braku tej decyzji w aktach musiała więc – w ocenie NSA – istnieć przynajmniej przed złożeniem skargi kasacyjnej, jednakże Sąd pierwszej instancji, kompletując akta w celu przedstawienia ich NSA wraz ze skargą kasacyjną w żaden sposób nie odniósł się do tego braku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak przeprowadzona kontrola narusza art. 1 §1 i § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , co zostało trafnie podniesione w skardze kasacyjnej.

Ponownie rozpoznając sprawę WSA w Lublinie wyrokiem z dnia 18 marca 2010 r. oddalił skargę Z. W. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd zaznaczył, że zgodnie z art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Zasiłek ten może być przeznaczony w szczególności m. in. na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, ewentualnych remontów i napraw w mieszkaniu.

Wnioski skarżącego , składane w różnym czasie (od lutego 2006 r. do marca 2008 r.) dotyczą właśnie takich potrzeb bytowych.

Sąd wskazał, że przyznanie zasiłku celowego uzależnione zostało od spełnienia kryterium dochodowego, określonego w ustawie. W myśl przepisu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 127, poz. 1055) prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza 477 zł.

W ocenie Sądu z prawidłowych ustaleń organów administracji wynika, że w przypadku skarżącego kryterium to zostało przekroczone, a kwota 160 zł, która co miesiąc jest potrącona przez komornika z renty skarżącego nie podlega odliczeniu od dochodu skarżącego, co wynika z przepisu art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej.

Ponadto Sąd podał, że zgodnie z art. 41 pkt 1 ustawy w przypadku przekroczenia kryterium dochodowego, w szczególnie uzasadnionych przypadkach może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny.

Organy administracji podjęły w sprawie niniejszej wszelkie możliwe kroki w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy i wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Organ odwoławczy prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy i działając w granicach przysługującego mu uznania stwierdził, że aktualna sytuacja skarżącego jest wyjątkowa i uzasadnia przyznanie mu specjalnego zasiłku celowego. Organ odwoławczy wziął pod uwagę wszystkie istotne okoliczności, w szczególności stan zdrowia skarżącego spowodowany jego niepełnosprawnością oraz zakres pomocy udzielonej skarżącemu w ostatnim okresie. W ocenie Sądu przyznając skarżącemu zasiłek w kwocie 300 zł organ odwoławczy nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi Sąd stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie.

W szczególności za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 104 § 1 kpa, tj. zarzut rozpoznania jedną decyzją administracyjną różnych wniosków skarżącego. Jak wynika z akt sprawy , rozstrzygnięcia organów w rozpoznawanej sprawie dotyczą dwunastu wniosków skarżącego. Wszystkie wnioski , choć składane w różnym czasie dotyczyły świadczenia takiego samego rodzaju, tj. zasiłku celowego. Nie było więc przeszkód do wydania jednej decyzji, załatwiającej wszystkie wnioski.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Z. W. zarzucając w niej naruszenie art. 1 § 1 i 2 Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 i art. 151 w związku z art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 39 ust. 1 i art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej z powodu nienależytej kontroli organów administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem przez zaaprobowanie rażącego naruszenia prawa i wydania bez podstawy prawnej zaskarżonej decyzji SKO w zakresie załatwienia dwunastu wniosków z okresu ponad dwóch lat jedną decyzją oraz nienależyte uzasadnienie wyroku z powodu jego ogólnikowości.

Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu Lublinie.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił, że organ administracyjny jedną decyzją administracyjną rozpoznał dwanaście wniosków o przyznanie prawa pomocy nie wydając żadnego postanowienia o połączeniu spraw. Nie zgodził się również z Sądem I instancji, że nie było przeszkód prawnych do wydania jednej decyzji załatwiającej wszystkie wnioski, ponieważ organy władzy publicznej mogą czynić, tylko to, co prawo im nakazuje i dozwala. Poza tym wskazał, że nieprawdą jest, iż wszystkie wnioski skarżącego dotyczyły zasiłku celowego , bowiem zasiłek celowy nie jest tożsamy ze specjalnym zasiłkiem celowym. Odnosząc się do kryterium dochodowego podniósł, ze należałoby mieć możliwość skontrolowania prawidłowości wyliczenia dochodu w każdej z dwunastu spraw.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej łączne rozpoznanie wniosków narusza koncepcję demokratycznego państwa prawnego. Nie powinno być tak, że Ośrodek Pomocy Społecznej z powodu niechęci do strony nie robi nic, albo działa niedbale i złośliwie przez lata a następnie łączy kilkanaście wniosków i odmawia pomocy.

Według strony skarżącej Sąd aprobując taki stan, sam też ogólnikowo odniósł się do całości wniosków, a w szczególności nie przedstawił zwięźle stanu każdej z dwunastu spraw, zgodnie z art. 141 § 4 ppsa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje konkretną sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc z urzędu pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Jako podstawę złożonej skargi kasacyjnej wskazano naruszenie przepisów postępowania, z tym że błędnie powołano się na pkt 1 przepisu art. 174, zamiast na pkt. 2

Ze sformułowanego zarzutu i uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że jej autor naruszenia norm proceduralnych ( art. 151 ppsa, art. 61 § 1 i § 3 kpa, art. 123 kpa, art. 124 § 1 kpa) upatruje zasadniczo w tym , iż Sąd Wojewódzki zaaprobował decyzję organów obu instancji wydane bez podstawy prawnej i z rażącym naruszenia prawa, albowiem jednym rozstrzygnięciem orzeczono o kilkunastu wnioskach złożonych przez skarżącego w okresie dwóch lat.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w decyzjach wydanych przez właściwe organy administracji działające w obu instancjach przytoczone zostały przepisy proceduralne i przepisy prawa materialnego stanowiące ich podstawę. Autor skargi kasacyjnej nie sformułował zarzutów, które podważyłyby określoną w tychże decyzjach podstawę prawną.

Chybione jest natomiast twierdzenie, że decyzje wydane zostały bez podstawy prawnej , bądź z rażącym naruszeniem prawa przez to, że zawierają rozstrzygnięcia dotyczące większej ilości wniosków, złożonych przez skarżącego w różnym czasie na przestrzeni dwóch lat.

Jak słusznie zaznaczył Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wszystkie wnioski objęte kwestionowanymi decyzjami dotyczyły potrzeb bytowych, których występowanie warunkuje przyznanie zasiłku celowego lub specjalnego zasiłku celowego, zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 oraz art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej .

Trafnie również Sąd zauważył, ze rozpoznanie przez organy administracji łącznie kilkunastu wniosków składanych przez skarżącego w latach 2006, 2007 i 2008 miała związek z tym, iż wnioski wcześniejsze podlegały ponownemu rozpoznaniu wskutek kontroli instancyjnej lub sądowej.

Nie bez znaczenia jest też okoliczność podnoszona przez Sąd, a znajdująca potwierdzenie w aktach sprawy, iż skarżący składał niejednokrotnie kilka wniosków w jednym miesiącu, co nieuchronnie prowadziło do ich kumulacji w dłuższym okresie, co z kolei wymuszało prowadzenie wspólnego postępowania wyjaśniającego. W sytuacji gdy w jednym czasie rozpoznawane muszą być różne wnioski, to uzasadnionym jest wydanie jednej decyzji w oparciu o ustalenia dokonane przez organ administracji w zakresie aktualnej sytuacji osobistej, majątkowej i zdrowotnej wnioskodawcy.

Zgodzić się należy również z Sądem, który stwierdził, że o przyznaniu, rodzaju i rozmiarze świadczenia przesądzają aktualne potrzeby wnioskodawcy, a nie potrzeby istniejące w dacie złożenia wniosku.

Skoro więc rozpoznanie różnych wniosków zbiega się w czasie, to organ administracji musi je ocenić według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania rozstrzygnięcia.

Podkreślić należy, że to właśnie z powyższych względów organy obu instancji orzekły w decyzjach w przedmiocie kilkunastu wniosków złożonych przez skarżącego, a nie z przyczyn sugerowanych przez autora skargi kasacyjnej tj. z powodu niechęci do wnioskodawcy czy wskutek niedbalstwa i złośliwości.

Zaznaczyć ponadto trzeba, że połączenie przedmiotowych wniosków do rozpoznania jedną decyzją znajduje oparcie w przepisie art.12 kpa statuującym zasadę szybkości i ekonomiki postępowania.

O połączeniu spraw do wspólnego rozpoznania stanowi art. 62 kpa, zgodnie z którym w sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczącej więcej niż jednej strony. Przepis ten co prawda odnosi się do sytuacji, gdy sprawy dotyczą więcej niż jednego podmiotu, to jednak nie jest niedopuszczalne prowadzenie jednego postępowania dotyczącego tej samej strony (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 1999 r. , sygn. akt I SA 630/98, Lex nr 39211).

Warunki uzasadniające odniesienie się do wszystkich wniosków skarżącego jedną decyzją zostały w niniejszej sprawie spełnione : stan faktyczny, czyli sytuacja życiowa skarżącego na przestrzeni dwóch lat pozostała niezmieniona, organem właściwym do rozpoznania wszystkich wniosków był ten sam Kierownik OPS a i przepisy prawne, na podstawie których wnioski powinny były zostać rozpoznane były takie same. Przepisy kpa nie określają w jakiej formie organ ma zadecydować o połączeniu spraw, zatem należy przyjąć, że może to zrobić w formie niezaskarżalnego postanowienia, ale nie ma takiego obowiązku. Brak zatem postanowienia o połączeniu spraw wszczętych z wniosków skarżącego nie stanowi naruszenia prawa. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 14 cyt. ustawy o pomocy społecznej w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Wskutek braku unormowań szczególnych należy przepis art. 62 kpa stosować na gruncie spraw z zakresu pomocy społecznej z modyfikacjami wynikającymi z procesowych i materialnych aspektów stosunków prawnych wynikających z uregulowań pomocy społecznej.

Nie można też zgodzić się z pełnomocnikiem strony, że w każdej ze spraw konieczne było odrębne badanie dochodów skarżącego oraz kryterium dochodowego. Dowody w tym zakresie nie muszą być przeprowadzane w każdej sprawie osobno; zebrany bowiem materiał dowodowy, potwierdzający aktualny stan faktyczny, może być wykorzystany w wielu prowadzonych postępowaniach, o ile postępowania te dotyczą tego samego skarżącego i nie zmienił się stan faktyczny sprawy.

Odnosząc się do zgłoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania tym przepisem określone.

W dotychczasowym orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia wyroku może okazać się zasadny wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wymienionych w art. 141 § 4 ppsa zaskarżone orzeczenia nie podaje się kontroli instancyjnej.

Wskazany przepis może również stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. Uchwała NSA z 15.02.2010 sygn. II FPS 8/09; wyrok NSA z 10.09.2010 r. sygn. I FSK 1401/09).

W rozpoznawanej sprawie wymienione sytuacje nie wystąpiły, co czyni zarzut sformułowany w tym zakresie nieusprawiedliwionym.

Na zakończenie trzeba zauważyć, że autor skargi kasacyjnej formułując zarzuty odnoszące się do przepisów art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ppsa oraz art. 1§ 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przedstawił argumentację świadczącą o mylnym odczytywaniu znaczenia tych przepisów. Przepisy te mogłyby zostać naruszone gdyby Sąd w ogóle sprawy nie rozpoznał, albo rozpoznał z uwzględnieniem innego kryterium niż zgodność z prawem bądź przy zastosowaniu środków pozaustawowych. Skoro w rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi, to również omawiany zarzut okazał się nietrafny.

W konsekwencji skarga kasacyjna, jako niezawierająca usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na mocy art. 184 ppsa.