Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 889/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. skarżący A. R., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w [...], reprezentowany przez radcę prawnego, złożył skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W treści skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżanej decyzji. We wniosku podniósł, iż kara pieniężna w wysokości 5.500 złotych jest wysoka, a wykonanie decyzji wiązałoby się z bankructwem, bowiem na przedsiębiorstwo zostało w sumie nałożonych więcej kar, których wartość wynosi ok. 100.000 złotych. Wskazał, iż bieżące opłaty związane z zatrudnianiem kierowców ponoszone przez stronę są wysokie uniemożliwiają skarżącemu wykonanie decyzji bez wywołania nieodwracalnych skutków w postaci zwolnienia pracowników, a w konsekwencji zakończenia działalności gospodarczej. Strona podniosła, iż wyegzekwowanie owych kar z zastrzeżeniem, iż podlegać będą one ewentualnemu zwrotowi w przypadku korzystnego dla skarżącego orzeczenia NSA, nie będzie zaś miało żadnego znaczenia, jako że skarżąca nie będzie już mogła prawidłowo funkcjonować i zbankrutuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

W świetle art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Rozpatrując przedmiotowy wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd jest związany zamkniętym katalogiem dwóch alternatywnych przesłanek pozytywnych, są to: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jeżeli zachodzi przesłanka przewidziana ustawą.

Należy zauważyć, iż przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W przedmiotowej sprawie, zaskarżona decyzja należy do zakresu aktów, które nadają się do wykonania.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku konkretnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo przytoczenie przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt: FZ 65/04).

Zdaniem Sądu, obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie.

Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uprawdopodobniła, iż wykonanie przedmiotowej decyzji, którą organ nałożył na skarżącą karę w wysokości 5.500 złotych może doprowadzić do nieodwracalnych skutków prawnych.

W ocenie Sądu, argumentacja strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazano w sposób przekonywujący przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto, Sąd zauważa, iż jedynie lakoniczne stwierdzenia strony o niemożności wykonania zaskarżonej decyzji, nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do pozytywnego rozpatrzenia niniejszego wniosku przez Sąd. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09, stwierdził, iż w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Strona nie wykazała okoliczności powodujących powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd zauważa, iż kara pieniężna wymierzona zaskarżoną decyzją jest zobowiązaniem finansowym i z natury rzeczy skutki wykonania zobowiązania są odwracalne. Jego uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłby trudne do odwrócenia skautki. W przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd, istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot łącznie z oprocentowaniem według zasad przewidzianych w przepisach odrębnych.

Jednocześnie, należy wskazać, iż Sąd nie zajął stanowiska w zakresie zgłaszanej przez skarżacego kwestii wymagalności nałożonej kary pieniężnej, albowiem w świetle przepisów ustawy, ocena legalności stanowiska organu administracji w tym przedmiocie nie mieści się w zakresie postępowania zainicjonowanego wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.