Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2330/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 100 ust. 1 pkt 2,
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.
article: art. 233 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant starszy asystent sędziego Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt I SA/Ke 433/15 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 3 września 2015 r., sygn. akt I SA/Ke 433/15 oddalił skargę M. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dyrektor Izby Celnej w Kielcach decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Kielcach z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] określającą M. W., zobowiązanie w podatku akcyzowym w wysokości 6196,00 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki TOYOTA RAV 4 o nr [...], rok produkcji 2006 r.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej w Kielcach wskazał, że stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. nr 3, poz. 11dalej "u.p.a." ) do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) która jest stosowana w Unii Europejskiej nomenklaturą towarów na potrzeby celne oraz statystyki handlu wewnątrzwspólnotowego. W świetle powołanego art. 100 ust 4 u.p.a pozycja 8703 obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Natomiast pozycja 8704 obejmuje pojazdy samochodowe do transportu towarowego.

Rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy sprowadzało się do ustalenia, czy sporny pojazd wskazany w sentencji decyzji jest pojazdem klasyfikowanym do pozycji 8703, czy też samochodem ciężarowym klasyfikowanym do pozycji CN 8704.

Organ wyjaśnił, że każdy towar przypisany jest do odpowiedniego kodu CN. Ustalenie właściwej klasyfikacji wg Nomenklatury CN wymaga dokonania oceny budowy pojazdu w oparciu o wskazania wynikające z nomenklatury towarowej

Dyrektor Izby Celnej w Kielcach powołując art. 102 ust 1 u.p.a zważył, że z dokumentów pozyskanych ze Starostwa Powiatowego w K., w postaci faktury VAT oraz oświadczenia wprowadzającego pojazd, wynikało, że stroną nabywającą oraz wprowadzającą pojazd był M. W. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, M. W. jako osoba dokonująca czynności wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu prawidłowo został uznany za podatnika podatku akcyzowego. Dodatkowo organ zważył, że kwestia ustalenia posiadacza czy właściciela samochodu nie ma merytorycznego znaczenia dla rozpatrywanej sprawy oraz stwierdził swoją niewłaściwość w przedmiocie ustalenia prawa do dysponowania pojazdem w związku z pozostawaniem strony we wspólności małżeńskiej.

Argumentując swoje stanowisko, organ odwoławczy, wskazał że głównym dowodem na którym oparto rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy było pismo dealera Toyoty Motor Poland Company Limited sp. z o.o. z dnia [...] czerwca 2011 r. informujące, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany jako samochód przeznaczony do przewozu osób z dostępną ilością miejsc 5 wraz z kierowcą. Pojazd posiadał unijną homologację o kategorii M1 na podstawie której należało zaklasyfikować go do kodu CN 8703, czyli pojazdu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób. Ponadto istotnymi dowodami pomocnymi dla prawidłowej klasyfikacji pojazdu był zagraniczny dowód rejestracyjny, w którym wskazano, że rejestracji podlegał pojazd wielofunkcyjny kategorii M1 z ilością miejsc siedzących 5. Podobnie z dokumentu identyfikacyjnego wystawionego przez Stacje Kontroli Pojazdów w K. wynikało, że w momencie prowadzonych pierwszych badań technicznych w kraju jak i kolejnych rejestracji pojazdu w Polsce samochód posiadał pięć miejsc siedzących, co wskazywało na zasadnicze przeznaczenie jako pojazdu do przewozu osób. Dyrektor Izby Celnej w K. podkreślił, że pojazd był zarejestrowany na terenie Belgii jako pojazd wielofunkcyjny posiadający 5 miejsc siedzących i nie zmienił swojej konstrukcji w późniejszym okresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalając skargę strony wskazał, że spór w sprawie dotyczył kwestii prawidłowości ustaleń organu w zakresie strony podmiotowej spornego zobowiązania podatkowego oraz kwalifikacji samochodu marki TOYOTA RAV 4 do kodu CN 8703, czego konsekwencją jest opodatkowanie wewnątrzwspólnotowego nabycia tego samochodu.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono rozbudowaną argumentację odwołującą się do instytucji prawa rodzinnego i opiekuńczego, a mianowicie skoro skarżący pozostaje w związku małżeńskim, to istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że sporny samochód został nabyty do majątku wspólnego małżonków. W takiej sytuacji za podatników podatku akcyzowego musieliby być uznani oboje małżonkowie A. i M. W. jako współwłaściciele pojazdu, stosownie do art. 102 ust. 1 w zw. z art. 100 ust.1 u.p.a. oraz art. 31 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, nawet jeśli na fakturach obejmujących transakcję sprzedaży samochodu widnieje tylko skarżący.

Argumenty te, w ocenie Sądu wbrew oczekiwaniom autora skargi w żadnym razie nie podważają prawidłowości stanowiska organu, że to M. W. jest podatnikiem z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego pojazdu. Strona skarżąca nie uwzględnia bowiem szeregu istotnych elementów i okoliczności natury prawnej i faktycznej. W tej mierze wyjaśnić należy więc, że rozpoznawana sprawa nie jest sprawą rodzinną czy też cywilną, lecz podatkową. Oznacza to, że stanowisko skarżącego, który poszukuje argumentów dla uzasadnienia jego trafności w przywołanych powyżej instytucjach prawa rodzinnego i opiekuńczego nie może być uznane za trafne. Zwłaszcza, gdy w kontekście wskazanego charakteru sprawy oraz jej istoty podkreślić należy, że mająca w niej zastosowanie ustawa o podatku akcyzowym, w odniesieniu do opisu i kwalifikacji prawnie relewantnych na jej gruncie zdarzeń, czynności, okoliczności i faktów.

Organ stwierdził, że z dokumentów pozyskanych ze Starostwa Powiatowego w K., w postaci faktury VAT oraz oświadczenia wprowadzającego pojazd, stroną nabywającą oraz wprowadzającą pojazd był M. W. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, M. W. jako osoba dokonująca czynności wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu prawidłowo został uznany za podatnika podatku akcyzowego.

Zdaniem Sądu, zgromadzony materiał dowodowy nie nasuwa w tym zakresie żadnych wątpliwości skutkujących koniecznością dokonywania dodatkowych ustaleń w zakresie podmiotu zobowiązanego do zapłaty określonego przez organ zobowiązania podatkowego.

Z tych względów zarzut naruszenia art. 102 ust. 1 i 4 w zw. z art. 100 ust. 1 u.p.a., a także art. 121 § 1, art. 122, art. 124 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej -poprzez zaniechanie ustalenia struktury własnościowej spornego samochodu Sąd uznał za nieuzasadniony.

Skarżący uczynił przedmiotem zarzutu także ustalenia organu w zakresie kwalifikacji przedmiotowego samochodu do kodu CN 8703. Sąd poddając kontroli zaskarżoną decyzję i okoliczności podnoszone w tym zakresie w skardze nie dopatrzył się naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji Podatkowej - poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z oględzin samochodu oraz dowodu z zeznań świadków diagnosty i kolejnych właścicieli auta.

Wskazać należy, że przedmiotem kontroli Sądu była decyzja określająca podatek akcyzowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. W świetle przepisów u.p.a. opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlegają wyłącznie samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym - art. 1 ust. 1 i art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4 u.p.a.

Dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu istotne są następujące pozycje: 8703: pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi oraz 8704: pojazdy mechaniczne do transportu towarów. Zasadnicze znaczenie miało więc ustalenie czy nabyty przez skarżącego samochód spełniał kryteria klasyfikacyjne z pozycji CN 8703 (samochód osobowy), jak twierdzi organ czy też z pozycji CN 8704 (samochód ciężarowy), jak podnosi strona.

Zdaniem Sądu, stanowisko organu, zgodnie z którym sporny przedmiotowy pojazd w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego był zasadniczo przeznaczony do przewozu osób i tym samym winien być zakwalifikowany do kodu CN 8703 należy zaakceptować. Ustalone przez organy cechy samochodu dowodzą bowiem, że zasadniczą jego funkcją użytkową jest przewóz osób. Na potwierdzenie, że sporny samochód jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, organ przedstawił w uzasadnieniu decyzji szereg ustaleń i argumentów. Wskazał na konkretne środki i źródła dowodowe oraz kryteria, jakimi kierował się dokonując oceny dowodów. Teza o zasadniczym przeznaczeniu spornego samochodu do przewozu osób została w wystarczający sposób udowodniona w toku postępowania podatkowego, bez potrzeby przeprowadzenia uzupełniających dowodów.

W oparciu o wyżej omawianie dowody Dyrektor Izby Celnej w Kielcach podkreślił, że pojazd był zarejestrowany na terenie Belgii jako pojazd wielofunkcyjny posiadający 5 miejsc siedzących i nie zmienił swojej konstrukcji w późniejszym okresie, co wskazywało na zasadnicze przeznaczenie jako pojazdu do przewozu osób.

Zdaniem Sądu wnioski co do kwalifikacji przedmiotowego samochodu do kodu NC 8703 są wynikiem prawidłowo i w wystarczającym zakresie przeprowadzonego postępowanie podatkowego. Wprawdzie przeznaczenie nadane pojazdowi przez jego producenta nie jest niezmienne to jednak aby je zmienić i dostosować pojazd zasadniczo do przewozu towarów, mając na uwadze noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej, należało by dokonać jego głębokiej modyfikacji.

W przedmiotowym stanie faktycznym takiej modyfikacji nie stwierdzono. Oznacza to, że w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego sporny samochód posiadał cechy wskazujące na jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób, a w konsekwencji kwalifikację do pozycji 8703 CN.

Podsumowując, zdaniem Sądu, organ dokonując ustaleń zarówno w zakresie przedmiotu jak i podmiotu opodatkowania prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe bez naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Wyniki tej oceny zostały też przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającym wymogi z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

M. W. złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucam naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), poprzez nieusunięcie naruszenia prawa dokonanego przez organ II instancji, a mianowicie naruszenia art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa w zw. z art. 102 ust. 1 i 4 w zw. z art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 06 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym, a także art. 122 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie ustalenia struktury własnościowej samochodu TOYOTA RAV4, [...], co doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia, iż podatnikiem podatku akcyzowego jest wyłącznie M. W., podczas gdy istnieje wysokie prawdopodobieństwo, iż współwłaścicielami samochodu są M. i A. W. na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał argumenty przemawiające - jego zdaniem - za trafnością zarzutów podniesionych w petitum złożonego środka odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. w brzmieniu nadanym na podstawie art. 1 pkt 56) ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658; dalej: nowela), a obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt. I GSK 1294/16, z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Za podstawę wyroku z 3 września 2015 r., sygn. akt I SA/Ke 433/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Dyrektora Izby Celnej w Kielcach z których wynika, że M. W. [...] sierpnia 2009 r. nabył wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy marki Toyota Rav 4 na podstawie umowy kupna sprzedaży zawartej z M. D. Następnie M. W. samochód ten sprzedał L. O. W chwili badania technicznego w kraju jak i kolejnych rejestracji pojazdu w Polsce samochód posiadał pięć miejsc siedzących. Wcześniej w Belgii, samochód był zarejestrowany jako pojazd wielofunkcyjny posiadający 5 miejsc siedzących. Według informacji przedstawiciela producenta, przedmiotowy samochód został wyprodukowany jako samochód przeznaczony do przewozu osób z dostępną ilością miejsc 5 wraz z kierowcą, posiadał homologację kategorii M1. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

Skarga kasacyjna M. W. nie została sporządzona zgodnie z wszystkimi wymogami z art. 176 p.p.s.a. Jednak mimo dostrzeżonego błędu, mając na względzie treść uchwały Pełnego Składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (treść dostępna w Internecie na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny dokonał łącznej oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

Zakres postępowania podatkowego w rozpoznawanej sprawie wyznaczały obowiązujące w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu Toyota Rav 4 przepisy prawa materialnego, t.j. przepisy ustawy o podatku akcyzowym z 6 grudnia 2008 r. Stosownie do przepisu art. art. 100 ust. 1 pkt 2) tej ustawy opodatkowaniu akcyzą podlega nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnąrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejstrowanego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstaje z dniem przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju (art. 101 ust. 2 pkt. 1 u.p.a.). Ustawa o podatku akcyzowym w art. 100 ust. 4 zdefiniowała samochody osobowe jako pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2 (art. 102 ust. 1 u.p.a.).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 9) u.p.a., nabycie wewnątrzwspólnotowe to przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Definicja ta nie nawiązuje do zmiany właściciela samochodu osobowego, istotnym jest tylko sam fakt przemieszczenia samochodu osobowego, które nie musi być związane z przeniesieniem prawa własności na podmiot dokonujący przemieszczenia. Przepisy o sprzedaży Kodeksu cywilnego nie mają zastosowania w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Ustawodawca posłużył się bowiem w tym wypadku pojęciem nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel bez odwołania się do instytucji prawa cywilnego. Przywóz samochodu osobowego nie zawsze musi wiązać się z przeniesieniem prawa do rozporządzania samochodem jak właściciel lub też prawo to może zostać przeniesione w różnym momencie, tj. przed przemieszczeniem jak i po przemieszczeniu pojazdu na terytorium kraju. W sytuacji gdy nabycie prawa do rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem pojazdu do Polski, przepisy akcyzowe wskazują, że obowiązek podatkowy w akcyzie powstaje z dniem przemieszczenia tego pojazdu na terytorium kraju. Sytuacja taka będzie miała miejsce, jeżeli zakup samochodu nastąpi przed jego przywozem do Polski. Natomiast jeżeli prawo do rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpi po przemieszczeniu pojazdu na terytorium kraju, obowiązek podatkowy powstanie w momencie nabycia prawa do rozporządzania samochodem jak właściciel. Należy więc zaznaczyć, że w drugim przypadku co do zasady podatnikiem akcyzy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego będzie właściciel samochodu, a nie jego zagraniczny dostawca, który może dokonać przemieszczenia samochodu osobowego do Polski, a następnie na terenie kraju dokonać dostawy. Zgodnie z podstawową zasadą opodatkowania akcyzą jej przedmiotem jest konsumpcja danego towaru, w tym przypadku użytkowanie samochodu osobowego na polskich drogach.

Od 1 września 2010 r. obowiązuje przepis art. 102 ust. 4 u.p.a.: "W przypadku gdy samochód osobowy stanowi przedmiot współwłasności, za podatników uznaje się wszystkich współwłaścicieli, nawet gdy czynności podlegających opodatkowaniu dokonał jeden ze współwłaścicieli. Współwłaściciele ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe", który nie ma zastosowania w tej sprawie.

Obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstał bowiem z dniem przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, ponieważ nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju, tj. [...] sierpnia 2009 r. Podatnikiem jest M. W., który dokonał czynności, o której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2) u.p.a.

Zgodnie z art. 233 § 2 O.p., organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Natomiast według art. 145 § 1 pkt 1) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie naruszył wskazanych przepisów prawa, ponieważ stan faktyczny tej sprawy nie jest sporny. Wobec tego nie zachodziła konieczność uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części przez organ pierwszej instancji. Organy podatkowe bowiem prawidłowo ustaliły osobę fizyczną będącą podatnikiem, która dokonała czynności podlegającej opodatkowaniu.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., ponieważ stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy i nie został skutecznie podważony. Podstawą prawną rozstrzygnięcia Sądu I instancji był przepis postępowania sądowoadministracyjnego - art. 151 p.p.s.a., który stanowi: W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach tym samym stwierdził, że decyzja ostateczna Dyrektora Izby Celnej w Kielcach nie narusza prawa.

Skarga kasacyjna nie ma również usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a., ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie naruszył prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie akceptując prawidłowe zastosowanie przez organy podatkowe przepisów u.p.a.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1.