Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1075/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2007 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 1075/07

Uzasadnienie

Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] lutego 2007 r. cofnięto K.K. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Jako podstawę decyzji wskazano art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) z uwagi na fakt skazania K.K. przez Sąd Rejonowy w L. wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2002 r. w sprawie [...] za przestępstwo z art. [...] k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat. Skazany próbując sprawdzić broń w trakcie jazdy samochodem, pozostawiając uprzednio nabój w komorze nabojowej, oddał strzał powodując u pasażera pojazdu obrażenia ciała realnie zagrażające życiu. Skazanie za to przestępstwo uległo zatarciu. Jednakże w toku postępowania administracyjnego organ ustalił, iż przeciwko K.K. Prokuratura Okręgowa w S. prowadzi postępowanie karne z art. 291 § 1 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k. – umyślne paserstwo. K.K., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, nabył ciągnik rolniczy znacznej wartości, wiedząc że pochodził on z przestępstwa kradzieży. Ponadto także działając w zorganizowanej grupie przestępczej pomógł w zbyciu innego ciągnika wiedząc, że pochodzi on z przestępstwa rozboju.

Od decyzji tej K.K. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Skarżący podnosił, że postępowanie karne nie zostało zakończone, natomiast on nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Zdaniem skarżącego zarzucane mu przestępstwa nie dotyczą działania przeciwko zdrowiu lub życiu lub przeciwko porządkowi publicznemu, a więc nie pozostają w związku z posiadaniem broni i nie są przesłankami do cofnięcia pozwolenia. Dopiero, zdaniem skarżącego, prawomocne skazanie za popełnione przestępstwa mogłoby być podstawą do wydania zaskarżonej decyzji i to jedynie w sytuacji wykazania przez organ administracji bezpośredniego związku między popełnionymi przestępstwami, cechami charakteru skarżącego oraz jego dotychczasowym postępowaniem, a obawą użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. K.K. wskazywał, że Prokuratura Okręgowa w S. postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. umorzyła w stosunku do niego śledztwo w części dotyczącej jego udziału w zorganizowanej grupie przestępczej.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ramach postępowania administracyjnego ustalono, że Prokuratura Okręgowa w S. wystąpiła przeciwko K.K. z aktem oskarżenia o popełnienie czynów z art. 291 § 1 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k., które kwalifikowane są jako przestępstwa przeciwko mieniu. Okoliczność ta, w ocenie organu administracji, spełnia przesłankę z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nakazującą zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – cofnięcie pozwolenia na broń. Nadto organ podnosił, iż przestępstwa, o które oskarżono K.K., nie były pierwszym jego wejściem w konflikt z prawem. Uprzednio został skazany za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu z użyciem broni. Skazanie za to przestępstwo uległo zatarciu jednakże badając osobowość K.K. organ administracji uznał, że dotychczasowe życie posiadacza broni i sposób postępowania nie dają gwarancji, iż w przyszłości nie użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego.

Od tej decyzji K.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania - art. 7 i art. 9 k.p.a. oraz przepisów art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

W ocenie skarżącego organy obu instancji nie zbadały w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności sprawy. Do okoliczności tych skarżący zaliczył swoje dotychczasowe postępowanie, w szczególności dotychczasowe posługiwanie się bronią. Zdaniem skarżącego samo oskarżenie o popełnienie zarzucanego mu przestępstwa nie jest wystarczającą podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń. Uzasadniona obawa niezgodnego z prawem użycia broni mogłaby mieć miejsce w sytuacji, gdyby skarżący był oskarżany o przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, a nie o przestępstwo paserstwa. Zdaniem skarżącego, na obecnym etapie postępowania karnego, nie można przyjąć, iż świadomie naruszył porządek prawny. Zatem dopiero prawomocny skazujący wyrok karny może stanowić podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń.

Stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania skarżący powołał się na zarzuty podnoszone w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji nie naruszają prawa.

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy określa osoby wskazane w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy jako te co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przy czym należy podkreślić, iż katalog przestępstw wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, iż skazanie za innego rodzaju przestępstwo lub toczące się postępowanie karne w zakresie innych zarzutów, także mogą stanowić podstawę do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń.

Posiadanie broni przez osoby fizyczne, które nie sprawują określonych zawodów, nie jest prawem gwarantowanym Konstytucją. Udzielenie takiego uprawnienia wiąże się z obdarzeniem konkretnej osoby szczególnym zaufaniem przez organy Policji. Spełnienie samych wymogów formalnych dla uzyskania pozwolenia na broń nie rodzi jeszcze po stronie Policji obowiązku jego wydania. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 1 ustawy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się ubiegający o to pozwolenie uzasadniają wydanie pozwolenia. Zatem to organy Policji, sprawując pieczę nad bezpieczeństwem i porządkiem publicznym oceniają, czy osoba posiadająca pozwolenie utraciła niezbędne zaufanie do dalszego posiadania broni.

Interpretacja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi mieć na uwadze to, czy uprawniony przestrzega przepisów prawa. Należy przy tym podkreślić, iż od osoby posiadającej pozwolenie na broń wymaga się większej staranności w przestrzeganiu porządku prawnego, chociażby dlatego, że broń jest niewątpliwie rzeczą szczególnie niebezpieczną i ściśle reglamentowaną. Każde zatem zachowanie jej posiadacza, które narusza porządek prawny, a w szczególności takie, które narusza przepisy karne, może i jest odczytywane przez organy Policji jako sygnał nakazujący dokładną weryfikację, czy dalsze posiadanie broni przez taką osobę nie będzie zagrażało bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Oznacza to, że każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Skarżący był skazany za przestępstwo spowodowania, przy użyciu broni, u innej osoby obrażeń ciała realnie zagrażających jej życiu. Skazanie to uległo zatarciu, jednakże zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do dokonania oceny przez organy Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Fakt uprzednio popełnionego przestępstwa i prawomocnego skazania nie jest obojętny w tej sferze stosunków społecznych, w których znaczenie ma nie tylko ocena prawna. Organ administracji był zatem uprawniony do ustalenia w postępowaniu administracyjnym, że skarżący przed kilku laty uszkodził ciało drugiemu człowiekowi i w powiązaniu z innymi faktami przyjąć, że zachodzą przesłanki obligujące do cofnięcia pozwolenia na broń. Nie mógł jedynie powołać się na fakt skazania jako podstawę cofnięcia pozwolenia na broń, czego nie uczynił.

Przestępstwo, za które skarżący został skazany i które uległo zatarciu, nie było jego incydentalnym wejściem w konflikt z prawem. Jak wynika bowiem z akt sprawy K.K. został oskarżony o przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k. – umyślne paserstwo. Przestępstwa te zawarte są w Rozdziale XXXV Kodeksu Karnego "Przestępstwa przeciwko mieniu", a tym samym mieszczą się wprost w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Postępowanie o popełnienie tych przestępstw toczyło się w dacie wydania obu decyzji administracyjnych, zachodziła zatem podstawa do stwierdzenia, iż skarżący spełniał przesłanki z ww. przepisu, które zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji zobowiązywały organy Policji do cofnięcia pozwolenia na broń.

Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania, a w szczególności wskazanych przez skarżącego przepisów art. 7 i art. 9 k.p.a. Zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na fakt postawienia K.K. zarzutów popełnienia przestępstw przeciwko mieniu, co samo w sobie spełniało przesłanki z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a nadto w relacji do uprzednio już popełnionego przestępstwa dawało organom podstawę do stwierdzenia, że dalsze posiadanie broni przez skarżącego uzasadnia obawę jej użycia w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.