Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 36/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61 i art. 66 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2016 r. sprawy ze skarg A. R. i E. H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących A. R. i E. H. solidarnie kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego oraz na rzecz skarżącego E. H. kwotę 480 zł /słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 36/16

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] nakazał wymienionym w rozstrzygnięciu 19 osobom fizycznym – jako współwłaścicielom działki nr 457 w [...] – wykonanie w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na ww. nieruchomości wyszczególnionych robót, w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, określając jednocześnie zróżnicowany termin wykonania poszczególnych robót budowlanych na dzień 31 grudnia 2015 r., 31 grudnia 2016 r. i 30 czerwca 2017 r. Jednocześnie organ nadzoru zakazał użytkowania poddasza opisanego wyżej budynku mieszkalnego do czasu wymiany na nowe zniszczonych elementów konstrukcji więźby dachowej.

W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) – dalej: "k.p.a." oraz art. 66 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2, art. 81 ust, 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 260).

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ podał, że w dniu 28 kwietnia 2015 r. przeprowadził oględziny w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr 457 w [...]. W toku powyższych czynności ustalono, że objęty postępowaniem obiekt to budynek parterowy, z przyziemiem i strychem. Budynek posiada konstrukcję murowaną z więźbą dachową drewnianą, kryty jest częściowo dachówką cementową (od strony zachodniej), a częściowo blachą (od strony wschodniej). Nad przyziemiem budynku wykonany jest strop betonowy, natomiast nad parterem drewniany. Stolarka okienna i drzwiowa drewniana, w dwóch oknach z PCV. Budynek jest zamieszkany przez [...], którzy użytkują pomieszczenia na parterze od strony wschodniej (pokój, kuchnię, łazienkę i sień) oraz część pomieszczeń w przyziemiu, natomiast strych według informacji [...], jest nieużytkowany.

W wyniku dokonanych oględzin organ ustalił, że ww. budynek znajduje się złym stanie technicznym. Stan więźby dachowej, płyty spocznika schodów wejściowych, obróbek blacharskich, przykrycia dachu od strony zachodniej, stolarki okiennej drewnianej jest zły. Płyta stropowa schodów zewnętrznych posiada ubytki betonu, widoczne są skorodowane belki stalowe oraz całkowicie skorodowane zbrojenie, które w niektórych miejscach uległo przerwaniu, ze względu na całkowitą korozję. Organ podał, że "widoczne są spękania w ścianach murowanych schodów zewnętrznych z ubytkami betonu". W pomieszczeniu przyziemia ściany są zawilgocone, instalacja elektryczna jest odłączona od zasilania. Obróbki blacharskie są zniszczone, w części dachu pokrytej dachówką są całkowicie skorodowane, zniszczone, przerdzewiałe. Na strychu budynku stwierdzono zupełne przegnicie murłaty zlokalizowanej na ścianie od strony północnej oraz w narożniku północno-zachodnim, a także przegnicie krokwi od strony zachodniej (połać północna), w miejscu oparcia jej na murłacie (widoczne jest wykonane prowizoryczne podparcie krokwi. W tych miejscach elementy więźby dachu mogą ulec całkowitemu zniszczeniu. Ponadto w kominie murowanym przy granicy z działką nr 458/1, od strony północnej, widoczne są ubytki cegieł, wyrasta z niego roślinność, podobnie jak z rynien, które są niedrożne. Widoczna jest też nieszczelność pokrycia przy stojaku przyłącza energetycznego, w ścianie szczytowej poddasza widoczne są rysy. Od strony południowej widoczne są ubytki tynków przy otworach okiennych (część tynków odspojona). Widoczne są odspojone tynki na parterze, oraz spękania i ubytki gzymsów w miejscach mocowania haków rynien.

Organ podał, że w toku postępowania [...] okazała protokół z dnia 20 kwietnia 2015r. nr [...], z okresowej kontroli stanu technicznego przewodów kominowych, sporządzony przez mistrza kominiarskiego. Zgodnie z ww. protokołem kominy, które nad dachem obite są blachą, są drożne, niemniej z treści protokołu nie wynika, że kontrolą objęto komin od strony północno-zachodniej. [...] przedłożyła natomiast ocenę stanu technicznego budynku sporządzoną przez mgr inż. [...]. W opracowaniu tym biegły stwierdził, że stan techniczny budynku spełnia wymogi bezpieczeństwa konstrukcji. Elementy konstrukcyjne nie zagrażają bezpieczeństwu ludzi, jednakże budynek nie spełnia jednak wymogów trwałości. Z przedłożonej oceny wynika, że nieszczelne pokrycie dachowe doprowadziło do uszkodzenia więźby dachowej, a zwłaszcza murłaty od strony północnej. Odsłonięciu i postępującej korozji miejscowo uległo zbrojenie w płycie schodów wejściowych do budynku oraz rynny. Drewniana stolarka okienna wymaga natomiast uzupełnienia szklenia, okitowania i odnowienia powłok malarskich.

W tym stanie rzeczy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] uznał, że objęty postępowaniem budynek mieszkalny znajduje się w złym stanie technicznym, jak również powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia, a zatem w sprawie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy Prawo budowlane, obligujące do wydania nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Zdaniem PINB [...] zakres nakazanych do wykonania robót ma na celu usunięcie zarówno nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu, jak i poprawy estetyki budynku. Jedynie odtworzenie tynków na elewacjach budynku, (pkt 3 rozstrzygnięcia decyzji) w ma na celu wyłącznie poprawę estetyki budynku, gdyż budynek z uwagi na znaczne zużycie techniczne i brak systematycznych remontów odbiega znacznie od wyglądu otoczenia. Naprzeciwko budynku znajdują się bowiem estetyczne budynki użyteczności publicznej (budynek ZUS-u, przychodnia lekarska), natomiast od strony wschodniej znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny z odnowioną elewacją.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosło szereg stron postępowania, zarzucając organowi nadzoru błędne wskazanie osób zobowiązanych do wykonania obowiązków nałożonych decyzją z dnia 8 lipca 2015 r. Błędnie ustalono następców prawnych osób zmarłych, a tym samym błędne skierowano decyzję do osób nieuprawnionych. Odwołujący nie posiadają bowiem żadnego potwierdzonego tytułu prawnego do nieruchomości a organ ustalił jedynie, że mogą oni dziedziczyć spadek jako spadkobiercy ustawowi. Zarzucili, że organ prowadzący postępowanie nie jest kompetentny do tego, aby we własnym zakresie ustalić krąg następców prawnych osób zmarłych, a dowodami potwierdzającymi następstwo prawne nie są wyjaśnienia pracowników urzędu, ani innych stron postępowania wskazujące ich zdaniem spadkobierców.

W odwołaniach wskazano również, że przed Sądem Rejonowym w [...] toczy się postępowanie pod sygnaturą akt [...], z wniosku Prezydenta Miasta [...] o stwierdzenie praw spadkowych do nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją. Niezależnie od powyższego współwłaściciele aktualnie ustalają krąg spadkobierców po osobach zmarłych objętych postanowieniem Sądu Powiatowego w [...] z [...] r. sygn. akt [...], o stwierdzeniu nabycia spadku po [...]. Po ustaleniu, którzy z wymienionych w postanowieniu spadkobierców nie żyją i uzyskaniu aktów zgonu, zostanie wszczęte postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku lub współwłaściciele przystąpią do postępowania [...]. Organ mając wiedzę o nieuregulowanym stanie prawnym nieruchomości, winien zatem wstrzymać się z wydaniem decyzji poprzez zawieszenie postępowania do czasu uregulowania stanu prawnego nieruchomości i objęcia ewentualną decyzją wszystkich współwłaścicieli.

Zarzucono ponadto, że w stanie faktycznym opisywanej sprawy nie występuje sytuacja, w której przedmiotowy obiekt powoduje oszpecenie otoczenia. Organ nie uzasadnił również stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego budynku, gdyż sama potrzeba przeprowadzenia remontu nie stanowi sama w sobie o takiej okoliczności.

Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego, nieodpowiedni stan techniczny budynku jest oczywisty, wobec czego bezsprzecznie istnieje konieczność wykonania wskazanych w decyzji robót budowlanych. Ujawnione liczne nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego budynku powodują zagrożenie dla jego użytkowników oraz osób trzecich przebywających w otoczeniu. W przypadku braku działań naprawczych stan techniczny budynku ulegnie dalszemu pogorszeniu, czego skutkiem może być zawalenie fragmentu więźby dachowej, komina i schodów. Ponadto przedmiotowy budynek zlokalizowany jest w centrum miasta, w miejscu eksponowanym, wpływającym na wizerunek miasta. Wygląd tego obiektu w chwili obecnej oszpeca otoczenie, w związku z powyższym niezbędnym jest wykonanie wskazanych robót budowlanych, w celu poprawy jego estetyki. Prawidłowo zatem organ zastosował przepis art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a skoro stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z uregulowaniami k.p.a., brak było podstaw do uchylenia kwestionowanej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych we wniesionych odwołaniach organ II instancji stwierdził, że nie zasługiwały one na uwzględnienie. W toku postępowania organ I instancji nie był w stanie ustalić adresów wszystkich spadkobierców po osobach zmarłych, niemniej w opisywanej sprawie stwierdzono nieprawidłowy stan techniczny budynku, który może zagrażać bezpieczeństwu ludzi. W takiej sytuacji nałożenie obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości na współwłaścicieli znanych z miejsca pobytu, nie narusza prawa. Pozostałe osoby, które też są współwłaścicielami tego obiektu, nie nabywają z tytułu tego obowiązku żadnych praw materialnych i rzeczowych. W tego typu postępowaniu organ nadzoru budowlanego może we własnym zakresie ustalić osoby, którym przysługuje prawo do spadku, jednakże takie ustalenie nie przesądza o nabyciu praw materialnych. Tym bardziej, że decyzje wydane na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane mają charakter związany.

Skargę na tę decyzję złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, [...], wnosząc o jej uchylenie i uchylenie poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

[...] zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasad praworządności, błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności kręgu adresatów decyzji oraz wadliwe uzasadnienie decyzji poprzez nie wyjaśnienie wątpliwości skarżącej co do istnienia obowiązku zawieszenia postępowania do czasu ustalenia wszystkich właścicieli nieruchomości;

- art. 30 § 4 w zw. z art. 28, art. 29, art. 97 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. poprzez zaniechania ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do wydania decyzji, tj. ustalenia wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, na której zlokalizowany jest objęty decyzją budynek mieszkalny, a w przypadku niemożności ustalenia powyższego poprzez zawieszenie postępowania administracyjnego;

- art. 61 w zw. z art. 66 ust. 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że adresatami decyzji mogą być tylko niektórzy, znani organowi, współwłaściciele nieruchomości, w sytuacji gdy z treści ww. regulacji wynika, iż adresatami decyzji winni być wszyscy właściciele nieruchomości. Ponadto w ocenie skarżącej błędne są ustalenia organu co do estetyki obiektu, jak również do zaistnienia podstaw wydania spornego nakazu.

[...] zarzucił zaś naruszenie :

- art. 61 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nałożeniu obowiązków w zaskarżonej decyzji tylko na wybranych współwłaścicieli nieruchomości;

- art. 66 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i "utrzymanie w mocy sześciomiesięcznego terminu" przewidzianego na usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, jako terminu zbyt krótkiego na wykonanie prac objętych zaskarżoną decyzją;

- art. 7, art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wnikliwego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego, skutkujące pominięciem stron postępowania będących zobowiązanymi współwłaścicielami;

- art. 8 i art. 107 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji i zawarcie w im zbyt ogólnych twierdzeń, w szczególności dlaczego nie ustalono wszystkich stron w postępowaniu oraz art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji;

- art. 61 § 4 w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez nieustalenie i niezawiadomienie wszystkich współwłaścicieli nieruchomości o toczącym się postępowaniu, co skutkowało pominięciem stron mających obowiązek prawny wynikający ze skarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargi [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie w [...] wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko dotychczas wyrażone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Postępowanie administracyjne prowadzone w przedmiotowej sprawie przez organ nadzoru budowlanego z urzędu ujawniło nieodpowiedni stan techniczny budynku na działce nr 457 przy ul. [...]. Stan taki ustalono m. in. w oparciu o ekspertyzę techniczną wykonaną na zlecenie jednej ze współwłaścicielek ww. budynku.

Przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 260), który jest podstawą wydania zaskarżonej decyzji, przewiduje nałożenie obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przypadku gdy obiekt budowlany:

1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo

2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo

3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo

4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia

Celem tego przepisu jest utrzymanie obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym, przy czym nie określa on treści decyzji wydawanych dla skorygowania stwierdzonych nieprawidłowości. Adresatem obowiązków wymienionych w tym przepisie są podmioty wskazane w art. 61 ustawy Prawo budowlane – tj. właściciel lub zarządca obiektu budowlanego.

W przypadku obiektu pozostającego we współwłasności te obowiązki obciążają wszystkich współwłaścicieli i to jak podkreślił WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 6.11.2015 r., I SA/Gl 633/15, LEX nr 1926671, niezależnie od tego czy ich wykonanie leży w ich interesie i czy jest zgodne z ich wolą lub zamierzeniami. Oznacza to, że do wykonania tych obowiązków jest zobowiązany każdy ze współwłaścicieli, nawet przy sprzeciwie pozostałych.

W przypadku decyzji wydanej w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skierowana ona została do niektórych tylko spośród współwłaścicieli działki nr 457. Z akt sprawy wynika bowiem, czego nie neguje organ, że działka nr 457 pozostaje we współwłasności kilkudziesięciu osób, przy czym część z nich nie żyje i nie zostali ustaleni następcy prawni. Należy również podkreślić, że inny stan własności wynika z księgi wieczystej, inny z wypisu z rejestru gruntów.

W rozpoznawanej sprawie organy podjęły próbę ustalenia kręgu stron we własnym zakresie. W tym celu posłużono się informacjami przekazanymi pracownikom Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego [...]. Tak przeprowadzonych czynności w zakresie ustalenia danych osób będących stronami postępowania, nie można jednak uznać za wystarczające.

Przede wszystkim nie ustalono wszystkich stron postępowania, a jedynie część podmiotów. Ponadto ustaleń tych nie można uznać za pewne i wiarygodne. Jest oczywistym, że organy administracji nie przeprowadzają postępowania spadkowego po zmarłych, a tym samym nie mogą rozstrzygać samodzielnie komu przysługują prawa majątkowe wchodzące w skład masy spadkowej. Następstwo prawne praw dziedzicznych, które wchodzą w skład spadku po osobie zmarłej, powinno być wykazane w postępowaniu administracyjnym według przepisów prawa cywilnego (zob. wyrok NSA w Warszawie sygn. akt I SA 1421/00, ONSA 2003, nr 2, poz. 64). Sąd podziela pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 5 stycznia 2012 r., o sygn. akt I OSK 148/11, iż przypadku konieczności ustalenia stron postępowania będących następcami prawnymi nieżyjących osób fizycznych dowodem istnienia tego następstwa jest dowód w postaci postanowienia właściwego sądu powszechnego o stwierdzeniu nabycia spadku lub sporządzony przez notariusza akt poświadczenia dziedziczenia. Brak postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktu poświadczenia dziedziczenia, co do którejś ze stron postępowania powoduje, że nie ustalono bezspornie kręgu osób, które mają prawo uczestniczyć w postępowaniu z art. 66 ustawy Prawo budowlane i mogą być adresatami obowiązków wskazanych w tym przepisie. W przytoczonym wyżej orzeczeniu NSA podkreślił również, że dla ustalenia spadkobierców nie jest wystarczające oparcie się przez organ na oświadczeniach zainteresowanych osób, czy też informacjach uzyskanych od instytucji publicznych", albo też ustalenie następstwa prawnego w drodze przeprowadzenia rozprawy administracyjnej.

Zaniechanie wyjaśnienia danych aktualnych współwłaścicieli na podstawie dokumentów poświadczających dziedziczenie, spowodowało nie tylko naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym – art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., ale także naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, będącego podstawą wydania decyzji w niniejszej sprawie.

Należy również podkreślić, że w przypadku braku możliwości ustalenia wszystkich współwłaścicieli, istnieje możliwość nałożenia obowiązków z art. 66 ust. 1 na zarządcę nieruchomości. Podkreślić także wypadnie, że wskazane wyżej uwagi odnoszą się do stanu faktycznego i przyjętej przez organy kwalifikacji stanu technicznego budynku w niniejszej sprawie – jako wypełniającego dyspozycję art. 66 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy Prawo budowlane, czyli takiej sytuacji, gdy organ nie stwierdził, że istnienie budynku lub jego użytkowanie zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska (przesłanki z pkt 1 i 2 w/w przepisu).

Organy ponownie prowadząc postępowanie uwzględnią wyrażoną w niniejszym orzeczeniu ocenę prawną, ustalając w sposób właściwy krąg osób będących aktualnie współwłaścicielami działki nr 457, a następnie zapewnią im czynny udział w postępowaniu.

Z wszystkich tych przyczyn Sąd uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., uznając, że stwierdzone naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na charakter stwierdzonych uchybień Sąd nie odnosił się już do pozostałych zarzutów skargi, jako że byłoby to przedwczesne w sytuacji, gdy postępowanie było prowadzone bez udziału wszystkich stron.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a w zw. z art. 205 § 1 i § 2 P.p.s.a.