Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 629/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.) Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzje Rektora Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., nr [...] Rektor Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach, działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego {LJ. Dz.U.z2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej jako: Kpa) oraz art. 16 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1429, ze zm.dalej: u.d.i.p.), po rozpatrzeniu wniosku P. G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej – odmówił udzielenia wnioskowanej informacji.

W uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawca wniósł o udostępnienie informacji obejmującej udostępnienie treści egzaminów pisemnych (pytań) z letniej sesji egzaminacyjnej w roku akademickim 2019/2020 (dla egzaminów przeprowadzonych do dnia poprzedzającego złożenie wniosku) wraz z kluczem odpowiedzi do tych egzaminów. Mając na uwadze, iż wnioskowana informacji stanowi informację przetworzoną, Organ wezwał wnioskodawcę do wykazania, że udostępnienie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pismem z dnia 4 sierpnia 2020 r. wnioskodawca wskazał, iż nie zgadza się z twierdzeniem Organu, iż żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, a ponadto podał uzasadnienie, dla którego zdaniem wnioskodawcy udostępnienie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Wyjaśnił, iż zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p. obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, iż podstawą do udzielenia przez podmiot do tego zobowiązany informacji publicznej przetworzonej jest wykazanie przez wnioskodawcę, iż udostępnienie takiej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wyjaśniając kwestię informacji przetworzonej Organ zaakcentował, że w Wydziale Nauk Medycznych Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach nie jest prowadzona jedna, scentralizowana baza pytań egzaminacyjnych. Osoby odpowiedzialne za przeprowadzenie egzaminu mają możliwość przeprowadzenia egzaminu z użyciem różnych narzędzi, w tym narzędzi informatycznych. W bieżącej sesji egzaminacyjnej używane były m.in. systemy uczelniane eTester, platforma eLearningowa oraz MS Teams. Za przeprowadzenie egzaminu odpowiedzialne są osoby prowadzące dany przedmiot - zwykle jest to Kierownik Katedry lub upoważniona przez niego osoba lub koordynator przedmiotu (w przypadku przedmiotów prowadzonych przez kilka jednostek). Ze względu na zachowanie poufności pytań egzaminacyjnych, dostęp do odpowiednich systemów informatycznych mają wyłącznie wskazane powyżej osoby. Ze względu na ten fakt oraz rozproszenie danych objętych żądaniem wnioskodawcy, przygotowanie informacji wymaga indywidualnego powiadomienia 68 wymienionych we wniosku organizatorów egzaminów w związku z zabezpieczeniem i udostępnieniem przez nich wnioskowanych informacji. Przygotowanie informacji w większości przypadków wymagałoby indywidualnego pobrania każdego pytania (wnioskodawca swoim wnioskiem objął pulę ok. 7000 pytań), a następnie jego przeanalizowania oraz zaznaczenia poprawnej odpowiedzi. Ze względu na ograniczenie dostępu do danych egzaminacyjnych wyłącznie do Kierowników Katedr lub upoważnionych przez nich osób, przetworzenie takiej ilości danych powodowałoby dodatkowe zaangażowanie Kierownika Katedry/osoby odpowiedzialnej za przygotowanie egzaminu, wiązałoby się z ponadstandardowym nakładem pracy, użyciem dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w przygotowanie wnioskowanych danych z uszczerbkiem dla prawidłowego funkcjonowania podmiotu. Wnioskowane dane nie są dostępne w jednej ustandaryzowanej formie; są to oddzielne egzaminy, przeprowadzone na różnych platformach informatycznych, nie istnieje scentralizowany system dostępu do tych baz, a dostęp jest ograniczony do wybranych osób odpowiedzialnych za przeprowadzenie egzaminu, nie istnieje uniwersalny format klucza odpowiedzi - stworzenie takiego klucza wymaga nakładu intelektualnego w celu każdorazowej oceny odpowiedzi, lub pobrania indywidualnych pytań i przyporządkowania im poprawnej odpowiedzi.

Nadto ze względu na toczącą się sesję egzaminacyjną (która trwa do 31 sierpnia) oraz zaangażowanie nauczycieli akademickich w organizację zajęć, oraz walkę z epidemią koronawirusa (wiele z wnioskowanych egzaminów prowadzonych jest przez pracowników Klinik SUM), działania te ze względu na skalę zakłócałyby normalną pracę Wydziału i wykonywanie bieżących zadań. Zebrane dane z różnych jednostek organizacyjnych Wydziału związane z 68 wnioskowanymi egzaminami, musiałyby zostać przetworzone przez pracowników Dziekanatu w celu wytworzenia nowego zestawienia specjalnie na potrzeby złożonego wniosku. Nakład pracy na przygotowanie tego typu nowych danych, spowoduje uszczerbek dla normalnych obowiązków, w okresie, w którym nie tylko zwiększa się ilość pracy w związku z trwającą sesją egzaminacyjną, ale ze względu na konieczność terminowego przygotowania dokumentów umożliwiających wydanie dyplomów absolwentom Uczelni oraz zaświadczeń umożliwiających aplikowanie o staż podyplomowy oraz przystąpienie do LEKu. Zatem wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną w rozumieniu u.d.i.p.

Przechodząc natomiast do oceny wskazanej przez wnioskodawcę argumentacji, która miałaby w jego opinii przemawiać za uznaniem, że udostępnienie żądanej informacji wypełnia przesłankę, o której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p. organ w oparciu o orzecznictwo podkreślił, że zamiar publikowania uzyskanej informacji w ramach materiału prasowego, co pozwoli studentom Uczelni na uzyskanie informacji o treści pytań egzaminacyjnych oraz prawidłowych odpowiedzi, nie może zostać uznane za prawdziwe. Niezależnie od tego, że studenci zapoznają się z treścią pytań egzaminacyjnych w toku zdawanych egzaminów, posiadają oni także prawo wglądu do ich treści wraz z informacją o prawidłowych odpowiedziach po zakończeniu procesu egzaminacyjnego. Zatem nie można uznać jako zasadnej argumentacji wnioskodawcy, iż udostępnienie treści pytań miałoby rzekomo wpłynąć na poprawienie jakości kształcenia poprzez umożliwienie podejmowania rozmów z autorami testów egzaminacyjnych w celu wpływu studentów na formułowane w ramach egzaminów pytania. Skoro więc wnioskodawca nie wykazał, aby udostępnienie żądanej informacji miałoby w sposób realny wpłynąć na poprawę funkcjonowania Uczelni i lepszą ochronę interesu publicznego to należało stwierdzić, że nie została wykazana przez wnioskodawcę przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego udostępnienia żądanej informacji.

W skardze na tą decyzję Strona zarzuciła naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają przesłanki ograniczania konstytucyjnego prawa do informacji, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na ograniczeniu konstytucyjnego prawa, które to ograniczenie nie spełnia przesłanek konieczności i proporcjonalności, a ponadto nie znajduje uzasadnienia w potrzebie ochrony wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wartości prawnie chronionych;

2) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten normuje instytucję informacji przetworzonej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona,

3) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego nie została spełniona w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego wniosłą o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Odnosząc się szczegółowo do przedstawionych w skardze zarzutów stwierdził, iż:

1) błędne jest twierdzenie Skarżącego, iż przez szczególną istotność dla interesu publicznego, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., rozumieć należy możliwość poznania istotnej sfery życia publicznego, co miałoby być rzekomo niezbędne do publicznej dyskusji o jej funkcjonowaniu i ewentualnej zmianie praktyk;

2) Skarżący nie wykazał, że studenci rzekomo obawiają się zgłaszania nieprawidłowości w funkcjonowaniu Uczełni, co zresztą nie ma istotnego znaczenia w kontekście rozpatrywanej sprawy skoro Skarżący nie wykaizał związku pomiędzy powyższym a zasadnością udostępnienia wnioskowanej informacji;

3) Skarżący nie wykazał w jaki sposób monitorowanie poziomu trudności pytań egzaminacyjnych w poszczególnych latach akademickich (na marginesie okoliczność w znaczącym stopniu subiektywna) miałaby się przyczynić do poprawy funkcjonowania Organu;

4) skoro Skarżący wnioskuje wyłącznie o informację o pytaniach egzaminacyjnych wraz z kluczem odpowiedzi z jednego roku akademickiego to realizacja rzekomych zamierzeń, o których mowa w pkt 3 w ogóle nie jest możliwa;

5) brak jest podstaw do przyjęcia, iż treść pytań egzaminacyjnych powinna być jak zdaje się wskazywać Skarżący uzgadniana ze studentami. Podobnie brak jest podstaw do uznania kompetencji studentów do dopasowywania treści pytań do celów kształcenia, które to zadanie leży w kompetencji Uczelni - poszczególnych nauczycieli akademickich;

6) bez znaczenia dla sprawy jest funkcja/stanowisko Skarżącego jako rzekomego wydawcy i redaktora naczelnego czasopisma "Śląska Medycyna", czego zresztą Skarżący nie wykazał. Skarżący nie wykazał także na czym polegać miałaby rzekoma "indywidualna, realna i konkretna możliwość wykorzystania wnioskowanej informacji publicznej do poprawy funkcjonowania Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach". W tym zakresie Skarżący zdaje się przypisywać sobie kompetencje właściwe dła pracowników łub organów Uczełni;

7) jak sam wskazuje Skarżący prawo wglądu do egzaminów zostało zapewnione każdemu studentowi na mocy aktów wewnętrznych Uczelni. Co więcej, wbrew twierdzeniom Skarżącego, zgodnie z § 10 ust. 5 załącznika nr 1 i § 11 ust. 6 załącznika nr 2 do "Zasad przeprowadzenia egzaminów/zaliczeń testowych w Śląskim Uniwersytecie Medycznym w Katowicach (t.j. załącznik nr 1 do Zarządzenia Rektora nr [...] z dnia [...] roku), prawo odwołania się od podanego wyniku egzaminu przysługuje w terminie 2 dni roboczych od daty wglądu do pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady – sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Należy zauważyć, iż celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Poza tym należy wskazać, że Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.

W świetle powyższego, dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje m.in., że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych.

Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).

W przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji pozostaje więc w bezczynności wówczas, gdy nie udostępnił zainteresowanemu podmiotowi żądanej przez niego informacji publicznej stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. tj. wykazania przez wnioskodawcę, że uzyskanie informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w żądanym zakresie, jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedzi należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin ten może być przedłużony, co przewiduje art. 13 ust. 2 ustawy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m. in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Bez wątpienia więc organ - Rektor Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach - jest podmiotem publicznym, wykonuje zadania publiczne w zakresie szkolnictwa wyższego, jak również dysponuje majątkiem publicznym, stąd jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Nie budzi również wątpliwości, że informacje dotyczące treści egzaminów pisemnych (pytań) wraz z kluczem odpowiedzi do tych egzaminów, stanowią informację publiczną. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Jednakże - zdaniem organu - Strona nie wykazała szczególnego interesu publicznego do czego została zobowiązana, gdyż organ wnioskowaną w tej części informację uznał za przetworzoną. Zdaniem Skarżącego żądana informacja istniała w chwili złożenia wniosku, a jej udostępnienie wymagało przedsięwzięcia jedynie czynności technicznych, związanych z przekazaniem informacji zgodnie ze sposobem i formą wskazanymi we wniosku. Realizacja wniosku nie wymaga wytworzenia nowej jakościowo informacji wskutek podjęcia działań intelektualnych (np. analiz), których podjęcie w celu stworzenia nowej informacji uzasadniałoby przyjęcie, że przedmiotem wniosku było udostępnienie informacji przetworzonej. Organ jednakże wskazał, że w celu przygotowania żądanej informacji publicznej - ze względu na zachowanie poufności pytań egzaminacyjnych - dostęp do odpowiednich systemów informatycznych mają wyłącznie wskazane powyżej osoby; rozproszenie danych objętych żądaniem wnioskodawcy, przygotowanie informacji wymaga więc indywidualnego powiadomienia 68 wymienionych we wniosku organizatorów egzaminów w związku z zabezpieczeniem i udostępnieniem przez nich wnioskowanych informacji. Następnie przygotowanie informacji w większości przypadków wymagałoby indywidualnego pobrania każdego pytania (wnioskodawca swoim wnioskiem objął pulę ok. 7000 pytań), a następnie jego przeanalizowania oraz zaznaczenia poprawnej odpowiedzi. Przetworzenie takiej ilości danych powodowałoby dodatkowe zaangażowanie osób odpowiedzialnych za przygotowanie egzaminów, ponadstandardowym nakładem pracy, użyciem dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w przygotowanie wnioskowanych danych z uszczerbkiem dla prawidłowego funkcjonowania podmiotu; wnioskowane dane nie są dostępne w jednej ustandaryzowanej formie.

Tym samym – należało podzielić stanowisko organu - że zakres wnioskowanej informacji obejmuje obowiązek przetworzenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że informacja publiczna przetworzona jest informacją jakościowo nową, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Wytworzenie takiej informacji wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. Przetworzeniem informacji jest zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych. (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 202/12; wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r. sygn.. akt I OSK 924/14). O informacji przetworzonej można mówić również wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji obejmuje wprawdzie informacje proste będące w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na podmiot zobowiązany, a w szczególności wymaga analizowania całego zbioru posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje wnioskodawca (v. wyroki NSA: z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 977/11, publ.: LEX nr 1068557 z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1199/11, publ.: LEX nr 1149133).

Zatem skoro – jak zasadnie wykazał organ - taka sytuacja zachodziła w tej sprawie. Skarżący został wezwany do jednoznacznego wykazania szczególnego interesu publicznego, a skoro tego nie uczynił – nie wykazał aby udostępnienie informacji miałoby w sposób realny wpłynąć na poprawę funkcjonowania Uczelni i lepszą ochronę interesu publicznego - to organ nie był zobligowany do udostępnienia żądanych informacji w tym zakresie. Ani bowiem tej przesłanki nie wykazał w swoim piśmie, ani w zarzutach skargi polemizując ze stanowiskiem organu, że pozostaje on dysponentem wnioskowanej informacji publicznej w postaci informacji prostej, w sposób nie wymagający podejmowania czynności w wskazywany sposób; ani wskazując na możliwości poznania istotnej sfery życia publicznego, która usprawniłaby działanie Uczelni, czy też powołując się na działalność dziennikarską.

Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone, co wynika z celu ustawy oraz z jej art. 10 ust. 2, stanowiącego, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Nie budzi wątpliwości, że złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie wszczyna również postępowania administracyjnego, prowadzonego w oparciu o przepisy K.p.a. (por. wyroki NSA z 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08 oraz z 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12). Organ poinformował Skarżącego, że wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną, a tym samym celem jej udostępnienia konieczne jest wykazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), zatem niewykazanie interesu publicznego w udostępnieniu informacji w terminie określonym w piśmie powoduje wydanie stosownej decyzji zgodnie z art. 16 ust. 1 w/w ustawy. Organ szczegółowo wyjaśnił, że w Uczelni nie występuje wyodrębniony zbiór pytań egzaminacyjnych dla poszczególnych sesji egzaminacyjnych wraz z kluczami odpowiedzi, w tym z wnioskowanych przez Skarżącego 68 egzaminów, za których przeprowadzenie i przygotowanie odpowiadają pracownicy różnych jednostek funkcjonujących w Uczelni, co jest oczywiste za względu na szeroki zakres merytoryczny żądanej informacji, a co więcej sposób przygotowania egzaminów różni się co do poszczególnych przedmiotów, a więc także i forma ich utrwalenia nie jest jednolita, bez wątpienia uznać należy, iż żądana przez Skarżącego informacja wymagałaby de facto przygotowania jej "specjalnie dla wnioskodawcy", przy zaangażowaniu szerokiej kadry pracowników naukowych Uczelni. W związku z powyższym żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, a zatem jej udostępnienie wymaga wykazania przez wnioskodawcę przesłanki, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 Ustawy.

Natomiast odnosząc się do argumentacji Skarżącego, która miałaby w jego opinii przemawiać za uznaniem, że udostępnienie żądanej informacji wypełnia przesłankę, za zasadne należy uznać stanowisko organu, wsparte na obszernym orzecznictwie, że przez szczególną istotność dla interesu publicznego nie można rozumieć – jak chce tego Skarżący - jedynie możliwości poznania istotnej sfery życia publicznego, co miałoby być rzekomo niezbędne do publicznej dyskusji o jej funkcjonowaniu i ewentualnej zmianie praktyk na uczelni. Skarżący nie wykazał w jaki sposób monitorowanie poziomu trudności pytań egzaminacyjnych w poszczególnych latach akademickich (na marginesie okoliczność w znaczącym stopniu subiektywna) miałaby się przyczynić do poprawy funkcjonowania Uniwersytetu skoro zawnioskowano wyłącznie o informację o pytaniach egzaminacyjnych wraz z kluczem odpowiedzi z jednego roku akademickiego.

Bez wpływu na wynik sprawy ma także ewentualna obawa studentów zgłaszania nieprawidłowości w funkcjonowaniu Uczelni czy też twierdzenie, iż treść pytań egzaminacyjnych powinna być uzgadniana ze studentami skoro brak jest podstaw do uznania kompetencji studentów do dopasowywania treści pytań do celów kształcenia, które to zadanie leży w kompetencji Uczelni i poszczególnych nauczycieli akademickich. Również bez znaczenia dla sprawy jest działalność Skarżącego jako rzekomego wydawcy i redaktora naczelnego czasopisma "Śląska Medycyna", czego zresztą Skarżący nie wykazał. Podobnie jak wykazał na czym polegać miałaby rzekoma "indywidualna, realna i konkretna możliwość wykorzystania wnioskowanej informacji publicznej do poprawy funkcjonowania Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach".

Poza tym zaakcentować także należy, że zarówno organ, jak i sam Skarżący wskazali na prawo wglądu do egzaminów, które zostało zapewnione każdemu studentowi na mocy aktów wewnętrznych Uczelni. Zgodnie z § 10 ust. 5 załącznika nr 1 i § 11 ust. 6 załącznika nr 2 do "Zasad przeprowadzenia egzaminów/zaliczeń testowych w Śląskim Uniwersytecie Medycznym w Katowicach (t.j. załącznik nr 1 do Zarządzenia Rektora nr [...] z dnia [...] roku), prawo odwołania się od podanego wyniku egzaminu przysługuje w terminie 2 dni roboczych od daty wglądu do pracy.

Konkludując tut. Sąd stwierdził, że skargą objęto bezczynność organu w zakresie załatwienia wniosku Strony i w tej kwestii – co wykazano wyżej – tut. Sąd nie stwierdził zasadności podnoszonych zarzutów.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku

-----------------------

12