Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 318/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 kwietnia 2015r. po rozpoznaniu wniosku T. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi T.W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać T. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W dniu 13 marca 2015r. wpłynął do Sądu wypełniony przez wnioskodawcę T. W. formularz PPF w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku przedstawił swoją sytuację rodzinną, finansową i majątkową.

W niniejszej sprawie zważono, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia z kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.)

Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny.

Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.

W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawca wykazał w nim, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych .

W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podał, że pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z matką. Wspólnie utrzymują się z dochodów uzyskiwanych przez matkę z tytułu emerytury w wysokości ok. 1.500,00 złotych miesięcznie. Wnioskodawca wskazał, że posiada mieszkanie spółdzielcze o pow. 48 m ².

W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podniósł, że od dłuższego czasu jest osobą bezrobotną na utrzymaniu matki. Podkreślił, że od dwóch lat usilnie stara się podjąć pracę, poszukuje jej w różnych firmach jednak bezskutecznie, ze względu na bardzo duże bezrobocie w okolicach których zamieszkuje. Podał, że po zakończeniu własnej sprawy z zakresu nadzoru budowlanego zamierza wyjechać za granicę.

Wnioskodawca podał, że obecnie jest zadłużony.

W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę przedstawioną wyżej sytuację majątkową, finansową i życiową wnioskodawcy uznano, że kwalifikuje się on do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Stwierdzono, że sytuacja materialna wnioskodawcy w jakiej się obecnie znajduje, nie pozwala mu na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku

w koniecznym utrzymaniu dla siebie i matki.

Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.