Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1047/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2, pkt 3, pkt 14 i pkt 19 lit. a; art. 22 ust. 2 i ust. 3, art. 63 ust. 1 pkt 5, art. 63 ust. 4, art. 64 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1323
law: Ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach  zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym - tekst jedn.
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 10
journal: Dz.U. 2019 poz 864
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - t.j.
article: par. 6 pkt 7
journal: Dz.U. 2014 poz 1806
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 8 grudnia 2014 r. w sprawie szczegółowego wykazu surowców oraz produktów naftowych objętych  systemem zapasów interwencyjnych oraz wykazu paliw stanowiących podstawę do wyliczenia opłaty zapasowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Dorota Pawłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w D. na decyzję Ministra Aktywów Państwowych z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący") jest decyzja Nr [...] Ministra Aktywów Państwowych z [...] stycznia 2020 r., wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, z późn. zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 64 ust. 2 w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1323, dalej: "ustawa o zapasach"), po rozpatrzeniu odwołania z [...] sierpnia 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z [...] sierpnia 2019 r. nr [...], w sprawie wymierzenia Stronie kary pieniężnej.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Aktywów Państwowych wyjaśnił, że w 2018 r. Spółka składała Prezesowi Agencji Rezerw Materiałowych, dalej "Prezes Agencji" deklaracje, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o zapasach. Z ww. deklaracji wynikało, iż Spółka dokonała przywozu oleju napędowego o kodzie [...] w następujących ilościach: 1) 834,676 m2 - w styczniu 2018 r.; 2) 1331,451 m2-w lutym 2018 r; 3) 2264,517 m2 - w marcu 2018 r.; 4) 1314,619 m2- w kwietniu 2018 r; 5) 882,732 m2 - w maju 2018 r; 6) 1064,269 m2-w czerwcu 2018 r.; 7) 710,356 m2-w lipcu 2018 r.; 8) 712,855 m2- w sierpniu 2018 r.; 9) 964,196 m2-we wrześniu 2018 r.; 10) 1493,606 m2 - w październiku 2018 r.; 11) 1877,797 m2 - w listopadzie 2018 r.; 12) 820,012 m2 - w grudniu 2018 r.

W związku z nieprzedstawieniem przez Spółkę do 1 marca 2019 r. Prezesowi Agencji informacji o ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, do utworzenia których Spółka była obowiązania w 2019 r., pismem z 13 marca 2019 r. Prezes Agencji wezwał Spółkę do złożenia w terminie 7 dni zaległej informacji wymaganej na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy o zapasach. Wezwanie zostało doręczone Spółce 18 marca 2019 r. Pismem z 18 czerwca 2019 r., Prezes Agencji zawiadomił Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjna w sprawie wymierzenia Spółce kary pieniężnej z tytułu niedopełnienia obowiązku przedstawienia Prezesowi Agencji w wyznaczonym terminie informacji o ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, o których mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o zapasach, do której przekazania Spółka była zobowiązana w terminie do 1 marca 2019 r. Zawiadomienie zostało doręczone Spółce 24 czerwca 2019 r.

Pismem z 19 lipca 2019 r., które zostało doręczone Spółce 25 lipca 2019 r., Prezes Agencji zawiadomił Spółkę o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się z zebranym w postępowaniu materiałem dowodowym oraz o możliwości złożenia w wyznaczonym terminie wniosków dowodowych oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, stosownie do art. 10 § 1 K.p.a. Spółka nie skorzystała ze wskazanych uprawnień.

Prezes Agencji, decyzją z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 5, art. 63 ust. 4 oraz art. 64 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w związku z art. 22 ust. 3 ustawy o zapasach, nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 10.029,88 zł za niedopełnienie obowiązku przekazania Prezesowi Agencji w wymaganym terminie informacji o ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, o której mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o zapasach, tj. informacji o ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, do utworzenia których Spółka jest zobowiązana w roku kalendarzowym 2019, do której przekazania była zobowiązana w terminie do 1 marca 2019 r.

Minister Aktywów Państwowych, rozpatrując odwołanie Strony z [...] sierpnia 2019 r. od powyższej decyzji, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa wskazał, że art. 22 ust. 3 ustawy o zapasach, ustanawia obowiązek przedstawienia informacji o ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, do utworzenia których producenci i handlowcy są obowiązani w danym roku kalendarzowym w terminie do 1 marca. Spółka spełnia ustawową definicję handlowca ponieważ wykonuje działalność polegającą na przywozie paliw. Przywozem w rozumieniu przepisów ustawy o zapasach jest sprowadzenie na terytorium RP ropy naftowej, produktów naftowych lub gazu ziemnego w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego lub importu. Z dokumentów zgromadzonych w niniejszym postępowaniu tj. deklaracji składanych Prezesowi Agencji przez Spółkę na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o zapasach, Spółka dokonywała przywozu w rozumieniu ustawy o zapasach, oleju napędowego o kodzie [...] we wskazanych w tych deklaracjach ilościach. W związku z treścią złożonych przez Spółkę deklaracji, a także mając na uwadze sprawozdania Spółki za okres styczeń - grudzień 2018 r. o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych na podstawie art. 43d ustawy - Prawo energetyczne, Minister uznał, że twierdzenie Spółki o nieprowadzeniu działalności gospodarczej, w ramach której nabywa olej napędowy od swoich kontrahentów z państw UE innych niż Polska, a następnie sprzedaje je odbiorcom w Polsce, oraz okoliczność nieposiadania przez Spółkę koncesji [...] są bez znaczenia w niniejszej sprawie. O uznaniu Spółki za handlowca decyduje bowiem dokonanie przywozu oleju napędowego a nie jego dalsze przetworzenie przez Spółkę na terytorium kraju w celu sprzedaży zupełnie innego produktu - smaru. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność prowadzenia przez Spółkę działalności w formie składu podatkowego.

Organ dodał, że zawartego w definicji przywozu z art. 2 pkt 14 ustawy o zapasach odesłania do pojęcia "nabycia wewnątrzwspólnotowego" oraz "importu" (art. 2 pkt 9 i 12) w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym nie można interpretować rozszerzająco. W szczególności obowiązki, które dotyczą producentów i handlowców w związku z dokonaniem przywozu (sprowadzenia w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego lub importu), jakie określa ustawa o zapasach, powstają niezależnie od zasady ogólnej z art. 10 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2019 r poz. 864, z późn. zm.), zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z dniem wykonania czynności lub zaistnienia stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu akcyzą, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej Oznacza to, że użyte w ustawie o zapasach odesłanie do ustawy o podatku akcyzowym - w definicji nabycia i dostawy wewnątrzwspólnotowej a także importu oraz eksportu, ma zastosowanie tylko i wyłączenie w zakresie treści tych pojęć, ponieważ ustawa o zapasach jest aktem autonomicznym w stosunku do ustawy akcyzowej. Natomiast powstanie obowiązku w zakresie tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych lub opłaty zapasowej jest niezależne od powstania obowiązku zapłaty podatku akcyzowego.

Minister Aktywów Państwowych uznał, że organ I instancji wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, opierając się na dowodach z dokumentów tj. deklaracjach i sprawozdaniach Spółki. Minister zatem za niezasadne uznał zarzuty naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania.

Minister wyjaśnił, że organ I instancji wymierzył Spółce karę w najmniejszym możliwym wymiarze tj. dwukrotności przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw obowiązującego w I kwartale 2019 r. (5.014,94 zł x2). Minister podzielił zasadność wymierzenia kary w minimalnym jej wymiarze wobec Spółki. Wskazał ponadto, że Prezes Agencji dokładnie uzasadnił przesłanki, jakimi kierował się przy wymierzeniu tej kary, o których mowa w art. 189d K.p.a. - takie jak waga naruszenia prawa, uprzednie niekaranie Spółki za naruszenie przepisów w zakresie obowiązków informacyjnych oraz brak osiągnięcia korzyści przez Spółkę z tytułu naruszenia.

Minister Aktywów Państwowych uznał, że nie jest możliwe zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu - zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ nie zachodzi przesłanka znikomego naruszenia prawa. Ponadto musiałaby być spełniona również druga przesłanka, a mianowicie zaprzestanie naruszania prawa. Jak wskazuje się natomiast w doktrynie przesłanka ta ma zastosowanie jedynie do naruszeń o charakterze ciągłym, trwałym lub powtarzającym się. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania do zachowania osoby polegającego na jednorazowym naruszeniu obowiązku lub zakazu.

Minister uznał, że nie znajduje również zastosowania w niniejszej sprawie instytucja odstąpienia od nałożenia kary regulowana art. 189f § 2 i § 3 oraz art. 189e K.p.a.

Minister Aktywów Państwowych stwierdził, że decyzja Prezesa Agencji odpowiada przepisom prawa.

Pismem z 26 marca 2020 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Aktywów Państwowych z [...] stycznia 2020 r., nr [...], zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił:

1) naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 5, art. 63 ust. 4, art. 64 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w związku z art. 22 ust. 3 ustawy o zapasach, poprzez błędne uznanie, że Spółka miała obowiązek przekazania Prezesowi Agencji informacji o ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, o których była mowa w art. 22 ust. 3 przywołanej ustawy,

2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym i niemającym oparcia w zebranym materiale dowodowym przyjęciu, iż Skarżący nie podejmował działań mających na celu właściwe wypełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o zapasach, a przez to dopuściła się zawinionego zaniechania przy wykonywaniu działalności i uznaniu, iż stopień zawinienia Skarżącego był duży, podczas gdy Skarżący wykazał się należytą starannością w tym względzie,

3) przyjęcie przez organ w postępowaniu dowodowym biernej postawy, podczas gdy organ powinien podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności istnienia bądź nie istnienia rzeczonego obowiązku,

4) niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie oraz prowadzenie postępowania ukierunkowanego na z góry założony cel i gromadzenie tylko tych dowodów, które ten cel przybliżają,

5) niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nieuwzględnienie żadnych wyjaśnień i okoliczności wskazywanych przez Skarżącego w trakcie dotychczasowego postępowania, nadto także nieuwzględnienie dotychczasowego postępowania Skarżącego i jego dotychczasowej działalności,

6) nieprzeprowadzenie żadnego z dowodów wnioskowanych przez Skarżącego, które to dowody umożliwiłyby dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy,

7) nadto z szeroko rozumianej ostrożności, naruszenie art. 189a, art. 189b, art. 189d, art. 189e oraz art. 189f K.p.a., poprzez ich niezastosowanie oraz nieuwzględnienie dyrektyw wymiaru kary, nadto nieuwzględnienie przesłanek uzasadniających odstąpienie od jej wymierzenia.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, w ramach której nabywa paliwa ciekłe (olej napędowy) od swoich kontrahentów z państw UE innych niż Polska, a następnie sprzedaje je odbiorcom w Polsce. Spółka nie posiada i nie musi posiadać koncesji [...], która była wymagana w przypadku importu paliw i transakcji wewnątrzwspólnotowego ich nabycia. Spółka, w ramach składu podatkowego, kupuje półprodukt, DO PRODUKCJI, który następnie jako zupełnie inny wyrób, o innym kodzie [...], sprzedaje poza terytorium kraju. A zatem czynności Spółki, zwłaszcza przy uwzględnieniu faktu prowadzenia działalności w formie składu podatkowego, wskazuje, iż Spółka nie wykonuje czynności, które mogłyby zostać zakwalifikowane, jako czynności, o których mowa w ustawie.

Skarżący podniósł, że wszystkie wyjaśnienia, wszystkie prośby o spotkanie, czy też przedstawiony przez Spółkę stan faktyczny, który wskazywał na faktyczny przedmiot działalności Spółki, pozostały bez echa i zostały całkowicie zignorowane przez organ rozpatrujący niniejszą sprawę. Brak rzeczywistych ustaleń w powyższym zakresie przełożył się nie tylko na błędną subsumpcję stanu faktycznego i obowiązujących przepisów, ale spowodował również nie zastosowanie artykułu 189 K.p.a., zgodnie z którym organ wymierzając karę pieniężną miał prawo odstąpić od nałożenia kary i udzielić tylko pouczenia, zwłaszcza, że Spółka po raz pierwszy została ukarana za tego typu przewinienie, brała aktywny udział w każdym etapie postępowania, a co więcej wyrażała wolę aktywnego uczestnictwa w postępowaniu w tym wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi się kieruje i ewentualnie wyjaśnienia wszelkich wątpliwości związane z oceną czy Spółka podlega czy też nie podlega rzeczonemu obowiązkowi.

W tej sytuacji, jak wskazał Skarżący, wydaje się, iż zachodziły przesłanki umożliwiające odstąpienie od wymierzenia kary zwłaszcza biorąc pod uwagę okoliczności stanu faktycznego Spółki, a także fakt dotychczasowego nie karania Spółki, wolę aktywnego uczestniczenia Spółki w postępowaniu i wreszcie, na co zwraca uwagę sam organ, że Spółka nie osiągnęła jakichkolwiek korzyści w związku z dokonanym - rzekomym - naruszeniem.

Skarżący podkreślił, że nie było wolą Spółki niezrealizowanie jakiegokolwiek obowiązku informacyjnego czy zatajenie jakichkolwiek informacji, bowiem Spółka wszystkie informacje przekazywała właściwym organom I instytucja, zaś formalny błąd był spowodowany czynnikiem ludzkim i w pewnym stopniu błędną informację przekazaną Spółce przez pracowników organów, do których rzeczone informacjami miały wpłynąć.

Zdaniem Skarżącego, Spółka nie wypełnia ustawowej definicji handlowca w rozumieniu ustawy, a najistotniejszą rzecz, którą organy obu instancji w niniejszej sprawie pomijają, to fakt, że Spółka nabywa produkty naftowe, jako półprodukt, który jest wywożony z powrotem poza granice kraju, a zatem wbrew twierdzeniom organów podatkowych, Spółka nie sprowadza ropy naftowej lub produktów naftowych na teren kraju, a zatem nie wykonuje przywozu, o którym mowa.

Zdaniem Skarżącego, organy obu instancji błędnie zakwalifikowały Spółkę, jako podmiot zobowiązany do składania przedmiotowych informacji i uczyniły to bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i bez przesłuchania przedstawicieli Spółki. Za nieuzasadnione należy uznać również dywagacje organów, że bez znaczenia jest sposób prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę oraz posiadanie przez nią koncesji [...], a także sprawozdania, o których mowa w artykule 43d Prawa energetycznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest zgodność z prawem nałożonej na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10.029,88 zł za niedopełnienie obowiązku przekazania Prezesowi Agencji w wymaganym terminie informacji o ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw.

Powyższy obowiązek wynika z art. 22 ust. 3 ustawy o zapasach, zgodnie z którym producenci i handlowcy są obowiązani do przedstawiania Prezesowi Agencji informacji o ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, do utworzenia których są obowiązani w danym roku kalendarzowym w terminie do dnia 1 marca.

Obowiązek, o którym mowa w cyt. przepisie ciąży, jak wynika z jego treści na producencie oraz handlowcu. Handlowcem natomiast, w rozumieniu ustawy o zapasach, jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 19 lit. a tej ustawy, jest przedsiębiorca wykonujący samodzielnie lub za pośrednictwem innego podmiotu działalność gospodarczą w zakresie przywozu ropy naftowej lub paliw. Z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o zapasach wynika z kolei, że paliwami są produkty naftowe określone w pkt 2 lit. f-m, w tym również zawierające dodatki bez względu na ich ilość. W art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zapasach wymienione są produkty naftowe, a więc również w lit. l oleje napędowe, w tym lekkie oleje opałowe, określone w załączniku A rozdział 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1099/2008 z dnia 22 października 2008 r. w sprawie statystyki energii (Dz. Urz. UE L 304 z 14.11.2008, str. 1, z późn. zm.). Jak wynika natomiast z 3.4.17. załącznika A rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1099/2008, "OLEJE NAPĘDOWE (DESTYLOWANE OLEJE OPAŁOWE) Olej napędowy jest głównie pośrednim produktem destylacji, która przebiega w temperaturze 180-380°C. Pozycja ta obejmuje domieszki. Obejmuje kilka gatunków o różnych przeznaczeniach: olej napędowy obejmuje olej napędowy wykorzystywany w wysokoprężnych silnikach pojazdów drogowych, takich jak samochody osobowe i ciężarowe. Olej napędowy obejmuje lekki olej opałowy wykorzystywany w przemyśle i gospodarstwach domowych; olej napędowy wykorzystywany w transporcie morskim i szynowym; inne oleje napędowe, w tym ciężkie oleje napędowe, których temperatura destylacji mieści się w granicach 380-540°C, wykorzystywane jako wsad w przemyśle petrochemicznym. Olej napędowy stanowi zbiór produktów, do którego należą mieszanka biodiesli (biodiesle w oleju napędowym) i benzyna inna niż biodiesle.

Ponadto zgodnie z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 8 grudnia 2014 r. w sprawie szczegółowego wykazu surowców oraz produktów naftowych objętych systemem zapasów interwencyjnych oraz wykazu paliw stanowiących podstawę do wyliczenia opłaty zapasowej (Dz.U. z 2014 r., poz. 1806), obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji, podstawę do wyliczenia opłaty zapasowej stanowią paliwa oznaczone następującymi kodami [...]: oleje napędowe: [...],[...];

Przywozem w świetle art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy o zapasach jest sprowadzenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ropy naftowej, produktów naftowych lub gazu ziemnego w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego lub importu, a nabyciem wewnątrzwspólnotowym – przemieszczenie ropy naftowej, produktów naftowych lub gazu ziemnego z terytorium innego państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym (art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o zapasach). Jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku akcyzowym, nabyciem wewnątrzwspólnotowym jest przemieszczenie na terytorium kraju (terytorium RP – pkt 2 omawianego przepisu) wyrobów akcyzowych, których zakres przedmiotowy obejmuje również oleje napędowe o kodzie [...], z terytorium państwa członkowskiego, zdefiniowanego w pkt 3 tego przepisu i obejmującego terytorium państw unijnych, z wyłączeniem terytorium kraju.

W niniejszej sprawie Skarżący, jak sam wskazuje w skardze, dokonuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabycia paliw ciekłych (oleju napędowego) od swoich kontrahentów z państw UE innych niż Polska a następnie sprzedaje je odbiorcom w Polsce. Fakt dokonywania przez Skarżącego przywozu oleju napędowego o kodzie [...] wynika również z miesięcznych deklaracji m.in. o wielkości i strukturze przywozu paliw, składanych na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o zapasach, do Prezesa Agencji za okres styczeń-grudzień 2018 r., jak również ze sprawozdań przekazanych do Prezesa Agencji na podstawie art. 43d ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2019 r., poz. 755 z późn. zm.) o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych.

Przy tak ustalonych okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, które nie budzą wątpliwości Sądu i których nie kwestionuje Skarżący, należy stwierdzić, że Skarżący dokonywał w 2018 r. przywozu, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy o zapasach, olej napędowy o kodzie [...], a więc paliwa w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o zapasach, będące produktem naftowym w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy o zapasach, w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o zapasach. Powyższe prowadzi do wniosku, że Skarżący przemieszczając w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, olej napędowy o kodzie [...], z terytorium innego państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej, wypełnił definicję handlowca w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 19 lit. a ustawy o zapasach.

Z tego powodu nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że Spółka nie wypełnia ustawowej definicji handlowca w rozumieniu ustawy o zapasach. Definicja handlowca z art. 2 ust. 1 pkt 19 lit. a ustawy o zapasach, nie zawiera włączeń ograniczających jej zakres, na które powołuje się Skarżący. Okoliczności zatem, że Skarżący dokonywał przywozu (nabycia wewnątrzwspólnotowego) oleju napędowego o kodzie [...] w ramach składu podatkowego jako półproduktu, który następnie, jako zupełnie inny wyrób o innym kodzie [...], sprzedawany był odbiorcom w Polsce, czy też poza terytorium kraju, nie mogą wpłynąć na inną kwalifikację prawną działalności Skarżącego w świetle regulacji prawnej ustawy o zapasach. Pomimo uwzględnienia tych okoliczności działalność Skarżącego stanowi działalność handlowca w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 19 lit. a ustawy o zapasach.

W tej sytuacji, skoro Skarżący jest handlowcem w świetle art. 2 ust. 1 pkt 19 lit. a ustawy o zapasach, objęty jest również obowiązkiem wynikającym z art. 22 ust. 3 ustawy o zapasach.

Jak natomiast wynika z art. 63 ust. 1 pkt 5 ustawy o zapasach, karze pieniężnej podlega ten kto nie przedstawi w wyznaczonym terminie informacji, o których mowa w art. 22 ust. 1c i 3 lub art. 38, albo przedstawi w tej informacji dane nieprawdziwe. Zgodnie z ust. 4 tego przepisu, w przypadkach, o których mowa m.in. w ust. 5, kara pieniężna wynosi od dwukrotnego do dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, obowiązującego w kwartale, w którym nastąpiło niedopełnienie obowiązku. Z art. 64 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o zapasach wynika, że karę pieniężną, o której mowa w art. 63 ust. 1 pkt 5 wymierza Prezes Agencji w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw energii.

W świetle powyższej analizy stanu prawnego mającego zastosowanie w niniejszej sprawie oraz niebudzącego wątpliwości, opisanego powyżej stanu faktycznego, Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Niezasadne są zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 63 ust. 1 pkt 5, art. 63 ust. 4, art. 64 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w związku z art. 22 ust. 3 ustawy o zapasach, poprzez błędne uznanie, że Spółka miała obowiązek przekazania Prezesowi Agencji informacji o ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, o których była mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o zapasach.

Prawidłowe ustalenie przez organy statusu Skarżącego jako handlowca na gruncie ustawy o zapasach w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą obejmującą przywóz w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego paliwa – oleju napędowego o kodzie [...], oznacza, że Skarżący był objęty obowiązkiem wynikającym z art. 22 ust. 3 ustawy o zapasach, a niewykonanie tego obowiązku uzasadnia nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 5, i ust. 4 w związku z art. 64 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o zapasach.

Sąd nie stwierdził również naruszenia przez organy w niniejszej sprawie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a.

W ocenie Sądu organ w prawidłowy sposób wykazały, że Skarżący swoją działalnością wypełnił definicję handlowca w rozumieniu ustawy o zapasach i był zobowiązany do przedstawiania Prezesowi Agencji informacji o ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, do utworzenia których był obowiązany w 2018 r., czego Skarżący nie wykonał. Wyjaśnienia natomiast Skarżącego i okoliczności, które Skarżący podnosił w postępowaniu administracyjnym, a także w skardze, które miały uzasadnić stanowisko Skarżącego, że prowadząc opisaną powyżej działalność gospodarczą, Skarżący nie wypełniał definicji handlowca z art. 2 ust. 1 pkt 19 lit. a ustawy o zapasach, nie mogły wpłynąć na inną subsumpcję prawną ustalonego przez organy stanu faktycznego do analizowanych przepisów prawa materialnego, co Sąd już wyjaśnił powyżej. Dlatego Sąd stwierdza, że organy działając na podstawie przepisów prawa zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego. Dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości Sądu, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Ponadto, uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak również decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a.

Sąd także stwierdza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 189a, art. 189b, art. 189d, art. 189e oraz art. 189f K.p.a., poprzez ich niezastosowanie oraz nieuwzględnienie dyrektyw wymiaru kary i nieuwzględnienie przesłanek uzasadniających odstąpienie od jej wymierzenia.

Organy obu instancji w świetle brzmienia art. 189a § 1 i § 2 w związku z art. 189b K.p.a., uwzględniły przepisy Działu IVA K.p.a., w tym art. 189d, art. 189e oraz art. 189f K.p.a.

Z wyjaśnień organów obu instancji wynika, że pomimo, że organy uznały iż waga stwierdzonego naruszenia przez Skarżącego obowiązku wynikającego z art. 22 ust. 3 ustawy o zapasach, jest istotna, została Skarżącemu wymierzona kara pieniężna w najniższej dopuszczalnej wysokości – dwukrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, w związku z uwzględnieniem przesłanek z art. 189d K.p.a., takich jak, uprzednie niekaranie Spółki za naruszenie przepisów w zakresie obowiązków informacyjnych oraz brak osiągnięcia korzyści przez Spółkę z tytułu naruszenia.

Uznanie przez organy, że waga stwierdzonego naruszenia przez Skarżącego obowiązku wynikającego z art. 22 ust. 3 ustawy o zapasach, jest istotna, wykluczało możliwość odstąpienia od nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a., w świetle którego jednym z koniecznych warunków odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest znikoma waga naruszenia prawa. Prezes Agencji szczegółowo uzasadnił swoje stanowisk, co do istotności wagi naruszenia polegającego na niewywiązaniu się przez Skarżącego z obowiązku informacyjnego z art. 22 ust. 3 ustawy o zapasach, wskazując przede wszystkim na cele realizacji tego obowiązku, a więc w szczególności konieczność zapewnienia prawidłowości i aktualności danych zawartych w rejestrze systemu zapasów interwencyjnych oraz zapewnienia nadzoru nad systemem zapasów i możliwości udostępniania danych z rejestru zainteresowanym podmiotom, w tym Komisji Europejskiej, jak również podejmowania przez ministra właściwego do spraw energii działań interwencyjnych w przypadku zaistnienia przesłanek zakreślonych w art. 32 ust. 1 ustawy o zapasach. W ocenie Sądu, Minister Aktywów Państwowych prawidłowo zaakceptował powyższe stanowisko organu I instancji.

Organy obu instancji prawidłowo uznały i wyjaśniły również, że w niniejszej sprawie nie zaistniała sytuacji siły wyższej, o której mowa w art. 189e K.p.a. i która uzasadniałaby niewywiązanie się przez Skarżącego z obowiązku informacyjnego z art. 22 ust. 3 ustawy o zapasach.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie niejawnym. Zgodnie z art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., dalej: "ustawa o covid"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz.1829) począwszy od 17 października 2020 r. miasto stołeczne Warszawa, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. W związku z tym, na podstawie zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym ( § 1 w zw. z § 3 tego rozporządzenia), a także brak technicznych możliwości przeprowadzenia zdalnie rozprawy z udziałem stron – Sąd rozpoznał tę skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o covid.

Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.

W świetle powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.