Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3232/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.39 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: artr.134 § 1 i art.170
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 585/14 w sprawie ze skargi A.K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia 17 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczeń pieniężnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy na rzecz A.K. kwotę 197 (sto dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 16 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 585/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia 17 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczeń pieniężnych, uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 11 lutego 2014 r. nr [...] (pkt 1); stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu (pkt 2).

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Z akt sprawy wynika, że Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] postanowieniem z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt [...] zastosował wobec A.K., podejrzanej o popełnienie czynów z art. 231 § 1 i art. 266 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm., dalej w skrócie K.k.), środek zapobiegawczy w postaci poręczenia majątkowego oraz zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza policji.

Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia 23 marca 2006 r. nr [...], na podstawie art. 39 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 3 oraz art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) w zw. z § 1 ust. 1 pkt 3 lit. b i § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029), zawiesił [...] A.K. z dniem 24 marca 2006 r. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, dalej w skrócie K.p.a.), w/w rozkazowi personalnemu nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Następnie Komendant Miejski Policji w [...], w związku z powzięciem informacji o zastosowaniu przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] w dniu 21 marca 2006 r. wobec A.K. środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, rozkazem personalnym z dnia 28 marca 2006 r. nr [...] na podstawie § 2 i § 5 pkt 2 cyt. rozporządzenia z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, uchylił własny rozkaz personalny z dnia 23 marca 2006 r. nr [...].

Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem z dnia 10 października 2007 r. sygn. akt [...], uchylił wobec oskarżonej A.K. środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, zastosowany postanowieniem Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia 21 marca 2006 r. sygn. akt [...], z uwagi na ustanie przyczyny dalszego jego stosowania.

Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia 17 października 2007 r. nr [...], na podstawie art. 39 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 3 oraz art. 124 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 1 ust. 1 pkt 3 lit. b i § 2 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, z dniem 25 października 2007 r. zawiesił [...] A.K. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a., w/w rozkazowi personalnemu nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Na skutek wniesienia przez [...] A.K. od w/w rozkazu personalnego odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy, który rozkazem personalnym z dnia 6 grudnia 2007 r. nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 17 października 2007 r. nr [...] w całości i umorzył postępowanie w pierwszej instancji.

Następnie Komendant Miejski Policji w [...] postanowieniem z dnia 14 grudnia 2007 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 w związku z art. 149 § 1 i 2 K.p.a. wznowił z urzędu postępowanie zakończone rozkazem personalnym tegoż Komendanta z dnia 28 marca 2006 r. nr [...] i tego samego dnia w następstwie przeprowadzonego postępowania wydał na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 w zw. z art. 105 K.p.a. rozkaz personalny z dnia 14 grudnia 2007 r. nr [...] mocą którego uchylono rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 28 marca 2006 r. nr [...] o uchyleniu rozkazu personalnego także tego Komendanta z dnia 23 marca 2006 r. nr [...] o zawieszeniu [...] A.K. w czynnościach służbowych i umorzył postępowanie administracyjne w sprawie oraz na podstawie art. 108 § 1 K.p.a., w/w rozkazowi personalnemu nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Na skutek wniesienia przez [...] A.K. od powyższego rozkazu personalnego odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy, który rozkazem personalnym z dnia 18 stycznia 2008 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz § 3 ust. 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że postanowienie Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia 21 marca 2006 r. sygn. akt [...] o zastosowaniu wobec A.K. środka zapobiegawczego m.in. w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji było podstawą do wydania rozkazu personalnego z dnia 28 marca 2006 r. nr [...] o uchyleniu rozkazu personalnego z dnia 23 marca 2006 r. nr [...] o zawieszeniu ww. w czynnościach służbowych. Skoro powołane wyżej postanowienie Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia 21 marca 2006 r. sygn. akt [...] zostało uchylone postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 10 października 2007 r. sygn. akt [...], a postępowanie karne wobec A.K. nie zostało zakończone, zasadnym stało się uchylenie przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] rozkazu personalnego z dnia 28 marca 2006 r. nr [...] o uchyleniu rozkazu personalnego z dnia 23 marca 2006r. nr [...], albowiem po uchyleniu ww. postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] stało się ono bezprzedmiotowe. W tej sytuacji w obrocie prawnym pozostaje rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 23 marca 2006 r. nr [...] o zawieszeniu A.K. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności było uzasadnione, gdyż interes służby wymaga, aby czynności służbowe nie były wykonywane przez policjanta, na którym ciążą zarzuty popełnienia czynów z art. 231 K.k. i art. 266 § 2 K.k.

Następnie Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia 25 lutego 2008 r. nr [...], na podstawie art. 39 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 oraz art. 124 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 1 ust. 1 pkt 3 lit. c i § 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r., przedłużył zawieszenie [...] A.K. w czynnościach służbowych do czasu zakończenia toczącego się przeciwko niej postępowania karnego o popełnienie przestępstw z art. 231 § 1 i art. 266 § 2 K.k. Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a., w/w rozkazowi personalnemu nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Na skutek wniesienia przez [...] A.K. skargi na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia 18 stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych sprawę rozpoznawał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 208/08 uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 14 grudnia 2007 r. nr [...] oraz stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu.

Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia 12 maja 2008 r. nr [...], na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił [...] A.K. ze służby w Policji z dniem 31 maja 2008 r.

Wskutek wniesienia przez [...] A.K. od w/w rozkazu personalnego odwołania, Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 15 lipca 2008 r. zawiesił postępowanie w sprawie zwolnienia w/w ze służby w Policji do czasu prawomocnego rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej tego organu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 208/08.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 208/08 w sprawie ze skargi A.K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia 18 stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych wyrokiem z dnia 4 czerwca 2009 r. sygn. akt I OSK 1064/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że przez rozstrzygnięcie istoty sprawy nie należy rozumieć wyłącznie rozstrzygnięcia merytorycznego, ale obejmuje ono również rozstrzygnięcie niemerytoryczne (umorzenie postępowania), a zatem dokonana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia art. 151 K.p.a., wyłączająca możliwość zastosowania w sprawie art. 105 K.p.a., była błędna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 681/09 uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia 18 stycznia 2008 r. nr [...] oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 14 grudnia 2007 r. nr [...].

Na skutek wniesienia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy skargi kasacyjnej od powyższego wyroku sprawę rozpoznawał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt I OSK 589/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku podał, że wobec zastosowania przez prokuratora w stosunku do A.K. zawieszenia w czynnościach służbowych jako środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym, Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia 28 marca 2006 r. nr [...] uchylił rozkaz personalny z dnia 23 marca 2006 r. nr [...] o zawieszeniu A.K. w czynnościach służbowych, ponieważ był do tego zobligowany przepisem § 5 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. Jednak z chwilą uchylenia przez Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem z dnia 10 października 2007 r. sygn. akt [...] powyższego środka zapobiegawczego, organ Policji był zobowiązany do uregulowania statusu służbowego [...] A.K. zgodnie z dyspozycją art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie wdając się w ocenę, czy dla osiągnięcia tego celu wybór wznowienia postępowania w przedmiocie uchylenia rozkazu personalnego uchylającego rozkaz personalny o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych, a w konsekwencji uchylenie rozkazu personalnego z dnia 28 marca 2006 r. nr [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art.145 § 1 pkt 8 K.p.a., można uznać za rozwiązanie skuteczne, czy też nie, nie można podzielić stanowiska Sądu pierwszej instancji, że zaskarżonym rozkazem personalnym organ naruszył wymienione przepisy w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Mając na uwadze stan faktyczny i prawny, jaki istniał w niniejszej sprawie w dniu wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za właściwe przyjęcie w tych okolicznościach rozumienie określonej w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. podstawy wznowienia jako sytuacji, gdy decyzja została oparta na kompetentnym rozstrzygnięciu sądu lub innego organu, a rozstrzygnięcie to wchodziło w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej decyzji. W przedmiotowej sprawie postanowienie prokuratora o zastosowaniu wobec A.K. środka zapobiegawczego wchodziło w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej rozkazu personalnego z dnia 28 marca 2006 r. nr [...], uchylającego wcześniejszy rozkaz personalny o zawieszeniu wyżej wymienionej w czynnościach służbowych. Uchylenie przez Sąd Rejonowy w [...] środka zapobiegawczego musiało zatem wywrzeć odpowiedni wpływ na moc wiążącą rozkazu personalnego z dnia 28 marca 2006 r. nr [...] i doprowadzić do rozpatrzenia sprawy w nowych warunkach prawnych. W tej sytuacji, wbrew ocenie Sądu pierwszej instancji, nie doszło do naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po kolejnym rozpoznaniu sprawy prawomocnym wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 1420/10 oddalił skargę A.K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia 18 stycznia 2008 r. nr [...].

Wobec powyższego, Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 7 marca 2011 r. podjął postępowanie w sprawie zwolnienia [...] A.K. ze służby w Policji, a następnie rozkazem personalnym z dnia 11 maja 2011 r. nr 973 uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 12 maja 2008 r. nr [...] w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i datę tę ustalił na dzień 11 maja 2011 r., zaś w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

Sąd Rejonowy w [...] wyrokiem z dnia 15 października 2013 r. sygn. akt [...] uniewinnił oskarżoną A.K. od zarzucanych jej czynów z art. 231 § 1 i art. 266 § 2 K.k. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 5 grudnia 2013 r.

W związku z wyrokiem uniewinniającym, A.K. wnioskiem z dnia 12 grudnia 2013 r., na podstawie art. 42 i 124 ustawy o Policji, zwróciła się do Komendanta Miejskiego Policji w [...] o:

1) przywrócenie do służby w Policji na wcześniej zajmowane stanowisko służbowe oraz przywrócenie w trybie natychmiastowym wszystkich wynikających z tego praw oraz poświadczenia bezpieczeństwa;

2) wypłatę zaległego uposażenia za wszystkie miesiące zawieszenia w czynnościach służbowych do dnia zwolnienia ze służby, tj. do dnia 11 maja 2011 r., z uwzględnieniem wszystkich podwyżek w tym okresie wraz z odsetkami ustawowymi;

3) wypłatę wynagrodzenia za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą;

4) nadanie stopnia młodszego aspiranta oraz wypłatę z tego tytułu należnej kwoty wraz z odsetkami ustawowymi;

5) wypłatę zaległego uposażenia mundurowego za okres od 2006 r. do 2011 r. wraz z odsetkami ustawowymi;

6) wypłatę wszystkich zaległych nagród rocznych za okres od 2006 r. do 2011 r. wraz z ustawowymi odsetkami;

7) oddanie wszystkich zaległych dni wynikających z urlopu wypoczynkowego;

8) oddanie przysługującego urlopu macierzyńskiego w wymiarze 5 miesięcy, którego nie mogła wykorzystać z uwagi na niesłusznie postawione zarzuty i niesłuszne zawieszenie w czynnościach służbowych;

9) przyznanie prawa do urlopu wychowawczego w wymiarze 3 lat;

10) powołanie niezależnego biegłego rewidenta księgowego w celu prawidłowego wyliczenia przysługujących jej należności finansowych na koszt Komendy Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy, wraz z zapłatą wynikającego z tej należności podatku, oraz udostępnienie sporządzonego przez niego raportu.

Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia 11 lutego 2014 r. nr [...], na podstawie art. 104 § 1 i art. 105 § 1 K.p.a., art. 124 ust. 2 i art. 110 ust. 1-3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859) oraz § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U. Nr 47 poz. 279), po przeprowadzeniu postępowania w sprawie w/w wniosku A.K. o przyznanie zawieszonej części uposażenia i obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych oraz innych świadczeń:

1) odmówił przyznania zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych za okres od dnia 21 marca 2006 r. do dnia 11 maja 2011 r.;

2) przyznał nagrodę roczną za lata 2007, 2008, 2009 i 2010, stosownie do wysokości otrzymanego w tym okresie uposażenia;

3) odmówił przyznania nagrody rocznej za 2011 r.;

4) odmówił przyznania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie za okres od dnia 21 marca 2006 r. do dnia 11 maja 2011 r.;

5) umorzył postępowania w sprawie przyznania ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe.

W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, iż na podstawie materiałów zebranych w trakcie postępowania ustalono, że A.K. za okres służby w Policji wypłacono odprawę w wysokości 3,80 miesięcznego uposażenia, tj. w kwocie [...] zł brutto oraz ekwiwalent pieniężny za 167 dni urlopu niewykorzystanego w latach 2005-2011 w kwocie [...] zł brutto. Podstawę do obliczenia wyżej wymienionych należności na dzień zawieszenia w czynnościach służbowych stanowiło uposażenie zasadnicze w wysokości 1.459,84 zł x 1,09 = [...] zł, wysługa 4% – [...] zł, dodatek służbowy w kwocie [...] zł oraz dodatek za stopień [...] zł – łącznie [...] zł. Odnosząc się do nagrody rocznej wskazał, że A.K. nabyła prawo do nagród rocznych za okres zawieszenia w czynnościach służbowych w latach 2007, 2008, 2009 i 2010. Wyjaśnił, że w sprawie przyznania nagrody rocznej za 2006 r. wszczął osobne postępowanie administracyjne. W przedmiocie uprawnienia do nagrody rocznej za 2011 r. stwierdził, że A.K. nagroda ta nie przysługuje, gdyż okres jej służby był krótszy niż 6 miesięcy i tym samym nie spełnia ona warunków określonych w art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji.

Ponadto organ podał, że A.K., będąc zawieszona w czynnościach służbowych, miała uprawnienie określone w art. 124 ust. 1 ustawy o Policji tj. prawo do 50% uposażenia. Pozostałe uprawnienia i obowiązki uległy wstrzymaniu, m.in. prawo do nagrody rocznej, ekwiwalentu za umundurowanie, urlopów (wypoczynkowych, bezpłatnych i innych) oraz równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Z art. 124 ust. 2 cyt. ustawy wynika, że po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. W ocenie Komendanta Miejskiego Policji w [...], przyznanie policjantowi zawieszonej części uposażenia wraz z obligatoryjnymi podwyżkami wprowadzonymi w okresie zawieszenia następuje pod warunkiem wydania wyroku uniewinniającego w okresie pozostawania policjanta w służbie. W przypadku A.K. wyrok uniewinniający został wydany po zwolnieniu jej ze służby. Z tego względu odmówił jej przyznania zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych za okres od dnia 21 marca 2006 r. do dnia 11 maja 2011 r.

Komendant Miejski Policji w [...] odnosząc się do kwestii równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie wyjaśnił, ze zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U. Nr 125, poz. 1166 ze zm.), nie przyznaje się równoważnika policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych na okres dłuższy niż sześć miesięcy, jeżeli w czasie zawieszenia zostaje on zwolniony ze służby – za okres tego zawieszenia. Wobec powyższego organ uznał, że A.K. równoważnik pieniężny za umundurowanie nie przysługuje, gdyż będąc zawieszoną w czynnościach służbowych na okres dłuższy niż sześć miesięcy, została ze służby w Policji zwolniona.

Organ pierwszej instancji w kwestii dotyczącej świadczeń związanych z niewykorzystanymi urlopami wskazał, że A.K. podczas zwolnienia ze służby Policji w 2011 r. został wypłacony ekwiwalent za wszystkie niewykorzystane dni urlopów w wysokości adekwatnej do 100% wysokości przysługującego jej wówczas uposażenia. W związku z powyższym rozstrzyganie w zakresie przyznania ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy jest bezprzedmiotowe, co stosownie do art. 105 § 1 K.p.a. uzasadnia umorzenie postępowania w tym zakresie.

Na skutek wniesienia przez A.K. od powyższego rozkazu personalnego odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy, który rozkazem personalnym z dnia 17 kwietnia 2014 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu rozkazu personalnego przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz podzielił ustalenia i rozważania organu pierwszej instancji. Wskazał, że policjant, wobec którego sąd wydał prawomocny wyrok uniewinniający, jeżeli zgłosi gotowość niezwłocznego podjęcia służby w Policji zostaje do niej przywrócony na stanowisko równorzędne. Instytucja przywrócenia do służby oznacza ponowne zatrudnienie na warunkach sprzed zwolnienia, nie zaś na uznaniu zwolnionego policjanta za pełniącego służbę przez cały czas.

Jako zasadne przyjął stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w [...] dotyczące odmowy przyznania odwołującej zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych za okres od dnia 21 marca 2006 r. do dnia 11 maja 2011 r., przyznania nagrody rocznej za lata 2007 – 2010 i odmowy przyznania tej nagrody za 2011 r. Powołując treść § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg stwierdził, że fakt uniewinnienia A.K. wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 15 października 2013 r. sygn. akt [...] od zarzucanych jej czynów skutkował wliczeniem jej okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do okresu służby dla celów obliczenia nagrody rocznej za lata 2007 – 2010 i jej przyznaniem za te lata.

Odnosząc się do nieprzyznania odwołującej nagrody rocznej za 2011 r., powołując treść art. 110 ust. 3 ustawy o Policji uznał, że nie spełniła ona warunku określonego w tym przepisie, gdyż okres pełnienia przez nią służby w 2011 r., od dnia 1 stycznia do dnia 11 maja 2011 r., był krótszy niż 6 miesięcy.

Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy podzielił również stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie odmowy przyznania odwołującej równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie za okres od dnia 21 marca 2006 r. do dnia 11 maja 2011 r. oraz umorzenia postępowania w sprawie przyznania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe.

Powyższy rozkaz personalny A.K. uczyniła przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której domagała się wypłaty wnioskowanych świadczeń, w tym zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia jej w czynnościach służbowych za okres od dnia 21 marca 2006 r. do dnia 11 maja 2011 r. wraz z odsetkami ustawowymi do dnia spłaty. Skarżąca zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzuciła naruszenie art. 124 i art. 142 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, jak również naruszenie art. 32 Konstytucji RP, poprzez powołanie się przez organ na rozróżnienie uprawnień co do przyznania zawieszonej części uposażenia policjantowi, który był tymczasowo aresztowany oraz takiemu, który był tylko zawieszony w czynnościach służbowych do czasu zwolnienia ze służby w Policji, a wobec którego po zwolnieniu ze służby zapadł wyrok uniewinniający od popełnienia zarzucanych czynów, będących podstawą zawieszenia w czynnościach służbowych. W części dotyczącej przyznania nagrody rocznej za lata 2007, 2008, 2009 i 2010 skarżąca wskazała, że domaga się wypłacenia odsetek ustawowych za każdy dzień od dnia wypłaty świadczenia. W ocenie skarżącej, przyznanie nagród rocznych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy oznacza określenie jego stanowiska w zakresie pełnienia przez nią służby w Policji w latach 2006 – 2011 oraz ciążących na niej obowiązków i praw wynikających z bycia policjantem. Za niezrozumiałe – wobec stanowiska organu co do nagrody rocznej za 2011 r. – uznała stwierdzenie wyrażone w rozkazie personalnym Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 5 marca 2014 r. nr [...], którym przyznano jej nagrodę roczną za 2006 r., chociaż okres służby w 2006 r. wynosił dokładnie 2 miesiące, gdyż z dniem 21 marca 2006 r. została zawieszona w czynnościach służbowych. Ponadto skarżąca podała, że domaga się także wypłaty równoważnika za umundurowanie za okres od dnia 21 marca 2006 r. do dnia 11 maja 2011 r. wraz z ustawowymi odsetkami, ze szczególnym uwzględnieniem 2006 r., gdyż została zawieszona w czynnościach służbowych w dniu 21 marca 2006 r. czyli dokładnie 10 dni przed upływem tzw. roku zaopatrzeniowego.

Skarżąca w piśmie procesowym z dnia 23 maja 2014 r. wskazała, że przyznane jej nagrody roczne za lata 2007 – 2010 nie uwzględniają podwyżek oraz rewaloryzacji. W związku z powyższym wniosła o ich wypłatę z uwzględnieniem tych elementów oraz ustawowych odsetek. Kolejne uzupełnienie uzasadnienia skargi skarżąca złożyła w piśmie z dnia 15 lipca 2014 r.

Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

W piśmie procesowym z dnia 11 lipca 2014 r. organ odwoławczy, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, ponownie przedstawił wydane wobec skarżącej rozstrzygnięcia dotyczące zawieszenia jej w czynnościach służbowych w okresie służby w Policji oraz wyjaśnił ustalenia w zakresie nieprzerwanego zawieszenia w czynnościach służbowych w spornym okresie, w tym skutki prawne przywrócenia do obrotu prawnego rozkazu personalnego z dnia 23 marca 2006 r. nr [...] o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Ponadto, z ostrożności procesowej, powołując art. 107 ust. 1 ustawy o Policji podniósł, że roszczenia dotyczące uposażenia skarżącej w okresie od października 2007 r. do lutego 2008 r. uległy przedawnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek przede wszystkim z przyczyn, które uwzględnił z urzędu. W uzasadnieniu wyroku podał, że zasadniczo treść rozstrzygnięcia o prawach skarżącej do świadczeń pieniężnych za wskazany okres, w którym pełniła służbę w Policji, oparta jest na ustaleniu organów Policji, że była ona zawieszona w czynnościach służbowych nieprzerwanie od dnia 26 marca 2006 r. do dnia 11 maja 2011 r., kiedy to została ostatecznie zwolniona ze służby w Policji. Istota sporu sprowadza się również do zasadności twierdzeń organów i wykładni przepisów, opartej na ustaleniu tej istotnej okoliczności, czyli faktu zawieszenia w czynnościach służbowych. Sporne elementy uposażenia policjanta, których wypłaty domaga się skarżąca w związku z ostatecznym wyrokiem uniewinniającym ją od zarzutów popełnienia czynów z art. 231 § 1 i art. 266 § 2 K.k., wynikają bowiem pośrednio z ograniczenia jej uposażenia związanego z zawieszeniem w czynnościach służbowych.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należało ocenić prawidłowość ustalenia przez organy tego najistotniejszego elementu stanu faktycznego, które umożliwi przejście do oceny prawidłowości zastosowania przez organy orzekające norm materialnoprawnych. Po przedstawieniu podanych na wstępie uzasadnienia wyroku ustaleń dotyczących statusu skarżącej w okresie od zawieszenia w czynnościach służbowych do dnia zwolnienia ze służby w Policji oraz zgłoszonych przez nią w związku z wyrokiem uniewinniającym żądań stwierdził, iż z treści uzasadnień zaskarżonych rozkazów personalnych jednoznacznie wynika, że istotę rozstrzygnięcia i w zasadzie odmowy, lub niższej od oczekiwanej przez skarżącą wysokości świadczeń związanych z okresem pełnienia służby w Policji, stanowi przyjęcie przez organy, że była ona zawieszona w czynnościach służbowych nieprzerwanie, przez cały sporny okres, tj. od dnia 21 marca 2006 r. do dnia 11 maja 2011 r., podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (jak wynika z pisma organu z dnia 11 lipca 2014 r. – kompletny, k-32), prawidłowości tego ustalenia nie potwierdza.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, dokonując analizy akt sprawy można ustalić, że skarżąca była zawieszona w czynnościach służbowych w okresie od dnia 21 marca 2006 r. do dnia 10 października 2007 r., na mocy zastosowanego wobec niej przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] postanowieniem z dnia 21 marca 2006 r. sygn. akt [...] środka zapobiegawczego, uchylonego postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 10 października 2007 r. sygn. akt [...] w toku postępowania karnego.

Zgodnie z art. 39 ust. 1, 2 i 3 ustawy o Policji, policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych obligatoryjnie w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. W okresie rozstrzygania o zawieszeniu skarżącej w czynnościach służbowych (tj. do dnia 18 października 2011 r.), przepis § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych stanowił, że organ, który w pierwszej instancji wydał decyzję o zawieszeniu w czynnościach służbowych, uchyla ją przed ukończeniem postępowania karnego w przypadku: 1) ustania przesłanek uzasadniających zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych, 2) zastosowania wobec policjanta środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na podstawie Kodeksu postępowania karnego. Z kolei w § 6 cyt. rozporządzenia określono przypadki skutkujące, z mocy prawa, wygaśnięciem decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych: 1) upływ czasu zawieszenia, o którym mowa w art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, jeżeli zawieszenia nie przedłużono do czasu ukończenia postępowania karnego, 2) prawomocne zakończenie postępowania karnego lub dyscyplinarnego, 3) zwolnienie policjanta ze służby, 4) śmierć policjanta.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że uwzględniając treść powyższych przepisów, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wątpliwości nasuwa zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych rozkazów personalnych ogólnikowe stwierdzenie organów, że [...] A.K. była zawieszona w czynnościach służbowych nieprzerwanie od dnia 21 marca 2006 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji, tj. do dnia 11 maja 2011 r. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, prawidłowość tego ustalenia podważa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności rozkazów personalnych dotyczących zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych w związku z podejrzeniem popełnienia czynów z art. 231 § 1 K.k. i art. 266 § 2 K.k. W tym zakresie pierwszym rozstrzygnięciem wobec skarżącej był rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 23 marca 2006 r. nr [...], którym na podstawie art. 39 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 3 oraz art. 124 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 1 ust. 1 pkt 3 lit. b i § 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r., zawieszono [...] A.K. z dniem 24 marca 2006 r. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, nadając w/w rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności. Powyższe rozstrzygnięcie, zgodnie z obowiązującymi przepisami, jednoznacznie określało zarówno początek biegu okresu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, jak i jego długość (3 miesiące od dnia 24 marca 2006 r.).

Wynikającą z treści § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. konsekwencją uprzedniego zastosowania przez prokuratora środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych było uchylenie przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia 28 marca 2006 r. nr [...] własnego rozkazu personalnego z dnia 23 marca 2006 r. nr [...] o zawieszeniu [...] A.K. z dniem 24 marca 2006 r. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w tej sytuacji uwzględniając treść art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, właściwy organ winien dokonać analizy, czy w tej sprawie, wobec dalszego trwania postępowania karnego, zachodzą konkretne szczególne okoliczności uzasadniające dalsze zawieszenie [...] A.K. w czynnościach służbowych, skoro okres jej zawieszenia trwał już od dnia 21 marca 2006 r. do dnia 10 października 2007 r. Z akt sprawy wynika, że Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia 17 października 2007 r. nr [...] zawiesił [...] A.K. z dniem 25 października 2007 r. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy i nadał rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności. Jednakże na skutek wniesionego przez nią odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy, który rozkazem personalnym z dnia 6 grudnia 2007 r. nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz personalny i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wbrew stanowisku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy wyrażonemu w piśmie z dnia 11 lipca 2014 r., powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego oznaczało uchylenie wszelkich skutków prawnych wynikających z rozkazu personalnego wydanego przez organ pierwszej instancji. W obecnej sytuacji faktycznej i prawnej nie jest zatem uprawnione twierdzenie organu, że na mocy uchylonego w trybie odwoławczym (czyli nieostatecznego) rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 17 października 2007 r. nr [...] skarżąca pozostawała skutecznie prawnie zawieszona w czynnościach służbowych "do dnia 17 grudnia 2007 r.".

W dalszej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy rozważył skutki prawne w zakresie stosunku służbowego skarżącej wynikające z dokonanego przez organ z urzędu wzruszenia w trybie wznowieniowym ostatecznego rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 28 marca 2006 r. nr [...] o uchyleniu rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 23 marca 2006 r. nr [...] o zawieszeniu [...] A.K. w czynnościach służbowych (z dniem 24 marca 2006 r. na okres 3 miesięcy) oraz wydania przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] rozkazu personalnego z dnia 14 grudnia 2007r. nr [...] , którym uchylił rozkaz personalny z dnia 28 marca 2006 r. nr [...] i umorzył postępowania w sprawie.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ, oceniając skutki prawne rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 14 grudnia 2007 r. nr [...], w istocie pomija część pierwotnego rozstrzygnięcia o zawieszeniu [...] A.K. w czynnościach służbowych. Postępowanie wznowieniowe, po uchyleniu pierwotnego rozstrzygnięcia, polega na ponownym rozpoznaniu sprawy co do istoty z uwzględnieniem aktualnych okoliczności faktycznych i prawnych. Ponadto wskazał, że organy nie uwzględniają faktu, iż z rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia z 23 marca 2006 r. nr [...] wynika, że [...] A.K. została zawieszona w czynnościach służbowych z dniem 24 marca 2006 r. wyłącznie na okres 3 miesięcy (na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji) oraz że rozkazowi temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Oznacza to, że podany w tym rozkazie personalnym okres zawieszenia jej w czynnościach służbowych był ściśle określony zarówno co do daty jego rozpoczęcia, jak i długości (maksymalny okres wynikający z art. 39 ust. 1 cyt. ustawy). Wobec tego, skoro na mocy rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 14 grudnia 2007 r. nr [...] organ uchylił ostateczny rozkaz tego organu z dnia 28 marca 2006 r. nr [...] o uchyleniu rozkazu personalnego w/w organu z dnia 23 marca 2006 r. nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie oraz nadał rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności, to rozkaz personalny z dnia 23 marca 2006 r. nr [...] (o zawieszeniu w czynnościach służbowych z dniem 24 marca 2006 r. na okres 3 miesięcy) dopiero z tym dniem został "przywrócony do obrotu prawnego". Samo formalne przywrócenie rozkazu personalnego do obrotu prawnego w sensie procesowym nie niweczy wynikających z jego treści oraz treści powszechnie obowiązujących przepisów skutków prawnych dla praw lub obowiązków jego adresata. Wbrew twierdzeniu organu, treść i istota pierwotnego rozkazu personalnego o zawieszeniu [...] A.K. w czynnościach służbowych była określona i orzeczonego w nim jednoznacznie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych nie można interpretować dowolnie, jak zdają się to czynić organy Policji. Trzymiesięczny okres zawieszenia wyżej wymienionej w czynnościach służbowych (wynikający z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji), określony w rozkazie personalnym Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 23 marca 2006 r. nr [...] rozpoczął bieg z dniem 24 marca 2006 r. i upłynął w czerwcu 2006 r. Brak jest zatem podstaw do jego domniemanego przesunięcia. Ponadto, jak wyżej podano, z treści § 6 pkt 1 cyt. rozporządzenia z dnia 17 lipca 2002 r. wynika, że upływ okresu zawieszenia, o którym mowa w art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, jeżeli zawieszenia nie przedłużono do czasu ukończenia postępowania karnego, skutkuje wygaśnięciem decyzji o zawieszeniu. Z akt sprawy nie wynika, aby właściwy organ Policji przed upływem powyższego okresu lub nawet przed wznowieniem postępowania i wzruszeniem decyzji uchylającej rozkaz personalny o zawieszeniu skarżącej w czynnościach służbowych na 3 miesiące, odrębnym rozkazem personalnym skutecznie przedłużył okres zawieszenia w czynnościach do czasu zakończenia wobec niej postępowania karnego. W konsekwencji z mocy prawa nastąpił skutek, określony w/w normą prawną, czyli rozkaz z dnia 23 marca 2006 r. o zawieszeniu w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy wygasł przed wskazywanym przez organ "przywróceniem go do obrotu prawnego".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zauważył, iż sądy administracyjne, w tym Naczelny Sąd Administracyjny, w uzasadnieniach wyroków dotyczących orzeczeń wznowieniowych, zwracały organom uwagę, że poprzez postępowanie wznowieniowe w zakresie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych nie osiągną skutku jakiego oczekują.

W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organy Policji nie dokonały prawidłowej i wszechstronnej oceny skuteczności prawnej formalnego zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych w przedmiotowym okresie. W okolicznościach sprawy nie można bowiem wykluczyć, że okres skutecznego prawnie zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych, nie jest tożsamy z okresem jej faktycznego zawieszenia w tych czynnościach. W konsekwencji powyższej oceny prawnej i wskazań konieczne jest ponowne rozważenie przez organy także rzeczywistego charakteru prawnego i wpływu na stosunek służbowy skarżącej (a pośrednio na ewentualne uprawnienia do wnioskowanych świadczeń pieniężnych) rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 25 lutego 2008 r. nr [...] o przedłużeniu zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest możliwe objęcie sądową kontrolą legalności tego rozkazu personalnego, a w szczególności, czy i jakie okoliczności uzasadniały dalsze zawieszenie skarżącej w czynnościach służbowych. Powyższy rozkaz personalny pozostaje w obrocie prawnym, rzeczą organów będzie zatem rozważenie skutków prawnych tego rozstrzygnięcia. Jak wyżej podano, organy na skutek błędnej wykładni przepisów prawa uznały, że skarżąca w dacie jego wydania pozostawała zawieszona w czynnościach służbowych na mocy rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 23 marca 2006 r. nr [...]. Organ winien zatem rozważyć, czy w świetle powołanych wyżej przepisów możliwe było "przedłużenie" zawieszenia w czynnościach służbowych, które wcześniej wygasło z mocy prawa, czy też ewentualnie jakie skutki prawne ten rozkaz personalny może wywołać w zakresie zawieszenia w czynnościach służbowych od daty jego wydania (nadano mu rygor natychmiastowej wykonalności). W obowiązującym stanie prawnym brak jest podstaw do uznania, aby mógł on wywoływać niekorzystne dla skarżącej skutki prawne z mocą wsteczną.

Powyższe rozważania wskazują na konieczność dokonania przez właściwy organ ponownego ustalenia okoliczności faktycznych i prawnych, mających istotne znaczenie dla oceny zasadności przedmiotowych żądań skarżącej. Organ ponownie dokona szczegółowej analizy treści wydanych wobec skarżącej rozkazów personalnych dotyczących zawieszenia jej w czynnościach służbowych oraz ich skutków prawnych, a następnie konsekwencji dla uprawnienia do żądanych obecnie, po ustaniu stosunku służbowego, świadczeń pieniężnych.

Ponadto Sąd pierwszej instancji stwierdził, że na obecnym etapie postępowania możliwe jest tylko częściowe odniesienie się do materialnoprawnych zarzutów skargi. Nie podzielił zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji RP, czyli zasady równości. Przepisy art. 124 i 125 ustawy o Policji, normują wprawdzie podobne, jednakże istotnie odmienne sytuacje faktyczne i prawne oraz ich konsekwencje. Zasada niedyskryminacji i równości nie oznacza nakazu jednakowego traktowania sytuacji wszystkich podmiotów, gdyż ich sytuacja faktyczna i prawna może być różna.

Dla zastosowania dyspozycji art. 124 ust. 2 ustawy o Policji konieczne jest, aby przesłanki warunkujące otrzymanie zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia ziściły się kumulatywnie w czasie, gdy policjant wciąż pozostaje w służbie, bowiem w sytuacji zwolnienia policjanta w okresie jego zawieszenia w czynnościach służbowych, decyzja o zwolnieniu ze służby znosi skutek w postaci zawieszenia, poprzez wygaszenie decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych, co udaremnia możliwość stosowania tej normy prawnej, który to skutek zaś nie występuje w przypadku policjanta tymczasowo aresztowanego, o którym mowa w art. 125 cyt. ustawy. Stąd też w art. 125 ust. 2 tej ustawy zawarto regulację szczególną. Stanowi o tym § 6 pkt 3 cyt. rozporządzenia z dnia 17 lipca 2002 r., wskazując, że wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby. Przepis ten wprost wskazuje, że wolą ustawodawcy było wygaszenie decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych w sytuacji zwolnienia go ze służby przed ukończeniem postępowania karnego. Zatem jeśli do czasu zwolnienia policjanta ze służby w Policji nie ustąpią przyczyny zawieszenia go w czynnościach służbowych, brak jest podstaw do przyznania mu zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia, choćby po zakończeniu prowadzonych postępowań (karnego lub dyscyplinarnego), będących podstawą zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, nie został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. W okolicznościach niniejszej sprawy, nie zostało jednak przez organ prawidłowo ustalone, czy i jakie przyczyny zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych istniały nadal w dacie zwolnienia jej ze służby w Policji, ani też w jakich okresach pozostawała ona skutecznie zawieszona w czynnościach służbowych. Jedynie prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy umożliwia dokonanie subsumcji właściwej normy materialnoprawnej regulującej uprawnienia lub obowiązki podmiotu stosunku administracyjnoprawnego. Przedwczesne byłoby zatem, na tym etapie sprawy, odnoszenie się do pozostałych zarzutów naruszenia prawa materialnego, gdyż Sąd, wbrew oczekiwaniu skarżącej, nie może zastąpić organów w merytorycznym rozstrzygnięciu o jej żądaniach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odnosząc się do stanowiska Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy wyrażonego w piśmie procesowym z dnia 11 lipca 2014 r. wskazał, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie jest dopuszczalne uzupełnianie lub powoływanie nowego uzasadnienia do kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia, w tym podnoszenie zarzutu przedawnienia roszczeń skarżącej. Ocena tego zagadnienia, w kontekście norm przepisu art. 107 ust. 1 – 3 ustawy o Policji, winna się znaleźć w uzasadnieniach wydanych przez organy rozkazów personalnych, po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego i rzeczywistych okresów zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych oraz wynikających z tego skutków dla zgłoszonych żądań. W tym zakresie organ winien rozważyć, z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy, czy i jakie okoliczności lub działania skarżącej bądź organu mogły wpłynąć na ewentualne przerwanie biegu przedawnienia, a także, czy opóźnienie w dochodzeniu roszczeń, bądź niektórych z nich, jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami (np. wynikającymi z wprowadzenia skarżącej w błąd działaniami organu). Organ uwzględni i rozważy m.in. datę prawomocnego zakończenia postępowania karnego wyrokiem uniewinniającym, własne uchybienia w zakresie rozkazów o zawieszeniu skarżącej w czynnościach oraz fakt, że skarżąca została zwolniona ze służby w Policji rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dniem 31 maja 2008 r., a postępowanie odwoławcze wobec tego rozkazu zostało przez organ zawieszone z urzędu na okres 3 lat i dopiero rozkazem z dnia 11 maja 2011 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy ostatecznie określił datę zwolnienia skarżącej ze służby w Policji na dzień 11 maja 2011 r.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), orzekł, jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy, reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości zarzucił:

I. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa procesowego:

1) art. 134 § 1 P.p.s.a., poprzez orzekanie poza granicami sprawy wynikającymi z treści tego przepisu;

2) art. 170 P.p.s.a., poprzez orzekanie wbrew uprzedniemu prawomocnemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy;

II. naruszenie prawa materialnego:

1) art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o Policji, poprzez ich błędną interpretację i uznanie, że A.K. nie była zawieszona w czynnościach służbowych;

2) art. 110 ust. 1 i 2 i art. 124 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów oraz § 1 i § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, poprzez ich niezastosowanie.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że przedmiotowa sprawa dotyczy rozpoznanych przez organy obu instancji żądań skarżącej o wypłatę szeregu świadczeń, które miałaby jej przysługiwać z uwagi na fakt jej zawieszenia w czynnościach służbowych i zwolnienia ze służby. Organy orzekały w tych granicach i wyznaczyły określone w art. 134 P.p.s.a "granice sprawy". W ocenie autora skargi kasacyjnej niedopuszczalnym było zatem badanie przez Sąd pierwszej instancji okoliczności związanych z samą kwestią zawieszenia A.K. w czynnościach służbowych. Idąc tokiem rozumowania Sądu należałoby zbadać wszelkie okoliczności dotyczące jej stosunku służbowego od momentu jego powstania. Uchylenie rozkazów personalnych organów obu instancji z uwagi na niezbadanie przez nie okoliczności związanych z uprzednim zawieszeniem wyżej wymienionej w czynnościach służbowych należy uznać za niedopuszczalne. Kwestie te były przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej zawieszenia A.K. w czynnościach służbowych, a następnie zwolnienia jej ze służby w Policji i wykraczają poza kognicję badania w tej sprawie.

Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy, z powyższym zarzutem wiąże się również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 170 P.p.s.a. Jak wyżej podano, kwestia zawieszenia wyżej wymienionej w czynnościach służbowych była badana przez sądy administracyjne. W rozkazie personalnym Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 14 grudnia 2007 r. nr [...], w którym to postępowaniu wznowiono wcześniejsze postępowanie dotyczące zawieszenia A.K. w czynnościach służbowych stwierdzono, iż jest ona w dalszym ciągu zawieszona. Sprawa ta podlegała rozpoznaniu przez sądy administracyjne i ostatecznie (po dwukrotnym uchylaniu orzeczeń pierwszoinstancyjnych przez Naczelny Sąd Administracyjny), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 1420/10 skargę oddalił. W związku z powyższym, kwestionowanie przez Sąd pierwszej instancji w sprawie dotyczącej przyznania świadczeń pieniężnych okoliczności zawieszenia A.K. w czynnościach służbowych narusza w/w prawomocny wyrok Sądu.

W ocenie autora skargi kasacyjnej, nawet gdyby czysto hipotetycznie rozważać możliwość badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy kwestii zawieszenia wyżej wymienionej w czynnościach służbowych, to i tak stanowisko to jest nieprawidłowe. W ówcześnie obowiązującym stanie prawnym organ miał obowiązek uchylić rozkaz personalny z dnia 23 marca 2006 r. nr [...] o zawieszeniu wyżej wymienionej w czynnościach służbowych, z uwagi na orzeczenie w tym zakresie prokuratora w toku postępowania karnego. Nie zmienia to jednak faktu, że rozkaz personalny o zawieszeniu A.K. w czynnościach służbowych został wydany, a następnie uchylono rozkaz personalny o uchyleniu rozkazu personalnego o zawieszeniu, które z kolei zostało przedłużone. Organ nie mógł bowiem ponownie zawieszać wyżej wymienionej, skoro już wcześniej rozkaz personalny w tym przedmiocie został wydany, stąd możliwym było wyłącznie przedłużenie okresu zawieszenia do czasu zakończenia postępowania karnego. Jednak żaden przepis nie zobowiązuje organu, aby rozkaz personalny o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych został wydany bezpośrednio po upływie terminu wynikającego z samego zawieszenia. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy, skoro przywrócony do obiegu rozkaz personalny z dnia 23 marca 2006 r. o zawieszeniu A.K. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy nie mógł wywołać skutku w okresie trwania zawieszenia dokonanego na mocy postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia 21 marca 2006 r. sygn. akt [...], to tym samym uznać należy, iż skutki te trwały nadal, po uchyleniu przez Sąd Rejonowy w [...] w dniu 10 października 2007 r. w/w postanowienia Prokuratora. W ówczesnym stanie prawnym zawieszenia te wzajemnie się wykluczały, nie można zatem przyjąć, że dokonane przez organ zawieszenie wyżej wymienionej w czynnościach służbowych trwało równolegle z zawieszeniem dokonanym postanowieniem Prokuratora.

Ponadto autor skargi kasacyjnej, powołując treść art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o Policji wskazał, że A.K. musiała być i została przez organ zawieszona w czynnościach służbowych, a w dalszym okresie występowały przesłanki przedłużenia zawieszenia do czasu zakończenia postępowania karnego. Fakt zastosowania przez prokuratora wobec wyżej wymienionej środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, nie zwalniał organu z obowiązku jej zawieszenia na mocy art. 39 ustawy o Policji (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 2046/11).

W konsekwencji Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy stwierdził, że Sąd pierwszej instancji błędnie nie zastosował również szeregu przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę do odmowy przyznania A.K. żądanych przez nią świadczeń.

A.K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a.

Odnosząc się do podniesionych w niej zarzutów naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 170 P.p.s.a., stwierdzić należy, iż są one niezasadne.

Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. W doktrynie przyjmuje się, że na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te elementy. Tożsamość elementów podmiotowych, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa, to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy faktycznej i prawnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi, ale jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny są wyznaczone przez granice sprawy administracyjnej.

Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy przepisów art. 134 § 1 i art. 170 P.p.s.a. nie naruszył. Rozważając, a następnie kwestionując w niniejszej sprawie, której przedmiotem były świadczenia pieniężne żądane przez A.K. za podany przez nią okres – ustalenie organów Policji dotyczące czasokresu zawieszenia jej w czynnościach służbowych od dnia 26 marca 2006 r. do dnia 11 maja 2011 r. oraz badając w zakresie jej stosunku służbowego skutki prawne wydanych w sprawie rozkazów personalnych i wyroków sądów administracyjnych, nie orzekał poza granicami sprawy oraz nie rozpoznał innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Ocena ta dotyczyła m.in. dokonanego przez organ z urzędu wzruszenia w trybie wznowieniowym ostatecznego rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 28 marca 2006 r. nr [...], a także zwrócenia uwagi na rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 25 lutego 2008 r. nr [...] o przedłużeniu zawieszenia wyżej wymienionej w czynnościach służbowych. Powyższe ustalenie organu dotyczące czasokresu zawieszenia A.K. w czynnościach służbowych miało istotne znaczenie, gdyż rozstrzygnięcie jej żądań oparto właśnie na tym ustaleniu. Przede wszystkim jednak wskazać należy, iż zasadność przyznania bądź odmowy przyznania wyżej wymienionej dochodzonych przez nią świadczeń pieniężnych mogła być prawidłowo oceniona wyłącznie w przypadku, jeżeli jej zawieszenie w czynnościach służbowych było prawnie skuteczne.

Zauważyć należy, iż w rozpoznawanej sprawie, Sąd pierwszej instancji nie rozważał zasadności i legalności rozkazów personalnych wydanych w sprawie zawieszenia jej w czynnościach służbowych, które były poddane kontroli sądów administracyjnych. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym wydane w tym zakresie wyroki, zmierzał do ustalenia rzeczywistego (wynikającego z przepisów prawa) okresu zawieszenia A.K. w czynnościach służbowych.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy prawidłowo stwierdził, że organy Policji błędnie przyjęły, że była ona zawieszona w czynnościach służbowych nieprzerwanie przez cały okres, tj. od dnia 21 marca 2006 r. do dnia 11 maja 2011 r. W konsekwencji powyższe ustalenie determinowało błędne rozstrzygnięcie jej wniosku o przyznanie świadczeń pieniężnych związanych z zawieszeniem.

Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że bezsporny okres zawieszenia wyżej wymienionej w czynnościach służbowych to okres od dnia 21 marca 2006 r. do dnia 10 października 2007 r., a więc okres zawieszenia dokonany na mocy postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia 21 marca 2006 r. sygn. akt [...] o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym, uchylonego przez Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem z dnia 10 października 2007 r. sygn. akt [...].

Ze strony organu pierwszym rozstrzygnięciem w tym przedmiocie był rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 23 marca 2006 r. nr [...], wydany na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, na mocy którego zawieszono A.K. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy od dnia 24 marca 2006 r. Konsekwencją uprzedniego zastosowania wyżej podanego środka zapobiegawczego było uchylenie tego rozkazu personalnego przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia 28 marca 2006 r. nr [...]. Kolejny rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 17 października 2007 r. nr [...] o zawieszeniu wyżej wymienionej w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy od dnia 25 października 2007 r. został przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy rozkazem personalnym z dnia 6 grudnia 2007 r. nr [...] uchylony, a postępowanie w pierwszej instancji umorzone.

Następnie, po wznowieniu postępowania zakończonego rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 28 marca 2006 r. nr [...], organ ten rozkazem personalnym z dnia 14 grudnia 2007 r. nr [...] uchylił rozkaz personalny z dnia 28 marca 2006 r. nr [...] i umorzył postępowanie administracyjne w sprawie. Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy rozkazem personalnym z dnia 18 stycznia 2008 r. nr [...] zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 208/08 uchylił rozkazy personalne organów obu instancji, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 czerwca 2009 r. sygn. akt I OSK 1064/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 681/09 uchylił rozkazy personalne organów obu instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt I OSK 589/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po kolejnym rozpoznaniu sprawy, prawomocnym wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 1420/10 skargę A.K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z Bydgoszczy z dnia 18 stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddalił.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że sposób rozstrzygnięcia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy określony w rozkazie personalnym z dnia 6 grudnia 2007 r. nr [...] skutkował uchyleniem skutków prawnych wynikających z rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 17 października 2007 r. nr [...] o zawieszeniu wyżej wymienionej w czynnościach służbowych. Niezasadne jest zatem stanowisko organu, że A.K. pozostawała skutecznie prawnie zawieszona w czynnościach służbowych – do dnia 17 grudnia 2007 r. Z kolei trafnie uznał, że przywrócenie do obrotu prawnego rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 23 marca 2006 r. nr [...] (rozkazem personalnym tego organu z dnia 14 grudnia 2007 r. nr [...]) nie miało w sprawie znaczenia, gdyż na jego podstawie wyżej wymieniona nie była już zawieszona. Przedmiotowy rozkaz personalny z chwilą upływu czasu zawieszenia wygasł. W sprawie jest niesporne, że organ przed upływem powyższego okresu (tj. przed dniem 24 czerwca 2006 r.), czy nawet przed wznowieniem postępowania i wzruszeniem rozkazu personalnego, nie wydał odrębnego rozkazu personalnego, który skutecznie przedłużyłby okres zawieszenia A.K. w czynnościach służbowych do czasu zakończenia wobec niej postępowania karnego. Za taki rozkaz nie można bowiem uznać rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 25 lutego 2008 r. nr [...] o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych. Przy czym kwestia legalności tego rozkazu personalnego nie mogła być przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego przyznania świadczeń pieniężnych.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 170 P.p.s.a. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji nie dokonał ustaleń sprzecznych z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 1420/10, którym prawomocnie oddalono skargę A.K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia 18 stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych. Jak wyżej podano, Sąd pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie dotyczącej przyznania świadczeń pieniężnych poddał analizie jedynie skutki prawne tych rozkazów.

Z tych względów uznać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zasadnie zobowiązał organ do ponownej, szczegółowej, analizy skutków prawnych wydanych wobec wyżej wymienionej rozkazów personalnych dotyczących zawieszenia jej w czynnościach służbowych, a następnie przełożenia tych ustaleń na grunt niniejszej sprawy w celu prawidłowej oceny uprawnień A.K. do żądanych we wniosku z dnia 12 grudnia 2013 r. świadczeń pieniężnych.

Odnosząc się do podanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, zauważyć należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy przyjął, że organy Policji naruszyły przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy w sposób umożliwiający merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku wyżej wymienionej o przyznanie świadczeń pieniężnych i badanie ewentualnych naruszeń przepisów prawa materialnego byłoby przedwczesne, to jednak dokonał wykładni mającego w sprawie zastosowanie art. 124 ust. 2 ustawy o Policji. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na obecnym etapie postępowania odniósł się jedynie do tego przepisu prawa materialnego podanego w skardze kasacyjnej jako naruszony. Sąd pierwszej instancji dokonał interpretacji art. 124 ust. 2 omawianej ustawy, stosując wykładnię systemową, tj. wziął pod uwagę treść art. 125 ust. 2 tej ustawy, dotyczącego sytuacji prawnej policjantów tymczasowo aresztowanych i wskazując na zakres zastosowania tej normy podzielił wywód organów Policji. Przyjął, że warunkiem otrzymania przez policjanta zawieszonego w czynnościach służbowych zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia jest zakończenie postępowań i wydanie orzeczeń określonych w art. 124 ust. 2 ustawy o Policji wyłącznie w czasie pozostawania policjanta w służbie. W istocie uzależnił uprawnienie policjanta do zawieszonej części uposażenia o tego, kiedy zapadł wyrok uniewinniający, w sytuacji, gdy policjant nie ma wpływu zarówno na to, kiedy z Policji zostanie zwolniony, a więc czy przed wydaniem tego rodzaju wyroku, jak i na termin wydania przedmiotowego wyroku. Jednocześnie wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy organ nie ustalił, czy i jakie przyczyny zawieszenia A.K. istniały nadal w dacie zwolnienia jej ze służby w Policji, ani też w jakich okresach pozostawała ona skutecznie zawieszona w czynnościach służbowych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wykładnia art. 124 ust. 2 omawianej ustawy jest błędna. Opiera się na wprowadzeniu dodatkowej, nieprzewidzianej przez ustawodawcę przesłanki skutkującej pozbawieniem policjanta uprawnienia określonego przez ustawę, przede wszystkim nie uwzględnia celu i funkcji regulacji zawartej w tym przepisie. Powołany przepis ma charakter gwarancyjny. Policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych gwarantuje otrzymanie zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia pod warunkiem, że po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, nie zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Oznacza to, że wypłatę zawieszonej części uposażenia i obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia determinuje jedynie sposób zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego, a nie fakt pozostawania policjanta w tym czasie w służbie. W sytuacji, gdyby ustawodawca warunkował otrzymanie przez policjanta zawieszonej części uposażenia od pozostawania w służbie, niewątpliwie w omawianym przepisie zamieściłby konieczność spełnienia tego rodzaju przesłanki.

W związku z powyższym, organy ponownie rozpoznając sprawę, uwzględnią przedstawioną wykładnię art. 124 ust. 2 ustawy o Policji.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.), z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (publ. LEX nr 1226661).