Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 272/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant specjalista Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską do celu łowieckiego oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.) oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1839, z późn. zm., zwanej dalej ustawą o broni), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] o cofnięciu H. M. pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego w związku z naruszeniem przez niego przepisu art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni, co stanowi samodzielną, fakultatywną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dnia [...] stycznia 2018 r. policjanci z Komisariatu Policji w [...] udali się do miejsca zamieszkania H. M. na interwencję w związku z otrzymaniem telefonicznego zgłoszenia o awanturze rodzinnej. Po przybyciu na miejsce funkcjonariusze zastali syna H. M., który oświadczył, iż w trakcie rodzinnego spotkania zarówno on jak i jego ojciec, spożywali alkohol. Następnie wywiązała się między nimi kłótnia, podczas której doszło do szarpaniny. W pewnym momencie ojciec chciał go uderzyć, a on zrobił unik i uderzył ojca pięścią w twarz, doprowadzając do urazu prawego oka oraz rozcięcia prawego łuku brwiowego. W następstwie powyższego H. M. wyjął z szafy pancernej broń palną myśliwską typu dubeltówka i chodząc z nią po mieszkaniu, zaczął grozić synowi. Funkcjonariusze po wejściu do mieszkania i pokoju, w którym przebywał H. M., zauważyli na tapczanie pas z amunicją śrutową do dubeltówki, natomiast w pomieszczeniu znajdującym się naprzeciw tego pokoju, otwarte drzwi do szafy pancernej, a w niej dwie niezabezpieczone jednostki broni myśliwskiej typu sztucer oraz dubeltówkę typu Bock. Po przeprowadzeniu badania na zawartość alkoholu ustalono, iż H. M. ma 0.66 mg/l w wydychanym powietrzu. W związku z powyższym dokonano zatrzymania należących do niego jednostek broni wraz z amunicją. W trakcie zabezpieczenia broni ujawniono, że sztucer załadowany był 3 nabojami, znajdującymi się w magazynku broni.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji H. M. podniósł, iż nie zgadza się z zarzutem, jakoby pas z amunicją pozostawił na tapczanie w pokoju bez należytego zabezpieczenia oraz, że podczas interwencji policyjnej szafa z bronią była otwarta. Poinformował, iż w dniu interwencji, na polecenie policjantów, przyniósł do pokoju pas z amunicją i położył go na tapczanie, a broń myśliwską typu sztucer trzymał osobiście w rękach. Następnie, pas z amunicją przez nieuwagę przykryła poduszką żona i w takim stanie pozostał na tapczanie. Stwierdził, iż zeznania interweniującego policjanta są rozbieżne, ponieważ raz zeznał, że szafa z bronią i amunicją była otwarta, a kolejny raz, że była zamknięta na klucz. Ponadto oświadczył, iż nie rozumie dlaczego organ I instancji podważa wiarygodność zeznań jego żony i synowej, które składały je bez klauzuli odpowiedzialności karnej, zamiast wyjaśnić tę kwestię w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego. Dodał, że broń i amunicja cały czas były pod jego nadzorem, zatem nie naruszył interesu społecznego, ani dyspozycji art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni.

Komendant Główny Policji, po wnikliwej analizie materiałów postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, iż właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie, zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. Od dnia [...] października 2014 r. zasady przechowywania broni i amunicji określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1224). W § 12 tego rozporządzenia przewidziano, że osoby, które uzyskały pozwolenie na broń wydane przed dniem jego wejścia w życie, dostosują sposób przechowywania broni i amunicji do wymogów określonych w tym rozporządzeniu w terminie 5 lat od dnia jego wejścia w życie. Ustawodawca ani w rozporządzeniu z dnia [...] kwietnia 2000 r., ani w aktualnie obowiązującym rozporządzeniu z dnia [...] sierpnia 2014 r., nie umożliwił zatem przechowywania broni palnej posiadanej do celu łowieckiego bez żadnych zabezpieczeń.

Organ II instancji podkreślił, że strona jest posiadaczem pozwolenia na broń od 1984 r. (decyzja z dnia [...] lipca 1984 r. w sprawie nabycia broni myśliwsko-śrutowej), w związku z czym naruszenie przez nią przepisów obligujących do prawidłowego przechowywania broni nie znajduje żadnego usprawiedliwienia. W materiale dowodowym z zeznań funkcjonariuszy Policji, dokonujących interwencji wynika, iż na tapczanie w pokoju w domu skarżącego leżał pas z amunicją, a szafa, w której przechowywano broń, była otwarta i znajdowały się w niej dwie sztuki broni, w tym jedna załadowana 3 sztukami amunicji. W ocenie organu, podczas interwencji Policji, broń i amunicja przechowywane były w sposób sprzeczny z przepisami prawa, w miejscu dostępnym dla osób nieuprawnionych. Zeznania policjantów złożone były pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 kodeksu karnego, zatem mają moc wiążącą w niniejszej sprawie. Tymczasem żona H. M., jego syn i synowa, odmówili składania zeznań pod rygorem odpowiedzialności karnej, dlatego ich późniejsze pisemne oświadczenia nie mają mocy dowodowej.

Organ II instancji stwierdził, iż sposób obchodzenia się z bronią i amunicją przez stronę jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego, a więc interesu społecznego. Przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni, jest naruszenie przez osobę posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 tej ustawy.

Zatem organy Policji, stosując ten przepis, nie mają obowiązku ustalać, czy w wyniku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji, powstało zagrożenie dla porządku publicznego lub praw innych osób, uzasadniające zastosowanie wobec niej sankcji administracyjnej w postaci cofnięcia pozwolenia na broń palną. Przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni, w zw. z art. 32 ust. 1 tej ustawy, stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń, zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji udzielania pozwoleń na broń, a zwłaszcza z brzmienia art. 10 ustawy o broni. Istotne znaczenie organ przypisał unormowaniu z art. 32 ust. 1 ww. ustawy, który nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia. Każde zatem, nawet jednorazowe, odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych, stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni.

Odnosząc się przy tym do twierdzenia strony, iż w trakcie interwencji szafa z bronią była zamknięta, a oświadczenia funkcjonariuszy Policji są w tej kwestii rozbieżne, organ odwoławczy wyjaśnił, iż z zeznań policjantów jednoznacznie wynika, iż szafa z bronią była otwarta, a jedynie tylko sierżant M. D. dodał, że "...ktoś ją zamknął na klucz albo pan M. albo jego żona".

W toku postępowania odwoławczego ustalono również, iż przed Sądem Rejonowym w Szamotułach zapadł wyrok o sygn. akt II W 586/18, uznający H.M. winnym popełnienia czynu prawem zabronionego z art. 51 ust. 2 pkt 7 ustawy o broni i amunicji. Wyrok nie jest prawomocny, ponieważ złożono od niego apelację i sprawę przekazano do rozpoznania Sądowi Okręgowego w [...].

Organ podkreślił, iż broń palna jest niebezpiecznym narzędziem, a prawo do jej posiadania ma charakter szczególny z uwagi na ścisły związek z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym. Dlatego też pozwolenia na broń podlegają, z woli ustawodawcy, ścisłej reglamentacji, co oznacza, że nie każdy może je uzyskać, a na osobach, które je otrzymały, ciążą określone obowiązki m.in. w zakresie jej przechowywania i noszenia. Ich wypełnianie, z uwagi na skutki, jakie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego może wywołać dostanie się broni w ręce osób nieuprawnionych, ma na celu uniemożliwienie lub co najmniej utrudnienie wejścia w posiadanie broni takim osobom. Z tego względu organ uznał za słuszne i celowe cofnięcie H. M. pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. M. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2018 r. oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż zachodzą wobec niego przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 oraz art.20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni, w zw. z art.268a k.p.a.

Stosownie do treści art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32.

W myśl art. 32 ust. 1 ustawy, broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych.

Od dnia [...] października 2014 r. zasady przechowywania broni i amunicji określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1224). W § 12 tego rozporządzenia przewidziano, że osoby, które uzyskały pozwolenie na broń wydane przed dniem jego wejścia w życie dostosują sposób przechowywania broni i amunicji do wymogów określonych w tym rozporządzeniu w terminie 5 lat od dnia jego wejścia w życie. Ustawodawca nie umożliwił przechowywania broni bez żadnych zabezpieczeń.

Organ zgromadził pełny materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia tej sprawy. W ocenie Sądu prawidłowo organ stwierdził, że bezsporny jest fakt, iż skarżący naruszył zasady przechowywania broni. Dokonana przez organy ocena materiału dowodowego, zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym, nie jest dowolna i znajduje pełne w nim oparcie.

Materiał dowodowy zdaniem Sądu potwierdza, że skarżący nie przechowywał broni i amunicji w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. Co więcej, z materiału dowodowego wynika, że sposób przechowywania broni i amunicji powodował zagrożenie dla bezpieczeństwa osób przebywających w domu, tj. członków najbliższej rodziny skarżącego. W sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, co prawidłowo stwierdził organ.

Zdaniem Sądu, podejmując rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie organy Policji w sposób prawidłowy przyznały prymat interesowi społecznemu nad indywidualnym interesem skarżącego. Poczynione przez organy ustalenia wskazują na nieodpowiedzialny stosunek skarżącego do kwestii bezpiecznego przechowywania broni oraz świadome naruszenie przez niego zasad przechowywania broni, zaś interes społeczny wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie.

Przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni w zw. z art. 32 ust. 1 tej ustawy stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji udzielania pozwoleń na broń. Każde zatem, nawet jednorazowe, odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych, stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ww. ustawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1200/06).

Niewątpliwie w stanie faktycznym niniejszej sprawy, pozostawienie broni i amunicji na kanapie w pokoju oraz w otwartej szafie bez jakiegokolwiek zabezpieczenia, nie odpowiada nakazom, wynikającym z przepisów ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzeń wykonawczych Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji.

W ocenie Sądu nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące przyczyn i okoliczności, z powodu których broń i amunicja nie była przechowywana prawidłowo. Notatki policyjne, przesłuchani świadkowie, i całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, nie pozostawiają w tym zakresie żadnych wątpliwości. W okolicznościach niniejszej sprawy organy Policji miały podstawy do tego, aby swoje rozstrzygnięcie oprzeć na materiałach dowodowych znajdujących się w aktach sprawy. Wartość dowodowa tych materiałów nie została w żaden sposób podważona przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do zgłaszanych przez skarżącego zarzutów co do sposobu przesłuchania członków jego rodziny oraz jego samego w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego Sąd nie stwierdził w tym zakresie uchybień, które mogłyby wpłynąć na wynik sprawy. Istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne zostały ustalone w oparciu o wyczerpująco zebrany i przeanalizowany materiał dowodowy, znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy.

Nadto należy zauważyć, że Sąd Rejonowy w Szamotułach wydał wyrok o sygn. akt II W 586/18, uznający H. M. winnym popełnienia czynu prawem zabronionego z art. 51 ust. 2 pkt 7 ustawy o broni. Wyrok nie jest prawomocny, ponieważ złożono od niego apelację i sprawę przekazano do rozpoznania Sądowi Okręgowego w Poznaniu. Zgodnie z art. 51 ust. 1, ustawy o broni, kto bez wymaganej rejestracji posiada broń pneumatyczną albo zbywa osobie nieuprawnionej broń pneumatyczną albo miotacz gazu obezwładniającego lub narzędzie albo urządzenie, którego używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu, podlega karze aresztu albo grzywny. Na podstawie ust.2 pkt 7), tej samej karze podlega, kto przechowuje oraz nosi broń i amunicję w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych.

Organy Policji prawidłowo oceniły całokształt, wyczerpująco zebranego w sprawie, materiału dowodowego, a wydane decyzje są zgodne z przepisami ustawy o broni. Uwzględniając realia przedmiotowej sprawy, organy Policji zasadnie uznały, że istnieją podstawy do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną w oparciu o przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.).