Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2989/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 3 pkt 1 i art. 134c
journal: Dz.U. 2021 poz 1882
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lutego 2022 r. sprawy ze skargi A. W. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] lutego 2021 r. nr [...] Komendant Szkoły Policji w S. (dalej: "KSP", "organ pierwszej instancji") wszczął przeciwko A. W. - wykładowcy Zakładu Prewencji i Ruchu Drogowego Szkoły Policji w S. (dalej: "skarżący", "funkcjonariusz") postępowanie dyscyplinarne, zarzucając mu popełnienie przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1882 ze zm.; dalej: "u.P.") w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. j ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz § 4 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 2316 ze zm.; dalej: "rozporządzenie RM"). Zarzucane skarżącemu przewinienie dyscyplinarne polegało na tym, że [...] stycznia 2021 r. w godz.: 21:45:28 - 21:53:16 w S. przy ul. [...], po wcześniejszym uzyskaniu informacji telefonicznej od bezpośredniego przełożonego mł. insp. M. K. - Kierownika Zakładu Prewencji i Ruchu Drogowego o pozytywnym wyniku testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2, będąc zobowiązanym do poddania się obowiązkowej izolacji w warunkach domowych, wjechał i przebywał na terenie Szkoły Policji w S. (dalej też: "SP") w miejscu, które nie było wyznaczone do poddania się obowiązkowej izolacji, czym nie dopełnił obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W ramach prowadzonego postępowania dyscyplinarnego rzecznik dyscyplinarny przesłuchał w charakterze świadków następujących policjantów: ww. M. K., mł. asp. A. S. - asystenta Wydziału [...] Szkoły Policji w S., asp. szt. W. G. - specjalistę Wydziału [...] Szkoły Policji w S., podkom. B. K. - dowódcę kompanii Wydziału [...] Szkoły Policji w S., nadkom. A. M. - p.o. Zastępcy Komendanta Szkoły Policji w S. oraz insp. D. P. - Zastępcę Komendanta Szkoły Policji w S. Rzecznik dyscyplinarny przeprowadził też oględziny zapisu z monitoringu wewnętrznego SP z wjazdu skarżącego na jej teren po godzinach urzędowania w dniu [...] stycznia 2021 r. Dołączył również do akt postępowania dyscyplinarnego pozyskany z Wydziału ds. [...] wydruk raportu z transakcji [...] w dniach [...] – [...] stycznia 2021 r. skarżącego, a także akty kierowania Komendanta SP oraz kserokopie kart zapoznania policjantów Zakładu Prewencji i Ruchu Drogowego, w tym skarżącego, z aktami prawnymi dotyczącymi COVID-19. Podczas przesłuchania w charakterze obwinionego funkcjonariusz nie przyznał się do zarzucanego mu czynu.

Na podstawie przeprowadzonych czynności dowodowych, poczyniono następujące ustalenia faktyczne. W dniu [...] stycznia 2021 r. w Szkole Policji w S. przeprowadzono wśród wyznaczonych pracowników i policjantów badania na obecność wirusa SARS-CoV-2. Skarżący był również wyznaczony do badania, które przeprowadzili pracownicy Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w G. W sobotę – [...] stycznia 2021 r. funkcjonariusz w godz. 7.15 -15.15 był w służbie, ponieważ miał zaplanowane zajęcia w ramach szkolenia zawodowego z wykorzystaniem platformy [...]. Teren SP opuścił o godz. 15.26:08 bramą nr [...]. W tym samym dniu po godz. 21.20 mł. insp. M. K. uzyskał telefonicznie informację od insp. D. P. o pozytywnym wyniku badania na obecność wirusa SARSCoV-2 w organizmie skarżącego. Zgodnie z przyjętym sposobem przepływu informacji, Kierownik Zakładu Prewencji i Ruchu Drogowego skontaktował się telefonicznie z funkcjonariuszem, co nastąpiło o godz. 21.23 i poinformował go o pozytywnym wyniku badania, jak również polecił, aby w poniedziałek, tj. [...] stycznia 2021 r. skontaktował się z lekarzem POZ w sprawie określenia czasu trwania izolacji w warunkach domowych. Również tego samego dnia o godz. 22.12 ówczesna Naczelnik Wydziału ds. Ochrony Informacji Niejawnych - nadkom. A. M., telefonicznie poinformowała mł. insp. M. K., że skarżący wjechał samochodem osobowym na teren Szkoły Policji w S. i nie odbiera połączeń od dyżurnego. Wówczas mł. insp. M. K. niezwłocznie zadzwonił do funkcjonariusza, lecz ten nie odbierał telefonu, dlatego też wysłał na jego telefon komórkowy wiadomość tekstową z prośbą o pilny kontakt telefoniczny. Po upływie około 30 minut skarżący oddzwonił i potwierdził, że wjechał na teren SP, aby zabrać kilka swoich rzeczy. Jednocześnie przyznał, iż zachował się dość impulsywnie.

Postanowieniem z [...] lutego 2021 r. nr [...] uzupełniono postanowiony skarżącemu zarzut o to, że [...] stycznia 2021 r. nie powiadomił dyżurnego Szkoły Policji w S. o pobycie na terenie jej obiektów po godzinach urzędowania, czym nie dopełnił obowiązków wynikających z przepisów prawa, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 u.P. w związku § 7 ust. 6 decyzji nr [...] Komendanta Szkoły Policji w S. z dnia [...] lipca 2019 r. w sprawie uprawnień do wejścia lub wjazdu oraz przebywania na terenie obiektów Szkoły Policji w S. zmienionej decyzją nr [...] Komendanta Szkoły Policji w S. z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie uprawnień do wejścia lub wjazdu oraz przebywania na terenie obiektów Szkoły Policji w S.

Orzeczeniem z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] organ pierwszej instancji, na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 u.P., po dokonaniu oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko skarżącemu, stwierdził jego winę i wymierzył funkcjonariuszowi karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia KSP podniósł, że nie budzi wątpliwości fakt, iż skarżący, będąc zobowiązanym do obowiązkowej izolacji w warunkach domowych, nie poddał się jej bezpośrednio po uzyskaniu informacji telefonicznej o pozytywnym wyniku badania na SARS-Cov2 od bezpośredniego przełożonego, lecz wjechał na teren Szkoły Policji w S. po godzinach urzędowania, nie informując o tym dyżurnego. Powyższe potwierdza zapis z nagrania monitoringu wewnętrznego SP z [...] stycznia 2021 r., przedstawiający wjazd funkcjonariusza na teren SP prywatnym samochodem po godzinach urzędowania, a także zeznania świadków. Organ pierwszej instancji nie dostrzegł okoliczności uzasadniających złagodzenie wymiaru kary. Uznał, że skarżący, popełniając zarzucane przewinienia dyscyplinarne, działał umyślnie w zamiarze bezpośrednim, o czym świadczy jego postawa podczas przesłuchania. Funkcjonariusz Policji winien cechować się odpowiedzialnością oraz przewidywaniem konsekwencji swojego działania, a czyny popełnione przez skarżącego wskazują, iż takiej postawy zabrakło. KSP uwzględnił kryteria brane pod uwagę przy wymiarze kary, tj. rodzaj popełnionych przewinień (naruszenie dyscypliny służbowej), okoliczności popełnienia (stan epidemii), jego skutki (brak szerszego oddźwięku zdarzenia), pobudki działania (działanie pod wpływem impulsu), zachowanie skarżącego po popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego (brak krytyki swojego postępowania podczas przesłuchania w charakterze obwinionego i nieprzyznanie się do popełnienia czynów). Organ pierwszej instancji wziął także pod uwagę nagrody przyznane funkcjonariuszowi, jego pozytywną opinię służbową oraz uprzednią karalność dyscyplinarną.

Po rozpatrzeniu odwołania od ww. orzeczenia KSP, KGP orzeczeniem nr [...], wydanym [...] czerwca 2021 r. w oparciu o art. 135n ust. 4 u.P., orzekł o uchyleniu zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej uznania skarżącego za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego określonego w punkcie drugim zarzutów i w tym zakresie umorzył postępowanie dyscyplinarne, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu orzeczenia drugoinstancyjnego KGP wskazał, że po dokonaniu ponownej analizy materiału dowodowego należało stwierdzić, iż aktualnie istnieją podstawy do zmiany orzeczenia organu pierwszej instancji w części dotyczącej uznania funkcjonariusza winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego określonego w punkcie drugim zarzutów, tj. polegającego na niepowiadomieniu dyżurnego Szkoły Policji w S. o pobycie na terenie jej obiektów po godzinach urzędowania. KSP, obwiniając skarżącego o ww. czyn, nie powołał żadnego aktu prawnego, z którego wynikałoby, że jedynie obowiązek kontaktu osobistego lub za pomocą środków łączności stanowi wypełnienie zobowiązania powiadomienia dyżurnego SP o każdorazowym pobycie na terenie obiektu po godzinach urzędowania. Funkcjonariusz mógł więc pozostawać w przekonaniu, iż posłużenie się swoją imienną kartą dostępu było wystarczającym środkiem do poinformowania dyżurnego o pobycie na terenie SP. Wobec nieścisłości przepisów dotyczących sposobu powiadamiania dyżurnego, przełożony dyscyplinarny, stosownie do art. 135g ust. 2 u.P., winien rozstrzygnąć na korzyść obwinionego niedające się usunąć wątpliwości. Skoro zatem nie można uznać, że skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne określone w punkcie drugim zarzutów, to zaskarżone orzeczenie należało w tej części uchylić i umorzyć postępowanie dyscyplinarne.

Jednocześnie KGP nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia w zakresie przewinienia dyscyplinarnego określonego w punkcie pierwszym zarzutów (tj. naruszenia obowiązku izolacji w warunkach domowych poprzez wjazd i przebywanie na terenie Szkoły Policji w S.) oraz wymierzonej kary dyscyplinarnej. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżący miał wiedzę odnośnie procedury obowiązującej w przypadku uzyskania pozytywnego wyniku badania, a zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż miał zamiar popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, w związku czym jego działanie należało uznać za celowe i świadome.

Odnosząc się do złożonego na etapie postępowania odwoławczego wniosku o przeprowadzenie dowodu z decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] orzekającej o umorzeniu postępowania przeciwko skarżącemu w sprawie naruszenia zasad izolacji domowej, KGP wyjaśnił, że postępowanie dyscyplinarne i postępowanie administracyjne toczą się samodzielnie i niezależnie od siebie oraz są uregulowane odrębnymi przepisami. Wydana w trybie administracyjnym ww. decyzja nie jest jednoznaczna z niepopełnieniem przez funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarnego ocenianego na podstawie rozdziału 10 u.P., nawet jeżeli dotyczy tego samego czynu.

Orzeczenie KGP w części utrzymującej w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji stało się przedmiotem skargi funkcjonariusza do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której domagał się uchylenia zaskarżonego orzeczenia organu odwoławczego oraz poprzedzającego go orzeczenia KSP, odstąpienia od ukarania oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie:

1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 4 ust. 5 rozporządzenia RM poprzez nieprawidłowe w odniesieniu do przyjętych reguł wykładni rozumienie treści tego przepisu, a w konsekwencji uznanie, że wyartykułowany w tym przepisie obowiązek poddania się obowiązkowej izolacji w warunkach domowych od dnia uzyskania pozytywnego wyniku testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2 oznacza, że: a) obowiązek udania się na izolację domową ma być zrealizowany "niezwłocznie" lub "bezpośrednio" po uzyskaniu pozytywnego wyniku testu, b) obowiązek ten materializuje się z momentem otrzymania informacji o pozytywnym wyniku badania;

2. art. 92 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej: "Konstytucja RP") poprzez orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego za naruszenie zasad izolacji w warunkach domowych na podstawie § 4 ust. 5 rozporządzenia RM w sytuacji, gdy delegacja ustawowa w oparciu o którą wydano to rozporządzenie "określona w art. 46a oraz w art. 46b pkt 1-6 i 8-13" nie pozwalała na regulowanie kwestii izolacji w warunkach domowych w drodze tego rozporządzenia.

W uzasadnieniu skargi funkcjonariusz rozwinął poszczególne jej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu. Ponadto organ drugiej instancji domagał się rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym.

Skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na mocy art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a."). Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wedle art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone orzeczenie KGP nie narusza prawa.

Postępowanie dyscyplinarne wobec policjantów prowadzone jest na podstawie przepisów u.P. W przepisach tych zawarta jest regulacja materialnoprawnej odpowiedzialności policjantów, jak również regulacja procesowa postępowania dyscyplinarnego. Zgodnie z art. 135p ust. 1 u.P. w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie – do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące jednak jedynie wezwań, terminów, doręczeń i świadków z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego. Wśród odpowiednio stosowanych przepisów procedury karnej przykładowo można wskazać regulacje dotyczące podstawowych zasad procesowych: domniemania niewinności obwinionego, zasady in dubio pro reo, swobodnej oceny dowodów, badania oraz uwzględniania okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Go 132/19 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W postępowaniu dyscyplinarnym policjantów nie znajdują natomiast zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 138 u.P. jedynie przewiduje, że od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego, wprowadzając kontrolę legalności podjętych w tym trybie rozstrzygnięć.

W myśl art. 132 ust. 1 u.P. policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Według art. 132 ust. 2 u.P. naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Jak wskazano w art. 132 ust. 3 u.P., naruszeniem dyscypliny służbowej jest (m.in.) niedopełnienie obowiązków policjanta wynikających ze złożonego ślubowania, a także przepisów prawa (pkt 1).

Przewinienie dyscyplinarne policjanta, skutkujące odpowiedzialnością dyscyplinarną musi być zawinione. Wina jest nieodłącznym atrybutem odpowiedzialności o charakterze represyjnym, w tym również odpowiedzialności dyscyplinarnej. Tym samym przypisanie winy wymaga jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowej oceny prawnej. Stosownie do treści art. 132a u.P. przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że taką możliwość przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Przewinienie może mieć więc charakter umyślny lub nieumyślny. Realizacji przewinienia umyślnego towarzyszy zawsze zamiar, który może mieć postać zamiaru bezpośredniego lub zamiaru ewentualnego. Zamiar bezpośredni polega na chęci popełnienia przewinienia, zaś zamiar ewentualny polega na tym, iż policjant nie chce popełnić określonego przewinienia, lecz mimo wszystko godzi się na jego popełnienie.

Przepisy art. 135g u.P. stanowią, że przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego (ust. 1). Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego (ust. 2). Wedle art. 135j ust. 1 u.P. na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o uniewinnieniu albo odstąpieniu od ukarania, albo ukaraniu, albo o umorzeniu postępowania. Powyższy przepis nie wyznacza organowi dyscyplinarnemu merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, ale wprowadza swobodną ocenę dowodów w tym zakresie, dlatego sądowa kontrola oceny dowodów oznacza jedynie sprawdzenie, czy dokonana już ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej lub logicznej bądź czy też nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 994/06).

Na kanwie rozpoznawanej sprawy skarżący nie kwestionuje ustalenia organów, że po powzięciu informacji o pozytywnym wyniku jego testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2, udał się do budynku SP, aby zabrać stamtąd kilka swoich rzeczy. Sporna między stronami jest ocena prawna poczynionych w toku postępowania ustaleń faktycznych, skutkująca wymierzeniem skarżącemu kary dyscyplinarnej.

W dacie popełnienia przez funkcjonariusza ww. czynu (tj. przybycia na teren SP po uprzednim poinformowaniu go o pozytywnym wyniku testu) obowiązywało rozporządzenie RM (uchylone z dniem 27 lutego 2021 r.). Według § 4 ust. 5 rozporządzenia RM, osoba, u której stwierdzono zakażenie wirusem SARS-CoV-2, od dnia uzyskania pozytywnego wyniku testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2, jest poddana obowiązkowej izolacji w warunkach domowych, chyba że osoba ta została skierowana do izolatorium lub poddana hospitalizacji.

Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 92 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Przede wszystkim podnieść należy, że izolacja w warunkach domowych, czyli odosobnienie osoby chorej z przebiegiem choroby zakaźnej niewymagającej bezwzględnej hospitalizacji ze względów medycznych w jej miejscu zamieszkania lub pobytu, w celu zapobieżenia szerzenia się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych, została przewidziana w art. 2 pkt 11a ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2021 r., poz. 2069 ze zm.). Rozporządzenie RM w § 4 ust. 5 konkretyzuje tę formę izolacji w odniesieniu do osób zakażonych wirusem SARS-CoV-2, bowiem jak wynika z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021 r., poz. 2095 ze zm.), COVID-19 to choroba zakaźna wywołana wirusem SARS-CoV-2.

Nie budzi też wątpliwości interpretacyjnych przepis § 4 ust. 5 rozporządzenia RM - odosobnienie osoby chorej na SARS-CoV-2 z pozytywnym wynikiem testu w warunkach domowych, zaczyna się w dniu, w którym pacjent otrzymuje pozytywny wynik testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2. Tak też wykładają ten przepis organy Inspekcji Sanitarnej, co potwierdzają zapisy znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wydruku z systemu Nowy Portal Informacyjny Platformy Usług Elektronicznych dla klientów ZUS "Lista osób na kwarantannie lub w izolacji domowej", wprowadzające dane o izolacji domowej skarżącego od 9 stycznia 2021 r. Powyższe oznacza, iż niezwłocznie po uzyskaniu informacji o pozytywnym wyniku testu osoba zakażona jest obowiązana poddać się izolacji. Prezentowany przez skarżącego pogląd odnośnie momentu rozpoczęcia izolacji w warunkach domowych stanowi przyjętą przez niego linię obrony lub polemikę z zasadami izolacji domowej.

Nie ma także znaczenia dla niniejszej sprawy fakt, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] umorzył postępowanie przeciwko skarżącemu w sprawie naruszenia zasad izolacji domowej. Wprawdzie ww. decyzja odnosiła się do zdarzenia objętego postępowaniem dyscyplinarnym, jednakże to postępowanie ma charakter odrębny i samodzielny. Zatem ten sam czyn może być oceniony jako przewinienie dyscyplinarnie, niezależnie od sankcji przewidzianych przepisami innych dziedzin prawa – karnego, cywilnego czy administracyjnego.

W ocenie Sądu, organy Policji obu instancji zgromadziły materiał dowodowy spójny i zupełny dla podjęcia rozstrzygnięcia, a przede wszystkim dla przypisania skarżącemu działania w sposób zawiniony i umyślny w zakresie pierwszego zarzutu dyscyplinarnego.

Ustawodawca, formułując w art. 134 u.P. katalog kar dyscyplinarnych, nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z nich. Zatem w postępowaniu dyscyplinarnym dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych. Ocena naruszenia obowiązku służbowego, waga tego naruszenia, ustalenie jego zakresu, a także wymiar odpowiedniej kary stanowi wyłączną kompetencję organów orzekających w sprawach dyscyplinarnych. Należy jednak mieć na uwadze, że owa "uznaniowość" nie oznacza dowolności w procesie wymiaru kar dyscyplinarnych. Organ ma bowiem obowiązek każdorazowo udowodnić fakt popełnienia czynu dyscyplinarnego oraz uzasadnić wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Te warunki w okolicznościach niniejszej sprawy zostały przez organy spełnione.

Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do weryfikacji, czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. Sąd nie może ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości bądź słuszności zastosowanych przezeń sankcji (vide wyrok NSA z 16 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 285/21).

W ocenie Sądu, KGP wziął pod uwagę wszystkie dyrektywy wymiaru kary, o których mowa w art. 134h u.P. Stanowisko w tym przedmiocie znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, gdzie przywołano okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego (stan epidemii ogłoszony na terenie Rzeczypospolitej Polskiej); jego skutki, w tym następstwa negatywne dla służby (narażenie policjantów i pracowników Szkoły Policji w S. na zakażenie); rodzaj i stopień naruszenia ciążących na skarżącym obowiązków (obowiązek przestrzegania dyscypliny służbowej, obowiązek poddania się izolacji w warunkach domowych); pobudki działania (działanie dla korzyści osobistej); zachowanie policjanta przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu (brak krytycznej oceny własnego zachowania); dotychczasowy przebieg 18-letniej służby funkcjonariusza, w tym jego pozytywną opinię służbową z [...] marca 2019 r. oraz jego uprzednią karalność dyscyplinarną (orzeczeniem Komendanta Szkoły Policji w S. z [...] września 2020 r. nr [...] skarżący został uznany winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną nagany, a w dniu [...] stycznia 2021 r. kara ta nie uległa zatarciu).

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy racjonalnie i przekonująco rozważył wszystkie istotne okoliczności sprawy oraz zastosował adekwatną do stwierdzonego przewinienia karę. Zgodnie z art. 134c u.P. kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, zostanie wyznaczony na niższe stanowisko służbowe lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną. W tym miejscu trzeba zaakcentować, iż wizerunek Policji jest budowany na podstawie zaobserwowanych przez społeczeństwo działań zgodnych z normami prawa oraz przyjętych przez policjantów postaw etyczno-moralnych. Każdy policjant jest zobligowany do zachowań służących budowaniu właściwego wizerunku tej formacji i to nie tylko w czasie realizacji zadań służbowych, ale również w czasie wolnym od służby. Wymierzona skarżącemu kara w istocie nie wywołuje bezpośrednich konsekwencji dla niego, a w przypadku pełnienia dalszej służby w sposób prawidłowy - w ogóle ich nie wywoła.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.