Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 464/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2020 roku sprawy ze skargi P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia z programu "Dobry start" oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z [...].10.2019 r. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta T. Koordynator Zespołu ds. świadczeń dla dzieci znak sprawy na podstawie § 1, § 3 pkt 4 lit. a, § 4 – 6, § 30 i § 32 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" (Dz. U. z 2018 r. poz. 1061) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej powoływana jako kpa) odmówił przyznania P. L. (dalej określany jako Skarżący) świadczenia "Dobry start" na dziecko – P. L.

W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek o ustalenie prawa do świadczenia dobry start na rok szkolny 2019/2020 na ww. dziecko złożyła również jego matka. Zgodnie z § 30 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start", w przypadku gdy po złożeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia dobry start przez rodzica, opiekuna prawnego dziecka lub opiekuna faktycznego dziecka drugi rodzic, opiekun prawny dziecka lub opiekun faktyczny dziecka złoży wniosek o ustalenie prawa do świadczenia dobry start w związku z opieką nad tym samym dzieckiem, organ właściwy, o którym mowa w § 3 pkt 4 lit. a, ustala, kto sprawuje opiekę, i w tym celu może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 700), w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem.

Na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów oraz informacji pozyskanych z wywiadów środowiskowych ustalono, że zgodnie z wyrokiem z [...] .01.2012 r. władza rodzicielska nad P. L. została powierzona jego matce, a władza rodzicielska Skarżącego nad synem została ograniczona do współdecydowania o najważniejszych sprawach dziecka, w tym o wyjazdach za granicę, zmianie miejsca zamieszkania, wyborze szkoły, sposobie leczenia w przypadku hospitalizacji oraz wyborze zajęć dodatkowych. Syn mieszka ze swoją matką w W., tam też uczęszcza do szkoły i to matka sprawuje nad nim opiekę. Kontakty Skarżącego z synem uregulowane zostały ugodą mediacyjną z [...] .02.2015 r. Skarżący utrzymuje regularny i częsty kontakt z synem (pobyty w miejscu zamieszkania, spędzane wspólnie, w określonym ugodą wymiarze święta, wakacje i ferie).

Z uwagi na brak w rozporządzeniu definicji legalnej pojęć: "faktyczne sprawowanie opieki" i "sprawowanie opieki", poza zastosowaniem ww. pojęć zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, niezbędnym jest w niniejszej sprawie wsparcie się orzecznictwem sądów administracyjnych. Zgodnie z utrwaloną wykładnią wskazanych pojęć wypracowaną na gruncie art. 22 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2134), którego treść jest tożsama z § 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start", jako faktyczne sprawowanie opieki nad dzieckiem należy rozumieć wspólne zamieszkiwanie z dzieckiem, zaspokajanie jego potrzeb, wychowanie i utrzymanie (wyrok WSA w Kielcach z 18.01.2017 r., sygn. akt II SA/Ke 978/16). Natomiast w wyroku WSA w Rzeszowie z 3.04.2019 r., II SA/Rz 212/19, stwierdzono, że w przypadku zbiegu prawa rodziców świadczenie wypłaca się temu z rodziców, który rzeczywiście sprawuje opiekę. Istotnym kryterium dla przyznania świadczenia wychowawczego nie jest rozstrzyganie o władzy rodzicielskiej, ale faktyczne sprawowanie opieki nad dzieckiem, w tym rzeczywiste przebywanie dziecka u danego rodzica. Zatem dla ustalenia komu przysługuje świadczenie, decydujące znaczenie ma, kto sprawuje opiekę nad dzieckiem, a nie komu ją powierzono. Spośród kryteriów, od których spełnienia należy uznanie, że dana osoba mieszcząca się w katalogu osób uprawnionych w art. 4 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci sprawuje opiekę nad dzieckiem, znaczące miejsce zajmuje kryterium wspólnego zamieszkiwania z dzieckiem. Dobitnie świadczy to o konieczności ustalenia stanu faktycznego, a nie prawnego.

W toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że opiekę nad P. L. sprawuje jego matka. Biorąc pod uwagę stan faktyczny i obowiązujące przepisy, należało odmówić przyznania świadczenia wnioskowanego przez Skarżącego.

Na skutek odwołania złożonego przez Skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją nr [...] z [...] lutego 2020 r. na podstawie § 4-5 i § 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wyrokiem z [...] .01.2012 r. Sąd Okręgowy w T. rozwiązał małżeństwo M. L. i P. L., a władzę rodzicielską nad małoletnim synem powierzył matce dziecka i ograniczył tą władzę ojcu do współdecydowania o najważniejszych sprawach dziecka. Dnia [...] lutego 2015 r. Sąd Rejonowy III Wydział Rodzinny i Nieletnich zatwierdził ugodę mediacyjną w sprawie kontaktów odwołującego z synem.

Z wywiadów środowiskowych przeprowadzonych u Skarżącego oraz u matki dziecka wynika, że P. L. mieszka w W. z matką, ojczymem oraz przyrodnim rodzeństwem, prowadząc z nimi wspólne gospodarstwo domowe, którego źródłem są wynagrodzenie za pracę matki i ojczyma oraz alimenty świadczone przez ojca. Małoletni uczęszcza do szkoły podstawowej w W. Skarżący prowadzi zaś jednoosobowe gospodarstwo domowe.

W tym stanie faktycznym należało ocenić, które z rodziców sprawuje faktyczną opiekę nad dzieckiem, a w konsekwencji, któremu z rodziców przysługuje przedmiotowe świadczenie.

W myśl § 30 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start", w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka łub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia dobry start, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. W przekonaniu Kolegium organ I instancji właściwie ocenił, że faktyczną opiekę sprawuje matka dziecka. Syn mieszka z nią oraz z ojczymem i przyrodnim rodzeństwem, prowadząc wspólne gospodarstwo domowe. Na utrzymanie syna Skarżący płaci alimenty w wysokości 550 zł miesięcznie.

Wspólne zamieszkiwanie P. L. z matką w jej miejscu zamieszkania i uczęszczanie dziecka do szkoły podstawowej w W. potwierdza, że faktyczna opieka jest sprawowana przez matkę, a nie przez Skarżącego. Ugoda mediacyjna, na którą powołuje się on, reguluje jedynie sposób kontaktów ojca z dzieckiem np. w parzyste weekendy roku poza miejscem zamieszkania matki, w ferie, święta, wakacje. Jakkolwiek ustalone w tej ugodzie kontakty są systematyczne, niewątpliwie jednak większą część czasu dziecko przebywa pod opieką matki i to ona sprawuje nad dzieckiem faktyczną opiekę.

Wbrew zarzutom Skarżącego materiał dowodowy został zebrany w całości i nie budzi wątpliwości, potwierdzając, że faktyczną opiekę nad małoletnim sprawuje jego matka. Uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, orzeczono jak w sentencji.

Skargę na powyższą decyzję złożył P. L., podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu i zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- § 4-5 i § 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" polegające na uznaniu, że Skarżący nie jest rodzicem sprawującym faktycznie opiekę nad małoletnim synem, co powoduje w konsekwencji przyjęcie, że to matka dziecka sprawuje faktyczną opiekę nad dzieckiem;

art. 22 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci poprzez jego niezastosowanie w sprawie na zasadzie analogii z uwagi na uznanie przez organ, że Skarżący nie sprawuje w ocenie organu faktycznej opieki nad dzieckiem, podczas gdy sprawowanie faktycznej opieki nad dzieckiem rozumieć należy przede wszystkim jako podejmowanie decyzji w istotnych sprawach go dotyczących i wpływanie na jego wychowanie oraz utrzymywanie go, co znajduje swoje odzwierciedlenie w ugruntowanym orzecznictwie;

art. 32 ust. 1 Konstytucji RP polegające na naruszeniu przez organ administracyjny II instancji zasady równości, albowiem SKO w T. stosując prawo w przedmiotowej sprawie, dokonało konkretyzacji norm generalno-abstrakcyjnych w normy konkretno-indywidualne i oceny ich zastosowania ze zróżnicowaniem traktując odmiennie ojca i matkę ze względu na wymaganą przez ustawę posiadania przymiotu osoby faktycznie sprawujące opiekę nad dzieckiem;

art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP polegające na naruszeniu przez organ administracyjny II instancji zasady dyskryminacji, w sytuacji kiedy prawo wprost nie przewiduje nieuzasadnionego i kwalifikowanego zróżnicowania, co nie zapobiegło to w przedmiotowej sprawie powstaniu sytuacji faktycznej, w której takie zróżnicowanie występuje poprzez wydanie decyzji uznaniowej przez organ dokonującego oceny, który z rodziców sprawuje faktyczną opiekę nad dzieckiem przy wybraniu przez organ jednego kryterium, jakim jest wspólne zamieszkiwanie dziecka z jednym z rodziców;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

a) art. 6 w zw. z art. 7 kpa w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady praworządności oraz prawdy obiektywnej, które przybrało formę badania zagadnienia faktycznego sprawowania opieki nad dzieckiem przez organ wyłącznie na podstawie jednego kryterium, jakim jest wspólne zamieszkiwanie z matką oraz miejscowość, gdzie chodzi do szkoły dziecko, co zbieżne jest z działaniem organu I instancji;

art. 7 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy poprzez niezbadanie i nieodniesienie zarówno przez organ I i II instancji, w jaki sposób praktycznie następuje wykonywanie faktycznej opieki nad dzieckiem zarówno przez matkę jak i ojca, co pozwoliłoby podjąć obiektywnie decyzję o charakterze uznaniowym przez organ w zakresie przyznania jednemu z rodziców świadczenia, jak i zupełnego odstąpienia od zbadania przesłanki w postaci utrzymywania dziecka przez ojca, który płaci regularnie alimenty na rzecz syna i ponosi koszty jego utrzymania w czasie, kiedy syn przebywa w miejscu zamieszkania Skarżącego, które jego zdaniem ma wpływ na ustalenie, że ojciec również sprawuje faktyczną opiekę;

art. 8 kpa poprzez odstąpienie zarówno przez organ I instancji jak i II instancji bez uzasadnionej przyczyny od aktualnej oraz utrwalonej praktyki wyznaczonej przez orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanym w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że organ w danym przypadku nie może ustalać, w jaki sposób jest sprawowana opieka nad dzieckiem;

art. 77 kpa poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego poprzez brak sprawdzenia przez organ zarówno I jak i II instancji, w jaki sposób matka i ojciec małoletniego syna z wykonują faktycznie opiekę nad dzieckiem z podaniem przez organ, czy zarówno ojciec jak i matka podejmują decyzje w istotnych sprawach dotyczących dziecka, w jaki sposób Skarżący i matka wpływają na wychowanie dziecka.

W związku z powyższym Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie prawa do świadczenia "Dobry start", ewentualnie uchylenie zaskarżonych decyzji organu I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji podał liczne przykłady orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym NSA, w zakresie rozstrzygania samodzielnie przez organy administracyjne o tym, który z rodziców sprawuje faktyczną opiekę nad dzieckiem, do których SKO nie odniosło się w żaden sposób w uzasadnieniu decyzji. Wynika z podanych wyroków jednoznacznie, że badanie okoliczności zarówno opieki faktycznej nad dzieckiem jak i opieki naprzemiennej należy wyłącznie do kompetencji sądów powszechnych, co powoduje, że organ wydający decyzję przekroczył swoje kompetencje w zakresie badania tychże okoliczności.

W przedmiotowej sprawie zarówno z treści wyroku rozwodowego, jak i protokołu ugody mediacyjnej z [...] .02.2015 r. wynika, że nie zawarto postanowień dotyczących sprawowania opieki naprzemiennej przez rodziców nad małoletnim. Także organ II instancji w sposób lakoniczny odniósł się do treści samej ugody mediacyjnej dotyczącej kontaktów Skarżącego z synem oraz wywiadów środowiskowych, nie czyniąc jakiegokolwiek wywodu na temat tego, w jaki sposób zdaniem organu jest sprawowana faktyczna opieka nad dzieckiem przez matkę, a dlaczego Skarżący zdaniem organu nie spełnia takich wymogów, by można stwierdzić, że on nie sprawuje faktycznej opieki nad dzieckiem.

"Faktyczne sprawowanie opieki" oraz "sprawowanie opieki" należy łączyć z rzeczywistym przebywaniem dziecka u danego rodzica, z czym wiąże się zaspokajanie jego potrzeb, wychowywanie i utrzymywanie bez znaczenia, w jakich proporcjach opieka jest sprawowana. Ponadto w myśl stanowiska wyrażonego w orzecznictwie, że "Sprawowanie faktycznej opieki nad dzieckiem rozumieć należy przede wszystkim jako podejmowanie decyzji w istotnych sprawach go dotyczących i wpływanie na jego wychowanie oraz utrzymywanie go. Ustawodawcza nie zdefiniował pojęcia "wychowanie", jednakże zauważyć należy, że w potocznym znaczeniu jest to długotrwałe oddziaływanie na drugiego człowieka, którego celem jest ukształtowania jego osobowości" (wyrok WSA w Gliwicach z 17.07.2019 r., sygn. akt II SA/G1 583/19). Pomimo faktu, że Skarżący zgodnie z treścią wyroku rozwodowego ma ograniczoną władzę rodzicielską, to jednak spełnia ww. przesłanki, albowiem wspólnie z matką dziecka podejmuje decyzje w zakresie bardziej i mniej istotnych spraw związanych ze wspólnym dzieckiem, wpływa na wychowanie dziecka - ma regularny kontakt z synem, w ustalone w ugodzie dni dziecko przebywa u niego, dba o rozwój fizyczny i psychiczny dziecka, utrzymuje go (regularnie płaci alimenty), zapewnia dziecku rozrywki w okresie, kiedy dziecko u niego przebywa. Skarżący pomimo ograniczonej władzy rodzicielskiej jest aktywny w wychowaniu i utrzymaniu dziecka, dba o dobre relacje z synem, dokłada wszelkiej staranności, by rozwód rodziców i rozłąka z dzieckiem nie rzutowały na przyszłość dziecka. Co ważne, to Skarżący wyraził zgodę na to, by dziecko uczęszczało do danej placówki w W., mając tylko na uwadze dobro dziecka, by to miało szkołę jak najbliżej swojego miejsca zamieszkania, co jest zrozumiałe z uwagi chociażby na wiek dziecka. Ponadto Skarżący dba o poprawne relacje z matką dziecka, nie utrudnia jej podejmowania decyzji w sprawie dziecka, często musi dostosowywać swoje życie i plany do tego, by móc sprawować opiekę nad dzieckiem, którą przez swoją powtarzalność, regularność i zakres obowiązków i praw można uznać za faktyczną.

Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, która utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, powoduje u Skarżącego poczucie krzywdy i jego zdaniem doszło do naruszenia podstawowych zasad wymienionych w art. 32 Konstytucji RP. Przyjęcie zaprezentowanych w uzasadnieniu decyzji obu instancji stanowisko jest nie do dogodzenia z założeniem o racjonalności ustawodawcy, celem programu "Dobry start", jak i ze sformułowaną w Konstytucji zasadą równości wobec prawa. Zasada ta została wyrażona w art. 32 Konstytucji RP i oznacza nakaz jednakowego traktowania równych i podobnego traktowania podobnych, dopuszczalność uzasadnionych zróżnicowań, a także wiązanie równości z zasadą sprawiedliwości. W myśl wykładni dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z 4.02.1997 r., sygn. akt P 4/96, osoby znajdujące się w takiej samej lub podobnej sytuacji należy traktować tak samo. Tym samym wszystkie podmioty - adresaci norm prawnych charakteryzujący się daną cechą istotną w równym stopniu mają być traktowani równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. W kontekście tych ogólnych uwag wskazać należy, że na gruncie przedmiotowej sprawy uznanie, że Skarżący z uwagi na fakt, że nie mieszka z małoletnim synem, co jest jedynym branym pod uwagę kryterium przez organy administracyjne przy przyznawaniu świadczenia "Dobry start", miałby być wyłączony z prawa do otrzymywania tego świadczenia. Powoduje to, że względem matki dziecka, z którą na równi sprawuje opiekę nad dzieckiem, znajduje się automatycznie w gorszej sytuacji. Takie podejście prowadzi właśnie do nieuprawionego różnicowania sytuacji rodziców tylko z uwagi na miejsce zamieszkania małoletniego dziecka. Jak wskazał WSA w Rzeszowie w wyroku z 10.04.2019 r., sygn. akt II SA/Rz 199/19, "Istotą zasady równości wobec prawa wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wynika jednakowe traktowanie wszystkich adresatów norm prawnych charakteryzujących się daną cechą istotną" - w przedmiotowej sprawie cechą jest sprawowanie opieki nad dzieckiem, którego ocena winna uwzględniać podane przez Skarżącego kryteria, a nie winna być automatycznie dokonywana przez organy wyłącznie na podstawie jednego kryterium, jakim jest miejsce zamieszkania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" (Dz. U. poz. 1061, dalej powoływane jako rozporządzenie), świadczenie dobry start przysługuje rodzicom (...) - raz w roku na dziecko. Świadczenie to przysługuje osobom, o których mowa w § 4 ust. 1, w wysokości 300 zł, natomiast w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia dobry start ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego świadczenia dobry start (§ 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Stosownie z kolei do § 30 ust. 1-3 rozporządzenia: "1. W przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia dobry start, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. 2. Jeżeli opieka nad dzieckiem sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców (...), świadczenie dobry start wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek. 3. W przypadku gdy po złożeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia dobry start przez rodzica (...) drugi rodzic (...) złoży wniosek o ustalenie prawa do świadczenia dobry start w związku z opieką nad tym samym dzieckiem, organ właściwy, o którym mowa w § 3 pkt 4 lit. a, ustala, kto sprawuje opiekę, i w tym celu może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 i 1985 oraz z 2018 r. poz. 650 i 700), w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem.".

Z § 10 ust. 5 rozporządzenia wynika, że przyznanie świadczenia nie wymaga wydania decyzji, zaś wymaga jej wydania odmowa przyznania świadczenia oraz rozstrzygnięcie w sprawie nienależnie pobranego świadczenia dobry start. Zgodnie z art. 1 pkt 1 kpa, Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco. Jeśli zatem odmowa przyznania świadczenia dobry start następuje decyzją administracyjną, to postępowanie zakończone taką odmową jest postępowaniem administracyjnym jurysdykcyjnym, a jeśli tak, to w braku stosownego wyłączenia mają w nim zastosowanie zasady prowadzenia postępowania wyjaśniającego uregulowane w kpa. Zgodnie z art. 7 i art. 80 kpa, organy mają obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też mają obowiązek ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego, z tym zastrzeżeniem, że istotnym dowodem, który może zostać przeprowadzony w przypadkach wskazanych w § 30 ust. 3 rozporządzenia (a taki przypadek wystąpił w analizowanej sprawie) jest wywiad środowiskowy, który jest przeprowadzany w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem.

Z powyższego wynika, że, wbrew twierdzeniom Skarżącego, obowiązkiem organu było poczynienie ustaleń dotyczących tego, które z rodziców sprawuje opiekę nad dzieckiem. Zgodnie z cyt. § 30 ust. 3 rozporządzenia organ I instancji przeprowadził w tym celu dowód z wywiadów środowiskowych w miejscach zamieszkania obojga rodziców i w sposób jednoznaczny wynika z nich, że to matka dziecka, a nie Skarżący, sprawuje opiekę nad synem. Z wywiadu przeprowadzonego u Skarżącego wynika, że mieszka on w T. i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe w dniach powszednich, a w co drugi weekend oraz inne dni określone w ugodzie mediacyjnej sprawuje on opiekę nad synem. W mieszkaniu znajduje się osobny pokój dla syna. Skarżący poinformował pracownika socjalnego, że jest w stałym kontakcie ze szkołą i regularnie płaci alimenty. Natomiast z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego u M. M. (matki małoletniego P. L.) wynika, że prowadzi ona gospodarstwo domowe z mężem i trójką dzieci (w tym P. L.). Małoletni uczęszcza do szkoły podstawowej w W., gdzie zamieszkuje z matką. Matka oświadczyła, że Skarżący ma możliwość kontaktowania się z dzieckiem raz w tygodniu oraz w święta i wakacje, z czego korzysta.

Z powyższego wynika w sposób jednoznaczny, że osobą sprawującą faktyczną opiekę nad dzieckiem, w rozumieniu § 30 ust. 1 i 3 rozporządzenia, jest jego matka, wspólnie z którą mieszka ono i co powoduje, że to ona ponosi głównie koszty utrzymania syna, podczas gdy Skarżący płaci jedynie alimenty. To z matką na stałe zamieszkuje syn, chodzi do szkoły w tej samej miejscowości, gdzie mieszka. Skarżący tymczasem zamieszkuje w T., z synem spotyka się w weekendy oraz święta i wakacje. Okoliczności te w świetle zasad doświadczenia życiowego nie pozostawiają wątpliwości co do tego, kto faktycznie sprawuje opiekę nad małoletnim. Należy w tym miejscu zaakcentować to, że prawodawca użył sformułowania "faktyczna opieka", a więc chodziło o stan faktyczny, a nie okoliczności wynikające z orzeczeń sądowych dotyczących opieki nad dzieckiem. Z powyższego beż żadnych wątpliwości wynika fakt sprawowania opieki nad małoletnim, w rozumieniu § 30 rozporządzenia, przez jego matkę, a nie przez Skarżącego.

Dodać należy, że zgodnie z § 1 uchwały Nr 80 Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie ustanowienia rządowego programu "Dobry start", ustanawia się rządowy program wsparcia rodzin z dziećmi w ponoszeniu wydatków związanych z rozpoczęciem roku szkolnego. Małoletni zamieszkuje na stałe z matką i uczęszcza do szkoły w tej samej miejscowości, zatem to na matce spoczywają obowiązki związane z zapewnieniem mu odpowiedniej "wyprawki" do szkoły, tym samym jest dodatkowy argument przemawiający za tym, że świadczenie winno być przyznane jej, a nie Skarżącemu.

Reasumując, organy obu instancji prawidłowo zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały trafnych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sądu, stwierdzić trzeba, że zarzuty skargi były niezasadne, zatem w oparciu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), orzeczono jak w sentencji.