Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 406/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 228 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 119 pkt 3, art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Michaldo Sędziowie WSA Michał Niedźwiedź WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 28 stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej również jako: Organ, Dyrektor, DIAS) postanowieniem z dnia 28 stycznia 2022r. nr 1201-IOP1-2.4104.90.2021.3 stwierdził, że odwołanie M.G. (dalej również jako: Strona, Skarżąca) z dnia 15 listopada 2021r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kraków-[...] z dnia 14 września 2021r. nr 1208-SPM.4104.14.2021, ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia praw do spadku po zmarłym L.G. w wysokości 152.356,00 zł, zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kraków-[...] decyzją z dnia 14 września 2021r. nr 1208-SPM.4104.14.2021 określił Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia praw do spadku po zmarłym L.G. w wysokości 152.356,00 zł. W treści powyższej decyzji Skarżąca została pouczona – zgodnie z art. 210 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 1540 z późn. zm.; dalej jako O.p.) – o przysługującym prawie i terminie do wniesienia odwołania od decyzji. W myśl przepisu art. 223 § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.

2. Odwołanie od ww. decyzji Skarżąca wniosła w dniu 15 listopada 2021r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. We wniosku Skarżąca podniosła, że decyzja organu I instancji z dnia 14 września 2021r. została wysłana na adres, pod którym była nieobecna od 13 września 2021r. do 5 października 2021r. - w związku z pełnieniem obowiązków służbowych poza miejscem zamieszkania. Z tego powodu Skarżąca nie mogła odebrać decyzji w ciągu 14 dni od dnia jej pozostawienia w placówce pocztowej, a z treścią decyzji zapoznała się dopiero 8 listopada 2021 r. w siedzibie organu.

3. Po otrzymaniu odwołania, Dyrektor wydał opisane na wstępie postanowienie z dnia 28 stycznia 2022r.

W uzasadnieniu Organ wskazał, że w myśl przepisu art. 223 § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin uważa się za zachowany m. in. jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2020r. poz. 1041, z późn. zm.).

Jak wynika z akt sprawy, decyzja będąca przedmiotem odwołania została wysłana na adres ul. [...], [...] K., podany przez Skarżącą w zeznaniu podatkowym SD-3 złożonym w dniu 30.04.2015r., który był również adresem do korespondencji w trakcie postępowania podatkowego.

W dniu 15 września 2021r. decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-[...] z dnia 14 września 2021r. nr 1208-SPM.4104.14.2021 została przekazana do operatora pocztowego celem doręczenia.

W dniu 17 września 2021r. operator pocztowy pozostawił pierwsze awizo w skrzynce pocztowej Skarżącej z adnotacją "przesyłka do odbioru w placówce". Z uwagi na niepodjęcie przesyłki w placówce pocztowej w dniu 27 września 2021r. pozostawiono powtórne awizo w skrzynce pocztowej Skarżącej z adnotacją "przesyłka do odbioru w placówce". Z uwagi na fakt, iż przesyłka nie została podjęta w ustawowo przewidzianym terminie, w dniu 4 października 2021r. operator pocztowy podjął decyzję o zwrocie przesyłki do nadawcy. W dniu 6 października 2021r. odnotowano zwrot przesyłki w organie podatkowym l instancji.

W związku z powyższym DIAS stwierdził, że decyzja organu I instancji została doręczona w trybie zastępczym, uregulowanym w art. 150 O.p., w dniu 1 października 2021r., a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 15 października 2021r, natomiast odwołanie zostało wniesione w dniu 15 listopada 2021r., a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

Jednocześnie w treści postanowienia zawarto informację, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zostanie rozpatrzony odrębnym postanowieniem.

4.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła ww. postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 150 § 1 pkt 1, 2 i 4 O.p. w zw. z art. 17 ustawy Prawo pocztowe przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie tzw. fikcji doręczenia decyzji podatkowej z dniem 1 października 2021r. pomimo braku potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej tą decyzję, które potwierdzałoby spełnienie wszystkich wymagań wynikających z przepisów Ordynacji podatkowej oraz Prawa pocztowego;

- art. 122 i 187 § 1 O.p. przez brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego prawidłowość doręczenia decyzji w trybie art. 150 O.p.;

- art. 228 § 1 pkt 2 O.p. przez stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, pomimo że termin ten nie rozpoczął biegu, ponieważ brak jest dowodu na zgodne z przepisami prawa doręczenie Skarżącej decyzji podatkowej.

Mając powyższe zarzuty na uwadze Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi, Skarżąca przedstawiła uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów.

4.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

5.1. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz.U. z 2022r. poz 329; dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z brzmieniem art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Jak zaś zgodnie podnosi się w orzecznictwie (wyroki NSA: z dnia 16 lutego 2021r., III FSK 2430/21; z dnia 8 grudnia 2020r., I FSK 1110/20, I FSK 1121/20, I FSK 1122/20, z dnia 11 czerwca 2019r., II OSK 1867/17; wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. (w przeciwieństwie do przypadków określonych wart. 119 pkt 2 p.p.s.a.) jest niezależne od woli stron.

W ocenie Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Wyjaśnić należy przy tym, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji Skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak i argumenty Organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę wraz z odpowiedzią Organu na skargę.

5.2. Odnosząc się zaś do kwestii kognicji Sądu, należy wpierw przywołać art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 137), stosownie do którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.).

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w przypadku wystąpienia przesłanek nieważności postępowania administracyjnego określonych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Natomiast zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

5 .3. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, Sąd stwierdził, że skarga okazała się niezasadna.

5.4. Na wstępie zaznaczyć należy, że stan faktyczny sprawy ustalony przez organy, opisano w części historycznej wyroku. Ustalenia te Sąd w pełni akceptuje, przyjmując je za własne, bez ich ponownego powielania.

5.5. Przechodząc do meritum stwierdzić należy, że zgodzić się ze Stroną, która w punkcie 2. uzasadnienia skargi podniosła, że spór między stronami niniejszego postępowania stanowi kwestia tego, czy doręczenie zastępcze decyzji było zgodne z wzorcem normatywnym zawartym w art. 150 Ordynacji podatkowej.

Rozstrzygając ten spór – zdaniem Sądu – należy przyznać rację Organowi, w niniejszej sprawie spełnione zostały bowiem wszystkie warunki do uznania tzw. "fikcji doręczenia" przewidziane w ww. przepisie ustawy podatkowej.

Z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że pismo kierowane było do Skarżącej, na podany przez Nią adres, tj. ul [...], [...] K. Spełniony został warunek dwukrotnego awizowania (powiadomienia adresata o niemożności doręczenia z powodu jego nieobecności) w dniach 17 i 27 września 2021r. i pozostawienia pisma do odbioru w placówce pocztowej (wraz z wskazaniem adresu tejże placówki).

Z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (dalej również jako: ZPO) wynika, że dotyczy ono decyzji nr 1208-SPM.4104.14.2021 z dnia 14.09.2021r. Ma rację Skarżąca, twierdząc, że wszystkie pisma w ramach tejże sprawy mają ten sam numer (znak sprawy), jednakże oznaczenie w treści ZPO rodzaju pisma ("decyzja") oraz jego daty ("14.09.2021r.") w sposób wystarczający – zdaniem Sądu – identyfikuje wysłane pismo. Nie może budzić wątpliwości, że przedmiotem wysyłki była właśnie decyzja z tego dnia, a nie jakiekolwiek inne pismo sporządzone w ramach tejże sprawy. Faktu tego nie podważa również niezidentyfikowany nr przesyłki pocztowej ([...]) wskazany w ZPO.

Zamieszczenie w treści ZPO oznaczenia "decyzja", daty "14.09.2021r." oraz numeru decyzji (znaku sprawy) "1208-SPM.4104.14.2021" w sposób wystarczający – zdaniem Sądu – identyfikuje wysłane pismo.

Nie może podważać skuteczności doręczenia podnoszony przez Stronę fakt, że ZPO sporządzono na nieobowiązującym w dacie jego wypełnienia wzorze. Uchwała Zarządu Poczty Polskiej S.A., na którą powołuje się Strona nie jest obowiązującym źródłem prawa (Rozdział III Konstytucji RP). Istotne jest, aby zwrotne potwierdzenie odbioru i jego wypełnienie spełniało warunki określone w ww. art. 150 O.p., a te warunki – zdaniem Sądu – zostały spełnione.

Można jedynie przypuszczać, że Poczta wykorzystuje stare formularze, do czasu wyczerpania zapasów, ze względów oszczędnościowych, ale jeszcze raz podnieść należy, ze nieistotny jest formularz wprowadzany aktem wewnętrznym zarządu poczty, ale spełnienie przez tenże formularz warunków przewidzianych w przepisach rangi ustawowej, tj. w ww. art. 150 O.p., a te warunki – zdaniem Sądu – zostały spełnione.

Na ZPO znajduje się zarówno pieczęć placówki nadawczej z datą 15.09.2021r. jak i – wbrew twierdzeniom skargi – pieczęć placówki pocztowej "oddawczej" z datą zwrotu przesyłki, tj. 04.10.2021r.

Również wbrew twierdzeniom skargi, w polu przeznaczonym na wpisanie daty pozostawienia przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej, jest oznaczenie jednej daty, tj. odcisk datownika z datą 17.09.2021r. Natomiast obok, ale na kopercie, a nie na ZPO, ktoś dopisał ręcznie datę 01.10.2021r. Można jedynie przypuszczać, że ktoś w placówce pocztowej, dla ułatwienia sobie pracy, dopisał tę datę, jako upływ 14-dniowego terminu. Jednakże ten dopisek na kopercie w żadnym wypadku nie może dyskwalifikować prawidłowości doręczenia zastępczego.

Pole przeznaczone na wpisanie daty powtórnego awizowania również wypełniono przez odcisk datownika, z datą 27.09.2021r. Pole na wypełnienie roku pozostało puste, ponieważ pełna data datownika zmieściła się w miejscu na odręczne wpisanie dnia i miesiąca. Również dopisek "0" obok tej daty (miejsca na wpisanie roku) nie może – wbrew sugestiom zawartym w skardze – dyskwalifikować prawidłowości doręczenia zastępczego.

Również wszelkie inne dopiski dokonane na ZPO (najprawdopodobniej przez pracowników poczty) nie mogą dyskwalifikować prawidłowości doręczenia zastępczego.

Zarówno na kopercie jak i na ZPO są zamieszczone również podpisy, a właściwie parafy, doręczyciela (listonosza). Żaden przepis prawa nie definiuje jednak sposobu (czytelności) podpisu. Zatem ww. podpisy (parafy), którym towarzyszą pieczęcie Poczty Polskiej również nie mogą – zdaniem Sądu – podważać prawidłowości doręczenia zastępczego.

Również ewentualne rozbieżności w numeracji akt sprawy nie mają wpływu na prawidłowość doręczenia przesyłki, a głownie ten fakt jest przedmiotem badania w sprawie dotyczącej stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. W tym trybie (na tym etapie sprawy) nie bada się bowiem sprawy podatkowej pod względem merytorycznym. Numeracja decyzji kończy się numerem 423, koperta opatrzona jest numerem 424, zatem w tym zakresie numeracja akt nie budzi wątpliwości.

5.6. Skoro prawidłowość doręczenia i sposób wypełnienia zarówno koperty jak i ZPO nie budziła według Dyrektora wątpliwości (stanowisko takie podziela również Sąd), Organ nie miał powodów do przeprowadzania w tym zakresie dodatkowego postępowania wyjaśniającego.

W tym miejscu należy za Dyrektorem zauważyć, że również Skarżąca na etapie odwołania nie kwestionowała skuteczności podjętej próby doręczenia jej ww. decyzji przez organ I instancji. Decyzji nie podjęła, gdyż jak twierdziła, była w tym czasie nieobecna pod zgłoszonym adresem.

W konsekwencji za naruszenia art. 122, art. 187 i art.228 § 1 pkt 2 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób umożliwiający wyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności niezbędnych dla rzeczowej i prawidłowej oceny stanu faktycznego mającego wpływ na wynik postępowania, należy uznać za niezasadny.

5.7. Odnosząc się do zrzutu naruszenia art. art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. poz. 1842 z późn. zm.; dalej jako uCOVID-19) zauważyć należy, że w orzecznictwie występują rozbieżne stanowiska czy ww. przepis można stosować do postępowań administracyjnych prowadzonych na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, czy też nie, gdyż stosuje się go tylko do postępowań prowadzonych na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego (jak twierdzi Dyrektor, popierając swoje stanowisko orzecznictwem sądowym).

Zakładając jednak nawet, że ww. przepis stosuje się do postępowań prowadzonych na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, zauważyć należy, że przepis art. 15zzzzzn2 ust. 2 uCOVID-19, nie przewiduje innych przesłanek przywrócenia terminu, niż te przewidziane w przepisach k.p.a. (lub Ordynacji podatkowej). Wprowadza jedynie dodatkowy tryb zawiadomienia strony o uchybieniu i wydłuża - z siedmiu do trzydziestu dni - termin do złożenia prośby o przywrócenie. Przepis art. 15 zzzzzn2 uCOVID-19 nie funkcjonuje samodzielnie i nie może stanowić wyłącznej podstawy do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. Przepis art. 15 zzzzzn2 ww. ustawy formułuje obowiązek organu w zakresie poinformowania o uchybieniu i możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu, ale samo rozpoznanie wniosku odbywa się w oparciu o przesłanki określające podstawę do przywrócenia terminu określone w art. 58 k.p.a. (art. 162 O.p.).

Co do zasady, przed wejściem w życie ww. przepisu, Strona, która nie dochowała terminu np. do wniesienia odwołania powinna samodzielnie – bez jakiegokolwiek wezwania, czy też pouczania ze strony organu – wnieść wniosek o przywrócenie terminu i to w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi. Razem z wnioskiem o przywróceniem terminu powinna dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Brak wniosku o przywrócenie terminu, a dokonanie jedynie samej czynności z uchybieniem terminu, naraża w takim przypadku stronę na negatywne konsekwencje.

Natomiast wyjątek przewidziany w ww. art. 15zzzzzn2 ust. 2 uCOVID-19 przewiduje, że nawet jeśli Strona nie wniesie takiego wniosku o przywrócenie terminu, a dokona jakiejś czynności z uchybieniem terminu, to organ jest zobowiązany zawiadomić stronę o uchybieniu terminu i wyznaczyć stronie 30-dniowy termin do złożenia wniosku (prośby) o przywrócenie terminu. Przesłanki do tego przywrócenia wynikają jednak z przepisów ogólnych (k.p.a. lub O.p.).

W niniejszej sprawie Strona – bez wezwania organu – w terminie 7 dni od ustania przyczyny (od dowiedzenia się o wydanej decyzji) – wniosła zarówno o przywrócenie terminu jak i dopełniła czynności, dla której był określony termin (wniosła odwołanie).

W konsekwencji art. 15zzzzzn2 ust. 2 uCOVID-19 nie miał w niniejszej sprawie zastosowania. Przed wniesieniem odwołania przez Stronę Organ nie mógł bowiem przypuszczać, że Strona w ogóle ma zamiar wnieść odwołanie.

Gdyby Strona wniosła tylko odwołanie z uchybieniem terminu, Organ (zakładając, że przepis art. 15zzzzzn2 ust. 2 uCOVID-19 stosuje się do postępowań podatkowych) powinien zawiadomić stronę o uchybieniu terminu i wyznaczyć stronie 30-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

Skoro jednak Strona wraz z odwołaniem wniosła również wniosek o przywrócenie terminu (był on przedmiotem odrębnego postępowania podatkowego i odrębnej skargi do tut. Sądu), to zawiadamianie Strony w trybie art. 15zzzzzn2 ust. 2 uCOVID-19 o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu było bezcelowe i bezprzedmiotowe, skoro Strona już ten wniosek złożyła, tzn. wniosła podanie o przywrócenie terminu, a jak już wspomniano ww. przepis żadnych innych dodatkowych przesłanek – poza tymi określonymi w O.p. – do przywrócenia terminu nie przewiduje.

5.8. Podsumowując jeszcze raz stwierdzić należy, że w sposób uzasadniony decyzję organu I instancji uznano za doręczoną w trybie art. 150 O.p. W niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki przewidziane w ww. przepisie do uznania za skuteczne tzw. doręczenia zastępczego. W szczególności wszystkie adnotacje na kopercie i na ZPO spełniają warunki określone w tym przepisie. Wszelkie inne dopiski (dokonywane najprawdopodobniej przez pracowników poczty), które tak akcentuje Strona, nie mogą podważać prawidłowości doręczenia zastępczego.

Organ nie naruszył również wskazanych w skardze przepisów proceduralnych, skoro bowiem ZPO spełniało wszelkie warunki przewidziane w art. 150 O.p. brak było podstaw do prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego.

Zatem stwierdzić należy, ze decyzja organu I instancji została doręczona w trybie zastępczym, uregulowanym w art. 150 O.p., w dniu 1 października 2021r., a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 15 października 2021r, natomiast odwołanie zostało wniesione w dniu 15 listopada 2021r. - a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

W konsekwencji Organ prawidłowo zastosował przepis art. art. 228 § 1 pkt 2 O.p. poprzez stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

5.9. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.