Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 105/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 pkt 1, art. 149 § 1a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2021 r. sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji do rozpoznania wniosku skarżącego P. D. z dnia 7 lipca 2021 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji na rzecz skarżącego P. D. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 28 lipca 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga PD (dalej: "skarżącego") na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] (dalej: "Komendant", "KMP" lub "organ"), w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że w dniu 7 lipca 2021 skarżący za pośrednictwem poczty e-mail zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej obejmującej dokumentację dotyczącą policjanta RF:

1. życiorys,

2. kopię dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej,

3. informację o przebiegu drogi zawodowej,

4. kopie mianowania na policjanta,

5. kopię oświadczenia majątkowego,

6. kopię aktualnych badań psychiatrycznych,

7. informację o wysokości wynagrodzenia brutto za czerwiec 2021 r.

Zdaniem skarżącego, organ pozostaje w nieusprawiedliwionej bezczynności, bowiem w terminie przewidzianym ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm.) – dalej: "u.d.i.p.", nie udostępnił wnioskowanej informacji, ani nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 u.d.i.p. W piśmie z dnia 8 lipca 2021 r. organ wskazał jedynie, ze żądana informacja nie wyczerpuje znamion informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta do rozpatrzenia wniosku, względnie do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymująca dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. W ocenie organu, dokumentacja objęta wnioskiem skarżącego nie stanowi informacji publicznej, a ponadto zawiera dane osobowe policjanta, które podlegają ochronie m.in. na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] dotycząca informacji publicznej. Dopuszczalność kontroli sądowej w sprawach bezczynności wynika z brzmienia art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W przypadku, gdy brak odpowiedniego działania organu odnosi się do informacji publicznej, wówczas istotny jest jeszcze art. 3 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176), określanej następnie jako "u.d.i.p.". Sprawowany przez sąd wymiar sprawiedliwości obejmujący kontrolę działalności administracji publicznej odbywa się przy uwzględnieniu kryterium zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137). Jeśli sąd uwzględni skargę na bezczynność, wówczas – w myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, do czego zobowiązuje go art. 149 § 1a P.p.s.a.

Przy rozstrzyganiu spraw, w których przedmiot zaskarżenia stanowi bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej podstawowe znaczenie ma ustalenie, czy spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Badaniu podlega więc, czy podmiot, do którego skierowano wniosek o informację publiczną jest zobowiązany do jej udzielenia oraz, czy wiadomości, o które ubiega się wnioskodawca mają walor takiej informacji.

Wniosek Skarżącego z dnia 7 lipca 2021 r. o udzielenie informacji publicznej dotyczył udostępnienia zanonimizowanych skanów dokumentów odnoszących się do pracy wskazanego z imienia i nazwiska policjanta, a to życiorysu, kopii dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i szkoły policyjnej, informacji o przebiegu drogi zawodowej, kopii mianowania na policjanta, kopii oświadczenia majątkowego oraz kopii aktualnych badań psychiatrycznych oraz informacji o wynagrodzeniu brutto za czerwiec. Odpowiadając na ten wniosek Komendant, pismem z dnia 8 lipca 2021 r. wyjaśnił, że ujęty we wniosku rodzaj informacji i dokumentów zgodnie z art. 1 u.d.i.p. wykracza poza zakres informacji publicznej.

Jego zdaniem sprawami publicznymi nie będą konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. Orzecznictwo sądów administracyjnych stoi na stanowisku, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grupy obywateli lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który składa to pismo.

A zatem z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2018 r., I OSK 1359/18). Według organu orzecznictwo sądów administracyjnych prezentuje stanowisko, że zakres podmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (wyroki NSA z dnia 13 czerwca 2014 r., I OSK 3070/13, z 8 lutego 2019 r., I OSK 852/17).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonym. Udostępnienie informacji może nastąpić jednak tylko wówczas, gdy podmiot do którego został skierowany wniosek należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej oraz gdy jest on w posiadaniu informacji mającej charakter publiczny. Na podstawie bowiem art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego artykułu, będące w posiadaniu takich informacji. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że komendant Miejski Policji jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia będącej w jego posiadaniu informacji publicznej.

Zakres przedmiotowy informacji publicznej określa art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wymieniając rodzaje spraw, jakich może ona dotyczyć (nie jest to wyliczenie wyczerpujące, o czym świadczy zwrot "w szczególności"). Obejmują one m.in. informację o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (pkt 2 d), a także o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (pkt 4a); dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.). W doktrynie i orzecznictwie sądowym pod pojęciem "informacji publicznej" rozumie się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że policjant jest osobą pełniącą funkcje publiczne (por. wyrok WSA w Rzeszowie II SAB/Rz 98/19). W szczególności zgodzić należy się ze stanowiskiem, że skoro policjant należy do kategorii osób pełniących funkcje publiczne, to co do zasady informacje dotyczące podejmowanych przez niego w ramach obowiązków służbowych działań - mieszczących się w ustawowych kompetencjach Policji - są informacją publiczną. Zgodzić należy się również z poglądem, wedle którego "Nie oznacza to, że nawet jeżeli wskazany przez skarżącego policjant należy do kręgu osób pełniących funkcję publiczną, to wszystkie informacje z nim związane (w tym objęte wnioskiem) podlegają bezwarunkowemu udostępnieniu z całkowitym wyłączeniem ochrony jego prywatności. Stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p. konieczne jest bowiem, by żądana informacja o osobie pełniącej funkcję publiczną miała związek z pełnieniem tej funkcji. Musi zatem istnieć ścisły związek między informacją odnoszącą się do osoby pełniącej funkcję publiczną i jej funkcjonowaniem w sferze publicznej. Z wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wynika zresztą wprost, że udostępnieniu podlega informacja o osobach pełniących funkcje publiczne, mająca związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Kryterium tych warunków spełniają informacje nt. posiadanego wykształcenia i doświadczenia zawodowego, przebiegu kariery zawodowej oraz stanu zdrowia, dające obraz kompetencji (kwalifikacji i predyspozycji) do pracy na określonym stanowisku, w które co do zasady wpisuje się żądanie skarżącego udzielenia wnioskowanych informacji obejmujących życiorys funkcjonariusza, kopię jego dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej, informacji o przebiegu drogi zawodowej, kopii mianowania na policjanta, kopii aktualnych badań psychiatrycznych oraz wynagrodzenia za pracę".

Sąd zgadza się z poglądem wyrażonym w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 6 maja 2021 r. (sygn. akt II SAB/Rz 33/21), że informacje publiczne mogą wynikać nie tylko z dokumentów urzędowych sporządzonych przez uprawnionego funkcjonariusza publicznego w ramach jego kompetencji oraz skierowanych do innego podmiotu lub złożonych do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.), lecz także z innych dokumentów, którymi podmioty publiczne posługują się w celu wykonywania powierzonych im zadań publicznych. W związku z powyższym informacje publiczne mogą wynikać również z dokumentów nieurzędowych wytworzonych w związku z rozpoczęciem, trwaniem lub zakończeniem stosunku służbowego funkcjonariusza publicznego (np. policyjnego), jeśli tylko dokumenty te stanowią część bazy informacyjnej wykorzystywanej przez dany podmiot publiczny. Do grupy powyższej zaliczyć można życiorys i informacje o przebiegu drogi zawodowej policjanta.

Życiorys funkcjonariusza niewątpliwie nie ma charakteru dokumentu urzędowego. Gdy mamy do czynienia z dokumentem prywatnym należy wyraźnie oddzielić treść informacji od jej nośnika. Dokument prywatny może bowiem zawierać w sobie zarówno dane mające charakter publiczny – są to informacje związane z pełnieniem funkcji publicznej przez policjanta, jak i informacje pozbawione tego waloru. Udostępnieniu będzie podlegała zatem jedynie treść informacji publicznej w nim zawartej, nie zaś sama postać takiego dokumentu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1520/18, z dnia 26 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 814/16 oraz z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2807/15.

Informacja o przebiegu drogi zawodowej rozumiana jako informacja o przebiegu służby wynikająca z dokumentów urzędowych ale i prywatnych w aktach osobowych, w oczywisty sposób związana jest z pełnioną funkcją publiczną, dotyczy warunków i przebiegu pełnienia służby (art. 6 ust. 1 pkt 4a u.d.i.p.). To samo dotyczy kopii mianowania policjanta.

Jednakże jeżeli informacje o karierze zawodowej policjanta wynikają także z dokumentów prywatnych z akt osobowych, aktualne są tu uwagi dotyczące udostępnienia życiorysu funkcjonariusza.

Dyplomy ukończenia szkół średniej, wyższej, policyjnej mają charakter dokumentów urzędowych i zawierają informacje publiczną o mającym związek ze służba wykształceniu funkcjonariusza.

Rozważając możliwość udostępnienia żądanych informacji organ winien ważyć czy udostępnienie ich, a więc możliwe, że de facto z podaniem ocen z zachowania i z poszczególnych przedmiotów pozostaje w związku z pełnieniem funkcji publicznej przez funkcjonariusza. Zdaniem Sądu inkorporowana w tych dyplomach informacja publiczna sprowadza się do faktu ukończenia szkoły, uzyskania określonego wykształcenia, a nie ocen z poszczególnych przedmiotów i zachowania.

Rozważając możliwość udostępnienia kopii aktualnych badań psychiatrycznych funkcjonariusza organ powinien każdorazowo analizować czy jest ona niezbędna z punktu widzenia celów prawa do informacji publicznej, a także czy nie narusza godności i intymności osoby, której taka informacja dotyczy. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę wrażliwość żądanych danych ujawnieniu może podlegać informacja, iż funkcjonariusz jest zdolny do służby z uwagi na stan zdrowia. Wykluczone jest podanie wyników testów psychiatrycznych, psychologicznych czy też innych badań lekarskich. Dotyczą one sfery osobistej człowieka. Cel ustawy o dostępie do informacji publicznej nie może być realizowany z pogwałceniem prawa do intymnych, szczegółowych danych o stanie zdrowia, nawet jeśli dotyczy to funkcjonariusza publicznego. Szczegółowe informacje o stanie zdrowia, także psychicznego funkcjonariusza nie są informacją publiczną, gdyż nie są informacją o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Mimo, iż dokumentacja lekarska stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p.

Co do zasady informacja o wynagrodzeniu funkcjonariusza – osoby pełniącej funkcje publiczne jest informacją publiczną o majątku publicznym Skarbu Państwa (art. 6 ust. 1 pkt 5a u.d.i.p.). Jak wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 771/21 wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników w podmiotach państwowych i samorządowych jest jawne. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne. Wysokość wynagrodzeń czy nagród ze środków publicznych, stanowi informację publiczną, dotyczy bowiem publicznej sfery działalności urzędu.

Sąd w całości to stanowisko podziela. Należy zwrócić również uwagę, że udzielenie informacji o wysokości środków publicznych wydatkowanych na wynagrodzenie określonego pracownika jednostki publicznej, a taka, jak wskazano wyżej, informacja ma charakter informacji publicznej, nie zawsze będzie oznaczało ujawnienie rzeczywiście wypłaconego wynagrodzenia, na które może składać się wiele elementów, jak też mogą być z niego dokonywane potrącenia z różnych tytułów. Podkreślić należy, że o ile ujawnienie wynagrodzenia "zasadniczego" funkcjonariusza nie będzie ograniczone prawem do prywatności, to już różnego rodzaju dodatki np. o charakterze pomocy socjalnej mogą być taką ochroną objęte (np. świadczenia związane w chorobą członka rodziny). Potencjalnie ochronie będą podlegać także potrącenia np. z tytułu alimentów" (tak słusznie NSA w wyroku z dnia 28 lipca 2021 r., III OSK 3275/21).

Na mocy art. 62 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. nie podlegają natomiast udostępnieniu informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym funkcjonariuszy policyjnych, którzy nie wyrazili na to zgody, z zastrzeżeniem art. 62 ust. 7 ustawy o Policji. Informacje te stanowią bowiem tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli tajności "zastrzeżone" określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych. W tym zakresie skarżony organ policyjny był jednak zobowiązany do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (tak słusznie WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 6 maja 2021 r., II SAB/Rz 33/21).

Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę podziela stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 9 września 2021 r., III OSK 872/21 odnośnie relacji pomiędzy prawem do informacji publicznej a prawem do ochrony prywatności, w szczególności wykształconym w orzecznictwie sądów administracyjnych pojęciem informacji ad personam.

NSA wskazał, że w orzecznictwie NSA prezentowany jest pogląd, że informacja o wynagrodzeniach (w tym o nagrodach) pracowników sfery publicznej z żądaniem podania ich imienia i nazwiska nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, np. w wyrokach NSA z 10 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2623/19, z 27 września 2019 r. sygn. akt I OSK 2710/17 i z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1380/17. Zdaniem składu orzekającego NSA w omawianym wyroku pogląd ten nie zasługuje na akceptację. Pogląd ten jest oparty na twierdzeniu, że informacja taka nie jest sprawą publiczną (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), bowiem dotyczy sprawy prywatnej (ad personam). Tymczasem pojęcia sprawy publicznej nie można wykładać słownikowo, jako sprawy "dotyczącej tylko ogółu". Bowiem taki "komunitarystyczny" kierunek wykładni nadmiernie zawęża prawo dostępu do informacji publicznej, czemu przeciwstawia się dominująca część orzecznictwa i doktryna. Na akceptację nie zasługuje próba zdefiniowania "sprawy publicznej" jako przeciwieństwa sprawy prywatnej, ponieważ to ostatnie pojęcie, jest równie sporne jak pojęcie definiowane. Należy też zwrócić uwagę na odmienne założenie ustawodawcy, który zakresem informacji publicznej objął również informacje ze sfery prywatności. Wynika to wprost z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w którym wskazano, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Zatem część informacji dotyczącej sfery prywatnej jest informacją publiczną, której udostępnianie podlega jednak ograniczeniu. Ograniczenie to nie obejmuje informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji (vide art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p.). W tych granicach mieści się także wynagrodzenie pracownika i jego składniki. Gdyby ustawodawca nie uznawał części informacji ze sfery prywatności za informację publiczną, stwierdziłby to wprost, że nie stanowią informacji publicznej informacje ze sfery prywatnej. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to zgodnie z art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzania i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Brak jest tym samym wątpliwości, iż wniosek dotyczy informacji publicznej, której udostępnienie, co istotne, nie podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej.

Biorąc pod uwagę powyższe zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sposób sformułowania wniosku, przez żądnie udostępnienia informacji o nagrodach osób pełniących funkcję publiczne, z podaniem ich imienia i nazwiska (ich personalizację) i zajmowanego stanowiska nie wpływa na to, że wniosek ten przestaje być wnioskiem o informacje o sposobie wydatkowania środków publicznych. Zatem nadal jest wnioskiem o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i zasadach funkcjonowania tych podmiotów, majątku publicznym i ciężarach publicznych w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt. 5 lit. h) u.d.i.p.".

Konsekwencją przedstawionego wyżej rozumienia funkcjonariusza publicznego oraz informacji publicznej jest uznanie, że co do zasady – o wyjątkach była mowa wyżej - informacje na temat posiadanego wykształcenia, przebiegu drogi zawodowej oraz stanu zdrowia policjanta, dające obraz kompetencji (kwalifikacji i predyspozycji) do pracy na określonym stanowisku oraz stanu majątkowego, wynagrodzenia za pracę stanowią informacje publiczną.

Odmowa udostępnienia danych kwalifikujących się do kategorii informacji publicznej – w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. – winna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, w której uzasadnieniu organ winien wyjaśnić zasadność przyjęcia w danym wypadku zaistnienia ograniczenia wynikającego z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Tymczasem Komendant Miejski Policji ani nie udostępnił skarżącemu żądanych danych ani też nie wydał w tym zakresie decyzji administracyjnej. Na wskazane wyłączenie w zakresie udostępnienia informacji publicznej powołał się zaś w "zwykłym" piśmie.

Jak już wyżej wyjaśniono w zakresie żądania dotyczącego udostępnienia kopii oświadczenia majątkowego policjanta, zgodnie z art. 62 ust. 5 ustawy o Policji informacje zawarte w takim oświadczeniu stanowią tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli tajności "zastrzeżone" określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych z zastrzeżeniem art. 67 ust. 7 ustawy o Policji. Tymczasem, w myśl art. 5 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zatem powołując się na powyższe ograniczenie w dostępie do informacji publicznej Komendant winien był wydać decyzję administracyjną, a to z mocy wskazanego już wyżej art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

W przedstawionych wyżej uwarunkowaniach sprawy należało uznać, że Komendant Miejski Policji pozostaje w bezczynności, bowiem w terminie 14 dni, wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ani nie udostępnił skarżącemu żądanych danych ani też nie wydał decyzji z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Dlatego w pkt I wyroku zobowiązano go do rozpoznania wniosku strony, czego podstawę stanowił art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Równocześnie, działając na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd stwierdził (w pkt II wyroku), że bezczynność Komendanta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jest to bowiem naruszenie o charakterze kwalifikowanym. Tymczasem, Komendant na wniosek skarżącego, który wpłynął do niego 7 lipca 2021 r. odpowiedział w piśmie z 8 lipca 2021 r., a zatem w terminie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Błędnie jednak nie zachował formy wymaganej przez art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

O kosztach postępowania orzeczono zaś w pkt III wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. W ich skład wchodzi wpis od skargi w kwocie 100 zł.