Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 2735/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2005r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji w W. z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (SWiA) [...] kwietnia 2000r. udzielił W. N. koncesji nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej w ramach przedsiębiorstwa indywidualnego Biuro Ochrony Mienia i Osób "A." w C. zwanego dalej Biurem Ochrony, w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej – stałej lub doraźnej oraz polegającej na konwojowaniu wartości pieniężnych i przedmiotów wartościowych lub niebezpiecznych.

Komendant Wojewódzki Policji (KWP) z/s w R. decyzją z [...] marca 2001r., działając na podstawie przepisów art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 10 i art. 12 ustawy z 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz.U. nr 53, poz. 549 ze zm.), w zw. z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra SWiA z 20 marca 2000r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji... (Dz.U. nr 19, poz. 240), § 2 rozporządzenia Ministra SWiA z 6 sierpnia 1998r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz.U. nr 113, poz. 730 ze zm.) i art. 104 k.p.a., wydał w/w Biuru Ochrony "pozwolenie na cztery egzemplarze broni palnej bojowej na okaziciela (...) z przeznaczeniem do ochrony osób i mienia".

Decyzją z [...] września 2002r., utrzymaną następnie w mocy decyzją z [...] listopada 2002r., Minister SWiA cofnął W. N. w/w koncesję z [...] kwietnia 2000r. nr [...], co stało się następnie przyczyną wszczęcia w dniu [...] kwietnia 2003r. przez KWP z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia Biuru Ochrony wymienionego pozwolenia na broń palną bojową na okaziciela.

W wyniku tego postępowania KWP wydał [...] maja 2003r. decyzję, którą na podstawie art. 18 ust. 2 i art. 20 w/w ustawy o broni i amunicji oraz art. 104 k.p.a. cofnął w/w "pozwolenie na broń palną bojową na okaziciela dla Biura Ochrony (...)".

W. N. odwołał się od powyższej decyzji KWP do Komendanta Głównego Policji (KGP), który decyzją z [...] czerwca 2003r., powołując się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 2 w/w ustawy o broni i amunicji, decyzję KWP z [...] maja 2003r. utrzymał w mocy. KGP podkreślił fakt uzyskania przez Biuro Ochrony pozwolenia na broń w związku z wykonywaniem usług ochrony mienia i osób w ramach posiadanej koncesji. Skutkiem cofnięcia koncesji podmiot ten utracił możliwość wykonywania działalności gospodarczej, której koncesja ta dotyczyła. Zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Sytuacja taka zaszła w przypadku Biura Ochrony, które w 2001r. otrzymało pozwolenie na broń, a obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie ochrony, ponieważ nie posiada koncesji.

Biuro Ochrony Osób i Mienia "A." w C., działające w formie spółki cywilnej, które W. N. wymienił w odwołaniu, to podmiot gospodarczy, działający w oparciu o inną ważną koncesję. Fakt, że właściciel tej koncesji zawarł z W. N. spółkę cywilną, w ramach której podjęli działalność jako Biuro Ochrony Mienia i Osób "A." niczego nie zmienia. W sensie prawnym jest to inny podmiot gospodarczy, który chcąc wykorzystywać broń wniesioną przez W. N. winien uzyskać pozwolenie na jej posiadanie.

W. N. zaskarżył powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA), podnosząc m.in., że występował do KWP, aby omawianą broń obiektową przekazać do powstałej spółki cywilnej o nazwie W. N. S. B. Biuro Ochrony Mienia i Osób "A.". Nie otrzymał na to odpowiedzi. Z treści skargi wynika, że nie zgadza się z decyzją.

W odpowiedzi na skargę KGP podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi.

Wyrokiem z 27 maja 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyniku rozpoznania skargi W. N. na w/w decyzję Ministra SWiA z [...] listopada 2002r w przedmiocie cofnięcia w/w koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, uchylił tę decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] września 2002r. (por. sprawę o sygnaturze akt 6 II SA 3873/02). W uzasadnieniu wyroku Sąd zawarł ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania w tej sprawie, akcentując w szczególności konieczność wyczerpania trybu zaopiniowania przez uprawniony organ zamiaru cofnięcia przedmiotowej koncesji przez Ministra SWiA.

W następstwie powyższego wyroku Minister SWiA wydał dnia [...] listopada 2004r. decyzję nr [...], którą na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 19 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy z 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. nr 114, poz. 740 ze zm.) umorzył postępowanie w sprawie cofnięcia w/w koncesji z [...] kwietnia 2000r. udzielonej W. N. na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł m.in., że "wydanie decyzji cofającej koncesję na podstawie nie dającego się jednoznacznie ustalić stanu faktycznego byłoby działaniem naruszającym zasadę realizacji prawdy obiektywnej w postępowaniu (...)". Dodatkowo, w obecnym stanie prawnym, organ musiałby udowodnić, że zarzucone W. N. naruszenie przepisu ustawy o ochronie osób i mienia miało charakter rażący (por. pismo organu z [...] listopada 2004r. stanowiące odpowiedź na pytanie Sądu co do dalszego biegu sprawy w przedmiocie cofnięcia w/w koncesji oraz treść wzmiankowanej decyzji z [...] listopada 2004r. o umorzeniu postępowania w tej sprawie, którą organ przedstawił Sądowi przy tym piśmie).

W tak zarysowanych okolicznościach stanu faktycznego i prawnego tej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie:

– ustawa z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a.,

– ustawa z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a.,

– ustawa z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.

Powyższe regulacje prawne statuują dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne.

W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie sądowoadministracyjne toczy się na podstawie p.s.a.

Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.s.a.).

Skarga, analizowana stosownie do wymienionych kryteriów kontroli decyzji administracyjnych, podlega uwzględnieniu.

Skarżący uzyskał w/w pozwolenie na broń na okaziciela w związku z prowadzeniem koncesjonowanej działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy o broni i amunicji (w brzmieniu tego przepisu na dzień wydania pozwolenia, tj. 20 marca 2001r.) pozwolenie na broń na okaziciela (świadectwo broni) może być wydane przedsiębiorcom, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji. Jedynym – zarazem wyłącznym powodem cofnięcia skarżącemu tego pozwolenia zaskarżoną w tej sprawie decyzją, było ustalenie przez organ faktu wcześniejszego cofnięcia mu koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia w/w decyzją ostateczną Ministra SWiA z [...] listopada 2002r. Organ powołał się bowiem w tej mierze na art. 18 ust. 2 w/w ustawy o broni i amunicji, w świetle którego można cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Uznał zatem, że skoro odpadła podstawa wydania skarżącemu pozwolenia na broń na okaziciela (świadectwa broni), jaką była koncesja na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, należy cofnąć to pozwolenie. Jednak w następstwie w/w wyroku Sądu z 27 maja 2004r. uchylającego decyzję o cofnięciu koncesji, organ koncesyjny decyzją z [...] listopada 2004r. umorzył postępowanie w sprawie cofnięcia koncesji, odstępując tym samym od tego zamiaru. Umorzenie postępowania w sprawie cofnięcia koncesji jest okolicznością istotną dla sposobu rozstrzygnięcia przez Sąd sprawy niniejszej, dotyczącej cofnięcia pozwolenia na broń, a to w związku z akcentowaną wyżej zależnością tego pozwolenia od istnienia koncesji i prowadzenia na jej podstawie działalności gospodarczej. Skoro organ Policji pozbawił skarżącego pozwolenia na broń wyłącznie z powodu decyzji o cofnięciu koncesji, która to decyzja została następnie uchylona przez Sąd, zaś organ koncesyjny w ostatecznym rachunku umorzył postępowanie w tym względzie, zmieniły się okoliczności faktycznoprawne brane pod uwagę przy podjęciu decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń – stanowiące płaszczyznę tego cofnięcia.

Oto bowiem okazało się, że cofnięcie koncesji oparte zostało na przesłankach skutecznie zakwestionowanych przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym, czego następstwem było uchylenie decyzji organu koncesyjnego przez Sąd, a później umorzenie postępowania w sprawie tego cofnięcia przez ten organ. Tym samym odpadła podstawa, na jakiej oparto cofnięcie pozwolenia na broń.

Zdaniem Sądu można w świetle powyższego dopatrywać się wyczerpania w sprawie dyspozycji z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wznawia się postępowanie, jeżeli wyjadą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Chodzi przy tym o okoliczności, które same lub w powiązaniu z ustalonymi w postępowaniu faktami mogły stać się podstawą wydania decyzji odmiennej treści, gdyby te fakty lub dowody były znane we wcześniejszym postępowaniu. Przede wszystkim jednak istotne dla wyrokowania Sądu jest to, że w opisanej sytuacji faktycznoprawnej sprawy doszło do wyczerpania dyspozycji art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Według tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Jest jasne w tej sprawie – na co już zwrócono uwagę, że zaskarżona decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń została wydana w oparciu o uprzednią decyzję Ministra SWiA o cofnięciu skarżącemu koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, stanowiącą wyłączną podstawę cofnięcia tego pozwolenia. Organ policji nie podał bowiem żadnych innych przesłanek zaskarżonej decyzji, co pozwala uznać, że gdyby nie cofnięcie koncesji, nie podjąłby rozstrzygnięcia o cofnięciu pozwolenia na broń. Pozostaje też poza sporem, że decyzja o cofnięciu koncesji została przez Sąd uchylona w/w prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 27 maja 2004r., zaś organ koncesyjny decyzją z [...] listopada 2004r. umorzył następnie postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia koncesji, czym wyeliminował kwestię tego cofnięcia jako ewentualnej podstawy cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń na okaziciela. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.s.a. Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Uregulowanie tego przepisu ma na względzie ochronę obiektywnego porządku prawnego.

Uchylenie niniejszym wyrokiem zaskarżonej decyzji KGP oznacza, że sprawa administracyjna wraca na etap rozpoznania przez ten organ odwołania skarżącego od decyzji pierwszoinstancyjnej KWP. Organ odwoławczy rozpozna to odwołanie bacząc na w/w stanowisko Sądu oraz wynikającą z art. 153 p.s.a. zasadę związania organu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu Sądu. Będzie miał przy tym na uwadze aktualne okoliczności związane z prowadzeniem przez skarżącego działalności gospodarczej – w kontekście cytowanego już wyżej art. 29 ust. 1 w/w ustawy o broni i amunicji, w świetle którego pozwoleniem na broń na okaziciela (obecnie świadectwem broni) legitymować się może przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest mu niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 152 p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.