Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 62/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono orzeczenie I i II instancji
Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 9
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 108 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi B. K. na rozkaz personalny Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby: I. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...]2011 r. nr [...] w części dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, II. w pozostałym zakresie skargę oddala, III. zasądza od Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, IV. określa, że zaskarżony rozkaz nie może być wykonany.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym z dnia [...] 2011 r. nr [...] Wielkopolski Wojewódzki Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...] 2011 r. nr [...] r., którym zwolniono B. K. ze służby.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym.

Pismem z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt Ds. [...] Prokurator Rejonowy w P. zawiadomił Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji, że w dniu 29 września 2010 r. Prokuratura Rejonowa w P. przedstawiła funkcjonariuszowi Policji z Komendy Miejskiej Policji w P. B. K. zarzut popełnienia przestępstwa z art. 230 § 1 i art. 228 § 3 w zw. z art. 12 Kodeksu karnego oraz, że wobec podejrzanego zastosowano środki zapobiegawcze w postaci poręczenia majątkowego oraz zawieszenia go w czynnościach służbowych policjanta (k. 4 akt administracyjnych). W załączeniu przesłano postanowienie Prokuratora Rejonowego w P. z dnia [...]2010 r. sygn. akt [...], którym na podstawie art. 249, art. 250 § 4, art. 258 § 4, art. 266 oraz art. 276 Kodeksu postępowania karnego zastosowano wobec B. K. wyżej wymienione środki zapobiegawcze. W uzasadnieniu postanowienia Prokurator wskazał, iż zastosowanie środków zapobiegawczych jest uzasadnione potrzebą zapewnienia prawidłowego toku postępowania przygotowawczego. Wyjaśnił też, że podejrzanemu zarzucono przestępstwo związane z obowiązkami wykonywanymi przez funkcjonariusza Policji w związku z czy zasadnym okazało się zawieszenie go w czynnościach służbowych policjanta w celu zapobieżenia popełnienia przez niego takiego czynu w przyszłości. Zdaniem Prokuratora dowody zebrane w sprawie wskazują na duże prawdopodobieństwo, że podejrzany popełnił zarzucane mu przestępstwo (k. 5 i 6 akt administracyjnych).

Nadto dnia 21 czerwca 2011 r. Prokuratur Rejonowy w L. nadesłał do akt administracyjnych postanowienie z dnia [...] 2011 r. sygn. akt [...], którym podjęto śledztwo umorzone w sprawie przekroczenia przez B. K. uprawnień i uszkodzenia radiowozu marki [...] nr rej. [...] i włączono je do śledztwa [...] (k. 14 akt administracyjnych).

Pismem z dnia [...] 2011 r. sygn. akt [...] Prokurator Rejonowy w P. poinformował Komendanta Miejskiego Policji w P., iż dnia [...] 2011 r. skierowano przeciwko B. K. akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w S. zarzucając mu popełnienie przestępstw z art. 230 § 1 i 228 § 3 w zw. z art. 12 Kodeksu karnego oraz z art. 164 § 1 i 2 w zw. z art. 163 § 1 pkt 1 Kodeksu karnego (k. 15 akt administracyjnych).

Pismem z dnia 30 września 2011 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w P. poinformował B. K. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych (k. 17 akt administracyjnych; dowód doręczenia - k. 20 akt).

Dnia 23 września 2011 r. Sąd Rejonowy [...] w P. zawiadomił Komendanta Miejskiego Policji w P., że termin rozprawy w sprawie B. K. został wyznaczony na dzień 5 października 2011 r. Jednocześnie nadmieniono, iż środek zabezpieczający w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych nie został uchylony.

Następnie B. K. przesłuchano w Komendzie Miejskiej Policji w P., gdzie stwierdził on, że nie przyznaje się do zarzucanych mu czynów. Wskazał też, iż nie uchylono wobec niego środka zabezpieczającego w postaci zawieszenia w czynnościach. Poinformował, że rozprawa wyznaczona na dzień 5 października 2011 r. nie odbyła się i została wyznaczona kolejna na dzień 16 listopada 2011 r. (zob. protokół datowany na dzień "12.11.2010 r." - najprawdopodobniej powinno być "12.10.2011 r." - zob. k. 21 akt administracyjnych).

Rozkazem personalnym z dnia [...] 2011 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w P., działając na podstawie art. 41 ust 2 pkt 9 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji zwolnił B. K. ze służby, a decyzji na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Wskazał, że zgodnie z ustawą o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych. Policjant do chwili obecnej pozostaje zawieszony w czynnościach służbowych, a termin rozpoznania sprawy przez Sąd nie jest znany. Odnosząc się do rygoru natychmiastowej wykonalności Komendant wskazał, że jego nadanie jest umotywowane interesem społecznym - szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, które mogą być realizowane wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy.

W odwołaniu B. K. wniósł o uchylenie decyzji. Podniósł, że decyzja o zwolnieniu ze służby w Policji wydana na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ma charakter uznaniowy. Z przepisu tego wynika, iż Policjanta można, a nie należy, zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Z jednej strony decyzję co do zwolnienia ze służby funkcjonariusza ustawodawca pozostawia właściwym organom Policji, ale jednocześnie wskazuje przesłanki, które muszą być spełnione, aby organ mógł w ogóle taką decyzję rozważyć. Zdaniem skarżącego fakt prowadzenia wobec niego postępowania karnego nie przesądza o jego winie, co z resztą potwierdza naczelna zasada prawa karnego, w myśl której oskarżonego uznaje się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem. Następnie B. K., powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, uznał za niedopuszczalne zwalnianie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z 1990 r. o Policji bez uwzględniania słusznego interesu skarżącego i oceny interesu społecznego. Tymczasem Komendant Miejski Policji w ogóle nie uwzględnił takich faktów, jak to, że skarżący wzorowo pełnił służbę w Policji od 1999 r., uzyskiwał liczne nagrody i wyróżnienia. Skarżący podniósł też, że wykonywał swe obowiązki sumiennie i z należytą starannością, nie otrzymywał w czasie pełnienia służby żadnych kar czy upomnień. Był wzorowym funkcjonariuszem, co potwierdza pozytywna opinia przełożonego. Nadto skarżący wykonując swoją pracę odznaczał się wysoką kulturą osobistą, co potwierdza nie tylko opinia przełożonego, ale także opinia kolegów, z którymi współpracował. Żadne z tych osiągnięć skarżącego nie zostało wzięte pod uwagę przez Komendanta przy wydawaniu decyzji o zwolnieniu ze służby. W końcowej części odwołania B. K. wniósł o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na to, iż nie nastąpiło naruszenie interesu społecznego czy bezpieczeństwa i porządku publicznego. Przebieg służby skarżącego, w tym jego postawa prezentowana przez szereg lat w trakcie pełnienia obowiązków funkcjonariusz Policji daje gwarancję dalszego prawidłowego funkcjonowania w porządku publicznym.

Rozkazem personalnym z dnia [...] 2011 r. nr [...] Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 138 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. - dalej: K.p.a.) utrzymał rozkaz personalny w mocy. Wskazał, że art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji stanowi fakultatywną podstawę zwolnienia, pozostawiając rozstrzygnięcie w sferze uznania organu. Właściwy przełożony dokonuje w takim przypadku indywidualnej analizy. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że Komendant Miejski przeanalizował zaistniałe w sprawie okoliczności faktyczne i prawne. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wystąpiły przesłanki określone w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy Policji. Został on bowiem zawieszony w czynnościach służbowych od dnia 29 września 2010 r., a postępowanie karne będące przyczyna zawieszenia do dnia wydania decyzji nie zostało zakończone. Następnie organ odwoławczy dodał, że w rozkazie personalnym o zwolnieniu B. K. ze służby wskazano, jakie postawiono mu zarzuty (z art. 230 § 1 i art. 228 § 3 w zw. z art. 12 Kodeksu karnego, z art. 164 § 1 i 2 w zw. z art. 163 § 1 pkt 1 Kodeksu karnego), jakie zastosowano środki zabezpieczające (poręczenie majątkowe i zawieszenie w czynnościach służbowych) oraz, że skierowano do Sądu Rejonowego w S. akt oskarżenia, a sprawa jest nadal w toku. W ocenie organu odwoławczego okoliczności te, nawet nie zakończone podsumowującą konkluzją, stanowią wystarczające i przekonywujące przesłanki do wydania rozkazu o zwolnieniu. Pozostawanie bowiem pod zarzutem podjęcia się pośrednictwa, którego celem było nakłonienie funkcjonariusza publicznego do przekroczenia uprawnień, a także sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa pożaru zagrażającego mieniu w wielkich rozmiarach oraz zawieszenie w czynnościach służbowych przez ponad 12 miesięcy może stanowić przesłankę do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji zauważył też, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. W świetle tego przepisu należy stwierdzić, że właściwi przełożeni zobowiązani są do wdrożenia wszelkich działań umożliwiających sprawne realizowanie nałożonych na Policję zadań i obowiązków. Dlatego organ uznał za zasadne zwolnienie ze służby Policjanta, który od ponad 12 miesięcy nie wykonuje ustawowych zadań Policji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, iż zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie przesądza o winie B. K. w zakresie popełnienia zarzucanych mu przestępstw. Organ odwoławczy przyznał natomiast, że w zaskarżonym rozkazie zabrakło wskazania słusznego interesu strony oraz wymaganej oceny interesu społecznego. Ten brak został jednak konwalidowany w decyzji drugiej instancji. Komendant Wojewódzki Policji nie zgodził się natomiast z twierdzeniem zawartym w odwołaniu, iż postawa prezentowana przez szereg lat w trakcie pełnienia obowiązków funkcjonariusza Policji daje gwarancję dalszego prawidłowego funkcjonowania w porządku publicznym. Zasadnym jest zwolnienie ze służby policjanta, który jest oskarżony o popełnienie przestępstw i na tej podstawie był zawieszony w czynnościach służbowych.

Organ odwoławczy nie znalazł też podstaw do uchylenia rygoru natychmiastowej wykonalności. Wyjaśnił, iż interes społeczny tożsamy w tym przypadku z interesem służby wyraża się koniecznością rozwiązania stosunku służbowego z policjantem, który ze względu na postawione w postępowaniu karnym zarzuty od ponad 12 miesięcy nie pełni służby na rzecz ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W skardze B. K. wniósł o uchylenie rozkazów w obu instancjach. Zarzucił naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i niedopuszczalną rozszerzającą wykładnię przesłanek zawartych w tym przepisie oraz naruszenie art. 6, 7 i 8 K.p.a. poprzez uchybienie zasadom legalności, prawdy obiektywnej, słusznego interesu obywatela oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W uzasadnieniu skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. Dodał też, że jego zdaniem decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji została wydana na podstawie niepełnego materiału dowodowego. Należało wystąpić o materiały zebrane w postępowaniu karnym. Zdaniem skarżącego nie samo bowiem postępowanie karne jest postawą wydania decyzji, tylko zastosowanie wobec niego środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w pełnieniu czynności służbowych oraz okoliczności, w związku z którymi środek ten został zastosowany.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie jedynie w części dotyczącej rygoru natychmiastowej wykonalności.

B. K. został zwolniony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Treść tego przepisu wskazuje, że decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego ("można zwolnić"). Zwolnienie funkcjonariusza Policji ze służby jest bowiem możliwe w przypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. Regulacja ta wskazuje na istnienie dwóch przesłanek, jakie muszą wystąpić, by możliwym było podjęcie decyzji o zwolnieniu ze służby. Pierwsza z przesłanek to upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, druga natomiast to nieustąpienie przyczyn, które stanowiły podstawę zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych. Łączne spełnienie obu przesłanek pozwala na zwolnienie policjanta ze służby.

W rozpoznawanej sprawie obie powyższe przesłanki zostały spełnione. Rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w P. został wydany w dniu [...] 2011 r., a więc w dacie, kiedy nastąpił już upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, i nie ustała również przyczyna zawieszenia skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych. Należy bowiem zauważyć, iż postanowienie Prokuratora Rejonowego w P. o zastosowaniu środka zabezpieczającego w postaci zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych zostało wydane dnia 29 września 2010 r., a do połowy listopada 2011 r. postanowienie to nie zostało uchylone. Z okoliczności sprawy wynika też, że nie ustały przyczyny zawieszenia, którymi było stwierdzone przez Prokuratora zagrożenie popełnienia przez skarżącego - pozostającego pod zarzutami popełnienia przestępstw związanych z obowiązkami wykonywanymi przez funkcjonariusza Policji - ponownie tego rodzaju przestępstw (zob. postanowienie Prokuratora Rejonowego w P. z dnia [...] 2010 r. sygn. akt [...] - k. 5 akt administracyjnych).

Ustawodawca, wprowadzając możliwość podjęcia decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, wobec którego postępowanie karne, pomimo upływu 12 miesięcy, wciąż trwa - wskazał na ewentualność rozwiązania takiej sytuacji, pozostawiając w tym względzie swobodę organom Policji. Z pewnością prawodawca dostrzega w tego rodzaju sytuacjach potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Fakultatywność zwolnienia ze służby nie może być postrzegana jako ograniczenie możliwości zwolnienia funkcjonariusza ze służby po upływie 12 miesięcznego okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych (kiedy postępowanie karne wciąż trwa). Ewentualność takiej decyzji organu Policji jest bowiem wyrazem woli samego ustawodawcy, który w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji daje do zrozumienia, że zawieszenie w pełnieniu obowiązków służbowych nie powinno trwać w nieskończoność, biorąc pod uwagę czasochłonność czynności podejmowanych przez organy ścigania i charakter zarzutów (tak: wyrok z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 931/11, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Najczęściej to właśnie waga stawianych funkcjonariuszowi zarzutów w postępowaniu karnym determinuje rozstrzygnięcie organu w przedmiocie zwolnienia. Nie bez znaczenia są tu także względy wynikające z konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki (ciągłe trwanie zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych z pewnością dezorganizuje służbę), jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów (zob. wyrok z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 424/09, publ. Lex nr 588789), co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego) (I OSK 931/11).

W tej sprawie Komendant Miejski Policji w P. wskazał na takie okoliczności jak: zastosowanie wobec skarżącego środka zabezpieczającego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, toczące się postępowanie karne (którego termin zakończenia nie jest znany) oraz rodzaj postawionych skarżącemu zarzutów (z art. 230 § 1 i art. 228 § 3 w zw. z art. 12 Kodeksu karnego, z art. 164 § 1 i 2 w zw. z art. 163 § 1 pkt 1 Kodeksu karnego). Należy się zgodzić ze skarżącym, iż takie uzasadnienie rozkazu personalnego o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest niewystarczające. Spełnienie przesłanek z tego przepisu nie zwalnia bowiem organu z obowiązku przedstawienia motywów, ze względu na które zdecydował się skorzystać z przysługującego mu fakultatywnego upoważnienia w okolicznościach konkretnej sprawy.

Powyższe braki zostały konwalidowane w postępowaniu administracyjnym przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, który przeanalizował zasadność zwolnienia B. K. w warunkach art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji i doszedł do przekonania, że jest ono uzasadnione charakterem zarzutów pod jakimi pozostaje skarżący, które nie dają się pogodzić z charakterem służby pełnionej w formacji mundurowej jaką jest Policja. Dodatkowo Komendant Wojewódzki Policji wskazał, iż obowiązkiem przełożonych funkcjonariuszy jest także wdrożenie wszelkich działań umożliwiających sprawne realizowanie zadań przez Policję. Do takich działań należy zwolnienie funkcjonariusza, który od ponad 12 miesięcy nie wykonuje ustawowych zadań z powodu zawieszenia go w czynnościach przez Prokuratora.

Argumentację przedstawioną przez Komendanta Wojewódzkiego Policji należy podzielić. W sprawie bezspornym jest, że B. K. znajduje się pod poważnymi zarzutami karnymi związanymi z obowiązkami pełnionymi przez niego jako funkcjonariusza Policji. Zarzuty te skłoniły Prokuratora do zawieszenia skarżącego w obowiązkach służbowych z uwagi na zagrożenie ponownego popełnienia przez niego podobnych przestępstw w służbie. Postanowienie o zawieszeniu nie zostało też uchylone i to pomimo upływu okresu ponad 12 miesięcy od jego podjęcia. W ocenie Sądu w takiej sytuacji decyzja o zwolnieniu jest uzasadniona interesem służby (interesem społecznym). Trafnie bowiem zauważa Komendant Wojewódzki, iż nie jest zbieżne z interesem tym utrzymywanie w szeregach osób zawieszonych w czynnościach przez Prokuratora pod zarzutami związanymi z pełnioną służbą i nie mogących wypełniać ustawowych zadań.

W odwołaniu i skardze B. K. sugerował także, iż podjęcie decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby przed zakończeniem postępowania karnego następuje wbrew zasadzie domniemania niewinności. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Sąd w niniejszym składzie podziela w tym względzie w pełni stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2011 r. o sygn. akt I OSK 1410/10 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Trafnie podkreślono w nim, że art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie uzależnia postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby od wyniku prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego; ocena organów (a następnie oraz Sądu) nie dotyczy bowiem zarzucanego skarżącemu przestępstwa, lecz przesłanek ustawowych warunkujących zwolnienie go ze służby w Policji. Podkreślenia wymaga, że zasada domniemania niewinności znajduje zastosowanie wyłącznie na gruncie postępowania karnego, w związku z czym naruszenie jej możliwe jest tylko przy orzekaniu przez sąd karny, a nie organ administracji. Nie jest zatem możliwe powoływanie się na zasadę domniemania niewinności w odniesieniu do przesłanek i procedury zwalniania policjantów ze służby. Zasada domniemania niewinności nie może być utożsamiana z zakazem stosowania jakichkolwiek środków prawnych zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej (zob. też wyrok z dnia 22 października 2009 r. sygn. I OSK 245/09 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2 września 2008 r. sygn. K 35/06 OTKZU nr 7/A/2008).

W ocenie Sądu nieuzasadnione było natomiast nadawanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 108 § 1 K.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W świetle tego przepisu nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności powinno być stosowane jedynie w wyjątkowych sytuacjach.

W analizowanej sprawie nie zaistniały przesłanki nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że interes społeczny związany z wyeliminowaniem z czynnej służby funkcjonariusza Policji pozostającego pod zarzutami jest zabezpieczony właśnie przez instytucję zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach (która w tej sprawie znalazła zastosowanie) przez przełożonego bądź prokuratora. Natomiast fakultatywne zwolnienie funkcjonariusza z powodu zawieszenia go przez okres 12 miesięcy służy raczej regulowaniu sytuacji kadrowej, aniżeli jej bezpośredniemu zabezpieczaniu przed osobami nie spełniającymi warunków pełnienia służby. Należy pamiętać, że art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ma zastosowanie wobec osoby nie wykonującej już obowiązków policjanta, a wyłącznie biernie pozostającej na stanowisku. Nie ma więc podstaw, by do zwolnienia ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy stosować rygor natychmiastowej wykonalności.

Z wymienionych względów Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - orzekł jak w pkt 1 wyroku o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Policji w P. w części dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. W pozostałym zakresie Sąd - działając w oparciu o art. 151 P.p.s.a. - orzekł o oddaleniu skargi.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a., natomiast o wykonalności decyzji w oparciu o art. 152 P.p.s.a.