Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 671/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 24 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2015 roku sprawy ze skargi M. U. O. i T. O. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy sprostowania postanowienia nakładającego obowiązek przedłożenia oceny technicznej budynku mieszkalnego oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...], znak [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia M. U. O. i T. O., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] nr [...], znak: [...].

Z akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. postanowieniem z dnia [...] nr [...], znak: [...] nałożył na T. O. oraz na M. O. obowiązek przedłożenia oceny technicznej budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ewid. 470 w miejscowości R. przy ul. A, w zakresie zgodności z aktualnie obowiązującymi przepisami, w terminie do dnia 31 sierpnia 2010 r.

W dniu 2 lutego 2015 r. M. U. O. i T. O. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z wnioskiem o sprostowanie z urzędu na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. błędów, pomyłek, omyłek w treści postanowienia nr [...] z dnia [...].

Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., na podstawie art. 113 § 1 K.p.a., odmówił M. U. O. i T. O. sprostowania "błędów" we własnym postanowieniu z [...] nr [...], znak [...], polegających na nie wpisaniu drugiego imienia Pani O.. Zdaniem organu I instancji w dacie podjęcia postanowienia z dnia [...] wnioskodawczyni w pismach kierowanych do różnych instytucji używała jednego imienia, co wystarczyło do skutecznej jej identyfikacji. Skoro w sprawie nie stwierdzono oczywistej omyłki postanowienia, to brak jest przesłanek do jego sprostowania.

W zażaleniu na powyższe postanowienie M. U. O. i T. O. podnieśli, że postanowienie organu I instancji zawiera błędy formalne i w ustaleniach faktycznych, rażąco narusza prawo, dobra osobiste i dane osobowe strony postępowania M. U. O..

Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 113 § 1 K.p.a., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Motywując podjęte rozstrzygnięcie [...]WINB wyjaśnił, że omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów, czy daty. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami. Natomiast do zmiany stanu faktycznego w wyniku sprostowania treści decyzji dochodzi wtedy, gdy organ używając tej instytucji procesowej, tworzy nowy stan faktyczny sprawy, który nie odpowiada zgromadzonym materiałom dowodowym, albo gdy w ten sposób uzupełnia stan faktyczny, zmieniając swoje ustalenia i przydając im nowy, nieznany dotąd wymiar, mający zupełnie inne znaczenie niż przed sprostowaniem i to nie tylko z punktu widzenia stanu sprawy ale i samego rozstrzygnięcia. Wówczas niewątpliwie sprostowanie jest nieprawidłowe.

Jak wskazał organ I instancji, Pani O. M. używała w dacie wydania postanowienia z dnia [...] nr [...] w pismach adresowanych do różnych instytucji, jak i do PINB jednego imienia, co wystarczało do skutecznej identyfikacji jej osoby. Zatem brak drugiego imienia nie może być potraktowany jako omyłka, wobec czego nie podlega sprostowaniu na podstawie art. 113 § 1 K.p.a.

Dodatkowo [...]WINB podniósł, że postanowienie PINB z dnia [...] było poddane weryfikacji w trybie zażaleniowym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak i w trybie sądowo administracyjnym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi i wówczas M. U. O. nie podnosiła kwestii nieużywania przez w/w organy jej drugiego imienia, co oznacza, że aprobowała taki stan rzeczy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. U. O. i T. O. wnieśli o uchylenie postanowień organów obu instancji z powodu błędów w ustaleniach formalnych i faktycznych oraz rażącego naruszenia art. 113 § 1 i 2 K.p.a.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 24 listopada 2015 r. skarżący poparli skargę i złożyli odpis "wniosku dowodowego" z dnia 24 listopada 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. stwierdził, że odpowiada ono przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do usunięcia go z obrotu prawnego.

W tej sprawie zasadniczą kwestią sporną pomiędzy stronami postępowania jest odpowiedź na pytanie, czy organy obu instancji prawidłowo odmówiły skarżącym sprostowania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] nr [...], znak [...] o nałożeniu na T. O. oraz na M. O. obowiązku przedłożenia oceny technicznej budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ewid. 470 w miejscowości R. przy ul. A, w zakresie zgodności z aktualnie obowiązującymi przepisami, w terminie do dnia 31 sierpnia 2010 r., poprzez dopisanie drugiego imienia skarżącej, argumentując, że w dacie podjęcia przez organ I instancji wspomnianego rozstrzygnięcia M. O. posługiwała się jednym imieniem, co było wystarczające do skutecznej identyfikacji jej osoby, czego dowodem jest prowadzona wówczas korespondencja z organem. Brak drugiego imienia skarżącej nie jest błędem podlegającym sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 K.p.a.

W świetle art. 113 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Natomiast oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu przepisu art. 113 § 1 k.p.a. to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie względnie dodanie jakiegoś wyrazu (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2014 r. sygn. akt II OSK 777/13 – Lex nr 1588216 oraz z dnia 21 września 2012 r. sygn. akt II OSK 940/11 – Lex nr 1252239). W wyroku z dnia 14 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1857/13 (Lex nr 1733773) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że przez "błąd" należy rozumieć niezgodność z regułami pisania, liczenia, wymowy. Chodzi więc o błędy ortograficzne, maszynowe, zecerskie. Omyłka musi by widoczna w samej treści orzeczenia lub uzasadnienia, a więc polegać np. na niezamierzonym użyciu wyrazu, widocznie mylnej pisowni, błędzie gramatycznym, a w przypadku błędu rachunkowego oczywistym błędnym działaniu matematycznym.

W realiach rozpoznawanej sprawy organy administracyjne obu instancji prawidłowo oceniły, że brak drugiego imienia skarżącej w postanowieniu PINB z dnia [...] nr [...] nie podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a., jako że nie jest to błąd pisarski, rachunkowy czy inna oczywista omyłka. Z materiału dowodowego sprawy niniejszej wynika w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości, że w dacie orzekania przez PINB skarżąca posługiwała się jednym imieniem – M. i wówczas tej okoliczności nie kwestionowała. Fakt, że od jakiegoś czasu skarżąca posługuje się dodatkowo także drugim imieniem – U., nie może rzutować na wynik sprawy. Na marginesie powyższych uwag godzi się wspomnieć, że sądowi z urzędu wiadomo w związku z rozpatrywanymi sprawami skarżących, że imieniem M. skarżąca posługiwała się przy rozpoznawaniu jej skarg wyrokami tutejszego sądu wydanymi w dniach: 22 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 1260/12, 2 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SA/Łd 834/12, 13 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 1235/10, 24 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 377/14 (dostępne na stronie internetowej pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując, skoro zaskarżone postanowienie nie narusza norm obowiązującego prawa, zaś zarzuty podniesione w skardze nie mogły skutecznie podważyć jego legalności, sąd zobligowany był oddalić skargę.

Mając powyższe na względzie sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

a.bł.