Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 260/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1952
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych
article: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędziowie asesor WSA Marta Pająkiewicz – Kremis (sprawozdawca) sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

W dniu 23 stycznia 2019 r. K. H. złożył do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką H. H. Do wniosku zostało dołączone: 1) orzeczenie o stopniu niepełnosprawności matki z Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w G. z dnia [...] czerwca 2018 r., zaliczające ją do znacznego stopnia niepełnosprawności z koniecznością stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji i stwierdzające, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 16 kwietnia 2015 r., 2) kserokopię decyzji z dnia [...] listopada 2018 r. przyznającej wnioskodawcy specjalny zasiłek opiekuńczy (przyznany na H. H.), 3) oświadczenie wnioskodawcy z dnia 21 stycznia 2019 r. z którego wynika, że z dniem otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego rezygnuje on ze świadczenia dotychczas pobieranego.

Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. (nr [...]) Wójt Gminy J. odmówił wnioskodawcy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego powołując się na to, że jego matka pozostaje w związku małżeńskim, zaś jej małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Organ wskazał również na datę powstania niepełnosprawności, która nie powstała w okresach wymienionych w art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1952 ze zm., dalej: u.ś.r.).

Decyzja ta została uchylona w całości na mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO, organ drugiej instancji, organ odwoławczy) w L. z dnia [...] kwietnia 2019 r. (nr [...]), które sprawę przekazało do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Organ ten zakwestionował literalną wykładnię art. 17 ust. 1b u.ś.r. powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. w sprawie o sygn. akt K 38/13. Wskazał też na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego odnośnie do zakresu sprawowanej przez wnioskodawcę opieki nad matką oraz jego sytuacji zawodowej i rodzinnej. Zwrócił także uwagę na konieczność ustalenia, czy mąż H. H. z uwagi na swój wiek, stan zdrowia i rodzaj ewentualnych schorzeń jest w stanie sprawować pełną i efektywną opieka nad swoja małżonką.

Decyzją z dnia [...] października 2019 r. (nr [...]) SKO uchyliło także kolejną decyzję organu pierwszej instancji i ponownie przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na uchybienia proceduralne (przeprowadzenie wywiadu środowiskowego przy pominięciu strony), a także ponownie wskazał, że organ pierwszej instancji powinien dokonać oceny spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek niezbędnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z pominięciem kryterium momentu powstania niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. (nr [...]), wydaną z upoważnienia Wójt Gminy J. ponownie odmówił wnioskodawcy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wskazując, że zakres świadczonej przez niego pomocy matce nie uniemożliwia stronie podjęcia zatrudnienia. Wskazał, że mimo schorzeń jakie posiada matka wnioskodawcy ([...]) jest ona osobą chodzącą, która może samodzielnie zaspokoić swoje podstawowe potrzeby. Organ zwrócił również uwagę na to treść oświadczenia jakie wnioskodawca złożył w dniu 24 lipca 2019 r. wskazując, że przed podjęciem opieki nad mamą nigdy nie pracował zawodowo.

Nie zgadzając się z tą decyzją, wnioskodawca wniósł od niej odwołanie do SKO w L.

Po rozpoznaniu zarzutów odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2020 r. (nr [...]), SKO w L. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu organ drugiej instancji powołał art. 17 ust. 1 u.ś.r., art. 17 ust. 1b u.ś.r. oraz art. 17 ust. 5 u.ś.r. oraz nawiązał do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. wydanego w sprawie o sygn. akt K 38/13, w którym Trybunał orzekł, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Odwołując się do stanowiska wyrażonego w tym orzeczeniu organ drugiej instancji za Trybunałem Konstytucyjnym przyjął, że nie można dopuszczać do odmiennego traktowania sytuacji prawnej opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych. Jednocześnie wskazał, że skoro nie jest dopuszczalne wydanie orzeczenia na podstawie przepisu, w stosunku do którego – w związku z wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego – odpadło domniemanie zgodności z Konstytucją, to w sprawie należało dokonać oceny spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek niezbędnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z pominięciem kryterium momentu powstania niepełnosprawności.

Mając na uwadze zakres przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania dowodowego, organ drugiej instancji uznał zebrany w sprawie materiał za dostateczny do tego, by dokonać oceny okoliczności faktycznych pod kątem spełnienia przez wnioskodawcę warunków do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jakie wynikają z treści art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Dokonując wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. organ drugiej instancji wskazał, że przesłankami warunkującymi przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego są: istnienie wobec osoby niepełnosprawnej obowiązku alimentacyjnego po stronie ubiegającego się o przyznanie świadczenia, konieczność sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną oraz niepodejmowanie lub rezygnacja przez tę osobę z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki.

W nawiązaniu do powyższego organ drugiej instancji podniósł, że wnioskodawca spełnia przesłankę podmiotową z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. albowiem należy do kręgu "innych osób, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny". Wskazał również, że osoba wymagająca opieki (H. H.) pozostaje w związku małżeńskim, jednakże jej współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, co czyni wnioskodawcę (syna osoby wymagającej opieki) osobą uprawnioną do ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Dokonując analizy całości zebranego w sprawie materiału dowodowego (treść wywiadu środowiskowego, dokumentację lekarską H. H., treść przesłuchania strony i jej matki) organ odwoławczy doszedł do wniosku, że w sprawie nie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez wnioskodawcę a wykonywaną opieką nad matką, bowiem zakres sprawowanej opieki nie stoi na przeszkodzie podjęciu zatrudnienia przez stronę. Matka skarżącego samodzielnie zaspokaja własne, elementarne potrzeby bytowe, a świadczona pomoc nie ma charakteru ciągłego, albowiem może być wykonywana o różnych porach dnia. Jak wskazano w decyzji, matka wnioskodawcy po mieszkaniu porusza się przy pomocy balkonika, może samodzielnie siedzieć, sama korzysta z toalety, nie wymaga pomocy przy spożywaniu posiłków i podawaniu lekarstw. Potrzebuje pomocy syna przy przynoszeniu drewna, rozpalaniu w piecu, zawożeniu do lekarzy, przy robieniu zakupów, sprzątaniu i gotowaniu.

Wnioskodawca w zasadzie nie wykonuje przy matce żadnych czynności pielęgnacyjnych wymagających ciągłej obecności i pomocy, albowiem matka strony nie wymaga leczenia odleżyn, pielęgnacji przetok, karmienia przez sondę, nie używa cewnika, nie potrzebuje pomocy w załatwianiu potrzeb fizjologicznych oraz nie używa pampersów, czy pieluchomajtek. Wymaga natomiast pomocy przy kąpieli, przy wymianie i założeniu worka urostomijnego, który – zdaniem organu - nie musi być jednak wymieniany codziennie oraz przy zmianie drenów w worku urostomijnym (raz w miesiącu). Organ odwoławczy odniósł się do treści zeznań H. H. oraz treści zeznań wnioskodawcy, który w toku przesłuchania oświadczył, że zmienia worek urostomijny matce zgodnie z potrzebą, nie częściej niż co dwa dni. W nawiązaniu do treści tych zeznań organ odwoławczy zaakcentował, że najbardziej obiektywnym dowodem stanowiącym o częstotliwości wymiany worka urostomijnego byłoby zaświadczenie lekarskie. Wnioskodawca nie dostarczył jednak żadnego dokumentu medycznego, który potwierdzałby podniesione przez niego okoliczności dotyczące częstotliwości zmiany matce worka urostomijnego. Organ nadmienił również, że w chwili składania wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, strona nie pozostawała w zatrudnieniu, nie uprawdopodobniła także, że zamierzała podjąć konkretne zatrudnienie, jednak z uwagi na konieczność opieki nad matką nie mogła tego uczynić. Dodał, że ze znajdującego się w aktach sprawy elektronicznego wydruku z programu SEPI wynika, że wnioskodawca w okresie pomiędzy 2002 r. a 2015 r. wielokrotnie był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy (dalej: PUP) jako osoba bezrobotna (z prawem lub bez prawa do zasiłku). Dwukrotnie nie stawił się do PUP w wyznaczonym terminie i nie powiadomił urzędu o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. We wskazanym okresie tylko kilkukrotnie podejmował pracę sezonową krótkookresową lub w ramach robót publicznych.

Powołana decyzja SKO w L. stała się przedmiotem skargi, którą K. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W jej uzasadnieniu skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, odniósł się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. wydanego w sprawie o sygn. akt K 38/13 oraz skonstatował, że orzekające w sprawie organy administracji publicznej "robią wszystko, żeby działać wbrew interesowi petenta i jego mamy". Zdaniem strony, wszelkie wątpliwości w sprawie zostały rozpoznane na niekorzyść wnioskodawcy, co narusza art. 7 k.p.a., art. 7a § 1 k.p.a. oraz art. 8 § 1 k.p.a. Skarżący zarzucił, również naruszenie art. 8 § 2 k.p.a. podnosząc, że wydane w sprawie decyzje, nie uwzgledniające wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie sygn. akt K 38/13, odbiegają od linii orzecznictwa ukształtowanego przez orzecznictwo SKO oraz sądów administracyjnych.

We wnioskach skargi strona wniosła o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego; przeprowadzenie dowodu z zawartości pisma, dokumentacji złożonej jak i odpowiedzi GOPS i SKO na powyższe; przeprowadzenie dowodu z faktu dysponowania danymi skarżącego do korespondencji.

W odpowiedzi na skargę, SKO w L. wniosło o oddalenie skargi.

W dniu 18 sierpnia 2020 r. skarżący nadesłał odpis orzeczenia Powiatowego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności w Powiecie G. z dnia [...] lipca 2020 r., z którego wynika, że wobec H. H. stwierdzono znaczny stopień niepełnosprawności. Orzeczenie to wydano na czas okresowy, do dnia 31 lipca 2022 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Artykuł 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a.) stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze wskazane kryteria normatywne Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja, jak też decyzja ją poprzedzająca, naruszają przepisy prawa, w stopniu uzasadniającym ich eliminację z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie przez organy administracji publicznej stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2220, dalej u.ś.r.). Jak wynika z treści art. 17 ust. 1 Świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W kontrolowanym postępowaniu z wnioskiem o takie świadczenie wystąpił, opiekujący się niepełnosprawną matką jej syn K. H.

W toku prowadzonego postępowania organy prawidłowo ustaliły, że skarżący sprawuje opiekę nad niepełnosprawną matką, która legitymuje się orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2018 r., zaliczającym ją do grona osób o znacznym stopniu niepełnosprawności z koniecznością stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W orzeczeniu tym stwierdzono, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 16 kwietnia 2015 r. Te ustalenia doprowadziły organy do konkluzji, że skarżący jest osobą, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy.

Mimo takich ustaleń odmówiono skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia powołując się na fakt, że w ocenie kompetentnych organów zakres i charakter sprawowanej opieki nad matką nie uniemożliwia podjęcia mu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Inaczej mówiąc opieka nad matką nie stanowi przeszkody dla podjęcia przez stronę pracy. Jak bowiem wynika z materiału sprawy, matka skarżącego samodzielnie zaspokaja swoje podstawowe potrzeby bytowe, po mieszkaniu porusza się przy pomocy balkonika, bez pomocy osób trzecich siedzi i korzysta z toalety, również samodzielnie je i bierze leki, a świadczona przez syna pomoc może być wykonywana o różnych porach dnia. Potrzebna jest jej pomoc syna przy przynoszeniu drewna, rozpalaniu w piecu, zawożeniu do lekarzy, przy zakupach, sprzątaniu i gotowaniu. Podopieczna nie wymaga wykonywania przy niej żadnych czynności pielęgnacyjnych związanych z nieprzerwaną obecnością i pomocą, a potrzebna jest jedynie pomoc przy kąpieli, wymianie i założeniu worka urostomijnego, (raz w miesiącu) i dojazdach do lekarzy. Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego organy uznały, że skarżący nie zrezygnował z pracy zarobkowej, ponieważ występując o świadczenie nie pozostawał w zatrudnieniu, nie uprawdopodobnił także, aby zamierzał podjąć zatrudnienie, co konieczność opieki nad matką by mu to uniemożliwiła. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wskazało nadto, że w latach 2002 r. a 2015 r. skarżący wielokrotnie był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna (z prawem lub bez prawa do zasiłku). W tym czasie jedynie kilkukrotnie skarżący podejmował pracę sezonową krótkookresową lub w ramach robót publicznych.

Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy niezbędnym jest dodać, że z akt administracyjnych sprawy wynika (k.1.3 akt administracyjnych), że po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] przyznał skarżącemu specjalny zasiłek opiekuńczy w kwocie 620 zł na okres od 1 listopada 2018 r. do 31 października 2019 r. z uwagi na opiekę sprawowaną nad matką. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że "z dołączonych do wniosku dokumentów, a także rodzinnego wywiadu środowiskowego wynika, że wnioskodawca jest synem H. H. oraz sprawuje nad nią stałą opiekę. W związku z opieką nad matką nie podejmuje zatrudnienia. (...) Wobec powyższego organ stwierdza, że wnioskodawca spełnia warunki do przyznania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką. Tamta prawomocna i ostateczna decyzja, pozytywna dla strony została wydana na podstawie art. 16a tej samej ustawy, który stanowi, że (1) specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2019 r. poz. 2086 i 2089) ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkom, jeżeli: 1) nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub 2) rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej - w celu sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Konkludując, organ w tamtym postępowaniu (poza kryterium dochodowym) kierował się tymi samymi przesłankami, co obecnie, dochodząc do skrajnie odmiennych wniosków mimo że tamta decyzja posiada datę [...] listopada 2018 r., a kontrolowana decyzja organu pierwszej instancji została wydana [...] grudnia 2019 r. (czyli po niecałym roku), przy czym istotne jest, że pierwsze odmowne orzeczenie, uchylone w trybie instancyjnym, nosi datę [...] lutego 2019 r. (zostało zatem wydane po ok. 3 miesiącach).

Konkludując, organ pierwszej instancji, w prowadzonym w 2018 r. postępowaniu administracyjnym w sprawie specjalnego zasiłku opiekuńczego uznał, że skarżący spełnił warunki do otrzymania specjalnego zasiłku opiekuńczego, a więc nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawną matką. Natomiast w obecnie prowadzonym postępowaniu poczynił odmienne ustalenia w tym zakresie, pozostają one w sprzeczności z wcześniej poczynionymi ustaleniami. Organy nie wskazały, jakie okoliczności stanu faktycznego dotyczące stanu zdrowia matki, zakresu sprawowanej opieki, sytuacji zawodowej skarżącego uległy zmianie i jaki miały wpływ na podjęcie rozstrzygnięcia w zakresie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Niewielki odstęp czasu pomiędzy wydaniem decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego ([...] listopad 2018 r.), a złożeniem wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego ([...] styczeń 2019 r.) powoduje konieczność wyjaśnienia rozbieżności w ustaleniach faktycznych poczynionych przez ten sam organ w kolejnych postępowaniach.

W ocenie Sądu w prowadzonym postępowaniu organy naruszyły art. 7, art. 8, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. Stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadząc postępowanie dowodowe, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z uwagi na zasadę swobodnej oceny dowodów, przewidzianej w art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Poza tym, zgodnie z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, przewidzianą w art. 8 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Taka rozbieżność w orzecznictwie tego samego organu, bez pogłębionych i szczegółowych ustaleń i wyczerpujących, a także przekonujących motywów musi być uznana za działanie w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej.

W tej sytuacji organ powinien wyjaśnić rozbieżności w ustaleniach faktycznych poczynionych w obu prowadzonych postępowaniach oraz dokonać ponownej oceny zaistnienia przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.

Na koniec, odnosząc się do zarzutów skargi trzeba dodać, że podnoszone kwestie długości postępowania przed organami, ani kwestia konsekwencji służbowych, w zw. z ewentualnym wykorzystaniem danych strony nie mogą być przedmiotem badania w toku niniejszego postępowania.