Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 774/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 879
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.
article: art. 5, art. 7
journal: Dz.U. 2006 nr 235 poz 1701
law: Ustawa z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2009 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania W. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "V." – dalej zwany skarżącym, od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2008 r. nakładającej karę pieniężną w łącznej wysokości 8700 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w punkcie 1 uchylił decyzję organu I instancji w całości, w punkcie 2 nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8700 zł z tytułu:

1) wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą – 500 zł;

2) wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty - 500 zł;

3) wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych z nieprawidłowo sporządzonym dokumentem przewozowym - 500 zł;

4) wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego zaświadczenia ADR o ukończeniu szkolenia - 2000 zł;

5) wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanym pojeździe lub zespole pojazdów, cysternie, pojeździe-baterii, kontenerze lub MEGC - 800 zł;

6) wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganej gaśnicy lub wyposażeniem w gaśnice niespełniające warunków określonych w umowie ADR - 500 zł

7) wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego wyposażenia awaryjnego (za każdy brakujący element) - 900 zł

8) wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego opakowania, w niewłaściwym opakowaniu lub w opakowaniu niespełniającym wymagań umowy ADR - 3000 zł.

Decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] września 2008 r. w miejscowości W. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] nr rej. [...] kierowany przez W. G. Przedsiębiorca W. P. ("V.") wykonywał pojazdem przewóz drogowy na potrzeby własne z M. do Z. z ładunkiem towarów niebezpiecznych: [...] kleje o wadze 4500 kg, [...] aceton – 2 próżne nieoczyszczone pojemniki DPPL, [...]estry i.n.o. (octan metoksypropylu) – 1 próżny nieoczyszczony pojemnik, DPPL. Powyższe stwierdzono na podstawie dokumentu przewozowego i kontroli przestrzeni ładunkowej. Kierowca okazał wykresówkę wyjętą z tachografu i nie okazał do kontroli wykresówek ani dokumentów poświadczających jego aktywność, jako kierowcy w kontrolowanym okresie tj. od [...] sierpnia 2008 r. W czasie kontroli stwierdzono, że okazany dokument przewozowy ADR nie zawiera wszystkich określonych w przepisach umowy ADR wymaganych zapisów w szczególności brak grupy pakowania, nr nalepek, określonych sztuk przesyłki i ich ilości oraz zapisów dotyczących próżnych nieoczyszczonych opakowań. Stwierdzono również, że kierowca nie posiada przeszkolenia specjalistycznego dla kierowców przewożących towary niebezpieczne. Pojazd nie był wyposażony w wymaganą tablicę lub tablice barwy pomarańczowej, brak było gaśnicy spełniającej wymogi ADR, pojazd nie miał wymaganego wyposażenia awaryjnego poza 1 szt. trójkąta odblaskowego, paletopojemniki nie spełniają wymogów ADR.

Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na W. P. karę pieniężną w kwocie 8700 zł wskazując wysokość kar za poszczególne, szczegółowo opisane naruszenia takie, jak opisane w pkt 2 zaskarżonej decyzji.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący wnosząc o uchylenie ww. decyzji w szczególności podniósł, że w chwili kontroli przewożony był towar niebędący towarem niebezpiecznym w rozumieniu umowy ADR i z tego powodu naruszenia tej umowy nie mogły mieć miejsca, skarżący nie ponosi odpowiedzialności za niewyposażenie kierowcy w dokument poświadczający jego aktywność, decyzja została sporządzona na nieprawidłowym formularzu, pod protokółem kontroli jest nieprawidłowa pieczęć – niewskazująca organu przeprowadzającego kontrolę, nieprawidłowo podano publikatory powołanych przez organ aktów prawnych oraz naruszono art. 2 Konstytucji RP przez naruszenie zasady praworządności.

Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 234 pkt 1 k.p.a., art. 87 ust. 1 i 3, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.), Ip. 1.7, Ip. 1.8 pkt 3, lp. 6.1.1, Ip. 6.1.2, Ip. 6.3.4, lp. 6.3.2, lp. 6.3.3, lp. 6.4.1 załącznika do powyższej ustawy, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 listopada o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 235, poz. 1701), art. 15 ust. 7 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r. ze zm.), przepis 4.1.1.1, 4.1.1.15, 5.3.2.1.1, 5.4.1.1.1, 8.1.4.1(a), 8.1.5, 8.2.1.1 Załącznika B do umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (tekst jednolity z dnia 24 września 2007 r., Dz. U. Nr 99, poz. 667) wprowadzonej oświadczeniem Rządowym z dnia 8 października 1975 r. w sprawie przystąpienia Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej do umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) (Dz. U. z 1975 r., Nr 35, poz. 190), art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r., Nr 92, poz. 879 ze zm.) Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu I instancji w całości (pkt 1) i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8700 zł (pkt 2) wskazując szczegółowo tytuły poszczególnych kar składających się na ww. kwotę nałożonej kary.

Uzasadniając swoje stanowisko Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, iż podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego towarów niebezpiecznych:

- bez zaświadczenia kierowcy poświadczającego jego zatrudnienie w kontrolowanym podmiocie,

- bez dokumentu (zaświadczenia) poświadczającego aktywność kierowcy w okresie od [...] sierpnia 2008 r. do dnia kontroli,

- z nieprawidłowo sporządzonym dokumentem przewozowym przy przewozie towarów niebezpiecznych,

- bez wymaganego zaświadczenia ADR o ukończeniu przez kierowcę szkolenia,

- pojazdem nieprawidłowo oznakowanym (brak tablic barwy pomarańczowej gładkich z przodu jak i z tyłu pojazdu),

- pojazdem niewyposażonym w gaśnice niespełniającą wymogów oraz bez wymaganej dodatkowej gaśnicy (jednak gaśnica przeterminowana, innych gaśnic brak),

- bez wymaganego wyposażenia awaryjnego dla kierowcy (brak 9 elementów wyposażenia),

- w nieprawidłowych opakowaniach.

Organ odwoławczy uchylając w pkt 1 decyzję z dnia [...] października 2008 r. uznał, iż organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] października 2008 r. przy zastosowaniu formularza decyzji pochodzącego z nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego. Jakkolwiek decyzja ta zawiera wszystkie wymagane prawem elementy określone w art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, to sam fakt zastosowania nieaktualnego rozporządzenia do sporządzenia i wydania decyzji w niniejszej sprawie narusza zasadę legalizmu obowiązującą w administracji państwowej. Zgodnie z tą dyrektywą organy administracji publicznej działają w granicach i na podstawie prawa nie czyniąc nic ponad to do czego są uprawnione. Zastosowanie nieaktualnego rozporządzenia do decyzji organu I instancji naruszą tę zasadę. W tym stanie rzeczy Główny Inspektor Transportu Drogowego widząc potrzebę usunięcia z obrotu prawnego decyzji wadliwej ze względu na nieprawidłową formę zastosowanego dokumentu postanowił uchylić orzeczenie organu I instancji i orzec co do istoty sprawy po myśli art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Odnosząc się do kary pieniężnej nałożonej za:

- naruszenie warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy organ wskazał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na fakt niewyposażenia kierowcy w wymagane zaświadczenie. Dokumentu tego nie było w trakcie kontroli w pojeździe, a kierujący pojazdem pracownik zeznał w toku przesłuchania, że nie otrzymał takiego dokumentu od pracodawcy. W chwili kontroli kierowca W. G. był zatrudniony w przedsiębiorstwie V., a do kontroli przedstawił zaświadczenie wystawione przez poprzedniego pracodawcę. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę brak wyjaśnień skarżącego w części nałożenia kary za brak dokumentu, orzeczenie organu I instancji należy uznać za zgodne z prawem;

- naruszenia obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty podniósł, że kierowca winien być wyposażony w dokument zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowcy który zaświadczałby, iż kierowca w dniach [...]-[...] września 2008 r. nie prowadził pojazdu. Dokumenty takie w toku kontroli ani postępowania wyjaśniającego nie zostały przedstawione, co czyni decyzję organu I instancji zgodną z prawem;

- wykonywanie przewozów towarów niebezpiecznych z nieprawidłowo sporządzonym dokumentem przewozowym stwierdził, iż jak wynika z dokumentacji fotograficznej sporządzonej w toku kontroli drogowej w pojeździe znajdowało się 7 DPPL z oznaczeniami, które wskazywały na przewóz następujących substancji:

[...] Kleje (Klej Butapren),

[...] Aceton (techniczny) Octan metoksypropylu.

Ponadto kierowca posiadał przy sobie dwie instrukcje pisemne dla kierowcy zgodne z umową ADR dla towarów [...] oraz [...]. Organ I instancji stwierdził, że tylko w odniesieniu do towaru niebezpiecznego [...] doszło do wypełnienia obowiązku w zakresie sporządzenia dokumentu przewozowego towarów niebezpiecznych. Brak było w chwili kontroli dokumentu obejmującego informację o towarze [...]. Ponadto w żadnym dokumencie przewozowy nie znalazła się informacja o przewozie próżnych-nieoczyszczonych DPPL po towarach niebezpiecznych. Organ II instancji nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącego, a odnoszącym się do stwierdzenia, że przewożony towar podlegał wyłączeniu spod przepisów umowy ADR. Na dowód tego twierdzenia przedłożona została karta charakterystyki. Należy stwierdzić, iż analiza całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie wskazuje, że nie można uznać tego dokumentu za wiarygodny. W szczególności stoi w rozbieżności z prawidłowym dokumentem przewozowym ADR na ten sam towar, instrukcją pisemną w którą wyposażono kierowcę, a także oznaczeniami umieszczonymi na DPPL-ach, które jednoznacznie wskazują na przewóz towarów niebezpiecznych;

- wykonywania przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego zaświadczenia ADR o ukończeniu szkolenia wskazał, iż jak zostało ustalone w trakcie kontroli w chwili zatrzymania pojazdu przewożone były towary niebezpieczne, a kierowca nie przedstawił do kontroli stosownego zaświadczenia ADR o ukończeniu szkolenia. W toku przesłuchania zeznał również, że takiego szkolenia nigdy nie przeszedł;

- wykonywania przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanym pojeździe podniósł, iż z dokumentacji fotograficznej sporządzonej w trakcie kontroli drogowej pojazd o numerach [...] był przystosowany do przewozu towarów niebezpiecznych, gdyż posiadał zamontowane z przodu i z tyłu składane tablice barwy pomarańczowej. W chwili kontroli tablice te były zakryte pomimo faktu, że w przestrzeni ładunkowej znajdowały się towary niebezpieczne;

- wykonywania przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganej gaśnicy oraz wymaganego wyposażenia awaryjnego stwierdził, że w toku kontroli ustalono, że zatrzymany pojazd był wyposażony w jedną gaśnicę 2 kg, której ważność upłynęła w październiku 2007 r. Jednocześnie pojazd nie został przez skarżącego wyposażony w jeden znak ostrzegawczy, jeden klin pod koła, kamizelkę ostrzegawczą dla kierowcy, latarkę, a także wyposażenie dodatkowe określone w instrukcjach pisemnych, które posiadał kierowca dla towarów [...] i [...] tj. okularów ochronnych, rękawic impregnowanych, obuwia ochronnego, odzieży z tkanin powlekanych, butelki z wodą do przemywania oczu;

- wykonywania przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w opakowaniu niespełniającym wymagań umowy ADR wskazał, że dokumentacja fotograficzna sporządzona w wyniku kontroli, a znajdując się w materiale dowodowym jednoznacznie wskazuje, iż opakowania DPPL nosiły oznakowania o ich przydatności do przewozu towarów niebezpiecznych. Jednakże jak wynika z analizy znajdujących się tam oznaczeń kodowych, dla tych opakowań upłynął już termin do przeprowadzenia okresowego badania (przeglądu) określonego w umowie ADR pod przepisem 4.1.2.2, który winien mieć miejsce co 2,5 roku.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego dotyczącej opatrzenia protokołu kontroli nieprawidłową pieczęcią, podniósł, iż przyłożenie pieczęci wskazującej na jednostkę organizacyjną, a nie organ nie może zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego stanowić podstawy do uznania, że protokół jest nieważny, gdyż zawiera on wszystkie przewidziane prawem elementy.

W skardze wniesionej na powyższą decyzję skarżący zarzucił:

1) brak aktualnej podstawy prawnej protokołu kontroli stanowiącego podstawę wydania decyzji administracyjnych w jego sprawie;

2) nieprawidłową ocenę merytoryczną stwierdzonych wobec niego naruszeń;

3) naruszenie art. 6 i 7 k.p.a., przez brak podjęcia odpowiednich działań, które miałyby na celu ostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, jak również brak jakichkolwiek działań na rzecz obywateli, w tym przypadku jego firmy;

4) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez niepodejmowanie działań niezbędnych do dokładnego, wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego, wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia z całkowitym pominięciem wyjaśnień strony;

5) naruszenie art. 9 k.p.a. przez brak czuwania nad interesem jego firmy w prowadzonym postępowaniu;

6) naruszenie art. 77 i 80 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji, która została wydana na podstawie niedokładnie zanalizowanego materiału dowodowego oraz pominięcie materiałów dowodowych dostarczonych przez stronę w postępowaniu wyjaśniającym, a potem odwoławczym, a także przyznanie mocy dowodowej tylko wybranym dowodom;

7) naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego określonej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także przepisów: art. 7, 31 pkt 2, 32 pkt 1 i 2, 87 ust. 1, 88 pkt 1 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz.1270 dalej zwanej p.p.s.a.).

Kontrolując w ten sposób zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona.

Podstawowy zarzut skargi zasadza się na argumencie, iż protokół kontroli z dnia [...] września 2008 r. został oparty o nieobowiązujący w dniu jego sporządzenia formularz. Zdaniem skarżącego taki stan rzeczy powoduje, iż stwierdzone w nim naruszenia nie powinny być podstawą do nałożenia kary pieniężnej.

W ocenie Sądu zarzut powyższy nie zasługuje na uwzględnienie. Należy podnieść, iż wprawdzie skarżący trafnie dostrzegł wskazane powyżej naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, którego dopuścił się organ I instancji to jednak nie można uznać by miało ono wpływ na wynik sprawy.

Inspektorzy kontroli drogowej [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego zastosowali w sprawie wzór protokołu kontroli określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz. U. Nr 19, poz. 153). Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 192, poz. 1381), rozporządzenie to utraciło moc obowiązującą z dniem 4 maja 2008 r., tj. z dniem wejścia w życie obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz. U. Nr 76, poz. 454). Nowy (obowiązujący w dniu kontroli) wzór protokołu określa załącznik nr 1 do tego rozporządzenia. Tym samym organ winien zastosować w czasie kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] września 2008 r. wzór protokołu przewidziany powyższym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r.

Nie można jednak zdaniem Sądu uznać, iż to naruszenie dyskwalifikuje poczynione przez organ w trakcie kontroli ustalenia. Wskazać bowiem trzeba, że ustawą o transporcie drogowym powołana została Inspekcja Transportu Drogowego. Ustawa określiła jej cele, strukturę organizacyjną, kompetencje, uprawnienia i sposób postępowania. W szczególności w rozdziale 9 ustawy bardzo precyzyjnie uregulowano sposób przeprowadzenia kontroli pojazdów na drodze, sporządzenie dokumentacji kontroli i protokołu, a w rozdziale 10 doprecyzowano procedury postępowania oraz obowiązki organu, kierowcy i przedsiębiorcy. Rozporządzenie wykonawcze, którego celem ma być zapewnienie skuteczności kontroli, które ma określić i w ten sposób zunifikować wzór protokołu nie warunkuje przeprowadzenia kontroli. Przepisy ustawy o transporcie drogowym i Kodeks Postępowania Administracyjnego /art. 67 do 71 k.p.a./ regulują postępowanie kontrolne i sporządzenie protokołu w sposób umożliwiający prowadzenie kontroli i jej udokumentowanie, a protokół sporządzony przez inspektorów na starym druku, zgodnym z nieobowiązującym już rozporządzeniem z dnia 19 stycznia 2006 r. odpowiada wymogom ustawy i k.p.a. W tym stanie rzeczy należy uznać, że samo prowadzenie kontroli było możliwe, a sposób jej dokumentowania protokołem kontroli, co do zasady - zgodny z prawem. Ustalenia zatem poczynione w trakcie kontroli mogły zostać uznane przez organ jako podstawa do dalszej analizy i wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy podnieść, iż organ w sposób prawidłowy uznał na podstawie zebranego materiału dowodowego, w postaci dokumentacji fotograficznej, instrukcji pisemnych dla kierowcy zgodnych z umową ADR dla towarów [...],[...], oznaczeniach na DPPL-ach a także przedstawionego dokumentu przewozowego towarów niebezpiecznych dla towaru oznaczonego [...], iż w dniu kontroli skarżący realizował przewóz drogowy na potrzeby własne towarów niebezpiecznych. Przesłana przez skarżącego w toku postępowania karta charakterystyki substancji, tj. kleju kauczukowego, która miała świadczyć o wyłączeniu przewożonych towarów spod obowiązywania przepisów ADR nie może w świetle powyższych ustaleń poczynionych przez organ w momencie kontroli stanowić podstawy do odmiennej oceny zaistniałego stanu faktycznego.

Odnosząc się do naruszenia przez skarżącego przepisów o czasie pracy kierowców należy wskazać, iż zgodnie z art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy lub niesporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz.

Zaświadczenie, o którym mowa powyżej, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż w momencie kontroli kierowca nie przedstawił stosownego zaświadczenia potwierdzającego fakt niewykonywania pracy w dniach [...] -[...] września 2008 r. Argumentacja skarżącego wskazująca, iż był to pierwszy przejazd tego pracownika, nie może zostać uznana za wystarczającą ponieważ jako profesjonalista powinien on zdawać sobie sprawę z ciążących na nim oraz na kierowcy obowiązkach we wskazanym powyżej zakresie. Zasadnie zatem organ stwierdził naruszenie przepisów ustawy o czasie pracy kierowców w przedmiotowym zakresie i nałożył karę pieniężną określoną w załączniku lp. 1.7 do ustawy o transporcie drogowym.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.