Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 863/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113; art. 10;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 13g; art. 40
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2011 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2010 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 7.500 zł na przedsiębiorcę M. J. (skarżący) za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1 i 1b pkt 1, art. 40 c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm. - dalej u.d.p.) oraz lp. 6 pkt 6 lit. c), lp. 6 pkt 7 lit. d) i e) załącznika nr 2 do w/w ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.- p.r.d),

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia poczynione w dniu [...] czerwca 2009 r. podczas kontroli drogowej samochodu marki I. o nr rejestracyjnym [...] z naczepą marki F. o nr rejestracyjnym [...] na ulicy B. w [...]. Powyższy zespół pojazdów był kierowany przez Pana W. M. Ważenia dokonano na ul. W., róg ul. J.

Decyzją z [...] lipca 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na przedsiębiorcę M. J. – S. [...] karę pieniężną w kwocie 7500 zł. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez ukaranego przedsiębiorcę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2009 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ( WSA) wniósł M. J. żądając jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie oraz zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2010 r. WSA uwzględnił skargę i uchylił powyższe decyzje.

W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż wagi, których użyto do ważenia zespołu pojazdów legitymowały się deklaracjami zgodności wystawionymi przez Urząd Miar i Kontroli Metrologicznej B. wydanymi [...] maja 2008 r. Według GITD przedmiotowe świadectwa były ważne do [...] stycznia 2010 r. Jednakże data ta wynikała jedynie ze znajdującego się w aktach administracyjnych pisma C. sp. z o.o. (k. 33 akt administracyjnych) odwołującego się do regulacji zawartych w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych. Zdaniem Sądu organy nie wyjaśniły, jaki związek z przedmiotowymi wagami miała Spółka C., dlaczego upoważniona była do wskazywania końcowej daty legalizacji tych urządzeń. Organy nie rozważyły też kwestii czy świadectwa wystawione przez Urząd Miar i Kontroli Metrologicznej B. zastępują prawną kontrolę metrologiczną na terytorium RP i czy wagi legitymujące się takimi świadectwami są legalnym środkiem do dokonania pomiarów zgodnie z ustawą Prawo o miarach. Uchybienie to w ocenie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę GITD ustalił na podstawie informacji uzyskanych od Prezesa Głównego Urzędu Miar (GUM), że świadectwa zgodności okazanych wag (błędnie przetłumaczone jako deklaracje zgodności) zostały wydane przez jednostkę notyfikowaną nr 0103 na podstawie dyrektywy WE nr 90/384/EWG. Dyrektywa ta została wdrożona do polskiego prawa rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23, które weszło w życie z dniem akcesji Polski do Unii Europejskiej). Termin zgłoszenia przyrządu pomiarowego po raz pierwszy do legalizacji ponownej, po dokonaniu oceny zgodności, wynosi 3 lata (przy czym okres ten liczy się od początku roku następującego po dokonaniu oceny zgodności), stosownie do lp. 7 załącznika nr 6, tabela nr 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 29 z późn. zm.).

Nakładając ponownie karę pieniężną na skarżącego organ I instancji dokonał powtórnej oceny materiału dowodowego uznając, że podczas kontroli drogowej w dniu [...] czerwca 2009 r. ujawniono przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t:

1. dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych,

2. dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi naczep, większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m., zaś strona nie posiadała stosownego zezwolenia.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący ponownie podważył konstytucyjność przepisów art. 13 g ustawy o drogach publicznych oraz załącznika nr. 2 do tejże ustawy. Zdaniem skarżącego przejazd drogą o dozwolonych naciskach niższych niż 11,5 t w celu dojechania do drogi o dozwolonym nacisku do 11,5 t jest dopuszczalny i powinien być traktowany tak jakby odbywał się po drogach o nacisku do 11,5 t. Ponadto skarżący podnosi, iż jednoznacznie nie potwierdzono, czy wagi użyte do pomiarów w trakcie kontroli były zalegalizowane na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

Główny Inspektor Transportu Drogowego po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie i podzielił stanowisko organu I instancji.

Zdaniem GITD miejsce ważenia przy ul W. w W. (róg ul. J.) legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z [...] czerwca 2009 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych przenośnych wag do pomiarów statycznych o nr seryjnych [...] i [...], które legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami zgodności wydanymi przez Urząd Miar i Kontroli Metrologicznej B. dnia [...] maja 2008 r. i okoliczność ta została potwierdzona w sprawie przez Prezesa GUM.

GITD wskazał, że to przewoźnik ponosi odpowiedzialność za naruszenia powstałe w związku z jego działalnością. Bez znaczenia dla odpowiedzialności administracyjno-prawnej jest pojęcie winy. Kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń. Przewoźnik powinien tak zorganizować załadunek pojazdu aby nie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Nie może być brane pod uwagę tłumaczenie, iż przewożony ładunek przemieszcza się podczas przejazdu, zmieniając naciski na poszczególne osie pojazdu. Ładunek powinien być zabezpieczony w ten sposób, aby nie dochodziło do tego typu sytuacji.

Zdaniem organu odwoławczego interpretacja zapisów art. 41 u.d.p. jest błędna bowiem drogi, na których jest dozwolony nacisk osi do 11,5 t stanowią wyjątek od reguły, regułą zaś jest obowiązywanie na większości dróg publicznych nacisków pojedynczej osi do 8 t. Nie jest prawdą, iż niemożliwym jest skorzystanie przez przewoźnika z podwyższonych norm nacisków na tych drogach. Ponadto przewoźnik planując przejazd powinien dostosować parametry pojazdu do drogi o najsurowszych ograniczeniach. Co do zasady na większości dróg ograniczenie tonażowe dla pojedynczej osi wynosi 8 t, zaś podwyższenie nacisków do 10 i 11,5 t stanowi wyjątek od reguły.

Skargę na powyższą decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji wniósł M. J. żądając ich uchylenia.

Skarżący zarzucił:

1) naruszenie przepisu art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a. przez brak ustalenia, czy wagi użyte podczas kontroli w dniu [...] czerwca 2009 r. spełniały wymogi ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach, tj. czy w dacie kontroli były prawidłowo zalegalizowane w Rzeczypospolitej Polskiej i czy w związku z tym dokonane nimi pomiary były legalne;

2) naruszenie przepisu art. 10 k.p.a. i art. 15 k.p.a. w związku z art. 77 § 4 k.p.a. poprzez zaniechanie powiadomienia strony przed wydaniem decyzji przez organ I instancji a także w postępowaniu przed organem II instancji o pełnej treści stanowiska Prezesa Głównego Urzędu Miar w zakresie możliwości używania wag nieautomatycznych typu [...];

3) naruszenie art. 8 oraz art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez ich niezastosowanie w sprawie przy wykładni przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zwłaszcza przy wykładni przepisu art. 41 ust. 4, ust. 5 i ust. 6 tej ustawy;

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest przepisu art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz wydanych na tej podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 11,5 t (Dz.U.05.219.1860) przez jego błędną wykładnię i uznanie, że nie jest dozwolony transport wykonywany w zgodzie z powołanymi przepisami;

5) naruszenie przepisu art. 113 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie.

Skarżący ponownie wniósł o rozważenie celowości wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, co do zgodności art. 13 g ust. 1 i 2. ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity) (Dz. U. z 2007 roku Nr 19 poz. 115 j.t.) w zw. z lp. 6 pkt. 7 lit. d, lit. e zał. nr 2 do tej ustawy, jak i przepisu art. 13 g ust. 1 i 2. ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity) (Dz. U. z 2007 roku Nr 19 poz. 115 j.t.) w zw. z lp. 6 pkt. 6 lit. c zał. nr 2 do ustawy w zw. z art. 41 ust. 4 i 5 ustawy o drogach publicznych i wydanych na jego podstawie szczegółowych rozporządzeń Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. Dz.U.05.219.1860 w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 11,5 t, oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t (Dz.U.05.219.1861) z Konstytucją, w szczególności z art. 2 Konstytucji w zakresie w jakim poprzez przyjętą regulację i brak wskazania jakichkolwiek okoliczności egzoneracyjnych pozwalających na wyłączenie (uwolnienie się od) odpowiedzialności administracyjno-karnej z uwagi na szczególne okoliczności, nie pozwalające in concreto na postawienie jakiegokolwiek zarzutu sprawcy naruszenia uniemożliwia de facto wykonywanie transportu po drogach krajowych oraz wojewódzkich znajdujących się w wykazie dróg krajowych oraz wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 11,5 t i 10 t bez narażenia przedsiębiorcy na odpowiedzialność karnoadministracyjną i karę pieniężną - czym stwarza pozór prawa, a nie prawo, nie zapewnia mu bowiem materialnej treści i uniemożliwia tym samym świadczenie transportu zgodnie z przepisami ustawy po tych drogach. Chcąc bowiem wykonywać transport w zgodzie z przepisami art. 41 ust. 4 i 5 ustawy o drogach publicznych i wydanych na podstawie tego przepisu rozporządzeń, musi - tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - pokonać odcinek drogi, nie będącej drogą wskazaną na podstawie przepisu art. 41 ust. 4 i 5 ustawy o drogach publicznych i wydanych rozporządzeń, lecz drogą do nich prowadzącą, narażając się tym samym na "złapania" przez inspektorów nadzoru transportowego i przewidzianą przepisami bardzo surową odpowiedzialność.

Zdaniem skarżącego organ I instancji - [...] Wojewódzki Inspektor Drogowy w W nałożył karę pieniężną w kwocie 7.550 zł , zaś GITD utrzymując decyzję w mocy nałożył karę 7.500 zł i nie zastosował w sprawie przepisu art. 113 k.p.a.

Według skarżącego nie potwierdzono jednoznacznie, czy wagi użyte do pomiarów w dacie kontroli były wówczas zalegalizowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto organ I instancji wbrew stanowisku zawartemu w wyroku WSA nie wyjaśnił jaki związek z wagami miała C. sp. z o.o., która wystosowała pismo znajdujące się na k. 33 akt administracyjnych. Organ I instancji nie poinformował strony przed wydaniem decyzji o wykorzystaniu w ramach niniejszego postępowania opinii (stanowiska) uzyskanych w ramach innego postępowania, a informacje o tych faktach były znane temu organowi z urzędu.

Strona wyjaśnia, że prowadzący kontrolowany pojazd kierował się do drogi krajowej nr [...] (J.), na której dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi wynosi 11,5 tony, zaś kierowca został zatrzymany tuż przed wjazdem na drogę krajową nr [...], w odległości kilkuset metrów od tej drogi. W tej sytuacji wykładnia prawa dokonana przez organy transportu drogowego nie spełnia standardów państwa prawa, w szczególności, iż dla przyjęcia odpowiedzialności administracyjnoprawnej bez znaczenia jest pojęcie winy.

Jednocześnie strona zaznacza, że nie dysponuje wagą pozwalającą na ustalenie ciężaru na poszczególnych osiach - może jedynie orientacyjnie ustalić załadowany ciężar, nie zaś jego rozłożenie, natomiast piasek - a on był przewożony w niniejszej sprawie, przemieszcza się w trakcie transportu.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Stosownie do art. 153 p.ps.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Kontrolując zaskarżone decyzję w świetle wyżej wymienionych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W myśl tych wytycznych WSA zawartych w uzasadnieniu wyroku z 20 kwietnia 2010 r. głównym zadaniem organu było dokonanie ustaleń czy okazane świadectwa wystawione przez Urząd Miar i Kontroli Metrologicznej B. zastępują prawną kontrolę metrologiczną na terytorium RP i czy wagi legitymujące się takimi świadectwami są legalnym środkiem do dokonania pomiarów zgodnie z ustawą Prawo o miarach.

Z akt sprawy wynika, że organ dokonał tych ustaleń zwracając się do Prezesa GUM o wyrażenie stanowiska w zakresie możliwości używania wag nieautomatycznych typu [...] w trakcie czynności kontrolnych. Odpowiedź udzielona przez Prezesa GUM w piśmie z [...] września 2010 r. została zaliczona do materiału dowodowego sprawy. Dokument ten potwierdził, że przedmiotowe wagi posiadały ważną legalizację. W tych warunkach pominięcie roli Spółki C. pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Niewątpliwie podczas kontroli drogowej ustalono, co potwierdzone zostało w protokole kontroli, że zespół pojazdów był nienormatywny, a skarżący nie posiadał wymaganego zezwolenia na przejazd nim po drogach publicznych. Zgromadzone w sprawie dokumenty stanowią dowody w sprawie w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego i w oparciu o nie możliwe było ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy. Dowodów tych skarżący skutecznie nie podważył.

Za niezasadne, w ocenie Sądu, należy uznać zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. Zarzuty te nie znajdują oparcia w aktach sprawy, bowiem w przeprowadzonym postępowaniu ustalono okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzono dowody dotyczące tych okoliczności, a w uzasadnieniu decyzji wskazano, na jakich dowodach się oparto, wydając określone rozstrzygnięcie. Ponadto w dniu [...] listopada 2010 r. i dodatkowo w dniu [...] grudnia 2010 r. strona została w myśl art. 10 k.p.a. powiadomiona o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do dowodów i materiałów zgromadzonych w sprawie. Zawiadomienia te doręczono pełnomocnikowi strony odpowiednio w dniach - [...] listopada i [...] grudnia 2010 r. jednakże w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek śladu, iż strona z tej możliwości skorzystała.

Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym, zgodnie z art. 13g ustawy o drogach publicznych, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej, w wysokości określonej w załączniku nr 2 do tej ustawy.

Z powyższych unormowań wynika, iż w przypadku stwierdzenia podczas kontroli drogowej, że pojazd jest nienormatywny, służby kontrolujące mają obowiązek nałożyć karę pieniężną, a jej wysokość, odnoszona do wielkości stwierdzonego przekroczenia, jest ściśle określona.

Wbrew stanowisku strony w orzecznictwie i doktrynie od dawna wyrażany jest pogląd co do obiektywnego charakteru odpowiedzialności karno-adminstracyjnej. Sądy administracyjne opierają się w tej materii na treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 kwietnia 2000 r., sygn. akt K 23/99 w uzasadnieniu którego Trybunał wyjaśnił, że "przepis nakładający na osoby fizyczne lub prawne pewien obowiązek powinien być związany z przepisem określającym konsekwencje jego niespełnienia, ponieważ skutkiem braku sankcji jest nagminne lekceważenie nałożonego obowiązku. Sankcja administracyjna może być nałożona automatycznie z tytułu odpowiedzialności obiektywnej i ma przede wszystkim funkcję prewencyjną. Odpowiedzialność karno-administracyjna jest niezależna od winy naruszyciela. Sankcje administracyjne nie mieszczą się w systemie prawa karnego i nie są objęte konstytucyjnymi regułami odpowiedzialności karnej. Nie jest zatem trafne ani uprawnione przenoszenie zasad prawa karnego na grunt odpowiedzialności karno-administracyjnej".

W konsekwencji argumenty strony dotyczące naruszenia prawa materialnego nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienie skargi. Skarżący nie przedstawił bowiem dowodów, które podważałyby ustalenia kontroli, co do przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osie kontrolowanego zespołu pojazdów. Odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie jest odpowiedzialnością za skutek, ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy, zatem sam wynik ważenia potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych wystarczał do nałożenia kar pieniężnych. Podnoszone przez skarżącego okoliczności, dotyczące trudności załadunku materiałów sypkich nie mogły zatem być podstawą do wyłączenia ich odpowiedzialności. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu została określona w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych i organ nie ma też możliwości miarkowania ich wysokości, w zależności od okoliczności danej sprawy.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 760/08, przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi pojazdu na drogę stanowi delikt administracyjny, zagrożony karą pieniężną przewidzianą w art. 40 c u.d.p. (...) odpowiedzialność sprawcy z tytułu deliktu administracyjnego jest niezależna od kwestii winy. Innymi słowy, przekraczając dopuszczalny nacisk osi na drogę przewoźnik popełnia delikt nawet wówczas, gdy nie można mu przypisać winy. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy musi mieć świadomość nieuchronności ponoszenia konsekwencji w przypadkach wykonywania przewozu pojazdem nienormatywnym.

W tej sytuacji Sąd orzekający ponownie uznał, że wniosek o zadanie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu nie jest zasadny bowiem rozstrzygnięcie sprawy nie zależy od odpowiedzi na to pytanie.

Sąd podzielił także stanowisko wyrażone w poprzednim wyroku WSA z 20 kwietnia 2010 r., że przepisy ustawy o drogach publicznych są jasne i nie nasuwają wątpliwości, co do ich zgodności z Konstytucją. Brak było podstaw do uwzględniania zarzutów skargi zmierzających do wykazania, iż z faktu, że ustanowiono drogi, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku osi do 11,5 tony oraz do 10 ton wynika, że dozwolony jest transport dokonywany z przewidzianym dla tych dróg obciążeniem drogami doprowadzającymi do nich, na których jednak dopuszczono tylko nacisk do 8 ton. Wnioskowanie takie nie znajduje oparcia w przepisach. Korzystanie z podwyższonych norm nacisków na osie jest możliwe w przypadku, gdy miejsca załadunku i rozładunku są zlokalizowane przy drodze o tak ustalonych normach. Jeżeli miejsca załadunku i rozładunku nie są przy takich drogach zlokalizowane przedsiębiorca może wystąpić o stosowane zezwolenie, które umożliwi mu dojazd do drogi o dozwolonych wyższych naciskach osi.

Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 113 k.p.a. to istotnie z sentencji decyzji organu I instancji z [...] grudnia 2010 r. wynika, że została nałożona kara pieniężna w kwocie 7.550 zł. Z kolei w uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż w sumie (wyszczególniono naruszenia i kary) łączna kara za przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi wyniosła 7.500 zł. W ocenie Sądu organ II instancji rozpoznając odwołanie prawidłowo uznał, że na stroną skarżącą została nałożona kara w wysokości 7.500 zł i w tym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Oczywiście ma rację skarżący twierdząc, iż ta oczywista omyłka organu wymagała sprostowania w drodze postanowienia jednakże w ocenie Sądu uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływy na wynik sprawy, skoro de facto pomyłka ta została skorygowana przez GITD, który w decyzji z [...] lutego 2011 r. utrzymał w mocy karę pieniężną wskazując na kwotę 7.500 zł.

Jednocześnie oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.