Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1771/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6462 Wzory użytkowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska - Grońska Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi S. S.p.A. z siedzibą w O., Włochy na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz S. S.p.A. z siedzibą w O., Włochy kwotę 2217 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2016 r. Urząd Patentowy RP, po rozpoznaniu sprawy z wniosku [...] S.p.A. z siedzibą w [...], Włochy ( dalej wnioskodawca/skarżący) przeciwko [...] z siedzibą w W. (dalej uprawniony/uczestnik) o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "1" [...], umorzył postępowanie.

Jako podstawę prawną skarżonej decyzji podano art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2-13 r. , poz. 1410 ze zm.), dalej p.w.p.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] września 2011 r. Urząd Patentowy RP wydał decyzję o udzieleniu prawa ochronnego oznaczonego [...], na wzór użytkowy pt.: "1" na rzecz [...] w W..

W dniu [...] lutego 2014 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek o unieważnienie w całości przedmiotowego prawa ochronnego, złożony przez [...] S.p.A. z siedzibą w [...], Włochy.

Wnioskodawca zarzucił brak nowości w zakresie zastrzeżeń ochronnych nr 1 i 3 stosownie do art. 94 w zw. z art. 100 oraz art. 25 p.w.p., przedstawiając jako materiał przeciwstawny patent nr [...] oraz zgłoszenie patentowe [...]. Natomiast w zakresie zastrzeżenia ochronnego nr 2 wnioskodawca formułował zarzut braku użyteczności rozwiązania stosownie do art. 94 ust. 1 i 2 p.w.p. argumentując, że cechy zawarte w tym zastrzeżeniu są bezużyteczne i zostały dodane dla zapewnienia nowości rozwiązania.

Interes prawny wnioskodawca wywodził z tego, że przedmiotowy wzór użytkowy obejmuje zakresem ochrony rozwiązania ujawnione w opisie patentowym [...] wynalazku pt. "2", do którego wnioskodawca jest uprawnionym oraz z tego, że wnioskodawca i uprawniony są konkurentami.

W odpowiedzi na wniosek uprawniony podniósł, że twierdzenie wnioskodawcy iż przedmiotowy wzór użytkowy obejmuje zakresem ochrony rozwiązania ujawnione w opisie patentowym [...] pozostaje bez znaczenia dla wykazania interesu prawnego. Ponadto nie potwierdził występowania realnej konkurencji pomiędzy wnioskodawcą a uprawnionym.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania Urząd Patentowy w rozważaniach ogólnych omówił kwestię związaną z pojęciem interesu prawnego pod względem tzw. analizy porównawczej i zakresu ochrony obu przeciwstawianych rozwiązań.

Następnie omówił interes prawny i konkurencję. ( str. 4 i 5 decyzji.)

W tym zakresie organ wskazał, że wnioskodawca miałby interes prawny w sytuacji gdyby:

- uprawniony zarzucał wnioskodawcy naruszenie spornego prawa;

- wnioskodawca wykazał, że stara się produkować wytwory naruszające sporne prawo;

- istniała kolizja pomiędzy spornym prawem, a prawem wnioskodawcy.

Zdaniem organu uzasadnienie dla tych trzech sytuacji jest następujące. W pierwszym przypadku wnioskodawcy grożą sankcje karne, których źródłem jest sporne prawo. W drugim, sporne prawo ogranicza mu wolność gospodarczą. Natomiast w trzecim przypadku wnioskodawca posiadający swoje prawo wyłączne traci prawo wyłącznego korzystania z wynalazku w sposób zarobkowy lub zawodowy, albowiem płaci za coś co ma być monopolem, a w jakimś zakresie jest to duopol i wnioskodawca ma prawo nie chcieć się dzielić czymś co miało być wyłącznie dla niego.

Co do kwestii konkurencji organ wskazał, że możliwe są dwa przypadki konkurencji. Pierwszy gdy podmioty rywalizują wprowadzając do obrotu gospodarczego ten sam wynalazek (to samo dobro) i drugi przypadek gdy podmioty wprowadzają do obrotu wzajemnie różne dobra, a konkurencja dotyczy zaspokajania tych samych potrzeb. W pierwszym przypadku istnieje interes prawny do unieważnienia prawa wyłącznego udzielonego na taki wynalazek (wzór użytkowy), gdyż podmiot, który wprowadza lub chciałby wprowadzać taki wynalazek (wzór użytkowy) na rynek naruszałby istniejące prawo wyłączne innego podmiotu, zatem istnieje związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną tego podmiotu. Natomiast drugi przypadek, czyli konkurowania różnymi rozwiązaniami technicznymi, ale zaspokajającymi te same potrzeby, Kolegium nie uznaje za implikujący interes prawny, ponieważ patenty i prawa ochronne na wzory użytkowe są udzielane na rozwiązania techniczne, a nie na zaspokajane potrzeby. Innymi słowy wyłączność udzielana jest na rozwiązanie, a nie na problem do rozwiązania. Zatem realizacja danego patentu (prawa ochronnego na wzór użytkowy) nie ma wpływu na sytuację prawną podmiotu, który wytwarza wynalazek (wzór użytkowy) nie objęty tym prawem, choćby nawet był on podobny do objętego tym prawem. Tym samym takie prawo wyłączne nie zagraża wolności gospodarczej tych, którzy chcą wprowadzać na rynek rozwiązania techniczne nie objęte tym prawem wyłącznym. Uzasadniając swoją interpretację obrazowo organ posłużył sie następującym przykładem;

"Biuro podróży ogłasza przetarg na transport turystów z G. do W., a do przetargu zgłaszają się trzy podmioty, z których pierwszy dysponuje samolotem, drugi autobusem, a trzeci pociągiem. Przy czym każdy podmiot ma opatentowany na swoją rzecz swój środek transportu (a patenty nie są zależne). Powstaje pytanie: Czy to, że są oni konkurentami powoduje, że posiadają interes prawny do unieważnienia patentów pozostałych konkurentów".

W ocenie Urzędu Patentowego tego interesu nie ma, ponieważ unieważnienie patentu konkurenta nie ma wpływu na sytuację prawną wnoszącego o takie unieważnienie. Ponadto od strony wykładni systemowej należy zauważyć, że każdy w swoich rozwiązaniach rozwiązuje inne problemy techniczne i nie jest specjalistą w dziedzinach pozostałych konkurentów.

Prowadząc swoje rozważania na temat interesu prawnego w sposób szczegółowy organ przywołał konkretne wyroki sądów administracyjnych dotyczące tej kwestii. Analizując zaś interes prawny organ stwierdził, że żadna ze stron nie przedstawiła analizy porównawczej zakresów ochrony patentu [...] i spornego prawa ochronnego [...] - czyli analizy dowodzącej lub wykluczającej kolizję. Po przeprowadzeniu analizy zakresów ochrony spornego wzoru użytkowego oraz patentu [...] Kolegium Orzekające stwierdziło, że dwie cechy spornego wzoru nie występują w rozwiązaniach objętych patentem [...].

Na następnych stronach uzasadnienia decyzji organ omówił te cechy dotyczące obejmy i sprężyny oraz pozostałe cechy dochodząc do wniosku, że;(...)"W przedmiotowej sprawie Kolegium zidentyfikowało dwie takie cechy (obejma i sprężyna), które w niezależny sposób świadczą o tym, że te rozwiązania, które są objęte spornym prawem ochronnym [...] nie mogą być objęte patentem [...]; i odwrotnie - te rozwiązania, które są objęte patentem wnioskodawcy [...] nie mogą być objęte spornym prawem ochronnym [...]. Zatem zakresy ochrony obu praw wyłącznych nie posiadają części wspólnej z czego wynika, że nie są one w kolizji. Tym samym patent [...] nie implikuje istnienia interesu prawnego wnioskodawcy do unieważnienia spornego prawa.

Następnie organ omówił materiał dowodowy w postaci złożonych przez strony opinii biegłych oraz wyjaśnił powody, dla których oddalił wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków.

W przedmiocie konkurencji Urząd Patentowy przyznał, że uprawniony i wnioskodawca są konkurentami, co szczególnie jest uwidocznione w tym, że obaj starali się o te samo zamówienie (kontrakt) w "[...] S.A". Jednak konkurencja ta w odniesieniu do praw wyłącznych [...] i [...] odbywać się może jedynie w zakresie zaspokajania tych samych potrzeb, tj. zamknięcie obwodu elektrycznego przy użyciu pokrętła zaworu gazowego. Natomiast każda ze stron posiada prawo wyłączne na produkty wzajemnie inne niż strona przeciwna zatem posiadanie tych praw wyłącznych nie zmienia ich sytuacji materialnoprawnej. Dlatego też, zdaniem Kolegium Orzekającego, uprawniony słusznie twierdził na rozprawie [...] czerwca 2014 r., że sporne rozwiązanie nie przeszkadza wnioskodawcy w swobodnym prowadzeniu działalności gospodarczej.

Podsumowując swoje rozważania Urząd Patentowy stwierdził, że rozpatrywanej sprawie wnioskodawca nie wykazał, że posiada interes prawny w domaganiu się unieważnienia spornego prawa wyłącznego. W tym stanie rzeczy postępowanie o unieważnienie spornego prawa ochronnego należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym. W świetle ugruntowanego orzecznictwa "negatywny wynik prowadzonych przez organ w toku postępowania ustaleń co do interesu prawnego wnioskodawcy jest podstawą zakończenia postępowania decyzją umarzającą postępowanie w sprawie (por. wyroki NSA: z dnia 13 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 734/11 i z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 725/05).

[...] S.p.A. z siedzibą w [...], Włochy wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając:

I. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 89 p.w.p. w zawiązku z art. 100 ust. 1 p.w.p. przez bezzasadne przyjęcie, że skarżący jako wnioskodawca domagający się unieważnienia spornego prawa ochronnego na wzór użytkowy [...] nie posiada interesu prawnego, a tym samym legitymacji materialno-procesowej do formułowania i efektywnego zaspokojenia takiego roszczenia;

II. naruszenie prawa procesowego poprzez naruszenie art. 255(8) p.w.p. oraz art. 8 i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewyjaśnienie w motywach rozstrzygnięcia podstaw i powodów prawnych przyjętej metodologii oceny stanu faktycznego, która doprowadziła do wydania skarżonego rozstrzygnięcia;

III. naruszenie art. 80 k.p.a., z związku z art. 256 ust. 1 p.w.p, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezgodną z zasadą swobodnej oceny dowodów oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która doprowadziła do wydania skarżonego rozstrzygnięcia.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji umarzającej postępowanie w sprawie i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że jako wnioskodawca w postępowaniu spornym, swój interes prawny wywodziła z tego, że przedmiotowy wzór użytkowy chroniony prawem [...] obejmuje w istocie zakresem ochrony rozwiązania ujawnione w opisie patentowym wynalazku chronionego patentem nr [...] pt. " 2", w stosunku do którego skarżący jest uprawnionym. Zdaniem skarżącej zakres ochrony wzoru użytkowego koliduje z zakresem ochrony patentu [...].

Dodatkowo obie są realnymi konkurentami, w szczególności wykazując, że konkurowały o te same zamówienia w firmie [...] w W., powołując się w tym zakresie na listy ostrzegawcze z [...] listopada 2012 r. oraz [...] stycznia 2013 r. skierowane do uprawnionego oraz odpowiedzi na nie ( dokumenty znajdują się w aktach sprawy).

Dokumentem potwierdzającym wymienione wyżej okoliczności była złożona do akt sprawy kopia żądania do zaprzestania czynów nieuczciwej konkurencji w języku angielskim (wraz z tłumaczeniem przysięgłym) z [...] listopada 2012 r. wystosowanego do skarżącego przez uprawnionego, w którym to dokumencie uprawniony podniósł, że nie narusza prawa z patentu wnioskodawcy, a sporne włączniki produkuje i powołuje się przy tym wprost na własne prawo wynikające z udzielonego prawa ochronnego na wzór użytkowy [...]. Tym ostatnim dowodem skarżący pragnął wykazać, że obaj ubiegali się o te same zamówienia w firmie [...] we W., a tym samym są realnymi konkurentami.

Ponadto, istnienie interesu prawnego skarżący wywodził, z okoliczności wszczęcia postępowania w sprawie o naruszenie patentu [...], jaką skarżący wniósł przed Sąd Okręgowy w W., pozywając uprawnionego. Okoliczność ta została potwierdzona złożonymi do akt postępowania spornego materiałami z postępowania sądowego dotyczącego sprawy, jaka zawisła pomiędzy stronami o naruszenie patentu [...].

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o oddalenie skargi.

Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.).

Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istota rozpoznawanej sprawy dotyczyła oceny prawidłowości decyzji Urzędu Patentowego RP, który umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe z powodu braku po stronie skarżącej interesu prawnego.

W ocenie Sądu zarzut zasadny okazał się pierwszy zarzut skargi, dotyczący naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 89 p.w.p. w związku z art. 100 ust. 1 p.w.p. przez bezzasadne przyjęcie, że skarżący nie posiada interesu prawnego.

Sąd stwierdza, że nieprawidłowe jest ustalenie Urzędu Patentowego RP, że skarżący nie ma interesu prawnego we wzruszeniu spornego prawa ochronnego.

Jak zwraca się uwagę w literaturze, dotychczas nie stworzono uniwersalnej definicji interesu prawnego w znaczeniu materialnym, obejmującej kompleksowo sytuacje uzasadniające wystąpienie z wnioskiem o unieważnienie prawa wyłącznego. To oznacza, że każdy przypadek wymaga indywidualnej oceny organu. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 września 2014 r. (sygn. II GPS 1/14) wskazał, że "Prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym w charakterze strony jest warunkowane interesem prawnym indywidualnego podmiotu, nie zaś konkretną normą prawną, przyznającą taki status. (...). Należy przypomnieć, że interes prawny stanowiący podstawę przyznania legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym jest kategorią materialnoprawną. W piśmiennictwie prawniczym i w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowana jest teza, że o charakterze interesu (prawny czy faktyczny) przesądza treść przepisów prawa materialnego (szerzej na ten temat: A. S. Duda, Interes prawny w polskim prawie administracyjnym, Warszawa 2008, s. 74 i nast. oraz podany tam przegląd stanowisk wyrażanych w literaturze). Mogą to być również przepisy, z których nie wynikają wprost konkretne uprawnienia dla strony, ale wynika "sytuacja jakoś przez prawo chroniona, np. jakaś korzyść, której prawo pozwala oczekiwać, możność dążenia do jakiegoś skutku prawnego, możność obrony przed ograniczeniem zdobytych już uprawnień itd." (J. Zimmermann: Konstrukcja interesu prawnego w sferze działań Naczelnego Sądu Administracyjnego [w:] Gospodarka, Administracja, Samorząd, Księga jubileuszowa profesor Teresy Rabskiej, red. H. Olszewski, B. Popławska, Poznań 1997, s. 610).

Dla istnienia interesu prawnego norma prawna nie musi przyznawać podmiotowi wywodzącemu z niej swój interes prawny konkretnych uprawnień lub obowiązków, bo wtedy interes prawny przekształciłby się w roszczenie prawne lub publiczne prawo podmiotowe; wystarczy, że daje możliwość ochrony w sformalizowanym postępowaniu i powoduje, że podmiot, którego sfery prawnej bezpośrednio dotyczy, może skutecznie domagać się wydania orzeczenia administracyjnego (szerzej m.in. dr Andrzej Kisielewicz w "Interes prawny w sprawach własności przemysłowej" - materiał przygotowany na konferencje pn. "Wzory w praktyce Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego i Urzędu Patentowego RP. Wzory w orzecznictwie Unii Europejskiej i Polski, Warszawa 8-9 listopada 2006 r.", a także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 stycznia 2007 r. sygn. akt. VI SA/Wa 1944/06 LEX 299739; z 20 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1998/06 LEX 322691; z 26 czerwca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 635/07 LEX nr 355519 oraz z 29 sierpnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 867/06 LEX 246145).

W orzecznictwie nie budzi raczej wątpliwości teza, że źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet ogólne normy prawne kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, a wcześniej art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej).

Interes prawny w unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy mają w szczególności konkurenci uprawnionego do znaku towarowego, jak również pozwani o naruszenie znaku towarowego. Co więcej, za osobę mającą interes prawny w żądaniu eliminacji prawa ochronnego uważa się nie tylko osobę, wobec której uprawniony z prawa dochodzi już roszczeń o naruszenie, ale także osobę, w stosunku do której jeszcze co prawda nie dochodzi roszczeń, ale wysłał jej tzw. pismo ostrzegawcze.

Bezspornie zatem interes prawny skarżącego wynika w niniejszej sprawie z faktu, że obie strony tego postępowania - skarżący i uprawniony, są podmiotami działającymi na tym samym rynku. Z akt sprawy wynika bowiem, że obie strony starały się o te samo zamówienie (kontrakt) w "[...] S.A". Po drugie, obie strony toczyły spór cywilny przed Sądem Okręgowym w W., co samo przez się, jest wystarczającym argumentem do przyjęcia istnienia po stronie skarżącego interesu prawnego.

Uzupełniająco należy też zauważyć, że metodologia badania interesu prawnego wnioskodawcy/skarżącego, zastosowana w niniejszej sprawie była niewłaściwa.

Wykluczając interes prawny i umarzając postępowanie, Urząd Patentowy w istocie ograniczył stronie skarżącej jako wnioskodawcy możliwość realizacji swego prawa podmiotowego, dotyczącego domagania się unieważnienia prawa ochronnego.

W szczególności Sąd ma na myśli fakt, że badanie interesu prawnego nie możne ingerować w zakres merytorycznego rozpoznania sprawy, właściwego do spraw o unieważnienie przyznanych praw ochronnych. W niniejszej sprawie wystarczające było ustalenie tego interesu na tej podstawie, że strony są konkurentami na rynku bowiem uczestniczyły w tym samym przetargu kontraktowym, kierowane były listy ostrzegawcze oraz toczyła się pomiędzy nimi sprawa przez sądem powszechnym. Tymczasem organ, w ramach badania interesu prawnego, dokonał oceny merytorycznej obu rozwiązań technicznych ( obejma i sprężyna).

W prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1684/05, w którym stwierdzono, że: "(...) źródłem interesu prawnego (...) była niewątpliwie konstytucyjna zasada swobody prowadzenia (wolności) działalności gospodarczej, wyrażona w art. 20 i 22 Konstytucji RP. Wolność działalności gospodarczej nie jest wprawdzie wolnością absolutną, niemniej (...) należy uznać, że w sytuacji, gdy przedsiębiorca upatruje zagrożenia wolności gospodarczej w rejestracji określonego prawa, orzecznictwo nie powinno stwarzać nadmiernych barier dla dostępu tego przedsiębiorcy w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym dla wykazania, że rejestracja nastąpiła z naruszeniem prawa".

Podobnie w wyroku z dnia 6 czerwca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 454/06, LEX nr 210151, uznano że: "Interes prawny w unieważnieniu patentu mają w szczególności nie tylko konkurenci uprawnionego z patentu, którzy zamierzają wytwarzać takie przedmioty lub stosować taką technologię, jak opisana w dokumencie patentowym, ale również - przykładowo - pozwany o naruszenie patentu, czy też osoba, której oddalono wniosek o stwierdzenie, że produkcja, którą prowadzi lub zamierza prowadzić, nie jest objęta danym patentem." Potwierdzono to również w wyroku z dnia 29 sierpnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 867/06, LEX nr 246145, uznając, że:

"1. Na gruncie prawa własności przemysłowej, interes prawny w unieważnieniu patentu ma nie tylko osoba, której postawiono zarzut naruszenia patentu, ale również mają go w szczególności konkurenci uprawnionego z patentu, którzy zamierzają wytwarzać takie przedmioty lub stosować taką technologię, jak opisana w dokumencie patentowym, czy - przykładowo - osoba, której oddalono wniosek o stwierdzenie, że produkcja, którą prowadzi lub zamierza prowadzić, nie jest objęta danym patentem.

Potwierdza to również wyrok NSA z dnia 5 lipca 2007 r., sygn. akt II GSK 92/07, LEX nr 368201, w myśl którego: " (...) Interes prawny w żądaniu unieważnienia patentu ma "realny" konkurent uprawnionego z patentu, którego zamiar wytwarzania przedmiotów lub stosowania technologii opisanej w dokumencie patentowym wiąże się ściśle z zakresem prowadzonej przez niego działalności zarobkowej czy zawodowej".

W ocenie Sądu, skoro zarzut zasadny okazał się pierwszy zarzut skargi, dotyczący naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 89 p.w.p. w związku z art. 100 ust. 1 p.w.p., zatem ustosunkowywanie się do pozostałych zarzutów skargi byłoby przedwczesne.

Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany jest do zastosowania się do wytycznych zawartych w wyroku, dotyczących istnienia po stronie skarżącego interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia wzoru użytkowego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.

O wysokości kosztów zastępstwa procesowego orzeczono na mocy § 14 ust. 1 pkt 1, lit. b) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U. 2015 r. poz.1804).