Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 890/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust.1
journal: Dz.U. 2014 poz 1146
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020
article: par. 7 pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 163 poz 1364
law: Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia NSA Sławomir Kozik, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 września 2016 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P. na informację Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia 5 lipca 2016 r., nr [...], [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 21 kwietnia 2016 r. Komisja Oceny Projektów przy Instytucji Zarządzającej, to jest Zarządzie Województwa poinformowała, że wniosek o dofinansowanie projektu "P" złożony przez "A" Sp. z o. o. uzyskał negatywną ocenę wykonalności i nie został zakwalifikowany do oceny strategicznej I stopnia.

Organ wskazał, że przedmiotowy wniosek nie spełnił następującego kryterium wykonalności finansowo-ekonomicznej:

B.3. Analiza finansowa projektu, w następujących obszarach, zawartych w definicji kryterium przyjętego przez Komitet Monitorujący RPO WP 2014-2020:

1. Weryfikacja zgodności projektu z właściwym programem pomocowym - projekt nie spełnił warunków dopuszczalności udzielenia pomocy publicznej.

W Studium wykonalności Projektu, stanowiącym załącznik nr 1 do wniosku o dofinansowanie, Wnioskodawca zaprezentował analizę, która wykazała, że dofinansowanie Projektu ze środków RPO WP 2014-2020 będzie stanowiło pomoc publiczną w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W trakcie prowadzonej oceny Projektu Komisja Oceny Projektów nie znalazła żadnych podstaw do podważenia tego wniosku.

W związku z powyższym, przeanalizowania wymagały warunki dopuszczalności udzielenia pomocy publicznej w Projekcie. W rozpatrywanym przypadku, dopuszczalnym przeznaczeniem pomocy publicznej jest pomoc na kulturę i zachowanie dziedzictwa kulturowego, na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 28 sierpnia 2015 r. w sprawie udzielania pomocy inwestycyjnej na kulturę i zachowanie dziedzictwa kulturowego w ramach regionalnych programów operacyjnych na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 1364; dalej: "Rozporządzenie z 28.08.2015 r."), wydanego w oparciu o art. 53 rozporządzenia Komisji (UE) z dnia 17 czerwca 2014 r. nr 651/2014 uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014 r., s. 1; dalej: "GBER").

Zgodnie z § 7 pkt 3 Rozporządzenia z 28.08.2015 r., pomoc jest udzielana na pokrycie kosztów kwalifikowalnych, o których mowa w art. 53 ust. 4 GBER. Oznacza to odesłanie także do art. 53 ust. 4 lit. a) GBER, zgodnie z którym, w przypadku pomocy inwestycyjnej za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty inwestycji w rzeczowe aktywa trwałe i wartości niematerialne i prawne, w tym koszty budowy, modernizacji, nabycia, konserwacji lub poprawy infrastruktury, jeżeli w skali roku przynajmniej 80% czasu lub przestrzeni tej infrastruktury jest wykorzystywane do celów związanych z kulturą.

Zgodnie z interpretacją Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w przypadku infrastruktury złożonej z kilku obiektów próg ten (80% powierzchni lub czasu) liczy się do całości infrastruktury, nie zaś do poszczególnych obiektów, tj. uwzględnić należy całą infrastrukturę tworzącą dany obiekt kulturalny, nawet jeśli tylko jej część objęta jest projektem aplikującym o dofinansowanie z RPO WP 2014-2020. W Studium wykonalności Projektu przedstawiona została informacja, że 82% powierzchni infrastruktury objętej Projektem, tj. Spichlerza i budynków przylegających, będzie wykorzystywana na cele kulturalne. Natomiast nie zostały uwzględnione powierzchnie pozostałych budynków tworzących kompleks posiadłości, w tym dworu, gdzie znajdują się pomieszczenia hotelowe, restauracja, kawiarnia i sala konferencyjna. Ze Studium wykonalności wynika, że wszystkie te obiekty składają się na jeden historyczny kompleks i wsparcie jednej części ma wpływ na działalność prowadzoną w pozostałych częściach.

W związku z powyższym, pismem z dnia 7 kwietnia 2016 r., Komisja Oceny Projektów zwróciła się do Wnioskodawcy z prośbą, o wyjaśnienie powyższej wątpliwości. W odpowiedzi, pismem z dnia 14 kwietnia 2016 r., Wnioskodawca wyjaśnił, że także biorąc pod uwagę całość kompleksu, powierzchnia wykorzystywana na cele związane z kulturą przedstawia się następująco:

- Spichlerz o powierzchni 1.800,32 m2 oraz oficyna o powierzchni 164,17m2, łącznie wykorzystywane na cele związane z kulturą w 82%, tj. z łącznej powierzchni 1.964,56 m2 na cele związane z kulturą wykorzystywane jest ok. 1.619,27 m2;

- pozostałe budynki gospodarcze, o powierzchni 1.198 m², w całości wykorzystywane są na cele związane z kulturą (mini sale koncertowe, sale warsztatowo-edukacyjne);

- dwór, w którym znajdują się pomieszczenia hotelowe, wykorzystywany jest w 30% na cele związane z kulturą (prezentacja oryginałów dzieł artystów-malarzy oraz biblioteka z zabytkowymi książkami), tj. na cele kulturalne wykorzystywane jest ok. 469,50 m2.

Powyższe oznacza, że z łącznej powierzchni budynków 4.727,56 m2, na cele związane z kulturą wykorzystywane jest 3.286,75 m2, tj. 70%.

Wnioskodawca stwierdził także, że na cele związane z kulturą wykorzystywany jest w całości park (starodrzew z zarejestrowanymi pomnikami przyrody) o powierzchni 17.000 m2. Powyższe oznacza, zdaniem Wnioskodawcy, że ponad 90% powierzchni kompleksu wykorzystywane jest na cele związane z kulturą.

W ocenie Komisji Oceny Projektów, nie sposób jednak zgodzić się z taką argumentacją. Skoro bowiem budynki wykorzystywane są tak na cele związane z kulturą, jak na cele niezwiązane z kulturą, to zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego wskazują, że również park, w którym są położone, pełni dwojakie funkcje. Nie sposób bowiem racjonalnie argumentować, że nie korzystają z niego np. goście hotelowi, a zatem odbiorcy niezwiązanej z kulturą oferty kompleksu. Wnioskodawca nie przedstawił zaś analizy, w jakim procencie czasu park jest wykorzystywany na cele związane z kulturą.

W związku z powyższym, Komisja Oceny Projektów jest zdania, że nie cała powierzchnia parku może być traktowana jako służąca celom związanym z kulturą. Komisja Oceny Projektów zastosowała zatem najbardziej adekwatną, a zarazem korzystną dla Wnioskodawcy metodę przeliczenia powierzchni obiektu (a konkretnie przeliczenie dotyczyło powierzchni parku) wykorzystywanej na cele związane z kulturą. Zgodnie z tą metodą, jako powierzchnia wykorzystywana na cele związane z kulturą, powinien być traktowany taki odsetek powierzchni parku, jak odsetek powierzchni budynków wykorzystywany na cele związane z kulturą. Daje to następujące rezultaty:

- całkowita powierzchnia obiektu: budynki + park, tj. 4.727,56 m2 + 17.000 m2, co daje łącznie 21.727,56 m2;

- powierzchnia kompleksu wykorzystywana na cele kulturalne: powierzchnia budynków wykorzystywana na cele kulturalne + 70% powierzchni parku, tj. 3.286,75 m2 + 11.900 m2, co daje łącznie 15.186,75 m2.

Powyższe prowadzi do wniosku, że ok. 70% powierzchni kompleksu jest wykorzystywane na cele związane z kulturą (18.473,50 m² / 21.727,56 m² = 0,70). Tak więc nie jest spełniony warunek z § 7 pkt 3 Rozporządzenia z 28.08.2015 r. w zw. art. 53 ust. 4 lit, a GBER, zgodnie z którymi wymagane jest, by w skali roku przynajmniej 80% czasu lub przestrzeni infrastruktury było wykorzystywane do celów związanych z kultura. To z kolei prowadzi do konkluzji, że Projekt nie spełnia warunku dopuszczalności udzielenia pomocy publicznej. Uzasadnia to więc negatywną ocenę Projektu jako niespełniającego wszystkich obowiązkowych kryteriów wyboru.

2. Weryfikacja poprawności ustalenia poziomu dofinansowania - brak spójności analizy finansowej.

Wnioskodawca został poproszony przez członków KOP o skorygowanie poziomu kosztów kwalifikowalnych o wygenerowany zysk operacyjny. Wnioskodawca w piśmie z dnia 14 kwietnia 2016 r. dokonał korekty kosztów kwalifikowalnych o zysk operacyjny w kwocie 445.579 zł, co spowodowało zmniejszenie wnioskowanego dofinansowania do wartości 6.261.487,40 zł.

Kwota zysku operacyjnego stanowiąca ww. korektę nie jest spójna z danymi finansowymi przedstawionymi w pliku Excel (ze zaktualizowanych danych, ze względu na korektę szacowanych przychodów wynika strata z działalności operacyjnej dla Wnioskodawcy w okresie odniesienia). Wnioskodawca - na wniosek członków KOP - dokonał nieadekwatnego do zaktualizowanych danych obniżenia kosztów kwalifikowalnych, co ma wpływ na ustaloną wysokość dofinansowania.

Ponadto stwierdzono uchybienia, które nie są powodem odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu na etapie oceny wykonalności, w następującym kryterium:

B.1. Nakłady na realizację projektu.

Zgodnie z Wytycznymi dotyczącymi kwalifikowalności wydatków w ramach RPO WP 2014-2020 (Rozdział 9, część dotycząca Działania 8.3.), wydatki związane z wyposażeniem i funkcjonowaniem bazy noclegowej zaliczane są do wydatków niekwalifikowalnych. W projekcie realizowanym z pomocy publicznej, promocja projektu stanowi koszt niekwalifikowalny. Za koszt kwalifikowalny można uznać jedynie koszt promocji produktu turystycznego. W związku z powyższym koszt prac zaplanowanych dla budynku B - oficyna, przeznaczonym na bazę noclegową oraz koszt promocji projektu (wskazany w formularzu wniosku jako koszt równy 10.000 PLN) stanowią koszt niekwalifikowalny.

W wyniku złożonego protestu Instytucja Zarządzająca orzekła o jego nieuwzględnieniu. Organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko podnosząc, że właściwe jest przyjęcie proporcjonalnego wykorzystania parku w takim samym stosunku na cele związane z kulturą, jak pozostałych obiektów kompleksie. Przemawia za tym choćby fakt, że niepodobna w całości oddzielić od parku funkcję hotelową obiektu (z parku korzystają również goście hotelowi, czyli odbiorcy oferty komercyjnej obiektu, niezwiązanej z celami kulturowymi).

W szczególności oferta obiektu, podana do publicznej wiadomości na stronie internetowej kompleksu wskazuje na komercyjne wykorzystanie parku: "Przyjęcie weselne we dworze i w otaczającym parku to dla Pary Młodej i gości weselnych niezapomniane chwile uwiecznione w pamięci i na zdjęciach. Eleganckie wnętrza, obiad podany na kremowej porcelanie, dekoracje kwiatowe w salonach i w parku, liczne świece i lampiony czynią ten dzień wyjątkowym". Jako jedną z atrakcji dla gości hotelowych wymieniono "malowniczy park z wydzielonym miejscem do gry w badmintona oraz boule".

Wnioskodawca nie wykazał, w jakim procencie czasu park jest wykorzystywany na cele związane z kulturą, stąd analiza proporcjonalnego wykorzystania powierzchni jest uzasadniona i konieczna.

Istotnie park sam w sobie może stanowić dla wielu odbiorców obiekt atrakcyjny pod względem kulturowym ze względu na starodrzew i walory naturalne, ale IZ RPO WP stoi na stanowisku, ze nie jest to wyłączna jego funkcja. Innej roli parku, która polega na wspieraniu komercyjnych funkcji kompleksu nie można posługując się przekonującą argumentacją zmniejszyć do zera. Dlatego też przyjęcie proporcjonalnej wartości powierzchni parku, analogicznie do proporcjonalnego zakwalifikowania pozostałych obiektów składających się na kompleks, jest uzasadnione i nie może być uznane za krzywdzące dla wnioskodawcy (jest to metodyka powszechnie stosowana i akceptowana w związku z realizacją projektów dofinansowanych ze środków europejskich).

W zakresie braku spójności analizy finansowej miarodajny dla dokonywanej oceny jest stan wiedzy członków Komisji Oceny Projektów w oparciu o przedstawione przez Wnioskodawcę uzupełnione dokumenty na moment dokonywania ostatecznej oceny. Wnioskodawca w piśmie z dnia 14 kwietnia 2016 roku zadeklarował nieprawidłowy poziom dofinansowania, wyliczony niezgodnie z danymi wynikającymi ze zaktualizowanego arkusza kalkulacyjnego. Wnioskodawca miał możliwość poprawienia błędów w analizie finansowej, lecz ponownie przedstawił nieprawidłowe dane. Dlatego też następcze wyjaśnienia wnioskodawcy, który w proteście podnosi popełnienie omyłki nie mogą być uwzględnione. Miarodajne nie mogą być dla IZ RPO WP informacje uzyskane dopiero na etapie wniesionego protestu.

W związku z powyższym, zdaniem IZ RPO WP nie ma przesłanek by stwierdzić, iż ocena w kryterium B.3. "Analiza finansowa projektu" została przeprowadzona nieprawidłowo.

Zgodnie z regulaminem konkursu niespełnienie któregokolwiek z kryteriów wykonalności skutkuje uzyskaniem przez wniosek negatywnej oceny wykonalności. Jedynie w przypadku spełnienia wszystkich kryteriów wykonalności wniosek uzyskuje pozytywną ocenę wykonalności i zostaje zakwalifikowany do kolejnego etapu oceny, tj. do oceny strategicznej I stopnia.

Na powyższą informację o nieuwzględnieniu protestu strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:

- art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów 2014-2020 w związku z § 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 28 sierpnia 2015 r. w sprawie udzielania pomocy inwestycyjnej na kulturę i zachowanie dziedzictwa kulturowego w ramach programów operacyjnych na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 1364) w związku z art. 53 ust. 4 lit. a) Rozporządzenia Komisji (UE) z dnia 17 czerwca 2014 r. nr 651/2014 uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014 r.) poprzez dokonanie nierzetelnej oceny projektu, w kontekście spełnienia warunku dopuszczalności udzielenia pomocy publicznej poprzez niezbadanie spełnienia przez skarżącą przesłanek wynikających z art. 53 ust. 4 tego rozporządzenia czym w konsekwencji naruszono zasadę bezstronnego i równego wyboru projektów do dofinansowania,

- art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zasadach realizacji programów 2014-2020, które miało istotny wpływ na wynik oceny poprzez jego niezastosowanie i niedokonanie rzetelnej oceny projektu skarżącej pod względem spełniania kryteriów wyboru projektów zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący dla RPO Województwa na lata 2014-2020 w zakresie kryterium wykonalności finansowo-ekonomicznej B.3. Analiza finansowa projektu w obszarze poprawności ustalenia poziomu dofinansowania – brak spójności analizy finansowej, w konsekwencji czego wybór projektu skarżącej do dofinansowania nie został dokonany zgodnie z definicją kryterium przyjętą przez Komitet Monitorujący RPO WP 2014-2020.

W odpowiedzi na skargę, Instytucja Zarządzająca, podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Na podstawie art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są m.in. przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 217) - dalej: u.z.r.p.s., które określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy P.p.s.a., z wyłączeniami, o których mowa w art. 64 u.z.r.p.s.

Skarga jest niezasadna.

Spór w sprawie dotyczy negatywnej oceny, złożonego przez skarżącą wniosku o dofinansowanie pt. "P".

Sąd rozpatrujący sprawę podziela stanowisko Instytucji Zarządzającej, że projekt strony nie spełnił warunków dopuszczalności udzielenia pomocy publicznej.

Przede wszystkim podkreślić należy, że postępowanie stanowiące ocenę projektu nie toczy się według zasad postępowania administracyjnego określonym w k.p.a., gdzie obowiązuje zasada prawdy obiektywnej a organ obowiązany jest z urzędu dążyć do ustalenia stanu faktycznego. Ocena projektu dokonywana jest na podstawie danych o dokumentów przedstawionych przez stronę aplikującą o dofinansowanie. W tego rodzaju procedurze, na co słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, to rzeczą Wnioskodawcy jest wykazanie, że projekt wpisuje się w warunki udzielenia pomocy.

W skardze strona zarzuca zaniechanie przez organ zbadania w jakim procencie czasu w skali roku infrastruktura jest wykorzystywana na cele związane z kulturą. Z tak postawionym zarzutem nie sposób się zgodzić w świetle wskazanych wyżej zasad dokonywania oceny projektów.

Wskazać należy, że sama strona w ogóle nie posługiwała się w projekcie algorytmem czasu wykorzystywania infrastruktury. Nie zaoferowała w tym zakresie żadnych danych. Nie sposób zatem wymagać od Instytucji Zarządzającej aby poszukiwała dowodów i dokonywała ustaleń w tym zakresie. Zasadnie zatem w sprawie Instytucja opierała się o informacje przekazane przez stronę aplikującą o dofinansowanie, tj. dane dotyczące przestrzeni obiektu jaka jest wykorzystywana na działalność kulturalną. Zgodzić należy się z organem, że było to kryterium bardziej wymierne i łatwiejsze do zweryfikowania.

Kwestia natomiast wykazania według jakiego algorytmu organ dokonał przeliczenia procentowego udziału powierzchni infrastruktury wykorzystywanej na cele kultury, wbrew zarzutom skargi, została wyjaśniona w piśmie stanowiącym rozstrzygnięcie protestu. Organ podał, że stosunek wykorzystania powierzchni parku został przyjęty w proporcji jak dla pozostałych obiektów i wyjaśnił z jakich przyczyn przyjął tego rodzaju ekstrapolację, którą Sąd orzekający w sprawie akceptuje.

W ocenie Sądu zasadnie Instytucja zakwestionowała wykorzystywanie przez skarżącą Parku w 100% na cele kulturalne. Przemawia za tym choćby fakt, że nie sposób w całości oddzielić od parku funkcję hotelową obiektu (z parku korzystają również goście hotelowi, czyli odbiorcy oferty komercyjnej obiektu, niezwiązanej z celami kulturowymi). Potwierdzeniem stanowiska organu jest również informacja umieszczona przez skarżącą na stronie internetowej kompleksu, gdzie wskazuje na komercyjne wykorzystanie parku: "Przyjęcie weselne we dworze i w otaczającym parku to dla Pary Młodej i gości weselnych niezapomniane chwile uwiecznione w pamięci i na zdjęciach. Eleganckie wnętrza, obiad podany na kremowej porcelanie, dekoracje kwiatowe w salonach i w parku, liczne świece i lampiony czynią ten dzień wyjątkowym". Jako jedną z atrakcji dla gości hotelowych wymieniono "malowniczy park z wydzielonym miejscem do gry w badmintona oraz boule".

Właściwe było zatem przyjęcie proporcjonalnego wykorzystania Parku w takim samym stosunku na cele związane z kulturą, jak pozostałych obiektów kompleksie, tym bardziej, że strona nie przedstawiła żadnych danych, na podstawie których można byłoby dokonać odmiennych ustaleń.

Prawidłowo przyjęto zatem następujące wyliczenie:

- całkowita powierzchnia obiektu: budynki + park, tj. 4.727,56 m2 + 17.000 m2, co daje łącznie 21.727,56 m2;

- powierzchnia kompleksu wykorzystywana na cele kulturalne: powierzchnia budynków wykorzystywana na cele kulturalne + 70% powierzchni parku, tj. 3.286,75 m2 + 11.900 m2, co daje łącznie 15.186,75 m2.

Powyższe prowadzi do wniosku, że ok. 70% powierzchni kompleksu jest wykorzystywane na cele związane z kulturą (18.473,50 m² / 21.727,56 m² = 0,70). Tak więc nie jest spełniony warunek z § 7 pkt 3 Rozporządzenia z 28.08.2015 r. w zw. art. 53 ust. 4 lit, a GBER, zgodnie z którymi wymagane jest, by w skali roku przynajmniej 80% czasu lub przestrzeni infrastruktury było wykorzystywane do celów związanych z kultura. To z kolei prowadzi do konkluzji, że Projekt nie spełnia warunku dopuszczalności udzielenia pomocy publicznej. Uzasadnia to więc jego negatywną ocenę dokonaną przez organ jako niespełniającego wszystkich obowiązkowych kryteriów wyboru.

Odnośnie zarzutu niewychwycenia różnic pomiędzy danymi deklarowanymi przez skarżącą, a danymi zawartymi w konkretnych punktach analizy finansowej, które to dane różniły się i był to błąd skarżącej, wskazać należy, że nie można obciążać Instytucji Zarządzającej za błędy popełnione przy przygotowaniu dokumentacji przez stronę. Jak już wskazano na wstępie, podstawą oceny są dane zaoferowane przez Wnioskodawcę na etapie dokonywania oceny projektu. Nie sposób wymagać aby Instytucja korygowała błędy w złożonej dokumentacji czy z własnej inicjatywy dokonywała ustaleń i poszukiwała dowodów na spełnienie przez projekt obowiązkowych kryteriów wyboru, gdy sam Wnioskodawca danych takich nie przedstawia. Sąd zwraca również uwagę, że jak wynika z akt sprawy Wnioskodawca był wzywany pismem z dnia 7 kwietnia 2016 r. do weryfikacji tych konkretnie danych i w piśmie z 14 kwietnia 2016 r. przedstawił informację na ten temat, które to dane zostały wzięte pod uwagę w toku oceny. Trudno więc zarzucać organowi błąd w przyjętych wyliczeniach, skoro oparł się na danych przedłożonych przez Wnioskodawcę w efekcie wezwania do złożenia wyjaśnień w związku z powstałymi wątpliwościami i rozbieżnościami.

Z tych względów ocena projektu strony skarżącej została przeprowadzona przez Instytucję Zarządzającą prawidłowo i Sąd na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 217), orzekł o oddaleniu skargi.