Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 575/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Z. Ślusarczyk (spr.) H. Raszkowska B. Jażdżyk G. Klimek Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2005 r., sprawy ze skargi D. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 września 2001 roku, znak "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta M. z dnia 18 października 2000 roku, znak "[...]" o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr 39/13 w S. dla zamierzenia obejmującego budowę budynku hangarów do przechowywania sprzętu pływającego, stwierdziło nieważność tej decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, że decyzja z dnia 18 października 2000 roku była sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M., a zatem na podstawie art. 46a ust. l pkt l Ustawy z 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r., nr 15, póz. 139 ze zm.) była ona dotknięta wadą powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zgodnie bowiem z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi S., stanowiącym załącznik Nr 2 do planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. zatwierdzonego uchwałą nr "[...]" Rady Miejskiej w M. w dniu 27 maja 1994 r., działka nr 39/13 w S. położona była na terenie przeznaczonym do użytkowania leśnego. Ponadto według planu miejscowego gminy M. przedmiotowa działka leżała w strefie ochronnej jeziora T., a w strefach ochronnych jezior zabronione było m.in. wznoszenie jakichkolwiek obiektów budowlanych, w tym i na potrzeby rolnictwa poza istniejącymi zagrodami w dobrym lub średnim stanie technicznym, niezwiążanych z utrzymaniem zbiorników wodnych, przystani wodnych i kąpielisk. Zdaniem organu, planowany budynek hangarów dla sprzętu pływającego, nie mógł być zaliczony do kategorii obiektów, które zgodnie z ustaleniami planu miejscowego wolno było wznosić w strefach ochronnych jezior.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek D. N., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia 23 listopada 2003 roku, znak "[...]" utrzymało w mocy decyzję własną z 12 września 2001 roku argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją D. N. wniosła skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 13 października 2003 roku, sygn. akt "[...]" uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z art. 46a Ustawy z 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieważna, ale nie chodzi tu o każdą sprzeczność z ustaleniami planu miejscowego, lecz taką, która jest oczywista, istotna i niebudząca wątpliwości. Ponadto sprzeczność taka powinna naruszać zasady ładu przestrzennego określone danym planem miejscowym. W rozpatrywanej sprawie organ sprzeczności takiej upatrywał w interpretacji ustaleń planu miejscowego, a zwłaszcza zapisów dotyczących dopuszczalnej zabudowy na terenie przedmiotowej działki, gdyż kwestią interpretacji jest, czy hangary na sprzęt pływający należą do obiektów związanych lub niezwiązanych z utrzymaniem zbiorników wodnych, przystani wodnych i kąpielisk. Zgodnie z pismem dyrektora "[...]" Biura Planowania Przestrzennego w B. Oddział w S. z 29 września 2000 roku na przedmiotowej działce można realizować jedynie hangary na sprzęt pływający związane z przystanią wodną i kąpieliskiem. Zdaniem Sądu ocenę tą należy traktować jako wykładnię autentyczną, natomiast organ dokonał odmiennej wykładni w zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia 6 lipca 2004 roku, znak "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzje własną z 12 września 2001 roku podkreślając, że grunt na którym skarżąca zamierzała zrealizować projektowany budynek hangarów do przechowywania sprzętu pływającego, był przeznaczony do użytkowania rolniczego i pod zalesienie. Oznacza to, że na tym terenie mogły być wznoszone co najwyżej obiekty

związane z produkcją rolniczą, o ile plan miejscowy nie wprowadził zakazu realizacji tego rodzaju obiektów lub całkowitego zakazu zabudowy tego obszaru. W tej sytuacji organ stwierdził, że decyzja z dnia 18 października 2000 roku o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr 39/13 w S. pozostawała w oczywistej sprzeczności z ustaleniami planu miejscowego gminy M.

Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się uchylenia jej w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie przepisów Ustawy z 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym oraz Uchwały Nr "[...]" Rady Miejskiej w M. z 27 maja 1994 r. w sprawie planu zagospodarowania gminy M. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów proceduralnych poprzez uchybienie przepisom art. 7 i 77 oraz art. 156 k.p.a., naruszenie prawa strony skarżącej do obrony swoich praw poprzez rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, a także naruszenie konstytucyjnej zasady równości wszystkich wobec prawa. W uzasadnieniu stwierdzono, że planowany przez skarżącą budynek hangaru dla sprzętu pływającego spełnia kryteria budynku związanego z utrzymaniem zbiorników wodnych, przystani wodnych i kąpielisk, dlatego może być wzniesiony w strefie ochronnej jeziora. Następnie podniesiono, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ ograniczył się do ogólnych ustaleń i ocen, co uniemożliwia ustalenie jakie przesłanki zostały uznane za podstawę do przyjęcia, że decyzja Burmistrza Miasta M. z 18 października 2000 roku została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ przyznał, że w strefie ochronnej jeziora możliwa jest zabudowa obiektami związanymi z utrzymaniem zbiorników wodnych, przystani wodnych i kąpielisk, ale tylko na terenach przewidzianych na ten cel w planie miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Odnośnie zarzutów dotyczących naruszenia konstytucyjnej

zasady równości i rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, organ wskazał na ich bezzasadność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Decyzja Burmistrza Miasta M. z dnia 18 października 2000 roku o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr 39/13 w S. dla inwestycji polegającej na budowie budynku hangarów do przechowywania sprzętu pływającego została podjęta na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M., zatwierdzonego uchwałą nr "[...]" Rady Miejskiej w M. w dniu 27 maja 1994 roku. Zgodnie z tym planem przedmiotowa działka położona była na terenie przeznaczonym do użytkowania rolniczego i pod zalesienie, a także w strefie ochronnej jeziora T. Natomiast w strefach ochronnych jezior zabronione było m.in. wznoszenie jakichkolwiek obiektów budowlanych, w tym i na potrzeby rolnictwa poza istniejącymi zagrodami w dobrym lub średnim stanie technicznym, niezwiązanych z utrzymaniem zbiorników wodnych, przystani wodnych i kąpielisk. Zatem na terenie, na którym miała być realizowana inwestycja w postaci budynku hangarów, mogły być wznoszone jedynie obiekty związane z produkcją rolniczą, chyba że plan miejscowy wprowadził zakaz realizacji tego rodzaju obiektów lub całkowity zakaz zabudowy.

W tej sytuacji należy się zgodzić ze stanowiskiem organu, że powyższa decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pozostawała w oczywistej sprzeczności z ustaleniami planu miejscowego gminy M. Budowa budynku hangarów do przechowywania sprzętu pływającego na przedmiotowej działce byłaby sprzeczna z przeznaczeniem tego terenu, a ponadto uniemożliwiłaby realizację przewidzianego w planie sposobu jego zagospodarowania polegającego na zalesieniu.

Należy jednocześnie podkreślić, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy M. w strefach ochronnych jezior dopuszczalne jest budowanie obiektów związanych z utrzymaniem zbiorników

wodnych, przystani wodnych i kąpielisk. Jednak takie inwestycje mogą być realizowane jedynie na terenach przewidzianych w planie na ten cel, a nie w całej strefie ochronnej.

Zgodnie z art. 46a ust. l pkt l Ustawy z 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r., nr 15, póz. 139 ze zm.), obowiązującej w czasie wydawania decyzji, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu była nieważna, jeżeli była sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ decyzja z 18 października 2000 roku dotyczyła inwestycji na działce nr 39/13 w S. polegającej na budowie budynku hangarów do przechowywania sprzętu pływającego, a w miejscowym planie teren ten był przeznaczony do użytku rolniczego i pod zalesienie, to organ słusznie stwierdził jej nieważność. Sprzeczność z planem jest więc oczywista i nie budzi wątpliwości. Jest ona też istotna, wybudowanie hangarów na przedmiotowym terenie naruszyłoby nie tylko zasady ładu przestrzennego określone planem miejscowym, bowiem teren ten położony jest nad jeziorem T. leżącym na szlaku Wielkich Jezior Mazurskich. Wymaga to szczególnego dbania o tereny położone na brzegach tego jeziora i niedopuszczania do nieprzemyślanej zabudowy niezgodnej z planem miejscowym. Decyzja ta zawierała więc wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § l pkt 7 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Zarzut skarżącej podniesiony w skardze, co do braku wyjaśnienia przez Kolegium na czym polegało rażące naruszenie prawa, nie może odnieść skutku, gdyż jak wyżej wskazano nie był on podstawą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta M. Podstawą tą była jej wada powodująca nieważność tej decyzji z mocy prawa (art. 156 § l pkt 7 k.p.a. w zw. z art. 46a ust. l pkt l Ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym).

Na treść zaskarżonej decyzji i wyroku nie mogło wpłynąć pismo dyrektora "[...]" Biura Planowania Przestrzennego w B. Oddział w S. z 29 września 2000 roku, bowiem wydaje się, że jego autor nie przemyślał swojego stanowiska i nie uzasadnił go

i dlatego w świetle wyżej przedstawionych argumentów nie może ono zostać uznane za prawidłowe.

Natomiast co do zarzutu naruszenia w danej sprawie konstytucyjnej zasady równości wszystkich wobec prawa wypowiedział się wcześniej Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 października 2003 roku, sygn. akt IV SA 595/02, który zwrócił uwagę, że decyzja z dnia 6 grudnia 2001 roku o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotycząca budowy tawerny na sąsiedniej działce została wydana już na podstawie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem zarzut ten jest bezzasadny.

Nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia prawa strony skarżącej do obrony swoich praw poprzez rozpoznanie sprawy przez organ na posiedzeniu niejawnym. Administracyjne postępowanie wyjaśniające z zasady jest postępowaniem gabinetowym, natomiast rozprawa jest formą wyjątkową. Nie oznacza to, że w postępowaniu gabinetowym nie obowiązują reguły postępowania dowodowego, a w szczególności prawo strony do wypowiedzenia się. Jednakże strona skarżąca nie wskazała, aby takie naruszenia prawa miały miejsce.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 151 Ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.