Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 726/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 181, art. 193, art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie WSA Halina Chitrosz, WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Julita Urbaś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 marca 2009 r. sprawy ze skargi A. spółki jawnej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2006 r. oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego za ten miesiąc I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz A. spółki jawnej kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] , wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania A. w L. od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za listopad 2006 r. w wysokości 65.536 zł, w tym kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 65.536 zł i ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc w kwocie 4.112 zł i określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiąc listopad 2006 r. w wysokości 76.569 zł, w tym kwota do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 76.569 zł. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 801 zł.

W uzasadnieniu podał, że w toku przeprowadzonej kontroli podatkowej w zakresie rozliczenia z budżetem podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2006 r. ustalono, iż spółka w tym miesiącu dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury VAT nr [...] z dnia 29 listopada 2006 r. wystawionej przez B. w P. o wartości netto 12.148,20 zł i kwocie podatku VAT 2.672,60 zł, pomimo, że z ustaleń dokonanych w sprawie wynika, że fakturę tę otrzymała w grudniu 2006 r. w związku z czym podatek należny powinien być pomniejszony o kwotę podatku naliczonego wynikającego z tej faktury w rozliczeniu za ten okres rozliczeniowy. Ustalono ponadto, iż w deklaracji VAT-7 za listopad 2006 r. spółka zadeklarowała kwotę podatku naliczonego od nabycia towarów i usług zaliczanych u podatnika do środków trwałych w wysokości 11.033 zł. Powyższa kwota wynika z faktury nr [...] wystawionej w dniu 21 września 2006 r. przez C. o wartości 12.700 EUR, dokumentującej wewnątrzwspólnotowe nabycie używanego samochodu VW L T 32 o numerze identyfikacyjnym [...] . Do faktury nr [...] spółka w dniu 21 września 2006 r. wystawiła fakturę wewnętrzną nr [...] dokumentującą wewnątrzwspólnotowe nabycie w/w samochodu o wartości netto 50.149,76 zł, podatek VAT 11.032,95 zł. Powyższa faktura została ujęta w rejestrze nabyć wewnątrzwspólnotowych za miesiąc wrzesień 2006r. oraz rozliczona została w korekcie deklaracji za ten miesiąc. W dniu 8 listopada 2006 r. strona złożyła w urzędzie skarbowym informację o wewnątrzwspólnotowym nabyciu środków transportu VAT -23, na podstawie której dokonała zapłaty należnego VAT od wewnątrzwspólnotowego nabycia przedmiotowego pojazdu. W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji w listopadzie 2006 r. spółka nie miała prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury dokumentującej nabycie w/w samochodu, a dokonując tego obniżenia naruszyła przepis art. 86 ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W trakcie przeprowadzonego postępowania podatkowego stwierdzono również, iż spółka nieprawidłowo dokonywała przeliczenia na złote polskie kwot wyrażonych w walucie obcej na fakturach eksportowych oraz fakturach dokumentujących wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów.

Mając na uwadze powyższe nieprawidłowości, organ podatkowy pierwszej instancji określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiąc listopad 2006 r. w wysokości 65.536,00 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc w kwocie 4.112,00 zł.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie uzupełnione pismem pełnomocnika spółki z dnia 10 kwietnia 2008 r., w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem odwołującej się spółki, organ podatkowy oparł się wyłącznie na domniemaniu, iż faktura nr [...] z dnia 29 listopada 2006r. została otrzymana przez nabywcę w grudniu 2006 r., a tym samym naruszył art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto spółka zarzuciła organowi naruszenie art. 14b § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz niezgodność przepisu art. 86 ust. 10 i 11 ustawy o VAT z przepisami VI Dyrektywy.

Spółka zwróciła uwagę organowi, że opóźnione wykazanie podatku naliczonego z faktury dokumentującej wewnątrzwspólnotowe nabycie samochodu było spowodowane wydaniem decyzji przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego określającej zobowiązanie podatkowe za wrzesień i październik 2006 r., która następnie została uchylona w części dotyczącej września, natomiast w części dotyczącej października zreformowana. Dopiero zatem po uprawomocnieniu się tej decyzji możliwe było skorygowanie rozliczenia za wrzesień 2006 r. W konsekwencji kwota nadwyżki została wykazana w deklaracji za listopad 2006 r., jako kwota podatku naliczonego związana z nabyciem środków trwałych. W ocenie spółki tylko w wyniku oczywistej pomyłki kwota ta nie została wykazana jako nadwyżka podatku naliczonego nierozliczona w poprzednich okresach.

Po rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego ustalono, że zgodnie z przyjętą w B. wewnętrzną procedurą sporna faktura została wysłana odbiorcy, tj. A. w L., listem zwykłym następnego dnia po jej wystawieniu, czyli 30 listopada 2006 r. Tryb wysyłki określony jest wewnętrznymi procedurami funkcjonującymi w firmie B. w P. Ponadto Centrum Usług Pocztowych pismem z dnia 19 października 2007 r. poinformowało, że nie ma możliwości dostarczenia listu zwykłego w dniu następnym po dniu nadania. Zdaniem organu odwoławczego, w tym zakresie organ podatkowy pierwszej instancji nie oparł rozstrzygnięcia na domniemaniu jakoby przedmiotowa faktura została doręczona Spółce A. w grudniu 2006 r., lecz na zebranym w sprawie materiale dowodowym, na podstawie którego można stwierdzić, iż niemożliwe było otrzymanie przez stronę w L. w dniu 30 listopada 2006 r. faktury nadanej przez B. w P. w tym samym dniu listem zwykłym.

Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę, że organ podatkowy w zaskarżonej decyzji nie pozbawił spółki prawa do odliczenia wynikającego ze spornej faktury podatku naliczonego, a jedynie zakwestionował okres, za który takiego odliczenia dokonano.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska spółki odnośnie niezgodności przepisu art. 86 ust. 10 i 11 ustawy o VAT z przepisami VI Dyrektywy. Podał, że podstawowe zasady systemu podatku VAT zawarte w nowej dyrektywie Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej 2006/112/WE (Dz.U. UE. L Nr 34711 ze zm.) są powtórzeniem zasad zawartych w dotychczasowych dyrektywach VAT, m.in. VI Dyrektywie Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - powszechny system podatku od wartości dodanej ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC). Wskazał, że art. 178 Dyrektywy 2006l112/WE wprowadza warunki, jakie podatnik musi spełnić, aby mógł skorzystać z prawa do odliczenia. Zgodnie z art. 178 lit. a) w celu dokonania odliczenia, o którym mowa wart. 168 lit. a) w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług, podatnik musi posiadać fakturę. Z jednej więc strony prawo do odliczenia podatku powstaje z chwilą powstania obowiązku podatkowego, z drugiej niezbędnym wymogiem dla odliczenia podatku jest posiadanie przez podatnika faktury zakupu. Z powyższych uregulowań wynika zatem, iż momentem prawidłowego odliczenia podatku jest moment otrzymania faktury.

Odnośnie przedstawionych przez pełnomocnika dowodów (kserokopia koperty wysłanej przez B. przesyłką priorytetową oraz kserokopia koperty wysłanej przez B. przez firmę kurierską TNT), które jego zdaniem, podważają ustalenia organów podatkowych dotyczące sposobów dostarczania przesyłek przez B. organ odwoławczy zauważył, iż powyższe kserokopie dotyczą przesyłek nadanych we wrześniu 2007 r. i w lutym 2008 r., czyli okresach późniejszych niż listopad 2006 r., do którego odnosi się zaskarżona decyzja. W świetle powyższego nie mogą one stanowić dowodów na to, że w 2006 r. przesyłki były dostarczane za pośrednictwem innych operatorów lub, że były przesyłane jako przesyłki priorytetowe.

Niezależnie od powyższego, organ odwoławczy stwierdził, że decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, w wyniku wznowienia postępowania dotyczącego określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2006 r., zmienił rozliczenie A. za w/w miesiąc w ten sposób, iż zwiększył kwotę podatku naliczonego do przeniesienia na następny miesiąc o kwotę 11.033 zł. Stanowisko swoje uzasadnił tym, że korekta deklaracji za wrzesień 2006 r. w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem używanego samochodu VW L T 32 o numerze identyfikacyjnym [...] spowodowała, że zwiększeniu uległa kwota różnicy podatku (nadwyżka podatku naliczonego nad należnym), którą spółka zadysponowała do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Kwota ta, czyli 11.033 zł winna zatem znaleźć odzwierciedlenie w rozliczeniu za październik 2006 r. przez zwiększenie kwot podatku naliczonego podlegającego rozliczeniu. W związku z tym, analogicznie, kwota 11.033 zł. ujęta w rozliczeniu za październik 2006 r. jako kwota do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy winna zostać wykazana w rozliczeniu za listopad 2006 r. jako nadwyżka podatku naliczonego z poprzedniej deklaracji w poz. 42 deklaracji VAT -7, a nie w poz. 45, jako podatek naliczony związany z nabyciem towarów i usług zaliczanych u podatnika do środków trwałych.

Pozostałe ustalenia zaskarżonej decyzji, nie kwestionowane w złożonym odwołaniu Dyrektor Izby Skarbowej uznał za prawidłowe.

Wobec dokonanych ustaleń, organ odwoławczy zmienił rozliczenie podatku od towarów i usług za listopad 2006 r., a w związku z tym, iż podatnik w złożonej deklaracji za listopad 2006 r. wykazał kwotę do zwrotu na rachunek bankowy - 79.241 zł, wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego wyniosła 801 zł (2.672 x 30%) - stosownie do art. 109 ust.5 ustawy o podatku od towarów i usług.

Na powyższą decyzję A. w L., reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w nosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej.

Zaskarżonej decyzji pełnomocnik spółki zarzucił naruszenie:

- art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej (zasady zaufania do działania organów podatkowych) przez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść strony,

- art. 122 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie wszelkich możliwych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

- art. 181 i art. 193 Ordynacji podatkowej przez odmowę uznania za dowód w postępowaniu prowadzonych przez podatnika ewidencji zakupu VAT. Tym samym naruszono również art. 191 Ordynacji podatkowej (swobodna ocena dowodów),

- art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez istotne braki w uzasadnieniu decyzji, w szczególności dotyczących odmowy wiarygodności prowadzonych ksiąg podatkowych, w sytuacji gdy uznane one zostały za rzetelne (milcząca akceptacja),

W uzasadnieniu skargi wskazał, że w świetle materiału dowodowego, wniosek o nieotrzymaniu spornych faktur w listopadzie 2006 roku wydaje się nieuprawniony. Organ oparł się bowiem wyłącznie na domniemaniu, iż konkretna przesyłka z fakturą nie mogła zostać przez stronę otrzymana następnego dnia po jej wystawieniu, tj. 30 listopada 2006 roku. Należy podkreślić, że organy podatkowe, na żadnym etapie postępowania nie ustaliły i tym samym nie udowodniły konkretnego terminu otrzymania tej konkretnej faktury. Czym innym jest bowiem termin wysłania przesyłki, a czym innym termin jej otrzymania. Wg oceny strony, z zebranego materiału wynika, że sporna przesyłka została (wbrew twierdzeniom organu) wysłana w dniu ich wystawienia, bądź w dniu następnym. Procedury przyjęte przez B. określają, że dokumenty są wysyłane nie później niż w dniu następnym. Świadczy o tym chociażby wyjaśnienie Spółki B. z 14 listopada 2007 roku, zgodnie z którym poinformowano Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego, iż za wysyłkę faktury VAT odpowiedzialna jest kancelaria spółki, która otrzymuje wydrukowane z systemu komputerowego faktury VAT, pakuje je w koperty i wysyła listem zwykłym, a nie "priorytetowym" w dniu wystawienia faktury VAT, bądź w dniu następnym. Przeczy to twierdzeniu organu drugiej instancji, iż terminem wysyłki faktur jest dzień następny po dniu ich wystawienia.

W świetle zebranego materiału za udowodnione można uznać jedynie, że sporna faktura mogła zostać wysłana do spółki A. najwcześniej w dniu jej wystawiania. Jedynie taki wniosek jest uprawniony, inny przeczyłby logice choćby wyłącznie z tego powodu, że nie ma żadnych dowodów, które temu mogą zaprzeczyć.

W tym stanie faktycznym zakładając nawet, że przedmiotowa faktura została wysłana listem zwykłym nie można uznać za udowodnione, że faktura nadana w dniu 29 listopada 2006 roku nie mogła dotrzeć do adresata w dniu następnym, tj. 30 listopada 2006 roku. Możliwość otrzymania przedmiotowych faktur w dniu 30 listopada 2006 roku jest o tyle uprawniona, że spółka A. przedstawiła jako dowód w sprawie kserokopie dwóch kopert, w których były przesyłki otrzymane od B. w P. Z pierwszej z nich wynika, że przesyłki od nadawcy nie trafiały wyłącznie za pośrednictwem PPUP Poczta Polska, ale również za pośrednictwem kurierów. Nie można zatem wykluczyć, że z jakiś powodów, które w tej chwili umknęły z pamięci, faktury trafiły do spółki za pośrednictwem kuriera.

Druga z kopert dotyczy przesyłki, która nosi oznaczenie "priorytet" co z kolei przeczy ustaleniom, iż przesyłki zgodnie z procedurami obowiązującymi w B. są wysyłane wyłącznie listami zwykłymi, a nie priorytetowymi. To ustalenie jest szczególnie ważne z tego powodu, iż jeżeli przesyłka zostanie nadana jako priorytetowa, będzie ona dostarczona do adresata w dniu następnym. Organ oceniając te dowody stwierdził, że nie mogły one zostać wzięte pod uwagę, ponieważ dotyczą one okresu późniejszego. Tak ocena wydaje się jednak nieuprawniona w sytuacji gdy nie przeprowadzono w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego. Organ bowiem nie wyjaśnił, chociażby poprzez zapytanie B. czy we wcześniejszych okresach (np. w listopadzie 2006 roku) dochodziło do wysyłania przesyłek jako priorytetowych, czy też za pośrednictwem innego podmiotu niż Poczta Polska. Wydaje się, że tego rodzaju ustaleń zaniechano, ponieważ mogłyby okazać się one niewygodne dla poczynionych założeń co do stanu faktycznego.

Powyższe fakty stoją w opozycji do poczynionego przez organy podatkowe założenia, iż niemożliwe było otrzymanie przez spółkę spornych faktur w dniu 30 listopada 2006 roku. Przede wszystkim nie udowodniono, że kwestionowana faktura została wysłana w dniach następujących po dniu 29 listopada 2006 roku. Nie udowodniono także, że faktura została wysłana za pośrednictwem Poczty Polskiej. I nie udowodniono, że w sytuacji gdyby była jednak nadana w placówce pocztowej nie została nadana jako przesyłka priorytetowa, co z kolei nie wyklucza jej otrzymania w dniu następnym.

Skoro zatem zgromadzony materiał w sposób jednoznaczny nie potwierdza tezy o otrzymaniu w/w faktury w innym niż listopad 2006 roku okresie, określenie zobowiązania podatkowego w kwocie wyżej niż to wynika ze złożonej deklaracji należy uznać za naruszające przepisy art. 122 Ordynacji podatkowej zobowiązujące organy podatkowe do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Ponadto pełnomocnik skarżącej spółki podkreślił, że zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe (w tym także zatem ewidencje VAT). Dowód w postaci ksiąg ma szczególny status w hierarchii dowodów i stosownie do art. 193 Ordynacji podatkowej stanowi dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Oczywiście księgi mogą zostać nie uznane za dowód, jednakże wymaga to dokonania oceny ksiąg przez przeprowadzenie czynności badania ksiąg i sporządzenia z nich protokółu. Do czasu jednak zakwestionowania ich rzetelności lub wadliwości stanowią one dowód tego co zostało w nich zarejestrowane. Skoro wynika z nich, że sporna faktura została otrzymana w listopadzie 2006 roku, a brak jest jednoznacznych dowodów przeciwnych, niemożliwe jest w zgodzie ze wskazanymi przepisami zakwestionowanie daty otrzymania i w konsekwencji wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług.

Powyższym działaniem Dyrektor Izby Skarbowej niewątpliwie naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej), a orzekając wbrew temu co wynika z ksiąg podatkowych naruszył art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji naruszony został także art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Pismem uzupełniającym skargę z dnia 13 marca 2009 r. pełnomocnik skarżącej spółki wskazał na zapisy w rejestrze zakupu VAT, z którego wynika, że spółka otrzymała przedmiotową fakturę w dniu 30 listopada 2006 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Mając na uwadze art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W niniejszej sprawie spór pomiędzy organami podatkowymi a skarżącą spółką dotyczy kwestii daty otrzymania przez A. w L. od spółki B. w P. faktury VAT nr [...] z dnia 29 listopada 2006 r. o wartości netto 12.148,20 zł i kwocie podatku VAT 2.672,60 zł.

Jak wynika z rejestru zakupów VAT spółki, załączonego przez pełnomocnika spółki do pisma z dnia 13 marca 2009 r., skarżąca spółka otrzymała tę fakturę w dniu 30 listopada 2006r. i w tym miesiącu rozliczyła podatek z niej wynikający.

Zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej, dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, (...) oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W myśl natomiast art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej, księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Czyli, pomimo, że art. 181 Ordynacji podatkowej nadaje równą moc dowodową wszystkim dowodom w nim wymienionym, to z treści art. 193 § 3 wynika, że księgi podatkowe mają szczególny walor. Tą szczególną moc dowodową ksiąg podatkowych, należy interpretować jako zakaz określania w postępowaniu podatkowym elementów mających wpływ na wysokość podatku, bez uprzedniego stwierdzenia w sposób uregulowany prawem prowadzenia ksiąg w sposób nierzetelny lub wadliwy, które w danej sprawie objęte były zakresem prawnopodatkowego stanu faktycznego, a które zgodnie z przepisami prawa powinny być zaewidencjonowane w księgach zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 listopada 2004r., III SA 3525/03, Monitor Podatkowy 2005/2/42 ). W piśmiennictwie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż badanie ksiąg podatkowych stanowi istotną czynność postępowania. Odrzucenie księgi jako dowodu wymaga obalenia domniemania jej zgodności z prawdą, przy czym jego ciężar spoczywa na organie podatkowym.

Jak wynika z akt postępowania podatkowego, w protokole kontroli podatkowej, doręczonym skarżącej spółce w dniu 10 października 2007 r. (k. 130 akt podatkowych), organ nie uznał ksiąg prowadzonych przez podatnika za nierzetelne czy wadliwe w całości ani w jakimkolwiek zakresie.

Również powołane przez organy pisma: spółki B. w P. z dnia 14 listopada 2007 r. i Centrum Usług Pocztowych z dnia 19 października 2007 r. oraz protokół z czynności sprawdzających sporządzony przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 4 sierpnia 2008 r. nie świadczą, zdaniem sądu, bezspornie o doręczeniu skarżącej spółce faktury z dnia 29 listopada 2006 r. najwcześniej w dniu 1 grudnia 2006 r.

Jak wynika bowiem z pisma B. z dnia 14 listopada 2007 r., wszystkie faktury wystawione przez tą spółkę są wysyłane do odbiorców w dniu ich wystawienia bądź w dniu następnym. Za wysyłkę faktur odpowiedzialna jest Kancelaria spółki. Z pisma Centrum Usług Pocztowych z dnia 19 października 2007 r. wynika natomiast, że nie ma możliwości dostarczenia listu zwykłego w dniu jego wysyłki oraz jaki jest tryb dostarczania przesyłek priorytetowych. Z pisma tego nie wynika natomiast, że nie ma możliwości dostarczenia listu zwykłego w dniu następnym od jego wysyłki. Zatem zgodzić się należy ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącej spółki, że nie została w niniejszym postępowaniu wykluczona możliwość, że faktura została wysłana w dniu jej wystawienia i doręczona w dniu następnym.

Nie zmienia takiego rozumowania treść protokołu sporządzonego przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 4 sierpnia 2008 r., gdyż jego ustalenia oparte zostały na wyjaśnieniach głównej księgowej spółki B., a nie pracownika Kancelarii, która odpowiada za doręczanie faktur. Wyjaśnienia księgowej ponadto również wskazują na wewnętrzne procedury funkcjonujące w spółce, a które podane zostały w cytowanym piśmie z dnia 14 listopada 2007 r.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że wydanie przez organy podatkowe decyzji w oparciu o domniemanie, a nie konkretne dowody, z których wynikałby termin otrzymania faktury przez A. w L., dokonane zostało z naruszeniem przepisów art. 121, art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej.

Z tych tez względów oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 i art. 200 w zw. z art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.