Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 13/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Zarząd Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3  par. 2  pkt 6,  art. 52  par. 4,  art. 58  par. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 101  ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie: Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2013 r. sprawy ze skargi T. M. na uchwałę Zarządu [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie ogłoszenia wykazu lokali przeznaczonych do sprzedaży postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. nakazać zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz T. M. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 grudnia 2012 r. T. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Zarządu [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w sprawie zmiany uchwały z dnia [...] marca 1996 r. nr [...] Zarządu [...] w sprawie ogłoszenia wykazu lokali mieszkalnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] przeznaczonych do sprzedaży w budynku położonym przy ul. [...] stanowiącym własność Gminy W. wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu. W § 1 zaskarżonej uchwały Zarząd Dzielnicy orzekł, że z wykazu nr [...], stanowiącego załącznik do uchwały z dnia [...] marca 1996 r. wykreśla się lokal oznaczony nr [...] przy ul. [...].

Uchwała ta podjęta została w następującym stanie sprawy.

Lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w W., składający się z dwóch pokoi i kuchni o powierzchni użytkowej [...] m2, w tym powierzchni mieszkalnej [...] m² jest wynajmowany przez T. M. na mocy umowy najmu z dnia [...] listopada 1987 r.

Uchwałą z dnia [...] marca 1996 roku nr [...] Zarząd [...] wyraził zgodę na sprzedaż lokali mieszkalnych wyżej wymienionych, położonych w budynku przy ul. [...] z oddaniem w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu.

W dniu 28 marca 2012 r. T. M. wystąpiła z wnioskiem (ankietą) o wykup lokalu nr [...].

W dniu [...] maja 2012 roku Zarząd [...] podjął kwestionowaną przez skarżącą uchwałę nr [...] o skreśleniu tego lokalu nr [...] z wykazu lokali mieszkalnych przeznaczonych do sprzedaży. W uzasadnieniu do uchwały organ stwierdził, że ww. lokal został przeznaczony do sprzedaży, kiedy sytuacja mieszkaniowa miasta i wynikająca z niej polityka była inna. Wskazał także, że możliwość sprzedaży w trybie bezprzetargowym, przewidziana w art. 34 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.) – zwanej dalej "ugn", mimo braku konkretnych ustawowych zastrzeżeń w tej mierze, winna być w każdym przypadku poprzedzona szczegółową analizą w ramach zasad racjonalnego gospodarowania zasobem lokalowym, w tym pod kątem skutków trwałej utraty własności danego lokalu. Następnie organ podkreślił, że mając na uwadze ilość osób oczekujących na najem, w tym o średniej powierzchni, do sprzedaży tego typu lokali należy podchodzić z dużą starannością. Powołał się również na wytyczne Prezydenta W. zawarte w piśmie z dnia 1 października 2010 r., nr [...], adresowanym do burmistrzów dzielnic wskazujące, że sprzedaż lokali ma być efektem przemyślanej uporządkowanej koncepcji gospodarowania nieruchomościami, a nie jedynie rezultatem chaotycznych decyzji podejmowanych ze względu na oczekiwanie najemców.

W tym samym dniu 28 grudnia 2012 r. T. M. złożyła w biurze organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez Zarząd [...] w W. oraz skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Zarządu [...] w W. z dnia [...] maja 2012 r. W skardze skarżąca przytoczyła stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne i podniosła, że w świetle uchwały Rady W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w sprawie zasad obrotu lokalami mieszkalnymi W., odmowa wykupu ze względu na pobieranie dodatku mieszkaniowego będzie obowiązywała dopiero od 1 stycznia 2013 r. Obecnie tylko [...] i [...] odmawiają sprzedaży, w pozostałych dzielnicach sprzedaż odbywa się na pozostałych warunkach. Skarżąca uznała, że odmowa sprzedaży z powodu pobierania dodatku mieszkaniowego jest dyskryminująca ze względu na status majątkowy.

Skarżąca zaznaczyła także, że Urząd Dzielnicy często powołuje się na racjonalną gospodarkę mieszkaniową i chęć pozyskania lokali dla ludzi oczekujących na przydział, ale jak wynika z uzasadnienia uchwały z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] lokali tych jest w nadmiarze. W dzielnicy [...] liczba wolnych lokali o najmniejszej powierzchni i podobnej strukturze jest większa niż zapotrzebowanie na takie lokale, co oznacza, że część z nich i tak nie może zostać zasiedlona.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do jej rozpatrzenia ewentualnie z uwagi na to, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżąca złożyła w tym samym dniu co skargę na działanie organu bądź ze względu na uchybienie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając stanowisko w tym zakresie organ podniósł, że sprzedaż majątku trwałego stanowiącego własność gminy należy do sfery działań zakwalifikowanych do dominium a nie imperium i powołał się na pogląd wyrażony w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 785/12, z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2192/11 oraz z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 766/12, które zdaniem organu wydane zostały w analogicznych sprawach. W ocenie organu, czynności podejmowane przez gminę w zakresie sprzedaży nieruchomości, której gmina ta jest właścicielem mają charakter cywilnoprawny, co skutkuje właściwością sądu cywilnego w rozstrzyganiu spraw z tego tytułu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest niedopuszczalna.

Sąd zwraca uwagę, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była uchwała Zarządu [...] W. z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...] w sprawie zmiany uchwały Zarządu [...] z dnia [...] marca 1996 r. Nr [...] w sprawie ogłoszenia wykazu lokali mieszkalnych przeznaczonych do sprzedaży w budynku stanowiącym własność Miasta W. Uchwała tego typu należy do aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, niebędących aktami prawa miejscowego, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa".

Zaskarżona uchwała mieści się w katalogu uchwał, o których mowa, w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą". Z tego przepisu wynika, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W sprawach tego typu skarg nie stosuje się przepisu art. 52 § 4 Ppsa, co wynika z art. 102a ustawy.

Trzeba wskazać, że warunkiem dopuszczalności skargi na uchwałę podjętą przez organ wykonawczy jednostki pomocniczej Miasta W. w sprawie zmiany wcześniejszej uchwały w sprawie ogłoszenia wykazu lokali mieszkalnych przeznaczonych do sprzedaży w budynku stanowiącym własność Miasta W., jest wcześniejsze bezskuteczne wezwanie organu do usunięcia naruszenia wskazywanego przez skarżącego w wezwaniu jego interesu prawnego. Przepis art. 101 ust. 1 ustawy, regulujący tryb zaskarżenia uchwały organu gminy do sądu administracyjnego, jest bowiem skonstruowany tak, aby organ którego akt zaskarżono miał możliwość usunięcia we własnym zakresie wskazanego w wezwaniu naruszenia interesu prawnego danej osoby. Z przepisu tego wynika, że kontrola sądowoadministracyjna może być uruchomiona wskutek wniesienia skargi, po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia. Wskazany w art. 101 ust. 1 ustawy zwrot "po bezskutecznym wezwaniu" wskazuje na to, że wnoszący wezwanie musi dać organowi pewien czas na samokontrolę zaskarżonej wezwaniem uchwały.

Trafnie zwrócił uwagę Prezydent W., że w niniejszej sprawie skarga T. M. nie została wniesiona po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia. Z akt sprawy wynika, że skarżąca sporządziła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i skargę w tej samej dacie i w tym samym dniu oba te środki zaskarżenia zostały wniesione do organu.

Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z przepisem art. 101 ust. 3 ustawy w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z przepisów Działu I Rozdziału 7 (załatwianie spraw) i Rozdziału 10 (Terminy) Kodeksu postępowania administracyjnego najmniejszą jednostką czasu, która obowiązuje w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi sądowej jest dzień. Wobec tego wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa i skargi w tym samym dniu należało zakwalifikować jako równoczesne wniesienie obu tych środków zaskarżenia.

Zdaniem Sądu, jednoczesne wniesienie wezwania i skargi nie mogło być potraktowane przez Sąd jako spełnienie przez T. M. warunku przyjęcia skargi do merytorycznego rozpoznania. Gdyby bowiem Sąd uznał, że jednoczesne wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia i skargi pozwalało na nadanie skardze dalszego biegu znaczyłoby to tyle, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest fikcją, zbędnym formalizmem i że nie ma potrzeby, aby organ miał zapewniony pewien czas na samokontrolę podjętego aktu.

Wobec tego, że w niniejszej sprawie T. M. nie wniosła skargi po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, skargę odrzucił. O zwrocie skarżącej wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.