Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 233/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 32
journal: Dz.U. 1997 nr 104 poz 662
law: Porozumienie w formie wymiany listów między Rzecząpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi w sprawie zmiany Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z drugiej strony, dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej,podpisane w Brukseli dnia 24 czerwca 1997 r.
article: art. 262
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 czerwca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks celny.
article: art. 200
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś (spr.) Sędzia WSA Marzenna Kosewska WSA Beata Sokołowska Protokolant: st. sekr. sąd. Barbara Dropek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 października 2008 r. przy udziale sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę /-/M. Kosewska /-/B. Koś /-/B. Sokołowska


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Celnego przyjął 14 zgłoszeń celnych SAD OBR (nr [...] z dnia [...] roku; nr [...] z dnia [...] roku; nr [...] z dnia [...] roku; nr [...] z dnia [...] roku; nr [...] z dnia [...] roku; nr [...] z dnia [...] roku; nr [...] z dnia [...] roku; nr [...] z dnia [...] roku; nr [...] z dnia [...] roku; nr [...] z dnia [...] roku; nr [...] z dnia [...] roku, nr [...] z dnia [...] roku; [...] z dnia [...] roku; nr [...] z dnia [...] roku) obejmując przedmiotowy towar (odzież używaną sortowaną) procedurą dopuszczenia do obrotu i określając kwotę długu celnego w oparciu o obniżone stawki celne dla produktów pochodzących z obszaru Unii Europejskiej. Niemieckie władze celne dokonały weryfikacji deklaracji eksportera sporządzonych na fakturach odpowiednio dołączonych do powyższych dokumentów SAD, w wyniku której nie potwierdziły rzetelności danych w nich zawartych i poinformowały polski organ celny pismem nr [...] z dnia [...] roku, o tym że towary figurujące na fakturach nie są towarami pochodzącymi z obszaru Unii Europejskiej w rozumieniu postanowień Układu Europejskiego.

Okoliczności te stanowiły podstawę do wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...] roku decyzji nr [...] uznającej przedmiotowe zgłoszenia celne za nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowanych preferencji, stawek celnych i obliczenia kwoty długu celnego oraz określającej tę kwotę w oparciu o stawki celne konwencyjne w związku z przedłożeniem retrospektywnie wystawionego świadectwa pochodzenia nr [...] z dnia [...] roku. Decyzja ta została podjęta przez organ I instancji na podstawie art. 207 Ordynacji podatkowej (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), art. 13, art. 19 § 1, art. 20 § 1, art.65 § 4 pkt 2 lit. b i c, art. 83, art. 85 § 1, art. 209 § 1 pkt 1, art. 231 § 1 pkt 1, art. 262 Kodeksu celnego (Dz. U. Nr 75 z 2001 r., poz. 802 z późn. zm.), art. 16 ust. 1 lit b, art. 21, art. 31 i art. 32 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego sporządzonego w Brukseli dnia 24 czerwca 1997 r. (załącznik do Dz. U. Nr 104 z 1997 r., poz. 662 ze zm.), § 11 ust 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego udokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130, poz. 851 ze zmianami) oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 158, poz. 1036 ze zmianami) i § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 107, poz. 1217 ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że zastosowanie stawek celnych obniżonych dla produktów pochodzących z obszaru Unii Europejskiej uzależnione było w okresie dokonywania spornych zgłoszeń celnych – zgodnie z przepisem ust. 5 Części A Postanowień wstępnych Taryfy celnej oraz postanowieniem art. 16 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego sporządzonego w Brukseli dnia 24 czerwca 1997 r. – od jednoczesnego spełnienia następujących warunków:

- dany towar pochodzi z obszaru Unii Europejskiej w rozumieniu postanowień Protokołu nr 4 Układu Europejskiego,

- pochodzenie to zostało udokumentowane prawidłowo sporządzonym świadectwem przewozowym EUR 1 lub deklaracją na fakturze,

- spełniono warunek bezpośredniego przywozu towaru do Polski.

Zgodnie natomiast z art. 32 Protokołu nr 4 dopuszczalna jest dodatkowa weryfikacja dowodów pochodzenia towaru, którą można przeprowadzać wyrywkowo lub wtedy, gdy władze celne kraju importu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia sprawdzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów Protokołu. Ponieważ wyniki weryfikacji dokonanej w niniejszej sprawie przez niemieckie władze celne (wiążące dla organów polskich) nie potwierdziły faktu pochodzenia towaru z krajów Unii Europejskiej, należało stwierdzić brak podstaw do zastosowania obniżonej stawki celnej, która została zadeklarowana na podstawie dokumentów poświadczających nieprawdę. Organ celny podkreślił, że towar - odzież używana - objęty procedurą dopuszczenia do obrotu wg przedmiotowych zgłoszeń celnych znajduje się na liście towarów przywożonych na Polski obszar celny, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. W postępowaniu przed organem pierwszej instancji T. K. przedłożył oryginał świadectwa pochodzenia spornego towaru wystawionego retrospektywnie do zgłoszeń celnych z okresu od [...] do [...] , w związku z czym wniósł o naliczenie cła według stawki konwencyjnej (k. 153 akt adm.). Świadectwo to stanowiło podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie konwencyjnych stawek celnych i w konsekwencji określenia kwoty długu celnego w wysokości podanej w decyzji.

W odwołaniu od powyższej decyzji T. K. wniósł o "umorzenie sprawy" podając, że Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 5 czerwca 2002r. wydanym w analogicznej sprawie uznał zgłoszenia celne za prawidłowe w zakresie naliczania obniżonych stawek celnych (0%).

Dyrektor Izby Celnej decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że po zwolnieniu towarów organ celny ma możliwość zweryfikowania zgłoszenia celnego oraz dołączonych do niego dokumentów w terminie 3 lat od dnia przyjęcia tego zgłoszenia, co wynika z przepisów art. 70 i art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Czynności kontrolne dotyczące danych zawartych w zgłoszeniu można też dokonywać po zwolnieniu towarów (art. 83 Kodeksu celnego). W przypadku odzieży używanej stosowanie kontroli po zwolnieniu towarów jest uzasadnione charakterem towaru, który narzuca podejrzenie co do zasadności i poprawności wystawionych przez eksporterów dowodów preferencyjnego pochodzenia towarów w trybie przepisów Protokołu 4 Układu Europejskiego. Kontrolę taką zapewnia weryfikacja dowodów pochodzenia przeprowadzona na podstawie art. 32 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego. Taka weryfikacja została przeprowadzona w niniejszej sprawie, a jej wyniki są wiążące dla organów celnych kraju importu i stanowią usankcjonowany prawnie dowód w sprawie. Skoro więc niemieckie władze celne poinformowały, że sporna odzież używana nie ma statusu "produktu pochodzącego" w rozumieniu Protokołu 4 Układu Europejskiego, to deklaracje eksportera na fakturach nie mogły stanowić podstawy do zastosowania obniżonej stawki celnej. Zgodnie natomiast z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 roku w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego udokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, zgłoszony towar - odzież używana - jest objęty wykazem towarów przywożonych na polski obszar celny, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Ostatecznie zatem - wobec przedłożenia przez stronę prawidłowego dowodu niepreferencyjnego pochodzenia w postaci świadectwa pochodzenia, właściwa była stawka konwencyjna.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego T. K. zarzucił organowi II instancji niedokonanie wystarczających ustaleń dotyczących przetworzonego towaru w oparciu o prawo krajowe i bezkrytyczne przyjęcie stanowiska organu niemieckiego. Według skarżącego przepisy Układu Europejskiego i jego Protokołu 4 nie zostały poprzedzone właściwą ustawą ratyfikacyjną, a zatem nie mają rangi ustawowej tak jak Ordynacja podatkowa, czy Kodeks celny. Skarżący podniósł też, że w działaniach organów celnych brak jest jednoznaczności i konsekwencji w interpretacji przepisów, a on sam został pozbawiony możliwości czynnego udziału w sprawie i z tego względu wniósł o umorzenie sprawy i uznanie zgłoszeń celnych za prawidłowe.

W uzupełnieniu skargi ustanowiony w sprawie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i doprecyzował zarzuty podkreślając, że jedynym dowodem w sprawie, na którym organy celne oparły swoją decyzję jest odpowiedź niemieckich władz celnych udzielona na zapytanie polskich władz celnych, które nie wskazały powodów weryfikacji posiadanych dokumentów. Wskazał również na lakoniczne sformułowanie wniosku weryfikacyjnego, które uniemożliwiło racjonalną ocenę pochodzenia przedmiotowego towaru i spowodowało wadliwe przeprowadzenie postępowania weryfikacyjnego, które powinno było zostać oparte na wynikach rewizji celnej dokonywanej w kraju importu przy dokonywaniu zgłoszeń celnych bezpośrednio po wprowadzeniu towaru na polski obszar celny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 grudnia 2005 r. (sygn. akt 3/I SA/Po 58/03) uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż nie może być zaakceptowany wyrażony w skardze i piśmie uzupełniającym pełnomocnika pogląd (podparty stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie zawartym w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 czerwca 2002 r., I SA/Lu 1132/01) o podustawowym charakterze Protokołu 4 do Układu Europejskiego. Ta umowa została podpisana i ratyfikowana przed wejściem w życie aktualnie obowiązującej Konstytucji, która precyzyjnie uregulowała miejsce umów międzynarodowych w hierarchii aktów prawnych. Zgodnie z przepisem przejściowym, a mianowicie art. 241 ust. 1 Konstytucji RP umowy międzynarodowe ratyfikowane dotychczas przez Rzeczpospolitą Polską na podstawie obowiązujących w czasie ich ratyfikacji przepisów konstytucyjnych i ogłoszone w Dzienniku Ustaw uznaje się za umowy ratyfikowane za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie i stosuje się do nich przepisy art. 91 Konstytucji, jeżeli z treści umowy międzynarodowej wynika, że dotyczą one kategorii spraw wymienionych w art. 89 ust. 1 Konstytucji.

Skoro zarówno Układ Europejski, jak i Protokół 4 do tego Układu zostały ratyfikowane i ogłoszone w Dzienniku Ustaw, a ta umowa międzynarodowa dotyczy problematyki określonej w art. 89 ust. 1 Konstytucji RP, Układ Europejski traktowany jest jako umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie i ma pierwszeństwo na wypadek kolizji z ustawą (por. wyrok NSA z 4.10.2002r., I SA /Łd 1597/01).

Wobec tego, zgodnie z art. 32 Protokołu 4 organy celne uprawnione były do dodatkowej weryfikacji dowodów pochodzenia przeprowadzonej wyrywkowo lub w sytuacji istnienia uzasadnionych wątpliwości co do ich autentyczności, statusu pochodzenia sprawdzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów tego Protokołu. Weryfikacja przeprowadzona przez władze celne kraju eksportera jest jedyną, przewidzianą przez Protokół formą kontroli dowodów pochodzenia towarów, a jej wynik jest wiążący dla polskich władz celnych i nie może być przez nie podważony w jakikolwiek sposób. Negatywny wynik weryfikacji uzasadnia odmowę preferencyjnego traktowania towaru, a w konsekwencji powoduje zastosowanie niepreferencyjnej stawki celnej. Taki wynik stanowi więc dowód w sprawie i w rozpatrywanej sprawie organy celne powołały się w uzasadnieniu decyzji na pismo niemieckich władz celnych nr [...], w którym zakwestionowano rzetelność danych zawartych w deklaracjach eksportera. Jednakże pismo to, jak i świadectwo pochodzenia, na podstawie którego ostatecznie zastosowano stawki konwencyjne dla określenia kwoty długu celnego (k. 138 i 152) nie zostały przetłumaczone na język polski. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że obcojęzyczne dokumenty bez ich urzędowego przetłumaczenia na język polski nie mogą być uznane - w świetle art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej - za dowód w sprawie, gdyż posługiwanie się nimi w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej jest sprzeczne z prawem - art. 27 Konstytucji RP oraz art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 07.10.1999 r. o języku polskim, Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm. (por. wyrok NSA w Warszawie z 09.02.2001 r., III SA 2339/99, wyrok WSA w Warszawie z 16.01.2004 r., III SA 2719/02 i wyrok WSA w Warszawie z 17.03.2004 r., III SA 2512/02).

W związku z powyższym przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ celny zobowiązany został do dokonania urzędowego przetłumaczenia wszystkich obcojęzycznych dokumentów stanowiących dowód w sprawie i umożliwienia stronie zapoznania się z nimi w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego.

Dyrektor Izby Celnej wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną, która została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2007 r. (sygn. akt I GSK 1414/06).

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji podtrzymał ustalenia faktyczne i rozważania prawne poczynione w toku prowadzonego wcześniej postępowania odwoławczego, szczególnie w zakresie mocy wiążącej wyniku weryfikacji dowodów pochodzenia importowanych towarów dokonywanej przez uprawnione organy celne kraju importu. Organ II instancji wskazał ponadto, że zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zlecił urzędowe tłumaczenie wyniku weryfikacji dowodów pochodzenia towarów (deklaracji eksportera) zawartego w piśmie niemieckiej administracji celnej nr [...] z dnia [...] oraz świadectwa pochodzenia nr [...] z dnia [...]. Po uzyskaniu powyższych tłumaczeń (k. 215, 212-213 akt adm.) organ celny wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w sprawie, a następnie wydał decyzję.

W skardze na powyższą decyzję T. K., działający przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając:

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezkrytycznym przyjęciu z pominięciem dodatkowej weryfikacji i uzupełnienia zgromadzonego materiału w sprawie, iż samo stwierdzenie, że towar nie jest towarem pochodzącym bez żadnego uzasadnienia i wskazania dokumentacji, na której oparto to stwierdzenie, jest dowodem bezwzględnym świadczącym o niepochodzeniu tego towaru z obszaru UE, a co za tym idzie odrzucenia okoliczności, iż importowany towar podlega preferencjom całkowitego jego uzyskania we Wspólnocie,

- naruszenie art. 32 ust. 5 Protokołu 4 do Układu Europejskiego poprzez zaniechanie wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału sprawy i oparcie się wyłącznie na kwestionowanym lakonicznym piśmie władz niemieckich.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że niemiecki organ celny w swej odpowiedzi nie określił, czy dokumenty wystawione przez eksportera są autentyczne, podczas gdy weryfikacja i stwierdzenie tego faktu było obligatoryjne w świetle art. 32 ust. 5 zd. 2 Protokołu nr 4. Ponadto odpowiedź niemieckiego organu celnego nie zawierała uzasadnienia wniosku z dokonanej kontroli, a sam wniosek nie zawierał jakichkolwiek informacji i uzasadnienia wątpliwości polskiego organu celnego, co stanowi naruszenie art. 6 ust. 2 lit. c i n. Protokołu nr 6. Zdaniem skarżącego organ celny naruszył także art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej przez niewykrycie prawdy materialnej (obiektywnej) w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów skargi, organ odwoławczy podkreślił, że wyniki weryfikacji dowodów pochodzenia przeprowadzonej przez władze celne kraju eksportu są wiążące dla władz celnych kraju importu i nie podlegają postępowaniu sprawdzającemu w tym sensie, że władze celne kraju importu nie mają prawa ingerować w ich treść ani prawidłowość działania władz kraju eksportu przy ich wystawianiu. Natomiast informowanie na temat autentyczności dokumentu uzasadnione jedynie wtedy, gdy zostanie stwierdzone, że jest on sfałszowany, a brak takiej informacji oznacza, że dokument ten należy uznać za autentyczny, co jednak nie jest równoznaczne z tym, że dokument należy uznać za prawidłowy; w niniejszej sprawie autentyczność dokumentu jest przy tym bez znaczenia skoro władze celne nie potwierdziły pochodzenia towaru. Ponadto wynik weryfikacji jest odpowiedzią na pytania zadane przez wnioskujące władze celne, a w przedmiotowej sprawie wątpliwości koncentrowały się jedynie wokół poprawności zadeklarowanego preferencyjnego unijnego pochodzenia towaru. Organ stwierdził także, iż podstawa i tryb weryfikacji dowodów pochodzenia, potwierdzających wspólnotowe pochodzenie towarów, zostały szczegółowo określone jedynie w Protokole 4 Układu Europejskiego, a zatem brak podstaw prawnych do weryfikacji dokumentów w trybie Protokołu 6 Układu Europejskiego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga podlegała oddaleniu jako bezzasadna.

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy przy tym rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. W zakresie tak rozumianej oceny prawnej mieści się zarówno krytyka zaskarżonego aktu w aspekcie stosowania prawa, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie to zostało w konkretnym przypadku uznane za błędne, oraz jakie – zdaniem danego sądu – zastosowanie lub interpretacja przepisów prawnych powinny mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu administracji publicznej mogło zostać uznane za zgodne z prawem (zob. m. in. T. Woś i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 472-473). Organ administracji zobowiązany jest wobec tego do bezwzględnego zastosowania się przy ponownym rozpoznaniu sprawy do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Uchybienie temu obowiązkowi narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza wadliwość podjętego aktu lub czynności, uzasadniającą konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego (zob. np. wyrok NSA z 21 października 1999 r., IV SA 1681/97, LEX nr 47848).

W ocenie prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 grudnia 2005 r. wskazano wyraźnie, iż zgodnie z art. 32 Protokołu 4 organy celne uprawnione były do dodatkowej weryfikacji dowodów pochodzenia przeprowadzonej wyrywkowo lub w sytuacji istnienia uzasadnionych wątpliwości co do ich autentyczności, statusu pochodzenia sprawdzonych produktów lub wypełnienia innych wymogów tego Protokołu. Weryfikacja przeprowadzona przez władze celne kraju eksportera jest jedyną, przewidzianą przez Protokół formą kontroli dowodów pochodzenia towarów, a jej wynik jest wiążący dla polskich władz celnych i nie może być przez nie podważony w jakikolwiek sposób. Negatywny wynik weryfikacji uzasadnia odmowę preferencyjnego traktowania towaru, a w konsekwencji zastosowanie niepreferencyjnej stawki celnej. Taki wynik stanowi więc dowód w sprawie o przesądzającym charakterze.

W niniejszej sprawie organy celne powołały się na pismo niemieckich władz celnych kwestionujące rzetelność danych zawartych w deklaracjach, które – podobnie jak świadectwo pochodzenia, nie zostało przetłumaczone w urzędowy sposób na język polski. Z tego względu nakazano przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokonać takiego tłumaczenia. Organy celne dokonały tych czynności w stosunku do dokumentu z dnia [...] (k. 215) oraz świadectwa pochodzenia (k. 212-213), jak również umożliwiły stronie zapoznanie się z uzyskanymi tłumaczeniami w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego.

Z tego względu należało uznać, iż organ celny II instancji uzyskał w prawidłowy sposób podstawowy dowód w sprawie dotyczący wiążącego potwierdzenia informacji o niepreferencyjnym pochodzeniu towaru w rozumieniu przepisów Protokołu Nr 4 do Układu Europejskiego. Na tej podstawie organ celny prawidłowo stwierdził brak podstaw do zastosowania zadeklarowanych przez importera stawek celnych i określił prawidłową wysokość kwoty wynikającej z długu celnego z zastosowaniem stawek celnych konwencyjnych – w oparciu o dostarczone przez stronę świadectwo pochodzenia.

Tym samym zarzuty skargi dotyczące niewystarczającej mocy dowodowej pisma organu niemieckiego niepotwierdzającego preferencyjne pochodzenie towaru nie mogły znaleźć uzasadnienia, szczególnie w świetle wiążącej oceny prawnej zawartej w wyroku tutejszego Sądu z dnia 14 grudnia 2005 r. W ocenie Sądu za zbędną należało uznać konieczność czynienia dodatkowych ustaleń faktycznych dotyczących pochodzenia importowanego towaru w sytuacji wiążącego charakteru dowodu z dokumentu organu niemieckiego. W sprawie istotne było jedynie to, że wynik postępowania weryfikacyjnego władz niemieckich umożliwiał wyraźne ustalenie, że importowanych towarów nie można było uznać za "pochodzące" w rozumieniu art. 32 ust. 5 Protokołu Nr 4 do Układu Europejskiego. Natomiast polski organ celny nie był uprawniony do żądania od władz celnych kraju eksportera żadnych dodatkowych dokumentów (wyjaśnień) ponad wynik weryfikacji, który był jednoznaczny i czynił zadość wymogom określonym w art. 32 ust. 5 Protokołu Nr 4. Bez znaczenia pozostają także zarzuty dotyczące niewskazania przez polski organ celny we wniosku o weryfikację wątpliwości uzasadniających wystąpienie z tym wnioskiem. Przepis art. 32 ust. 2 Protokołu Nr 4 nakłada jedynie na organ wnioskujący o weryfikację wymóg przekazania danych (dokumentów, informacji) umożliwiających władzom celnym kraju eksportu dokonanie ustaleń, nie nakłada natomiast obowiązku wskazania przyczyn weryfikacji. Nie sposób także przyjąć, że wskazanie przyczyn weryfikacji mogło mieć wpływ na wynik procesu weryfikacji, o którą organ celny kraju importu może wnioskować także wyrywkowo.

W tej sytuacji Sąd, uznając skargę T. K. za bezzasadną, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

/-/M. Kosewska /-/B. Koś /-/B. Sokołowska