Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 140/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-04-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Doradztwa Podatkowego "P". D. L., J.F. w D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 grudnia 2016r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika za niepobrany i niewpłacony podatek dochodowy od wynagrodzeń pracowników za październik 2012r. oraz określenia wysokości należności z tytułu w/w podatku postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 16 stycznia 2017r. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej

z dnia 9 grudnia 2016r. nr [...] skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D.L. J.F. zawarli wniosek o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia, który Sąd jest właściwy do prowadzenia sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718

ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z art. 61 §3 p.p.s.a. wynika, że po wniesieniu przez stronę skargi do sądu administracyjnego, to sądowi przysługuje możliwość wstrzymania wykonania aktu

lub czynności. Skoro wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

w przedmiotowej sprawie, został zawarty w skardze adresowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, to sąd w oparciu o powołany przepis może wstrzymać wykonanie decyzji, która w sprawie zapadła. Wstrzymanie aktu lub czynności jest instytucją uznaniową – zostało pozostawione uznaniu sądu, jego ocenie, a nie automatycznemu rozstrzyganiu przy zaistnieniu określonych

w przepisie przesłanek. Nadto przepis 61 §3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności uzależnia wyłącznie od wniosku skarżącego. Innymi słowy, sąd

z urzędu nie może na tym etapie postępowania w sprawie oceniać zasadności wstrzymania wykonania aktu lub czynności (inaczej niż organ administracyjny, który na etapie postępowania administracyjnego może z urzędu zastosować instytucję wstrzymania wykonania stosownie do art. 61 §2 p.p.s.a.)

Konsekwencje wynikające z powyższych twierdzeń są następujące: potrzeba wstrzymania wykonania aktu lub czynności powinna być wykazana przez stronę

w jej wniosku kierowanym do sądu, który je następnie rozpatruje i ocenia. Wniosek składany do sądu wymaga szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez stronę, która jest zobligowana do przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki określone w przepisie art. 61 §3 p.p.s.a. Na tym etapie postępowania sąd nie bada bowiem i nie ocenia merytorycznej zasadności skargi (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004r, FZ 163/04, niepubl.). Rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie niweczyłoby bowiem kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). Należy podkreślić, że ochrona tymczasowa ujęta w art. 61 p.p.s.a. oraz ocena merytoryczna zasadności skargi to dwie różne kwestie.

Treść art. 61 § 3 p.p.s.a. formułuje dwie ustawowe przesłanki pozostawionego ocenie sądu wstrzymania wykonania aktu lub czynności: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca określił je alternatywnie, tak więc wystarczy spełnienie co najmniej jednej z tych przesłanek, aby sąd mógł uznać wstrzymanie wykonania aktu

lub czynności za zasadne. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 października 2010r., sygn. akt II GZ 313/10, publ., www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki

i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA

z dnia 22 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl., postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004r., OZ 694/04, niepubl.; postanowienie z dnia 9 marca 2005r., II OZ 52/05, niepubl.).

Na stronie skarżącej ciąży więc powinność wykazania, że w związku

z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nieostre pojęcia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym,

a ten powinien w szczególności przedstawić właśnie wnioskodawca, wnoszący zarazem skargę do sądu. Nie wystarczy ogólnikowy wywód strony i wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie NSA z dnia

17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10, postanowienie NSA z dnia

21 października 2010 r., sygn. akt II FZ 522/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl, postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008r., sygn. akt II OZ 131/08, niepubl.), rzeczowo uzasadnić swój wniosek poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008r., sygn. akt I FSK 983/08, Lex nr 468877; postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786). Obowiązkiem sądu jest natomiast wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę.

W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd

(por. postanowienie NSA z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt II FZ 522/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zobowiązany do samodzielnego postępowania dowodowego w celu wykazania istnienia przesłanek określonych w art. 61 §3 p.p.s.a. Nadto podkreślić należy, że brak uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę przez sąd (por. postanowienie NSA

z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, że nie jest zasadny wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej , gdyż strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Opisując w skardze zarzuty wobec zaskarżonej decyzji, o uchylenie którego wnosi, strona skarżąca jedynie wspomina na początku skargi o wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W żaden sposób nie odniosła się ona jednak wprost do przesłanek wstrzymania zaskarżonego aktu w kontekście art. 61 p.p.s.a., poprzestając na wspomnianym formułowaniu i argumentowaniu zarzutów wobec decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, która w konsekwencji uznania zarzutów przez sąd za uzasadnione, w jej ocenie powinna być uchylona.

Wywód strony skarżącej zawarty w skardze i odnoszący się do zarzutów wobec zaskarżonej decyzji uzasadniających jej uchylenie, zmuszałby Sąd do szukania na własną rękę przyczyn wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji czynienia domniemań, gdzie przyczyny te upatruje strona skarżąca. Działania takie – wobec uwag czynionych już w uzasadnieniu niniejszego postanowienia – nie są praktyką dopuszczalną przy ocenie przez Sąd zasadności wstrzymania zaskarżonego aktu. Ogólnikowy wniosek strony skarżącej, pozbawiony uzasadnienia i stosownych dowodów, nie może stanowić podstawy

do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2014r., sygn. akt II OZ 1099/14; LEX nr 1550923).

Wobec powyższego, Sąd na zasadzie art. 61 §3 p.p.s.a. orzekł jak

w sentencji niniejszego postanowienia.