Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 578/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 273 uts. 6, art 271 ust. 5, art 14 ust. 2 i 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1566
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2018 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty stałej za pobór wody powierzchniowej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] na rzecz strony skarżącej Gminy [...] kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie określająca dla Urzędu Gminy za okres 1 stycznia 2018 r. – 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 1.509,00 zł za odprowadzanie oczyszczonych ścieków bytowych ze zmodernizowanej biologicznej oczyszczalni ścieków zlokalizowanej w miejscowości istniejącym wylotem rzeki [...] w km. 195+300 (brzeg lewy).

W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art 273 ust. 6 i ust. 10 w zw. z art 271 ust. 1 pkt 4a, art 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1566; dalej: "P.w.").

Decyzję poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

W dniu 5 marca 2018 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni na podstawie art 271 ust. 1 pkt 4 P.w. ustaliło w formie informacji rocznej dla Urzędu Gminy za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 1.509,00 zł.

W przewidzianym do tego terminie Urząd Gminy złożył reklamację wskazując, że na podstawie pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] oczyszczalnia funkcjonuje po I etapie rozbudowy- Urząd Gminy uzyskał pozwolenie na użytkowanie, II etap nie został wykonany ponieważ za mało miejscowości podłączono do kanalizacji. W związku z czym do obliczeń należało przyjąć maksymalny zrzut oczyszczanych ścieków bytowych, jak dla etapu I tj. 35, 71 m3/h, a nie jak dla etapu II 59,54 m3/h. Wskazano również, że ilość ścieków oczyszczonych wprowadzanych do rzeki [...] za 2017 r. wyniosła 40.314 m3/rok co daje Qśrd=110,45 m3/d i Qśr h= 4,60 m3/h.

Powyższych zarzutów nie podzielił organ, który zaskarżoną do Sądu decyzją określił dla Urzędu Gminy opłatę stałą we wskazanej wcześniej wysokości. W uzasadnieniu wskazał, że wysokość tej opłaty ustala się miedzy innymi w oparciu o stałą jaką jest określona w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalna ilość ścieków wprowadzonych do wód lub ziemi, wyrażonej w m3/s i taką też ilość przyjęto w decyzji określającej opłatę.

Skargę do Sądu wniosła Gmina domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz określenia opłaty stałej na podstawie maksymalnego zrzutu oczyszczonych ścieków jak dla etapu I modernizacji oczyszczalni wynikającego z pozwolenia wodnoprawnego, ewentualnie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Skarga, jako zasadna została przez Sąd uwzględniona w całości.

W pierwszej kolejności należy podnieść, iż sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności decyzji administracyjnych, Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 3 kwietnia 2018 r. określająca skarżącej za okres 1 stycznia 2018 r. – 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 1509 zł za wprowadzanie ścieków bytowych ze zmodernizowanej biologicznej oczyszczalni ścieków zlokalizowanej w miejscowości istniejącym wylotem do rzeki [...] w km 195 + 300 (brzeg lewy).

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne.

Na wstępie niniejszych rozważań Sąd akcentuje rozbieżność pomiędzy przedmiotem informacji rocznej z dnia 5 marca 2018 r. a treścią kontrolowanej decyzji wydanej na skutek reklamacji skarżącej od przedmiotowej informacji.

W dniu 5 marca 2018 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni na podstawie przepisu art. 271 ust. 1 pkt 4 P.w. ustaliło, w formie informacji rocznej dla Urzędu Gminy, za okres 1 stycznia 2018 r. – 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 1509,00 PLN (słownie: jeden tysiąc pięćset dziewięć złotych 00/100), za odprowadzanie do wód – wód popłucznych do rowu melioracyjnego z SUW istniejącym wylotem.

Przedmiotem decyzji uczyniono ustalenie opłaty stałej za odprowadzanie oczyszczonych ścieków bytowych z oczyszczalni istniejącym wylotem do rzeki San w km 195 + 300 (brzeg lewy). Określenie w treści informacji właściwego numeru pozwolenia wodnoprawnego i konsensusu stron co do rozumienia przedmiotu postępowania (potraktowanie błędu w informacji jako nieistotnej omyłki pisarskiej) pozwoliło na ocenie, że opisana wadliwość nie miała wpływu na treść decyzji.

Nie oznacza to jednak, że procedura ustalenia opłaty stałej została przeprowadzona prawidłowo. Zgodnie z art. 271 ust. 1 pkt 4 P.w. wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód i do ziemi ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. Zgodnie z art. 271 ust. 6 P.w. podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę stałą na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału. Ust. 7 tego artykułu stanowi zaś, że jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne zaniechał wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 6, właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty stałej w drodze decyzji. W myśl art. 273 ust. 1 P.w. podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne, któremu przekazano informację, o której mowa w art. 271 ust. 1 może złożyć reklamację, jeżeli nie zgadza się z wysokością opłaty. W razie uznania reklamacji Wody Polskie albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta przekazują podmiotowi obowiązanemu do ponoszenia opłat za usługi wodne nową informację, zawierającą także sposób obliczenia opłaty za usługi wodne (art. 273 ust. 5). W razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji (art. 273 ust. 6). Zgodnie z art. 273 ust. 8 P.w. od decyzji, o której mowa w ust. 6, podmiotowi korzystającemu z usług wodnych przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Stosownie do ust. 9 art. 273 P.w. reklamacja przysługuje raz w okresie rozliczeniowym.

Odnosząc powyższe unormowania do stanu faktycznego niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca Gmina nie była adresatem ani informacji ani kontrolowanej decyzji. Organ skierował bowiem zarówno informację jak i decyzję do Urzędu Gminy . Zgodnie z art. 298 pkt 1 P.w. do uiszczania opłat za usługi wodne zobowiązane są podmioty korzystające z usług wodnych. Ważne jest, że podstawą naliczenia opłaty stałej w niniejszej sprawie było pozwolenie wodnoprawne z dnia 15 czerwca 2005 r. wydane przez Starostę – [...], którego adresatem była Gmina . Zauważyć należy, że w art. 35 ust. 1 P.w. określono, że usługi wodne polegają na zapewnieniu m.in. podmiotom publicznym możliwości korzystania z wód. Wprawdzie w ustawie brak definicji pojęcia podmiotu publicznego, ale zgodnie z art. 9 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2077) podmiotem tym jest jednostka samorządu terytorialnego. Adresatem informacji jak i decyzji w realiach niniejszej sprawy niespornie powinna być Gmina a nie Urząd Gminy . Należy podkreślić, że zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018 r., poz. 994 z późn. zm., dalej jako: u.s.g.) wójt jest organem wykonawczym gminy, a ponadto stosownie do art. 31 u.s.g. kieruje on bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Zatem to on reprezentuje gminę w toku postępowania administracyjnego.

Stosownie do art. 33 u.s.g.:

1. Wójt wykonuje zadania przy pomocy urzędu gminy,

2. Organizację i zasady funkcjonowania urzędu gminy określa regulamin organizacyjny, nadany przez wójta w drodze zarządzenia,

3. Kierownikiem urzędu jest wójt,

4. Wójt może powierzyć prowadzenie określonych spraw gminy w swoim imieniu zastępcy wójta lub sekretarzowi gminy,

5. Kierownik urzędu wykonuje uprawnienia zwierzchnika służbowego w stosunku do pracowników urzędu oraz kierowników gminnych jednostek organizacyjnych,

6. Status prawny pracowników samorządowych określa odrębna ustawa.

Na ogół przyjmuje się, że urząd to odpowiednio zorganizowany zespół osób przydany organowi administracji publicznej do pomocy w pełnieniu jego funkcji. Szerzej istotę urzędu można też określić jako zespół środków materialnych i technicznych (budynki, sprzęt techniczny) oraz osobowych (urzędnicy) danych do pomocy organowi (organom) w celu realizacji jego (ich) zadań i kompetencji. Urzędnicy nie są zatem organami administracyjnymi, nie mają bowiem żadnych uprawnień władczych, nie mogą wykonywać jakichkolwiek kompetencji wójta wynikających z komentowanej ustawy czy ustaw szczególnych, nie mogą więc wydawać decyzji, postanowień czy zaświadczeń. W żadnym wypadku nie wolno zatem stosować zamiennie terminów "organ" i "urząd", co jest niestety często spotykane w praktyce administracyjnej, zwłaszcza poprzez oznaczenie decyzji administracyjnych nazwą urzędu, a nie nazwą organu wydającego, zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a. Zwrócić również należy uwagę, że komentowany przepis zawiera legalną definicję zbliżoną do tej, jaką posługuje się doktryna prawa administracyjnego.

Sporna jest możliwość zakwalifikowania urzędu jako jednostki organizacyjnej gminy. Większość przedstawicieli doktryny optuje za szerokim rozumieniem pojęcia jednostka organizacyjna, co pozwala na objęcie jego zakresem także urzędu gminy (por. C. Martysz, A. Wierzbicka, Komentarz do art. 33 ustawy o samorządzie gminnym, w: Dolnicki (red.), Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, Warszawa 2010 r. i powołana literatura).

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 3045/12 stwierdził, że urząd gminy jest bowiem jednostką organizacyjną gminy zapewniającą obsługę administracyjną, organizacyjną i techniczną wójta gminy. Urząd gminy nie wykonuje więc jakichkolwiek kompetencji wójta wynikających z ustawy o samorządzie gminnym. Oznacza to, że urząd gminy jedynie od strony technicznej i administracyjnej zapewnia prawidłowe wykonywanie powierzonych kompetencji.

Reasumując nieprawidłowe określenie strony postępowania miało wpływ na treść decyzji, tj. określenie jej adresata. Nie mamy tu jednak do czynienia z nieważnością postępowania administracyjnego, gdyż Gmina w toku postępowania działała będąc prawidłowo reprezentowana przez Wójta (art. 26 ust. 1 u.s.g. i art. 31 u.s.g.).

Przechodząc do zarzutów skargi dotyczących sposobu wyliczenia opłaty stałej Sąd podziela stanowisko skarżącej co do braku możliwości jej ustalenia na podstawie wartości Qmaxh = 59,54 m3/h przewidzianej dla okresu po zakończeniu II – go etapu modernizacji.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy, tj. ustalenia stronie skarżącej wysokości opłaty stałej za wprowadzenie ścieków do wód i ziemi za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. w wysokości 1509 zł, stanowił art. 271 ust. 5 P.w. Według rzeczonego przepisu: "Wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s."

Opłatę stałą za wprowadzanie ścieków do wód ustala się więc tylko w przypadku faktycznego wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, a nie za samą możliwość ich wprowadzania stosownie do zapisów pozwolenia wodnoprawnego. W przedmiotowej sprawie decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym z dnia [...] czerwca 2005 r. Starosty [...] zawiera dwa rozstrzygnięcia, w pkt I w zakresie odprowadzania oczyszczonych ścieków bytowych ze zmodernizowanej biologicznej oczyszczalni ścieków zlokalizowanej w miejscowości istniejącym wylotem do rzeki [...] w km 195+300 (brzeg lewy) w ilości:

a) na okres po zakończeniu I-go etapu modernizacji oczyszczalni ścieków :

Qśrd = 396,02 m3/d Qmaxd - 487,95 m3/d Qmaxh = 35,71 m3/h

W okresie obejmującym I-szy etap modernizacji istniejącej oczyszczalni ścieków ścieki bytowe dopływać będą z miejscowości: , W., R. i B.

b) na okres po zakończeniu II-go etapu modernizacji oczyszczalni ścieków :

Qśi-d = 628,90 m3/d Qmaxd = 802,41 m3/d Qmaxh = 59,54 m3/h

Po zakończeniu II-go etapu modernizacji oczyszczalni ścieków do oczyszczalni dopływać będą dodatkowo ścieki bytowe pochodzące z miejscowości: B., S., Ś., R., C., K..

Projektowany układ dwóch równoległych ciągów technologicznych umożliwia etapowanie oczyszczalni:

I etap - 50% docelowej przepustowości oczyszczalni (tj. Qśr,<1=350,0 m3/d)

II etap - 100% docelowej przepustowości oczyszczalni (tj. Qśr d=700,0 m3/d)

Przed ustaleniem opłaty za wprowadzanie ścieków do wód organ powinien był ustalić, czy doszło do zakończenia II etapu modernizacji oczyszczalni i wprowadzenia ścieków do wód w wielkościach wynikających z pkt Ib pozwolenia wodnoprawnego z dnia 15 czerwca 2005 r. Wbrew wywodom organu, w rozpoznawanej sprawie sam fakt wydania pozwolenia wodnoprawnego nie stwarza możliwości szczególnego korzystania z wód skoro pozwolenie to wprost etapuje przepustowość oczyszczalni.

Do dnia dzisiejszego bezspornie nie został wdrożony II etap modernizacji oczyszczalni ścieków, gdyż dotyczy on miejscowości: B., S., Ś., R., C., K., zaś zakończony już I etap dotyczy miejscowości: , W., R. i B. Pozwolenie wodnoprawne zostało udzielone od dnia dokonania rozruchu po zakończeniu I – go etapu modernizacji oczyszczalni do dnia 30 czerwca 2020 r.

W ocenie Sądu z dyspozycji art. 35 ust. 3 pkt 5 P.w. wynika, że usługa w postaci wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, obejmująca także wprowadzanie ścieków do urządzeń wodnych, jest immanentnie związana z istnieniem rzeczywistych, faktycznych możliwości realizacji takiej usługi, które mogą się wiązać z istnieniem i funkcjonowaniem urządzeń wodnych.

Z art. 268 ust. 1 pkt 2 P.w. wynika, że obowiązek poniesienia opłat ustawodawca związał z wprowadzaniem ścieków do wód lud do ziemi. Podobnie zredagowane zostały przepisy art. 271 ust. 5 P.w., które określając sposób ustalenia opłaty posługują się sformułowaniem "wprowadzanie ścieków". To pozwala przyjąć, że intencją ustawodawcy było nałożenie obowiązku uiszczania opłaty dopiero w przypadku rozpoczęcia realizacji uprawnienia do wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi.

Wbrew wywodom organu, w rozpoznawanej sprawie sam fakt wydania pozwolenia wodnoprawnego nie stwarza możliwości szczególnego korzystania z wód w zakresie właściwym dla II etapu modernizacji oczyszczalni skoro ona jeszcze nie nastąpiła (tak słusznie WSA w wyroku z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 366/18).

Obliczenie opłaty stałej za usługi wodne w realiach sprawy powinno za podstawę mieć wartości przewidziane w pozwoleniu wodnoprawnym dla okresu po zakończeniu I etapu modernizacji oczyszczalni (pkt 1a pozwolenia wodnoprawnego).

Opłata naliczona kontrolowaną decyzją w oparciu o wielkości zrzucanych ścieków w wartościach wynikających z pozwolenia wodnoprawnego dotyczących niezrealizowanego II etapu modernizacji oczyszczalni ścieków jest więc wadliwa, z obrazą art. 271 ust. 5 P.w. i oczywiście art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu, który przełożył się na wynik sprawy.

Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi dostrzegł z urzędu kolejną nieprawidłowość dotyczącą sposobu naliczenia przedmiotowej opłaty przez organ.

Podstawę naliczenia opłaty stałej stanowił art. 271 ust. 5 P.w. oraz przepis § 10 pkt 1 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. poz. 2502).

Zgodnie z cytowanym już wyżej art. 271 ust. 5 P.w., wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. Zgodnie z § 10 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2502), jednostkowa stawka opłaty za usługi wodne za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w formie opłaty stałej wynosi 250 zł na dobę za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi.

W pozwoleniu wodnoprawnym z dnia 15 czerwca 2005 r. wydanym w oparciu o przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. P.w., określono dopuszczalne wskaźniki ilościowe wprowadzanych do wód ścieków według trzech wielkości: jako ilości maksymalne dobowe, jako ilości średnie dobowe, jako ilości maksymalne godzinowe, tj.:

a) Q max dobowe = 487,95 m3/d,

b) Q średnie dobowe = 396,02 m3/d

c) Q max godzinowe = 35,71 m3/h

dla okresu po zakończeniu I etapu modernizacji i

a) Q max dobowe = 802,41 m3/d,

b) Q średnie dobowe = 628,90 m3/d

c) Q max godzinowe = 59,54 m3/h

dla okresu po zakończeniu II etapu modernizacji

Organ wyliczając opłatę przyjął parametr z II etapu modernizacji, posługując się najwyższym parametrem Q max godzinowe = 59,54 m3/h.

Sąd wyjaśnił już we wcześniejszej części uzasadnienia, dlaczego podstawą wyliczenia opłaty powinny być opłaty z pozwolenia wodnoprawnego dotyczące zakończonego I etapu modernizacji,

Na tle brzmienia przepisu art. 271 ust. 4 pkt 1 P.w. powstałą wątpliwość, którą wielkość wyrażoną w m3/ s należy przyjąć do określenia opłaty stałej w sytuacji, gdy pozwolenie wodnoprawne podaje trzy parametry, w tym dwa maksymalne (jak w stanie faktycznym niniejszej sprawy).

W takim przypadku, zdaniem Sądu, pod uwagę należy wziąć przepis art.7a 1 K.p.a., zgodnie z którym jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.

Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych w podobnych sprawach (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 sierpnia 2018 r. – II SA/Sz 573/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2018 r. – II SA/Gd 288/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 lipca 2018 r. – II SA/Sz 473/18) organ powinien badać, który ze wskazanych parametrów w pozwoleniu wodnoprawnym, po przeliczeniu na m3/s, jest najniższy i ten parametr stosować wobec zobowiązanego podmiotu. Sąd nie podziela więc stanowiska skarżącej, że parametrem tym ma być parametr Q max godzinowe = 35,71 m3/h.

Sąd orzekający, w składzie niniejszym, podziela taką interpretację, bowiem dopiero wówczas przepis art. 271 ust. 1 pkt 4 P.w. będzie pozostawał w korelacji z przepisem art. 7 a § 1 K.p.a. (tak słusznie WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 13 września 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 356/18).

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy będą miały na względzie treść niniejszego uzasadnienia.