Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 164/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 177, art. 178,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 752//11 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. postanowieniem z dnia 13 marca 2012 r., o sygn. akt I SA/Sz 752/11, odrzucił skargę kasacyjną J. G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

Wyrokiem z dnia 3 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalił skargę J. G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek.

W dniu 21 listopada 2011 r. wyrok ten wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu (k. 130 akt sądowych), z jednoczesnym pouczeniem o możliwości złożenia od powyższego rozstrzygnięcia w terminie trzydziestu dni od daty jego doręczenia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, sporządzonej przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym.

Postanowieniem z dnia 24 listopada 2011 r. Sąd ustanowił adwokata dla skarżącego.

Pismem z dnia 20 grudnia 2011 r. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w S. poinformował Sąd o wyznaczeniu dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, tj adwokata M. K. (k. 136 akt sądowych). Z akt sprawy wynika, że adwokat M. K. o ustanowieniu go pełnomocnikiem urzędu w niniejszej sprawie powziął wiadomość w dniu 13 stycznia 2012 r. (k. 152 akt sądowych). W dniu 13 lutego 2012 r. wyznaczony pełnomocnik złożył od wyroku z dnia 3 listopada 2011 r. skargę kasacyjną nie zgłaszając przy tym wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W związku z tym Sad I instancji odrzucił wniesioną przez pełnomocnika skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wskazał, że skargę kasacyjną wnosi się do sądu, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.

Jak wskazał WSA skarga kasacyjna została sporządzona i wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika po upływie ustawowego terminu na dokonanie tej czynności. Strona skarżąca otrzymała bowiem odpis wyroku wraz z uzasadnieniem w dniu 21 listopada 2011 r., ostatnim zaś dniem na wniesienie skargi kasacyjnej w sprawie był dzień 21 grudnia 2011 r. W związku z powyższym WSA orzekł, iż skarga kasacyjna jest niedopuszczalna z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia, który z uwagi na brak wniosku o przywrócenie terminu nie może zostać konwalidowany.

W zażaleniu od powyższego postanowienia skarżący wniósł o jego uchylenie w całości oraz o zsądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Zarzucił błędną wykładnię art. 177 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) polegającą na tym, iż termin do wniesienia skargi kasacyjnej liczy się od doręczenia odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem stronie, a nie pełnomocnikowi z urzędu, oraz niewłaściwe zastosowanie art. 178 p.p.s.a. w sytuacji gdy nie było podstaw do jego zastosowania. Wskazał, że pełnomocnikowi ustanowionemu przez sąd w postępowaniu międzyinstancyjnym służy trzydziestodniowy termin do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika ustanowionego przez sąd w postępowaniu międzyinsancyjnym ustaje w dniu, w którym miał on rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej. Od tego dnia należy liczyć termin o którym mowa w art. 177 § 1 ustawy p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 177 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.

Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 powołanej ustawy).

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarga kasacyjna została złożona po upływie terminu, o którym mowa w art. 177 p.p.s.a. Jak bowiem wynika z akt sprawy odpis wyroku z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 21 listopada 2011 r. (k. 130 akt sądowych), zatem termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 21 grudnia 2011 r. W tej sytuacji bezsporne jest, że skarga kasacyjna złożona z pismem przewodnim w dniu 13 lutego 2012 r., jako spóźniona podlegała odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a.

Wprawdzie przyczyną niezłożenia skargi kasacyjnej w terminie było postępowanie wpadkowe dotyczące ustanowienia dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, jednakże jak słusznie zauważył Sąd I instancji, nie ma to wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

Skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej i nadanie sprawie dalszego biegu byłoby możliwe jedynie w przypadku złożenia przez pełnomocnika wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i uwzględnienia tego wniosku przez Sąd. Niemniej jednak w sprawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie został złożony. Skoro pełnomocnik nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, to Sąd I instancji słusznie odrzucił spóźnioną skargę kasacyjną, zgodnie z art. 178 p.p.s.a (por: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2011 r. o sygn. akt II GZ 231/11, z dnia 9 maja 2007 r. o sygn. akt I OZ 319/07).

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w postanowieniu o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest natomiast przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258 – 261 p.p.s.a.