Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 94/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant Specjalista Ewa Pasiek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2018 r. sprawy ze skargi A.H. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. na rzecz skarżącej kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

A.H. (dalej powoływana także jako: "skarżąca") złożyła w dniu 5 maja 2012 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w B. wniosek o przyznanie płatności na 2012 r., w którym ubiegała się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni wynoszącej 33,73 ha, uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) do działek o powierzchni 32,96 ha.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. (organ I instancji) płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 r. przy czym w ramach JPO przyznano płatność do powierzchni stwierdzonej wynoszącej 33,13 ha, a w ramach UPO - do powierzchni stwierdzonej wynoszącej 32,36 ha.

W dniu 4 kwietnia 2014 r. wpłynęły do organu I instancji dokumenty przekazane przez Biuro Kontroli na Miejscu [...] Oddziału ARiMR w C. w postaci raportu z weryfikacji w terenie powierzchni PEG dokonanej w dniu 6 listopada 2013 r. dotyczącym skarżącej wraz z załącznikami. Skarżąca w piśmie z dnia 3 lutego zakwestionowała wyniki kontroli na miejscu. W piśmie z dnia 7 marca 2014 r. ARiMR [...]OR w C. poinformował skarżącą, że ponowna analiza wyników kontroli, w tym dokumentacji fotograficznej i szkiców polowych nie wykazała nieprawidłowości w sposobie przeprowadzenie kontroli i wypełnienia raportu z czynności kontrolnych. Wyniki kontroli są prawidłowe i stanowią odzwierciedlenie sytuacji na wymienionych działkach w dniu kontroli.

Ostatecznie postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją nr [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 149 § 1 w związki z art 145 § 1 pkt 5, art. 147 i 150 k.p.a. uznając za nową okoliczność faktyczną ortofotomapę z dnia 10 kwietnia 2012 r., z której wynikało, że 10 działek ewidencyjnych położonych w obrębie W., na które przyznano płatności są nieużytkami.

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. dnia [...] r. nr [...] uchylił decyzję własną nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz odmówił jednolitej płatności obszarowej (JPO) i nałożył sankcję oraz odmówił uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) do powierzchni grupy upraw podstawowych i nałożył sankcję. Podstawę prawną decyzji stanowiły art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej "K.p.a.") ; art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164- dalej "ustawa o płatnościach"); art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009 r., str. 1, ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1122/2009" oraz w związku z § 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. nr 40, poz. 326, ze zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia po przedstawieniu stanu faktycznego i przepisów prawa organ I instancji zauważył, że postępowanie wznowiono w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., z uwagi na zaistnienie okoliczności i dowodów mogących być nowymi i istotnymi dla rozstrzygniętej sprawy, istniejącymi w dniu wydania decyzji, a nieznanymi organowi orzekającemu. Jak podkreślił organ I instancji nową okolicznością faktyczną było stwierdzenie w oparciu o dostępną w Zintegrowanym Systemie Zarządzania i Kontroli (ZSZiK) ortofotomapę z dnia 10 kwietnia 2012 r. na działkach ewidencyjnych terenów niekwalifikujących się do przyznania płatności tj. teren porośnięty samosiejkami drzew oraz zakrzaczony i podmokły, przy czym przy wyznaczeniu powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) zostały także uwzględnione wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącej w roku 2013, która wykazała zaniedbania na działkach rolnych porośniętych chwastami wieloletnimi, które z kolei na zdjęciach ortofotomapy nie były możliwe do identyfikacji. Ocena stanu faktycznego tj. istnienia roślinności świadczącej o braku użytkowania działek podlegających kontroli w dniu 6 listopada 2013 r., została dokonana także przy uwzględnieniu dokumentacji fotograficznej, będącej załącznikiem do protokołu oraz wyjaśnień inspektora terenowego zawartych w notatce służbowej z dnia 24 lutego 2014 r. Organ I instancji odnosząc się do zasadności zastosowania art. 145 § 1 pkt. 5 K.p.a w przedmiotowej sprawie, stwierdził, że wskazane dowody iż dowody stanowiące podstawę do wznowienia postępowania pozwalają stwierdzić, iż stan faktyczny na gruncie odzwierciedlony w protokole z kontroli na miejscu przeprowadzonej w roku 2013 istniał także w roku 2012, co z kolei przyczyniło się do wznowienia postępowania i wydania rozstrzygnięcia z uwzględnieniem wyżej opisanych nowych okoliczności w sprawie. Ponadto organ I instancji podkreślił, że prawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy, albowiem porównując dokumentację fotograficzną z kontroli terenowej przeprowadzonej w gospodarstwie strony w roku 2013 i 2014, zauważył widoczne na zdjęciach różnice w stanie roślinności świadczące, iż w roku 2014 nastąpiło wykoszenie terenów, które wcześniej stanowiły nieużytek. Tym samym zdaniem organu I instancji skarżąca w złożonym na 2012 rok wniosku nie dokonała wyłączenia terenów nieużytkowanych rolniczo co skutkowało, przyznaniem płatności do powierzchni niekwalifikujących się do płatności. Następnie podkreślił, że beneficjent pomocy ma obowiązek informowania organów o każdym fakcie mogącym mieć wpływ na nienależnie bądź nadmiernie przyznanie płatności oraz o każdej zmianie, zwłaszcza dotyczącej wykorzystania gruntów rolnych, czy wielkości upraw. Jednocześnie wyjaśnił, że producent musi mieć świadomość, iż grunty które nie spełniają wymogów określonych w prawie unijnym i krajowym podlegają wyłączeniu, a w razie przekroczenia dopuszczalnej różnicy w stosunku do powierzchni stwierdzonej podczas kontroli grozi mu sankcja finansowa.

W odwołaniu skarżąca zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w związku z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r praz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie ,iż wyszły na jaw nowe okoliczności i dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi wydającemu decyzję, co stanowi brak legitymacji do wznowienia postępowania. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w I instancji a w przypadku uznania, że nie zachodzą przesłanki utrzymania w mocy decyzji z [...] r. o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, cofnięcie sankcji i przeprowadzenie dowodów powołanych przez skarżącą. W uzasadnieniu odwołania, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazała, że aby doszło do prawidłowego wznowienia postępowania muszą zostać ujawnione nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne w sprawie. Tym samym zdaniem odwołującej zastosowanie jako podstawy do wydania decyzji o wznowieniu postępowania ortofotomapy, która była, lub przynajmniej powinna być znana organowi wydającemu decyzję, stanowi rażące naruszenie prawa. Ponadto w ocenie odwołującej również opinia osoby przeprowadzającej w listopadzie 2013 roku kontrolę, która była podstawą do zakwestionowania decyzji przyznającej dopłaty, nie powinna stanowić podstawy, ani też argumentu w przedmiotowej sprawie. Dodała, że w jej opinii nie może stanowić także przesłanki wznowienia postępowania nowa, odmienna interpretacja przepisów prawa lub ich zastosowanie w określonym stanie faktycznym. Następnie odwołująca stwierdziła, że sama ortofotomapa, jako dowód uzasadniający wznowienie postępowania, powinna zostać uznana za niewystarczającą do podjęcia decyzji zmieniającej decyzję przyznającą płatności za rok 2012, jako że nie można na jej podstawie wysnuć jednolitego wniosku, jakoby grunty były, bądź nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Poza tym wskazała, że postanowienie o wznowieniu postępowania dotyczyło jedynie części gruntów, za które były wypłacane dopłaty, a mianowicie działek o łącznej powierzchni 6,57 ha, zlokalizowanych na dwóch działkach rolnych G oraz A. Jednocześnie oświadczyła, że organ I instancji nie poinformował jej, iż postępowanie dotyczy większej liczby działek, niż wskazanych w postanowieniu o wznowieniu postępowania. Poza tym zdaniem odwołującej za dowód nieutrzymywania w odpowiedniej kulturze rolnej w niniejszej sprawie nie można także przyjąć wyników kontroli z roku 2014, dokonanej na jej wniosek i przeprowadzonej na zupełnie innym terenie, niż kwestionowane działki, które w chwili tej kontroli nie stanowiły już jej własności. Następnie wskazała, że zgodnie z obowiązującymi przepisami nie miała obowiązku dokonywać na swoich działkach wielokrotnego koszenia okrywy roślinnej, gdyż wystarczające było jedno koszenie w roku. Dodała również, że organ I instancji nie wskazał jakie konkretnie rośliny, występujące na jej działkach, świadczą o braku użytkowania rolniczego oraz podniosła, iż jedna samosiejka danego gatunku mająca 6 miesięcy, może być takiej samej wielkości jak 3 letnia samosiejka innego gatunku, a brak ich rozróżnienia przez organ uniemożliwia prawidłową analizę stanu faktycznego, która z kolei nie może stanowić podstawy do zmiany decyzji. Jednocześnie odwołując podkreśliła, że użytkowane przez nią grunty znajdują się na ziemiach gliniastych, bardzo dobrze nawodnionych, co powoduje szybsze tempo wzrostu roślinności. Ponadto oświadczyła, że pierwszego pokosu traw dokonała w czerwcu, natomiast drugiego, na części gruntów, dodatkowo również w sierpniu i wrześniu. Wobec tego zdaniem odwołującej w okresie, kiedy kontrola była przeprowadzana, tj. po całym sezonie wegetacyjnym, grunty mogły sprawiać wrażenie nieskoszonych, na co wpływają wyżej wymienione okoliczności. Zakwestionowała także fakt dokonania kontroli na miejscu przez dwóch pracowników organu. Podsumowując odwołująca stwierdziła, że jedynym dowodem, mającym potwierdzić rzekomy brak prowadzenia przez nią działalności rolniczej zarówno w roku 2012, jak i 2013, była przeprowadzona bez jej udziału, jednoosobowo kontrola w godzinach popołudniowo-wieczornych, w trudnych warunkach atmosferycznych i przy bardzo słabym oświetleniu. Jednocześnie w jej ocenie zdjęcia zostały zrobione przy użyciu aparatu fotograficznego o niskiej jakości, co dodatkowo sprawiło, że są one rozmazane i trudno na nich dostrzec stan traw. Ponadto przyznała, że drzewa i zakrzewienia występują na jej działkach ale jedynie na obrzeżach użytków, co jest naturalne i nie dyskwalifikuje gruntu oraz uprawy jako podlegających dopłacie. Zdaniem odwołującej kontrola przeprowadzona po 18 miesiącach od momentu skoszenia, która miała oceniać jego realizację, w sytuacji braku występowania zakrzaczenia, potwierdzonego zdjęciami lotniczymi, nie mogła stanowić podstawy "decyzji o braku koszenia". Tym samym zdaniem odwołującej organ nie miał podstaw do wznowienia postępowania. W uzasadnieniu przedstawiła stan faktyczny, a odnosząc się do art. 145 K.p.a. zauważyła, że zastosowanie jako podstawy wydania decyzji wznowienia postępowania map, które były lub przynajmniej powinny być znane organowi wydającemu decyzje stanowi rażące naruszenie prawa (wyrok NSA z 9 kwietnia 1998 r., I SA/Kr 737/97, Lexis.pl nr 340023).. Stwierdziła, że opinia osoby przeprowadzającej w listopadzie 2013 r kontrolę, która była podstawą do zakwestionowania decyzji przyznającej dopłaty za rok 2013 nie powinno stanowić podstawy, jak również argumentu w niniejszej sprawie. Sama ortofotomapa, jako dowód uzasadniający wznowienie postępowania powinna zostać uznana za niewystarczającą do podjęcia decyzji zmieniającej decyzję za 2012 r. Zauważyła, że postanowienie o wszczęciu postępowania dotyczy działek o łącznej powierzchni 6,57 ha zlokalizowanych na dwóch działkach rolnych G i A. decyzja dotyczy zaś 63 działek geodezyjnych o łącznej powierzchni 26,35 ha. Wskazała również, że § 1 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia MRiRW z 11 marca 2012 r. wskazuje wprost , jakie zabiegi uważa się za spełniające wymóg utrzymania gruntów rolnych zgodnie z normami. Stwierdziła również, że zawarte w decyzji stwierdzenia , że na danej działce rosną "chwasty wieloletnie" lub "samosiejki drzew" nie daje możliwości weryfikacji takiej oceny. Zauważyła, że jej działki znajdują się na ziemiach gliniastych silnie nawodnionych, co ma wpływ na wzrost roślin. Ponownie stwierdziła, że kontrola nie była przeprowadzona w sposób prawidłowy.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. decyzją z dnia [...]r nr [...] utrzymał w mocy zaskarżona decyzję Zauważył, że Biuro Kontroli na Miejscu wydało już opinie na temat poprawności sporządzenia raportu z weryfikacji terenowej powierzchni PEG zrealizowanej w gospodarstwie skarżącej, w związku z zastrzeżeniami rolnika do jej wyniku. Z uwagi na obszerne uzasadnienie odwołania, ponownie sprawdzono dokumentację pokontrolną pod kątem uwag wniesionych przez rolnika w odwołaniu. Kontrolę WT PEG zrealizowano 6 listopada 2013r. na działkach A/Al, D/Dl, F na całości stwierdzono tereny na których zaniechano prowadzenia działalności rolniczej natomiast na działkach C/C 1, E, G, H, I stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej na części działek rolnych. Na potwierdzenie zastanej sytuacji terenowej oraz potwierdzenie własnych spostrzeżeń inspektorzy wykonali liczną dokumentację fotograficzną. Zdjęcia przedstawiają teren porośnięty wieloletnią roślinnością trawiastą, poprzerastaną zdrewniałymi chwastami wieloletnimi oraz trzcinami. Okrywa roślinna jest w różnym stopniu zdrewniała, widoczne są rośliny tegoroczne przekwitłe poprzerastane przez rośliny zeszłoroczne, w okrywie występują krzewy malin i jeżyn oraz pojedyncze samosiejki drzew. Na działkach A, D, F oraz części nieużytkowanej działek C, E, G, H, I brak jest śladów jakichkolwiek zabiegów agrotechnicznych koszenia lub podsiewu roślinnością motylkowatą a tym bardziej nawożenia. Rolnik w jednym akapicie podnosi, że wykonuje na swoich działkach szereg zabiegów agrotechnicznych, nawożenie, podsiew, a w innym potwierdza, że ze względów ekonomicznych działki użytkuje w różnym stopniu ze względu na jakość pokosu. Dokumentacja pokontrolna nie potwierdza aby na działkach A/Al, D/Dl, F, C/Cl, E, G, H, I wykonywane były jakiekolwiek zabiegi agrotechniczne a fakt występowania tak dużej liczby trzcin na części działki C, A oraz krzewów i zdrewniałych chwastów na działkach D,F dyskwalifikuje wykorzystanie ściętej biomasy. Po analizie dokumentacji pokontrolnej nie stwierdził błędów w przedmiotowym raporcie z kontroli na miejscu. Stwierdzone tereny nieużytkowane rolniczo są prawidłowo udokumentowane, choć ze względu na warunki pogodowe jakość zdjęć tzn. znaczne zaciemnienie powoduje, że przy analizie muszą być rozjaśnione. Wobec tego organ II instancji stwierdził, że po analizie dokumentacji pokontrolnej nie dostrzegł błędów w raporcie z kontroli na miejscu, tereny nieużytkowane rolniczo są prawidłowo udokumentowane, chociaż przyznał, że ze względu na warunki pogodowe, jakość zdjęć tzn. znaczne zaciemnienie powoduje, iż przy analizie muszą być rozjaśnione. Tym samym uznał, że zastrzeżenia wniesione w odwołaniu są niezasadne. Następnie podkreślił, że odwołująca w złożonym wniosku zadeklarowała konkretny obszar rolny i wskazała numerycznie oznaczone działki do przyznania płatności bezpośrednich, a zatem zobowiązana była do uprawy tych konkretnych nieruchomości i utrzymywania ich w należytej kulturze rolnej. Poza tym wskazał, iż źródłem wszystkich danych związanych z działkami rolnymi jest wniosek rolnika o przyznanie płatności, a jednym z podstawowych sposobów ich weryfikowania przez ARiMR jest kontrola administracyjna oraz kontrola na miejscu. Tym samym podniósł, że organy podczas weryfikacji wniosku stwierdziły rozbieżności w deklaracji powierzchni z danymi kontroli Raportu weryfikacji PEG. Następnie wyjaśnił, iż każdy wnioskodawca obowiązany jest zapoznać się z zasadami przyznawania danej płatności i pomocy objętej wnioskiem oraz powinien mieć świadomość, że jego wniosek i zadeklarowane grunty będą podlegały kontroli w zakresie spełnienia tych zasad. Dodał również, że kontrola na miejscu przeprowadzona w 2013 roku w gospodarstwie odwołującej, została dokonana przez dwóch inspektorów terenowych, a nie jak twierdzi strona przez jednego. Ponadto wskazał, że zgodnie z art. 80 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 w przypadku dokonania nienależnej płatności rolnik zobowiązany jest dokonać jej zwrotu. Natomiast obowiązek zwrotu, nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika w zwykłych okolicznościach. Jednakże stosownie do treści art. 12 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 122/2009, jeżeli nastąpiły jakiekolwiek zmiany dotyczące powierzchni działki referencyjnej, rolnik podaje zaktualizowaną powierzchnię, a w stosownych przypadkach wskazuje nowe granice działki referencyjnej. Podsumowując zdaniem organu II instancji sprawa została rozpatrzona w oparciu o cały materiał dowodowy, co skutkowało wznowieniem postępowania administracyjnego i odmową przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Ponadto zaznaczył, iż postępowanie przeprowadzone w sprawie o przyznanie płatności na rok 2013 względem odwołującej, podlegało weryfikacji przez sąd administracyjny, który prawomocnym wyrokiem z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/GI 1168/14, oddalił skargę strony, potwierdzając tym samym prawidłowość rozstrzygnięć poczynionych zarówno przez organ I, jak i II instancji w kwestii oceny stanu faktycznego. Ostatecznie stwierdził, iż za słusznością rozstrzygnięć dotyczących stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, przemawia także porównanie dokumentacji fotograficznej z kontroli terenowej przeprowadzonej w gospodarstwie strony w roku 2013 a kontrolą terenową przeprowadzoną w roku 2014, a mianowicie widoczne na zdjęciach różnice w stanie roślinności świadczą bowiem, że w roku 2014 nastąpiło wykoszenie terenów które wcześniej stanowiły nieużytek. W związku z tym zdaniem organu odwołująca w złożonym na 2012 rok wniosku nie dokonała wyłączenia terenów nieużytkowanych rolniczo, co skutkowało, przyznaniem płatności do powierzchni niekwalifikujących się do nich.

W skardze do WSA w Gliwicach skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego B.T. zaskarżyła decyzję w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.) tj. art. 7 ust. 1 Ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. 2012 r., poz. 1164 ze zm.) w związku z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. poprzez przyjęcie błędnego stanu faktycznego, naruszenie § 1 ust 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie minimalnych norm z dnia 11 marca 2010, poprzez jego błędną interpretację, jak również naruszenie przepisu art. 75 K.p.a. poprzez niezebranie całości materiału dowodowego i niedopuszczenie dowodów wnioskowanych przez stronę, jak również błędną ocenę zebranego materiału dowodowego, a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż wyszły na jaw nowe okoliczności i dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi wydającemu decyzję, co stanowi brak legitymacji do wznowienia postępowania. W związku z powyższym domagała się: podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji: przypadku uznania, iż nie zachodzą przestanki stwierdzenia nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. o uchylenie decyzji obu organów w całości; cofnięcia sankcji finansowych nałożonych na skarżącą; przeprowadzenia dowodów powołanych w skardze oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego i zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu oraz dodał, że skarżąca wielokrotnie negowała, iż na terenie użytkowanych przez nią działek występują m.in. chwasty, samosiejki, dzikie maliny i jeżyny, co zresztą zostało potwierdzone w notatce służbowej starszego specjalisty M.P. sporządzonej w dniu 24 lutego 2014 r. Następnie stwierdził, że na zdjęciach, które przedstawiono skarżącej w dniu 3 lutego 2014 r. w ramach zapoznania jej z wynikami kontroli, nie było na wnioskowanych gruntach ani drzew ani zakrzewień, na które powołuje się organ w swoich decyzjach. Znajdują się one, bowiem wyłącznie na obrzeżach użytków, co jest naturalne i nie dyskwalifikuje gruntu i uprawy jako w podlegających dopłacie zwłaszcza, że obszary te zostały wyłączone z wniosku o przyznanie płatności na rok 2013. Ponadto wskazał, że w świetle art. 145 § 1 pkt 5 kpa, nowe okoliczności lub nowe dowody to takie, które istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ nimi nie dysponował. Jednocześnie podkreślił, iż w jego ocenie zdjęcia ortofotomapy świadczą o tym, że tereny skarżącej były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Dodał również, że wznowienie postępowania dotyczyło jedynie części gruntów, za które były wypłacane dopłaty. Zdaniem pełnomocnika w niniejszej sprawie nie może także stanowić dowodu wyrok tut. Sądu jaki zapadł w 2015 r. dotyczył on bowiem zupełnie innych decyzji i innego stanu faktycznego. Poza tym wskazał, że na zdjęciach [...], prowadzonego przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii, wykonanych w 2013 r. widać na gruntach należących do skarżącej, a zgłoszonych do dopłat, linie powstałe w wyniku pracy maszyn rolniczych. Świadczy to jednoznacznie w ocenie pełnomocnika o wykonaniu przez skarżącą zobowiązań nakładanych na nią przepisami prawa w związku z wystąpieniem o dopłaty. Tym samym wbrew twierdzeniom kontrolującego, łąki są użytkowane rolniczo. Pozostałe natomiast zdjęcia dołączone do skargi świadczą, zdaniem pełnomocnika, że roślinność na działkach skarżącej po jej zebraniu szybko odrasta. Podsumowując w opinii pełnomocnika decyzje ARiMR w żaden sposób nie odnoszą się też do podnoszonych przez skarżącą wniosków o wskazanie, które z gatunków roślin pracownicy Agencji zaliczają do chwastów na terenach zielonych. W związku z powyższym pełnomocnik stwierdził, że organy podczas przeprowadzenia kontroli, w szczególności nie zachowały obiektywizmu ani nie pogłębiły zaufania obywateli do władzy publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując swoją argumentację i stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 2 lipca 2018 r, skarżąca podkreśliła, że dowód na którym ARiMR oparł swoją decyzję jest niemiarodajny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa.

Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1308 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.") uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że narusza ona przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kontroli sądowej poddana została decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B., który po wznowieniu postępowania w sprawie przyznania skarżącej płatności JPO i UPO uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] r. odmówił płatności i nałożył sankcje.

Zasadniczy spór w sprawie sprowadzał się do oceny, czy słusznie wznowiono wobec skarżącej postępowanie administracyjne w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2012 r., a następnie pozbawioną ją tychże dopłat oraz nałożono sankcje

Sprawa toczyła się w trybie wznowieniowym, a konsekwencją przeprowadzonego postępowania administracyjnego było uchylenie decyzji ostatecznej z dnia [...]r. nr [...] Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 r. Przyczyną wszczęcia z urzędu postępowania w tym trybie nadzwyczajnym było to, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Po stwierdzeniu, że ta przyczyna wznowieniowa w sprawie występuje organ pierwszej instancji uchylił przedmiotową decyzję ostateczną i wydał nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

W postanowieniu o wznowieniu postępowania wskazano jako istotne, nowe okoliczności nieznane organowi w dniu wydania decyzji, a to ortofotomapę - zdjęcia z dnia 10 kwietnia 2012 r. obejmujące 10 działek. Natomiast w decyzji uchylającej decyzję ostateczną z dnia [...] r. stwierdzono, że podstawą wznowieniową była aktualizacja ortofotomapy z dnia 10 kwietnia 2012 r. (obejmująca kilkadziesiąt działek), raport z czynności kontrolnych przeprowadzonych w gospodarstwie skarżącej w dniu 6 listopada 2013 r. wraz z dokumentacją fotograficzną, notatka służbowa inspektora terenowego z dnia 24 lutego 2014 r., oraz protokół z oględzin działki referencyjnej w zakresie weryfikacji powierzchni PEG z dnia 5 września 2014 r. wraz z dokumentacją fotograficzną. Zaaprobował to organ odwoławczy dodatkowo akcentując, że postępowanie dotyczące skarżącej przeprowadzone w sprawie o przyznanie płatności na rok 2013 podlegało weryfikacji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który prawomocnym wyrokiem z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/GI 1168/14 z oddalił skargę skarżącej, tym samym potwierdzając prawidłowość rozstrzygnięć poczynionych zarówno przez organ I instancji, jak i organ II instancji w ocenie stanu faktycznego.

Nie godzi się z tym skarżąca, zarzucając organom zarówno uchybienia proceduralne jak i błędy w ustaleniach faktycznych, nade wszystko akcentując okoliczność, że aktualizacja ortofotomapy z dnia 10 kwietnia 2012 r., jako istniejąca w dacie wydania decyzji z dnia [...] r. po pierwsze nie mogła być podstawą wznowienia postępowania, a po drugie wznowienie postępowania dotyczyło kilku działek rolnych natomiast w decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania zakwestionowano większość działek zgłoszonych przez skarżącą do płatności za rok 2012. Nadto skarżąca wywodziła, że organy zebrały materiał dowodowy w sposób niepełny i błędnie go oceniły, co miało wpływ na wynik sprawy.

Zauważyć należy, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji, wyrażona w art. 16 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.

W konsekwencji wzruszenie decyzji ostatecznych nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków, do których należą między innymi tzw. tryby nadzwyczajne, w tym tryb wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (por. wyroki NSA z dnia 22 kwietnia 1998 r., sygn. akt II SA 1747/97, LEX nr 41683 i z dnia 15 listopada 1999 r., sygn. akt FSA 1/99, ONSA 2000, z. 2, poz. 45). W związku z tym, że wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych, przesłanki wznowienia podlegają wykładni ścieśniającej (por. wyroki: WSA z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt SA/Rz 1824/03, LEX nr 132974 i NSA z dnia 9 września 2001 r., sygn. akt I SA 1788/99, LEX nr 75514. W uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r. sygn. akt OPS 11/02 (ONSA 2003, z. 3, poz. 86) wskazano, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Stosownie do art. 149 § 1, 2 i 4 K.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze zaskarżalnego postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po przeprowadzeniu tego postępowania właściwy organ – oparciu o art. 151 § 1 K.p.a. - wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Inny sposób załatwienia sprawy przepisy przewidują w przypadku wystąpienia przesłanek negatywnych, tamujących możliwość uchylenia decyzji ostatecznej (art. 151 § 2 w związku z art. 146 K.p.a.), które jednak w sprawie nie wystąpiły. Omawiana regulacja ma bogaty dorobek orzeczniczy, w którym wskazuje się, że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości (nie wystarczy fakt, iż organ ich wcześniej po prostu nie analizował, bądź analizował, ale błędnie), mieć istotne znaczenie dla sprawy (wpływać na zmianę treści decyzji), istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję oraz stronie lub będąc znanymi stronie, zostać po raz pierwszy przez nią zgłoszone. Przez "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu, przy czym, bez znaczenia pozostaje, dlaczego organ nie dysponował wiedzą o tych okolicznościach (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 170/04; LEX nr 143703).

Postanowienie o wszczęciu postępowania jest aktem procesowym, który otwiera postępowanie rozpoznawcze. W postępowaniu rozpoznawczym w pierwszej kolejności należy ustalić istnienie podstaw (przyczyn) wznowienia postępowania. W razie pozytywnego wyniku tych czynności organ jest obowiązany przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej. Jeżeli organ stwierdzi brak podstaw (przyczyn) wznowieniowych w sprawie jest obowiązany wydać decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.). Brak istnienia przyczyny wznowieniowej tamuje bowiem możliwość badania prawidłowości decyzji ostatecznej, co do której wznowiono postępowanie. Przyczyny wznowieniowe podlegają ścisłej interpretacji ze względu na zasadę pewności prawa, której waga dozwala na usunięcie z obrotu decyzji ostatecznej jedynie w wyjątkowych sytuacjach – stwierdzenia, że taka decyzja została dotknięta wadą kwalifikowaną. Ochrona trwałości decyzji ostatecznej powoduje, że istnienie przyczyny wznowieniowej musi zostać w postępowaniu wykazane w sposób nie budzący żadnych wątpliwości. Dopiero jednoznaczne wykazanie występowania w sprawie przyczyny wznowieniowej upoważnia i zobowiązuje organ do ponownego hipotetycznego rozstrzygnięcia sprawy, a wynik przeprowadzonego postępowania podlega konfrontacji z treścią art. 151 § 2 w zw. z art. 146 K.p.a. w celu wydania decyzji uchylającej dotychczasową decyzje i rozstrzygnięcia o istocie sprawy lub stwierdzenia wydania decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa, z wyspecyfikowaniem okoliczności, z powodu których nie doszło do jej uchylenia.

Szczegółowa analiza akt sprawy uchylenia decyzji przyznającej skarżącej pomocy finansowej w ramach płatności bezpośrednich za 2012 r. wskazuje, że organ nie wykazał w dostatecznym stopniu istnienia przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMRz dnia [...] r. była decyzją ostateczną, kończącą sprawę o przyznanie płatności JPO i UPO do gruntów rolnych na rok 2012. Została doręczona skarżącej, która nie wniosła od niej odwołania.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wznowił postępowanie zakończone tą decyzją w oparciu o przesłankę określoną w art.145 § 1 pkt 5 K.p.a. W orzecznictwie sądowym na tle regulacji z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. podkreśla się, iż nie można przyjąć, że dana okoliczność była nieznana organowi, który wydał decyzję, jeżeli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji tego organu (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1999r., sygn. III SA 5019/98, ONSA 2000/2/62; wyrok NSA z dnia 23 lipca 2003r., sygn. III SA 2001/01, Lex nr 90459). Powyższe rozumienie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. prowadzi zatem do wniosku, że nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, aby mogły być podstawą wznowienia postępowania nie mogły być znane organowi, przed którym postępowanie się toczyło i zostało zakończone wydaniem decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 946/14). Z punktu widzenia istotnych okoliczności sprawy prowadzonej w tym trybie ważne jest więc, jakimi dowodowymi organ mógł dysponować i jakie okoliczności znał, bądź z łatwością mógł poznać prowadząc postępowanie o przyznanie płatności W postanowieniu o wznowieniu postępowania wskazano, że po aktualizacji ortofotomapy (zdjęcia z dnia 10 kwietnia 2012 r. ) na dziesięciu wymienionych działkach ewidencyjnych położonych w woj. [...], powiat [...], gmina W., obręb W. w obrębie W., które skarżąca zadeklarowała we wniosku o przyznanie płatności stwierdzono zmniejszenie powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru PEG. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził natomiast, że nową okolicznością faktyczną było stwierdzenie w oparciu o dostępną w Zintegrowanym Systemie Zarządzenia i Kontroli (ZSZiK) ortofotmapą z 10 kwietnia 2012 na wyżej wymienionych działkach ewidencyjnych (chodzi o wymienione w uzasadnieniu decyzji ponad sześćdziesiąt działek ewidencyjnych położone na działkach rolnych A,C,D,E,F,G,H,I) terenów niekwalifikujących się do przyznania płatności, przy czym przy wyznaczeniu powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) zostały także uwzględnione wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie strony w 2013 r.

Powyższe wskazuje, że jednym z dowodów w sprawie, na podstawie którego stwierdzono nowe okoliczności, była ortofotomapa z 10 kwietnia 2012 r. Z uzasadnienia decyzji ani z akt sprawy nie wynika jednak od kiedy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. dysponował przedmiotowymi zdjęciami wykonanymi 10 kwietnia 2012 r. i czy w związku z tym można uznać, że stwierdzona na ich podstawie okoliczność jest rzeczywiście nową dla sprawy okolicznością faktyczną nie znaną organowi w dacie wydawania decyzji z [...] r. Nie wyjaśniono również, czy zmniejszenie powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru PEG wynikające z tych zdjęć dotyczy wszystkich wskazanych w uzasadnieniu decyzji działek ewidencyjnych, czy też tylko tych wskazanych w postanowieniu o wznowieniu postępowania, a w pozostałych przypadkach zmniejszenie powierzchni nastąpiło na podstawie wyników kontroli na miejscu wykonanej w listopadzie 2013 r., na które się także powołano.

Organ odwoławczy w ogóle kwestii tych nie rozważał w kontekście przesłanki wznowienia i to pomimo zarzutu skarżącej zawartego w odwołaniu, że ortofotomapa istniejąca w dacie wydania decyzji o przyznaniu płatności, która była lub przynajmniej powinna być znana organowi nie może być podstawą wznowienia postępowania. Nie wyjaśnił kiedy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wszedł w posiadanie lub w prosty sposób, w trybie zwykłych czynności związanych z badaniem sprawy, mógł powziąć wiedzę o nowej ortofotomapie, ewentualnie jakie były przyczyny, które uniemożliwiły organowi skorzystanie z tego dowodu. Organ nie wskazał kiedy do systemu informatycznego ZSZiK zostały zaimplementowane nowe dane, m.in. zdjęcia działek skarżącej wykonane w dniu 10 kwietnia 2012 r., przedstawiające odmienny stan faktyczny na gruncie w 2012 roku, niż znany organowi na dzień wydania decyzji o przyznaniu płatności na 2012 rok.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 jako podstawę utworzenia systemu identyfikacji działek rolnych wskazano mapy lub dokumenty ewidencji gruntów albo innych danych kartograficznych; zaznaczono także iż należy wykorzystywać techniki skomputeryzowanego systemu informacji geograficznej a w tym ortoobrazów lotniczych, satelitarnych. System ten wchodzi w skład systemu administrowania i kontroli (zwanego systemem zintegrowanym), który musi być obowiązkowo prowadzony przez każde państwo członkowskie (art. 14 i art. 15 cyt. Rozporządzenia Rady Nr 73/2009). System zintegrowany obejmuje skomputeryzowaną bazę danych, system identyfikacji działek rolnych, system identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności, wnioski o pomoc, zintegrowany system kontroli, jednolity system rejestrowania tożsamości każdego rolnika, który składa wniosek o pomoc. Na państwa członkowskie nałożono obowiązek przeprowadzenia kontroli administracyjnej wniosków o przyznanie pomocy celem zweryfikowania warunków kwalifikowalności do uzyskania tej pomocy (art. 20 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) 73/2009). Kontrole administracyjne, zgodnie z art. 28 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarzadzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu (...) - (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r.) służą wykrywaniu nieprawidłowości, w szczególności poprzez stosowanie narzędzi informatycznych.

Przy czym podkreślenia wymaga, że kontrola administracyjna (a zatem kontrola z wykorzystaniem środków informatycznych) ma znaczenie zasadnicze, a kontrola na miejscu może być stosowana jako uzupełnienie kontroli administracyjnej, co wynika wprost z art. 20 ust. 2 Rozporządzenia Rady Nr 73/2009. Sprawdzenie zgodności z systemem kwalifikowalności obejmuje kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, przy czym kontroli administracyjnej muszą być poddane wszystkie wnioski (art. 10 ust. 2, art. 11 ust. 1 cyt. rozporządzenia).

Dlatego w okolicznościach niniejszej sprawy organ odwoławczy winien był wyjaśnić, dlaczego zdjęcia lotnicze wykonane 10 kwietnia 2012 r., nie zostały wykorzystane do kontroli wniosku skarżącej z 15 maja 2012 , zakończonej wydaniem decyzji w dniu [...]r. Niewyjaśnienie, czy ortofotomapa z 10 kwietnia 2012 r. była organowi znana w dacie wydawania decyzji z [...], niewątpliwie ma wpływ na ocenę przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego i wzruszenia tej decyzji. Jednocześnie należy wskazać, że z decyzji organów nie wynika, na których działkach ewidencyjnych i na jakiej ich powierzchni nieprawidłowości zostały stwierdzone na podstawie przedmiotowej ortofotomapy, a na których wyłącznie na podstawie kontroli na miejscu przeprowadzonej w listopadzie 2013 r., której wyniki mogły ewentualnie stanowić podstawę wznowienia.

W tym miejscu Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie, wskazuje również na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w wyroku z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie II GSK 595/14, który w pełni podziela, że nie można podzielić zapatrywania, iż zawinione bądź niezawinione powody braku wiedzy o okolicznościach faktycznych lub dowodach w dniu wydania decyzji, nie mogą uniemożliwić późniejszego ich wykorzystania w trybie wznowieniowym. Zdaniem NSA nie jest tak, iż organ wyposażony przez prawodawcę (unijnego i krajowego) w odpowiednie, wysokospecjalistyczne i kosztowne narzędzia weryfikacji prawidłowości wniosków o płatność, może w razie oczywiście zawinionego braku wykorzystania ich w postępowaniu administracyjnym (tj. po prostu braku jakiegokolwiek sprawdzenia, co się w rzeczonej bazie teleinformatycznej znajduje), zawsze zasłaniać się prawem do wznowienia postępowania, bowiem w jego ocenie wyszły na jaw nowe okoliczności, nieznane mu w chwili wydawania decyzji, zaś nieistotne są powody braku wiedzy w tym zakresie. Takie wnioskowanie zakłócałoby stabilność decyzji administracyjnych i w sposób nieuprawniony modyfikowało ciężar dowodowy spoczywający na organach. Istotne zatem w konkretnej sprawie jest czy organ w dacie wydawania decyzji w postępowaniu zwykłym korzystał z tego rejestru i jak aktualne dane system zawierał. Od wyniku ustaleń w tym zakresie zależy bowiem dopuszczalność wznowienia postępowania, warunkowana, gdy chodzi o art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wiedzą organu o dowodach lub okolicznościach faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, jednakże mu nieznanych.

Wobec powyższego należało stwierdzić, że organ odwoławczy nie wykazał, że dowód w postaci ortofotomapy wykonanej w dniu 10 kwietnia 2012 r. czy też wynikająca z tego dowodu okoliczność, były nowe dla organu wydającego decyzję w dniu [...] r. Brak jednoznacznych ustaleń co do przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., każe dalsze działania organu kwalifikować jako co najmniej przedwczesne. W związku z tym stwierdzić należało, że organ odwoławczy naruszył art. 151 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie dostrzeżona wadliwość organu odwoławczego w tym zakresie jest tym istotniejsza, że kwestia braku przyczyny wznowieniowej była eksponowana przez stronę w odwołaniu. Brak odniesienia się do tej kwestii stanowi naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Powyższe skutkuje również wadliwością uzasadnienia decyzji, a co za tym idzie sprawia, że rozstrzygnięcie wymyka się spod kontroli Sądu. Jednocześnie wskazać wypadnie, że organ odwoławczy rozpoznając sprawę nie odniósł się do wszystkich dowodów przedstawianych przez stronę w postępowaniu (m.in. oświadczeń osób zatrudnionych do wykonywania prac rolniczych), które winny podlegać załatwieniu na zasadach określonych w art. 78 K.p.a.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 li. c) p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.