Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1195/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski Asesor WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Protokolant Kinga Czernis po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 kwietnia 2002r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

3 II SA/Gd 1195/02

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia 30 kwietnia 2002r. Wojewoda na podstawie art.138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art.25 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001r. Nr 6, poz.56 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 18 kwietnia 2002r. bez numeru w sprawie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych przez Z. P..

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że w dniu 10 kwietnia 2001r. Z. P. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 18 kwietnia 2001r.

Art.25 ust.1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stwierdza, że okres pobierania zasiłku wynosi 12 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekroczyła przeciętną stopę bezrobocia w kraju.

Zgodnie z wyżej wymienionym obwieszczeniem Prezesa GUS przeciętna stopa bezrobocia w kraju według stanu na dzień 30 czerwca 2000r. wynosiła 13,6%, zaś stopa bezrobocia na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy wynosiła 20,5%.

Strona pobierała zasiłek dla bezrobotnych w okresie od 18.04.2001r. do 17.04.2002r., tj. przez okres 12 miesięcy, o którym mowa w wyżej wymienionym art.25 ust.1 pkt 2 ustawy.

Wyjaśniono, że przedłużenie okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych możliwe jest tylko po spełnieniu wszystkich wymogów określonych w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Stosowny przepis art.25 ust.1 pkt 3 powyższej ustawy, w którym mowa o 18 miesięcznym okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych, ma zastosowanie wobec bezrobotnych:

a) zamieszkałych w dniu nabycia prawa do zasiłku oraz w okresie jego pobierania na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych przekraczała 2-krotnie przeciętną stopę bezrobocia w kraju, oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku lub,

b) którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego.

Z uwagi na brak spełnienia tych przesłanek uznano, że decyzja o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na upływ okresu jego pobierania była uzasadniona.

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Z. P. opisując swoją trudną sytuację życiową oraz stwierdzając, że skoro istnieje możliwość przedłużenia okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, to on powinien mieć możliwość skorzystania z tego prawa, zwłaszcza, iż w Urzędzie Pracy zarejestrowanych jest ok. 11 tys. bezrobotnych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270).

W myśl art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, z innych jednak przyczyn niż w niej podniesione.

Zgodnie bowiem z postanowieniami art.134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpatrywanej sprawie Z. P. pismem z dnia 15 marca 2002r. wystąpił do Kierownika Urzędu Pracy z wnioskiem o przedłużenie wypłaty zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na to, że jest jedynym żywicielem rodziny.

Wniosek ten wszczął postępowanie w sprawie przedłużenia wypłaty zasiłku dla bezrobotnych, w związku z czym postępowanie to powinno zostać zakończone wydaniem orzeczenia administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie nie miało to miejsca. Organ I instancji wysłał pismo o charakterze informacyjnym, które jednak nie kończyło postępowania w sprawie. Następnie została wydana z urzędu decyzja z dnia 18 kwietnia 2002r. Starosty o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W sprawie Z. P. toczyły się więc dwa postępowania, jedno wszczęte na wniosek, drugie natomiast z urzędu. Dlatego też powinny być wydane dwa różne rozstrzygnięcia.

Stanu tego nie zmienia szerokie ustosunkowanie się przez organ odwoławczy do wniosku Z. P. o przedłużenie okresu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych. Stanowisko to odnosiło się bowiem do postępowania, które było prowadzone z wniosku skarżącego i pozostawało jedynie w pewnym związku przyczynowym z postępowaniem o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Dlatego też nie oceniając merytorycznej prawidłowości rozstrzygnięcia podjętego przez organ odwoławczy należy stwierdzić, że nie uwzględnił on przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia faktu prowadzenia dwóch różnych postępowań. Takie działanie stanowiło istotne naruszenie postanowień art.61 K.p.a., który określa, na jakiej podstawie mogą być prowadzone postępowania administracyjne.

Dlatego też przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ II instancji powinien rozważyć, jaki wpływ na decyzję o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych mogło mieć niezakończenie postępowania prowadzonego z wniosku Z. P..

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

IP