Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 118/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-04-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art.  245  par.  3 i  art.  246  par.  1  pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. K. "A" we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [---] nr [---] w przedmiocie podatku akcyzowego za VI, VII, VIII i XII 2000 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że jej stan majątkowy, wynagrodzenie oraz wieloletnia obrona w tej samej sprawie przyczyniają się do jej ciężkiej sytuacji finansowej.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni podała, że prowadzi gospodarstwo z synem i córką (ur. w 1999 i 1990 r.), posiada działkę budowlaną w S., która została obciążona hipotekami przymusowymi na rzecz urzędu skarbowego w 2001 i 2002 r., nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. Wraz z mężem uzyskują dochody z umowy o pracę, oboje po 936 zł brutto, na potwierdzenie czego strona przedłożyła odpowiedni dokumenty.

Z przedłożonych na wezwanie Sądu dokumentów wynika, że miesięczne wydatki rodziny strony skarżącej wynoszą łącznie około 1560-1810 zł, przy czym nie spłacają żadnych kredytów. Skarżąca nie posiada rachunków bankowych, natomiast rachunek jej męża został zajęty przez komornika. Z dniem 30 kwietnia 2005 r. skarżąca zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. W 2006 r. jej mąż uzyskał przychód z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 100.501,06 zł, i dochód, po odliczeniu kosztów uzyskania przychodu – 17.124,44 zł, zaznaczając na kopii zeznania podatkowego, że strona, współpracując z mężem, nie uzyskała żadnego dochodu. Obecnie, to jest od 10 grudnia 2007 r., oboje małżonkowie są zatrudnieni na umowę o pracę na czas nieokreślony. Za 2007 r. strona skarżąca jak również jej mąż uzyskali dochód ze stosunku pracy po 577,90 zł. Wniosek o przyznanie prawa pomocy został uzupełniony również o dokumenty o zajęciu wynagrodzenia za pracę i wierzytelności z rachunków bankowych.

Wnioskodawczyni oświadczyła, że nieruchomość położona pod jej adresem zamieszkania jest własnością jej matki, natomiast nieruchomość pod adresem zamieszkania jej męża – teścia strony, L. K. Oświadczyła również, że nie korzysta z żadnej formy wsparcia państwowego.

Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zwrócić trzeba uwagę, że wyrażenie zawarte w powołanym wyżej przepisie art. 246 p.p.s.a. "gdy wykaże" wskazuje, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia w wiarygodny sposób, że nie jest w stanie ponieść kosztów procesu bez uszczerbku dla własnego koniecznego utrzymania. Winien zatem dochować szczególnej staranności przy wskazywaniu podstaw, które uzasadniają jego żądanie, poprzez przedłożenie wszelkich dokumentów i oświadczeń potwierdzających brak środków na opłacenie tych kosztów.

Tymczasem, w ocenie Sądu, oświadczenia skarżącej i dokumenty przedłożone przez nią budzą wątpliwości. W pierwszej kolejności wskazać należy, że podała strona, iż w jej gospodarstwie domowym pozostają tylko jej dzieci. Następnie w rubryce dotyczącej wnioskodawcy i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, wymieniła siebie i męża. Sprzeczność występuje również w oświadczeniach o dochodach i wysokości miesięcznych wydatków. Skarżąca podała bowiem, że oboje z mężem uzyskują wynagrodzenie po 936 zł brutto, łącznie 1872 zł, a miesięczne wydatki wynoszą do 1810 zł. Zwrócić jednak należy uwagę, że kwota wynagrodzenia brutto jest wyższa od otrzymywanego wynagrodzenia netto. Wynika z tego, ze miesięcznie wydatkowana przez rodzinę skarżącej kwota jest wyższa niż miesięczny dochód netto. Z powyższego można wnioskować, że rzeczywisty dochód rodziny wnioskodawczyni jest wyższy niż oświadczony we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wskazać też trzeba, że oboje małżonkowie zatrudnieni są przez teścia skarżącej, w miejscu wykonywania w 2006 r. działalności gospodarczej przez jej męża, a ich wynagrodzenie brutto, wynikające z przedłożonych umów o pracę, jest równe kwocie wolnej od potrąceń wskazanej przez komornika w zawiadomieniu o zajęciu wynagrodzenia D. K.

Wymienione wyżej okoliczności, pomimo uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy o dodatkowe dokumenty dotyczące stanu finansowego i majątkowego strony skarżącej, nadal budzą wątpliwości Sądu co do jej rzeczywistych możliwości finansowych. W związku z tym, należało stwierdzić, że skarżąca nie wykazała w sposób wiarygodny, że nie ma możliwości zgromadzenia środków na opłacenie kosztów sądowych i dlatego, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.