Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 78/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Gorczycka - Muszyńska Sędzia NSA Joanna Kabat - Rembelska (spr.) Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska Protokolant Andrzej Malinowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2004 r. sprawy ze skargi J. spółki z o.o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. "po rozpatrzeniu odwołania niektórych sąsiadów planowanej inwestycji", uchylił decyzję Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] listopada 2003 r., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku produkcyjnego - produkcji [...] z częścią biurowo -socjalną we wsi S. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że "...aczkolwiek odwołanie zostało wniesione przez różne osoby, przynajmniej p. F. C. oraz p. J. K. byli właścicielami nieruchomości sąsiednich do terenu planowanej inwestycji. Odwołanie zostało zatem wniesione przynajmniej przez niektóre osoby będące stroną w sprawie. Brak jest zatem przesłanek do umorzenia postępowania odwoławczego."

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podniosło, że zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), do spraw wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w rozpatrywanej sprawie zostało wszczęte w 2001 r., zatem organy administracji winny zatem stosować przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). W związku z tym należało ustalić, czy dla terenu planowanej inwestycji istnieje obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy, tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie, to jest po dniu 31 grudnia 2002 r.. Stoswnie do art. 67 ust. la ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym dopuszcza się przedłużenie ważności tych planów o kolejny rok, pod warunkiem, że w terminie, o którym mowa w art.67 ust. 1 ustawy rada gminy ustali studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpi do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmian.

Decyzja organu pierwszej instancji wydana została w oparciu o przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] z dnia [...] listopada 1994 r. oraz stosownego planu dla zespołu wsi B., L., S. i S. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w G. Nr [...] z dnia [...] listopada 1993 r. Zdaniem organu odwoławczego należy w związku z tym uznać, że obecnie dla przedmiotowego terenu brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan taki obowiązywał w dacie wydawania decyzji przez Burmistrza Miasta i Gminy G., lecz organ drugiej instancji musi brać pod uwagę stan prawny istniejący w dacie wydawania decyzji w postępowaniu odwoławczym. Skoro obecnie we wsi S. nie obowiązuje żaden plan zagospodarowania przestrzennego, zachodzi konieczność zastosowania procedury określonej w art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, to jest przeprowadzenie rozprawy administracyjnej i przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wojewodzie w celu stwierdzenia jej zgodności z prawem. Wykonanie przez organ pierwszej instancji czynności wymienionych w art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części.

Skargę na powyższą decyzję wniósł inwestor – J. spółka z o.o. z siedzibą w G., domagając się jej uchylenia. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania - art. art. 6, 7, 8, 11 i 138§2 k.p.a. według skarżącej nie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 138§2 k.p.a., gdyż sprawa nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Uwadze organu odwoławczego uszło, iż Burmistrz Miasta i Gminy G. wydał decyzję po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej, co oznacza, że został przeprowadzony najtrudniejszy i najbardziej złożony etap procedury określonej w art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zaskarżona decyzja jest wadliwa i podlega uchyleniu, lecz z innych przyczyn, niż zostały wskazane w skardze.

Podstawą rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji jest wniesie środka zaskarżenia od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W wypadku złożenia odwołania przez kilka osób organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć je wszystkie. Odstąpienie od tego obowiązku jest równoznaczne z nie zakończeniem postępowania organu drugiej instancji i naruszeniem wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady praworządności, nakazującą podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy.

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] listopada 2003 r. wniosło dwanaście osób, natomiast zaskarżona decyzja zapadła po rozpatrzeniu jak określił to organ odwoławczy "... po rozpatrzeniu odwołania niektórych sąsiadów planowanej inwestycji..." Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że miał on wątpliwości co do tego, czy wszyscy wnoszący odwołanie się mają przymiot strony. Tej kwestii organ odwoławczy nie poświęcił należytej uwagi, przyjmując, że skoro co najmniej dwie osoby mają przymiot strony to jest to wystarczające do wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym. Organ drugiej instancji nie rozpatrzył natomiast odwołań wniesionych przez pozostałe osoby. W zaskarżonej decyzji brak jest jakiegokolwiek wytłumaczenia przyczyn takiego działania organu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniło z jakiego powodu rozpatrzył tylko niektóre z wniesionych odwołań. W szczególności nie wykazano z jakiej przyczyny rozpatrzone zostały odwołania tych a nie innych osób. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie wykazało także, czy osoby, których odwołania zostały rozpoznane mają przymiot strony w postępowaniu przez niego prowadzonym (art. 28 k.p.a.). Należy podkreślić, że obowiązkiem organu odwoławczego było rozstrzygnięcie wszystkich odwołań, co oczywiście nie oznacza, że powinny one być załatwione w ten sam sposób.

Należy także zwrócić uwagę, że nie wszystkie osoby, które wniosły odwołanie brały udział w postępowaniu odwoławczym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze doręczyło decyzję z dnia [...] stycznia 2004 r. jedynie J. K. i F. C., podczas, gdy odwołanie wniosło, jak wskazano powyżej dwanaście osób. Bez szczegółowego wyjaśnienia, które z tych osób są stronami postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji nie sposób wykluczyć, że mogło dojść do naruszenia przepisów prawa dających podstawę do wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145§1 pkt 4 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skargi podnieść należy, że procedura wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie art. 44 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), wymaga nie tylko przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, która to czynność istotnie przez Burmistrza Miasta i Gminy G. została podjęta. Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 40 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przygotowuje osoba posiadająca uprawnienia urbanistyczne. W rozpoznawanej sprawie nie wykazano, by ten warunek został spełniony. Ponadto jak słusznie podniósł to organ odwoławczy, stosownie do art. 44 ust. 2 powołanej ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej przedstawia wojewodzie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w celu stwierdzenia ich zgodności z prawem. W tych okolicznościach nie sposób podzielić stanowisko skarżącej, iż załatwienie sprawy nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.