Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 766/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-11-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi "C" Sp. z o.o. w Ł na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"r., nr "[...]" w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

"C" Sp. z o.o. w Ł (dalej skarżąca, Spółka, wnioskodawca, strona), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, we wniesionej skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej również jako Kolegium, SKO) z dnia "[...]" . w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu dotacji wykorzystywanej niezgodnie z przeznaczeniem, zawarła także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając wniosek strona podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji groziłoby niepowetowaną szkodą dla skarżącej, która może spowodować nieodwracalne skutki. Podniosła, że zaskarżona decyzja posiadająca walor ostateczności może być zatem przedmiotem prowadzenia przeciwko spółce postępowania egzekucyjnego, które ze względu na kwotę określoną do zwrotu spowoduje, że wnioskodawca nie będzie w stanie na bieżąco funkcjonować. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego może spowodować, że Spółka nie będzie mogła prowadzić kształcenia w szkołach, co odbędzie się kosztem słuchaczy oczekujących zorganizowanych zajęć na dotychczasowym poziomie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że w myśl art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu co do zasady nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym, które w świetle treści przywołanego już art. 61 § 3 p.p.s.a., polegają na niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wskazać również należy, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. przewidziano restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia żądania, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12; wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wnioskodawca jest zatem zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (zob. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08). Ponadto zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 465/12).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia w czasie trwania postępowania sądowoadministracyjnego znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W niniejszej sprawie Sąd nie może uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Zaznaczyć należy, że skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów na podstawie, których możliwe byłoby dokonanie oceny zasadności ww. twierdzeń.

W orzecznictwie jednolity jest pogląd, że dla wykazania spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest wystarczającym sam wywód strony, dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II GSK 2045/14). Tymczasem pełnomocnik skarżącej nie przedłożył dokumentacji, która pozwoliłaby ocenić jej sytuację majątkową, co z kolei powoduje, że Sąd nie może ocenić wpływu jaki na tę sytuację wywrze wykonanie zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że w przypadku braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też na skutek niedołączenia ich do wniosku, sąd administracyjny nie jest władny, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, aby wzywać stronę do ich przedłożenia (por. postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2013 r., sygn. akt I FZ 404/13). Nie sposób więc ocenić słuszności twierdzeń strony skarżącej w tym zakresie.

Podkreślić należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11).

Należy nadmienić, że wśród przesłanek wstrzymania wykonania nie wymieniono samej okoliczności złożenia skargi lub prawdopodobieństwa jej uwzględnienia. Trafność zarzutów podniesionych w skardze zostanie zbadana dopiero na etapie jej merytorycznego rozpoznania. W związku z powyższym zarzuty, które zostały podniesione w skardze nie mają wpływy na wynik rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. pozwalałyby na wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.