Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 394/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 184 i art 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędziowie NSA Stefan Babiarz, del. WSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2715/05 w sprawie ze skargi Zakładów Przemysłu "S." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości z odsetkami za lata 2000-2003 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz Zakładów Przemysłu "S." kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzje organów podatkowych w sprawie Zakładów Przemysłu S., w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości z tytułu podatku od nieruchomości.

W uzasadnieniu Sąd przedstawił genezę oraz przebieg postępowania w sprawie.

Wnioskiem z dnia 19 listopada 2003 r. Zakłady Przemysłu S., wystąpiły o rozłożenie na raty zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości wraz z odsetkami.

We wniosku wskazano, że przemawiający za rozłożeniem zaległości podatkowych na raty ważny interes podatnika jest związany z przedłużającym się, z przyczyn niezależnych od wnioskodawcy, procesem prywatyzacji przedsiębiorstwa.

Po rozpatrzeniu wniosku Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy decyzją z [...], wydaną m.in. na podst. art. 48 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2005 Nr 8, poz. 60, dalej jako O.p.) odmówił podatnikowi rozłożenia na raty zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości wraz z odsetkami za lata 2000-2003.

W ocenie organu podatkowego w sprawie nie zaistniał ani ważny interes podatnika, ani też ważny interes publiczny, które przemawiałyby za przyznaniem wnioskowanej ulgi. W uzasadnieniu wskazano, że jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Zakłady Przemysłu S., w 2001 r. uzyskały przychód netto ze sprzedaży w wysokości 4.178.615,50 zł, w 2002 r. w kwocie 3.786.495,80 zł, natomiast zgodnie ze sprawozdaniem F-01 w okresie od stycznia do końca trzeciego kwartału 2003 r. osiągnęły przychód netto ze sprzedaży w wysokości 2.639.000 zł, przy wykazanej stracie netto w wysokości 1.275.000 zł. Ponadto wskazano na należności krótkoterminowe wnioskodawcy, m.in. z tytułu dostaw i usług, w wysokości 396.000 zł, inwestycje krótkoterminowe w wysokości 41.000 zł oraz zobowiązania krótkoterminowe w kwocie 4.081.000 zł. Mając na uwadze ww. sytuację finansową wnioskodawcy, fakt sprzedaży udziałów w prawie użytkowania wieczystego działki gruntu położonej przy ul. S. w W. oraz we współwłasności znajdujących się na tej działce budynków, budowli i urządzeń za łączną kwotę 1.023.000 zł, a także brak regulowania na bieżąco ciążącego na podatniku zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości, organ podatkowy nie znalazł podstaw do rozłożenia na raty zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2000 - 2003 wraz z należnymi odsetkami.

W konsekwencji wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...]., wydaną w trybie art. 233 § 1 pkt 1 O.p., utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie jako zgodne z prawem.

W uzasadnieniu wskazano, że argumenty, które zdaniem skarżącego uzasadniały rozłożenie zaległości podatkowej na raty, zostały szczegółowo przeanalizowane i poddanie ocenie przez organ podatkowy pierwszej instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że w całości podziela on stanowisko, iż wnioskodawca nie wykazał by jego przypadku zaistniały szczególne i wyjątkowe okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie ulgi. Odnosząc się do przesłanki ważnego interesu podatnika organ odwoławczy wskazał, że w porównaniu z innymi podatnikami sytuacja materialna wnioskodawcy nie jest szczególna. Ulga podatkowa nie może mieć natomiast charakteru powtarzającego się czynnika pozwalającego na osiągnięcie pozytywnego wyniku gospodarczego. Powinna ona, bowiem stanowić pomoc incydentalną, w przypadku przejściowych trudności ekonomicznych spowodowanych okolicznościami noszącymi cechy czynników niezależnych od wnioskodawcy i nie będących następstwem świadomie przyjętej strategii gospodarczej. Jak wynika natomiast z samych twierdzeń podatnika, brak jego możliwości płatniczych niezmiennie wynika zarówno z trudnej sytuacji na rynku, jak i poczynionych przez niego inwestycji zmierzających do unowocześnienia zakładu. Organ odwoławczy podkreślił ponadto, ze podatnik korzystał już z ulgi, ponieważ w dniu 30 stycznia 2003 r. rozłożono mu zaległość podatkową z tytułu podatku od nieruchomości na 28 rat. Strona zapłaciła jednak tylko kilka z nich, a w aktach sprawy brak jest informacji aby od stycznia 2003 r. do października 2003 r.( tj. do czasu określenia wysokości zobowiązania podatkowego) próbowała ona rozwiązać problem w inny sposób, niż oczekując na prywatyzację. Brak jest również informacji aby podatnik podejmował kroki w celu pozbycia się zbędnych mu nieruchomości w inny sposób niż poprzez sprzedaż. Działalność gospodarcza jest działalnością prowadzoną na własne ryzyko, z punktu widzenia organu podatkowego nie jest wiec istotne, że zaległość podatkowa nie powstała na skutek umyślnej winy podatnika.

Organ odwoławczy wskazał końcowo, że za rozłożeniem zaległości podatkowej na raty nie przemawia również interes społeczny. Korzystniejsze jest bowiem zapewnienie gminie dochodów z podatku od nieruchomości od ryzyka borykania się z konsekwencjami upadłości zakładu przemysłowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Zakłady Przemysłu S. podniosły zarzut naruszenia postępowania, które w ocenie strony skarżącej miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 122, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p. Jednocześnie strona skarżąca wskazała, że organy podatkowe dokonały błędnej oceny interesu skarżącego.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że wbrew twierdzeniom organów podatkowych nie ponosi ona winy w doprowadzeniu sytuacji ekonomicznej zakładu do obecnego kształtu oraz, że w istotny sposób różni się ona od sytuacji, w jakiej znajdują się inne podmioty na rynku. Strona skarżąca podkreśliła, że środki na realizację zobowiązań podatkowych miały pochodzić ze sprzedaży nieużywanych przez nią nieruchomości. Jednak w wyniku przewlekłego postępowania, mającego na celu uregulowanie stanu prawnego tych nieruchomości, ich sprzedaż w zakładanym terminie nie była możliwa. Jednocześnie przeznaczenie dochodów z innych źródeł na realizację przedmiotowych zobowiązań było niemożliwe, ponieważ zgodnie z zatwierdzonym przez Wojewodę Mazowieckiego planem restrukturyzacji były już one przeznaczone na inne cele. Co do dalszych nieprawidłowości w ocenie stanu faktycznego strona skarżąca wskazała, że wbrew twierdzeniom organów podatkowych, podjęła ona działania mające na celu przynajmniej częściowe uregulowanie zobowiązania. Próba taka została podjęta już w listopadzie 2003 r., przy czym właśnie zaskarżona decyzja jest wynikiem podjętych w tym zakresie działań. Tym samym w okresie ostatnich dwu lat z uwagi na nieroztrzygnięcie sprawy przez organy podatkowe strona skarżąca nie mogła podejmować racjonalnych działań w zakresie spłaty zadłużenia. W skardze wskazano końcowo, że w związku z brakiem postępowania dowodowego zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie danych sprzed dwu lat.

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 2715/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej jako p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak i poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

W uzasadnieniu sąd wskazał, że organy podatkowe naruszyły art. 122 i art. 187 § 1 O.p. (poprzez niewyjaśnianie okoliczności podanych przez wnioskodawcę jako uzasadniające przyznanie mu ulgi, a tym samym niewyjaśnianie stanu faktycznego sprawy i niedokonanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego) art. 210 § 4 O.p. (poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji) art. 123 oraz 200 O.p. (poprzez niezapełnienie skarżącemu przedsiębiorstwu w sposób należyty czynnego udziału w postępowaniu) a także art. 139 § 1 i 3 O.p (w związku z niedopuszczalną przewlekłością postępowania podatkowego).

W zakresie naruszenia 122 i 187 § 1 O.p. sąd wskazał, że rozpatrzenie wniosku oraz charakter przesłanek badanych przy jego ocenie, wymaga szczegółowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Niezbędne jest więc ustalenie sytuacji majątkowej podatnika oraz skutków ekonomicznych jakie wystąpią dla niego w wyniku spłaty zaległości. W ocenie sądu organ podatkowy pierwszej instancji nie przeprowadził przed wydaniem decyzji z dnia [...] postępowania w którym wyczerpująco rozważyłby sytuację skarżącego przedsiębiorstwa w kontekście ważnego interesu podatnika. Swoją decyzję oparł o posiadane dokumenty dotyczącej sytuacji majątkowej firmy w 2001, 2002 oraz w części 2003 r., uwzględnił także fakt zbycia w listopadzie 2004 r. nieruchomości stanowiącej własność przedsiębiorstwa. Nie próbował natomiast ustalić w jaki sposób jego sytuacja kształtowała się w okresie bezpośrednio poprzedzającym wydanie decyzji, pomimo, iż od złożenia wniosku o rozłożenie zaległości na raty minęło 15 miesięcy oraz pomimo tego, że we wniosku jednoznacznie opisano wagę problemów z jakimi boryka się przedsiębiorstwo, w tym odwlekającą się prywatyzację oraz niepewność dalszego losu. Znalazło to wyraz w uzasadnieniu wydanej decyzji, nie spełniającego w ocenie sądu wymagań wynikających z art. 210 § 4 O.p. Pomimo wadliwości postępowania organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podjęło natomiast żadnych kroków aby tę wadliwość naprawić. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze ograniczyło się wyłącznie do omówienia warunków zastosowania ulgi przewidzianej w art. 48 O.p. oraz argumentów przywołanych wcześniej w decyzji organu pierwszej instancji i dotyczących sytuacji finansowej skarżącego przedsiębiorstwa. Kolegium nie dokonało analizy twierdzeń przedstawionych w odwołaniu, a więc z wydanej decyzji nie wynika czy rozważono je w kontekście przesłanki ważnego interesu podatnika. W tym zakresie sąd podkreślił, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika w szczególności aby Kolegium przeanalizowało podniesiony w odwołaniu argument, że przedsiębiorstwo nie mogło zbyć części zbędnego majątku i w ten sposób uzyskać środki na spłatę zaległości. Jednocześnie w ocenie sądu organy podatkowe nie zapewniły stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu. Wprawdzie organ podatkowy pierwszej instancji wyznaczył stronie termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ale uczynił to niespełna rok przed wydaniem decyzji, a więc w chwili, gdy wobec trwającego dalej postępowania, było to właściwie bezprzedmiotowe. Natomiast organ odwoławczy w ogóle pominął obowiązki wynikające z art. 123 oraz 200 O.p. i nie zapewnił skarżącemu przedsiębiorstwu możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Uprawnienie to przysługiwało natomiast stronie skarżącej niezależnie od faktu braku przeprowadzenia przez organ odwoławczy odrębnego postępowania odwoławczego. Sąd podkreślił końcowo, że działania organów podatkowych doprowadziły do niedopuszczalnej przewlekłości postępowania. Zgodnie, bowiem z art. 139 § 1 i 3 O.p. załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, natomiast w postępowaniu odwoławczym - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od otrzymania odwołania przez organ odwoławczy. W przedmiotowej sprawie terminy te nie zostały jednak zachowane.

Powyższy wyrok został zaskarżony w drodze skargi kasacyjnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie.

Wnosząc o uchylenie wyroku i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia pełnomocnik Kolegium wskazał na podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie pełnomocnik wskazał, że w jego ocenie naruszenia procesowe, których dopuścił się sąd pierwszej instancji obejmują naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit a ww. ustawy.

W uzasadnieniu zarzutów wskazano, że zarzut naruszenia art. 123 oraz 200 O.p. nie znajduje odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy, ponieważ pismem z dnia 29 czerwca 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwało stronę do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, natomiast w dniu 14 lipca 2005 r. zarządca komisaryczny skarżącego przejrzał akta i nie zgłosił żadnych uwag. Jednocześnie, wbrew twierdzeniom sądu, w sprawie dokonano szerokiego rozważenia przesłanki "ważnego interesu podatnika", czego wyrazem jest treść uzasadnień obu decyzji. W skardze zakwestionowano także twierdzenia, co do przewlekłości postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Zakładów Przemysłu S. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem rozważania sądu będą się ograniczać wyłącznie do kwestii związanych z dokonaniem oceny, czy wskazane przez stronę skarżącą w skardze kasacyjnej naruszenia prawa stanowią uzasadnione podstawy kasacyjne.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.s.a.) Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, co stanowi jej cechy konieczne, których brak powoduje z kolei konieczność oddalenia skargi kasacyjnej na podstawie 184 p.p.s.a. tj. z uwagi na brak jej usprawiedliwionych podstaw. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które, zdaniem strony skarżącej, zostały naruszone przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno z kolei zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych poprzez szersze wyjaśnienie, na czym w istocie polegało wskazane naruszenie, którego, w ocenie strony skarżącej, dopuścił się sąd pierwszej instancji.

W przedmiotowej sprawie strona skarżąca dokonała jednoznacznego określenia postawy kasacyjnej poprzez wskazanie podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Niezależnie od wskazanych w dalszej kolejności przez stronę zarzutów i ich uzasadnienia, wskazanie podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a, nakazuje sądowi kasacyjnemu przyjęcie, że w ocenie strony skarżącej zaskarżony wyrok wymaga uchylenia przez wzgląd na naruszenia prawa procesowego, którego dopuścił się sąd pierwszej instancji w ramach prowadzonego przez niego postępowania, a więc przepisów ustawy p.p.s.a.

W przedmiotowej sprawie strona skarżąca wskazała konkretne przepisy ustawy p.p.s.a., które w jej ocenie zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji tj.

art. 133 § 1. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit a. tej ustawy, tym samym zasadność tylko tych zarzutów zostanie w dalszej części szczegółowo rozważona przez sąd.

Wskazać jednocześnie należy, że uzasadnienie skargi kasacyjnej trudno uznać za adekwatne w treści do ww. zarzutów. W uzasadnieniu strona skarżąca skupia się, bowiem, co do zasady, na wykazaniu, że w toczącym się w przedmiotowej sprawie postępowaniu podatkowym, wbrew twierdzeniom sądu pierwszej instancji, postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone sposób prawidłowy, a stronie zapewniony został czynny udział w toczącym się postępowaniu. Pozostaje to jednak bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Jak bowiem wskazano wyżej, zgodnie z wyrażoną w art. 183 p.p.s.a., zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, nie ma on kompetencji do formułowania domysłów w zakresie tego ani na jakiej podstawie kasacyjnej skarżący opiera wniesioną skargę kasacyjną, ani jakich zarzutów ona dotyczy (wyrok NSA z dnia 12 października 2005r., sygn. I FSK 155/05, dostępny w bazie LEX 173263). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest tym samym uprawniony do uzupełniania za stronę skarżącą zarzutów skargi kasacyjnej o niewskazane wyraźnie przez nią przepisy prawa na podstawie zawartego w uzasadnieniu tej skargi opisu uchybienia ( wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2005 r. I FSK 4/05, dostępny w bazie LEX 173353).

Niezależnie od skutecznego podniesienia zarzutów naruszenia art. 133 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a., a także niezależnie od nieadekwatnego ich uzasadnienia, w ocenie sądu zarzuty te są niezasadne.

Rozważając zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., wskazać należy, że jest on bezprzedmiotowy, ponieważ sąd pierwszej instancji, zgodnie z dyspozycją tego art., wydał wyrok w przedmiotowej sprawie po zamknięciu rozprawy (wyraźnie w sentencji wyroku i protokole rozprawy), jak i na podstawie akt sprawy (wyraźnie w uzasadnieniu wyroku). Z treści sentencji wyroku wynika bowiem, że wyrok ten został wydany w dniu 19 grudnia 2005 r. po rozpoznaniu sprawy Zakładów Przemysłu S., które miało miejsce na rozprawie. Natomiast w protokole, sporządzonym w związku z rozpoznaniem ww. sprawy, w jednoznaczny sposób wskazano, że: "Przewodniczący zamknął rozprawę i po naradzie ogłosił wyrok poprzez odczytanie sentencji i podał ustnie zasadnicze powody rozstrzygnięcia."

Treść uzasadnienia ww. wyroku także nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości, że przed jego wydaniem sąd pierwszej instancji zapoznał się dokładnie z aktami sprawy i szczegółowo je przeanalizował, badając zarówno treść pism procesowych strony skarżącej tj. treść wniosku, odwołania i skargi, jak i treść obu wydanych w sprawie decyzji podatkowych. Zawarte w ww. uzasadnieniu rozważania należy ocenić jako obszerne, wyczerpujące oraz każdorazowo, w sposób jasny i rzeczowy, odnoszące się kwestii wynikających z akt zawisłej przed sądem pierwszej instancji sprawy.

Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Rozważając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a, wskazać należy, że przepis ten w ogóle nie został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zastosowany. Uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nastąpiło, bowiem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, tj. nie z uwagi na naruszenie prawa materialnego ale prawa procesowego. Trudno natomiast jednocześnie przyjąć, aby strona skarżąca podnosiła zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a. w związku z jego niezastosowaniem, skoro z treści skargi kasacyjnej wynika, że w ogóle kwestionuje ona dopuszczalność uchylenia ww. aktów administracyjnych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że wniesiona i rozpoznana w sprawie niniejszej skarga kasacyjna jako niezasadna nie zasługuje na uwzględnienie, wobec czego, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu oraz o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego.

.