Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 565/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 i art, 24 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędzia NSA Barbara Adamiak /spr./ Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Miejskiej Wrocławia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Wr 498/06 w sprawie ze skargi A. P. , K. S., D. S., S. S., T. S. i M. G. na uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Rady Miejskiej Wrocławia na rzecz A. P. kwotę 148,28 (słownie: sto czterdzieści osiem i 28/100 ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Rada Miejska Wrocławia, uchwałą nr []... z [...] września 2003 r., wydaną na podstawie art. 85 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), w związku z art. 24 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), odrzuciła zarzut skarżących A. P., K. S., D. S., S. S., T. S. i M. G., do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla B. i osiedla A. we Wrocławiu. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy Wrocław (zatwierdzonym uchwałą nr XLVIII/680/98 Rady Miejskiej Wrocławia z 30 stycznia 1998 r. oraz uchwałą nr XXXV/1126/01 Rady Miejskiej Wrocławia z 5 lipca 2001 r. w sprawie zmiany Studium), obszar objęty planem znajduje się w zespole urbanistycznym małomiasteczkowym, gdzie zamieszkiwanie uznaje się na funkcję dominującą. Podnosząc, że projekt planu opracowano w spójności ze Studium wskazano, że w dniu 26 marca 2002 r. Zarząd Miasta Wrocławia stwierdził spójność rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w Studium. Wskazano, że działka nr [...] obręb B. została przeznaczona w projekcie planu zgodnie ze Studium i wytycznymi konserwatorskimi w przeważającej części na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a częściowo na niezbędną do obsługi nowoprojektowanej zabudowy: fragment ulicy dojazdowej oznaczonej na rysunku planu symbolem 63 KD oraz na fragment ulicy zbiorowej oznaczonej na rysunku planu symbolem 3 KZ1x2. Stwierdzono, że przeznaczone w projekcie planu przedmiotowej działki na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wpłynie na wzrost jej wartości w stosunku do istniejącego użytkowania i przeznaczenia w obowiązującym dotychczas miejscowym planie ogólnym, w którym działka ta przeznaczona jest na zieleń parkową. Ustalenia planu nie naruszają interesu prawnego właściciela, skoro przyczyniają się do wzrostu wartości jego działki.

Ustosunkowując się do zgłoszonych zastrzeżeń dotyczących przedmiotowej działki stwierdzono, że były one sprzeczne, bowiem domagając się podziału przedmiotowej działki na działki budowlane, zakwestionowano wydzielenie ulicy dojazdowej, oznaczonej na rysunku planu symbolem 63 KD, służącej jako dojazd do wydzielonych działek.

Powołując się na przepisy ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) wskazano, że podziału na działki można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego i przepisami szczególnymi oraz musi być zapewniony dostęp do drogi publicznej. Stwierdzono, że zastrzeżenie o nieuwzględnieniu prośby o przeznaczeniu działki nr [...] AM 25 obręb B. na działki budowlane jest bezprzedmiotowe, ponieważ projekt planu przeznacza przedmiotową działkę w przeważającej części na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i umożliwia jej podział na działki budowlane. Projektowana ulica stanowi kontynuację istniejącej ul. S. w linii prostej i została wydzielona zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430).

Zastrzeżenia do wydzielenia w projekcie planu ulicy oznaczonej symbolem 60 KD uznano za bezpodstawne i sprzeczne z interesami składających zarzut, ponieważ droga ta stanowi dojazd do działki nr [...] AM 25 obręb B. i umożliwia jej podział na działki budowlane.

Wskazano, że przesunięcie zaprojektowanej ulicy zbiorczej oznaczonej symbolem 3 KZ1x2, w kierunku proponowanym nie jest możliwe ze względu na istniejący zabytkowy Park Bieńkowski, wskazany przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do objęcia strefą B – ochrony konserwatorskiej zieleni zabytkowej.

Podkreślono, że ulica zbiorcza oznaczona symbolem 3 KZ1x2 będzie spełniać ważną rolę w układzie komunikacyjnym B. przenosząc ruch z Gminy Ś., jednocześnie odciążając istniejące drogi otoczone istniejącą zabudową i wpłynie korzystnie na organizację ruchu komunikacyjnego w B. oraz na poprawę warunków zamieszkiwania zarówno dla istniejącej, jak i projektowanej zabudowy mieszkaniowej. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyraził zgodę na przeznaczenie tych terenów na cele nierolnicze.

Wskazano też, że ustalenia projektu planu nie naruszają przepisów dekretu z 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 46, poz. 340 ze zm.), ponieważ nie pozbawiają ani nie zmniejszają granic gospodarstwa rolnego, a zmieniają jedynie przeznaczenie terenu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wr 2400/03, oddalił skargę A. P. na uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia nr [...] z [...] września 2003 r. w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Gmina jako jednostka władzy samorządowej mając prawo i obowiązek dbania o ład przestrzenny, może samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu oraz wkraczać w prawo własności w granicach określonych prawem, co wynika z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd wywodził, że kontrola sądowa jest ograniczona przez przyznanie gminie uznania o ile nie jest ograniczone. W związku z tym Sąd nie może dokonać za Gminę wyboru między takim lub innym przeznaczeniem terenu, czy tak – jak w rozpatrywanej sprawie – zmieniać przebiegu projektowanych ulic. Sąd podkreślił, że w zaskarżonej uchwale szczegółowo ustosunkowano się do zarzutu zgłoszonego przez skarżącą i podano dlaczego zarzuty nie zostały uwzględnione.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 czerwca 2006 r. sygn. akt IIOSK 393/06, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A. P., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska co do ograniczenia kontroli sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że Sąd I instancji powinien rozważyć racje skarżącej i organu. Wskazał, że Sąd I instancji nie zwrócił zupełnie uwagi na inne okoliczności sprawy podnoszone przez skarżącą, jak chociażby to, że działki, których skarżąca jest współwłaścicielką, zgodnie z projektem planu, mają być w części przeznaczonych pod budowę trzech dróg (60 KD, 63 KD i 3 KZ1x2), przebiegają z trzech stron tych gruntów. Takie zaprojektowanie rozwiązań komunikacyjnych w odniesieniu do nieruchomości należącej do tych samych właścicieli, jest – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – szczególnie dla nich krzywdzące, wątpliwe w świetle zasady sprawiedliwości społecznej i zachowania pewnych proporcji nakładanych ciężarów i ograniczeń praw na wszystkich mających w przyszłości korzystać z tych dróg (art. 3 i 31 ust. 3 Konstytucji RP). Analiza projektu planu pod tym kątem, nie może być rozumiana jako ingerencja Sądu "w treść merytoryczną planu zagospodarowania przestrzennego", czy też jako naruszenie samodzielności gminy. Władztwo planistyczne gminy, nie może w sposób nadmierny naruszać interesów prawnych innych podmiotów i nie można tym tłumaczyć wszelkich dowolnych działań organów gminy, które w sytuacjach szczególnych, powinny rozważyć i inne warianty planistyczne, o czym w tej sprawie się nie wspomina. Nie zwrócono też zupełnie uwagi na okoliczność, że działki nr [...] i [...] AM 25 stanowią część gruntów rolnych, nadanych S. S. na podstawie dekretu z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 46, poz. 340) i że w 1972 r. przejęto już część tych gruntów na własność Skarbu Państwa (bez odszkodowania) pod budowę dróg. W świetle art. 7 ww. dekretu nie można tej okolicznostki przemilczeć i nie rozważyć, jaki ma ona wpływ na rozpoznawaną sprawę. Przepis ten bowiem wprost zabrania "zmieniać granice gospodarstwa rolnego" nadanego w trybie ww. dekretu, a przy ewentualnej zmianie granic, bez zgody zainteresowanego, nie może być zmniejszany obszar gospodarstwa rolnego. Adresatem tego przepisu są organy władzy publicznej, dekret ten ciągle obowiązuje, należałoby więc rozważyć tę kwestię w świetle przepisów obecnie obowiązującej Konstytucji. Powołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie może też stanowić potwierdzenia dla poglądu, jaki przyjął Sąd I instancji w rozpoznawanej sprawie.

Sąd odwoławczy zauważył również, że skarga została wniesiona do sądu administracyjnego przez A. P. w imieniu własnym i innych członków rodziny (K. S., D. S., S. S., T. S. i M. G.), należało więc wyjaśnić, czy jest to skarga wniesiona tylko przez A. P., czy też przez ww. członków rodziny, a jeśli tak, to zażądać odpowiednich pełnomocnictw. Nie jest to bez znaczenia jeśli się zważy, że zarzuty do projektu planu wnieśli wszyscy ww. i zaskarżona uchwała też dotyczy ich wszystkich.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z 30 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Wr 498/06, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. P., K. S., D. S., S. S. , T. S. i M. G. na uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia z [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że zgodnie z przepisem art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wywodził, że kontrolowana uchwała nie w pełni spełnia ustawowe wymogi, w szczególności zaskarżona uchwała nie zawiera w ogóle wyjaśnień, czy organ gminy poszukiwał i rozważał możliwość przeprowadzenia projektowanego odcinka drogi nr 63 KD również w nieco inny sposób, oraz zajęcia pod ten odcinek drogi terenów należących do innych właścicieli (użytkowników wieczystych) sąsiednich nieruchomości, które to rozwiązania mogłyby spowodować, iż nieruchomość skarżących nie byłaby dotknięta skutkami nowego planu w tak obciążający ich nieruchomość sposób. Rozważania w tym zakresie gmina przeniosła na etap postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, które zawarła w odpowiedzi na skargę w trakcie wyjaśnień pełnomocnika na rozprawie w dniu 23 listopada 2006 r. Składane w tym zakresie wyjaśnienia o zajęciu również części działki nr [...] pod projektowane drogi i o propozycjach składanych skarżącym na etapie poprzedzającym złożenie zarzutu – ale dopiero przed Sądem rozpoznającym sprawę – nie mogą w przekonaniu Sądu oznaczać, że właściwy organ gminy rozpatrujący zarzut czynił w istocie przedmiotem swych rozważań również i te okoliczności. Z wyjaśnień tych nie wynika, aby organ rozważał przebieg trasy projektowanego odcinka drogi nr 63 KD (jako dalszy ciąg istniejącej już drogi) w nieco inny sposób, nie doprowadzając do naruszenia własności działki skarżących.

Rada Miejska Wrocławia analizując zarzut skarżących odnośnie zbyt drastycznego w skutkach obciążenia ich nieruchomości nowoprojektowanymi trzema drogami, winna zauważyć i rozważyć, czy przebieg trasy tych dróg przez nieruchomość skarżących z trzech stron nie spowoduje naruszenia istoty własności nieruchomości skarżących (art. 21, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP), czy w dalszym ciągu możliwe będzie dokonanie podziału tej nieruchomości na kilka działek budowlanych, co było zamiarem skarżących wnosząc o zmianę przeznaczenia ich nieruchomości pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Organ gminy nie dokonał także bilansu procentowego zajęcia części terenu skarżących pod projektowane drogi, nie uczynił tego także w stosunku do działek sąsiednich, zatem brak jest możliwości zbadania przez Sąd, czy Rada Miasta Wrocławia, rozstrzygając o odrzuceniu zarzutu skarżących brała pod uwagę zakres naruszonych interesów prawnych poszczególnych podmiotów i proporcje tych naruszeń w porównaniu w innymi podmiotami. Władztwo planistyczne gminy nie powinno w sposób nadmierny, z pogwałceniem zasady konstytucyjnej sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), naruszać interesów prawnych jednych, chroniąc innych. Przepis art. 64 ust. 2 Konstytucji RP stanowi bowiem, że "własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej".

Analizując zaś przebieg projektowanej trasy drogi nr 69 KD przez działkę skarżącego Sąd zauważył, iż w tym samym kwartale terenu znajdują się inne tzw. "ślepe ulice" (60 KD) dochodzące do ulicy S. Należy rozważyć zatem, czy w stosunku do nieruchomości skarżących nie jest możliwe zrezygnowanie z poprowadzenia tej drogi przez ich nieruchomość i niejako "skrócenie tej drogi" do granicy działki skarżących i jednocześnie zaprojektowanie w tym miejscu, tj. od ulicy M. tzw. ulicy "ślepej", na odcinku od ul. P. w kierunku do ul. S. (do granicy nieruchomości skarżących). Zaskarżona uchwała nie wyjaśnia, czy rozważano też inne niż przyjęte w projekcie planu rozwiązanie dla zapewnienia dojazdu do działek skarżących, które mogłyby powstać w wyniku podziału.

Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą bezpośrednio wprowadzać zmian w stosunkach własnościowych, lecz wpływają na sposób wykonywania prawa własności (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).

Treść przepisów planu wespół z innymi przepisami, determinuje sposób wykonywania własności, a w krańcowych przypadkach przy wykorzystywaniu terenu na cele przeznaczone w planie dla realizacji celów publicznych, może prowadzić do wywłaszczenia prawa własności. Uchwalając plan miejscowy gmina może przeznaczyć na realizacje celów publicznych nie tylko grunty gminne bądź należące do Skarbu Państwa, lecz także grunty stanowiące własność osób fizycznych i prawnych. Zakaz taki nie wynika z konstytucyjnych ograniczeń, które choć chronią prawo własności, lecz równocześnie dopuszczają do wywłaszczenia tego prawa na cele publiczne za słusznym odszkodowaniem (art. 21 ust. 2 Konstytucji RP). W kontekście tych rozważań Sąd miał na uwadze w szczególności projektowaną część drogi nr 3 KZ1x2 jako ulicę zbiorczą. W realiach miasta budowa nowych lub poszerzenie istniejących dróg, zwłaszcza zbiorczych, jest konieczne dla normalnego funkcjonowania aglomeracji.

Nie zawsze bowiem takie inwestycje dadzą się zrealizować wyłącznie w granicach terenów należących do gminy bądź Skarbu Państwa. Rozpoznając ponownie zarzut, organy gminy winny jednocześnie dokonać analizy przepisów dekretu z 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na Obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 46, poz. 340), pod kątem przede wszystkim art. 7 "zabraniającym zmiany granic gospodarstwa rolnego" nadanego – w tym przypadku – S. S.

Uzasadnienie zaskarżonej uchwały zbyt niedokładne i ogólnikowe wskazuje przyczyny nieuwzględnienia zarzutu skarżących, nie precyzuje przekonująco przesłanek wskazujących, niezbędnych realizacji na tych działkach ([...] i [...]) jednocześnie aż trzech dróg. Nie ustosunkowano się do twierdzeń skarżących, że przy tak sporządzonym planie "zniszczono ich własność", nie można podzielić tej nieruchomości na kilka działek jak planowali skarżący właściciele.

Naruszenie art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym powoduje, że na podstawie art. 147 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sad stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

Rada Miejska Wrocławia wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparła na naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu:

1) art. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), poprzez przyjęcie, że w sprawie strona przekroczyła przysługujące jej władztwo planistyczne,

2) art. 24 ust. 3 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że uzasadnienie kontrolowanej uchwały nie w pełni spełnia wymogi w tym przepisie.

Na tych podstawach wnosiła o:

1) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie skargi A. P. na uchwałę

nr [...] Rady Miejskiej Wrocławia z [...] września 2003 r.

2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

A. P. wskazała, że w zaskarżonej uchwale nie uwzględniono, że projekt jest dla nich krzywdzący.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 190 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, związany był wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 393/06. Według art. 190 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". Wywiedzione podstawy skargi kasacyjnej nie uwzględniają wykładni zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym zawarta jest wykładnia granic władztwa planistycznego i wskazanie na obowiązek przy ponownym rozpoznaniu uwzględnienia takich wartości, jak interesy właścicieli gruntów i ich równe traktowanie. Konieczność uwzględnienia tych wartości wynika z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, w którym nie ma miejsca na sztywno pojmowaną zasadę prymatu jednego interesu nad innym, zwłaszcza prymatu interesu publicznego nad prywatnym, a każde niezbędne odstępstwo od tej zasady winno być starannie i przekonująco uzasadnione.

W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny zastosował się w pełni do wykładni w tej sprawie przyjętej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postawione zarzuty w skardze kasacyjnej są ogólnikowe i postawione nieprawidłowo. Stawiając zarzut błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, zarzucając naruszenie art. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) "poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie strona przeciwna przekroczyła przysługujące jej władztwo planistyczne" oraz naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 24 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym "poprzez przyjęcie, że uzasadnienie kontrolowanej uchwały nie w pełni spełnia wymogi zawarte w tym przepisie", nie jest usprawiedliwionym zarzutem błędnej wykładni prawa materialnego. W tak określonych podstawach można doszukiwać się niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, które skutecznie mogłyby zostać wywiedzione ale tylko w związku z art. 190 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wadliwe zastosowanie art. 190 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez naruszenie przy ponownym rozpoznaniu sprawy wykładni prawa dokonanej w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, może stanowić uzasadnioną podstawę skargi kasacyjnej. Taki zarzut w związku z art. 190 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie został wywiedziony w skardze kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Na podstawie art. 204 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego.