Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 850/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia : WSA Bożenna Blitek Sędziowie : WSA Elżbieta Kremer AWSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant: Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2004r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 KPA w związku z art. 5 punkt 4a Ustawy z dnia 14.03.1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 1998r., nr 90, poz. 575 z późn. zmianami) oraz § 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpatrywania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002r. nr 132, poz. 1115), po rozpatrzeniu odwołania J. J. od decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] 2004r., znak: [...], o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej z poz. 6 wykazu chorób zawodowych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W toku postępowania ustalono, że J. J. pracowała w latach 1978-1997 w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym "[...]" w [...] jako praczka i miała kontakt z detergentami oraz środowiskiem o podwyższonej wilgotności. W ramach zastępstw wykonywała też czynności salowej oraz pracowała jako pomoc kuchenna i pracownik ogrodu. Od 1997r. jest na rencie inwalidzkiej.

J. J. była badana w 2003r. przez [...] Ośrodek Medycyny Pracy w [...], a następnie przez Instytut Medycyny Pracy w [...], które nie stwierdziły schorzenia zawodowego astmy oskrzelowej.

W oparciu o te orzeczenia lekarskie Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u J. J. choroby zawodowej, którą utrzymał w mocy Wojewódzki Inspektor Sanitarny.

Na decyzję tę skargę do sądu administracyjnego wniosła J. J., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze zarzuciła naruszenie §8 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez przyjęcie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych oraz naruszenie art. 7 i 8 kpa. Wskazuje na szczególnie ciężkie warunki w jakich wykonywała pracę, wiążąc z nimi powstanie astmę, którą u niej rozpoznano. Nie zgadza się z twierdzeniem, że pierwsze objawy rozpoczęły się dopiero w 2003r., a więc po zakończeniu pracy, albowiem już w 1993r, a więc 4 lata przed zakończeniem pracy, miała ona poważne schorzenie oskrzeli. Nie zgadza się też z poglądem, ze ujemne wyniki testów alergicznych wykluczają u niej astmę, albowiem występowanie astmy nie musi wiązać się z alergią.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zaskarżonej decyzji, powołując się na treść Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132, poz. 1115 z późn. zm.), z którego m.in. wynika, że schorzenie astmy oskrzelowej można rozpoznać w okresie do roku od ustania narażenia. U skarżącej zaś udokumentowane objawy bronchospastyczne ze strony oskrzeli charakterystyczne dla astmy oskrzelowej wystąpiły dopiero w 2003r., czyli ponad 5 lat po zakończeniu pracy. Podkreślono ponadto, że występujące w 1993r. poważne schorzenie oskrzeli, jak wynika z dokumentacji medycznej, było ostrym zapaleniem oskrzeli, którego wystąpienie nie jest równoznaczne z rozpoznaniem astmy oskrzelowej. Ponadto u skarżącej nie można rozpoznać astmy oskrzelowej ponieważ ujemnie wypadły testy alergologiczne z czynnikami występującymi w środowisku pracy. W orzeczeniu z [...].2004r. IMP w [...] w sposób przekonywujący wyjaśnił, że rozpoznane u skarżącej schorzenie tj. przewlekłe zapalenie oskrzeli ma etiologię infekcyjną, a wystąpienie objawów bronchospastycznych w 2003r. najprawdopodobniej wiąże się ze stosowaniem w leczeniu nadciśnienia leków z grupy B-blokerów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W ocenie sądu złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do §2 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132, poz. 1115 z późn. zm.), za choroby zawodowe mogą zostać uznane choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do Rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Zgodnie z treścią ust. 3 rozpoznanie choroby zawodowej jest możliwe w okresie zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu.

W poz. 6 wykazu chorób zawodowych wymieniono "astmę oskrzelową". Przewidziano przy tym roczny okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest występowanie w środowisku pracy J. J. czynników szkodliwych dla zdrowia. Bezspornym w niniejszej sprawie jest także istnienie u skarżącej schorzenia oskrzeli.

Należy jednak podkreślić, że nie każde schorzenie słuchu może być uznane za zawodowe. Z treści §2 ust. 1 cytowanego powyżej Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach wynika, iż o uznaniu schorzenia za chorobę zawodową decydują: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że schorzenie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Cytowane powyżej rozporządzenie ściśle zatem określa warunki, które muszą zostać spełnione, aby schorzenie oskrzeli miało charakter zawodowy. Chodzi tu tylko o tzw. astmę oskrzelową i dotyczy tylko przypadków, gdy udokumentowane objawy tego schorzenia powstały nie później niż w rok po zakończeniu pracy w zarażeniu zawodowym.

W niniejszej sprawie natomiast biegli lekarze stwierdzili, że rozpoznane u skarżącej schorzenie to przewlekłe zapalenie oskrzeli, a więc nie ma charakteru astmy oskrzelowej, o jakiej mowa w wykazie chorób zawodowych. U skarżącej wystąpiły wprawdzie objawy bronchospastyczne charakterystyczne dla astmy oskrzelowej, ale dopiero w 2003r., a więc znacznie po upływie przewidzianego w przepisach rocznego terminu od ustania narażenia zawodowego. Ponadto zaś stwierdzono, że rozpoznane u skarżącej schorzenie tj. przewlekłe zapalenie oskrzeli ma etiologię infekcyjną, a wystąpienie objawów bronchospastycznych w 2003r. najprawdopodobniej wiąże się ze stosowaniem w leczeniu nadciśnienia leków z grupy B-blokerów. Występujące natomiast w 1993r. poważne schorzenie oskrzeli było ostrym zapaleniem oskrzeli, którego wystąpienie nie jest równoznaczne z rozpoznaniem astmy oskrzelowej.

Orzekające zatem w niniejszej sprawie zespoły lekarskie stwierdziły, że charakter rozpoznanego u J. J. schorzenia oskrzeli świadczy o jego niezawodowym charakterze. Zarówno [...] Ośrodek Medycyny Pracy w [...] jak i Instytut Medycyny Pracy w [...] po przeprowadzonych badaniach orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, uzasadniając dlaczego rozpoznane u pacjentki schorzenia nie są chorobą zawodową w rozumieniu przepisów. Orzeczenia te są wzajemnie spójne, jasne i wyczerpujące.

W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy administracyjne odmawiając uznania rozpoznanego u skarżącej schorzenia za chorobę zawodową, prawidłowo uznały te orzeczenia lekarskie za wiarygodne i wyczerpujące, opierając na nich swoje rozstrzygnięcia o braku u skarżącej choroby zawodowej. Nie każde bowiem stwierdzone u pacjenta schorzenie jest chorobą zawodową, przepisy wymagają dodatkowo, by spełniało ono określone w przepisach cechy i było spowodowane czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy. Tymczasem w niniejszej sprawie rodzaj schorzenia i czas, jaki upłynął od ustania narażenia wskazują na jego niezawodowy charakter. Należy zatem przyjąć, że wydane w niniejszej sprawie decyzje zarówno organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały zgodnie z prawem materialnym.

W ocenie Sądu także przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo. Zgodnie z treścią § 8 cyt. powyżej Rozporządzenia, podstawą wydania przez inspektora sanitarnego decyzji w sprawie choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie wydane przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i wyniki dochodzenia epidemiologicznego. Opierając się na orzeczeniach lekarskich, orzekające w niniejszej sprawie organy administracyjne stwierdziły, że skoro upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki służby zdrowia nie znalazły podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, również inspektor sanitarny nie mógł wydać pozytywnej decyzji. Przedmiotowe orzeczenia lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych są w istocie opiniami w rozumieniu art. 84 §1 kpa (tak m.in. NSA w wyroku z 21 września 2001r., sygn. akt I S.A. 2870/00; z dnia 14 kwietnia 1999r., sygn. akt I S.A. 1931/98; z dnia 5 listopada 1998r., sygn. akt I S.A. 1200/98, LEX nr 45833) i jak każdy dowód winny być przez organ wszechstronnie ocenione. Wydane w niniejszej sprawie opinie biegłych są jednoznaczne i wzajemnie spójne, nie budząc wątpliwości. Dlatego też uznać należy, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji administracyjnych zostało przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z zasadami art. 7 i 77 kpa., a decyzje oparte zostały na opiniach lekarskich zawierających przekonywujące uzasadnienie. Organy administracyjne zatem w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały zebrany materiał dowodowy, opierając swe rozstrzygnięcie na wiarygodnej opinii biegłych, a zaskarżona decyzja została w sposób prawidłowy uzasadniona. Organ wyjaśnił zarówno podstawy prawne, jak i faktyczne swojego rozstrzygnięcia.

Wobec powyższego przyjąć należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, zapadła po należytym wyjaśnieniu sprawy. W ocenie Sądu nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego powodu skarga została oddalona, w oparciu o 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.