Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 381/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15e ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 865
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant: Starszy specjalista Edyta Luniak, po rozpoznaniu w dniu 28 października 2020 r. w Wydziale I, na rozprawie sprawy ze skargi A S.A. z/s we W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych: oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A S.A. (dalej jako: Spółka, Skarżąca) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: DKIS, Organ interpretujący) z [...] czerwca 2020 r. nr [...], dotycząca przepisu art. 15e ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. 2019 r., poz. 865 ze zm.) – dalej jako u.p.d.o.p. Spółka chciała uzyskać informację, czy świadczone na Jej rzecz usługi przez podmiot powiązany, polegające na pośrednictwie w zdobywaniu klienta w oparciu o umowę o świadczenie stałych usług agencyjnych (akwizycji), należą do kategorii usług niematerialnych, wobec których rozliczenie kosztów uzyskania przychodów z tytułu ich zakupu objęte jest limitem ze wskazanego wyżej przepisu. W stanie faktycznym zawartym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawiono, iż do obowiązków podmiotu świadczącego przedmiotowe usługi pośrednictwa należy m.in.:

– doprowadzenie do podpisania umów na rzecz Spółki;

– stałe pozyskiwanie nowych klientów na usługi oferowane przez Spółkę;

– gromadzenie dokumentacji wymaganej w procesie zdobywania klientów; zawierającej dane niezbędne do podpisania umowy;

– badanie wiarygodności prawno-finansowej potencjalnych klientów;

– udzielanie potencjalnym klientom wszelkich informacji w zakresie warunków handlowych i uwarunkowań prawnych, co do zasad współpracy ze Spółką;

– nadzór nad realizacją przez klientów zobowiązań wobec Spółki;

– obsługa klientów pod kątem procedury reklamacyjnej;

– pośredniczenie w ewentualnym negocjowaniu z klientami warunków nawiązywanych przez Spółkę umów;

– udział w szkoleniach realizowanych przez Spółkę, jak również samodoskonalenie w zakresie nowych aktów prawnych wpływających na rynek usług świadczonych przez Spółkę;

– w wyjątkowych, uzasadnionych ekonomicznie sytuacjach pośredniczenie w wymianie dokumentów pomiędzy Spółką, a klientem, ponosząc przy tym odpowiedzialność za czynności związane z prawidłowym przepływem informacji.

Wynagrodzenie za świadczone usługi składa się z części stałej i części zmiennej. Określone są również minimalne progi wartościowe, jakie klienci pozyskani przez pośrednika muszą osiągać rocznie. Co, do związków Spółki i pośrednika to wskazano na powiązania rodzinne w pierwszej linii, o których mowa w art. 11a ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.d.o.p. Względem klasyfikacji statystycznej wskazano na pozostałe usługi profesjonalne techniczne i handlowe, gdzie indziej niesklasyfikowane.

Zdaniem Spółki wskazane we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej usługi nie należą do tych, których rozliczenie w kosztach uzyskania przychodów obejmuje limit z art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p. Wskazano, że pomimo katalogu otwartego przewidzianego tym przepisem i pozostawienia organom podatkowym pewnej swobody, co do uznawania świadczeń za podobne do wprost wskazanych w tym przepisie, swoboda ta ograniczana jest przez orzecznictwo sądów administracyjnych. Podatnik wskazał na przykłady tegoż orzecznictwa.

W wydanej interpretacji indywidualnej DKIS nie podzielił stanowiska Spółki - uznał je za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wydanego aktu podniósł, że katalog świadczeń, które zostały wymienione w art. 15e ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. można podzielić na dwie grupy. Pierwszą stanowią świadczenia wyraźnie nazwane, drugą zaś tworzą świadczenia mające podobny charakter do świadczeń nazwanych. W tej drugiej grupie mieszczą się świadczenia posiadające cechy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w art. 15e ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., ale posiadające również elementy charakterystyczne dla świadczeń innych od skonkretyzowanych w tym przepisie. Organ interpretujący wskazał, że w celu udzielenia odpowiedzi na przedstawione przez Spółkę pytanie, istotne będzie odkodowanie znaczenia pojęć: "usług pośrednictwa", "usług marketingowych" oraz "usług reklamowych", "usług badania rynku" oraz "usług doradczych" Przepisy u.p.d.o.p. nie definiują wyżej wymienionych pojęć, dlatego też DKIS uznał za zasadne posiłkowo odwołać się do wykładni językowej tych pojęć. Zdaniem Organu interpretującego wykładni językowej należy się pierwszeństwo wobec pozostałych metod tj. wykładni systemowej i celowościowej. Podkreślono, że w przypadku, gdy transakcja składa się z zespołu świadczeń i czynności, winno się uwzględnić ogół okoliczności, w jakich jest ona dokonywana. Ujęcie różnych świadczeń w jednej umowie nie rozstrzyga o uznaniu ich za jedno świadczenie, nie zmienia tego również okoliczność ustalenia dla danej umowy jednego wynagrodzenia. Finalnie DKIS uznał, że w katalogu usług podlegających ograniczeniu na podstawie art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p., nie wymienia się usług pośrednictwa w sprzedaży. Decydującym dla stwierdzenia, że dane usługi mieszczą się w katalogu czynności, o którym mowa w wymienionym przepisie ma treść postanowień umowy zawartej z kontrahentem, a przede wszystkim, charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń.

Odnosząc się do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego Organ interpretujący uznał, że do wydatków poniesionych przez Spółkę na nabycie usług agencyjnych (akwizycji) znajdzie zastosowanie ograniczenie wynikające z art. 15e ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Nabywane usługi agencyjne posiadają cechy charakterystyczne dla świadczeń objętych ograniczeniem rozliczenia, które przeważają nad elementami charakterystycznymi dla innych świadczeń. Usługi agencyjne (akwizycji) świadczone przez pośrednika handlowego na rzecz Spółki są usługami (świadczeniami) o podobnym charakterze do usług, które zostały wymienione w art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p., w szczególności do usług doradczych, usług reklamowych, czy usług badania rynku. Według DKIS skoro doradztwo to: "udzielanie fachowych porad", to trudno przyjąć, że w realiach współpracy gospodarczej świadczenie odpłatnych usług pośrednictwa przez inny podmiot, nie wiąże się faktycznie z udzielaniem fachowych porad ze strony tego podmiotu, opartych na ewentualnej wiedzy, doświadczeniu i kompetencjach biznesowych. Trudno również wyobrazić sobie usługę pozyskiwania nowych klientów dla Spółki bez jednoczesnego Jej promowania, reklamowania, przekazywania informacji o Niej, zaletach Spółki, wartości, miejscach i możliwościach nabycia, zachęcania do nabycia produktu właśnie od Spółki, a nie innego podmiotu gospodarczego - zatem bez wymienionych czynności, które są charakterystyczne dla usług reklamowych. Jednocześnie skoro - jak wskazuje sama Spółka, agent-usługodawca odpowiada m.in. również za gromadzenie dokumentacji wymaganej w procesie zdobywania klientów, zawierającej dane niezbędne do podpisania umowy, badanie wiarygodności prawno-finansowej potencjalnych klientów, to w rzeczywistości prowadzi stałe rozeznanie rynku, tj. świadczy usługi w zakresie badania rynku.

Spółka z zawartą w interpretacji indywidualnej kwalifikacją, opisanych we wniosku o jej wydanie usług świadczonych na Jej rzecz się nie zgodziła i wniosła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając niewłaściwą ocenę oraz błędną wykładnię, co do zastosowania przepisu prawa materialnego - art. 15e ust 1 u.p.d.o.p. i zażądała uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem Spółki koszty wynagrodzenia wypłacanego na podstawie umowy akwizycji nie mieszczą się w żadnej z kategorii kosztów uzyskania przychodów wskazanych w art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p. Wskazano przy tym na specyfikę działalności Spółki związanej z przejęciem ustawowego obowiązku w zakresie uzyskiwania odpowiedniego poziomu odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i publicznych kampanii edukacyjnych w zakresie opakowań. Podkreślono charakter samej Spółki - jest podmiotem tworzonym na mocy ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Podniesiono, że już samo posiadanie przez pośrednika-agenta oferty Spółki powoduje podniesienie jego pozycji rynkowej, a usługi świadczone przez Spółkę nie wymagają reklamowania, albowiem ich brak u potencjalnych nabywców powoduje dotkliwe kary i opłaty za korzystanie ze środowiska. Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem DKIS, iż usługi pośrednictwa są podobne do usług reklamowych, badania rynku, czy też doradztwa. Sprzeciwiła się również poczynionemu przez Organ interpretujący odwołaniu do orzecznictwa TSUE i Dyrektywy Rady 2006/112/WE. Spółka uznała również, że Organ interpretujący powołał się w interpretacji indywidualnej na nieliczne elementy wyrwane ze słownikowych definicji pojęć reklamy, doradztwa, badania rynku i doprowadził do wypaczenia istoty takich świadczeń.

Spółka przeciwstawiła także pojęcie usługi reklamy względem usługi pośrednictwa konkludując, że są to dwie różne, nierównoważne kategorie usług i na rzecz Spółki wykonywane są jedynie usług pośrednictwa, a nie reklamowe. Spółka uznała również za nadużycie twierdzenie, że świadczone na Jej rzecz usługi zawierają element doradztwa, albowiem agent nie świadczy tego doradztwa dla potencjalnych klientów Spółki w ramach usług dla Skarżącej. Spółka nie zgadza się również z utożsamianiem badania wiarygodności prawno-finansowej z usługami badania rynku. Owym badaniem nie są takie czynności jak sprawdzenie wiarygodności i wypłacalności potencjalnego klienta, weryfikacja KRS, rejestru dłużników, czy też istnienie podmiotu na białej liście. W interpretacji nie wykazano również by świadczenia o charakterze podobnym do usług reklamowych, badania rynku, czy też doradztwa miały charakter przeważający.

W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Zgodnie z art. 146 § 1 i przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania. W myśl art. 57a tej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest przy tym związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i art. 14c o.p.) wynika, że Organ interpretujący, a następnie także sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega, bowiem przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej.

Skarga została oceniona jako nieuzasadniona.

Wymaga podkreślenia, że Spółka podniosła w skardze wyłącznie jeden zarzut, odnoszący się do przepisu prawa materialnego tj. wobec art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p. wskazując na niewłaściwa ocenę i błędną wykładnię. Z kolei jak już wyżej wskazano sąd administracyjny rozpatrując skargi na interpretacje indywidualne, po myśli art. 57a o.p. związany jest zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak zakreślonych ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, Sąd uznał, że kwalifikacja wskazanych we wniosku o interpretację usług agencyjnych składających się na usługę pośrednictwa zawarta w zaskarżonej interpretacji, jako podobnych do usług wprost wymienionych w art. 15e u.p.d.o.p. nie została skutecznie podważona. Skarga nie mogła odnieść skutku, albowiem powołano w niej elementy, cechy dotyczące usług świadczonych na rzecz Spółki, które winny znaleźć się w zawartym we wniosku o wydanie interpretacji opisie stanu faktycznego. Tymczasem w skardze Spółka wzbogaca stan faktyczny o elementy charakterystyczne świadczonych na Jej rzecz usług jak i cechy samej Spółki oraz świadczonej przez Nią działalności, które wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie zawierał, a tym samym nie mogły one podlegać ocenie przez DKIS. Należy w takim przypadku zwrócić uwagę, że zarówno organ wydający interpretację jak i sąd dokonujący kontroli interpretacji indywidualnej mogą poruszać się wyłącznie w zakresie stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Wynika to wprost z art. 14b § 3 o.p., który to przepis nakłada na wnioskodawcę obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego – zdarzenia przyszłego. Tymczasem Spółka niezadowolona z oceny DKIS (zawartej w zaskarżonej interpretacji indywidualnej) stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w skardze rozwija tenże stan faktyczny, opisując charakter prowadzonej przez siebie działalności i swoją rolę, jako podmiotu szczególnego - utworzonego w oparciu o ustawę o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Dopiero w skardze - po raz pierwszy, podnoszone są dodatkowe elementy stanu faktycznego, które mają budować argumentację o cechach świadczonych na rzecz Skarżącej usług, jak brak zapotrzebowania na reklamę własnej działalności Spółki i sprzedawanych przez Nią usług (podkreślenie i pogrubienie własne Sądu):

"Skarżąca jest w grupie ok. 10 podmiotów świadczących takie usługi na terenie całej Polski. Swoją wysoką pozycję na rynku (w pierwszej trójce) zawdzięcza przede wszystkim profesjonalnej obsłudze klientów, brakiem uchybień a co za tym idzie kar od organów kontrolnych w zakresie rozliczania odzysku i recyklingu, a także swoją pozycją przy tworzeniu prawa i jego interpretowania w segmencie krajowej gospodarki odpadami. Skarżąca bierze również czyny udział w dyskusji i propozycjach zmian legislacyjnych w dostosowywaniu naszego kraju do unijnych wymogów w tym zakresie za pośrednictwem wielu izb i stowarzyszeń branżowych. Dlatego też posiadanie przez pośrednika w portfelu swoich usług oferty Skarżącej powoduje podniesienie jego pozycji rynkowej – usługi tego typu nie wymagają reklamowania – brak ich realizacji w konsekwencji wiąże się dla potencjalnych klientów, podobnie jak brak realizacji innych usług związanych z obowiązkami środowiskowymi - z dotkliwymi karami i opłatami za korzystanie ze środowiska. Co do zasady podmioty typu organizacje odzysku opakowań, których reglamentowany charakter usług stanowi o ich wartości, nie potrzebują reklam, a od momentu wprowadzenia rejestru [...] mają poważny problem z obsług a wszystkich tych, którzy zwracają się do nich z zapytaniem o ofertę."

(str. 4 skargi)

– tego zaś zabrakło we wniosku o wydanie interpretacji. Te nowe elementy w sposób oczywisty nie mogły być przedmiotem rozważań DKIS jak również zostać wzięte pod uwagę przez Sąd przy ocenie dokonanej przez Organ interpretujący wykładni i zastosowania art. 15e u.p.d.o.p. - do przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego. Ponadto we wniosku o wydanie interpretacji Spółka jednoznacznie stwierdziła, że zawarła:

"... umowę o świadczenie stałych usług agencyjnych (akwizycji), której celem jest pośredniczenie w zdobywaniu klientów na usługi oferowane przez podatnika."

Sąd zauważa wręcz rozbieżności w stanach faktycznych prezentowanych przez Spółkę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a wyłaniającym się ze skargi. Trudno, bowiem mówić o "zdobywaniu klientów" (wniosek) skoro z cytowanego fragmentu skargi wynika, że Spółka ma ich nadmiar, albowiem ma problem z obsługą wszystkich podmiotów, które zwracają się z zapytaniem o ofertę.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zdaniem Sądu argumentacja skargi negująca odwołanie się w argumentacji DKIS do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zakresie pojęcia usługi reklamowe. Należy wskazać, że Skarżąca nie wykazała wadliwości dokonanej przez DKIS wykładni wspomnianego pojęcia również w oparciu o to orzecznictwo. Ponadto Sąd zauważa, że Organ interpretujący nie poprzestał wyłącznie na tym źródle wykładni, ale równocześnie odniósł się do rozumienia słownikowego pojęcia reklamy oraz zastrzegł, że orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest pomocne, jednakże przy uwzględnieniu odmienności regulacji na gruncie przepisów dotyczących opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych i podatkiem od towarów i usług. Sąd nie dostrzega by słownikowe znaczenie pojęcia reklamy nie było zgodne ze znaczeniem tego pojęcia zaprezentowanym przez DKIS w oparciu o orzecznictwo TSUE. Nie może również zostać pominięte, że DKIS uwypuklił stanowisko o prymacie językowej wykładni w rozpatrywanej sprawie. Sąd podziela stanowisko DKIS w zakresie rozumienia pojęcia usług reklamowych również z tego względu, że jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Gliwicach z 16 września 2019 r. o sygn. akt I SA/Gd 1163/19 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - w skrócie CBOSA):

"... reklamą są wszelkie formy przekazu, w tym także takie, które nie zawierając w sobie elementów oceniających ani zachęcających do zakupu, mogą jednak zostać przyjęte przez ich odbiorców jako zachęta do skorzystania z oferowanych usług. Przy rozróżnieniu informacji od reklamy trzeba mieć na względzie, że podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez podmioty, do których jest kierowany (zob. wyrok SN z 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07, Lex nr 307127; Monitor Prawniczy 2007 r. Nr 20, poz. 1116)."

W stanie faktycznym zawartym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Spółka nie przedstawiła elementów, które różnicowałyby kupowane usługi od usług reklamowych, takie elementy (różnicujące) pojawiły się dopiero na etapie skargi. Sąd nie podziela również stanowiska, że usługa pośrednictwa i usługa reklamowa są na tyle odrębne i niekompatybilne, że wykluczonym jest w ogóle reklamowanie podmiotu/produktu przez pośrednika. Zdaniem składu orzekającego nie da się sprzedać produktu/usługi bez ich zaprezentowania, co już samo w sobie zawiera element reklamy. Doprecyzowanie na etapie skargi elementów usług pośrednictwa z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie mogło odnieść skutku i jest po prostu spóźnione.

W kwestii usług doradztwa Spółka w skardze błędnie identyfikuje stanowisko Organu interpretującego zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, zaprzeczając, by podmiot świadczący usługi miałby doradzać potencjalnym klientom Spółki:

"Skarżąca uważa również, iż nadużyciem ze strony Organu jest doszukiwanie się elementów doradztwa w usługach świadczonych na rzecz Skarżącej. Pośrednik – agent sprzedaży nie oferuje potencjalnemu klientowi pomocy w rozwiązywaniu problemów środowiskowych, czy też podejmowaniu decyzji inwestycyjnych w sferze korzystania ze środowiska, nie udziela fachowych porad jak projektować opakowania, nie usprawnia procesów i działań klienta. (...) Tego typu usługi są odrębnymi usługami świadczonymi przez Skarżąca. (...) Zaznaczyć i podkreślić należy zatem, że pośrednik świadczy usługi doradztwa specjalistycznego dla klientów, ale jako odrębna usługę i nie jest to usługa świadczona na rzecz Skarżącej."

(str. 6 skargi)

Tymczasem w zaskarżonej interpretacji DKIS odniósł się do elementów stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej - elementów doradztwa wykonywanego na rzecz Skarżącej, a nie Jej klientów mających postać fachowych porad opartych na wiedzy, doświadczeniu i kompetencjach biznesowych. We wniosku jednoznacznie wskazano, że chodzi o usługi świadczone na rzecz Spółki, a nie jej klientów. Natomiast w skardze brak jest jakichkolwiek zarzutów odnoszących się do przepisów procesowych, które mogłyby być (zgodnie z art. 57a p.p.s.a.) podstawą do badania przez Sąd legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej pod kątem wad przyjęcia przez DKIS innego stanu faktycznego, niż zaprezentowany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Zdaniem Sądu Organ interpretujący w wydanej interpretacji prawidłowo również zidentyfikował w pozyskiwanych przez Spółkę usługach elementy właściwe badaniu rynku, skoro nabywane usługi opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej związane są z: pozyskiwaniem nowych klientów; gromadzeniem dokumentacji w procesie zdobywania klientów - zawierającej dane niezbędne do podpisania umowy; badaniem wiarygodności prawno – finansowej potencjalnych klientów. Tymczasem w skardze Spółka wymienione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zakresy usług świadczonych na rzecz Skarżącej przez pośrednika/agenta sprowadza wyłącznie do sprawdzenia w Krajowym Rejestrze Sądowym reprezentacji podmiotu, weryfikacji rejestru dłużników i białej listy. Również w tej części cech nabywanych usług, zdaniem Sądu Skarżąca zawęziła zakres otrzymywanych usług, co nie znajduje odzwierciedlenia stanie faktycznym opisanym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej – podobnie jak i to zastrzeżenie skargi, że Spółka nie musi prowadzić badania rynku z uwagi na specyfikę prowadzonej działalności.

Mając powyższe na uwadze, jedyny podniesiony przez Spółkę w skardze zarzut wobec interpretacji indywidualnej DKIS Sąd uznaje za nieuzasadniony, a stanowisko Skarżącej o niewykazaniu przez DKIS, by świadczenia o podobnym charakterze do usług reklamowych, badania rynku, czy też doradztwa miały charakter przeważający w usługach opisanych we wniosku o wydanie interpretacji - za pozbawione podstaw. DKIS adekwatnie do minimalistycznie opisanego stanu faktycznego oraz stanowiska własnego Spółki - sprowadzającego się do powołania kilku wyroków sądów administracyjnych, wypełnił obowiązki wynikające z art. 14c ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) - Organ interpretujący dokonał wykładni konkretnego, wskazanego we wniosku o wydanie interpretacji przepisu prawa podatkowego, w powiązaniu z przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji stanem faktycznym, poprzez ocenę przedstawionego we wniosku stanowiska Spółki w kontekście zadanego przez Skarżącą pytania. Zrealizowany został również cel interpretacji indywidualnej - Spółka uzyskała jednoznaczną odpowiedź, że Jej stanowisko przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe. Konsekwencją braku uzasadnionego zarzutu skargi jest jej oddalenie przez Sąd, w oparciu o art. 151, w związku z art. 57a p.p.s.a.