Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 676/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132,  art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 marca 2017 r. sprawy ze skargi K. L. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wypłaty rekompensaty pieniężnej na uzupełnienie wydatków poniesionych na budowę domu mieszkalnego – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Budownictwa postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie Wojewody L. z dnia [...] grudnia 2015 r., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wypłacenia K. L. rekompensaty pieniężnej na uzupełnienie wydatków pieniężnych na budowę własnego domu.

W uzasadnieniu postanowienia Minister uznał, iż organ pierwszej instancji w kwestionowanym przez zainteresowanego rozstrzygnięciu prawidłowo zastosował art. 61a § 1 Kpa, wskazując na inną uzasadnioną przyczyną do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego.

Organ ustalił, iż w sprawie wypłacenia K. L. rekompensaty pieniężnej na uzupełnienie wydatków pieniężnych na budowę własnego domu, czyli w sprawie której dotyczyło pismo zainteresowanego z dnia [...] września 2015 r., istnieje w obrocie prawnym ostateczna decyzja Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] grudnia 1993 r., znak [...], utrzymująca decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1993 r., znak [...], orzekająca o odmowie wypłacenia K. L. rekompensaty pieniężnej na uzupełnienie wydatków poniesionych na budowę własnego domu. Istnienie tej decyzji definitywnie zamyka Wojewodzie L. drogę do uruchomienia postępowania, gdyż wniesione przez zainteresowanego pismem z dnia [...] września 2015 r. żądanie, wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej.

Przedmiot postępowania jest w obydwu przypadkach (wyżej wskazane decyzje obu instancji oraz pismo zainteresowanego z dnia [...] września 2015 r.) ten sam i dotyczy wypłaty rekompensaty pieniężnej na uzupełnienie wydatków poniesionych na budowę własnego domu. W obu przypadkach występuje również ten sam wnioskodawca - K. L. Nie uległy też zmianie okoliczności stanu faktycznego i prawnego sprawy. Z powyższego wynika, iż nie ulega wątpliwości, że w omawianym przypadku zachodzi tożsamość postępowań, a kwestia wniosku o wypłatę K. L. rekompensaty pieniężnej na uzupełnienie wydatków poniesionych na budowę własnego domu została już rozstrzygnięta, co sprzeciwia się wydaniu merytorycznego rozstrzygnięcia w nowej sprawie.

Zatem wszczęcie postępowania w tej spawie, jak tego domaga się zainteresowany pismem z dnia [...] września 2015 r., byłoby sprzeczne z zasadą trwałości decyzji administracyjnej – art. 16 Kpa, zaś wydanie w takim postępowaniu rozstrzygnięcie merytorycznego, byłoby dotknięte wadą nieważności – art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

K. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] marca 2016 r.

Powyższemu rozstrzygnięciu zrzucił wadliwe zastosowanie art. 61a Kpa, jak również nieuwzględnienie przez organu faktu zgromadzenia na dzień [...] stycznia 1990 r. wkładu na oszczędnościowej książeczce mieszkaniowej, w wysokości wymaganej przez Spółdzielnię. Strona powołała się również na art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazując, iż fakt zgromadzenia w dniu [...] stycznia 1990 r. na książeczce oszczędnościowej kwoty 1.700.000 zł. (co przekracza wymagany wkład w wysokości 960.000 zł.) stanowi nową okoliczność skutkująca nieważnością dotychczas zapadłych w sprawie rozstrzygnięć i koniecznością ponownego rozpatrzenia sprawy rekompensaty. Skarżący, powołując się na art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł również o dokonanie przez organ samokontroli zaskarżonych postanowień.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym.

Skarga nie jest zasadna.

Jak wynika z akt administracyjnych spawy, pismem z dnia [...] września 2015 r. K. L. wnosił o wypłacenia mu rekompensaty pieniężnej na uzupełnienie wydatków poniesionych na budowę własnego domu.

Nie ma możliwości ponownego wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie tożsamej, która została już wcześniej rozstrzygniętej ostateczną decyzją administracyjna.

Ostateczną decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] grudnia 1993 r., znak [...], utrzymano decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1993 r., znak [...], która orzekała o odmowie wypłacenia K. L. rekompensaty pieniężnej na uzupełnienie wydatków poniesionych na budowę własnego domu.

Zatem sprawa, której załatwienia domagał się skarżący pismem z dnia [...] września 2015 r., została już załatwiona ostatecznie załatwiona. Dlatego odmowa wszczęcia takiego postępowania przez Wojewodę L., dokonana postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., z powołaniem się na art. 61a Kpa, była prawidłowa. Także prawidłowo Minister Infrastruktury i Budownictwa postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy powyższe postanowienie organu pierwszej instancji.

W przedmiocie wypłacenia K. L. rekompensaty pieniężnej na uzupełnienie wydatków poniesionych na budowę własnego domu, organy administracji publicznej jak i sądy prowadziły różne postępowania, mające na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] grudnia 1993 r., oraz utrzymanej nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1993 r. W tym aspekcie wystarczy wskazać, między innymi, na orzeczenia wydane przez WSA w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 788/06, II SA/Wa 191/09, II SA/Wa 353/09, II SA/Wa 1461/11, II SA/Wa 861/12, II SA/Wa 1695/14.

Jednakże, w wyniku tych działań, wskazane wyżej decyzję nadal są decyzjami ostatecznymi, a co za tym idzie dokonana w nich ocena jest wiążąca.

Nie jest także zasadna, zawarta w skardze argumentacja, iż w sprawie wystąpiły nowe okoliczności.

Otóż okoliczność zgromadzenia przez skarżącego na dzień [...] stycznia 1990 r. wkładu na oszczędnościowej książeczce mieszkaniowej była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 24 czerwca 1994 r. sygn. akt I SA 246/94, oddalił skargę K. L. na decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] grudnia 1993 r., znak: [...] oraz w wyroku z dnia z dnia [...] stycznia 1998 r. sygn. akt I SA 740/97 oddalającym skargę K. L. na decyzję Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] listopada 1996 r. znak [...].

Natomiast art. 7 ustawy z dnia z dnia 4 października 1991 r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego w latach 1991-1995 oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 103, poz. 446 ze zm.), który stanowił podstawę wniosku i rozstrzygnięć zapadłych w sprawie o przyznanie rekompensaty, utracił moc z dniem [...] grudnia 1997 r. i obecnie brak jest innej normy prawa materialnego, która umożliwiałaby wszczęcie odrębnego postępowania o przyznanie skarżącemu rekompensaty pieniężnej na uzupełnienie wydatków poniesionych na budowę własnego domu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przy podejmowaniu zaskarżonych postanowień, które mogło by skutkować ich uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważność.

Dlatego na podstawie art. 132 i art. 151 przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.