Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1386/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Agata Banc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi L. I. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

Powiatowy inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] r., Nr [...], na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229) w związku z art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, nakazał L.I. rozbiórkę [...] blaszanych garaży, usytuowanych na działce o numerze geodezyjnym [...], położonej przy ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu organ stwierdził, że przedmiotowe garaże wybudowano w [...] r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ponadto lokalizacja ich koliduje z ustaleniami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] przyjętego uchwałą Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] r.

Odwołanie na decyzję złożył L.I. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z prawem budowlanym nie miał obowiązku uzyskać pozwolenia na budowę. Ponadto nie zgodził się z twierdzeniem, że garaże wybudowano na terenie nie przeznaczonym pod tego rodzaju zabudowę.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] r., Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zgodził się z argumentacją zawartą w decyzji organu pierwszej instancji. Stwierdził, że garaże są obiektami budowlanymi na wykonanie, których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Zdaniem organu istnieje niezgodność usytuowania garaży z ustaleniami ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym w świetle przepisów obowiązującej ustawy zasadna jest rozbiórka garaży.

Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w [...] wniósł I.L.

W skardze zarzucił naruszenie przepisów art. 28, 48, 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz art. 37 Prawo budowlane z 1974 r. Ponownie zakwestionował twierdzenie organu o wymagalności pozwolenia na budowę garaży blaszanych oraz zgodności ich lokalizacji z ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] uwzględnił wniesioną skargę i wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt [...], uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, czym naruszył przepisy prawa procesowego. W ocenie Sądu, na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie można w sposób jednoznaczny ustalić, kiedy inwestor rozpoczął budowę przedmiotowych garażach. Co z kolei jest istotne ze względu na potrzebę zastosowania właściwych przepisów prawa budowlanego obowiązujących w okresie budowy. Ponadto Sąd wskazał na brak w aktach wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta.

Po uzupełnieniu materiału dowodowego, zgodnie z wytycznymi zawartymi w orzeczeniu Sądu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] dnia [...] r. na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 oraz na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego wydał decyzję Nr [...], w której nakazał rozbiórkę garaży. Organ w uzasadnieniu opisał dotychczasowy przebieg postępowania. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ ustalił, iż garaże wybudowano w 1992 r. - na dowód czego w aktach sprawy znajduje się oświadczenie inwestora i protokół oględzin. Powtórzył wywody o samowolnym wybudowaniu garaży. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji wskazał, że działka Nr [...] przeznaczona została zgodnie z ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę jednorodzinną z programem usługowym podstawowym.

Dnia [...] r. L.I. wniósł odwołanie, w którym ponownie podważył trafność argumentacji organu, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.

Organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r., Nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podał, że do ustalonego stanu faktycznego stosuje się przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Zgodnie z art. 37 ust 1 pkt 1 tej ustawy obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującego w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, gdy terenowy organ administracji państwowej stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzenny nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Organ II instancji na podstawie materiału dowodowego ustalił, ze lokalizacja garaży na działce nr [...] koliduje z ustaleniami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] obowiązującego w okresie budowy.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] L.I. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji. Jako podstawę skargi wskazał zarzuty naruszenia przez organ art. 37 w związku z art. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane oraz w związku z art. 103 ust. 2 z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Skarżący podniósł, iż garaże nie są posadowione, ani na fundamentach bezpośrednich, ani pośrednich, toteż nie można ich uznać za obiekty budowlane, wobec których wymagane jest pozwolenie na budowę. Zarzucił organowi, iż w decyzji nie odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, nie wskazał naruszenia Prawa budowlanego oraz nie ustosunkował się co do kolizji lokalizacji garaży z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego. Według skarżącego zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego. W skardze do sądu zakwestionował też podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji, tj. art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a taki tylko wzgląd, w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), mógłby uzasadniać uchylenie tej decyzji.

W sprawie bezsporne jest, że skarżący w 1992 r. wybudował kompleks 18-tu garaży bez uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżący faktom tym nie przeczy, tyle że jego zdaniem przedmiotowe garaże, będąc wykonane z blachy i nie posadowione na fundamentach bezpośrednich, ani pośrednich, nie są budynkami ani też obiektami budowlanymi. A zatem na ich wybudowanie nie było wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę.

Powyższy zarzut skargi nie może się ostać w świetle przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Przepis art. 28 ust. 1 tej ustawy stanowi, iż roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia budowlanego. Przy czym przez "roboty budowlane" w rozumieniu art. 2 ust. 3 cytowanych przepisów Prawa budowlanego rozumie się roboty polegające m.in. na budowie lub montażu obiektu budowlanego. Z kolei przez obiekt budowlany rozumie się stałe i tymczasowe budynki lub inne stałe i tymczasowe budowle - art. 2 ust. 1 tej ustawy.

Zdaniem Sądu garaż blaszany nie posadowiony na żadnych fundamentach i nie związany trwale z gruntem jest budynkiem tymczasowym w rozumieniu przytoczonego powyżej przepisu Prawa budowlanego z 1974 r. Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że przedmiotowe garaże nie są ani budynkami, ani obiektami budowlanymi. Przyjęcie takiego stanowiska oznaczałoby, że w wyniku wykonanych robót budowlanych powstało coś co nie jest obiektem budowlanym. Ponadto skarżący nie wskazuje jak należałoby zakwalifikować przedmiotowe garaże, z czego można wysnuć wniosek, że jego zdaniem w ogóle nie podlegają przepisom ustawy Prawo budowlane i tym samym kontroli organów administracji publicznej. Tymczasem generalna zasadą ustawy Prawo budowlane z 1974 r. było, że na wykonanie jakichkolwiek robót budowlanych wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. A zatem również na kompleks garaży blaszanych nie związanych trwale z gruntem.

Przedmiotowe garaże posadowione zostały na działce, dla której zapis planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego stanowił, iż przeznaczona jest pod zabudowę jednorodzinną z programem usługowym podstawowym, a więc jest to teren przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę, niż kompleks garażowy. Zabudowa jednorodzinna mogłaby być uzupełniona jednym garażem lub więcej, jeżeli przeznaczone byłyby na potrzeby własne skarżącego, jako zabudowa uzupełniająca zabudowę jednorodzinna. Nie stanowi natomiast uzupełniania zabudowy jednorodzinnej kompleks garażowy wykorzystywany przez okolicznych mieszkańców. W takiej sytuacji organy słusznie uznały, że wybudowany kompleks garaży pozostaje w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego wówczas planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...].

Okoliczności powyższe, to jest zrealizowana samowolnie budowa na terenie przeznaczonym na inny cel w obowiązującym wówczas planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego, wypełniają dyspozycję art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.

Konstatacja tego faktu nie tylko upoważniała organy nadzoru budowlanego obu instancji do wydania nakazu rozbiórki, lecz wręcz je do tego obligowała.

Uznając zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skargę należało oddalić, co uczyniono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).