Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 932/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 120, 121, 122, 180, 187, 188, 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 5  ust. 1  pkt 1,  art. 29  ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Wilczek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 listopada 2011 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: czerwiec, lipiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2007 roku oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2008 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej we W. – orzekając o zobowiązaniach R. D. w podatku od towarów i usług (zwanego dalej podatkiem VAT):

- na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej "OP" utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w odniesieniu do zobowiązań w podatku VAT za lipiec 2007 r. i styczeń, luty, marzec, maj i czerwiec 2008 r.; oraz

- na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) OP uchylił decyzje organu I instancji w części dotyczącej zobowiązań w podatku VAT za czerwiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2007 r. oraz kwiecień 2008 r. i określił zobowiązania za wskazane miesiące w innej wysokości: za czerwiec 2007 r. w kwocie:332,00 zł; za wrzesień 2007 r. w kwocie: 2.535,00 zł; za październik 2007 r. w kwocie: 2.207,00 zł; za listopad 2007 r. w kwocie: 2.779,00 zł; za grudzień 2007 r. w kwocie: 3.442,00 zł oraz za kwiecień 2008 r. w kwocie: 2.375,00 zł.

Z ustaleń dokonanych w toku postępowania podatkowego wynika, że R. D. prowadziła działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży wysyłkowej nowej odzieży i obuwia. Sprzedaż powadzona była za pośrednictwem portalu internetowego Allegro.pl. Działalność tę strona rozpoczęła w grudniu 2006 r. i konstytuowała w latach następnych, objętych postępowaniem organów, tj. w 2007 i 2008 r., będąc jednocześnie zatrudniona u swojej siostry A. A., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą A. Fakt prowadzenia działalności gospodarczej R. D. zgłosiła dopiero w lipcu 2008 r. Była to działalność w zakresie sprzedaży odzieży i obuwia na straganach i targowiskach. Jako formę opodatkowania dochodów wybrała opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych (oświadczenie z dnia 9.07.2008 r.).

Dla celów podatku od towarów i usług podatniczka nie dokonała zgłoszenia rejestracyjnego ani nie prowadziła żadnych ewidencji, zarówno sprzedaży jak i zakupu. Jedyną prowadzona przez nią ewidencją była ewidencja przychodów dla celów zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych, obejmująca wyłącznie sprzedaż bezpośrednią za okres od lipca od grudnia 2008 r. Całość sprzedaży wysyłkowej, zrealizowanej przez podatniczkę w okresie od grudnia 2006 do końca 2008 r., pozostawała poza ewidencją podatkową i nie została wykazana do opodatkowania, ani w zakresie podatku od towarów i usług, ani w zakresie podatku dochodowego.

Po wszczęciu postępowania kontrolnego (13.08.2010 r.) R. D. złożyła w Urzędzie Skarbowym (US) deklaracje VAT-7 za miesiące od lipca do grudnia 2008 r.

W postępowaniu kontrolnym ustalono, że wartość sprzedaży zrealizowanej przez podatniczkę w 2007 r. przekroczyła kwotę, o której mowa w art. 113 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz.535 ze zm.) zwanej dalej ustawą VAT, co skutkowało utratą prawa do zwolnienia w tym podatku od 20 czerwca 2007 roku.

Z ustaleń organu I instancji wynika, że w okresie od grudnia 2006 r. do końca 2008 r. podatniczka do sprzedaży, za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro.pl, wykorzystywała następujące "nicki" użytkowników: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]". Podatniczka 1 października 2009 r. zeznała, że przedmiotem tak prowadzonej sprzedaży była odzież, stanowiąca jej własność, nabywana na bazarach i targowiskach. Zapewniała też, że używane przez nią "nicki" nie były wykorzystywane do sprzedaży przez inne osoby. W toku dalszego postępowania kontrolnego podatniczka nie stawiała się na kierowane do niej wezwania co uniemożliwiło jej przesłuchanie, złożyła jednak w dniu 9 grudnia 2009 r. zestawienie sprzedaży użytkowników "[...]" za okres 12/2006 – 09/2008; "[...]" z okres 10/2007 – 09/2009 r. oraz, "[...]" za okres 09-12/2008 r.

W poczet materiału dowodowego organ I instancji włączył szereg dokumentów zgromadzonych w postępowaniach kontrolnych, w tym:

- protokoły przesłuchań świadków A. A. z dnia 8.01.2010 r. i z dnia 15.06.2010 r. oraz K. N. z dnia 18.01.2010 r. i J. N. z dnia 3.03.2010 r.,

- protokół z czynności sprawdzenia prawidłowości i rzetelności badanych dokumentów u kontrahenta kontrolowanej, administratora portalu Allegro.pl Spółki z o.o. QXL,

- zestawienie sprzedaży zrealizowanej przez użytkowników: "[...]", "[...]" i "[...]" przedłożone przez podatniczkę,

- historie trzech rachunków bankowych,

- pisma złożone przez podatniczkę z dnia 10.06.2010 r. i z dnia 7.07.2010 r.,

- także dowody zebrane w ramach postępowań prowadzonych wobec K. N., A. A. i J. N.

W wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że w latach 2006-2008 podatniczka dokonywała sprzedaży wysyłkowej za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro.pl., wykorzystując w tym zakresie użytkowników pod nazwą "[...]", "[...]", "[...]" i nie udostępniała ich innym osobom. Ustalenia te, dokonane w oparciu o analizę obrotów i treści operacji na rachunkach bankowych, potwierdziły zeznania podatniczki z dnia 1.10.2009 r. (złożone w charakterze świadka w postępowaniu prowadzonym wobec K. N.), z których wynika, że obroty na koncie związane były z prowadzoną przez nią sprzedażą na portalu Allegro.pl. Podatniczka wyjaśniła też, że nick użytkownika "[...]" udostępniła synowi i siostrzeńcowi do sprzedaży książek i rzeczy ich osobistego użytku (pismo z dnia 10.06.2010 r.), okoliczności te potwierdziła A. A. zeznając też (jako świadek w dniu 8.01.2010 r.).

Z ustaleń organu podatkowego wynika ponadto, że rachunek bankowy R. D. w banku [...] wykorzystywany był do obsługi sprzedaży realizowanej przez następujących użytkowników portalu Allegro.pl: "[...]", "[...]" i "[...]". Natomiast wpłaty związane z aukcjami wykazanymi, w przedstawionym przez podatniczkę, zestawieniu otrzymanym w dniu 9.12.2009 r., realizowanymi poprzez użytkownika. "[...]" wpływały na rachunek bankowy należący do J. N. (znajomej podatniczki). Z zeznań J. N. (z dnia 3.03.2010 r.) wynika, że rachunek ten udostępniła A. A. (udzielając jej pełnomocnictwa bankowego) i w latach 2006-2008 sama nie korzystała z tego rachunku. Z zeznań A. A. wynika zaś, że rachunku tego nie wykorzystywała, ale udostępniła go siostrze R. D., która dysponując loginami i hasłami zapewniającymi dostęp "online" wykorzystywała ten rachunek do obsługi prowadzonej przez siebie sprzedaży wysyłkowej. Analiza transakcji na tym rachunku wykazała, że wykorzystywany był do obsługi sprzedaży dokonywanej za pośrednictwem użytkownika "[...]". W treści przelewów dokonywanych na ww. rachunki bankowe przez nabywców wpisywane były: numery aukcji, nicki użytkowników, nazwy kupionego towaru dane osobowe nabywców. Wpłaty obejmowały także koszty wysyłki. Łącznie na rachunek J. N., z którego korzystała R. D., w okresie od października 2007 do grudnia 2008 wpłynęło 379 wpłat na łączną kwotę 34.875,99 zł, w tym cześć za pośrednictwem Poczty. Ze środków zgromadzonych na tym rachunku dokonywano też płatności na rzecz administratora portalu Allegro "QXL" sp. z o.o. związanych m.inn. z działalnością użytkownika "[...]".

Na rachunek podatniczki prowadzony w banku [...] z tytułu sprzedaży wysyłkowej za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro.pl, w okresie objętym postępowaniem, wpłynęły 1.652 wpłaty na kwotę 201.386,10 zł (z czego 142 wpłaty przez Pocztę). Pierwsza wpłata związana ze sprzedażą wysyłkową wpłynęła w dniu 5 grudnia 2006 r. Wpłaty na ten rachunek bankowy związane były z transakcjami realizowanymi przez użytkowników "[...], "[...]" i "[...]". A. A. (siostra podatniczki) posiadała pełnomocnictwo do tego rachunku i na zlecenie podatniczki dokonywała wypłat lub regulowała rachunki. Wypłacone pieniądze A. A. przekazywała podatniczce bez pokwitowań, zlecone opłaty realizowała w oddziale banku, nie miała dostępu do rachunku przez Internet. Podatniczka udzielała pomocy finansowej A. A., polegającej m in. na opłacaniu szkoły, kursów językowych dla dzieci, płatności za zobowiązania siostry i jej męża, spłaty zobowiązań kredytowych, płatności na rzecz osób zatrudnionych, opłat za wypoczynek – łącznie 36.489 zł. Wypłaty te były uzgadniane z właścicielką rachunku i stanowią większość rozchodów z tego rachunku. Środki zgromadzone na tym rachunku były także źródłem pomocy finansowej dla siostry przekazywanej w formie gotówkowej, realizowanej w ramach obowiązku alimentacyjnego (łącznie 37.250 zł). Z rachunku wypłacono łącznie 96.067,93 zł, jak twierdzi A. A., na zlecenie podatniczki i na jej potrzeby, ponadto spłacano zadłużenie wynikające z karty kredytowej podatniczki – 23.001,85 zł. Z tego rachunku bankowego dokonywano też przelewów związanych ze zwrotem towarów handlowych (łącznie 67 na kwotę 5.759,49 zł). Z wykorzystaniem tego rachunku bankowego realizowane były także płatności na rzecz prowizji, należnej administratorowi portalu Allegro.pl spółce z o.o. QXL z tytułu działalności użytkowników "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]".

Przywołując te ustalenia, organ I instancji stwierdził, że w okresie od grudnia 2006 r. do końca 2008 r., źródłem wpłat na rachunek osobisty podatniczki oraz rachunek J. N., którym dysponowała podatniczka, były należności z tytułu zapłaty za sprzedany towar za pośrednictwem portalu Allegro.pl. przez użytkowników: " [...]" i "[...]", a także "[...]". W przelewach wpisywano dane identyfikujące transakcji Allegro.pl: numer aukcji, "nicki" użytkowników, nazwy towaru, dane osobowe nabywców. Organ I instancji wskazał także na możliwość dysponowania przez podatniczkę w sposób swobodny środkami zgromadzonymi na tych rachunkach bankowych. Odnośnie korzystania z nicku "[...]" organ podatkowy ustalił, że w okresie od czerwca 2007 r. do lipca 2008 r. zidentyfikowano 42 wpłaty na rachunek bankowy podatniczki, dotyczące książek na łączną kwotę 1.159,85 zł. Jak ustalono, z nicku korzystali syn i siostrzeniec podatniczki, sprzedając książki i rzeczy osobistego użytku. W związku z tym, organ uznał, że wpłaty z tego tytułu dokonane na rachunek bankowy podatniczki nie są związane z prowadzoną przez R. D. działalnością gospodarczą i w tym zakresie wyłączył je z opodatkowania.

W toku postępowania – w piśmie z dnia 10.06.2010 r. podatniczka zaprzeczyła wcześniejszym wyjaśnieniom, że dokonywała sprzedaży wysyłkowej z wykorzystaniem nicków "[...]", "[...]" i "[...]" stwierdzając, że działalność z wykorzystaniem należących do niej nicków "[...]" i "[...]" prowadził obywatel Macedonii I. S., który przebywał w Polsce w latach 2007-2008. Na potwierdzenie tych wyjaśnień przedłożyła oświadczenia I. S., złożone w dniu 9.04.2010 r. przed notariuszem I. K. przy Sądzie w S. w Macedonii, przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego na j. polski. Z oświadczenia wynika, że z uwagi na brak polskich dokumentów I. S. nie mógł otworzyć konta w banku i korzystał z uprzejmości podatniczki. Posługiwał się także należącymi do niej nickami. Nick "[...]" został założony dla niego przez podatniczkę, korzystał z niego w latach 2007-2008, wykorzystywał też nick "[...]", a należności za sprzedany towar wpływały na rachunek podatniczki. Należności te podatniczka zwracała w gotówce. Sprzedaż prowadził w celach zarobkowych. Utrzymywał się z tych środków w Polsce, zarabiał na wyjazd do Niemiec i utrzymanie rodziny w Macedonii. Z oświadczenia wynika, że towar sprzedawał też za pośrednictwem nicku "[...]" należącego do K. N.

Oświadczenie I. S. (z dnia 9.04.2010 r.) organ podatkowy uznał za dowód w sprawie. Odmówił przy tym żądaniu podatniczki (z dnia 7.07.2010 r.) o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania ww. w charakterze świadka. Dokonując oceny tego dowodu na tle całości zebranego materiału dowodowego, twierdzenia I. S. uznano za niewiarygodne.

Na podstawie danych rejestracyjnych i zestawień sprzedaży ustalono dane rejestracyjne użytkowników "[...]", "[...]" "[...]" i "[...]" wykorzystywane przez R. D.

Podstawą szczegółowej analizy sprzedaży zrealizowanej przez użytkownika "[...]" było zestawienie sprzedaży za okres aktywności użytkownika, otrzymane od administratora portalu Allegro.pl, oraz zestawienie sprzedaży za okres od grudnia 2006 do września 2008, otrzymane od podatniczki. Użytkownik "[...]" podjął sprzedaż w grudniu 2006 r. i w 2006 r. sprzedał łącznie 28 przedmiotów o wartości 2.816 zł (bez kosztów wysyłki) przedmiotem sprzedaży były bluzy, koszulki i czapki. Kontynuując działalność w 2007 r. sprzedano łącznie 874 przedmioty za kwotę 96.841,50 zł. W 2008 r. sprzedano 658 przedmiotów o wartości 69.265 zł. Użytkownik ten sprzedawał markową odzież, obuwie, plecaki i akcesoria, wskazując w treści aukcji nazwę i markę przedmiotu. Jako nowe określono 1.271 przedmiotów spośród 1.560. Także analiza cenowa sprzedanych towarów, zdaniem organu podatkowego wskazuje, że były to rzeczy nowe. Wszystkie aukcje były wystawiane według tego samego schematu, taki sam był także układ graficzny poszczególnych elementów treści aukcji, co wskazuje, że towar wystawiała ta sama osoba w latach od grudnia 2006 do końca 2008. Wobec przedstawionych ustaleń, zdaniem organu podatkowego, niewiarygodne są zarówno wyjaśniania strony, że sprzedawała odzież używaną, otrzymaną od rodziny z Niemiec, albo nabytą na cele osobiste jak równie twierdzenie o udostępnieniu nicków innej osobie, w szczególności, że wskazany przez podatniczkę użytkownik – I. S. - nie znał biegle j. polskiego, a nabywcy towarów twierdzili, że nie mieli problemu z porozumieniem się ze sprzedającym.

Użytkownik "[...]", jak ustalono, zarejestrowany w dniu 16.10.2007 r. na nazwisko J. N., następnie został przerejestrowany z dniem 12.04.2008 r. na R. D. Z zebranych dowodów wynika, że J. N. nie jest użytkownikiem Internetu i zaprzeczyła, aby dokonywała rejestracji. Użytkownik ten podjął sprzedaż w październiku 2007 r. i w 2007 r. sprzedał 48 przedmiotów za kwotę 3.581,50 zł (bez kosztów wysyłki). W 2008 r. sprzedał 422 przedmioty za kwotę 29.259 zł. Przedmiotem sprzedaży była odzież markowa. Sprzedawane towary oferowane były na kilku aukcjach jednocześnie w różnych rozmiarach, modelach i fasonach, wersjach kolorystycznych. Przedmiotem sprzedaży była odzież określana jako nowa, wskazywała na to także analiza cenowa. Podobnie jak w przypadku użytkownika "[...]" nie stwierdzono, aby towary wystawiały dwie osoby, z których jedna nie znająca biegle j. polskiego.

Organ włączył też do postępowania wydruki danych identyfikacyjnych użytkownika "[...]". Uwzględnił przy tym, że służył on nie tylko do działalności gospodarczej podatniczki, ale że za jego pośrednictwem dokonywali też sprzedaży swoich książek i rzeczy osobistych – niepełnoletni syn i siostrzeniec podatniczki, stąd sprzedaż w tym zakresie, nie została uznana za działalność gospodarczą podatniczki i wyłączona z opodatkowania podatkiem VAT.

Organ ustalił, że nick "[...]" został udostępniony R. D. przez K. N. i sprzedaż za jego pośrednictwem realizowana była od września 2008 r. i kontynuowana w latach następnych. Przedmiotem sprzedaży była (podobnie jak na pozostałych) głównie nowa, markowa odzież i obuwie. Ponieważ spór objęty skargą w zakresie podatku VAT dotyczy miesięcy do czerwca 2008 r., to ustalenia dotyczące działalności podatniczki realizowanej od września 2008 r. na nicku "[...]", stanowiły jedynie materiał porównawczy dla ustaleń za okresy objęte sporem.

Uwzględniając te ustalenia organ podatkowy przyjął, że R. D., dokonując sprzedaży za pośrednictwem portalu Allegro.pl od grudnia 2006 r. do końca 2008 prowadziła działalność gospodarczą zarówno w rozumieniu art. 5a ust.6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz.176 ze zm. – dalej: "updf") jak i w rozumieniu art. 15 ust 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W wydanej w dniu 16 listopada 2010 r. decyzji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej (UKS) we W. określił R. D. podatek od towarów i usług za czerwiec, lipiec i od września do grudnia 2007 oraz za miesiące od stycznia do czerwca 2008 r.

Ustalając podstawy opodatkowania z prowadzonej działalności gospodarczej organ I instancji odstąpił od ich szacowania (na podstawie art. 23 § 2 OP), uznał bowiem, że mimo braku stosownych ewidencji podatkowych, zgromadzone dane, pozwalają na prawidłowe ustalenie podstaw opodatkowania w podatku od towarów i usług za miesiące objęte postępowaniem. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał na dowody stanowiące podstawę przyjętych ustaleń. Z zeznań złożonych przez podatniczkę w dniu 1.10.2009 r. wynikało jednoznacznie, że jako zarejestrowany użytkownik Allegro posługiwała się nickami: "[...]", "[...]" i "[...]", które nie były udostępniane osobom trzecim. Fakt wykorzystywania ww. nicków wyłącznie przez podatniczkę został potwierdzony również innymi dowodami, w szczególności: analizą danych i zestawień sprzedaży otrzymanych od skarżącej i administratora portalu Allegro (QXL Poland Sp. z o.o.). Do prowadzonej sprzedaży podatniczka wykorzystywała własny rachunek bankowy i rachunek udostępniony przez J. N. Potwierdziła też fakt sprzedaży nowych towarów, które kupowała na stadionie [...] w W. oraz we W. na bazarach na [...] i [...]. Okoliczność, że przedmiotem sprzedaży były rzeczy nowe, wynikał z opisu towarów wystawianych na aukcjach, ich ceny i komentarzy umieszczanych przez nabywców. Z wpisów umieszczanych na portalu wynika, że zapłata za towar uiszczana była na rachunek bankowy R. D. lub J.N. (użytkowany przez skarżącą). Sprzedającą była kobieta, która bez bariery językowej utrzymywała z nabywcami kontakt telefoniczny i e-mailowy. Analiza historii rachunków bankowych potwierdziła swobodne korzystanie z nich przez podatniczkę oraz prawdziwość jej zeznań w zakresie wykorzystywania należących do niej rachunków bankowych do sprzedaży realizowanej przez użytkowników: "[...]", "[...]" i "[...]" w całym okresie ich aktywności. Z przyjętych przez organ ustaleń wynika, że z wykorzystaniem użytkownika "[...]" – nie podlegającego udostępnieniu w całym okresie jego aktywności, sprzedawane były towary o jednorodnym asortymencie. Mimo wyjazdu z Polski I. S., w 2009 r. kontynuowana była sprzedaż na Nicku "[...]". Uznano za udowodniony fakt prowadzenia w latach 2006 – 2008 przez R. D. sprzedaży wysyłkowej nowej odzieży za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro, w szczególności z wykorzystaniem użytkowników: "[...]" i "[...]". Tym samym przedstawione przez skarżącą w wyjaśnieniach z dnia 10.06.2010 r. okoliczności, związane z dokonywaniem sprzedaży towarów przez I. S. uznano za niewiarygodne.

Skarżąca rozpoczęła sprzedaż wysyłkową za pośrednictwem portalu Allegro w grudniu 2006 r. nie przekraczając w tym roku wartości sprzedaży uprawniającej do zwolnienia od podatku (o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT). Kontynuując działalność przekroczyła w dniu 20 czerwca 2007 r. kwotę 39.700 zł. stanowiącą równowartość 10.000 Euro (art. 113 ust. 1 ustawy VAT w związku z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie określenia kwoty uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług- (Dz. U. z 2006 r. Nr 220, poz. 1604). Mając zatem na względzie wartość zrealizowanej sprzedaży, R. D. stała się od czerwca 2007 r. czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług a obrót z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej od czerwca 2007 r. do grudnia 2008 r. podlegał w całości opodatkowaniu na podstawie art. 29 ustawy o VAT. Ustalona w oparciu o wartość dokonanych wpłat na rachunek bankowy zrealizowana przez podatniczkę sprzedaż wysyłkowa, po uwzględnieniu dokonanych zwrotów płatności w okresie od czerwca 2007 r. do grudnia 2008 r. wyniosła łącznie 193.578,60 zł. Natomiast wartość sprzedaży bezpośredniej wynikająca z prowadzonych przez skarżącą ewidencji w okresie 08/2008 – 12/2008 wyniosła 4.699,00 zł. Tym samym łączna wartość zrealizowanej przez stronę sprzedaży brutto wyniosła 198.277,60 zł. R. D. nie przedłożyła za sporny okres żadnych faktur VAT zakupu towarów. W dniu 13.08 2010 r. złożyła w organie podatkowym deklaracje VAT-7 za miesiące od 07/2008 do 12/2008 odliczając w nich również wartość podatku naliczonego wynikającego z posiadanych za ten okres faktur VAT zakupu towarów.

Mimo nieprowadzenia przez podatniczkę ewidencji o których mowa w art. 109 ust. 3 ustawy VAT, organ odstąpił zgodnie z art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej od szacowania podstaw opodatkowania, uznał bowiem, że dane wynikające z analizy obrotów na kontach bankowych i na używanych przez podatniczkę nickach portalu Allegro, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwoliły na określenie podstaw opodatkowania w prawidłowej wysokości.

Od wydanej decyzji podatniczka (działająca przez pełnomocnika) złożyła odwołanie zarzucając naruszenie zarówno przepisów proceduralnych jak i przepisów prawa materialnego. Wnosząc o uchylenie decyzji, podatniczka zarzuciła naruszenie:

- art. 120, art. 121, art. 180 §1, art. 187 §1 oraz at. 191 §1 Ordynacji podatkowej, oraz

- art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] nr [...]

- na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w odniesieniu do zobowiązań w podatku VAT za lipiec 2007 r. i styczeń, luty, marzec, maj i czerwiec 2008 r.; oraz

- na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) OP uchylił decyzje organu I instancji w części dotyczącej zobowiązań w podatku VAT za czerwiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2007 r. oraz kwiecień 2008 r. i określił zobowiązania za wskazane miesiące w innej wysokości: za czerwiec 2007 r. w kwocie:332,00 zł; za wrzesień 2007 r. w kwocie: 2.535,00 zł; za październik 2007 r. w kwocie: 2.207,00 zł; za listopad 2007 r. w kwocie: 2.779,00 zł; za grudzień 2007 r. w kwocie: 3.442,00 zł oraz za kwiecień 2008 r. w kwocie: 2.375,00 zł.

Dokonana przez organ odwoławczy korekta rozliczenia podatku VAT we wskazanych miesiącach odnosiła się do zmniejszenia zobowiązania i wynikała z dokonanych przez podatniczkę zwrotów środków pieniężnych związanych ze zwrotem towarów. W przypadku zwrotu towarów przez kupującego dokonywano zwrotu kwot wpłaconych tytułem zakupu. Wprawdzie, mimo wezwania organu, podatnik nie wskazał kwot, których dotyczyły zrealizowane zwroty, jednak organ II instancji – w możliwych przypadkach – dokonał przyporządkowania kwot zwróconych do dokonanych wpłat.

W związku z powyższym, organ odwoławczy określił ostateczną wartość podatku należnego za miesiące w których była możliwość przyporządkowania do siebie poszczególnych wpłat i ww. zwrotów uznając, że w przypadku dokonania zwrotu towaru i wpłaconej kwoty kupującemu - nie doszło do sprzedaży. Tym samym kwoty podatku należnego za miesiące, w których było możliwe przyporządkowanie kwot zwrotu do zawartych sprzedaży uległy zmniejszeniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu powtórzono zarzuty podniesione w odwołaniu, zarzucając zarówno naruszenie przepisów proceduralnych jak i przepisów prawa materialnego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania - zarzucono, że organ I instancji nie dochował wymogów wskazanych w art. 120, art. 121, art. 180 §1, art. 187 §1 oraz at. 191 Ordynacji podatkowej, oraz zarzucono rażące naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony zarzucił bezzasadne odrzucenie przez organ I instancji dowodu z zeznań świadka I. S. oraz bezpodstawne uznanie jego oświadczenia za niewiarygodne. Podkreślił, że w uzasadnieniu oświadczenia I. S. potwierdził fakt dokonywania sprzedaż z wykorzystaniem zarówno nicków, zarejestrowanych na podatniczkę, jak i jej rachunku bankowego. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, organ podatkowy nie miał podstaw do uznania oświadczenia I. S. za niewiarygodne bez wysłuchania tej osoby. Świadek nie miał możliwości wypowiedzenia się i zaprezentowania swojej wiedzy w sprawie, ani zaprezentowania się jako osoba wiarygodna. Dopiero niespójne i niezgodne z rzeczywisty stanem rzeczy odpowiedzi świadka, w ocenie strony skarżącej, mogły go zdyskwalifikować i upoważnić organ do odrzucenia jego zeznań jako niewiarygodnych. Strona podkreśla, że zgodnie z oświadczeniem I. S. cały obrót, który uzyskał przypisano skarżącej. Uchybienia te powodują naruszenie art. 187 i art. 188 OP, gdyż nie przeprowadzono istotnych w sprawie dowodów, tym samym nie zebrano kompletnego materiału dowodowego. Pełnomocnik skarżącej akcentuje, że przemilczenie przez skrzącą okoliczności związanych z udostępnianiem nicków innej osobie nie może mieć znaczenia procesowego. Nie jest też prawdą, że strona nie wskazała, w jakiej części sprzedaż z kont portalu Allegro.pl nie była przez nią realizowana, wyraźnie bowiem wskazała, że sprzedaż prowadziła wyłącznie z kont wykorzystywanych w ramach działalności gospodarczej.

Pełnomocnik skarżącej podnosi także rażące naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, zarzucając organom, że poddano opodatkowaniu kwoty nie stanowiące odpłatnej dostawy towarów. Zarzuca, że nie wykazano, że w domniemanym przez organ zakresie, podatniczka dokonała dostawy towarów. Ponadto naruszono art. 29 ust.1 ustawy VAT, gdyż w przedmiotowej sprawie, wskazane przez organ kwoty nie stanowią obrotu podatniczki.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddanie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1269) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżanych decyzji z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu (art.145 § 1 pkt.1 lit.a - c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a.

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W skardze sformułowano zarówno zarzuty naruszenia prawa procesowego jak i zarzuty naruszenia prawa materialnego. Na wstępnie niezbędne jest zatem odniesienie się do zarzutów naruszenia prawa procesowego.

Z uwagi na podniesione w skardze zarzuty procesowe, punktem wyjścia dla rozważań podjętych w niniejszej sprawie jest art. 122 OP, zgodnie z jego treścią w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Rozwinięciem omawianej zasady są przepisy odnoszące się do postępowania dowodowego, w tym art. 180 § 1 i art. 187 § 1 OP, zgodnie z którymi organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z tych zatem norm wynikają dla organu podatkowego dwie istotne powinności, po pierwsze zebranie materiału dowodowego niezbędnego dla podjęcia rozstrzygnięcia, po drugie jego wnikliwe rozpatrzenie. Dokonując tych czynności organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 OP, który nakazuje organom podatkowym oceniać okoliczności sprawy na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. Przy czym ocena powyższa zakłada, że organ podatkowy nie jest krępowany kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy winien m.in. kierować się prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.06.2000 r. I SA/Po 1342/99).

Sąd nie stwierdził, aby przy ustalaniu stanu faktycznego i jego ocenie - organy naruszyły wskazane w skardze normy prawa procesowego. Zarówno wynikające z zasad ogólnych art. 120, art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej, jak i konkretyzujących te zasady - norm art. 187 § 1 , art. 188 i art. 191 OP wynika obowiązek wszechstronnego, obiektywnego zgromadzenia materiału dowodowego i takiej jego oceny, aby w sposób najbardziej oddający rzeczywistość ustalić stan faktyczny sprawy. Przyjęte w Ordynacji podatkowej standardy w zakresie postępowania podatkowego, gwarantują dopuszczenie na tym etapie wszelkich dowodów, które służą rzetelnemu ustaleniu stanu faktycznego przy czynnym udziale podatnika i pełnej ochronie jego praw. Badanie przez Sąd legalności decyzji polega w pierwszej kolejności na ocenie, czy działania organów przy ustaleniu stanu faktycznego było zgodne z obowiązującymi procedurami, gdyż błędy popełnione przez organy na tym etapie postępowania - dyskwalifikowałyby wszelkie przyjęte w decyzji skutki podatkowe. Sąd nie podzielił zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia zasad ogólnych postępowania wyrażonych normami art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej. Zarzutu naruszenia zasady praworządności (art. 120 OP) i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych ( art. 121 OP), nie można uznać za uzasadniony z tego tylko powodu, że organy ustaliły stan faktyczny w sposób odmienny od prezentowanego przez podatniczkę.

Badając również z urzędu naruszenie zasad postępowania podatkowego Sąd również nie stwierdził naruszenia fundamentalnej dla postępowania zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 OP i skonkretyzowanej w art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 OP. W toku postępowania kontrolnego i podatkowego organy zebrały pełny materiał dowodowy i w sposób rzetelny ustaliły stan faktyczny sprawy, przywołując właściwe przepisy.

W ocenie orzekającego w sprawie Sądu, organy wyjaśniły wszelkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne przy zachowaniu ustawowych standardów postępowania. Organy umożliwiły stronie i jej pełnomocnikowi pełny udział w postępowaniu, przyjmowały wnioskowane dowody i rozważały podnoszone przez podatnika zarzuty (art. 123 OP). Realizując zasadę prawdy obiektywnej z art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej - poszukiwały wszelkich dowodów mogących przyczynić się do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego o czym świadczy poszukiwanie i dopuszczenie różnych źródeł dowodowych. Organy uzasadniły też w sposób racjonalny i zgodny z doświadczeniem życiowym - wiarygodność poszczególnych dowodów, a dokonana przez nie ocena nie narusza granic swobodnej oceny dowodów określonej art. 191 OP. Przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób spełniający wskazane wyżej wymogi. Zebrane w toku postępowania materiał dowody jest kompletny i został przez organy podatkowe szczegółowo rozpatrzony. Oceny dowodów organy podatkowe dokonały na tle całości zebranego w sprawie materiału dowodowego z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania.

Organy podatkowe zasadnie uznały za wiarygodne wyjaśnienia skarżącej złożone w dniach: 1 października 2009 r. i 9 grudnia 2009 r., w których przyznała, że w latach 2006 – 2008 prowadziła sprzedaż odzieży bezpośrednio na targowiskach i sprzedaż wysyłkową poprzez portal aukcyjny Allgro.pl z wykorzystaniem nicków użytkownika: "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]". Nicków tych nikomu nie udostępniała (poza "[...]" udostępnionego synowi i siostrzeńcowi do sprzedaży książek i rzeczy osobistych) a uzyskanych w ten sposób przychodów nie ewidencjonowała i nie wykazała do opodatkowania. Z ustaleń organów podatkowych wynika jednoznacznie, że nick "[...]" został zarejestrowany na skarżącą w grudniu 2006 r. Z analizy historii rachunku bankowego należącego do skarżącej, wynika, że rachunek ten, w latach objętych postępowaniem, był wykorzystywany do obsługi transakcji handlowych prowadzonych przy użyciu nicków "[...]" "[...]" i "[...]". Prowadząc działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży wysyłkowej markowej odzieży, skarżąca korzystała też z rachunku bankowego J. N. udostępnionego jej do rozliczeń sprzedaży za pośrednictwem nicku "[...]". Skarżąca w zeznaniach złożonych w ww. dniach opisała szczegółowo poszczególne działania związane ze sprzedażą za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro, sposób opisywania aukcji i wskazała miejsca nabywania towarów handlowych.

Późniejsze twierdzenia o udostępnieniu nicku "[...]" i "[...]" znajomemu obywatelowi Macedonii – I. S. (pismo z 10.06.2010 r.), który z wykorzystaniem tych nicków także konta mailowego skarżącej i jej rachunku bankowego prowadził na terenie Polski w latach 2007-2008 sprzedaż odzieży używanej, organy podatkowe uznały za niewiarygodne. Organy oparły taką ocenę nie tylko na zeznaniach skarżącej złożonych 1 października 2009 r. i 9 grudnia 2009 r., ale badając okoliczności pobytu i działalności handlowej w Polsce I. S., rozważyły też zeznania A. A. (z dnia 8 września 2010 r.), K. N. (z dnia 24 lipca 2009 r. i 28 stycznia 2010 r. oraz z 8 września 2010 r.) oraz J. N.

Wiarygodności odmówiono także przedłożonemu w postępowaniu oświadczeniu notarialnemu I. S., że podczas pobytu w Polsce latach 2006-2008 prowadził sprzedaż towarów z wykorzystaniem nicków, konta mailowego oraz rachunku bankowego skarżącej. Uznając zarówno wyjaśnienia skarżącej, jaki i oświadczenia I. S. za niewiarygodne organy podatkowe wyjaśniły szczegółowo przyczyny takiej oceny tych dowodów. Wskazały, że skarżąca nie potrafiła określić ani jaka cześć towarów, sprzedana przez użytkownika "[...]", dotyczyła sprzedaży dokonywanej przez poszczególne osoby korzystające z tego nicku, nie potrafiła też wskazać, jaka część kwot wpływających na rachunek bankowy skarżącej dotyczyła transakcji dokonywanych przez I. S., nie posiadała też żadnych dowodów potwierdzających rozliczenia finansowe z tą osobą. Organy podatkowe przeprowadziły też analizę sprzedawanych przez użytkownika "[...]" towarów i ustaliły, że w okresie aktywności tego użytkownika sprzedawano towary tych samych marek, określane jako nowe, a stosowany przez tego użytkownika poziom cen, nie odbiegał od cen stosowanych w latach następnych, kiedy przedmiotem sprzedaży były wyłącznie towary nowe. Także analiza danych umieszczanych w treści aukcji nie wskazywała, aby przedmiotem sprzedaży były towary używane. W treści aukcji brak było informacji dotyczących stopnia zużycia sprzedawanych tworów, uszkodzeń, zabrudzeń itp. Także losowo wybrana grupa nabywców w większości stwierdziła, że nabywała nową odzież. Ponadto przeprowadzona przez organy podatkowe analiza treści aukcji użytkownika "[...]" i "[...]" nie wykazała, aby sprzedaży dokonywały różne osoby. Również treść komentarzy na portalu Allegro wskazuje, że pisała je osoba posługująca się biegle j. polskim, a także, że pisała je kobieta. Z ustaleń tych wynika, że sprzedaży aukcyjnej nie prowadził wskazany przez skarżącą obcokrajowiec - I. S., który nie władał biegle j. polskim. Również swobodny (bez ograniczeń) sposób dysponowania przez skarżącą środkami zgromadzonymi na rachunku bankowym, wykorzystywanym do obsługi transakcji użytkownika "[...]" wskazuje, że wpływające na rachunek pieniądze pochodziły ze sprzedaży prowadzonej przez skarżącą. Pełnomocnictwo do tego rachunku bankowego posiadała A. A., której skarżąca udzielała pomocy finansowej ze środków zgromadzonych na swoim rachunku bankowym (poprzez regulowanie jej należności za czynsz, za szkołę, kursy językowe, przelewy na rachunek, a także wypłaty gotówkowe), przy czym skarżąca także nie potrafiła określić wielkości tej pomocy.

Podnoszony w skardze zarzut dotyczący bezzasadności odrzucenia zeznań świadka I. S. i wywodzenie z tego niekompletności materiału dowodowego, zdaniem Sądu, nie jest trafny. Organy podatkowe dopuściły jako dowód jego oświadczenie notarialne na okoliczność prowadzenia sprzedaży aukcyjnej towarów używanych z wykorzystaniem nicku "[...]" i "[...]" i uzyskanych z tego tytułu dochodów. Treść tego oświadczenia została oceniona na gruncie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Odmowa przeprowadzenia na te same okoliczności dowodu z jego zeznań (wnioskowanych przez skarżącą w piśmie z 7 lipca 2010 r.) w ocenie Sądu, nie narusza art. 180 i art.188 OP. Powołane przepisy obligują organ podatkowy do przeprowadzenia na wniosek strony dowodu, jeśli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie w sprawie, ale takie okoliczności których nie stwierdzono innymi dowodami. W rozpoznawanej sprawie, okoliczności te stwierdzone zostały przedstawionym przez stronę dowodem w postaci pisemnego oświadczenia I. S. Faktu, że twierdzenia zawarte w tym oświadczeniu nie znalazły potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym nie można, w ocenie Sądu, wiązać z brakami w postępowaniu dowodowym. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, prezentowane przez organy stanowisko znajduje oparcie we wszechstronnie zebranych i ocenionych materiałach sprawy i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Chybione są także zarzuty, że organ podatkowy wywodzi niekorzystne skutki dla skarżącej z faktu, że w początkowej fazie postępowania przemilczała okoliczności związanych z udostępnieniem należących do niej nicków innym osobom. Twierdzenie o wyciąganiu negatywnych konsekwencji podatkowych z wcześniejszego przemilczania faktu udostępnienia swoich Nicków "[...]" i [...]" obywatelowi Macedonii – I. S. nie znajduje oparcia w materiale dowodowym. Podkreślić bowiem należy, że skarżąca - zeznając w dniu 1 października 2009 r. i przedkładając w dniu 9 grudnia 2009 r. zestawienie sprzedaży m.inn. użytkownika "[...]" twierdziła, że nie udostępniała należących do niej ników innym osobom. Nie przemilczała zatem tego faktu ale wyraźnie zaprzeczała aby okoliczność taka miała miejsce. Zeznania w tym zakresie zmieniła dopiero w pismach z dnia 10 czerwca 2010 r. i 7 lipca 2010 r. (dot. oświadczenia I. S. z 9.04.2010 r.). Również gdy chodzi o udostępnienie konta "[...]" , to okoliczność tę podniosła skarżąca dopiero w piśmie z dnia 10 czerwca 2010 r., oświadczając, że udostępniła je synowi i siostrzeńcowi do sprzedaży książek i osobistych rzeczy). Fakt późnego zgłoszenia tych okoliczności nie miał wpływu na ich ocenę, organy podatkowe dokonały oceny zarówno pierwotnie złożonych zeznań podatniczki, jak i jej późniejszych pisemnych wyjaśnień, w których zeznania te zmieniła. Ocena organów w tym zakresie została szczegółowo uzasadniona ze wskazaniem w decyzji okoliczności mających wpływ na tę ocenę, zatem bezpodstawny jest zarzut naruszenia przez organy zasad określonych w art. 191 OP.

Poprawnie przyjęte przez organy ustalenia faktyczne, zdeterminowały wynikające z nich konsekwencje podatkowe. W wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania ustalono, że skarżąca w latach 2006-2008 uzyskiwała obroty ze sprzedaży wysyłkowej nowej odzieży na portalu Allegro, których nie ujęła w ewidencji sprzedaży VAT (ani w innej ewidencji dla celów podatkowych). Wielkość nie zgłoszonej i nieopodatkowanej sprzedaży w ramach działalności gospodarczej, prawidłowo ustalano na podstawie danych z rachunków bankowych, które były wykorzystywane do obsługi sprzedaży dokonywanej przez skarżącą z wykorzystaniem nicków "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]". Prowadzona przez podatniczkę sprzedaż bez wątpienia miała charakter odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, która zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Zarzut skargi oparty na "rażącym naruszeniu" tego przepisu nie został w żaden sposób uzasadniony. Trudno bowiem polemizować z argumentacją, że "poddano opodatkowaniu kwoty nie stanowiące odpłatnej dostawy towarów". Wbrew tak sformułowanemu zarzutowi, organy dowiodły ponad wszelką wątpliwość, że w przyjętym do opodatkowania zakresie, dostawy towarów dokonała sama skarżąca. Organy uwzględniły przy tym zarówno zwroty towarów o które organ odwoławczy skorygował (in minus) sprzedaż podatniczki, jak i wyłączył z opodatkowania podatkiem VAT sprzedaż książek i rzeczy osobistych syna i siostrzeńca. Nie było natomiast podstaw do wyłączenia z opodatkowania dostawy pozostałych towarów, skoro całość zgromadzonych w sprawie dowodów, prawidłowo ocenionych przez organ potwierdza, że sprzedaży tej dokonała skarżąca w ramach prowadzonej w sposób zorganizowany i ciągły działalności gospodarczej.

Za bezzasadny należy też uznać zarzut skargi, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 29 ust. 1 ustawy VAT. Zgodnie z tym przepisem, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Kwestionując poprawność ustaleń organów w zakresie obrotu, skarżąca nie wskazała, jakie to kwoty przyjęte do opodatkowania, nie stanowią obrotu podatniczki lub w jakim zakresie ustalenia organów naruszają zawartą w art. 29 ust. 1 definicję obrotu, przesądzającą o podstawie opodatkowania. Wysokość przyjętego w zaskarżonej decyzji obrotu, ustalono w oparciu o dowody źródłowe z transakcji dokonywanych przez skarżącą na będących w jej dyspozycji kontach bankowych, zatem zasadności tak przyjętego rozstrzygnięcia nie może podważyć gołosłowny zarzut o przyjęciu przez organy kwot nie stanowiących obrotu podatnika.

Lakoniczna argumentacja zarzutów skargi odnosząca się do naruszenia prawa materialnego - zarówno art. 5 ust. 1 pkt 1 jak i art. 29 ust. 1 ustawy VAT - nie pozwala na dalej idącą polemikę a jednocześnie potwierdza brak konkretnych i zasadnych zarzutów, które mogłyby zmienić kierunek przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił jako bezzasadną.