Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1739/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Służba zdrowia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędzia NSA Jacek Hyla Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 sierpnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wr 241/07 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. na rzecz M. B. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II OSK 1739 / 07

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę wniesioną przez M. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] lutego 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. o braku podstaw do stwierdzenia u zmarłego J. B. choroby zawodowej - [...].

W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania.

Decyzją z dnia [...] marca 2002 r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] września 2001 r. orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u J. B. choroby zawodowej w postaci [...].

Powyższe decyzje pierwszej i drugiej instancji zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2004 r. wydanym w sprawie 3 II SA/Wr 899/02, po rozpoznaniu skargi M. B. (żony zmarłego J. B.). W uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd stwierdził, że organ drugiej instancji naruszył przepisy procesowe, zwłaszcza art. 7, art. 76 § 3, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwany dalej k.p.a.). Uchybienie powyższym przepisom polegało na oparciu rozstrzygnięcia na lakonicznych i nie zawierających przekonującego uzasadnienia opiniach lekarskich, nie wyjaśniających w przekonujący sposób powodów odrzucenia jako dowodu w sprawie wyników badań histopatologicznych tkanek pobranych podczas sekcji. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia Sąd podkreślił, że w sprawie nie ustalono stanu faktycznego w oparciu o wszechstronną ocenę mocy dowodowej przedstawionych orzeczeń placówek medycznych, pomijając w tej ocenie dowody przedstawione przez stronę.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W., decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., utrzymaną w mocy decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] lipca 2005 r., orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J. B. choroby zawodowej - [...]:[...] (poz. [...] wykazu chorób zawodowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 14 lipca 2006 r., po rozpoznaniu skargi wniesionej przez M. B., uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia [...] lipca 2005 r.

Uzasadniając powyższy wyrok Sąd wskazał, że ograny sanitarne w toku prowadzonego postępowania w sprawie choroby zawodowej J. B. naruszyły przepisy postępowania, mające wpływ na treść podjętego rozstrzygnięcia. Naruszenie to, jak wywodził Sąd, polegało na zastosowaniu niewłaściwych przepisów w sprawie chorób zawodowych, bowiem w sprawie zastosowanie znajdowały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., nie zaś rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., na które powoływały się organy, oraz na ponownym, mimo wyraźnych zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia 2 marca 2004 r. braku wszechstronnego materiału dowodowego, co uniemożliwiło w sposób prawidłowy ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Oceniając zgromadzony przez organy materiał dowodowy Sąd wskazał, że w wyniku badania materiału histopatologicznego jednostka medyczna wskazała jedynie, że przez dokonane rozpoznanie "[...]" rozumieć należy jedynie nagromadzenie [...], będącego istotą [...], procesu ogniskowego włóknienia, z którym nie można utożsamiać [...] i [...]. Jednostka orzecznicza drugiego stopnia zaś wskazała, że wynik badania histopatologicznego [...] nie może stanowić podstawy do rozpoznania choroby zawodowej - [...]. Sąd w uzasadnieniu wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję wywodził, że oparcie się na opiniach lekarskich - po zestawieniu ich z informacjami zawartymi w "rozpoznaniu sekcyjnym" i wyjaśnień w zestawieniu z treścią wyjaśnień Konsultanta Krajowego świadczy o uchybieniu procesowym, bowiem z treści "rozpoznania sekcyjnego" wynika, że rozpoznano [...] oraz [...]. Sąd zobowiązał w związku z tym organy, do wyjaśnienia przy ponownym badaniu sprawy z jakich przyczyn, w związku z przedstawionymi rozpoznaniami, w wydanych orzeczeniach przyjęto, że rozpoznane u J. B. zmiany stanowią jedynie nagromadzenie [...], a nie proces ogniskowy włóknienia będący istotą [...].

W toku ponownego postępowania administracyjnego organ odwoławczy zwrócił się do Konsultanta Krajowego z dziedziny medycyny pracy o wydanie opinii medycznej zawierającej odniesienie się do zarzutów i zaleceń sformułowanych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

Konsultant Krajowy w piśmie z dnia [...].12.2006 r. wyjaśnił, że opis badania histologicznego jest na tyle lakoniczny, że na jego podstawie nie można rozpoznać [...] u J. B., gdyż badanie histopatologiczne nie zostało oparte na obrazie zmian charakterystycznych dla [...] ([...]) i nie koresponduje z definicją [...]. W konsekwencji Konsultant Krajowy podtrzymał stanowisko wyrażone we wcześniejszych opiniach medycznych o braku podstaw do rozpoznania u J. B. choroby zawodowej - [...].

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. o braku podstaw do stwierdzenia u zmarłego J. B. choroby zawodowej - [...].

W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy podniósł, że pomimo wieloletniego narażenia zawodowego na ponadnormatywne [...], brak rozpoznania przez upoważnione jednostki medyczne [...] - [...], wykluczył możliwość stwierdzenia choroby zawodowej, przy czym organ powołał się na stanowisko Konsultanta Krajowego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła żona zmarłego - M. B. Pełnomocnik skarżącej zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa poprzez zastosowanie w sprawie przepisów nieobowiązujących w przedmiotowej sprawie oraz art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie powtórnego postępowania dowodowego zgodnie ze wskazaniami wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2006 r., a nadto oparcie rozstrzygnięcia na stanie faktycznym ustalonym z naruszeniem zasad oceny dowodów. Strona zarzuciła, że pomimo jednoznacznych zaleceń Sądu co do ponownego badania sprawy, organ administracji nie przeprowadził dowodu z zeznań świadka, konsultacji z patomorfologiem oraz ponownie nie uznała wartości dowodowej wyników badań histopatologicznych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej u J. B. zostało rozpoczęte pod rządami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Zatem przepisy zawarte w tym akcie winny znajdować zastosowanie w sprawie. Sąd wskazał, iż organy sanitarne, prowadząc ponowne postępowanie w sprawie choroby zawodowej zmarłego J. B., wadliwie i wbrew zaleceniom Sądu zastosowały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115).

Zdaniem jednak Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie nie zaistniała sytuacja dająca podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem w toku postępowania administracyjnego organy zastosowały wprawdzie wadliwe przepisy postępowania, ale nie miały one istotnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Sąd wskazał, iż zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. "za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy". Zgodnie z pkt [...] wykazu chorób zawodowych - stanowiącego załącznik do powołanego rozporządzenia - do chorób zawodowych zalicza się "[...]".

Natomiast według § 2 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. "przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy". Zgodnie z wykazem chorób zawodowych - stanowiącym załącznik do powołanego rozporządzenia - do chorób zawodowych zalicza się między innymi [...] ([...], [...], [...], [...], [...] oraz inne rodzaje [...]) - pkt [...].

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na gruncie obu wskazanych aktów wykonawczych, w sprawie przedmiotem której jest stwierdzenie choroby zawodowej, ustalenia wymaga: po pierwsze - czy choroba mieści się w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do w/w rozporządzeń, po drugie - czy choroba zawodowa spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Oceniając działanie czynnika szkodliwego uwzględnić należy przy tym rodzaj, stopień i czas narażenia zawodowego jak i sposób wykonywania pracy (§ 3 ust. 2 rozporządzenia z 1983 r), "rodzaj czynnika, wartość stężeń lub natężeń i okres narażenia zawodowego (§ 2 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r.).

Sąd stwierdził, iż narażenie zawodowe na ponadnormatywne stężenie [...] w środowisku zawodowym, w latach 1960-1985 J. B. było bezsporne. Rozstrzygnięcia wymagało natomiast, czy u zmarłego rozpoznano chorobę kwalifikowaną do schorzeń o charakterze zawodowym - [...]. Choroba ta również w wykazach chorób zawodowych - odpowiednich załącznikach do aktów wykonawczych określona była jednakowo. Zdaniem Sądu wobec tego, że zastosowane przez organy sanitarne przepisy, w istotnym dla sprawy zakresie, różniły się od przepisów rozporządzenia, które winno stanowić podstawę prawną wydanej decyzji, jedynie w zakresie ustalenia narażenia zawodowego, wobec nie kwestionowanego przez żadną ze stron ustalonego narażenia na ponadnormatywne [...], nie można było uznać, aby uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym, by mogło ono stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu.

Następnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż "zgodnie z § 7 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznania chorób zawodowych są poradnie chorób zawodowych, kliniki chorób zawodowych, oddziały chorób zawodowych wchodzące w skład odpowiednich zakładów społecznej służby zdrowia, akademii medycznych lub instytutów naukowo-badawczych (...)" i w ocenie Sądu należy przyjąć, że wymóg ten został spełniony, bowiem orzeczenia medyczne wydane w niniejszej sprawie, sporządzone zostały przez jednostki, które spełniają wymogi powołanego aktu wykonawczego ([...] Ośrodek Medycyny Pacy, Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. oraz Instytut Medycyny Pracy im. [...] w Ł.).

Jednocześnie Sąd wskazał, iż przewidziany cytowanym przepisem tryb ustalania istnienia pierwszej z w/w przesłanek tj. choroby zawodowej, mieszczącej się w wykazie chorób zawodowych, nie zwalnia organu orzekającego z obowiązku ustalania prawdy obiektywnej. Zdaniem Sądu treść orzeczenia lekarskiego nie oznacza związania tym orzeczeniem organu administracyjnego orzekającego w sprawie, są one jedynie opiniami w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. i jako jeden z dowodów w sprawie, w granicach zakreślonych art. 80 k.p.a. opinia taka powinna zawierać przekonywujące uzasadnienie.

W ocenie Sądu pierwszej instancji organy inspekcji sanitarnej w pełni zastosowały się do wymienionych przepisów, organ zastosował się też do zaleceń zawartych w wyroku Sądu z dnia 14 lipca 2006 r.

W toku ponownego badania sprawy, organ odwoławczy zwrócił się z wnioskiem o wyczerpujące wyjaśnienia do Krajowego Konsultanta w dziedzinie medycyny pracy, którego opinia zaważyła na wydaniu uchylonej przez Sąd wcześniejszej decyzji. Organ drugiej instancji otrzymał obszerne pismo, w którym ustosunkowano się w zasadzie do wszystkich zarzutów Sądu i uzupełniając o to pismo materiał dowodowy sprawy, wyeliminowano braki w postaci niejasnych opinii.

Zdaniem Sądu w przekonujący sposób wyjaśniono przede wszystkim, iż odmowa mocy dowodowej rozpoznaniu sekcyjnemu nie wynikała - jak się wydawało - z zastosowania ogólnej zasady, że [...] rozpoznać można jedynie na podstawie badań [...], ale z powodu braku wyników poszczególnych badań i ich opisów, na jakich można byłoby oprzeć takie stwierdzenie.

U J. B. jednostki medyczne, zarówno we W., S., jak i w Ł. uznały, że z medycznego punktu widzenia, brak jest merytorycznych podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - [...], bowiem zarówno zdjęcia [...] wykonywane na przestrzeni lat, jak i badania histopatologiczne takich podstaw nie dały.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Sąd pierwszej instancji skargę oddalił na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. - dalej zwanej p.p.s.a.).

Skargę kasacyjna od powyższego wyroku wniosła M. B., występując o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca M. B. oparła skargę kasacyjną na zarzucie:

- naruszenia przepisów prawa formalnego - art. 3 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji za prawidłowe i pełne ustalenia organu sanitarnego, dotyczące stanu faktycznego,

- naruszenia przepisów prawa formalnego, poprzez obrazę przepisu ustrojowego zawartego w art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, nakładający na sąd administracyjny obowiązek kontroli rozstrzygnięć administracyjnych pod kątem ich zgodności z prawem, nie zaś merytorycznej prawidłowości rozstrzygnięcia,

- naruszenie prawa poprzez przyjęcie, iż naruszenie przez organ sanitarny drugiej instancji art. 153 p.p.s.a. stanowiącego, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, jest okolicznością nieistotną w sprawie, nie jest uchybieniem tego organu i nie ma znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia organu sanitarnego.

W uzasadnieniu powyższych zarzutów autor kasacji podniósł, iż wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie zważył, że kluczowym dla sprawy były prawidłowe ustalenia w zakresie stanu faktycznego w kontekście określonej normy prawnej, ale błędnie Sąd ten przyjął, iż ustalenia organu administracyjnego drugiej instancji są prawidłowe, choć w istocie nie uległy one zmianie w stosunku do ustaleń wcześniejszych, budzących na tyle istotne wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że dwukrotnie rozstrzygnięcia organu sanitarnego uchylał.

Zdaniem skarżącej Sąd trafnie wskazał w uzasadnieniu, iż zobligowany jest uchylić decyzję organu administracyjnego, jeśli w toku postępowania organy te zastosowały nieprawidłowe przepisy postępowania. Nie budzi wątpliwości, iż Inspektor Sanitarny stosował przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych wbrew zaleceniom Sądu, wskazującym, iż w postępowaniu tym winny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., a w konsekwencji Sąd uznał, że decydującym jest nie tyle poprawność procedowania przez organ sanitarny, co trafność jego rozstrzygnięcia, co oczywiście nie jest misją sądu administracyjnego.

W ocenie skarżącej z obrazą art. 153 p.p.s.a. przyjęto w zaskarżonym wyroku, iż odstąpienie przez organ od oceny prawnej i wskazania co do dalszego postępowania wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu Sądu jest okolicznością nieistotną w sprawie, nie jest uchybieniem tego organu i nie ma znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia organu sanitarnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione w części podstawy, uzasadniające przyjęcie, iż zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa.

Za chybiony uznać należy zarzut kasacji dotyczący naruszenia przepisu postępowania tj. art. 3 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a., a które to naruszenie, zdaniem strony skarżącej mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zarzut, że Sąd nie dość wnikliwie zbadał materiał dowodowy, nie może być skutecznie podnoszony w ramach zarzutu naruszenia art. 133 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Dalsza treść cytowanego przepisu dotyczy okoliczności, które w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły (nie przekazanie skargi sądowi w terminie, wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym). Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach. Omawiany przepis więc zostałby naruszony, gdyby sąd przesłuchał świadków albo strony. Nie jest natomiast naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. oparcie się na części akt sprawy.

Natomiast zasadny i przesądzający o zasadności wniesionej kasacji jest zarzut dotyczący uchybienia wymogom art. 153 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie wprawdzie stwierdził, iż w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), a nie wadliwie powołanego w kontrolowanej przez Sąd decyzji przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115) na co wskazywał wprost § 10 tegoż rozporządzenia.

Nie można jednak zaakceptować stanowiska prezentowanego w zaskarżonym wyroku, iż powołanie się przez organ na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., zamiast na rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Wadliwy jest bowiem pogląd Sądu pierwszej instancji, iż różnica regulacji prawnych w powyższych rozporządzeniach dotyczyła "jedynie ..... ustalenia narażenia zawodowego".

W wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) w poz. [...] jako choroba zawodowa ujęta została jednostka chorobowa o nazwie "[...]". Natomiast w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) w poz. [...] ujęto jako choroby zawodowe "[...]: 1. [...], 2. [...], 3. [...], 4. [...], 5. [...], 6. [...]". O ile, można jeszcze zaakceptować pogląd, iż sama choroba zawodowa w obu omawianych rozporządzeniach nie zawiera odrębnych określeń co do nazwy samej jednostki chorobowej, z uwagi chociażby na jej szerokie określenie w poz. [...] pkt [...] rozporządzenia z 2002 r., to nie można podzielić poglądu Sądu pierwszej instancji, iż zawarte w rozporządzeniach odrębności w zakresie dalszych regulacji pozostają bez wpływu na treść kontrolowanej decyzji.

Kolejne zróżnicowanie występujące między omawianymi rozporządzeniami, odnosi się na przykład do trybu postępowania w wyniku, którego wydane zostaje orzeczenie lekarskie. Tak więc znaczne zróżnicowanie obu omawianych aktów prawnych czyni nieuprawnionym stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż nieprawidłowo powołane przepisy stanowiące materialno-prawną postawę rozstrzygania przez organ administracji pozostają bez wpływu na trafność wydanego w warunkach niniejszej sprawy rozstrzygnięcia.

Zasadnie wywodzi też autor skargi kasacyjnej, iż zajęcie takiego stanowisko w zaskarżonym wyroku było nieuprawnione wobec oceny i wskazań jakie zawarto we wcześniej wydanych w niniejszej sprawie wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zarówno w wyroku z dnia 14 lipca 2006 r., jak i w wyroku z dnia 2 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając kontrolowane decyzje wskazał, iż w przedmiotowej sprawie podstawy orzekania stanowią regulacje zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.).

Jednocześnie w tychże wyrokach zawarto jednoznaczne wskazania co do dalszego toku postępowania, jak i oceny prawnej przepisów mających w sprawie zastosowanie. Ocena ta, co istotne odnosiła się do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), a nie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115). Uchylając decyzję organu odwoławczego Sąd w wyroku z dnia 14 lipca 2006 r. wprost stwierdził, iż oparcie się przez organ odwoławczy na rozporządzeniu z dnia 30 lipca 2002 r. jest wadliwe.

Kolejną istotną kwestią podkreślaną w obu powyższych wyrokach, a której w żaden sposób nie wyjaśniono w zaskarżonym wyroku to przyczyny, dla jakich odmówiono uwzględnienia wyników badań histopatologicznych.

Stwierdzić trzeba, iż postawione rozpoznanie na podstawie badania histopatologicznego przez Akademię Medyczną czyli jednostkę jak najbardziej wyspecjalizowaną w badaniu tkanek, stwierdzało u J. B. chorobę w postaci - [...]. Należy uwzględnić fakt, iż wynik badania histopatologicznego jest badaniem obiektywnym i ostatecznym. Tymczasem Konsultant Krajowy podważając wynik tego badania ograniczył się do stwierdzenia, iż opis badania będący wynikiem sekcji jest lakoniczny. Fakt, iż [...] rozpoznał określoną jednostkę chorobową, ale nie sprecyzował kryteriów diagnostycznych, nie daje podstaw tylko z tego względu do zakwestionowania wyników badania histopatologicznego. Nie sposób zauważyć, iż badania [...] na jakie powołuje się Konsultant Krajowy w swej opinii są badaniami pomocniczymi, a badaniem ostatecznym jest obraz histopatologiczny, bo tylko ono przedstawia rzeczywisty stan tkanki.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji, przy uwzględnieniu uwag wyżej przedstawionych winien poddać analizie zaskarżoną decyzję w kontekście wymogów art. 153 p.p.s.a

Wobec usprawiedliwionych zarzutów przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej zaistniała konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 203 pkt 1 p.p.s.a.