Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 713/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-07-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.61 par.3 i par. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. P. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

D. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika adwokata Ł. W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S z dnia [...] r. nr [...] przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o wstrzymanie wykonania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Kwestia stopnia konieczności uprawdopodobnienia swych racji w kontekście instytucji przewidzianej w komentowanym przepisie była przedmiotem rozważań judykatury, w których wielokrotnie podkreślano, iż podstawą badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek, z wyczerpująco opisanymi przesłankami oraz dowodami pozwalającymi na ich uprawdopodobnienie (postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14; postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09).

Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające złożenie samego wniosku, z przytoczeniem w jego uzasadnieniu lakonicznych okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Natomiast brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 22/04; z dnia 30 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 30/04; z dnia 22 grudnia 2004 roku, sygn. akt OZ 871/04; z dnia 1 czerwca 2004 roku, sygn. akt OZ 105/04; z dnia 20 lipca 2004 roku, sygn. akt OZ 214/04, B. Dauter [w] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Zakamycze 2005, s.168).

To w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jego interesie leży poparcie prezentowanych twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd winien dysponować wiedzą o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tej wiedzy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntował się pogląd, zgodnie z którym nawet występowanie we wcześniejszych aktach sprawy argumentów tudzież dokumentacji potwierdzających sytuację skarżącego nie może czynić zadość obowiązkowi wykazania przesłanek do zastosowania przez sąd art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem jest to odrębne postępowanie, w którym sąd rozstrzyga na podstawie szczególnych przesłanek (postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2010 r., II FZ 605/10, postanowienie NSA z dnia 16 października 2009 r., II FSK 1783/08, postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., I FZ 189/10). Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ciężar w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Wprawdzie strona zobligowana jest jedynie do uprawdopodobnienia zaistnienia niebezpieczeństwa, o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jednak nie oznacza to, że nie ma ona obowiązku podjęcia jakichkolwiek działań do wykazania, iż w sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania aktu bądź czynności. Sąd musi dysponować wiarygodnymi twierdzeniami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji.

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji pomimo, że był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. W tej sytuacji merytoryczna ocena przesłanek wstrzymania wykonania decyzji jest niemożliwa.

Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności nie stanowi braku formalnego uniemożliwiającego nadanie wnioskowi opartemu na art. 61 § 3 p.p.s.a. dalszego biegu, do którego uzupełnienia należy wezwać wnioskodawcę, ale jest brakiem wykazania przez stronę przesłanek ochrony tymczasowej uzasadniającym oddalenie wniosku.

Z tych przyczyn, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, co orzekł jak w sentencji