Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2160/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-05-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 12 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Zygmunt Zgierski sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. N. i K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 806/17 w sprawie ze skargi G. N. i K. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 806/17, oddalił skargę G. N. i K. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania G. N. i K. P., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], odmawiającą, na podstawie art. 104 § 1, art. 156, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 k.p.a., stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], wydanej w oparciu o art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. M. pozwolenia na budowę: budynku mieszkalnego wielorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., c.o., gaz, elektryka, teletechnika, went. mechaniczna), instalacją zalicznikową gazu, instalacją kanalizacji sanitarnej i deszczowej, garażem podziemnym, likwidacją istniejącej studni i przyłączy wody, kanalizacji, gazu i prądu, uporządkowaniem zieleni, przebudową istniejącego zjazdu z drogi publicznej, na działkach o nr ewid. [...], obręb [...] [...], przy ul. S. w K.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w imieniu inwestora złożył jego pełnomocnik K.G. Wraz z wnioskiem złożono oświadczenie A. M. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (działką o nr ewid. [...]) na cele budowlane. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 6 lutego 2014 r. wraz z dołączonym do niego poprawionym oświadczeniem A. M. o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działkami o nr ewid. [...] oraz [...], obręb [...] [...]. Ponadto, inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, przeniesioną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], na rzecz A. M. W aktach sprawy znajduje się także postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r., znak: [...] oraz postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r., znak: [...], prostujące z urzędu oczywiste omyłki pisarskie w ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r., nr [...]. Ponadto, w aktach znajdują się: decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], utrzymująca w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r., nr [...] oraz postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], utrzymujące w mocy ww. postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r., znak: [...], w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Tym samym, w ocenie GINB, nie uchybiono w stopniu rażącym art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy podniósł także, że rozwiązania projektowe spornej inwestycji nie naruszają rażąco ustaleń ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r., nr [...]. Wyjaśnił przy tym, że parametry projektowanego obiektu nie naruszają w sposób rażący ustaleń zabudowy co do rodzaju zabudowy; nieprzekraczalnej linii zabudowy; powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej - maksymalny wskaźnik 41 % (projektowany wskaźnik - 40,4 % - projekt budowlany - str. 44 i str. 58A); minimalnej powierzchni terenu biologicznie czynnego - 25% (projektowana - 34,6% - projekt budowlany - str. 44 i str. 58A); geometrii dachu - dach płaski (projektowany - dach płaski o nachyleniu 1% - projekt budowlany - str. 45 i str. 64) oraz obsługi komunikacyjnej - od drogi publicznej jaką jest ul. S. z wykorzystaniem istniejącego zjazdu oraz "poprzez istniejącą drogę wewnętrzną dz. nr [...] obr. [...] K." (projektowana - przebudowa istniejącego zjazdu z ul. S. - działka nr ewid. [...]). Sporna inwestycja nie narusza także rażąco wymogu w zakresie maksymalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki określonej jako przedłużenie krawędzi zaobserwowanej na istniejącej zabudowie - budynku sąsiednim przy ul. S. [...], tj. na działce nr ewid. [...]. Stosownie bowiem do informacji zawartej w Opisie technicznym do projektu zagospodarowania terenu (str. 45) "najwyższy poziom zaobserwowany na budynku znajdującym się na działce [...] wynosi 11,78 m (232,98 m n.p.m.) (...) Najwyższy poziom projektowanego budynku od średniego poziomu terenu wynosi 11,42 m (232,98 m n.p.m.)".

Zdaniem GINB, kontrolowana decyzja nie narusza także rażąco warunków technicznych, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem. Elewacja północna budynku z otworami została zaprojektowana w odległości od 7,85 m do 7,66 m od granicy z działką drogową nr ewid. [...], natomiast elewacja południowa z otworami w odległości od 4,03 m do 4,01 m od granicy z działką nr ewid. [...] (Projekt zagospodarowania terenu - str. 58 A i str. 58 B). Projekt zagospodarowania ww. działki inwestycyjnej o nr ewid. [...] oraz pozostała dokumentacja projektowa sprawy wskazują, że elewacja wschodnia spornego budynku zaprojektowana została w odległości od 3,00 m do 3,09 m od granicy z działką nr ewid. [...], natomiast otwory w tej elewacji zostały zaprojektowane w odległości ponad 4 m. Ponadto elewacja zachodnia spornego budynku została zaprojektowana w odległości od 3,03 do 3,7 m od granicy z działką nr ewid. [...], natomiast otwory w tej elewacji zostały zaprojektowane w odległości ponad 4 m. Tym samym, GINB nie zgodził się z zarzutem odwołania, że zaprojektowane otwory we wnęce wschodniej ściany budynku, znajdujące się w odległości większej niż 4,00 m od granicy z ww. działką nr ewid. [...], naruszają rażąco § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia. Przedmiotowa inwestycja, w ocenie organu nadzoru, nie narusza rażąco § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 20 (odległość miejsc postojowych dla samochodów, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne - nie mniejsza niż 5 m od okien budynku mieszkalnego wielorodzinnego - projektowana - 5,24 m) § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), oraz 60 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia.

Ponadto, w aktach sprawy znajduje się decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], zezwalająca A. M. na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego z drogi publicznej (ulica S. w K.) na ww. działkę nr ewid. [...]. Zatwierdzony projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które to osoby złożyły oświadczenia, stosownie do art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Reasumując GINB stwierdził, że kontrolowana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Skargę na ww. decyzję organu odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły G. N. i K. P., zarzucając naruszenie: art. 138 § 2, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał na wstępie, że obie skarżące były stronami postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, zakończonego kwestionowaną co do jej ważności decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. G. N., działająca przez pełnomocnika, odwołała się od ww. decyzji, ale pismem z dnia 29 września 2014 r. cofnęła odwołanie, na skutek czego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r. umorzył postępowanie odwoławcze. Z akt sprawy nie wynika, aby K. P. kwestionowała prawidłowość ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] w zwykłym trybie. Skarżąca G. N. pismem z dnia 19 lutego 2014 r., w trakcie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, wniosła swoje uwagi i zastrzeżenia odnośnie projektu budowlanego i Prezydent Miasta [...] odniósł się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Skarżąca K. P. nie skierowała do organu (a przynajmniej nie wynika to z akt sprawy) żadnych uwag i zastrzeżeń w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę.

Sąd Wojewódzki podkreślił, że podnoszony w toku postępowania nadzwyczajnego zarzut skarżących naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. świadczy o tym, że upatrują one rażącego naruszenia prawa w postaci art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Tym rażącym naruszeniem prawa ma być zatwierdzenie projektu budowlanego "budynku zwróconego ścianą z otworem drzwiowym w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną o numerze ewidencyjnym [...] usytuowanego w odległości 3 metrów od granicy z powyższą działką budowlaną".

Sąd I instancji wskazał, że naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego przez organ architektoniczno-budowlany nastąpiłoby wówczas, gdyby organ ten przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego nie sprawdził: 1. zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 2. zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi - zaś takiego sprawdzenia - co wprost wynika z akt sprawy (w tym uzasadnienia decyzji o pozwoleniu na budowę) Prezydent Miasta [...] dokonał, co więcej - uprzednio wzywał inwestora do uzupełnienia braków.

W ocenie Sądu Wojewódzkiego, słusznie uznał GINB i organ I instancji, że projekt budowlany nie naruszał warunków decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r., nr [...]. Z ustaleń organu - potwierdzonych materiałem zgromadzonym w sprawie - wynika prawidłowość parametrów projektowanego obiektu co do rodzaju zabudowy, nieprzekraczalnej linii zabudowy, powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej, minimalnej powierzchni terenu biologicznie czynnego, geometrii dachu oraz obsługi komunikacyjnej. GINB wykazał też, że projekt nie narusza także wymogu w zakresie maksymalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki określonej jako przedłużenie krawędzi zaobserwowanej na istniejącej zabudowie - budynku sąsiednim przy ul. S. [...], tj. na działce nr ewid. [...], powołując się na dane z opisu technicznego do projektu zagospodarowania terenu.

Zdaniem Sądu I instancji, prawidłowo także uznał organ I i II instancji, że kontrolowana decyzja nie narusza rażąco § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Jak wynika z analizy projektu zagospodarowania terenu i dokumentów, znajdujących się w aktach sprawy, istotna dla sprawy niniejszej elewacja wschodnia budynku zaprojektowana została w odległości od 3,00 m do 3,09 m od granicy z działką nr ewid. [...], natomiast otwory w tej elewacji zostały zaprojektowane w odległości ponad 4 m. Sąd wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżących, ściana wschodnia budynku nie jest jednolita, nie została poprowadzona w linii prostej w stosunku do granicy z działką nr ewid. [...]. Budynek w części wschodniej posiada bowiem uskok (wnękę sięgającą od powierzchni gruntu do szczytu budynku), powodujący, że lico ściany wschodniej wprawdzie w zasadniczym obrysie jest zbliżone do granicy na odległość 3,0 – 3,09 m, ale ściana uskoku budynku (w której znajduje się otwór drzwiowy oraz przeszklenia) jest cofnięta w kierunku zachodnim i przez to oddalona jest od ww. granicy na ponad 4 m. Rację ma więc GINB i Wojewoda [...], że ściana z otworami (a więc ściana budynku cofnięta w kierunku zachodnim, stanowiąca uskok, wnękę w stosunku do zasadniczego wschodniego obrysu budynku) znajduje się w odległości większej niż 4,00 m od granicy z ww. działką nr ewid. [...]. Powyższe oznacza, że § 12 ww. rozporządzenia w ogóle nie został naruszony, tym bardziej więc nie można zasadnie twierdzić o rażącym jego naruszeniu.

Sąd Wojewódzki podkreślił, że uwzględnił pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1518/10, iż "sama niezgodność projektu budowlanego zamiennego z zapisem § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie uzasadnia odmowy zatwierdzenia takiego projektu, w sytuacji gdy organ nie stwierdził naruszenia innych przepisów techniczno-budowlanych. Przepis § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia wykracza poza delegację ustawową ograniczając przy tym konstytucyjne prawo własności, co powoduje konieczność odmowy jego zastosowania w sytuacji gdy sposób usytuowania nieruchomości na działce nie wiąże się z konkretnym niebezpieczeństwem dla dobra chronionego prawem. W sytuacji takiej, sposób usytuowania budynku jak już wskazano powyżej ogranicza się wyłącznie do prawa sąsiedzkiego i ewentualnych oddziaływań realizowanej nieruchomości na prawa właściciela działki sąsiedniej, co z kolei jako domena prawa cywilnego może podlegać kontroli sądów powszechnych".

Sąd I instancji podniósł także, że słusznie uznały organy obu instancji, że projekt nie naruszał rażąco § 13, § 20, § 57 i § 60 rozporządzenia. Ponadto wskazał, że lokalizacja zjazdu indywidualnego z drogi publicznej jest zgodna z decyzją Prezydenta Miasta [...] w tym zakresie, zaś sam projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Osoby te złożyły wymagane prawem oświadczenia o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyły G. N. i K. P., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu skarżące zarzuciły:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że w niniejszej sprawie zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z wyżej wskazanym przepisem, gdy tymczasem cofnięcie otworu drzwiowego względem elewacji budynku, w ten sposób, że otwór ten będzie zlokalizowany w odległości większej niż 4 metry od granicy z działką sąsiednią, nie powoduje, iż spełniony będą wymogi wynikające z powyższego przepisu;

2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa;

II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez brak wymaganego tym przepisem wystarczającego uzasadnienia Sądu w zakresie motywów oddalenia skargi, w szczególności, poprzez brak jednoznacznie wyjaśnienia, dlaczego Sąd nie uznał podnoszonego przez skarżącego naruszenia prawa za rażące;

2) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, poprzez błędne oddalenie skargi, pomimo niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wymieniony przepis stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, pisemne motywy powinny ponadto obejmować wskazania co do dalszego postępowania. Art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Na przykład, okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony, stanowi istotne naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. Zarzuty w tym zakresie nie są jednak skuteczne, gdy mimo nieprawidłowego nawet uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.). Ponadto, przyjmuje się, że jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przyjęty, wówczas powołany przepis nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Błędnej nawet oceny okoliczności faktycznych, czy też wadliwości argumentacji dotyczącej wykładni lub zastosowania prawa materialnego, nie można utożsamiać z brakami uzasadnienia wyroku pierwszoinstancyjnego. W związku z powyższym, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić właściwej płaszczyzny do skutecznego zakwestionowania stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można również skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Powołany przepis dotyczy składników, zakresu i kompletności uzasadnienia, nie zaś oceny stanu faktycznego oraz prawnego ustalonego w postępowaniu administracyjnym i przyjętego przez sąd administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe, analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie dopatrzył się w nim takich mankamentów, które obligowałyby go do uwzględnienia skargi kasacyjnej w tym zakresie.

Za niezasadne należy uznać także zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. W piśmiennictwie jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga, co do zasady, stosowania poszerzonej wykładni. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Podkreślić też należy, że z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja z obrotu prawnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego do takiego naruszenia przepisów prawa w niniejszej sprawie nie doszło. Wbrew wywodom zawartym w skardze kasacyjnej brzmienie § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nie jest tak jednoznaczne, jak twierdzi autor skargi kasacyjnej a jego zastosowanie w różnych stanach faktycznych może wzbudzać wątpliwości. Sformułowanie, że "budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 3m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy", jest oczywiste w przypadku ściany jednolitej, usytuowanej w linii prostej. W architekturze różnych obiektów, często z przyczyn estetycznych lub konstrukcyjnych projektuje się ściany z pojedynczymi lub wieloma przesunięciami czy też częściowo owalne, co powoduje, że ściana budynku jest w różnych jej fragmentach usytuowana w różnych odległościach od granicy sąsiedniej działki budowlanej. Z tych też względów, skład orzekający w rozpoznawanej sprawie, stoi na stanowisku, że przy interpretacji wskazanego wyżej przepisu jak i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, należy uwzględniać przy ustalaniu, czy zachowane zostały odległości w usytuowaniu budynku od granicy sąsiedniej działki, te fragmenty ściany (wykonanej z uskokami), w których umieszczono otwory drzwiowe lub okienne. Zwrócić należy także uwagę, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażany jest też pogląd, że przepis § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ( odnieść to należy także do § 12 ust. 1 pkt 2) wykracza poza delegację ustawową ograniczając przy tym konstytucyjne prawo własności, co powoduje konieczność odmowy jego zastosowania w sytuacji gdy sposób usytuowania nieruchomości na działce nie wiąże się z konkretnym niebezpieczeństwem dla dobra chronionego prawem. W sytuacji takiej, sposób usytuowania budynku, jak już wskazano powyżej, ogranicza się wyłącznie do prawa sąsiedzkiego i ewentualnych oddziaływań realizowanej nieruchomości na prawa właściciela działki sąsiedniej, co z kolei jako domena prawa cywilnego może podlegać kontroli sądów powszechnych (wyrok NSA z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1518/10 – dostępny LEX nr 1151912), do którego trafnie odwołał się Sąd I instancji. Tak więc, kwestia oczywistości naruszenia § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nie jest tak jednoznaczna, jak wywodzi to autor skargi kasacyjnej, odwołujący się jedynie do niektórych orzeczeń sądów administracyjnych. W niekwestionowanym w skardze kasacyjnej stanie faktycznym sprawy, Sąd I instancji przyjął, że ściana wschodnia budynku zawiera uskok sięgający od powierzchni gruntu aż do jego szczytu, odsunięty ponad 4 m. od granicy sąsiedniej działki, w którym umieszczono otwór drzwiowy. Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo organy orzekające w sprawie jak i Sąd I instancji prawidłowo przyjęły, że takie usytuowanie otworu drzwiowego, nie stanowi o rażącym naruszeniu § 12 ust 1 pkt 2 rozporządzenia. Ponadto skarżący kasacyjnie, nie wykazał, by takie usytuowanie otworu drzwiowego mogło w negatywny sposób oddziaływać na sąsiednią nieruchomość. Pisząc w skardze kasacyjnej, że usytuowanie otworu drzwiowego w licu ściany jak i w jej cofniętej części stwarza taką samą uciążliwość dla użytkowników działki sąsiedniej, nie wyjaśnił na czym ta uciążliwość miała by polegać. Ewentualne kwestie związane z komunikacją ( przejście do klatki schodowej), z uwagi na usytuowanie w budynku garażu podziemnego, będą w znacznej mierze ograniczone poprzez korzystanie z wejścia do części mieszkalnej budynku bezpośrednio z garażu.

Uwzględniając powyższe rozważania należy uznać za niezasadne także pozostałe zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej.

Wobec braku usprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875).