Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 112/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 278
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - teskt jedn.
article: art. 57 § 5 pkt 2, art. 61a § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi G. N. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] listopada 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w zakresie przywrócenia terminu do złożenia zmiany do wniosku w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga G. N. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. Nr [...] z [...] listopada 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. Nr [...] z [...] października 2017 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w zakresie przywrócenia terminu do złożenia zmiany do wniosku w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu 25 kwietnia 2017 r. G. N. (dalej: wnioskodawczyni, skarżąca, beneficjentka) złożyła do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (zwany dalej: Kierownik BP, organ I instancji) wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017 do powierzchni [...] ha. Dnia 11 października 2017 roku wpłynął formularz wniosku z zaznaczonym celem "zmiana do wniosku" na rok 2017 G. N. złożony przez R. P. W zmianie wnioskodawczyni dodał nowe działki ewidencyjne [...],[...],[...],[...],[...],[...] na których zadeklarowała działki rolne L, M, N, O, P/P1, R/R1 o powierzchni łącznej [...] ha, które nie były zgłaszane w pierwotnym wniosku.

Następnie 17 października 2017 r. (data wpływu do organu) wnioskodawczyni złożyła do organu I instancji wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zmiany do wniosku o przyznanie płatności na rok 2017. Jako podstawę wniosku podała, iż wniosek o przyznanie płatności został opracowany przy współpracy z doradcą, sprawdzony, poprawiony i podpisany, a następnie miał zostać złożony osobiście lub za pośrednictwem poczty przez doradcę do dnia 31 maja 2017 r. Podała także, iż informację, że wniosek wraz z załącznikami nie wpłynął w ogóle do Kierownika BP powzięła w późniejszym okresie. Po kontakcie z doradcą okazało się, że list został nadany w placówce pocztowej Poczty Polskiej w dniu 31 maja 2017 r. i nie wpłynął do adresata. W sierpniu została złożona reklamacja na poczcie w K., po 30 dniach wpłynęła odpowiedź, że paczka zaginęła i zaproponowano nadawcy odszkodowanie w wysokości kilkuset złotych. Beneficjentka wskazała, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.

Do ww. wniosku skarżąca dołączyła oświadczenie R. P. – doradcy rolniczego, za pośrednictwem którego wniosek o przyznanie płatności na 2017 rok został złożony. Z oświadczenia tego wynika, iż przesyłka zbiorcza zawierająca m.in. zmianę do wniosku beneficjentki, jako nadawcę wskazywała J. K. i została nadana listem poleconym 31 maja 2017 r. w placówce Poczty Polskiej w S.. W paczce znajdowało się 8 wniosków o przyznanie pomocy oraz 2 zmiany do wniosków. Po otrzymaniu informacji, że wnioski nie dotarły do adresata, którym było biuro powiatowe ARiMR w K., wszczęta została procedura reklamacyjna na poczcie i biurze powiatowym w K.

Postanowieniem nr [...] z [...] października 2017 r. Kierownik BP, działając na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, zwana dalej: k.p.a.) orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w zakresie przywrócenia terminu do złożenia zmiany do wniosku w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017.

Podstawę powyższego stanowiło ustalenie organu I instancji, iż ustawowy termin do złożenia zmiany do wniosku o przyznanie płatności na 2017 rok upłynął 26 czerwca 2017 r. i jest to termin prawa materialnego i jako taki nie podlega przywróceniu, gdyż nie mają do niego zastosowania przepisy art. 58-60 k.p.a. W związku z tym, że zmiana do wniosku zwiększająca powierzchnię deklarowaną wpłynęła po 26 czerwca 2017 r., bez względu na powody uchybienia nie ma możliwości przywrócenia takiego terminu. Tym samym spełniona została ustawowa przesłanka z art. 61a § 1 k.p.a. odmowy wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie.

W zażaleniu złożonym na powołane postanowienie, beneficjentka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie ww. postanowienia oraz o wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania dotyczącego przyznania skarżącej płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi ograniczeniami na 2017 rok. Wydanemu orzeczeniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. poprzez jego pominięcie.

Wskazanym na wstępie i stanowiącym przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie postanowieniem Nr [...] z [...] listopada 2017 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (zwany dalej: Dyrektor ARiMR, organ odwoławczy) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., orzekł o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy oraz treść mających zastosowanie w sprawie przepisów – art. 21 ustawy OB, art. 61a § 1 k.p.a. oraz art. 12 i art. 13 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. L 181/48

z 20.06.2014 r., zwane dalej: rozporządzeniem 640/2014).

Przepis art 13 ust. 1 rozporządzenia 640/2014 stanowi jednoznacznie, że jeśli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny, zaś art. 21 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nie dopuszcza przywrócenia terminu na złożenie wniosku. A zatem wszelkie zmiany dodające nowe działki dokonane we wniosku po ostatecznym terminie składania wniosków przypadającym na 26 czerwca 2017 roku nie mogą zostać uwzględnione. W rozpatrywanym przypadku zmiana do wniosku została złożona po terminie składania wniosków, umożliwiającym jej uwzględnienie, tj. po dniu 26 czerwca 2017 r.

Dyrektor ARiMR wskazał, iż w 2017 roku ostatecznym terminem na złożenie wniosku o przyznanie płatności bez zastosowania sankcji terminowych był dzień 31 maja 2017 r., zaś ostatecznym terminem sankcyjnym jest dzień 25 czerwca 2017 r.

W związku z tym, iż ostatni dzień składania wniosków, tj. 25 czerwca 2017 r. przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy (niedziela), ostatecznym terminem na składanie wniosków - na podstawie art. 57 ust. 4 k.p.a., był następny dzień powszedni tj. 26 czerwca 2017 r.

Zdaniem organu odwoławczego termin składania wniosków jest terminem prawa materialnego i nie jest terminem przywracalnym. Termin materialny nie może być wydłużany lub skracany, jego bieg nie podlega też zawieszeniu. W przypadku naruszenia terminu materialnego dochodzi do wygaśnięcia praw lub obowiązków

o charakterze materialnym. Stwierdził, iż przyczyna uchybienia terminu na złożenie wniosku pozostaje bez znaczenia dla sprawy, gdyż termin ten został wyznaczony przez ustawodawcę, jego uchybienie powoduje wygaśnięcie praw lub obowiązków

o charakterze materialnoprawnym.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ odwoławczy wyjaśnił, iż jeżeli

w ramach wstępnego badania kwestii związanej z terminem wniesienia wniosku, organ dojdzie do przekonania, że wniosek wniesiono z zachowaniem wymaganego terminu, przystępuje do rozpatrzenia wniosku. W pierwszej kolejności niezbędne jest każdorazowe ustalenie, czy wniosek został złożony w terminie przewidzianym ustawą. Aby móc zatem procedować wniosek (tu zmiana do wniosku) strony kluczowy jest zatem jego wpływ do organu I instancji. Dopiero faktyczne doręczenie zmiany do wniosku organowi I instancji powoduje konieczność badania, czy wniosek ten został złożony w terminie.

Skoro w niniejszej sprawie formularz wniosku z zaznaczonym celem "zmiana do wniosku" o przyznanie płatności na rok 2017 nie wpłynął do organu I instancji to brak było podstaw do zastosowania w sprawie art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. Jeśli strona chciałaby wywieść jakieś roszczenia wobec placówki pocztowej to mogłyby one mieć charakter jedynie roszczeń cywilnych, pozostających bez wpływu na sprawę administracyjną. Poprawnie zatem Kierownik BP nie analizował ustaleń w zakresie złożonej reklamacji, wykracza to bowiem poza zakres ocen, których winien był dokonać rozważając terminowość wniesienia zmiany wniosku.

Wyjaśnił, iż uznanie zmiany wniosku, który wpłynął do organu I instancji

11 października 2017 r. jako złożonego w terminie 31 maja 2017 r. spowodowałoby

w praktyce jedynie domniemanie jakie było rzeczywiste żądanie strony zawarte w jego treści, a ponadto uznanie, że zawartość spornej przesyłki była zgodna z obecną deklaracją strony. Skoro bowiem przesyłkę (zawierającą zgodnie ze wskazaniem skarżącej zmianę do wniosku) uznano za zaginioną, co potwierdziła Poczta Polska S.A. w piśmie z 8 września 2017 r., to organ I instancji nie zna treści zmiany do wniosku, która miałaby być złożona w dniu 31 maja 2017 r. i w związku z tym nie ma żadnych podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.

Zdaniem Dyrektora ARiMR, nie sposób zgodzić się z twierdzeniem zażalenia, że zmiana do wniosku o przyznanie płatności złożona w terminie fizycznie dotarła do organu 11 października 2017 r. Gdyby faktycznie zaginiona przesyłka (nr nadawczy [...]) dotarła do organu I instancji z opóźnieniem dopiero 11 października 2017 r. wówczas zgodnie z art. 57 § 2 pkt 2 k.p.a. organ I instancji jako datę złożenia zmiany do wniosku uznałby dzień 31 maja 2017 r. Jednak sporna przesyłka zaginęła. Z tej okoliczności nie można wywodzić faktu, że dokument złożony w dacie późniejszej stanowił zawartość przesyłki i został złożony w dacie jej nadania. Stwierdził, iż zmiana do wniosku beneficjentki o przyznanie płatności na 2017 rok nie wpłynęła do organu I instancji w ustawowym terminie, a zatem zmiana do wniosku złożona 11 października 2017 r. jest niedopuszczalna, co skutkuje wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a k.p.a.

Skargę na powołane wyżej postanowienie do sądu administracyjnego złożyła skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnioskując

o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zwrot kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 6 k.p.a. poprzez orzeczenie z naruszeniem prawa, to jest art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. poprzez pominięcie oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się

w uzasadnieniu do podstawowego zarzutu odwołania, wskutek czego skarżąca

w istocie nie wie i wiedzieć nie może dlaczego organ orzekł jak orzekł;

2) art. 7 k.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności, czyli pominięcie

w orzekaniu treści przepisu art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.;

3) art. 7a § 1 k.p.a. z uwagi na naruszenie przy orzekaniu treści przepisu art. 107 § 3 k.p.a., to jest nie wyjaśnienie przyczyn pominięcia w istocie jedynego zarzutu skargi, wskutek czego skarżąca może tylko domniemywać, że w ocenie organu treść przepisu art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. nie była dla niej dostatecznie jasna. Jednak zgodnie z przepisem art. 7a § 1 k.p.a. organ powinien wszelkie wątpliwości interpretować na korzyść strony czego nie uczynił;

4) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez jego pominięcie, przepis ten nakazuje organom administracji prowadzić postępowanie w ten sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do Państwa. Nie powinno budzić wątpliwości, że nie odpowiedzenie

w uzasadnieniu na podstawowy zarzut odwołania od postanowienia organu

I instancji stanowi naruszenie wyżej wymienionej zasady;

5) art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. poprzez jego pominięcie. Skarżąca w zażaleniu zarzuciła organowi I instancji, iż wydając postanowienie pominął ów przepis i uznał, że pomimo, iż podanie beneficjentki zostało prawidłowo nadane w placówce poczty polskiej, to nie wywołało skutków prawnych w tym przepisie przewidzianych. Skarżąca podnosiła, że ustawodawca w sposób wyraźny (zgodnie z zasadami podstawowej wykładni językowej) uznawał skutek prawny doręczenia dokumentu nie z jego fizycznym doręczeniem do organu, a z jego nadaniem w placówce pocztowej wyznaczonego operatora. W ten sposób ustawodawca kreował pewną fikcję prawną funkcjonującą w prawie polskim od początku jego istnienia. Nie powinno być wątpliwie, że gdyby ustawodawca chciał łączyć skutek prawny doręczenia dokumentu z jego fizycznym doręczeniem, to w sposób wyraźny

i jednoznaczny by to uczynił;

6) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie w ogóle w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, dlaczego organ w ogóle nie odniósł się do meritum zażalenia skarżącej od postanowienia organu I instancji;

7) art. 4 pkt 1 rozporządzenia 640/2014 poprzez jego pominięcie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż tryb składania wniosków (w tym zmian do wniosków) o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2017 r. określa ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach ramach systemów wsparcia bezpośredniego (publ.: j.w.), rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie przedłużenia terminu do składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2017 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 968, zwane dalej rozporządzeniem MRiRW) oraz rozporządzenie 640/2014.

Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy OB wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Termin,

o którym mowa w ust. 1, nie podlega przywróceniu (art. 21 ust. 2). W przypadku, gdy Komisja Europejska, działając w trybie art. 78 akapit drugi rozporządzenia nr 1306/2013, upoważni Rzeczpospolitą Polską do przedłużenia terminu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw rozwoju wsi może określić, w drodze rozporządzenia, dłuższy termin składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w danym roku, mając na względzie okoliczności, którymi kierowała się Komisja Europejska, upoważniając do przedłużenia tego terminu, oraz umożliwienie otrzymania przez rolników należnych im płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (art. 21 ust. 3).

Ustawowy termin złożenia wniosków w 2017 r. przedłużony został na podstawie rozporządzenia MRiRW do 31 maja 2017 r. (bez sankcji). Formularz zmiany, rolnik ma prawo z własnej inicjatywy złożyć do dnia 16 czerwca 2017 r. (dzień 15 czerwca 2017 r. przypada w dzień ustawowo wolny od pracy).

Zgodnie natomiast z regulacją art. 13 ust. 1 akapit pierwszy i trzeci rozporządzenia 640/2014, z wyjątkiem przypadków siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 4, złożenie wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność na podstawie niniejszego rozporządzenia po ostatecznym terminie złożenia wniosku ustalonym przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 prowadzi do zmniejszenia o 1 % za każdy dzień roboczy kwot, do których beneficjent byłby uprawniony, gdyby wniosek został złożony w terminie. Jeśli takie opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny, a beneficjentowi nie przyznaje się pomocy lub wsparcia.

Zatem ostateczny termin złożenia zmiany do wniosku (dopuszczający opóźnienie do 25 dni, z sankcją 1% za każdy dzień opóźnienia) przypadał na dzień 26 czerwca 2017 r. (przy uwzględnieniu regulacji art. 57 ust. 4 k.p.a.).

Właściwie wywiodły organy, iż termin określony w art. 21 ust. 1 i 2 ustawy OB ma charakter materialny, prekluzyjny, którego upływ powoduje wygaśnięcie prawa do skutecznego wystąpienia z żądaniem przyznania tego rodzaju płatności. Termin ten nie podlega przywróceniu. Za przyjęciem tezy o materialnym charakterze terminu określonego w art. 21 ust. 1 i 2 ustawy OB przemawia również art. 13 ust. 1 rozporządzenia 640/2014 określający, że złożenie zmiany do wniosku po upływie wskazanego terminu 25 dni kalendarzowych jest niedopuszczalne.

Złożenie zmiany do wniosku o przyznanie płatności lub załącznika do wniosku po dniu 16 czerwca 2017 r. skutkuje pomniejszeniem kwoty płatności do dodanych powierzchni, a ostateczny termin złożenia zmiany do wniosku o przyznanie płatności upływa w dniu 26 czerwca 2017 r. Wszelkie zmiany dodające nowe działki dokonane we wniosku po ostatecznym terminie składania wniosków przypadającym na 26 czerwca 2017 r. nie mogą zostać uwzględnione.

Zatem naruszenie tego terminu przez wnioskodawcę (beneficjenta pomocy) skutkować powinno odmową wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Wspomniany przepis stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że orzekające organy prawidłowo ustaliły, że zmiana do wniosku o przyznanie płatności złożona przez skarżącą – 11 października 2017 r. została wniesiona z przekroczeniem ustawowego terminu. Właściwie też wywiodły organy, iż złożonej z takim opóźnieniem zmiany do wniosku nie da się powiązać z przesyłką adresowaną na organ I instancji, nadaną 31 maja 2017 r. przez doradcę rolniczego R. P.

Zarzuty skarżącej jakoby organ odwoławczy nie odniósł się do naruszenia art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. należy uznać za nieuzasadnione. Słusznie uznał Dyrektor ARiMR, że jeżeli w ramach wstępnego badania kwestii związanej z terminem wniesienia wniosku (tu zmiany do wniosku), organ dojdzie do przekonania, że wniosek wniesiono

z zachowaniem wymaganego terminu, to wówczas przystępuje do rozpatrzenia wniosku. A zatem, aby móc procedować wniosek strony, kluczowy jest jego wpływ do organu I instancji. Dopiero bowiem faktyczne doręczenie wniosku organowi I instancji powoduje konieczność badania, czy wniosek ten został złożony w terminie tj. ewentualne porównanie daty stempla pocztowego z koperty i daty prezentaty urzędu.

W przypadku nadania wniosku (zmiany do wniosku) w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego, decyduje data stempla pocztowego zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.

W kontrolowanej sprawie zmiana do wniosku o przyznanie płatności na rok 2017 nie wpłynęła do organu I instancji, a zatem brak było podstaw do zastosowania

w sprawie art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. Jeśli strona chciałaby wywieść jakieś roszczenia wobec placówki pocztowej to mogłyby one mieć charakter jedynie roszczeń cywilnych, pozostających bez wpływu na sprawę administracyjną. Zasadnie zatem organy orzekające nie analizowały ustaleń w zakresie złożonej reklamacji, gdyż wykracza to poza zakres ocen, których rozważając terminowość wniesienia wniosku winien był dokonać.

W ocenie Sądu uznanie zmiany do wniosku, która wpłynęła do organu I instancji w dniu 11 października 2017 r., jako złożonej w terminie, spowodowałoby w praktyce jedynie domniemanie, jakie było rzeczywiste żądanie strony zawarte w jej treści,

a ponadto uznanie, że zawartość spornej przesyłki była zgodna z obecną deklaracją strony. Skoro bowiem przesyłkę (zawierającą zgodnie ze wskazaniem strony zmianę do wniosku) uznano za zaginioną, co potwierdziła Poczta Polska S.A. w decyzji z dnia

[...] września 2017 r., to organ I instancji nie znał treści zmiany do wniosku, która miałaby być złożona do dnia 26 czerwca 2017 r. i w związku z tym nie ma żadnych podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie przywrócenia terminu do złożenia zmiany do wniosku w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.