Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1326/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 19 ust. 11, art. 29 ust. 1 i 2, art. 30, art. 31, art. 32, art. 86 ust..1, art. 88 ust. 3a pkt 4lit. a), art. 120 ust. 4 i 5,
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2011 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2006 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1326/10

UZASADNIENIE

A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w przedmiocie określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2006 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.

W sprawie ustalono, iż postanowieniem z dnia [...] roku Dyrektor UKS w Ł. wszczął wobec skarżącego postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 roku. W trakcie kontroli ustalono, że A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w P. prowadziła działalność gospodarczą polegającą na produkcji nasadek z tworzyw sztucznych.

W trakcie kontroli ustalono, że na dzień [...] roku saldo "Ct" konta 201 - należności Skarżącej od przedsiębiorstwa "B" Spółka z o. o. wynosiło 87840 złotych. Kwota ta została przekazana Skarżącej tytułem zaliczki pokrywającej 100 % należności na poczet konserwacji i naprawy parku maszynowego, a składa się z nadpłat dokonanych w grudniu 2006 roku. Organ uznał, że skoro Skarżąca otrzymała zaliczkę w powyższej kwocie na wykonanie usługi w grudniu 2006 roku, to obowiązek podatkowy od wyżej wymienionej zaliczki powstał w grudniu 2006 roku i wyniósł 15840 złotych.

Tymczasem przedmiotowa usługa została wykonana i zafakturowana w styczniu 2007 roku. W oparciu o powyższe Dyrektor UKS w Ł. stwierdził, że Skarżąca zaniżyła podatek należny o kwotę 15840 złotych. Ponadto w trakcie czynności kontrolnych ustalono, że w rozliczeniu za grudzień 2006 roku Skarżąca obniżyła podatek należny o podatek naliczony wynikający z wystawionych przez firmę "C" faktur:

- z dnia [...] r., nr [...] , kwota netto 20000 złotych, podatek VAT 4440 złotych;

- z dnia [...] r., nr [...] , kwota netto 20000 złotych, podatek VAT 4440 złotych. Powyższe dokumenty zostały zaewidencjonowane w związku z zakupem usług wtrysku nasadek z powierzonego materiału. W ocenie Dyrektora UKS przedmiotowe dokument stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane i wobec powyższego uznano, że Skarżąca nie ma prawa do odliczenia podatku wynikającego z niniejszych faktur.

Po przeprowadzeniu postępowania Dyrektor UKS w Ł. wydał w dniu [...] r. decyzję określającą A Spółce z o. o. w P. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2006 r. do przeniesienia na następny okres w wysokości 35112 zł.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji pełnomocnik strony wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, 187, 191 i art. 210 § 4 ustawy Ordynacji podatkowej, podnosząc:

- uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na wybiórczo wybranej części materiału dowodowego;

- naruszenie zasady przekonywania poprzez pomijanie argumentów przedstawionych przez stronę i nierozważenie ich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji;

- dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego w konsekwencji przyznania wiary jedynie wybiórczo wybranym wyjaśnieniom świadków, z jednoczesnym pominięciem i nierozważeniem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zeznań świadków, w części wskazującej na fakt wykonania spornych usług wtrysku nasadek, jak również nie wskazanie w jakiej części odmówił wiarygodności,

- brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, które ma charakter wyłącznie sprawozdawczy i ograniczony do przytoczenia okoliczności, które w ocenie organu podatkowego przesądzają o naruszeniu przez podatnika przepisów prawa podatkowego.

Ponadto podniósł naruszenie prawa materialnego, to jest art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług. W konsekwencji wniósł o uchylenie w całości kwestionowanej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu swego stanowiska pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do wniosków, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.

Po przeanalizowaniu stanu faktycznego sprawy oraz mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. nie znalazł podstaw do wyeliminowania rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji i decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję UKS w Ł.. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy powołał art. 19 ust. 11, art 29 ust. 1 i 2, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia [...] roku o podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po dokładnym przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego podzielił stanowisko Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł..

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Celnej w Ł. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w P. w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skardze wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego z [...] r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sadowego. W uzasadnieniu skargi powołał się na naruszenie:

a - przepisów prawa materialnego:

- art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług poprzez wyłączenie możliwości obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących rzeczywiste gospodarcze zdarzenie związane ze świadczeniem przez spółkę C Sp. z o.o. usług wtrysku nasadek na rzecz A Sp. z o.o.,

b – przepisów postępowania:

- art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187, art. 191, art. 210 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez: uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na wybiórczo wybranej części materiału dowodowego w postaci protokołów przesłuchania świadków, naruszenie zasady przekonywania poprzez pomijanie argumentów przedstawianych przez stronę i nierozważenie ich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego w konsekwencji przyznania wiary jedynie wybiórczo wybranym wyjaśnieniom świadków, z jednoczesnym pominięciem i nierozważeniem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zeznań świadków, w części wskazującej na fakt wykonania spornych usług wtrysku nasadek, jak również nie wskazanie, w jakiej części organ dał im wiarę oraz z jakich przyczyn i w jakiej części odmówił wiarygodności, brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, które ma charakter wyłącznie sprawozdawczy i ograniczony do przytoczenia okoliczności, które w ocenie organu podatkowego przesądzają o naruszeniu przez podatnika przepisów prawa podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł.wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Podkreślić należy, iż Skarżąca w zasadniczej mierze oparła swoje zarzuty na naruszeniu przepisów o charakterze proceduralnym, a podniesione zarzuty o charakterze materialnoprawnym - choć istotne - wyrażone zostały z mniejszą mocą.

Nie ma racji Skarżący wywodząc, że naruszono art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187, art. 191, art. 210 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. W ocenie Sądu organ podatkowy zgromadził cały dostępny materiał dowodowy, a ponadto dokonał wszechstronnej i wnikliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, która nie przekraczała granic wyznaczonych przez stosowne przepisy Ordynacji podatkowej, a w szczególności art. 191 O. p.

W ramach postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia wysokości obrotu uzyskanego przez Skarżącego organy stwierdziły, że zostały one przez A Sp. z o.o. zaniżone w 2006 roku, co spowodowało konieczność zmiany wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2006 roku. Nie budzi bowiem wątpliwości fakt, że w grudniu 2006 roku skarżąca spółka otrzymała kwotę 87840 złotych tytułem zaliczki, która to kwota faktycznie była całkowitą zapłatą należności za usługę konserwacji i napraw parku maszynowego. Usługa została wykonana i zafakturowana w styczniu 2007 roku, podczas gdy obowiązek podatkowy powstał w grudniu 2006 roku. Wobec powyższego organy podatkowe zasadnie uznały, że w grudniu 2006 roku Skarżąca zaniżyła podatek należny o kwotę 15840 złotych. Rozstrzygnięcie w tym zakresie znajduje swoje normatywne umocowanie w treści 19 ust. 11, art 29 ust. 1 i 2, art. 30 - 32 oraz art. 120 ust.4 i 5 ustawy o podatku od towarów i usług.

W dalszej kolejności organy rozważyły sporne zagadnienie wykonania przez Spółkę "C" na rzecz Skarżącej usług wtrysku nasadek w grudniu 2006 roku. Sąd w pełni akceptuje poczynione w tym zakresie ustalenia faktyczne, jak również przeprowadzoną subsumcję owego ustalonego stanu faktycznego. Organy trafnie uznały, że podstawowymi dowodami dla poczynienia prawidłowych ustaleń w omawianym zakresie są zeznania świadków: magazyniera F. N. oraz kierownika produkcji J. S.. Niniejsze zeznania, jak również inne wskazane przez Skarżącą bądź Spółkę C dowody nie potwierdziły faktu wykonania spornej usługi. Przeciwnie, z zeznań świadka F. N. wynika, że w spółce prowadzona była ewidencja magazynowa i wyroby gotowe przyjmowane były z produkcji na podstawie karty magazynowej. Potwierdził to J. S., który dodatkowo zeznał, że karty produkcji były archiwizowane. Świadek nie przypominał sobie sytuacji, aby spółki wzajemnie zlecały sobie wykonanie jakichkolwiek usług, a co ważniejsze podniósł,że produkcja obu spółek, a więc zarówno Skarżącej A Sp. z o.o., jak również "C" Sp. z o.o. odbywała się na jednej sali produkcyjnej, a świadek nie wiedział nawet -będąc kierownikiem produkcji-, która maszyna jest czyją własnością. Co istotne, również na podstawie karty produkcji nie było możliwe ustalenie, że dana produkcja została wykonana przez A Sp. z o.o. czy też "C" Sp. z o.o. Stwierdził, iż był to jeden ciąg produkcyjny i korzystano w miarę potrzeb ze wszystkich maszyn.

W konsekwencji uznać należy, że uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, zaś uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Spełnia zatem wymogi wynikające z 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zarzut naruszenia cytowanego przepisu jest o tyle nieuzasadniony, że wezwani w charakterze strony A. D. (będący prezesem zarządu zarówno Skarżącej A Sp. z o.o., jak również "C" Sp. z o.o.) i J. D .skorzystali z prawa do odmowy składania zeznań, co spowodowało, że ocenie podlegały wyłącznie dowody w postaci przedstawionych dokumentów (kserokopie KP i wydruk konta rozrachunków). Wartość tych ostatnich dowodów została wnikliwie rozważona przez organy podatkowe. Nie można w żaden sposób uznać, że uzasadnienie którejkolwiek z decyzji (I bądź II instancji) ma charakter sprawozdawczy. Wręcz przeciwnie, organy dokładnie analizują wartość poszczególnych dowodów w aspekcie podnoszonych przez Skarżącą zarzutów. Reguły dyskursu prawniczego wymagają, aby proces argumentacji miał charakter dialogu, a więc by adwersarz kontrargumentował, a nie tylko arbitralnie kwestionował stanowisko swojego interlokutora bez wskazywania argumentów, które potwierdzałyby jego stanowisko. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Nie jest przy tym wystarczające powoływanie się na argument z zasady prawdy materialnej w przypadku, gdy organy wnikliwie przeprowadziły postępowanie dowodowe i dokonały oceny zebranego materiału w sposób zgodny z prawem.

W niniejszej sprawie nie doszło też do naruszenia art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Organy działały bowiem na podstawie obowiązujących przepisów prawa – nie naruszyły zatem zasady legalizmu (art. 120). Nie uchybiły również zasadzie zaufania wynikającej z art. 121 Ordynacji podatkowej, gdyż nie stanowi o tym przyjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika, w sytuacji gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną, jak również art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O. p., ponieważ strona skarżąca została powiadomiona o możliwości zapoznania się z aktami rozpoznawanej sprawy i przysługującym prawie wypowiedzenia się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego. Skarżący w wyznaczonym terminie nie złożył żadnych wyjaśnień i nie przedstawił żadnych nowych dowodów.

Podnieść należy, że podniesiony zarzut in dubio pro tributario jest zbyt daleko idący, a w swej wymowie jedynie sofistyczny. Nie jest bowiem tak, że podatnik może gołosłownie twierdzić, iż miała miejsce jakaś okoliczność wpływająca na wysokość (obniżenie) jego zobowiązania podatkowego, a na organ podatkowy przerzuca ciężar udowodnienia, że takie zdarzenie nie zaistniało. Uznając dalej, że skoro organ nie może zaprzeczyć z całą pewnością, iż owo zdarzenie miało miejsce, to należy z tego faktu wywieźć konkluzję pozytywną dla podatnika, nawet wówczas, gdy zdarzenie takiego on nie uprawdopodobnił, nie mówiąc już o jego udowodnieniu, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

W świetle powyższych wywodów za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.

W konsekwencji, mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozstrzygnął jak w sentencji.

P.Z.-C.