Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1495/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 6,  art. 5 ust. 9,  art. 5 ust. 9b,  art. 5 ust. 9c,
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1267
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych - tekst jedn.
article: art. 22 par. 2,  art. 22 par. 3,  art. 15,  art. 33  pkt 7,9,10,
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 124 par. 2, art. 107 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 1, par. 2, par. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 209 poz 2027
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (spr.), Asesor WSA Artur Kot, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2007 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2006 r. P. S.A. z/s w W. przy ul. [...] – Skarżąca w rozpatrywanej sprawie, powołując się na art. 33 pkt 7, 9 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.e.a", zgłosiły zarzuty prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, niedoręczenia zobowiązanemu upomnień oraz niepodania w tytułach wykonawczych podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji. Przyczyną wszczęcia postępowania egzekucyjnego w stosunku do Skarżącej były zaległości względem Marszałka Województwa [...] z tytułu opłat za składowanie odpadów.

Uzasadniając zarzuty Spółka wskazała, iż jest podmiotem, o którym mowa w art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.u.i.s.", czyli tzw. dużym podatnikiem. Analizując przepisy art. 22 § 2 i 3 u.p.e.a. oraz przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. Nr 209, poz. 2027 ze zm.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie z dnia 19 listopada 2003 r.", wywiodła, iż zmiana właściwości miejscowej naczelników urzędów skarbowych wpłynęła także na zmianę właściwości organów egzekucyjnych wobec dużych podatników. Dodała, iż skoro właściwym dla niej naczelnikiem urzędu skarbowego jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego, to jest on również właściwym miejscowo organem egzekucyjnym. W konsekwencji wszczęcie i prowadzenie egzekucji przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. pozbawione jest podstawy prawnej.

W uzasadnieniu pozostałych dwóch zarzutów Skarżąca podniosła, iż wierzyciel nie dopełnił nałożonego nań przepisem art. 15 u.p.e.a. obowiązku dostarczenia jej jako dłużnikowi stosownego upomnienia, czym uniemożliwił skuteczne wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Zauważyła ponadto, że kwestie opłat za składowanie odpadów podlegających egzekucji w niniejszym postępowaniu regulowały przepisy ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o odpadach (Dz. U. Nr 96, poz. 592 ze zm.) i to właśnie te przepisy – zamiast powołanych przepisów ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska - powinny być podane w tytule wykonawczym jako podstawa prawna dochodzonego obowiązku.

Postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. Zarząd Województwa [...], działając jako wierzyciel, uznał zarzuty Skarżącej za bezzasadne.

Rozpoznając zażalenie Skarżącej na to postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. uchyliło je w części dotyczącej zarzutu prowadzenia egzekucji przez organ niewłaściwy i uznało ten zarzut za uzasadniony. W pozostałej części postanowienie z dnia [...] września 2006 r. utrzymało w mocy.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2007r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. nie uwzględnił zarzutów i odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Nie zgodził się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., wskazując że zgodnie z art. 22 § 2 u.p.e.a. właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych ustala się według miejsca położenia siedziby zobowiązanego. Zaznaczył przy tym, iż stanowisko wierzyciela nie ma charakteru wiążącego i stanowi jeden z elementów postępowania wyjaśniającego.

Stwierdził, że naczelnicy tzw. dużych urzędów są uprawnieni do wszczęcia i prowadzenia egzekucji tylko do tych należności pieniężnych, do których poboru są właściwi oraz prowadzą egzekucję na rzecz obcych wierzycieli wyłącznie w przypadku wystąpienia zbiegu egzekucji. W związku z tym właściwym dla prowadzenia postępowania egzekucyjnego należności na rzecz obcego wierzyciela jest organ egzekucyjny właściwy dla miejsca położenia siedziby zobowiązanego – w tym przypadku Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ pierwszej instancji wskazał, iż wierzyciel nie miał obowiązku doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jako że należność wynikała z wydanego orzeczenia. Za bezzasadny uznał także zarzut niepodania w tytułach wykonawczych podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji. Co prawda przyznał, iż w tytułach tych wierzyciel błędnie oznaczył akt normatywny na podstawie którego wydano decyzje w oparciu o które wystawiono tytuły niemniej zauważył, że błąd ten nie wpłynął na poprawność wystawionych tytułów.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła:

- błędną interpretację art. 33 pkt 9 w związku z art. 22 § 2 u.p.e.a. i art. 5 ust. 6, 9a i 9b u.u.i.s. oraz § 1, § 2 i § 3 rozporządzenia z dnia 19 listopada 2003 r. poprzez przyjęcie, że właściwym organem egzekucyjnym w stosunku do Skarżącej jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W.;

- naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 oraz art. 124 § 2 w związku z art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej powoływanej jako "k.p.a.", poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego zaprezentowanego przez organ pierwszej instancji stanowiska w zakresie właściwości organu egzekucyjnego.

W uzasadnieniu zażalenia Skarżąca powtórzyła argumenty zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2006r. Podkreśliła, że właściwość miejscową naczelników urzędów skarbowych w stosunku do dużych podatników ustala się tylko i wyłącznie na podstawie zał. nr 2 do rozporządzenia z dnia 19 listopada 2003 r. - w przypadku Skarżącej naczelnikiem tym jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego. Właściwość ta jest właściwością wyłączną, co oznacza, że dotyczy ona całego zakresu kompetencji wymienionych w art. 5 ust. 6 u.u.i.s., w tym także prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zwłaszcza, że naczelnicy tzw. dużych urzędów skarbowych nie zostali wymienieni w zał. nr 3 do cytowanego wyżej rozporządzenia, w którym to załączniku ustalono terytorialny zasięg działania naczelników urzędów skarbowych wykonujących kompetencje określone w tymże art. 5 ust. 6 u.u.i.s. z wyłączeniem egzekucji administracyjnej. Fakt rozróżnienia naczelników urzędów skarbowych dla podmiotów spełniających kryteria określone w art. 5 ust. 9b u.u.i.s. i podmiotów, które tego kryterium nie spełniają skutkuje tym, że ustalana zgodnie z art. 22 u.p.e.a. właściwość organu egzekucyjnego, oparta na właściwości miejscowej naczelników urzędów skarbowych (organ egzekucyjny to właściwy terytorialnie naczelnik urzędu skarbowego) także automatycznie taki podział przyjmuje.

W obecnym stanie prawnym brak jest jednocześnie przepisu pozwalającego na zróżnicowanie przysługujących naczelnikom "dużych urzędów skarbowych" uprawnień egzekucyjnych na takie które odnoszą się do należności własnych oraz takie które dotyczą należności obcych.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że z rozporządzenia z dnia 19 listopada 2003 r. wynika, iż urzędy skarbowe wskazane w załączniku nr 2, są właściwe w sprawach dotyczących podatników określonych w art. 5 ust. 9b u.u.i.s., tzw. sprawach dotyczących dużych podatników. Są one zatem uprawnione do wszczęcia i prowadzenia egzekucji należności pieniężnych przysługujących od tych podatników, a więc do poboru których są właściwe. Zaznaczył jednocześnie, że urzędy właściwe do obsługi tzw. dużych podatników nie zostały wymienione w załączniku nr 3 do cytowanego wyżej rozporządzenia co oznacza, iż w przypadku Skarżącej właściwość organu egzekucyjnego ustalić należy zgodnie z art. 22 § 2 u.p.e.a., tj. według siedziby zobowiązanego. Dodał, iż działania tego przepisu nie wyłącza ustawa o urzędach i izbach skarbowych w żadnym zakresie.

Za bezzasadny organ odwoławczy uznał zarzut dotyczący braku uzasadnienia faktycznego i prawnego, wskazując iż postanowienie organu pierwszej instancji zawiera zarówno część opisującą przebieg sprawy, jak i merytoryczne uzasadnienie podjętego w sprawie rozstrzygnięcia z powołaniem przepisów prawa.

W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego przez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 33 pkt 9 w związku z art. 22 § 2 u.p.e.a. i art. 5 ust. 6, 9a i 9b u.u.i.s. oraz § 1, § 2 i § 3 rozporządzenia z dnia 19 listopada 2003 r. polegające na przyjęciu, że zmiana właściwości miejscowej organu podatkowego nie spowodowała zmiany właściwości organu egzekucyjnego egzekwującego należności publicznoprawne Skarżącej, w efekcie czego właściwym dla niej organem egzekucyjnym jest Naczelnik[...] Urzędu Skarbowego W., podczas gdy organem tym jest tylko i wyłącznie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego;

- naruszenie art. 124 § 2 w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego w zakresie niewskazania przepisu prawa, z którego wynika, iż naczelnicy dużych urzędów skarbowych są uprawnieni do wszczęcia i prowadzenia egzekucji tylko należności pieniężnych do poboru których są oni właściwi.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca ponowiła zasadniczo argumentację zawartą w piśmie z dnia [...] lipca 2006 r. oraz w zażaleniu. Podkreśliła, że Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 19 listopada 2003r. nie wykluczył z kompetencji organów wymienionych w załączniku nr 2 do tego rozporządzenia, możliwości prowadzenia egzekucji administracyjnej. Naczelnicy urzędów skarbowych, do których kompetencji nie należy prowadzenie egzekucji administracyjnej zostali wymienieni w załączniku nr 3 do powyższego rozporządzenia. W konkluzji stwierdziła, że skoro jest podatnikiem spełniającym warunki przewidziane w art. 5 ust. 9b u.u.i.s., to organem egzekucyjnym właściwym dla niej jest naczelnik wskazany w załączniku nr 2 do rozporządzenia z dnia 19 listopada 2003 r., czyli Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W., nie zaś Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. Jednocześnie zwróciła uwagę, iż w szeregu rozstrzygnięć, które przywołała w skardze, przyjmowano takie stanowisko, jakie prezentuje Skarżąca.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W punkcie wyjścia wskazać należy, że stan faktyczny sprawy nie jest przedmiotem sporu między stronami. Wynika z niego, że egzekucji administracyjnej poddano należności pieniężne z tytułu opłat za umieszczanie odpadów na składowisku odpadów oraz opłat za wprowadzanie substancji zanieczyszczających do powietrza. Wierzycielem tych należności był Marszałek Województwa [...], zobowiązanym zaś Skarżąca, która w zakresie podatków będących we właściwości rzeczowej urzędów skarbowych należy do kategorii podatników określonych w art. 5 ust. 9b u.u.i.s., czyli tzw. dużych podatników. Egzekucję prowadził organ inny, niż ten będący wierzycielem, a mianowicie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organem egzekucyjnym właściwym w zakresie egzekucji należności pieniężnych przypadających od zobowiązanego należącego do jednej z kategorii podatników określonych w art. 5 ust. 9b u.u.i.s. jest – jak wywodzi Skarżąca - naczelnik urzędu skarbowego wymieniony w załączniku nr 2 do rozporządzenia z dnia 19 listopada 2003 r., czy też – jak twierdzą organy egzekucyjne - w przypadku, gdy egzekwowana należność nie jest należnością pobieraną przez tego naczelnika (jest należnością "obcego" wierzyciela), wówczas właściwym organem egzekucyjnym jest naczelnik urzędu skarbowego wskazany w załączniku nr 1 do cytowanego wyżej rozporządzenia.

W ocenie Sądu w sporze tym rację należy przyznać organom egzekucyjnym.

Zgodnie z art. 19 § 1 u.p.e.a. (z zastrzeżeniem, które nie ma znaczenia w rozpatrywanej sprawie) naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. W przypadku egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości właściwość miejscową organu egzekucyjnego ustala się, zgodnie z art. 22 § 2 u.p.e.a., według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 3, który stanowi, że jeżeli znany przed wszczęciem egzekucji majątek zobowiązanego lub większa jego część nie znajduje się na terenie działania organu egzekucyjnego ustalonego zgodnie z § 2, właściwość miejscową ustala się według miejsca położenia składników tego majątku.

Zważywszy, iż w niniejszej sprawie spór dotyczy właściwości naczelnika tzw. dużego urzędu skarbowego jako organu egzekucyjnego, niezbędne jest rozważenie, czy przepisy normujące zadania tego naczelnika przyznają mu uprawnienie do wykonywania egzekucji administracyjnej wyłączając w ten sposób regulację zawartą w art. 22 § 2 u.p.e.a.

Istotne znaczenie dla tych rozważań ma treść art. 5 ust. 9 u.u.i.s. zgodnie z którym właściwość miejscową naczelników urzędów skarbowych określa się według terytorialnego zasięgu działania urzędu skarbowego, z uwzględnieniem ust. 9a stanowiącego, iż terytorialny zasięg działania określonego urzędu skarbowego wyłącznie w zakresie:

1) niektórych kategorii podatników,

2) wykonywania niektórych zadań określonych w ust. 6

- może obejmować terytorialny zasięg działania innych urzędów skarbowych.

Przepis ten daje możliwość określenia terytorialnego zasięgu działania urzędu skarbowego wyłącznie w zakresie niektórych kategorii podatników lub wypełniania niektórych tylko – spośród wymienionych w art. 5 ust. 6 u.u.i.s. – zadań, przy czym terytorialny zasięg działania określonego urzędu może obejmować zasięg działania innych urzędów skarbowych. W myśl art. 5 ust. 9b u.u.i.s. wyznaczenie terytorialnego zasięgu działania określonego urzędu skarbowego zgodnie z ust. 9a następuje w przepisach określonych na podstawie ust. 9c i może dotyczyć w szczególności 1) podatkowych grup kapitałowych; 2) banków, 3) zakładów ubezpieczeń, 4) jednostek działających na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1538) oraz przepisów o funduszach inwestycyjnych; 5) jednostek działających na podstawie przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych; 6) oddziałów lub przedstawicielstw przedsiębiorstw zagranicznych; 7) osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, które: a) w ostatnim roku podatkowym osiągnęły przychód netto, w rozumieniu przepisów o rachunkowości, ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług o równowartości co najmniej 5 mln euro według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na koniec roku podatkowego albo b) jako rezydenci w rozumieniu przepisów prawa dewizowego, biorą udział bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu przedsiębiorstwami położonymi za granicą lub w ich kontroli, albo posiadają udział w kapitale takich przedsiębiorstw albo c) są zarządzane bezpośrednio lub pośrednio przez nierezydenta w rozumieniu przepisów prawa dewizowego lub nierezydent dysponuje co najmniej 5 % głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu, albo d) jako rezydenci w rozumieniu przepisów prawa dewizowego jednocześnie bezpośrednio lub pośrednio biorą udział w zarządzaniu podmiotem krajowym i podmiotem zagranicznym w rozumieniu innych ustaw lub w jego kontroli albo posiadają jednocześnie udział w kapitale takich podmiotów.

Terytorialny zasięg działania naczelników urzędów skarbowych ustala rozporządzenie z dnia 19 listopada 2003 r. Wydane ono zostało w wykonaniu przepisu art. 5 ust. 9c u.u.i.s. zawierającego upoważnienie dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych działającego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej do określenia w drodze rozporządzenia, terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów i dyrektorów izb skarbowych, przy uwzględnieniu zasad określonych w ust. 9a i 9b oraz potrzeb właściwego zorganizowania wykonywania zadań, zwłaszcza z zakresu poboru podatków oraz sprawnej obsługi podatnika.

W § 2 rozporządzenia z dnia 19 listopada 2003 r. ustalono siedziby i terytorialny zasięg działania naczelników urzędów skarbowych, właściwych wyłącznie w zakresie podatników określonych w art. 5 ust. 9b u.u.i.s. Ustalenie to nastąpiło w wykazie stanowiącym załącznik nr 2.

Wyznaczenie szczególnego zasięgu terytorialnego naczelników dużych urzędów skarbowych nie oznacza, jak słusznie zauważyła Skarżąca, zmiany kompetencji tego organu, ani odmiennego – niż wskazany w art. 5 ust. 6 u.u.i.s. - zakresu jego działania. Innymi słowy zmiana właściwości miejscowej wyspecjalizowanych naczelników urzędów skarbowych nie ma wpływu na przyznane im w art. 5 ust. 6 u.u.i.s. oraz w odrębnych przepisach (pkt 8) uprawnienia i obowiązki (właściwość rzeczowa) jakie na danym terenie mają wypełniać. Do ich zadań należy zatem także wykonywanie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych (pkt 7).

Uszło jednak uwadze Skarżącej, iż ustalając w § 2 rozporządzenia z dnia 19 listopada 2003 r. siedziby i terytorialny zasięg działania naczelników urzędów skarbowych, użyto sformułowania "właściwych wyłącznie w zakresie podatników określonych w art. 5 ust. 9b" u.u.i.s. co oznacza, że do kompetencji naczelników "dużych urzędów skarbowych" przechodzą te z wymienionych w art. 5 ust. 6 u.u.i.s. oraz w odrębnych przepisach, zadań które związane są ściśle z podatkami oraz niepodatkowymi należnościami budżetowymi, jak również innymi należnościami, na podstawie odrębnych przepisów, należnymi od tych podatników, a więc do których ustalania lub określania i poboru właściwi są wyspecjalizowani naczelnicy.

Przenosząc powyższe rozważania na stan faktyczny sprawy zauważyć należy, że egzekucji administracyjnej poddano w niniejszej sprawie należności pieniężne z tytułu opłat za umieszczanie odpadów na składowisku odpadów oraz opłat za wprowadzanie substancji zanieczyszczających do powietrza, których wierzycielem był Marszałek Województwa [...]. Egzekucja dotyczy zatem tzw. obcych wierzytelności. Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych wynika także, iż Skarżąca spełnia kryteria określone dla dużych podatników, dla których właściwi są naczelnicy tzw. dużych urzędów skarbowych. Właściwym dla niej ze względu na siedzibę (W., ul. S.[...]) naczelnikiem urzędu skarbowego jest zatem naczelnik wymieniony w załączniku nr 2 do rozporządzenia z dnia 19 listopada 2003 r. (poz. 7), czyli Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W.

Skoro jednak, jak wywiedziono wyżej, organ ten nie jest jednocześnie organem właściwym do określenia egzekwowanych opłat i ich poboru (jest nim Marszałek Województwa [...]), to tym samym w tym postępowaniu wobec naczelnika urzędu skarbowego Skarżąca nie występowała w charakterze podatnika. Wyłączona jest zatem również jego właściwość miejscowa w zakresie prowadzenia egzekucji tych opłat.

W związku z tym właściwość miejscową organu egzekucyjnego ustalić należy w oparciu o inne przepisy. Jak już wcześniej wskazano przepisem takim jest art. 22 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym kryterium decydującym o właściwości miejscowej organu jest – w przypadku Skarżącej – siedziba zobowiązanego. Właściwym dla niej organem egzekucyjnym jest w zakresie egzekucji tych należności właściwy miejscowo naczelnik urzędu skarbowego, tj. wymieniony w załączniku nr 1 do cytowanego wyżej rozporządzenia (poz. [...]) Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W.

Sąd zwraca również uwagę, iż zaprezentowany wyżej pogląd zgodny jest z zakładanym przez projektodawcę celem zmian w zakresie ustawy o urzędach i izbach skarbowych. W uzasadnieniu rządowego projektu ustawy o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (druk sejmowy nr 991), wskazano mianowicie, że wyspecjalizowany naczelnik urzędu skarbowego, do którego należeć będzie wyłącznie obsługa dużych podatników zapewni lepsze wyegzekwowanie dyscypliny podatkowej tych podatników. W uzasadnieniu projektu zaznaczono jednocześnie, że przy ustalaniu terytorialnego zasięgu działania dużych urzędów skarbowych powinny być brane szczególnie pod uwagę potrzeby wynikające z zakresu poboru podatków od podatników o szczególnym znaczeniu dla budżetu państwa, których rozliczenie zobowiązań podatkowych, z uwagi na ich zakres działalności też lub cechy podmiotowe, są szczególnie złożone.

W tym stanie rzeczy stwierdzenie organów egzekucyjnych, iż naczelnicy tzw. dużych urzędów skarbowych są uprawnieni do wszczęcia i prowadzenia egzekucji tylko tych należności, do poboru których są właściwi oraz prowadzą egzekucję na rzecz obcych wierzycieli wyłącznie w przypadku wystąpienia zbiegu egzekucji, w ocenie Sądu, jest prawidłowe. W konsekwencji zarzut Skarżącej dotyczący prowadzenia egzekucji administracyjnej przez niewłaściwy miejscowo organ egzekucyjny jest niezasadny.

Za nietrafny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 124 § 2 w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny wyjaśnił bowiem – odwołując się jednocześnie do obowiązującego stanu prawnego - powody podjęcia rozstrzygnięcia odmawiającego uwzględnienia zgłoszonych przez Skarżącą zarzutów. Fakt iż nie podziela ona poglądów zaprezentowanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nie oznacza że uzasadnienie to sporządzone zostało w sposób nieprawidłowy.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.), należało orzec jak w sentencji.