Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 925/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 180,187,210
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 925/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Inga Gołowska, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2013 r., sprawy ze skargi M.P., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 27 kwietnia 2012 r. Nr [...], w przedmiocie ustalenia wysokości straty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r. - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 18.10.2011 r. Nr [...], w oparciu o art. 24 Ordynacji podatkowej, ustalił w stosunku do M.P. stratę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r. z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 20.379,73 zł.

M.P. wniósł od powyższej decyzji odwołanie zarzucając naruszenie art. 31 § 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r. Nr 41 poz. 214 ze zm.) w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, art. 191, art. 180 § 1 i art. 187 § 1, art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej, a także art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2006r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 27.04.2012r. nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w 2006r. M.P. figurował w ewidencjach urzędu skarbowego jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą w ramach firmy "M", natomiast nie składał deklaracji podatkowych w podatku dochodowym od osób-fizycznych, ani też nie złożył zeznania rocznego PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za 2006r. W zakresie podatku od towarów i usług podatnik złożył deklaracje VAT-7 za miesiące od stycznia do grudnia 2006r. nie wykazując w nich ani sprzedaży ani zakupów, również w złożonych korektach deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące 2006r. nie wykazał ani sprzedaży ani zakupów. W postępowaniu kontrolnym ustalono, że firma "M" nie prowadziła podatkowej księgi przychodów i rozchodów ani rejestrów VAT, wobec czego zostało przeprowadzone dochodzenie karne skarbowe zakończone aktem oskarżenia przeciwko M.P. z art. 60 § 1 kks i wyrokiem skazującym. W toku postępowania kontrolnego M.P. przedłożył niekompletne dokumenty źródłowe zakupu i sprzedaży za 2006r. oraz sporządzone przez pełnomocnika w trakcie postępowania rejestry sprzedaży i zakupu VAT za poszczególne miesiące 2006r. Wobec wskazania przez podatnika, że utracił i aktualnie nie dysponuje większością dokumentów źródłowych stwierdzających nabycie towarów, materiałów i usług, oraz nie był też w stanie przypomnieć sobie dostawców tych towarów i materiałów, przeprowadzono czynności sprawdzające w podmiotach, które figurowały w przedłożonych rejestrach zakupu VAT oraz na dokumentach źródłowych udostępnionych przez stronę.

Jednocześnie skierowano pisma do kontrahentów firmy "M" o udostępnienie uwierzytelnionych kserokopii dokumentów potwierdzających dokonane transakcje oraz do Prokuratury Okręgowej w B. o udostępnienie zabezpieczonych w toku prowadzonego śledztwa dokumentów księgowych. Do akt postępowania dołączono również materiał dowodowy z postępowania kontrolnego przeprowadzonego w firmie "S" sp. z o.o. w K., dostawcy towarów do firmy "M", w której prezesem zarządu spółki w 2006r. był M. P.

Na podstawie dokumentów źródłowych ustalono również, że faktury sprzedaży towarów handlowych wystawione w 2006r. przez firmę "M" M.P. w łącznej kwocie netto 17.042.947,55 zł stwierdzają czynności, które w rzeczywistości nie zostały dokonane. W trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego firma "M" nie przedstawiła dokumentów zakupu na pokrycie tej sprzedaży, ani nie wskazała podmiotów, od których zakupy te mogły pochodzić. M.P. nie pamiętał żadnych danych kontrahentów, od których mógł nabywać towary. Natomiast te dokumenty zakupu towarów, które zgromadzono w toku prowadzonego postępowania kontrolnego, nie zawierały asortymentu tych towarów, które były wymienione na fakturach sprzedaży.

Złożone na okoliczność dokonanych w 2006r. transakcji handlowych wyjaśnienia kontrahentów firmy "M" oraz zeznania świadków, jak również dokumenty źródłowe wskazują, że w badanym okresie:

- nie zawierano pisemnych umów handlowych, zamówień dokonywano osobiście, telefonicznie, e-mailem bądź też faxem,

- największa wartość wystawionych faktur sprzedaży dotyczyła firm: "J" J.M. ,"J-B" Z.M., "K" Przedsiębiorstwo Wielobranżowe, F.T.U.H. "T" A D.- Ś., Technika Warsztatowa J.Ś, Wulkanizacja i Auto Serwis K.S..

Z uwagi na nieprowadzenie w 2006r. ksiąg rachunkowych ani podatkowej księgi przychodów i rozchodów, za podstawę weryfikacji przychodów ze sprzedaży oraz kosztów firmy "M" przyjęto zapisy dotyczące faktur sprzedaży i zakupu w sporządzonych w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego przez pełnomocnika strony - rejestrach sprzedaży i zakupu VAT. Z tego względu ocenie mogły być poddane jedynie przedłożone rejestry sprzedaży i zakupu VAT. Na podstawie zgromadzonego w toku postępowania kontrolnego materiału dowodowego, mając na uwadze art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej stwierdzono, iż ewidencja sprzedaży i zakupu VAT nie odzwierciedla stanu rzeczywistego i jest nierzetelna i w tej części nie stanowi dowodu tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Brak ksiąg przychodów i rozchodów oraz innych danych niezbędnych do określenia podstawy opodatkowania za badany okres oraz uznanie ewidencji sprzedaży za nierzetelną w części dotyczącej obrotów ze sprzedaży towarów handlowych w firmie "M", których zakupy w kwocie netto 240.956,39zł zostały udokumentowane fakturami VAT za 2006r. stanowiło przesłankę do ustalenia podstawy opodatkowania w tym zakresie w drodze oszacowania w trybie przewidzianym w art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej. W stanie faktycznym ustalonym w toku postępowania nie było możliwe zastosowanie żadnej z metod szacowania wymienionych w przepisie art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej. Wielkość przychodów osiągniętych przez firmę "M" w związku ze sprzedażą faktycznie nabytych towarów handlowych w kwocie 240.956,39zł, została ustalona w oparciu o przeciętną marżę handlową zrealizowaną w firmie "M" w 2006r. tj. w wysokości 5%. Szacunkowy przychód ze sprzedaży za 2006r. wyniósł 253.004,21zł (240.956,39zł + 5%). Po doliczeniu przychodu z pozostałej sprzedaży ustalonej na podstawie faktur sprzedaży w łącznej wysokości 139.526,20zł przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej obliczono w wysokości 392.530,41zł (253.004,21zł + 139.526,20zł).

Nie uznano natomiast za przychód z działalności gospodarczej firmy "M" kwot wynikających:

- z faktur VAT dokumentujących czynności sprzedaży, które w rzeczywistości nie zostały dokonane na łączną kwotę 17.042.947,55zł, w tym ze sprzedaży części samochodowych w kwocie 4.309.626,30zł, olejów Castrol w kwocie 4.654.748,42zł, chemii przemysłowej w kwocie 4.151.414,84zl, plastyfikatora w kwocie 1.885.151,50zł oraz pozostałych towarów w kwocie 2.042.006,49zł, oraz

- z zapisów w rejestrach sprzedaży VAT w łącznej kwocie netto 215.871,77zł, których to faktur brak w zbiorze dokumentów udostępnionych do kontroli, nie zostały pozyskane od kontrahentów, nie przedstawiono też innych dowodów świadczących o realizacji tych transakcji.

Za koszty uzyskania przychodów przyjęto kwotę 412.910,14zł, dotyczącą wydatków :

- na zakup faktycznie nabytych towarów handlowych w kwocie 240.956,39zł,

- o charakterze kosztowym firmy "M" w kwocie 171.953,75zł.

Natomiast nie stanowią kosztów uzyskania przychodów firmy "M" poniesione wydatki z tytułu rat leasingowych oraz zakupów paliwa w łącznej kwocie netto 26.249,08zł dotyczące pojazdów samochodowych, które nie były wykorzystywane do działalności gospodarczej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że podatnik przyznał, iż utracił i aktualnie nie dysponuje większością dokumentów źródłowych stwierdzających nabycie towarów, materiałów i usług oraz nie jest w stanie przypomnieć sobie poszczególnych dostawców towarów i materiałów. Ponieważ podatnik nie przedłożył kompletnej dokumentacji pozwalającej na ustalenie rzeczywistych rozmiarów prowadzonej w 2006r. działalności gospodarczej przeprowadzono postępowanie dowodowe dotyczące wszelkich możliwych źródeł dostaw towarów do firmy "M", przeprowadzono czynności sprawdzające w podmiotach, które figurowały w przedłożonych rejestrach zakupu VAT oraz dokumentach źródłowych udostępnionych przez stronę, stąd nieuzasadniony jest zarzut postawiony w odwołaniu, iż organ I instancji naruszył przepisy Ordynacji podatkowej i ustawy o kontroli skarbowej. Zebrany materiał jednoznacznie dowodzi, że firma "M" nie posiadała innych źródeł zakupu towarów, niż te, które ustalono w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego na podstawie uzyskanych dowodów źródłowych zakupu. M. P. składając zeznania do protokołu przesłuchania z dnia 10.02.2011r. jednoznacznie oświadczył, iż nie jest w stanie odtworzyć dokumentów zakupu, nie pamięta, czy sporządzano spisy z natury , nie posiada dokumentów na potwierdzenie zakupów plastyfikatora oraz chemii przemysłowej. Czynności sprawdzające i postępowanie kontrolne przeprowadzone w spółce "S" nie potwierdzają, aby źródłem zakupu tych wyrobów była ta spółka. Ustalono bowiem, iż w 2006r. w ewidencji księgowej spółki "S" brak jest jakichkolwiek zapisów oraz dokumentów na okoliczność dokonywania transakcji zakupu lub sprzedaży z firmą "M". Nadto przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło, iż w spółce "S" w 2006r. miała miejsce produkcja plastyfikatora. Zatem wyjaśnienia M.P. wskazujące, że producentem i największym dostawcą chemii gospodarczej i przemysłowej oraz plastyfikatorów do firmy "M" miała być "S" sp. z o.o. w K., której był wspólnikiem i prezesem zarządu nie znajdują potwierdzania w dokumentacji spółki "S". Ogólne stwierdzenia zawarte w protokołach przesłuchania świadków: M.J. i A.S. wskazują jedynie o możliwościach produkcyjnych spółki "S, ale nie oznaczają, że faktycznie produkcja i sprzedaż tych produktów miały miejsce.

Tym bardziej, że A.S., zajmując w spółce "S" w 2006r. stanowisko głównego technologa nie posiadała wiedzy na temat produkcji wyrobów o wielomilionowej wartości, pokrywającej nie zaewidencjonowaną sprzedaż do firmy "M". W trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego badaniu poddano faktury na sprzedaż wystawione przez firmę "M" na rzecz poszczególnych firm. Przeprowadzono również dowody w postaci przesłuchania świadków- właścicieli podmiotów odbiorców faktur a od pozostałych kontrahentów pozyskano wyjaśnienia w trybie art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej. W oparciu o całość zgromadzonego materiału dowodowego nie znaleziono podstaw do uznania za rzeczywiście dokonane transakcje sprzedaży tych towarów, których zakupów nie stwierdzono w firmie "M" i które nie znalazły odzwierciedlenia w dokumentach źródłowych. Jak wykazała szczegółowa analiza danych z dokumentów źródłowych w zakresie zakupów i sprzedaży towarów handlowych w ujęciu ilościowym i wartościowym, w ramach poszczególnych grup asortymentowych, sprzedaż towarów udokumentowana fakturami VAT wystawionymi przez firmę "M" na kwotę netto 17.042.947,55 zł nie znajduje pokrycia w zakupach towarów. A przeprowadzone na tę okoliczność postępowanie nie usunęło wątpliwości co do rzetelności wystawionych faktur. Sugerowane przez pełnomocnika podatnika zbadanie kolejnych podmiotów uczestniczących w łańcuchu podmiotów dokonujących fikcyjnych transakcji pozostaje bez znaczenia dla ustaleń przedmiotowego postępowania, gdyż to firma "M" wystawiała faktury nie mające pokrycia w zakupach towarów handlowych. W świetle zebranego materiału dowodowego, wbrew zarzutom pełnomocnika, brak jest jakichkolwiek przesłanek do przeprowadzenia pogłębionego postępowania dowodowego w podmiotach stanowiących kolejne ogniwa odbiorców fikcyjnych faktur. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w części dotyczącej nieuznania przez organ podatkowy za koszt uzyskania przychodów, wydatków dotyczących dwóch leasingowanych samochodów osobowych: Seat Leon i Skoda Fabia Combi, które wg ustaleń organu podatkowego nie były faktycznie wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej. Ustalenia dokonane w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego nie potwierdzają celowości użytkowania kilku samochodów do prowadzenia działalności gospodarczej w firmie "M", którą podatnik prowadził jednoosobowo, nie zatrudniając żadnych pracowników. Nadto z wyjaśnień złożonych do protokołu przesłuchania przez M. P. wynika, iż do przewozów towarów w firmie wykorzystywał jedynie samochód Opel Vectra Combi z prywatną przyczepką. Wyjaśnienia podatnika o przemiennym wykorzystywaniu pięciu samochodów w firmie nie mogą być przyjęte z uwagi na brak logicznych i ekonomicznych przesłanek.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. P., zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to:

- art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej przez niewypełnienie ich dyspozycji, co uzasadnia również zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej, w związku z jej art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1, co w konsekwencji czyni także zasadnym zarzut naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 125 tejże ustawy, oraz

- art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2006r. przez jego niewłaściwe zastosowanie.

Uzasadniając zarzuty skarżący podał, że ustalenia organu są jednostronne i ogólne, zawierające subiektywne opinie i domysły, a nie dokładną analizę materiału dowodowego. Niezasadnie pominięto zeznania świadków wskazujące na okoliczność wykonywania czynności dostaw towarów i dokonywania transakcji, w tymże w 2006r. sprzedaż w firmie "J" J. M. rzeczywiście miała miejsce, co dowodzi że dostawcą była firma podatnika. Skarżący zarzucił organom bierność w zbieraniu materiału dowodowego, który to organ jego zadaniem winien je prowadzić nie bacząc na postawę podatnika. Dotyczy to zwłaszcza zarzucanego podatnikowi przez organ uczestnictwa w łańcuchu firm wystawiających fikcyjne faktury. Zakwestionował również ustalenia organu w zakresie tezy, że w spółce "S" nie miała miejsce produkcja plastyfikatora. Skarżący kontestował także ustalenia odnoszące się do związku jednoosobowej działalności gospodarczej podatnika, niezatrudniającego żadnych pracowników z użytkowaniem kilku samochodów. W ocenie skarżącego wydatki związane z użytkowaniem samochodów zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodu, zwłaszcza w kontekście planowanego rozwoju firmy i ewentualnego zatrudnienia przedstawicieli handlowych.

W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał w całości dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.

Skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.

W ocenie sądu orzekającego, nie mogą znaleźć uznania argumenty skarżącego ukierunkowane na wykazywanie wad przeprowadzonego postępowania dowodowego oraz osiągniętych w jego następstwie wyników. Dokonując ustaleń faktycznych organy podatkowe korzystały z wszelkich dostępnych dowodów, a to: z dowodów osobowych (zeznania świadków, w tym A. S. zajmującej w spółce "S" stanowisko głównego technologa, a także kontrahentów na okoliczność dokonanych transakcji handlowych z firmą skarżącego) oraz z dokumentów, w tym z dokumentów księgowych zabezpieczonych przez prokuraturę w toku prowadzonego przeciwko podatnikowi śledztwa, z dokumentów ujawnionych podczas czynności kontrolnych w spółce "S" , uzyskanych od kontrahentów podatnika i od niego samego. Te ostatnie miały w istocie charakter szczątkowy z racji utraty przez podatnika większości dokumentów źródłowych stwierdzających nabycie towarów, materiałów i usług, przy czym skarżący nie prowadził ksiąg rachunkowych, ani podatkowej księgi przychodów i rozchodów, nie był też w stanie przypomnieć sobie poszczególnych dostawców towarów i materiałów. Skarżący nie podważył skutecznie dokonanej na tej podstawie oceny poszczególnych dowodów, w tym dowodów z zeznań świadków , a nade wszystko kwestionując ich wymowę nie przedstawił skutecznie wniosków dowodowych wskazujących na to, że - wobec ustaleń dokonanych przez organy – kwestionowane transakcje miały miejsce. Skarżący - negując ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, poprzez wytknięcie rzekomych naruszeń proceduralnych w toku postępowania kontrolnego oraz podatkowego - nie przedstawili w istocie żadnych konkretnych przeciwdowodów, które zmierzałyby do podważenia tych ustaleń. W szczególności cel ten nie mógł być osiągnięty przez forsowanie zarzutu przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów poprzez nieuwzględnienie faktu, iż kontrahenci podatnika faktycznie otrzymali towary, czy też mieli możliwość wytworzenia ich i odsprzedaży podatnikowi. Dowodzić tego miała zdaniem skarżącego, między innymi okoliczność, iż w 2006r. sprzedaż przedmiotowych towarów dla firmy "J" J. M. (największy odbiorca towarów podatnika) rzeczywiście miała miejsce, co miało oznaczać, że ich dostawcą była firma podatnika. Podobnie co do spółki "S" skarżący zarzucał, iż produkowała ona i sprzedawany plastyfikator oraz inne produkty chemiczne. W postępowaniu podatkowym nacisk kładzie się jednak na zasadę współdziałania. Przywołane twierdzenia podatnika abstrahują i to jednoznacznie od kompleksowej wymowy prawidłowo ocenionych przez organy dowodów, w szczególności od zeznań świadka A. S., głównego technologa firmy "S", tudzież ewidencji księgowej spółki, a także od dokumentów źródłowych udostępnionych przez odbiorców firmy "M". Jeżeli podatnik kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to na tymże podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2004r., sygn. akt: III SA/Wa 1452/02). Nie można więc nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających, iż transakcje gospodarcze miały rzeczywiście miejsce w sytuacji braku dokumentów w postaci ksiąg rachunkowych czy podatkowej księgi przychodów i rozchodów, jeżeli przy tym strategia podatnika opiera się wyłącznie na negowaniu działań podejmowanych przez te organy. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego t. j. , gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona skarżąca nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego wyrażonych we wskazywanych przez skarżącego jako naruszonych przez organy art. 120, art. 121, art. 122, art. 125, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art.191 Ordynacji podatkowej. W realiach rozpoznawanej sprawy sposób postępowania skarżącego sprowadzał się do negowania wymowy i oceny dowodów, a w efekcie ustaleń poczynionych przez organy podatkowe; głównym argumentem było wskazywanie na potencjalne możliwości faktyczne zrealizowania kwestionowanych transakcji. Skarżący pomijał jednak milczeniem wszelkie argumenty przemawiające za prawidłowością wniosków wyprowadzonych przez organy. W kontekście całego zgromadzonego materiału dowodowego organy te słusznie nie podzieliły stanowiska prezentowanego w wyjaśnieniach skarżącego. Wskazać tu należy na dwie grupy okoliczności. Po pierwsze na brak wiarygodnych dowodów bezpośrednich, z których wynikałoby, że konkretne transakcje miały miejsce. Ponadto istotna była okoliczność, że ani skarżący ani jego kontrahenci nie dysponowali dokumentacją źródłową zakupu i sprzedaży towarów specyfikowanych na fakturach. Powoływanie się w skardze na zeznania A. S. zajmującej w spółce "S" stanowisko głównego technologa o technicznej możliwości produkcji plastyfikatora nie jest wystarczające, ponieważ nie oznaczają, że faktycznie produkcja i sprzedaż tych produktów miały miejsce. Nadto świadek ten, zajmujący w firmie tak istotne stanowisko, dotyczące ustalania procedur i ich wdrażania do produkcji, a także samej produkcji nie posiadał wiedzy o wytwarzaniu w 2006r. w spółce plastyfikatora i produktów o nazwie "A", zwłaszcza że dotyczyć to miało działalności o wielomilionowej wartości. Skarżący nie wskazał przy tym innych dostawców zakwestionowanych towarów, a okoliczność, że "J" J.M. sprzedawał podobne towary nie oznacza, że ich dostawcą była firma podatnika. Zebrany przez organy podatkowe materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza , że firma "M" nie posiadała innych źródeł zakupu towarów, niż te, które ustalono w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego. Skarżący 10.02.2011r. składając zeznania jednoznacznie oświadczył, iż nie jest w stanie odtworzyć dokumentów zakupu, nie pamięta, czy były sporządzane spisy z natury, nie posiada dokumentów na potwierdzenie zakupów plastyfikatora oraz chemii przemysłowej. Czynności sprawdzające i postępowanie kontrolne przeprowadzone w spółce "S" nie potwierdzają, aby źródłem zakupu tych wyrobów była ta właśnie spółka, a to w braku jakichkolwiek zapisów w ewidencji księgowej, oraz braku dokumentów na okoliczność dokonywania transakcji zakupu lub sprzedaży wobec "M". Przeprowadzone postępowanie w ogóle nie potwierdziło, aby w spółce "S" w roku 2006 miała miejsce produkcja plastyfikatora. Zatem wyjaśnienia skarżącego wskazujące, że producentem i największym dostawcą chemii gospodarczej i przemysłowej oraz plastyfikatorów do firmy "M" miała być "S" sp. z o.o. w K., której skarżący był wspólnikiem i prezesem zarządu muszą być uznane za gołosłowne. Odrzucić też należy zarzut dotyczący nie przeprowadzenia pogłębionego postępowania dowodowego obejmującego nie tylko dostawców firmy "M" oraz firmy F.H.U. "J." J.M. ale także kolejnych uczestniczących w obrocie fikcyjnymi fakturami. W trakcie postępowania kontrolnego badaniu poddano bowiem faktury sprzedaży wystawione przez firmę "M" na rzecz F.H.U. "J" (90% wystawionych faktur) oraz na rzecz innych odbiorców, tj. : "J-B" Z.M., "K" Przedsiębiorstwo Wielobranżowe, F.T.U.H. "T" A. D.-Ś., Technika Warsztatowa J. Ś., Wulkanizacja Auto Serwis K.S.., którzy wyczerpywali krąg uczestników owego obrotu. Przeprowadzone w tym zakresie przez organy czynności były więc wystarczające dla poczynienia istotnych w sprawie ustaleń.

Niezasadny jest w końcu zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co polegać miało na nie uznaniu przez organ podatkowy za koszt uzyskania przychodów wydatków dotyczących dwóch leasingowanych samochodów osobowych: Seat Leon i Skoda Fabia Combi. Organy podatkowe wykazały bowiem, że pojazdy te nie były faktycznie wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej. Ustalenia zawarte w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego nie potwierdziły celowości użytkowania kilku samochodów do prowadzenia działalności gospodarczej w firmie "M", którą podatnik prowadził tylko jednoosobowo, nie zatrudniając żadnych pracowników. Nadto z jego wyjaśnień złożonych do protokołu przesłuchania wynika niedwuznacznie, iż do przewozów towarów w firmie wykorzystywał jedynie samochód Opel Vectra Combi z prywatną przyczepką. Brak zatem logicznych i ekonomicznych przesłanek, dla uznania i tych zawartych w skardze twierdzeń podatnika. Negując owe ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe, nie przedstawił skarżący i w tym zakresie żadnych dowodów, które zmierzałyby do ich podważenia, ograniczając się jedynie do gołosłownych wywodów o planowanym rozwoju firmy i ewentualności zatrudnienia przedstawicieli handlowych.

Reasumując: z akt kontrolowanej sprawy wynika jednoznacznie, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Organy wyczerpały wszelkie możliwości dowodowe, a spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę i wzajemną koherentność. Skoro tak – zarzuty skarżącego, dotyczące naruszenia przywołanych wyżej przepisów postępowania są nieuzasadnione. Dotyczy to także zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż organ uczynił mu zadość, poprzez zawarcie w uzasadnieniu wszelkich wskazanych w tym przepisie elementów.

Na marginesie zauważyć należy, iż podatnik prowadzący działalność gospodarczą winien wykazać należytą dbałość o własne interesy, weryfikując wiarygodność swoich kontrahentów. Istotnie bowiem, tylko gdy podmiot gospodarczy podjął wszelkie działania, jakich można od niego w sposób uzasadniony oczekiwać, w celu upewnienia się, że transakcje, w których uczestniczy nie wiążą się z przestępstwem, czy to w zakresie podatku VAT, czy w innej dziedzinie, może on domniemywać legalności tych transakcji bez ryzyka utraty prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT (zob. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1542/11 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl – i powołane w nim orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE). W realiach rozpoznawanej sprawy – co jednoznacznie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego - o dbałości takiej nie może być mowy. Mając powyższe na uwadze, Sąd, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.