Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 454/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 240 par. 1 pkt 1 pkt 2 pkt 3 pkt 4 pkt 5 pkt 6 pkt 7 pkt 8
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 26 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska (spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2011 roku nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2010r. I. oddala skargę, II. przyznaje adwokatowi P. T. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę 295,20,- (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie 55,20,- (pięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z [...] lutego 2010 roku Burmistrz Miasta i Gminy [...] działając na podstawie art. 21 §1 pkt 2 i §5, art. 207 z 27 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2,3,4,5,,6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2006 roku, nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz uchwały Rady Gminy Skoki z 27 października 2009 roku, nr XXXVI/249/09 w sprawie ustalenia stawek i zwolnień w podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego nr 226, poz. 3975), ustalił dla J. R. podatek od nieruchomości za rok 2010 w wysokości 886,00 zł na podstawie złożonej informacji podatkowej oraz ewidencji gruntów.

Decyzja nie została zaskarżona i stała się ostateczna w toku instancji.

Wnioskiem z dnia 4 października 2010 r. uzupełnionym w dniu 18 października 2010 r. J. R. wystąpił o wznowienie postępowania podatkowego w przedmiocie opodatkowania podatkiem od nieruchomości za lata 2007-2010 rok. Podatnik wniósł o zmianę stawek podatkowych dla posiadanej nieruchomości w [...] uzasadniając, że od 27 kwietnia 2007r. jest wraz z rodziną zameldowany w [...] na pobyt stały, wobec tego podatek winien być obliczony jak dla stałych mieszkańców, a nie jak dla rekreacji.

Postanowieniem z dnia 21 października 2010 roku, Nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...] wznowił postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej ostatecznymi decyzjami za lata 2007-2010, w tym decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r.

Decyzją z dnia [...] listopada 2010 roku, nr [...] wydaną na podstawie art. 207 § 1, 240 § 1, art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) Burmistrz Miasta i Gminy [...] odmówił uchylenia decyzji z [...] 02.2010r Nr [...] za rok 2010 w całości z powodu nie stwierdzenia przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2010r. Nr 95 poz. 613 ze zmianami) osoby fizyczne obowiązane są złożyć w terminie 14 dni właściwemu organowi podatkowemu informacje o nieruchomościach lub obiektach budowlanych mających wpływ na wysokość opodatkowania, sposobu użytkowania budynków i gruntów. Taka informacja podatkowa za 2007 rok nie została złożona.

Organ podatkowy I instancji podkreślił, że ustalając wymiar podatku od przedmiotowej nieruchomości uwzględnił zapisy z ewidencji gruntów, z których wynika, że sporna działka o numerze geodezyjnym – 238, oznaczona jest symbolem "Bi" i należy do tzw. innych terenów zabudowanych", do których zalicza się tereny związane z wypoczynkiem, a nie jako tereny mieszkaniowe – "B". Ponadto wyjaśnił, że pozwolenie na budowę na terenie spornej działki wydane zostało na budynek letniskowy i nie dokonano zmiany sposobu użytkowania tego budynku na mieszkalny.

Na potwierdzenie swojego stanowiska organ I instancji powołał się na treść art. 21 ustawy z dnia 17.05.1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086 ze zmianami) stanowiący, iż podstawą wymiaru podatków powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, które są wiążące dla organu podatkowego, a także na orzecznictwo potwierdzające zasadność takiego rozwiązania (wyrok NSA z 15.11.1994r., sygn. akt SA/Ka 2592/93, wyrok NSA z 11.04.1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, wyrok WSA w Poznaniu z 28.10.2009r., sygn. akt III SA/Po 61/09).

Jednocześnie organ ten zastrzegł, że w przypadku nie oznaczenia budynku w ewidencji gruntów i budynków - "podstawowym kryterium stanowiącym o zaliczeniu budynku do poszczególnych kategorii budynków powinna być dokumentacja architektoniczno-budowlana danego obiektu", co również znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (uchwała NSA z 27.04.2009r., nr II FPS 1/09; wyrok WSA w Poznaniu z 26.10.2007r., sygn. akt I SA/Po 948/07; wyrok WSA w Poznaniu z 29.09.2009r. sygn. akt III SA/Po 311/09.) oraz w poglądach zawartych w piśmiennictwie w sprawach podatków i opłat lokalnych (L. Etel, S. Presnarowicz G. Dudar "Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny, Podatek leśny. Komentarz" ABC, 2008).

Burmistrz Miasta i Gminy [...] zasygnalizował nadto, że uwzględnił orzecznictwo w zakresie opodatkowania budynków i gruntów wybudowanych na terenach rekreacyjno-wypoczynkowych dopuszczające przypisanie decydującego znaczenia dla kwalifikowania obiektu jako mieszkaniowego lub letniskowego sposobowi jego użytkowania, zaspakajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Zastrzegł jednak, że zmiana wykładni przepisów prawa nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania i uchylenia pierwotnie wydanej decyzji.

W konsekwencji nie stwierdził wystąpienia żadnej z przesłanek wznowienia postępowania podatkowego określonych w art. 240 § 1 O.p. i odmówił uchylenia decyzji z dnia [...].02.2010 r. Nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 rok.

W odwołaniu I., J. i R. R. podnieśli, że sporny budynek, w którym zamieszkują zaspokaja i spełnia podstawowe potrzeby mieszkaniowe całej rodziny i pozostają tam zameldowani na pobyt stały. Ponadto zarzucili urzędnikom gminy, iż źle ich poinformowali przy wypełnianiu deklaracji podatkowej za 2007 rok i przez wiele lat opłacali zawyżone rachunki. Dopiero po latach stwierdzili, że opłacali podatki zawyżone i podtrzymali wnioski o wznowienie postępowania podatkowego w przedmiocie opodatkowania podatkiem od nieruchomości za lata 2007 – 2010.

Decyzją z [...] stycznia 2011 r. nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu podatkowym zasadnie odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...]. Po przywołaniu treści uzasadnienia decyzji organu I instancji, organ odwoławczy przeanalizował wniesione odwołanie. W efekcie organ uznał, że powołana przez J. R. podstawa wznowienia postępowania wskazująca na "mieszkalny charakter budynku" nie opiera się na ustawowych przesłankach wznowienia postępowania, określonych w art. 240 § 1 O.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. R. podtrzymał argumenty przytoczone w odwołaniu i zaznaczył, że nie rozumie dlaczego w latach poprzednich nie był naliczany podatek w niższych stawkach i dlaczego zmieniona została wysokość stawek podatkowych przez gminie Skoki.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Z ustaleń poczynionych przez organy administracji bezspornie wynika, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Skoki ustalająca skarżącemu podatek od nieruchomości za rok 2010, z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], uprawomocniła się bez zaskarżenia do organu drugiej instancji.

Wniosek skarżącego z dnia 4 października, uzupełniony pismem z dnia 18 października 2010 r. zmierzał do wznowienia postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją. Uzasadniając wniosek o wznowienie postępowania skarżący podniósł zarzut nieprawidłowych stawek przyjętych jako podstawę wyliczeń podatku. Uznał, że wadliwie wyliczono podatek na podstawie stawek właściwych dla terenów zabudowanych, zajętych pod budynki rekreacji indywidualnej, natomiast prawidłowe byłoby przyjęcie stawek właściwych "dla stałych mieszkańców".

Treść powyższego wniosku wskazuje, że skarżący zmierza do zmiany oceny okoliczności i przesłanek, które stanowiły podstawę wyliczeń zawartych w kwestionowanej decyzji.

Z niespornych ustaleń, przytoczonych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. wynika, że została ona wydana w oparciu o dane zawarte w informacji podatkowej złożonej przez skarżącego 27.04.2007 r. i później nie korygowanej. Nie zmieniły się też zapisy zawarte w ewidencji gruntów, klasyfikujące teren na którym leży nieruchomość objęta decyzją. Nie uległ nadto zmianie zapis, dotyczący sposobu użytkowania budynku, który, zgodnie z pozwoleniem na budowę, zrealizowany został jako budynek letniskowy.

Zasadnie zatem organy podatkowe obu instancji uznały, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania wynikające z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z tym przepisem "W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji ( art. 100 § 2),

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione."

Skarżący nie sprecyzował, która z powyższych przesłanek wznowieniowych stanowi podstawę jego wniosku. Skoro jednak z wniosku tego wynika jednoznacznie, że skarżący domaga się zmiany stawek podatkowych przyjętych w kwestionowanej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] uznając, iż winien płacić stawki "dla stałych mieszkańców a nie rekreacji" i nie wskazuje żadnych nowych okoliczności czy dowodów, które taki wniosek uzasadniają to tak sprecyzowany wniosek należy zakwalifikować jako wniosek zmierzający do ponownej oceny zebranego w sprawie wcześniej materiału dowodowego. Nowa ocena znanych wcześnie organowi okoliczności i dowodów nie mieści się jednak w katalogu przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. Trafnie zatem i bez naruszenia prawa organy podatkowe obu instancji odmówiły uchylenia kwestionowanej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lutego 2010 r.

Nie może też prowadzić do uwzględnienia skargi okoliczność powołana dopiero na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym a wskazująca na nieznany (zdaniem skarżącego) organowi podatkowemu fakt zamieszkiwania przez skarżącego na nieruchomości objętej kwestionowaną decyzją. Podniesienie nowej okoliczności na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji bowiem Sad ten dokonuje oceny decyzji na podstawie materiału zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. Zadaniem tego Sądu jest ustalenie czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, czy został prawidłowo oceniony i czy jest wystarczający do wydania decyzji ( por. wyr. NSA z 9.9.2005 r. FSK 1925/04). Sąd nie dokonuje zaś samodzielnych ustaleń faktycznych.

Powołana przez skarżącego na rozprawie okoliczność pozostaje bez wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji również z tego powodu, że była to okoliczność znana organowi w toku postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją. Jak wynika z podpisanej przez skarżącego "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości" z 27.04.2007 r. nieruchomość położona w [...] ul. [...]. (obecnie jak twierdzi skarżący w odwołaniu ul. [...]) wskazana została jako miejsce zamieszkania skarżącego. Nie była więc to okoliczność nowa, nie znana organowi wydającemu decyzję.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.