Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 88/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1, art. 87 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Arkadiusz Cudak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. S.A. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 3826/14 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do sierpnia oraz październik i grudzień 2005 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

I FZ 88/16

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 3826/14, działając na podstawie 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.,) dalej p.p.s.a., odmówił spółce D. SA z siedzibą w W. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 września 2014 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. Skarżąca – D. S.A. z siedzibą w W. w dniu 6 listopada 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 września 2014 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do sierpnia oraz październik i grudzień 2005 r. Zaskarżona decyzja, jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru, została doręczona Skarżącej w dniu 6 października 2014 r. (k. 3654 akt administracyjnych). W treści decyzji zawarto pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Sąd postanowieniem z dnia 3 marca 2015 r. odrzucił skargę wniesioną przez Skarżącą, jako wniesioną z jednodniowym uchybieniem terminu, zaś Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 listopada 2015 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1385/15 oddalił skargę kasacyjną na to postanowienie. Następnie pełnomocnik Skarżącej, w dniu 21 grudnia 2015 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jako przesłankę do przywrócenia terminu pełnomocnik wskazał, "splot" niefortunnych okoliczności skutkujących uchybieniem terminu do wniesienia skargi, który wydarzył się niezależnie od woli i wiedzy pełnomocnika wnoszącego skargę, jeszcze przed udzieleniem mu pełnomocnictwa do jej złożenia. Pełnomocnik wskazał, iż powodem spóźnionego wniesienia skargi był brak prawidłowej informacji pracownika Skarżącej o dacie odbioru przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję, skutkiem czego wniesienie skargi nastąpiło z uchybieniem terminowi. Przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję przekazano Skarżącej w dniu 7 października 2014 r. i z tą datą zadekretowano odbiór tej korespondencji u Skarżącej. Następnie pracownik Skarżącej, przekazał kopię zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi Skarżącej z oznaczoną datą wpływu – 7 października 2014 r. Pełnomocnik zaznaczył, iż nie wiedział i nie mógł przypuszczać, iż faktyczną datą dostarczenia zaskarżonej decyzji był dzień 6 października 2014 r. (otrzymanie decyzji przez r.pr. M.Z.), a nie 7 października 2014 r. kiedy kopia zaskarżonej decyzji trafiła do siedziby Skarżącej. Pełnomocnik podkreślił, iż nie sposób zarzucić, iż nie dochował należytej staranności wnosząc skargę w ostatnim, według jego wiedzy, dniu upływu terminu na złożenie środka zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmawiając przywrócenia terminu do złożenia skargi powołując się na art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. podniósł, że brak prawidłowego działania pełnomocnika w zakresie ustalenia faktycznej daty odbioru zaskarżonej decyzji, nie uzasadnia braku winy pełnomocnika w niedochowaniu terminu do dokonania czynności postępowania (wniesienia skargi) i tym samym nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca spółka zaskarżyła je w całości oraz zarzuciła mu naruszenie art. 86 § 1 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz nieuwzględnienie wniosku pełnomocnika Skarżącej o przywrócenie terminu pomimo uprawdopodobnienia, że 1-dniowe przekroczenie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy Skarżącej oraz bez winy pełnomocnika Skarżącej wnoszącego skargę. Zaznaczono, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony wraz ze skargą przed upływem 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Wskazując na powyższe zarzuty autor zażalenia wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego oraz wyznaczenie rozprawy, a także na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a., o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw ani zarzutów, a zatem należało je oddalić. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że analiza akt sprawy wskazuje, że Skarżąca w rozpoznawanej sprawie występując z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi dokonała czynności, której nie dokonała w terminie, to jest złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 września 2014 r. Spółka dochowała również wymaganego ustawą trybu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, to jest złożyła wniosek za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Tym samym zostały spełnione wymogi z art. 87 § 4 oraz art. 87 § 3 p.p.s.a. Sąd w uzasadnieniu postanowienia przesądził też, że w sprawie zachowany został termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu w rozumieniu art. 87 § 1 p.p.s.a., a Skarżąca tego w zażaleniu nie kwestionuje. Skarżąca nie spełniła natomiast ostatniej wynikającej z art. 87 § 2 p.p.s.a., przesłanki przywrócenia terminu, ponieważ nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi. Tym samym zarzut zażalenia należało uznać za nieusprawiedliwiony. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi konieczną, a zarazem podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Artykuł 86 § 1 p.p.s.a. ani art. 87 § 2 tej ustawy nie określa jednak, wedle jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Daje to sądowi rozpoznającemu wniosek o przywrócenie terminu możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za stosowne (postanowienie SN z 22 lipca 1999 roku, I PKN 273/99, lex nr 42322). Oznacza to, że brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany z wykorzystaniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych także nawet lekkim niedbalstwem (postanowienie SN z dnia 14 stycznia 1972 r., III CRN 448/71, lex nr 4763). W przypadku gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, w ustalaniu braku jej winy w niedochowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika oraz to, że zaniedbania osób, którymi on się posługuje, obciążają jego samego, a zatem nie zwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu (postanowienie SN z 15 marca 2000 r., II CKN 554/00, lex nr 51986). Analizując stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, oczywistym jest, że skarga Skarżącej spółki nie została złożona w ustawowym terminie do dochowania tej czynności, wynikającym z art. 53 § 1 p.p.s.a. Akta sprawy nie pozwalają zaś uznać, że do uchybienia tego terminu doszło bez winy strony w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a., gdyż jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu, we wniosku o przywrócenie terminu nie uprawdopodobniono istnienia wskazujących na to okoliczności, co jest wymagane także przez art. 87 § 2 ustawy. Sąd pierwszej instancji słusznie podniósł, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy błędne przekazanie pełnomocnikowi informacji o dacie doręczenia przesyłki zawierającej będącą przedmiotem skargi decyzję, nie może stanowić okoliczności przesądzającej o braku winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi. Argumentacja zawarta we wniosku o przywrócenie terminu świadczyć może jedynie o niedochowaniu należytej staranności przy prowadzeniu sprawy powierzonej pełnomocnikowi przez Stronę skarżącą w momencie doręczenia przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję, jak również pełnomocnikowi ustanowionemu do sporządzenia i wniesienia skargi. Słusznie tym samym Sąd w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że brak prawidłowego działania pełnomocnika strony w zakresie ustalenia faktycznej daty odbioru zaskarżonej decyzji, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, nie uzasadnia braku winy strony w niedochowaniu terminu do dokonania czynności postępowania (wniesienia skargi) i tym samym nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 197 § 1 tej ustawy, orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do przedstawionego w zażaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., można skutecznie ubiegać się najwcześniej w skardze skutecznie złożonej do wojewódzkiego sądu administracyjnego, bądź w piśmie złożonym wraz ze skargą, a nie we wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał zawartego w zażaleniu wniosku w tym przedmiocie. Sąd nie znalazł też podstaw prawnych do rozpoznania zażalenia na rozprawie. W myśl bowiem art. 197 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zażalenie na posiedzeniu niejawnym.