Wyrok NSA, sygn. akt GSK 809/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 181, art. 185 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Jerzy Sulimierski Sędziowie NSA - Czesława Socha (spr.) - Halina Wojtachnio Protokolant - Aleksandra Kuc po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2004 r. sygn. akt V SA 2045/02 w sprawie ze skargi R. K. E. A., P. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 16 lipca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2) zasądza solidarnie od R. K., E. A. i P. K. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Warszawie kwotę 550 (pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

W Y R O K

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 grudnia 2004 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

w składzie następującym:

Przewodniczący Sędzia NSA - Jerzy Sulimierski

Sędziowie NSA - Czesława Socha (spr.)

- Halina Wojtachnio

Protokolant - Aleksandra Kuc

po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2004 r.

na rozprawie w Izbie Gospodarczej

skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Warszawie

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z dnia 29 stycznia 2004 r. sygn. akt V SA 2045/02

w sprawie ze skargi R. K., E. A., P. K.

na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie

z dnia 16 lipca 2002 r. Nr [...]

w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe

1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;

2) zasądza solidarnie od R. K., E. A. i P. K. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Warszawie kwotę 550 (pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 stycznia 2004 r. o sygnaturze V SA 2045/02 – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 16 lipca 2002 r. o nr [...] w sprawie ze skargi E. A., R. i P. K. – wspólników s.c. "[...]" w Legionowie. Powyższym wyrokiem zasądzono również na rzecz skarżących 700 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Stwierdzono także, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

W uzasadnieniu powyższego wyroku stwierdzono, że Agencja Celna, działając jako przedstawiciel bezpośredni importera, zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym, na podstawie dokumentu SAD nr [...] z dnia 11 lutego 1999 r., sprowadzone przez importerów kwiaty cięte, między innymi chryzantemy i róże, przypisując im następujące kody PCN:

- chryzantemy I gatunku, które zaklasyfikowano do kodu PCN 0603 10 65 0 ze stawką celną autonomiczną w wysokości 0,07 ECU/szt., zaś chryzantemy II gatunku o tym samym kodzie PCN ze stawką konwencyjną (ad valorem) w wysokości 49,2%,

- róże I gatunku zaklasyfikowano do kodu PCN 0603 10 51 0 ze stawką autonomiczną w wysokości 0,08 ECU/szt., zaś róże II gatunku o tym samym kodzie PCN, ze stawką celną konwencyjną (ad valorem) w wysokości 49,2%.

Po dopuszczeniu powyższych towarów do obrotu na polskim obszarze celnym, Dyrektor Urzędu Celnego w Warszawie decyzją z dnia 20 listopada 2001 r. o nr [...] uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe i zaklasyfikował róże I oraz II gatunku łącznie do kodu PCN 0603 10 51 0 ze stawką autonomiczną w wysokości 0,08 ECU/szt., zaś chryzantemy także łącznie do kodu PCN 0603 10 65 0 ze stawką konwencyjną (ad valorem) w wysokości 49,2%.

Organ celny orzekł również o poborze i kwocie odsetek wyrównawczych, a także długu celnym.

W wyniku wniesionego odwołania przez importerów, Dyrektor Izby Celnej w Warszawie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że z postanowień taryfy celnej wynika, iż klasyfikacja taryfowa kwiatów nie jest uzależniona od ich gatunku, lecz od czasu zgłoszenia celnego. Mając na uwadze, że przedmiotowe kwiaty zostały zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu w lutym, organ odwoławczy uznał za konieczne zataryfikować je do kodu PCN 0603 10 51 0 właściwego dla róż, a dla chryzantem PCN 0603 10 65 0.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że importer zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu kwiaty cięte o tym samym kodzie PCN dla danego rodzaju – jako odrębną pozycję towarową: kwiaty pierwszego i drugiego gatunku, aby móc odrębnie w odniesieniu do kwiatów różnego gatunku dokonać wyboru korzystniejszej dla importera stawki celnej. Taryfa celna stanowiąca załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 158, poz. 1036) przewidziała w części pierwszej tytuł A – stawki celne pkt 3 lit. b/ w odniesieniu do towarów pochodzących z krajów będących członkami Światowej Organizacji Handlu (WTO), stosowanie stawki autonomicznej, w sytuacji "gdyby stawka konwencyjna była wyższa". Według organów celnych ten sposób dokonania zgłoszenia celnego był nieprawidłowy, bowiem klasyfikacja kwiatów nie jest uzależniona od ich gatunku, lecz od czasu zgłoszenia celnego.

Zdaniem sądu orzekającego, wprawdzie klasyfikacja według kodów PCN nie uwzględnia podziału na gatunki, lecz w sprawie niniejszej rozbieżność dotyczy stosowania stawek celnych i związanego z tym sposobu zgłaszania towaru do procedury celnej. W tym zakresie według sądu, ani przepisy Kodeksu celnego (Dz.U. Nr 75 z 2001 r., poz. 802 ze zm.), ani cytowane rozporządzenie w sprawie ustanowienia Taryfy celnej, nie przewidują żadnych unormowań, które zabraniałyby importerowi dla celów związanych ze stosowaniem stawek celnych ujmować w odrębnych pozycjach zgłoszenia celnego towar różnego gatunku. Importer nie ma też obowiązku zsumowania ujętych odrębnie w fakturze handlowej ilości i wartości kwiatów danego rodzaju, lecz różnego gatunku w celu wybrania korzystniejszej, bo niższej stawki celnej.

Za nietrafny sąd orzekający uznał argument, że według przepisu § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. Nr 104, poz. 1193) towary klasyfikowane do jednego kodu PCN zgłasza się w oddzielnych pozycjach SAD ze względu na różne pochodzenie towaru lub różną stawkę podatkową. Zdaniem sądu orzekającego, organ celny pominął, że podstawą ujęcia w oddzielnej pozycji może być także w myśl tych przepisów różna stawka celna.

W związku z powyższym sąd uznał, że zaskarżona decyzja uznająca zgłoszenie celne za nieprawidłowe narusza przepis art. 65 § 4 pkt 2 ustawy – Kodeks celny oraz przepisy Taryfy celnej – przez błędną ich wykładnię.

Zasadny jest w ocenie Sądu zarzut dotyczący odsetek wyrównawczych. Orzeczenie to nie odpowiada wymaganiom art. 210 – Ordynacji podatkowej. Prawidłowe rozstrzygnięcie winno określać ich wysokość za jeden dzień oraz początkową datę ich naliczania wraz ze wskazaniem daty końcowej, tj. dnia zapłaty należnej kwoty. Zawarty w decyzji zapis ujęty w formie informacyjnej powoduje, że strona pozbawiona jest na etapie ustalania wysokości odsetek możliwości odwołania się, co narusza jej uprawnienia i godzi w zasadę zaufania do organów Państwa.

Powyższy wyrok zaskarżył Dyrektor Izby Celnej w Warszawie. Zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Chodzi o niewłaściwą interpretację art. 13 § 1 i 3 pkt 2 – Kodeksu celnego ustalającego zasady stosowania stawek celnych dla potrzeb wymiaru cła, poprzez uznanie, że dla jednego rodzaju towaru, zgłoszonego jednego dnia "można stosować różne stawki celne w zależności od gatunku towaru". Następnie niewłaściwą interpretację § 5 ust. 1 pkt 1 lit. a/ zarządzenia Prezesa GUC z dnia 23 września 1997 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. Nr 72, poz. 690) określającego formę pisemnego zgłoszenia celnego na formularzu Jednolitego Dokumentu Administracyjnego w przypadku dokonywania zgłoszenia celnego towaru lub towarów klasyfikowanych według jednego kodu taryfy celnej, pochodzących z jednego kraju, objętych jedną stawką celną i jedną stawką podatkową, poprzez przyjęcie, iż towar klasyfikowany do jednego kodu PCN – Taryfy celnej można zgłaszać w dwóch pozycjach dokumentu SAD. Wskazując na powyższe, domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania lub o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenia skargi wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu podał, że w szeregu sprawach Sąd zajął stanowisko klasyfikowania towarów o jednym kodzie PCN zgłoszonych w SAD w odrębnych pozycjach, o różnych stawkach celnych. Skarżący nie podziela tego poglądu i uważa, że powyższa interpretacja narusza wskazane wyżej przepisy prawa. Przepisy prawa celnego nie dopuszczają możliwości wybiórczej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru oraz stawki celnej, w zależności od przewidzianej korzyści finansowej. Za prawidłowy należy uznać sposób klasyfikowania jednego rodzaju kwiatów – róż do jednego kodu PCN o tej samej stawce celnej. Podobna sytuacja ma miejsce przy kwiatach o nazwie chryzantemy. Sporne kwiaty pochodziły z Holandii, tj. kraju należącego do Unii Europejskiej oraz który jest członkiem Światowej Organizacji Handlu. Ponieważ dla towarów z Unii Europejskiej nie ustanowiono obniżonej stawki celnej dla tego rodzaju towaru, należało zgodnie z zasadą określoną w ust. 2 część pierwsza Taryfy celnej, tytuł A – Stawki celne zastosować stawkę ceną autonomiczną lub stawkę celną konwencyjną. W zależności od wysokości naliczonego cła należało zastosować tę stawkę celną, według której kwota cła jest mniejsza. Importer zgłaszając jeden rodzaj towaru do odprawy celnej w dwóch odrębnych pozycjach SAD z zastosowaniem jednego kodu PCN, dokonał według organu celnego nieuzasadnionego żadnym przepisem podziału kwiatów jednego rodzaju na dwa gatunki, przypisując im różne stawki celne. Dla róż I gatunku zastosował stawkę celną autonomiczną w wysokości 0,08 ECU/szt., zaś dla róż II gatunku zastosował stawkę celną konwencyjną (ad valorem) w wysokości 49,2%. Natomiast dla chryzantem I gatunku zastosował stawkę celną autonomiczną w wysokości 0,07 ECU/szt., zaś dla chryzantem II gatunku zastosował stawkę celną konwencyjną (ad valorem) w wysokości 49,2%. Zdaniem organu celnego, importer zgłaszając towar w dwóch odrębnych pozycjach SAD uznał tym samym, że te same kwiaty tylko I i II gatunku, to różny towar. Nie jest to zgodne z rzeczywistym ich rodzajem oraz przepisami prawa celnego. Skarżący twierdzi, że kwiaty tego samego gatunku dla potrzeb wymiaru cła są towarem jednego rodzaju, klasyfikowanym do jednego kodu PCN, a czego Sąd ani importer nie kwestionują. Towar ten należy zgłaszać w jednej pozycji dokumentu SAD, co potwierdzono w zarządzeniu Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 23 września 1997 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (M.P. Nr 72 z 1997 r., poz. 690). Według organu celnego, przy ustaleniu stawki celnej dla kwiatów jednego rodzaju prawidłowo zastosowano zasady określone w części pierwszej Taryfy celnej w pkt 3 lit. b/ tytuł A. Stawki celne, korzystniejsze w stosunku do jednego rodzaju towaru, a nie do poszczególnych partii tego samego rodzaju towaru, jak to uczynił importer. Z tych względów strona skarżąca stwierdza, że powołane w skardze kasacyjnej przepisy zostały przez Sąd naruszone.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i zauważyć należy, że spełnia ona wymogi art. 174, 175 § 1, 176 oraz 177 § 1 cytowanej wyżej ustawy. Zauważyć też należy, że zgodnie z treścią art. 26 – Przepisów przejściowych i końcowych ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623) – przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez RP członkostwa w Unii Europejskiej.

Problem jaki wyłania się na tle niespornego stanu faktycznego stanowi dopuszczalność zgłoszenia towaru w dwóch odrębnych pozycjach SAD ze względu na jego jakość celem uzyskania korzystniejszej stawki celnej. Aby odpowiedzieć na to pytanie należy rozważyć treść unormowań zawartych w Kodeksie celnym oraz w taryfie celnej i rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. Nr 104, poz. 1193).

Cło, które jest opłatą pobieraną w przypadku przywozu, wywozu lub przewozu towarów przez granice państwa, jest ustalonym przez to państwo świadczeniem pieniężnym. Ma charakter daniny publicznoprawnej i w związku z powyższym traktowane jest jako pewnego rodzaju podatek. Zasady wymierzania cła zawiera ustawa – Kodeks celny. Podstawową zasadą, od której zależy wysokość cła jest wartość celna importowanego towaru lub również ilość lub masa netto pozycji towarowej według stawki określonej w taryfie celnej. Nie należy zapomnieć o treści art. 85 § 1 cyt. ustawy, według którego należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Dotychczas obowiązujący Kodeks celny normował tylko naliczanie cła w imporcie. Przewidziane były jednak wyjątki od obowiązku uiszczania cła wówczas, gdyby towar podlegał zwolnieniu celnemu, gdy dla danej pozycji towarowej występowała zerowa stawka celna lub pobór od danej pozycji taryfowej był zawieszony. Stosownie bowiem do treści art. 13 § 1 ustawy – Kodeks celny, cła określane są na podstawie taryfy celnej lub innych środków taryfowych. Inne środki taryfowe to zawieszenie w całości lub w części poboru cła, kontyngenty taryfowe, plafony taryfowe. Zgodnie z treścią art. 13 § 6 – Rada Ministrów ustanawia w drodze rozporządzenia taryfę celną. Korzystając z tej delegacji ustawowej Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej (Dz.U. Nr 158, poz. 1036 ze zm.). Taryfa celna stanowiła załącznik nr 1 do tego rozporządzenia. Taryfa celna obejmowała nie tylko wysokość, ale także sposób, warunki i zakres stosowania (art. 13 § 3 pkt 2 ustawy – Kodeks celny). Rodzaj towaru stanowił warunek klasyfikacji, to jest przypisania danego towaru do kodu PCN zawartego w taryfie celnej i odpowiednio decydował o zastosowaniu stawki celnej. W części pierwszej, tytuł A. Stawki celne ust. 1 Taryfy celnej wymienione zostały stawki celne: 1) konwencyjna; 2) autonomiczna; 3) preferencyjna; 4) obniżona; 5) ryczałtowa.

W sprawie niniejszej do jednego rodzaju towaru o tym samym kodzie PCN taryfy celnej, pochodzącego z tego samego kraju, bo z Holandii – importer zastosował dwie stawki celne – konwencyjną i autonomiczną.

Towar ten zakupiony został na podstawie tej samej faktury, różnił się tylko jakością, bowiem importowane kwiaty, tj. róże i chryzantemy, były zaliczone do I i II gatunku. Podnieść należy, że ani ustawa – Kodeks celny, ani powołana taryfa celna nie uzależnia stosowania określonej stawki celnej od jakości towaru. Róże i chryzantemy zarówno I, jak i II gatunku klasyfikowane są do tego samego kodu PCN, czego nie kwestionują importerzy. Nie można również uznać za zasadny pogląd, że zgłoszenie kwiatów w odrębnych pozycjach ze względu na ich jakość uzasadniało zastosowanie różnych stawek celnych, tj. autonomiczną, konwencyjną. Wadliwie bowiem przyjęto dla przedmiotowych kwiatów I gatunku stawkę celną autonomiczną, zaś dla II gatunku o tym samym kodzie taryfy celnej – stawkę konwencyjną, twierdząc, że taryfa celna przewiduje 2 stawki celne dla kodu PCN 0603, które importer może wykorzystać przy jednym zgłoszeniu celnym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe stanowisko nie jest prawidłowe.

Zgodnie z częścią pierwszą tytuł A – Taryfy celnej – stawki celne, o których mowa w ust. 1 lit. a/, tj. konwencyjne z zastrzeżeniem ust. 3 lit. b/ stosuje się do towarów pochodzących z krajów i regionów, tj. członków Światowej Organizacji Handlu (WTO) ustanowionej dnia 15 kwietnia 1994 r. na podstawie podpisanego w Marakeszu Porozumienia o Ustanowieniu Światowej Organizacji Handlu i do których stosuje się również klauzulę najwyższego uprzywilejowania. Natomiast stawki celne autonomiczne (ust. 3) stosuje się do towarów pochodzących między innymi z krajów i regionów, o których mowa w ust. 2, tj. również do członków WTO, jeżeli stawka celna konwencyjna jest wyższa od określonej dla tego towaru stawki celnej autonomicznej lub gdy stawka celna konwencyjna nie została określona.

W sprawie niniejszej zarówno róże jak chryzantemy zostały przywiezione w okresie od 1 listopada do 31 maja, w którym taryfa celna przewiduje stawki celne autonomiczną – specyficzną i konwencyjną. Stawka specyficzna, to wyrażona w EUR wysokość cła, w stosunku do jednostki masy lub miary, w sprawie niniejszej – od sztuki. Stawka konwencyjna ad valorem wyrażona jest w % w stosunku do wartości celnej towaru. Należało zatem rozważyć w sprawie w związku z treścią powyższych przepisów – która stawka jest dla importera korzystniejsza, tj. autonomiczna czy konwencyjna, skoro taryfa celna nie przewiduje klasyfikacji w zależności od gatunku towaru.

Nie podziela też Naczelny Sąd Administracyjny argumentacji, że zakup towaru różnego gatunku i po różnej cenie wyszczególnionej w fakturze zakupu upoważniał do wyodrębnienia w pozycjach dokumentu SAD w celu zastosowania wyboru korzystniejszej stawki celnej. Podkreślenia przy tym wymaga fakt, że skoro sprowadzone kwiaty stanowiły jednorodny towar bez względu na gatunek i miały różną cenę zakupu, to należało je kwalifikować według jednego kodu taryfy celnej. Taryfa ta nie przewidywała odrębnej pozycji dla I i II gatunku. Oznacza to, że należało je ujmować w jednej pozycji JDA SAD. Zgłoszenie w oddzielnych pozycjach, o ile jest jeden kod taryfowy nie może nastąpić z uwagi tylko na gatunek. Decydują o tym przesłanki określone w § 5 pkt 1 lit. a/ i b/ rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. Nr 104, poz. 1193 ze zm.), a które w niniejszym stanie faktycznym nie zaistniały. Powołanie się na pkt 2 tego przepisu dotyczy innych wymogów zgłoszenia celnego. Importer mógł jedynie zastosować do sprowadzonego przez siebie towaru korzystniejsze stawki, ale tylko w oparciu o zasady określone w taryfie, a co zostało już wyżej omówione.

Podnieść przy tym należy, że według wykładni systemowej, jeżeli cło stanowi daninę publicznoprawną w rodzaju podatku od importowanych towarów, to nie może istnieć żadna dowolność tak w zakresie dokonywania zgłoszeń celnych, jak i stosowania stawek celnych. Przy prawidłowej interpretacji postanowień części pierwszej A – stawki celne – w sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości zastosowanie prawidłowej stawki celnej.

W związku z tym, że skarga kasacyjna nie dotyczy odsetek wyrównawczych – Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 181 i art. 185 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżony wyrok uchylił i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania w części dotyczącej uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.

Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w treści art. 203 pkt 2, 205 § 2, 3 cytowanej wyżej ustawy w związku z § 6, § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163 z 2002 r., poz. 1349 ze zm.).