Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1048/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Miejskich Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia ... lutego 2020 r. nr ... w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] Spółki z o.o. z siedzibą w K. (dalej: "Spółka", "Skarżąca", "Strona") jest postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Prezes PGW WP", "organ odwoławczy") z (...) lutego 2020 r. nr (...), utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w S. (dalej: "Dyrektor RZGW", "organ I instancji") z (...) grudnia 2019 r. nr (...), którym odmówiono wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, z wniosku Spółki w zakresie postępowania o zatwierdzenie taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta K., Gminy K., Miasta i Gminy G., Gminy D., Gminy R., Gminy S., Gminy S. i Gminy U..

Wnioskiem z 10 grudnia 2019 r., Spółka zwróciła się - w oparciu o art. 122f § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.); dalej: "k.p.a." - do Dyrektora RZGW o wydanie w drodze postanowienia zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy prowadzonej przez ww. organ w przedmiocie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.

Postanowieniem z dnia (...) grudnia 2019 r., Dyrektor RZGW odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ I instancji argumentował, iż do terminów wyznaczonych na wydanie decyzji administracyjnej, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu. Organ I instancji wskazał również, iż w trakcie procedowania wniosku o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, które to postępowanie toczyło się wskutek wydania przez organ II instancji decyzji kasatoryjnej z dnia [...] sierpnia 2018 r. oraz w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2019 r., sygnatura akt: V SA/Wa 1622/18 oddalającego sprzeciw Gminy S. od tej decyzji, kilkukrotnie wzywano wnioskodawcę do uzupełnienia dokumentacji.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Dyrektora RZGW z (...) grudnia 2019 r. Skarżąca wskazała na naruszenie przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. 35 § 3 i 4 k.p.a. w związku z art. 24c ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2019 r., poz. 1437); - dalej "u.z.z.w." polegające na jego błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu, polegające na przyjęciu, iż termin 45 dni na załatwienie przedmiotowej sprawy rozpoczął swój bieg w momencie uzyskania wniosku pozbawionego braków formalnych oraz kompletnego materiału dowodowego w postaci informacji i wyjaśnień strony, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do przyjęcia, że termin ten liczyć należy wyłącznie od dnia otrzymania wniosku pozbawionego braków formalnych; art. 122c § 2 k.p.a. w związku z art. 27c ust. 1 u.z.z.w. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organ może kilkukrotnie wzywać stronę do uzupełnienia braków lub doprecyzowania treści żądania, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do przyjęcia, że organ jest uprawniony tylko do jednokrotnego wezwania strony do uzupełnienia braków lub doprecyzowania treści żądania w sprawie milcząco załatwianej, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia; art. 122a § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 24f ust. 2 i art. 27c ust. 1 u.z.z.w.poprzez wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, mimo upływu terminu, o którym mowa w art. 24c ust. 1 u.z.z.w.

Prezes PGW WP postanowieniem z (...) lutego 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, że art. 122a § 2 pkt 1 k.p.a. ma zastosowanie w sytuacji, w której w terminie miesiąca od dnia doręczenia żądania strony właściwemu organowi administracji publicznej albo w innym terminie określonym w przepisie szczególnym organ ten nie wyda decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Istotą milczącego załatwienia sprawy sensu largo jest to, że w określonych przepisami prawa okolicznościach faktycznych i prawnych, brak działania właściwego organu administracji publicznej w czasie ściśle określonym przepisami prawa, wywołuje skutki materialnoprawne, to znaczy prowadzi do załatwienia danej sprawy administracyjnej. Przepis art. 122a § 2 k.p.a. określa nie tylko dwie prawne formy milczącego załatwienia sprawy (milczące zakończenie postępowania i milczącą zgodę), ale także przesłanki zastosowania każdej z tych form. Przesłanki te kształtują się następująco: doręczenie żądania strony właściwemu organowi administracji publicznej, upływ terminu określonego w przepisach szczególnych, kwalifikowany brak działania administracji w określonym prawem terminie, polegający albo na braku wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie albo na braku wniesienia sprzeciwu. Aby sprawa mogła zostać uznana za załatwioną milcząco w rozumieniu przepisów Rozdziału 8a Działu II k.p.a., wymienione przesłanki - co wymaga szczególnego podkreślenia - muszą być spełnione kumulatywnie. Trzeba bowiem mieć na uwadze powagę skutków prawnych, do których doprowadza brak działania organu, bowiem istota rozwiązania przewidzianego przez art. 122a § 2 pkt 1 k.p.a. pozwala rozpatrywać je jako przykład fikcji decyzji pozytywnej dla strony i nadania milczeniu administracji postaci aktu konkludentnego.

Organ II instancji wskazał, że pismem z dnia 3 kwietnia 2019 r. organ regulacyjny zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z okolicznością, w której Prezes PGW WP decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. orzekł o uchyleniu decyzji Dyrektora RZGW z dnia [...] maja 2018 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Postępowanie przed organem II instancji zainicjowało odwołanie od powyższej decyzji złożone przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K.. Z uwagi na charakter niniejszej sprawy, która weryfikowana jest przez pryzmat art. 122a § 2 pkt 1 k.p.a., istotne znaczenie ma to, że w decyzji z dnia [...] sierpnia 2018 r. organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego. Przesłanki, które na ówczesnym etapie postępowania ziściły się determinując tym samym zastosowanie przez organ odwoławczy trybu z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. dotyczyły okoliczności, w których organ I instancji nie przeprowadził wyczerpującego postępowania wyjaśniającego. Ponownie rozpoznając sprawę, organ regulacyjny był zatem związany zaleceniami zawartymi w decyzji z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: (...).

Następnie, pismem z dnia 29 kwietnia 2019 r., działając w trybie art. 50 § 1 k.p.a. oraz art. 27b u.z.z.w., organ regulacyjny wezwał wnioskodawcę do złożenia następujących dokumentów: szczegółowej informacji dotyczącej prowadzonego postępowania sądowego o stwierdzenie nieważności uchwały nr (...) Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia (...) marca 2018 r. oraz przedstawienia kopii orzeczenia sądu w tym zakresie; przedłożenia uwierzytelnionej kopii sprawozdania finansowego za 2018 rok; aktualizacji danych finansowo-technicznych; zaktualizowanego wniosku taryfowego; schematu lub planu sieci wodociągowej i kanalizacyjnej z zaznaczeniem punktów poboru wody, oczyszczalni ścieków, przepompowni i przebiegu sieci na terenie zaopatrywanych gmin; kopii polityki rachunkowości i aktualnego planu kont; wyniku finansowego według prowadzonych działalności. Nadto, organ zażądał także przedłożenia treści taryfy w wersji elektronicznej oraz tabel i kalkulacji w formacie xls. Dodatkowo, organ zobowiązał stronę do zweryfikowania zastosowanego podziału na grupy odbiorców, sugerując jego "uproszczenie" oraz do uwzględnienia w składanej dokumentacji zastrzeżeń do materiału dowodowego wskazanych w decyzji kasatoryjnej oraz zawartych w przywołanym powyżej wyroku sądowym. Organ zakreślił 14-dniowy termin do wypełnienia czynności z wezwania. Organ II instancji wskazał, że ustawodawca, w ustawie materialnej ustanowił dla organu regulacyjnego przepis dający samodzielną podstawę prawną do wezwań w poczet wykonywanych zadań określonych w tej ustawie. Przepis ten jest zatem skutecznym narzędziem prawnym, którego zastosowanie ma na celu wyegzekwowanie od wnioskodawcy odpowiedniego zachowania się. Skoro zatem prawo materialne, a więc u.z.z.w. ustanawia przepisy o wezwaniach (art. 27b ust. 1), to organ regulacyjny obowiązany jest do stosowania tych przepisów. Sankcją, o której mowa w art. 27b ust. 2 pkt 4 u.z.z.w. jest kara pieniężna, co wynika wprost z art. 29 ust. 3 tej ustawy ("Karze pieniężnej podlega, kto nie przekazał informacji lub dokumentów na wezwanie organu regulacyjnego, o którym mowa w art. 27b ust. 1, lub przekazał nieprawdziwe albo wprowadzające w błąd informacje lub dokumenty"). Natomiast skutkiem prawnym niezastosowania się do wezwania wystosowanego w trybie art. 50 § 1 k.p.a., są konsekwencje, które zostały określone w art. 88 k.p.a. w postaci grzywny.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie. Spółka dwukrotnie wnioskowała o wydłużenie terminu na złożenie dokumentów, co podważa treść zarzutów wskazanych w zażaleniu. Kolejno pismami z dnia 28 czerwca 2019 r. oraz z dnia 22 lipca 2019 r. strona doręczała dokumenty organowi prowadzącemu postępowanie i nie zgłaszała zastrzeżeń co do czasu trwającego postępowania.

W ramach postępowania wyjaśniającego, wezwaniem z dnia 31 lipca 2019 r., organ I instancji zobowiązał wnioskodawcę do przekalkulowania w określony w tym wezwaniu sposób taryfy, ponownego zweryfikowania zastosowanego podziału na grupy odbiorców, uszczegółowienia schematu lub planu sieci wodociągowej, przedstawienia wyniku finansowego odrębnie dla prowadzonych działalności, szczegółowego wyjaśnienia wysokiego poziomu strat wody na obszarach poszczególnych gmin oraz wskazania wartości dopłat do cen za świadczone usługi. Pismem z dnia 18 września 2019 r., organ regulacyjny wezwał Spółkę do uwierzytelnienia dokumentów złożonych wskutek wezwania z dnia 31 lipca 2019 r. Kolejnym wezwaniem - pismo z dnia 8 października 2019 r. - organ I instancji zobowiązał stronę do uwierzytelnienia pism doręczonych do organu oraz przedstawienia zestawienia ilości odbiorców usług w poszczególnych gminach począwszy od 2012 roku wraz z informacją na temat podejmowanych przez przedsiębiorstwo działań w zakresie pozyskania nowych odbiorców usług celem ograniczenia wysokich cen za świadczone usługi.

Organ dostrzegł, iż podobnie, jak pierwsze wezwanie w sprawie, tj. pismo z dnia 29 kwietnia 2019 r., w kolejnych wezwaniach organ przyjmował także tryb przewidziany w u.z.z.w. Przyjęty tryb uznać należy za właściwy, biorąc pod uwagę fakt, że ustawodawca, w ustawie materialnej ustanowił dla organu regulacyjnego przepis dający samodzielną podstawę prawną do wezwań w poczet wykonywanych zadań określonych w tej ustawie. Owa "samodzielność" tej podstawy prawnej przejawia się właśnie w tym, że jest to przepis - choć proceduralny - to jednak ulokowany w prawie materialnym, a zatem ma pierwszeństwo przed trybem wezwań przewidzianym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Przepis ten jest zatem skutecznym narzędziem prawnym, którego zastosowanie ma na celu wyegzekwowanie od wnioskodawcy odpowiedniego zachowania się. Nadto, przepis ten może stanowić podstawę do wezwań nie tylko w zakresie konieczności uzupełnienia braków formalnych, ale także w każdym innym celu - przede wszystkim w ramach szeroko rozumianego postępowania wyjaśniającego.

Organ nie podzielił twierdzenia Spółki, jakoby organ regulacyjny mógł wzywać stronę tylko raz do uzupełnienia lub doprecyzowania podania. Wyjaśniono, że to nie przewidziana w art. 64 k.p.a. konieczność uzupełnienia lub doprecyzowania podania legła u podstaw kolejnych wezwań organu, lecz konieczność przekazania informacji lub dokumentów niezbędnych do wykonywania zadań organu regulacyjnego. Zaś ustawowo przypisanym trybem proceduralnym w sprawie był właściwie zastosowany przez organ I instancji tryb wynikający z materialno-prawnej regulacji zawartej w art. 27b ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

W skardze na powyższe postanowienie Prezesa PGW WP Spółka zarzuciła naruszenie:

1) art. 24f ust. 2 w zw. z art. 24c ust. 1 u.z.z.w. oraz art. 122a § 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 27c ust. 1 u.z.z.w. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że termin 45 dni na załatwienie sprawy w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków jest terminem, który może ulec wydłużeniu, podczas gdy termin 45 dni ten jest terminem prawa materialnego, do którego nie znajdują zastosowania instytucje k.p.a. wydłużające termin na załatwienie sprawy

- co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem w konsekwencji doprowadziło do odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy oraz niemożności stosowania przez Skarżącego cen i stawek opłat określonych w taryfach dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków,

2) art. 27b ust. 1 oraz art. 29 ust. 3 u.z.z.w. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków i uznanie, że organ jest uprawniony do wielokrotnego wzywania wnioskodawcy w toku postępowania, do przekazania informacji lub dokumentów, pod rygorem nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy przepisy te nie mają zastosowania w sprawach w przedmiocie zatwierdzenia taryf, a organ nie ma prawa do wielokrotnego żądania uzupełnienia przez stronę braków formalnych wniosku inicjującego postępowanie, a także wzywania do złożenia wyjaśnień pod rygorem nałożenia kary pieniężnej

- co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem w konsekwencji doprowadziło do odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy oraz niemożności stosowania przez Skarżącego cen i stawek opłat określonych w taryfach dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków,

3) art. 122c § 2 k.p.a. oraz art. 27c ust. 1 u.z.z.w. poprzez ich niezastosowanie i wskutek tego przyjęcie, że organ jest uprawniony wielokrotnie wzywać stronę do uzupełnienia braków lub doprecyzowania treści żądania w sprawie załatwianej milcząco i tym samym wydłużać automatycznie termin na załatwienie sprawy, podczas gdy przywołane przepisy mają zastosowanie w sprawie, a zatem organ jest uprawniony tylko jednokrotnie wezwać stronę do uzupełnienia braków lub doprecyzowania treści żądania w sprawie załatwianej milcząco,

- co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem w konsekwencji doprowadziło do odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy oraz niemożności stosowania przez Skarżącego cen i stawek opłat określonych w taryfach dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków,

4) art. 24c ust. 6 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 2 oraz art. 2 pkt 1 u.z.z.w. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu za stronę przedmiotowego postępowania Wójta Gminy K., Burmistrza Miasta i Gminy G., Wójta Gminy D., Wójta Gminy R., Wójta Gminy S., Wójta Gminy S. i Wójta Gminy U., podczas gdy legitymację do bycia stroną tego postępowania ma wyłącznie Prezydent Miasta K. jako właściwy organ wykonawczy gminy wskazanej w porozumieniu międzygminnym.

W odpowiedzi na skargę Prezes PGW WP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej: "p.p.s.a", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy - czy to prawa materialnego, czy postępowania - sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd, kierując się tymi przesłankami uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 24f ust. 2 w zw. z art. 24c ust. 1 u.z.z.w. oraz art. 122a § 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 27c ust. 1 u.z.z.w. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że termin 45 dni na załatwienie sprawy w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków jest terminem, który może ulec wydłużeniu.

Stosownie do art. 27c ust. 1 u.z.z.w. do postępowania przed organem regulacyjnym stosuje się przepisy k.p.a. W myśl art. 35 § 4 k.p.a. przepisy szczególne mogą określać inne terminy załatwienia sprawy niż określone w § 3 i 3a tego przepisu. Taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie. Zgodnie z art. 24c ust. 3 w zw. z ust. 1 u.z.z.w., jeżeli wynik oceny, weryfikacji lub analizy, o których mowa w ust. 1, jest negatywny, organ regulacyjny odmawia, w drodze decyzji, zatwierdzenia taryfy oraz nakłada obowiązek w tej decyzji, w terminie w niej określonym, na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne przedłożenia poprawionego projektu taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, lub poprawionego uzasadnienia, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, wskazując elementy projektu taryfy lub uzasadnienia wymagające poprawienia. Z kolei art. 24c ust. 1 u.z.z.w. stanowi, że organ regulacyjny, w terminie 45 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 24b ust. 2: 1) ocenia projekt taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, oraz uzasadnienie, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, pod względem zgodności z: a) przepisami ustawy, b) przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne; 2) analizuje zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w tym marżę zysku, oraz weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia w celu zapewnienia ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen.

Powołane przepisy wskazują więc, że ustawodawca określił inny termin do załatwienia wniosków taryfowych niż przewidują to przepisy k.p.a. Artykuł 24c ust. 1 u.z.z.w. stanowi więc lex specialis względem przepisów k.p.a. określających ogólne terminy do załatwiania spraw. Jest to termin ustawowy, a w związku z tym nie może być on ani przekroczony, ani przedłużony czy skrócony. Termin ustawowy, określany jest też jako termin prekluzyjny, co oznacza, że uchybienie temu terminowi powoduje bezskuteczność danej czynności procesowej. Zgodnie art. 24f ust. 2 u.z.z.w., organ regulacyjny nie może wydać decyzji, o której mowa w art. 24c ust. 2 lub 3, po upływie terminu, o którym mowa w art. 24c ust. 1. Skutkiem przekroczenia 45 – dniowego jest z jednej strony brak możliwości wydania decyzji w przedmiocie wniosku taryfowego, a z drugiej strony wejście w życie taryfy, po upływie 120 dni od dnia doręczenia jej projektu organowi regulacyjnemu wraz z wnioskiem o zatwierdzenie.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej, przy obliczaniu czy został zachowany termin do załatwienia sprawy należy jednak uwzględnić również okresy podlegające wyłączeniu, na podstawie art. 35 § 5 k.p.a., ponieważ wyznaczony przez ustawodawcę czas dla dokonania danej czynności procesowej, to czas efektywny, jakim powinien dysponować organ załatwiający sprawę. Z powyższych względów należy więc przyjąć, za organem, że rozpoczęcie biegu terminu 45 – dniowego, o którym mowa w art. 24c ust. 1 u.z.z.w. nastąpiło po uzupełnieniu przez stronę brakujących dokumentów przy piśmie z 31 października 2019 r., które wpłynęło do organu w dniu 4 listopada 2019 r.

Nieuprawnione są zarzuty naruszenia art. 27b ust. 1 oraz art. 29 ust. 3 u.z.z.w. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków i uznanie, że organ jest uprawniony do wielokrotnego wzywania wnioskodawcy w toku postępowania, do przekazania informacji lub dokumentów oraz naruszenia art. 122c § 2 k.p.a. oraz art. 27c ust. 1 u.z.z.w. poprzez ich niezastosowanie.

Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 24c ust. 1 u.z.z.w. 45 – dniowy terminy do załatwienia wniosku taryfowego rozpoczyna swój bieg od momentu początkowego wskazanego w ustawie, a więc od dnia otrzymania wniosku taryfowego przez organ. Regulacja ta odpowiada podobnej regulacji w k.p.a. W myśl art. 61 § 3 k.p.a. dniem wszczęcia postępowania w sprawie jest dzień złożenia wniosku. Nie oznacza to jednak, że ostateczny termin załatwienia sprawy musi zrównywać się z początkowym terminem załatwienia sprawy. Wniosek strony powinien odpowiadać określonym prawem wymogom, co z kolei zobowiązuje organ do badania każdego wniosku czy spełnia on wymogi formalne. Jeżeli organ stwierdzi braki formalne wniosku (żądania), to wówczas, w zależności od wagi tych braków, albo podanie pozostawia bez rozpoznania, jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, (art. 64 § 1 k.p.a.), czy też, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, wzywa wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że w przypadku usunięcia braków podania w wyznaczonym terminie – datą wszczęcia postępowania jest dzień złożenia wniosku, co jednak nie musi zrównywać się z początkowym terminem załatwienia sprawy. Ten bowiem należy liczyć od dnia złożenia kompletnego wniosku (zob. wyroki NSA z: 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1247/08; 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1777/07).

Nietrafny jest ponadto zarzut naruszenia art. 24c ust. 6 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 2 oraz art. 2 pkt 1 u.z.z.w. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Należy zauważyć, iż wniosek o wydanie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy złożyła Spółka, która, w świetle art. 24c ust. 6 u.z.z.w., jako przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, jest stroną toczącego się z wniosku Skarżącej postępowania w przedmiocie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie miasta K., gminy K., miasta i gminy G., gminy D., gminy R., gminy S., gminy S. i gminy U.. Poza zakresem rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej dotyczącej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia pozostaje natomiast kwestia badania statusu pozostałych stron postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.