Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2272/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z siedzibą w W. z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088, z późn. zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] maja 2006 r., nałożono na przedsiębiorcę – A. K., prowadzącą działalność gospodarczą pn. "S.", z siedziba w L., karę pieniężną w kwocie 6000,00 złotych.

Karę w określonej wyżej wysokości nałożono za:

- wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków;

- wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Powyższą karę nałożono na podstawie ustalonego w wyniku kontroli następującego stanu faktycznego i prawnego.

W dniu [...] maja 2006 r. w L. na ulicy P. zatrzymano do kontroli autobus marki [...] nr rej. [...] kierowany przez p. A. W. Pojazdem wykonywany był przewóz regularny na linii L. – G. W pojeździe w momencie kontroli było 11 pasażerów. Wszyscy pasażerowie posiadali bilety na przejazd na ww. linii komunikacyjnej. Przed momentem kontroli pojazd był obserwowany z nieoznakowanego pojazdu inspekcji transportu drogowego. Wykonując przewóz autobus zatrzymał się na przystanku przy ulicy L. w L. Na przystanku tym wsiadła jedna osoba. Następnie kierowca z ulicy L. skręcił w ulicę K. (droga krajowa nr [...]) skąd z przystanku zabrał następnych pasażerów. Następnie skręcił w ulicę S. i P. gdzie został zatrzymany do kontroli. Kierowca okazał do kontroli zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych na linii L. – G. W wyniku kontroli rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do okazanego zezwolenia ustalono, że nie wyszczególniono w nim przystanku na ulicy L.

Strona zawiadomiona o wszczęciu postępowania oświadczyła, że władze samorządowe L. wyraziły zgodę na zatrzymywanie się na przedmiotowym przystanku w piśmie z dnia [...] marca 2006 r. Na podstawie tych uzgodnień już w dniu [...] lutego 2006 r. strona wystąpiła o odpowiednią zmianę w zezwoleniu. Do dnia [...] czerwca 2006 r. sprawa nie została załatwiona mimo upływu terminów zawartych w K.p.a.

Biorąc wskazane okoliczności pod uwagę stwierdzono, że w myśl art. 18 b ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przy wykonywaniu przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy. Natomiast art. 18 ust. 2 pkt 2 oraz pkt 3 stanowi, że podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów oraz zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy. Bezspornie w przedmiotowym przypadku strona wykonując regularny krajowy transport drogowy osób zabierała pasażerów z przystanku nie wymienionego w rozkładzie jazdy. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że strona wcześniej dokonała uzgodnienia zasad korzystania z tego przystanku. Do czasu dokonania zmian w rozkładzie jazdy strona nie miała bowiem prawa zabierać z tego przystanku pasażerów. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 18 ust. 1, ust. 2, art. 18b ust. 1 pkt. 2, pkt. 3, pkt. 7, ust. 2 pkt. 2, pkt. 3, pkt. 5, art. 20 ust. 1, ust 1a, art. 20a, art. 22 ust. 1, ust. 2, ust.3, ust. 4 oraz art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a także na podstawie lp. 2.2. pkt 3 załącznika do powołanej ustawy, orzeczono jak na wstępie.

Odnosząc się do drugiego naruszenia stwierdzono, że kierowca okazał do kontroli kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych miesięczną seria i nr [...]. Okazana karta opłaty została wypełniona z terminem ważności od 8 kwietnia 2006 r. do 7 maja 2006 r. W momencie kontroli nie stanowiła już ważnego dowodu wniesienia opłaty. Kierowca mimo żądania kontrolującego nie okazał do kontroli innej karty opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Strona oświadczyła, że nie zgadza się z ustaleniami kontroli i oświadcza, że w dniu kontroli opłata za przejazd po drogach krajowych była uiszczona, na dowód czego przestawiono kopię karty opłaty drogowej miesięcznej nr [...]. Przedstawiona karta dotyczyła samochodu o nr rej. [...] i wypisana z terminem ważności od 8 maja 2006 r. do 7 czerwca 2006 r. Na odwrocie widnieje data wydania karty (8 maja 2006 r.).

Biorąc wskazane okoliczności pod uwagę stwierdzono, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Obowiązek ten realizowany jest przez zakupienie i odpowiednie wypełnienie karty opłaty, co wynika z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 150, poz. 1684, z późn. zm.).

Z art. 87 ust. 1 powołanej ustawy wynika obowiązek posiadania karty opłaty w pojeździe i okazywania jej na żądanie uprawnionego do kontroli. Jest bezspornym, że w momencie kontroli nie została okazana ważna karta opłaty drogowej. Okazanie karty opłaty po momencie kontroli mogłaby stanowić podstawę do zmiany kwalifikacji naruszenia na lp. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym tylko w sytuacji, gdyby karta opłaty miesięczna, półroczna lub roczna została zakupiona najpóźniej w przeddzień kontroli, co w tym wypadku nie miało miejsca. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 42 ust. 1, ust. 1 "a", art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, § 4 ust. rozporządzenia z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych oraz lp. 4.1 załącznika do powołanej ustawy orzeczono jak wyżej.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła strona zarzucając zaskarżonej decyzji:

* naruszenie prawa materialnego - art. 92 oraz lp. 4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 200l r. o transporcie drogowym poprzez wadliwe zastosowanie, polegające na wymierzeniu kary w sytuacji gdy karta miesięczna była opłacona a dowód uiszczenia opłaty został przedstawiony w toku postępowania prowadzonego przez Oddział Terenowy w L.,

* naruszenie prawa materialnego - art. 92 oraz lp. 2.2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez wadliwe zastosowanie, polegające na wymierzeniu kary w sytuacji zatrzymania pojazdu na przystanku w celu wysadzenia przez kierowcę osoby najbliższej – żony - przy braku bezspornego ustalenia, że była ona pasażerem pojazdu w rozumieniu przepisów w/w ustawy,

* naruszenie zasad postępowania poprzez niezastosowanie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu

* rażące naruszenie przepisu art. 71 ustawy o transporcie drogowym i zgromadzenie dowodów z jawnym naruszeniem przepisów oraz uprawnień wynikających z ustawy, na skutek czego zgromadzono dowody w sposób nielegalny i jako takie nie mogły one stanowić podstawy do wydania decyzji w demokratycznym państwie prawnym.

Podnosząc powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu stwierdzono, że decyzja jest wadliwa, wydana z naruszeniem obowiązującego prawa materialnego a zwłaszcza przepisu art. 92 ustawy oraz przepisów postępowania.

W dniu [...] czerwca 2006 r. odwołująca się złożyła wyjaśnienie do protokołu kontroli. Nie zgodziła się z ustaleniami i wyjaśniła między innymi, że posiada dowód uiszczenia opłaty za kartę opłaty miesięcznej z dnia 8 maja 2006 r.

Wyjaśnienie to nie spotkało się z żadną reakcją ze strony organu wydającego decyzję - tak w toku postępowania, jak i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Podniesiono, że organ I instancji nie wykonał koniecznych czynności, aby w sposób właściwy ustalić stan faktyczny, a zwłaszcza poczynić poprawne ustalenia faktyczne.

Zdaniem strony wadliwością objęte jest także i to, że organ I instancji nie ustalił czy istotnie doszło do zabrania pasażera, a podstawowym tego dowodem winno być ustalenie danych osobowych owego pasażera oraz przesłuchanie go na tę okoliczność. Czynności tej nie dokonano, w związku z czym jedynym dowodem są oświadczenia osób dokonujących czynności kontrolnych zawarte w protokole kontroli.

Podstawowym jednak zarzutem wobec decyzji jest rażące naruszenie przepisu art. 71 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Jak wynika z decyzji, przed momentem kontroli pojazd odwołującej się był obserwowany z nieoznakowanego pojazdu. Z decyzji nie wynika aby zatrzymanie pojazdu do kontroli odbyło się w pobliżu oznakowanego pojazdu lub w odpowiednio oznakowanym miejscu. Tymczasem przepis art. 71 jest jasny i nie budzi żadnych wątpliwości mając następujące brzmienie:

"Art. 71. Zatrzymanie pojazdu do kontroli może być dokonane tylko przez umundurowanych inspektorów znajdujących się:

1) w pobliżu oznakowanego pojazdu służbowego lub w miejscu oznakowanym znakiem drogowym uprzedzającym o kontroli."

Żaden z warunków określonych w art. 71 nie został spełniony.

Dlatego odwołująca się uznała zgromadzenie dowodów za dokonane w sposób nielegalny, z rażącym naruszeniem obowiązującego prawa. Tak zgromadzone dowody nie mogą być wykorzystane do wydania jakiegokolwiek orzeczenia albowiem naruszałoby to zasady postępowania oraz także i przepisy Konstytucji.

Strona odwołująca się podniosła, że inspektorzy transportu drogowego nie zostali upoważnieni do wykonywania czynności operacyjnych, tj. czynności niejawnych, a pomimo tego czynności takie w jej sprawie wykonali, gdyż jest czynnością niejawną obserwacja pojazdu z nieoznakowanego pojazdu. Gdyby wolą ustawodawcy było nadanie takich uprawnień, tj. uprawnień do działań niejawnych, to odpowiedni zapis znalazłby się w ustawie, a takiego zapisu w ustawie brak, a przepis art. 71 w sposób jednoznaczny zabrania używania pojazdów nieoznakowanych do kontroli.

Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, § 2 K.p.a., art. 18 ust. 1 i ust. 2, art. 18 b ust. 1 pkt 2, pkt 3, pkt 7, ust. 2 pkt 2,pkt 3, pkt 5, art. 20 ust. 1, ust. 1 a, art. art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp. 2.2. pkt 3, lp.4.1 załącznika do powołanej ustawy, § 4 ust. 1 i 2 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych po rozpatrzeniu odwołania :

1. utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków,

2. uchylono zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych i przekazano sprawę w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu, po przypomnieniu stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz zarzutów zgłoszonych w odwołaniu, Główny Inspektor Transportu Drogowego po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zważył, co następuje.

W odniesieniu do pierwszego naruszenia stwierdzono, że kontrolowany w dniu [...] maja 2006 r. pojazd służył odwołującemu się do wykonywania przewozu regularnego osób w rozumieniu art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 i art. 20 ust. 1 pkt 1, 2, 3, ust. 1 a ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia. W zezwoleniu określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, miejscowości, w których znajdują się przystanki. Załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy.

Stosownie do art. 18 b ust. 1. przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad:

2) rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych;

3) wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy;

7) zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 :

2. Podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się:

2) korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów;

3) zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy;

5) naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 2.2. pkt 3 załącznika do w/w ustawy, który karą 3000 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków.

Główny Inspektor Transportu Drogowego biorąc pod uwagę ustalony w sprawie stan faktyczny zważył, iż obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości dowolnego zatrzymywania się na przestankach, nie uwzględnionych w zezwoleniu, pod żadnym warunkiem. Strona wykonuje przewozy regularne osób na określonej, podanej do publicznej wiadomości trasie i nie może realizować indywidualnych zleceń pasażerów. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż w dniu kontroli, tj. [...] maja 2006 r. naruszono warunki określone w zezwoleniu, gdyż kierowca zatrzymał się w L. na ul. L. na przystanku nie określonym w rozkładzie jazdy. Zgodnie z art. 18 b ust. 2 lit.3 podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się: zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy. Ponadto Główny Inspektor odrzucił argumenty strony zawarte w odwołaniu, iż organ I instancji nie ustalił czy istotnie doszło do zabrania pasażera, nie przesłuchano pasażera na tę okoliczność. Stwierdził bowiem, iż organ I instancji przesłuchał kierowcę p. A. W., który zeznał, że zatrzymał się na przystanku na ul. L., gdzie wysiadła jego żona i następnie wsiadła jedna osoba. Ponadto kierowca podpisał protokół kontroli bez wniesienia zastrzeżeń. Zgodnie z art. 74 ustawy o transporcie drogowym, z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu. Protokół podpisują inspektor i kontrolowany, który może wnieść do protokołu zastrzeżenia lub odmówić jego podpisania, co odnotowuje się w tymże protokole. W przypadku zaistnienia wątpliwości dotyczących naruszeń opisanych w protokole kontroli strona mogła skorzystać z prawa do przeglądania akt sprawy. Wobec powyższego odrzucono argumenty strony, iż została naruszona zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, gdyż w rozpatrywanej sprawie, jak wskazuje pismo z dnia [...] maja 2006 r., strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania i miała możliwość złożenia wyjaśnień i uwag dotyczących analizowanej sprawy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż strona skarżąca miała zapewniony czynny bezpośredni udział w toku postępowania odwoławczego. Postępowanie kontrolne - pierwszoinstancyjne - było natomiast postępowaniem szczególnym, przeprowadzanym na podstawie ustawy o transporcie drogowym. Rozróżnienie na postępowania szczególne i ogólne znane jest literaturze przedmiotu i innym regulacjom prawnym, przy czym przyjmuje się, że postępowania szczególne zawierają zazwyczaj mniej korzystne dla strony uprawnienia procesowe (por. np. Polskie Prawo Administracyjne, pod red. J. Służewskiego, s. 215-225, PWN Warszawa 1992 r.). W tym wypadku surogatem czynnego udziału w postępowaniu kontrolnym jest możliwość zgłoszenia do protokołu z kontroli pisemnych zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną (art.74 ust.2 ustawy o transporcie drogowym).

Odnosząc się do argumentów strony dotyczących rażącego naruszenia art. 71 ustawy o transporcie drogowym Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż zgodnie z art. 69 ust. 1a pkt 2 inspektor może wykonywać bez umundurowania czynności kontrolne podczas kontroli: przewozów regularnych, o ile nie wymaga to zatrzymywania pojazdów na drodze poza przystankami.

Co do drugiego naruszenia, to stwierdzono, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych. Następuje to poprzez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu (§ 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych). Prawidłowo wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi wyłączny dowód potwierdzający uiszczenie tego świadczenia.

Według § 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia, w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu oraz terminu ważności, karta opłaty dobowa i siedmiodniowa może być wypełniona przez przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne w terminie:

1) 7 dni - od daty wydania karty opłaty dobowej

2) 14 dni - od daty wydania karty opłaty siedmiodniowej.

Stosownie do § 5 ust. 3 kartę opłaty wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie w odpowiednim miejscu numeru rejestracyjnego pojazdu (...).

Według § 5 ust. 4 wyżej cytowanego rozporządzenia określa, iż termin ważności karty należy wpisać tak, aby wszystkie oznaczone pola karty były wypełnione (...). Godzinę przejazdu oznacza się czterema cyframi, z czego dwie pierwsze odpowiadają kolejnym godzinom w 24-godzinnym cyklu dobowym. W przypadku wypełnienia karty opłaty miesięcznej, półrocznej lub rocznej wpisywanie godziny nie jest wymagane.

Stosownie do art. 87 ust. 1 cytowanej ustawy, podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie między innymi dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z tych dróg.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15 000 zł.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 4.1 załącznika do w/w ustawy, który karą 3000 zł sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Odnosząc się do argumentów strony zawartych w odwołaniu, iż dowód uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych został okazany w trakcie postępowania wyjaśniającego stwierdzono, po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, iż strona okazała w trakcie postępowania miesięczną kartę opłaty zakupioną w dniu kontroli, wobec powyższego zgodnie z obowiązującymi przepisami nie może ona stanowić dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Zgodnie z lp. 4.1 załącznika do w/w ustawy, karą 3000 zł sankcjonowane jest wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Karta dobowa lub tygodniowa, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a przedstawiona została w terminie późniejszym, nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty. To samo dotyczy innej karty, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a zakupiona została w dniu kontroli lub dniach następnych.

Jednakże zgodnie z powoływanymi przepisami, obowiązek uiszczania opłaty i okazywania do kontroli karty opłaty drogowej istnieje tylko wtedy, gdy kontrola przeprowadzana jest na drodze krajowej. Opłata za przejazd po drogach krajowych jest uiszczana za przejazd po drogach krajowych, a podczas poruszania się inną kategorią dróg nie ma obowiązku wnoszenia takiej opłaty, a także okazywania dowodu uiszczenia opłaty na żądanie organu kontrolującego. W przedmiotowym przypadku organ I instancji nie wskazał w protokole kontroli ani w uzasadnieniu decyzji nr [...] numeru drogi krajowej, na której miała miejsce przedmiotowa kontrola pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. W związku z powyższym, kierując się wskazanymi powyżej regulacjami prawnymi i ustalonym stanem faktycznym, organ II instancji postanowił zaskarżoną decyzję organu I instancji w/w części uchylić i przekazać sprawę w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego - w części dotyczącej wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków - złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona zarzucając zaskarżonym decyzjom:

1 naruszenie prawa materialnego - art. 92 oraz lp. 2.2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 200l r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2088, z późn. zm. ) poprzez wadliwe zastosowanie polegające na wymierzeniu kary w sytuacji zatrzymania pojazdu na przystanku w celu wysadzenia przez kierowcę osoby najbliższej- żony- przy braku bezspornego ustalenia, że była ona pasażerem pojazdu w rozumieniu przepisów w/w ustawy,

2. rażące naruszenie przepisu art. 71 ustawy o transporcie drogowym i zgromadzenie dowodów z jawnym naruszeniem przepisów oraz uprawnień wynikających z ustawy na skutek czego zgromadzono dowody w sposób nielegalny i jako takie nie mogły one stanowić podstawy do wydania decyzji w demokratycznym państwie prawnym,

3. naruszenie przepisu art. 10 K.p.a. poprzez nie zapewnienie stronie prawa czynnego udziału na każdym etapie postępowania,

Podnosząc powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi powtórzono w zasadzie argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W ocenie skarżącego organ II instancji całkowicie nietrafnie powołuje się na przepis art. 69 ust. 1a ustawy o transporcie drogowym. Pomija bowiem organ II instancji to, że pojazd został zatrzymany na drodze poza przystankami. Naruszenie zatem przepisu art. 69 jest oczywiste i w żadnym wypadku nie może on stanowić podstawy prawnej używania nieoznakowanych pojazdów przez organy inspekcji drogowej.

Strona skarżąca podnosi, że organ II instancji skrzętnie milczy na główny zarzut, to jest posługiwanie się nie oznakowanym pojazdem. Organ II instancji nie wskazuje na jakikolwiek przepis upoważniający inspektorów do posługiwania się w toku czynności kontrolnych nie oznakowanym pojazdem, a to głównie zarzuca strona skarżąca.

Strona skarżąca uważa, że demokratycznym państwie prawa dowody mogą być gromadzone tylko w sposób dopuszczony i określony obowiązującymi przepisami prawa. Działanie inne stanowi, zdaniem strony skarżącej, naruszenie przepisu art. 2 Konstytucji.

W tym stanie faktycznym decyzja jako wydana na podstawie zgromadzonych w sposób nielegalny dowodów jest wadliwa i nie może się ostać.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ II instancji podtrzymując na użytek odpowiedzi na skargę stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz biorąc pod uwagę treść skargi, zauważył, co następuje.

1 Zgodnie z art. 18 ust. 1 oraz art. 20 ust.1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia. W zezwoleniu określa się w szczególności warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, miejscowości, w których znajdują się przystanki.

W myśl art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne przewozy związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z jej przepisów podlega karze pieniężnej.

Zgodnie z lp. 2.2. pkt. 3 załącznika za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków nakładana jest kara pieniężna w wysokości 3000 zł.

2. W toku postępowania administracyjnego starannie dokonano ustaleń faktycznych i są one niesporne. W trakcie kontroli wykonywany był regularny przewóz osób, a pojazd zatrzymał się na przystanku, który nie był ujęty w rozkładzie jazdy. W świetle stwierdzonych faktów oraz wyżej przywołanych przepisów uznać należy, że karę nałożono prawidłowo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r., którą utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2006 r. w części dotyczącej wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków i nakładającej z tego tytułu odpowiednią karę pieniężną.

Przeciwko zaskarżonej decyzji wysunięto zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania (art. 10 K.p.a.). Najistotniejsze znaczenie w sprawie ma jednak, w ocenie skarżącej, zarzut naruszenia art. 71 ustawy o transporcie drogowym, a szerzej biorąc – przepisów dotyczących sposobu przeprowadzania kontroli drogowych, w tym – kontroli przewozów regularnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 7 ustawy - publicznych przewozów osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601, z późn. zm.).

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na charakter decyzji związanych z przekroczeniem przepisów o transporcie drogowym. Decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenia przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego mają charakter szczególny. Są to mianowicie decyzje wydawane w ramach tzw. uznania związanego, nie stwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Odpowiedzialność administracyjna za popełnione wykroczenia drogowe, określone w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jest co do zasady oderwana od kwestii winy odpowiedzialnego, a także od zaistnienia szkody bądź stanu zagrożenia nią. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami, bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. W postępowaniu administracyjnym w tego rodzaju sprawach istotne jest bowiem przede wszystkim stwierdzenie faktu popełnienia wykroczenia i stwierdzenie odpowiedzialności za ten czyn – przy założonej odpowiedzialności przedsiębiorcy, niezależnie od jego winy, możliwości przyczynienia się do jej powstania, czy ewentualnych żądań miarkowania wysokości kary. Ustawa nie określa jakichkolwiek przesłanek wyłączających odpowiedzialność (możliwość odstąpienia od wymierzenia kary) bądź prowadzących do jej ograniczenia. Organ inspekcji drogowej działa w takiej sytuacji w warunkach uznania związanego – stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości. Zaistnienie określonych ustawą przesłanek odpowiedzialności zobowiązuje właściwy organ (wojewódzkiego inspektora transportu drogowego) do wymierzenia kary.

W zarysowanym mechanizmie odpowiedzialności podstawowe znaczenie mają więc ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo bowiem jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy nastąpiło określone naruszenie przepisów powołanej wyżej ustawy oraz na kwalifikację tego przekroczenia. Sprawy o naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym są z założenia wszczynane z urzędu, a wyniki kontroli drogowej, ujęte w formie protokołu kontroli, stanowią w tych sprawach podstawowy materiał dowodowy, którego nie można już odtworzyć. Zgodnie z art. 75 ustawy o transporcie drogowym wyniki kontroli wykorzystywane są do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania: 1) administracyjnego o cofnięcie uprawnień przewozowych przedsiębiorcy, określonych przepisami ustawy; 2) karnego lub karno-skarbowego; 3) w sprawach o wykroczenia; 4) przez organy Państwowej Inspekcji Pracy; 5) przewidzianego w umowach międzynarodowych w stosunku do przedsiębiorców zagranicznych. W rozpatrywanej sprawie strona nie wykorzystała swoich uprawnień i bez zastrzeżeń przyjęła ustalenia dokonane przez organ inspekcji drogowej. Jest oczywiste, że późniejsze próby zmiany tych ustaleń mają znacznie mniejszą moc dowodową. W szczególności za chybiony należy uznać zarzut strony, iż na przystanku przy ul. L., nie figurującym w rozkładzie jazdy przedsiębiorstwa przewozowego, wysiadła tylko żona kierowcy – gdyż ustawa nie czyni w tym zakresie żadnych wyjątków, i jakoby nie ustalono bez wątpienia, że jednocześnie wsiadła na tym przystanku inna osoba. Przeczy temu wyraźnie treść protokołu kontroli i opartej na niej uzasadnienia decyzji organu I instancji.

Z przedstawionych wyżej powodów sposób przeprowadzania kontroli drogowych został w ustawie o transporcie drogowym znacznie sformalizowany. I tak, w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy zastosowanie ma m.in. art. 70 ust 1 ustawy, zgodnie z którym rozpoczęcie kontroli przez inspektora poprzedzone jest okazaniem kontrolowanemu legitymacji służbowej (ust. 1). Legitymacja ta upoważnia inspektora do dokonania czynności kontrolnych (ust. 2), przy czym inspektor ma obowiązek zapoznać kontrolowanego z jego prawami i obowiązkami wynikającymi z ustawy (ust. 3). Czynności kontrolne są wykonywane przez inspektora w obecności kontrolowanego, osoby zastępującej kontrolowanego lub przez niego zatrudnionej (ust. 4).

Zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy inspektor wykonuje czynności kontrolne, z zastrzeżeniem ust. 1a, w umundurowaniu oraz posługuje się legitymacją służbową i znakiem identyfikacyjnym. Jednakże zgodnie z ust. 1a pkt 2 tego przepisu inspektor może wykonywać bez umundurowania czynności kontrolne podczas kontroli przewozów regularnych, o ile nie wymaga to zatrzymywania pojazdów na drodze poza przystankami. Natomiast zgodnie z powołanym przez stronę art. 71 ustawy zatrzymanie pojazdu do kontroli może być dokonane tylko przez umundurowanych inspektorów znajdujących się: 1) w pobliżu oznakowanego pojazdu służbowego lub 2) w miejscu oznakowanym znakiem drogowym uprzedzającym o kontroli.

W myśl art. 74 ust. 1 z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu. Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia (ust. 2). Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje się w protokole (ust. 3).

Zgodnie z art. 75 K.p.a., który w myśl przepisów ustawy o transporcie drogowym ma zastosowanie w tego rodzaju sprawach, protokół kontroli jest podstawowym dowodem w sprawach z zakresu transportu drogowego – o ile nie jest sprzeczny z prawem. Strona twierdzi, że zatrzymanie pojazdu zostało dokonane przez nieoznakowany pojazd, w miejscu nieoznakowanym znakiem drogowym uprzedzającym o kontroli, a zatem było dokonane z naruszeniem art. 71 ustawy. Oznacza to, w jej ocenie, że dowód w formie protokołu z kontroli jest sprzeczny z prawem.

Kontrola ruchu drogowego, związana z transportem osób, nasuwa trudności, związane m.in. z koniecznością pogodzenia w tej dziedzinie spraw wymogu praworządnego działania inspekcji drogowej (art. 6 K.p.a.) z dążeniem jej skutecznego i sprawnego postępowania (art. 12 K.p.a.). Wyrazem tego była m.in. zmiana powołanego wyżej art. 69 ustawy, do którego ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 180, poz. 1497) dodano ust. 1a, zezwalający inspektorom transportu drogowego na dokonywanie czynności kontrolnych bez umundurowania podczas kontroli przewozów regularnych, o ile nie wymaga to zatrzymywania pojazdów na drodze poza przystankami.

Podstawowym aktem prawnym regulującym zasady dokonywania kontroli drogowych, zwłaszcza przez organy Policji, jest ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.), która normuje te kwestie w dziale V: Kontrola ruchu drogowego, Rozdziale 1: Uprawnienia Policji. Zgodnie z art. 129a powołanej ustawy kontrola ruchu drogowego w stosunku do kierujących pojazdami, którzy wykonują transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne, należy również do inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. W tym zakresie inspektorom przysługują uprawnienia określone w art. 129 ust. 2 ustawy, określające uprawnienia policjanta w toku kontroli drogowej.

Na podstawie delegacji zawartej w art. 131 ust. 1 powołanej ustawy minister właściwy do spraw wewnętrznych, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i porządku w czasie wykonywania kontroli drogowej oraz sprawne wykonywanie czynności w tym zakresie określił, w drodze rozporządzenia z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. z 2003 r. Nr 14, poz. 144, z późn. zm.) 1) organizację, warunki i sposób wykonywania kontroli ruchu drogowego; 2) warunki i tryb udzielania upoważnień do zatrzymywania pojazdów lub wykonywania niektórych czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego przez funkcjonariuszy innych organów oraz strażników straży gminnych (miejskich); 3) wymagany sposób zachowania się kontrolowanego uczestnika ruchu.

Przepis § 10 powołanego rozporządzenia odnosi się do kontroli drogowych wykonywanych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Potwierdza on, że inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego są uprawnieni do wykonywania kontroli ruchu drogowego w stosunku do kierujących pojazdami w transporcie drogowym oraz niezarobkowym krajowym i międzynarodowym przewozie drogowym w zakresie określonym w odrębnych przepisach (ust. 1), a w toku wykonywania tych kontroli stosuje się do nich odpowiednio określone przepisy rozporządzenia, tj. § 2 ust. 1 i 2 pkt 1-2 i 4, § 3 ust. 1 i 4-7, § 4 ust. 1, 2 i 3 pkt 2, § 5 ust. 3 i 4 oraz § 6-8 rozporządzenia. Zgodnie z powołanymi przepisami § 2 ust. 1 rozporządzenia kontrolujący, w celu przeprowadzenia kontroli ruchu drogowego, jest uprawniony do wydania poleceń i sygnałów. Zgodnie z ust. 2 polecenia i sygnały mogą być wydawane przez kontrolującego: 1) pieszego; 2) znajdującego się w pojeździe lub na pojeździe; 4) znajdującego się na pokładzie statku powietrznego. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia kontrolujący umundurowany w warunkach dostatecznej widoczności podaje sygnały tarczą do zatrzymywania pojazdów lub ręką, a w warunkach niedostatecznej widoczności - latarką ze światłem czerwonym albo tarczą do zatrzymywania pojazdów ze światłem odblaskowym lub światłem czerwonym. Natomiast zgodnie z ust. 4 kontrolujący jadący pojazdem samochodowym może podawać kierującemu pojazdem polecenia do określonego zachowania się za pomocą urządzeń nagłaśniających, sygnalizacyjnych lub świetlnych, zaś zgodnie z ust. 5 kontrolujący, który wchodzi w skład patrolu powietrznego polecenie do zatrzymania pojazdu podaje za pomocą urządzeń nagłaśniających lub świetlnych.

W myśl § 3 ust. 6 rozporządzenia polecenie do zatrzymania pojazdu podaje się z dostatecznej odległości, w sposób zapewniający jego dostrzeżenie przez kierującego pojazdem oraz bezpieczne zatrzymanie w miejscu wskazanym przez policjanta. Natomiast samo miejsce zatrzymania pojazdu (...) może być wyznaczone przez ustawienie znaku "stój - kontrola drogowa" (ust. 7).

Z kolei zgodnie z § 4 ust. 1.powolanego rozporządzenia pojazd powinien być zatrzymany w miejscu, gdzie nie utrudnia to ruchu i nie zagraża jego bezpieczeństwu. W celu dojazdu do miejsca, o którym mowa w ust. 1, kontrolujący może wydać kontrolowanemu uczestnikowi ruchu polecenie jazdy za pojazdem kontrolującego (ust. 2). Przepisu ust. 1 nie stosuje się w razie konieczności zatrzymania pojazdu, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, iż może on zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego ze względu na swój stan techniczny lub zachowanie się kierującego (§ 4 ust. 3 pkt 2).

Ponadto, zgodnie z § 5 ust. 3 rozporządzenia przystępując do czynności kontrolnych, kontrolujący może wydać polecenie unieruchomienia silnika pojazdu. W przypadkach uzasadnionych względami bezpieczeństwa lub uwarunkowanych charakterem kontroli kontrolujący może wydać kierującemu pojazdem lub pasażerowi pojazdu polecenie opuszczenia pojazdu (ust. 4).

Pozostałe przepisy powołane w cytowanym wyżej § 10 rozporządzenia dotyczą kontroli warunków i sposobu przewozu materiałów niebezpiecznych, zatrzymania dokumentu stwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdem lub jego używania, a także możliwości kierowania przez kontrolującego kierowanym pojazdem, a więc nie mają bezpośredniego związku z rozpatrywaną sprawą.

Na tle przedstawionych przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia wykonawczego w sprawie kontroli ruchu drogowego, wyznaczających powszechnie obowiązujące standardy kontroli ruchu drogowego, nie ulega wątpliwości, że przepis art. 71 ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego zatrzymanie pojazdu do kontroli może być dokonane tylko przez umundurowanych inspektorów znajdujących się: 1) w pobliżu oznakowanego pojazdu służbowego lub 2) w miejscu oznakowanym znakiem drogowym uprzedzającym o kontroli, ma nie tyle charakter przepisu szczególnego, co przepisu reliktowego, nie skorelowanego z pozostałymi przepisami regulującymi wykonywanie kontroli przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Świadczy o tym m.in. wyraźna sprzeczność pomiędzy treścią tego przepisu a treścią art. 69 ust. 1a ustawy o transporcie drogowym – nawet przy założeniu, że ten ostatni dotyczy wyłącznie przewozów regularnych i ustanawia wyjątek wobec ogólnej reguły zawartej w art. 71 ustawy.

Należy przy tym zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie zatrzymanie kontrolowanego pojazdu nastąpiło już po bezspornym stwierdzeniu przez organ kontrolny, iż strona wykonując regularny krajowy transport drogowy osób zabierała pasażerów z przystanku nie wymienionego w rozkładzie jazdy. Trudno w tej sytuacji wymagać, aby inspektorzy wykonujący kontrolę nieoznakowanym pojazdem odstąpili od jej kontynuacji, a w konsekwencji nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie. Podkreślić przy tym trzeba, że strona bez uwag zaakceptowała protokół kontroli i nie miała żadnych zastrzeżeń – na tym etapie – do jej przebiegu.

Przyjęcie, że kontrola pojazdów przewoźników wykonujących krajowy transport drogowy osób może się odbywać wyłącznie pojazdami oznakowanymi, przy zachowaniu wszystkich warunków określonych w art. 71 ustawy o transporcie drogowym, oznaczałoby w praktyce wyłączenie większości tego rodzaju przewozów spod kontroli. Poza tym trudno wyjaśnić, czym różni się kontrola dokonywana przez nie umundurowanego inspektora, dopuszczona przez obowiązujący art. 69 ust. 1a ustawy, od obserwacji kontrolowanego pojazdu przez nieoznakowany pojazd Inspekcji Transportu Drogowego – przystępujący do kontroli po stwierdzeniu ewidentnego naruszenia przepisów powołanej wyżej ustawy. Brak więc podstaw do uznania, że obserwacja pojazdu przewoźnika wykonującego transport drogowy osób z nieoznakowanego pojazdu Inspekcji Transportu Drogowego, która wszak nie zawsze musi zakończyć się podjęciem formalnych czynności kontrolnych, jest równoznaczna z zaliczeniem tych działań do czynności niejawnych, dokonywanych z naruszeniem art. 2 Konstytucji RP. Brak też podstaw do faktycznego pozbawienia inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego możliwości kontrolowania tak ważnego działu transportu drogowego, jakim jest regularny przewóz osób, stanowiący w istocie najbardziej masową część transportu drogowego.

Za relewantne prawnie należy uznać wyjaśnienia strony dotyczące wcześniejszego uzgodnienia z właściwym organem administracji zmiany przystanków, na których miał prawo się zatrzymywać. Tego rodzaju uzgodnienie powinno być zmianą dokonaną w odpowiedniej formie, gdyż inaczej stanowi oczywiste naruszenie art. 18 ust. 1, ust. 2, art. 18b ust. 1 pkt. 2, pkt. 3, pkt. 7, ust. 2 pkt. 2, pkt. 3, pkt. 5, art. 20 ust. 1, ust 1a, art. 20a, art. 22 ust. 1, ust. 2, ust.3, ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Niezachowanie terminu w rozpatrywanej sprawie przez właściwy organ administracji powinno być natomiast dochodzone przez stronę przy pomocy środków, o których moa w art. 37 K.p.a.

W ocenie Sądu nawet uznanie, że w sprawie miało miejsce naruszenie art. 71 ustawy o transporcie drogowym, mającego charakter reliktowy i nie skoordynowanego m.in. z treścią przepisu art. 69 ust. 1a powołanej ustawy oraz przepisami ustawy – Prawo o ruchu drogowym, statuującej podstawowe zasady wykonywania kontroli w transporcie drogowym, wobec wcześniej stwierdzonego naruszenia przez stronę przepisów ustawy o transporcie drogowym dotyczących przewozów regularnych osób, nie prowadzi do wniosku, iż to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Inaczej mówiąc, w ocenie Sądu zatrzymanie skontrolowanego pojazdu, a zwłaszcza uzyskany w wyniku tego zatrzymania protokół kontroli, nie może być uznany – w przedstawionych okolicznościach - za sprzeczny z prawem, uzyskany z naruszeniem, które miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W świetle art. 75 K.p.a. protokół z przedmiotowego zatrzymania pojazdu należało zatem dopuścić jako dowód w sprawie.

Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w rozpatrywanej sprawie rażącego naruszenia art. 2 Konstytucji RP, art. 71 oraz art. 92 ustawy o transporcie drogowym i lp. 2.2 załącznika do tej ustawy, a także art. 10 k.p.a. Zastosowanie art. 92 powołanej ustawy było prostą konsekwencją stwierdzonego naruszenia. Strona miała też niewątpliwie możliwość udziału w sprawie w każdym stadium postępowania, przy czym sama zrezygnowała z tego prawa w pierwszym – jak wskazano wyżej – najistotniejszym w sprawach naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym stadium dotyczącym ustalenia stanu faktycznego.

Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych i przekazania sprawy w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji Sąd uznał rozpatrywanie tej kwestii za bezprzedmiotowe.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.