Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 668/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust.1 pkt 9 i art. 35 ust.1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. Z. i I. C. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczego i rozbiórkę budynku gospodarczego z przybudówką oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. G. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego i rozbiórkę budynku gospodarczego z przybudówką w zabudowie zagrodowej na działce nr geod. [...] położonej we wsi C., gmina B.

Decyzja Wojewody P. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

W dniu [...] kwietnia 2014 r. M. G. wystąpił z wnioskiem do Starosty B. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego i rozbiórkę budynku gospodarczego z przybudówką w zabudowie zagrodowej na działce nr geod. [...] położonej we wsi C., gm. B.

W dniu [...] kwietnia 2014 r., na podstawie art. 61 § 2 k.p.a., Starosta B. wezwał inwestora do usunięcia braków wniosku, które zostały następnie uzupełnione w dniu [...] kwietnia 2014 r. W związku z powyższym w dniu [...] kwietnia 2014 r. organ I instancji wszczął postępowanie, do którego przystąpiły A. Z. oraz I. C., wnosząc swoje uwagi i zastrzeżenia.

W dniu [...] maja 2014 r. Starosta B. decyzją nr [...] (znak: [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę omawianego budynku gospodarczego, odnosząc się w uzasadnieniu decyzji do wniesionych zastrzeżeń.

Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody P. złożyły A. Z. oraz I. C. podnosząc, że Starosta B. udzielając pozwolenia na budowę omawianej inwestycji źle zinterpretował zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] września 2008 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B., a konkretnie błędnie uznał, że inwestycja jest zgodna z § 12 pkt 2 ppkt b tej uchwały.

Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], Wojewoda P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty B. z dnia [...] maja 2014 r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na ww. decyzję Wojewody P. wniosły A. Z. i I. C., zarzucając jej nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, brak rozpatrzenia wszystkich argumentów strony oraz nie podparcie podstawą prawną wniosków organu II instancji zawartych w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, wyrokiem z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 848/14, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty B. z dnia [...] maja 2014 r.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że stanowisko organów jest co najmniej przedwczesne i narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. miało wpływ na wynik sprawy. Przy istniejących wątpliwościach (odmiennościach) planu, organy muszą najpierw precyzyjnie ocenić sam plan w zakresie, w jakim odnosi się do sytuowania budynków na terenie miejscowości C., aby potem badać zgodność projektu budowlanego z tym planem. Dla oceny tej nie wystarczy oparcie się tylko na literalnym brzmieniu § 5 i § 12 uchwały zmieniającej, ale należy także całą tę uchwałę objąć wykładnią literalną, funkcjonalną i celowościową. Pełnej wykładni należy też dokonać w zakresie analizy uregulowań uchwały zmienianej. Do tego celu przydatna będzie także analiza uchwały Rady Gminy B. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. oraz analiza Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] czerwca 1998 r. Organy winny zatem dokonać samodzielnych ustaleń w tym zakresie, a w razie konieczności, mogą skorzystać z pomocy autora projektu planu, do którego mogą się zwrócić o dokonanie wykładni autentycznej kwestionowanych w skardze zapisów planu.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Starosta B. decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. G. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego i rozbiórkę budynku gospodarczego z przybudówką w zabudowie zagrodowej na działce nr geod. [...] położonej we wsi C., gmina B.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy wziął pod uwagę wskazówki zawarte w wyroku WSA w Białymstoku z 25 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 848/14 i przed zbadaniem zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem dokonał oceny planu w zakresie, w jakim odnosi się do sytuowania budynków na terenie miejscowości C. Dla analizy uregulowań uchwały zmienianej i zmieniającej organ skorzystał z pomocy autora projektu planu. Zgodnie z jego interpretacją Uchwała Nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] września 2008 r. obejmuje w części wymienionej w § 2 ust. 1 tereny wymienionych tam wsi, natomiast ustalenia § 12 dotyczą całej gminy B. Natomiast posługując się § 24 uchwały zmieniającej plan w 2008 r. autor planu argumentuje, że tracą moc te zapisy planu z 2003 r., które zostały zapisane w zmianie planu, a w zmianie planu ustalono nowe zasady sytuowania budynków względem granic działek budowlanych. Zatem stare zasady z 2003 r. nie obowiązują, niezależnie od tego, czy literalnie ustalono w tekście zmiany planu ich uchylenie.

Ze względu na powyższe organ wyraził pogląd, że w sprawie właściwej podstawy prawnej przy dokonaniu oceny możliwości wydania pozwolenia na budowę przy granicy będzie stanowił przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., czyli zasady mówiącej m.in. o zaprojektowaniu obiektu budowlanego w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich (skarżących), w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W jego ocenie stwierdzić należy, że budowa projektowanego budynku gospodarczego nie będzie stanowiła przeszkody dla dotychczasowego sposobu użytkowania nieruchomości skarżących (działki nr geod. [...]), ze względu na zlokalizowanie projektowanego budynku na wysokości już istniejącego na działce [...] w odległości 1,5 m budynku gospodarczego skarżących. Projektowana inwestycja ma zaprojektowaną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, a wody opadowe z projektowanego budynku będą odprowadzane na teren inwestora. Inwestor szczegółowo uzasadnił usytuowanie projektowanego budynku, który swoim usytuowaniem swoim zamierzeniem budowlanym nie zakłóci korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. W związku z powyższym, organ po stwierdzeniu spełnienia przez inwestora wymagań art. 33 ust. 2 P.b., jak również po wykonaniu obowiązku określonego w art. 35 ust. 1 P.b., zobowiązany był do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania inwestorowi pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosły I. C. i A. Z.

Wojewoda P. decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] czerwca 2015 r.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że Starosta B. wykonał zalecenia zawarte w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 25 listopada 2014 r.. Organ I instancji zwrócił się do autora planu zagospodarowania przestrzennego z prośbą o wyjaśnienie treści kwestionowanych przez skarżące zapisów planu i uzyskał odpowiedź autora planu. W oparciu o nią organ ten słusznie uznał, że przedmiotowa inwestycja w rozumieniu art. 35 ust 1 pkt 1 P.b. jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Dalej organ wyjaśnił, że bezzasadny jest zarzut skarżących odnośnie naruszenia art. 5 ust. 1 pkt. 8 i 9 P.b., tj. naruszenia poszanowania interesu osób trzecich. Planowana budowa budynku gospodarczego nie będzie miała negatywnego wpływu na teren działki sąsiedniej (działka nr [...]). Analizując projekt budowlany Wojewoda P. stwierdza, że projektowany budynek od strony działki skarżących ma zaprojektowaną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, dach został zaprojektowany jako jednospadowy ze spadkiem na nieruchomość inwestora w związku z czym wody opadowe również będą odprowadzane na teren nieruchomości Inwestora i nie będą zalewały działki sąsiedniej. Projektowany budynek został zlokalizowany na wysokości zlokalizowanego na działce sąsiedniej ([...]) budynku gospodarczego, wobec czego nie będzie również zacieniał budynku mieszkalnego. Istniejący budynek gospodarczy skarżących zlokalizowany jest w odległości 1,5 m od granicy, przez co utrwalone jest zagospodarowanie działki nr [...]. Lokalizacja projektowanego budynku bezpośrednio przy granicy jest optymalna i umożliwi inwestorowi przejazd maszynami rolniczymi. Mając na uwadze powyższe argumenty organ odwoławczy stwierdził, że projektowany budynek nie będzie miał wpływu na zagospodarowanie działki sąsiedniej, wręcz w przyszłości ewentualnie umożliwi skarżącym dobudowanie się do przedmiotowego budynku i lepsze zagospodarowanie własnej działki.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody P., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniosły A. Z. i I. C., w której zaskarżonej decyzji zarzuciły:

– nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, co stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a.,

– brak rozpatrzenia wszystkich argumentów strony, co stanowi naruszenie art. 7 i 107 § 3 k.p.a.,

– nie podparte podstawą prawną wnioski organu II instancji zawarte w uzasadnieniu decyzji, co stanowi naruszenie art. 6 i 107 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżące wskazały, że:

1. Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji dokonał jednoznacznego ustalenia, że decyzja wydana przez Starostę B. jest zgodna z prawem, pomimo tego, że nie zostały dopełnione czynności wymienione w art. 35 pkt 1 ppkt 1 P.b.

2. Organ II instancji powołuje się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, chociaż w rzeczywistości zapisy w treści rozporządzenia nie znajdują odzwierciedlenia w treści opinii wydanej przez Wojewodę.

3. Organ II instancji nie odniósł się do ważnego dla sprawy argumentu, że zgodnie z § 15 Uchwały Nr [...] o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy B. nie można usytuować budynku po granicy działki sąsiedniej bez zgody właściciela lub w sytuacji, gdy nie ma na planowanej długości inwestycji obiektu istniejącego z usytuowaniem po tej granicy.

4. Organ II instancji błędnie stwierdza, że zapisy z §12 pkt 2 ppkt b) Uchwały Nr [...] zezwalają na lokalizację nowoprojektowanych obiektów bezpośrednio po granicy z działką sąsiednią bez zgody jej właściciela w momencie, gdy w projektowanej lokalizacji nie istnieje zabudowa na tej granicy.

5. Organ II instancji powołuje się w swojej decyzji na art. 35 ust. 1 P.b., a jeden z jej podpunktów, a mianowicie ppkt 1 rozpatruje połowicznie, co budzi wiele wątpliwości w prawidłowym rozpatrywaniu wszystkich aktów prawnych decyzji.

6. Organy I i II instancji nie wzięły pod uwagę wyroku sądowego z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 848/14, który określił, że zaskarżona decyzja oraz decyzja poprzedzająca podlega uchyleniu, gdyż zasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów k.p.a. i P.b., a w kolejnym rozpatrywaniu sprawy organy ponownie nie uwzględniły wykazanych przez Sąd błędów w interpretacji poszczególnych przepisów, nie wezwały również inwestora i jego pełnomocnika do doprowadzenia dokumentacji budowlanej jako zgodnej z zasadami opisanymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżące wniosły o:

1) stwierdzenie wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa,

2) o uchylenie decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. wydanej przez Starostę B.,

3) orzeczenie o zwrocie od strony przeciwnej na rzecz skarżących kosztów postępowania,

4) orzeczenie o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

5) przyznanie od organu na rzecz skarżących sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną skargi.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2015 r., która utrzymała w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] czerwca 2015 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego i rozbiórkę budynku gospodarczego z przybudówką w zabudowie zagrodowej na działce nr geod. [...] położonej we wsi C., gmina B.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409; dalej: "P.b.")., a w szczególności art. 35 ust. 1.

Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez WSA w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 25 listopada 2014 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Bk 848/14, uchylił decyzję Wojewody P. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] i poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty B. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Z mocy art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wobec tego, wiążące jest w niniejszej sprawie stwierdzenie Sądu w tamtej sprawie, że przy istniejących wątpliwościach dotyczących treści planu, organy muszą najpierw precyzyjnie ocenić sam plan w zakresie, w jakim odnosi się do sytuowania budynków na terenie miejscowości C., aby potem badać zgodność projektu budowlanego z tym planem. Organy winny dokonać samodzielnych ustaleń w tym zakresie, a w razie konieczności, mogą skorzystać z pomocy autora projektu planu, do którego mogą się zwrócić o dokonanie wykładni autentycznej kwestionowanych w skardze zapisów planu.

Zdaniem Sądu, organy zastosowały się do wskazań Sądu zawartych w cytowanym wyroku. W oparciu o wykładnię planu dokonaną przez autora projektu planu oraz własną analizę planu, doszły one do przekonania, że przedmiotowy plan dopuszcza w § 6 ust. 3 pkt 5 w brzmieniu nadanym mu przez § 12 pkt 2 lit. b) uchwały zmieniającej z dnia 29 września 2008 r., usytuowanie budynku skierowanego w stronę działki sąsiedniej ścianą zewnętrzną bez otworów drzwiowych i okiennych w odległości 1,5 m od granicy działki lub bezpośrednio przy jej granicy. Stanowisku temu nie stoi na przeszkodzie § 6 ust. 3 pkt 4 planu odwołujący się do § 15 planu, w którym to odmiennie uregulowano zasady sytuowania budynków przy granicy działek. Zwrócić bowiem należy uwagę na treść § 24 uchwały zmieniającej, w którym uregulowano, że w zakresie ustalonym niniejszą uchwałą traci moc Uchwała nr VIII/53/03 Rady Gminy Brańsk z dnia 30 października 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. Nr 120, poz. 2229). Powyższe uregulowanie jest zgodne z zasadą lex posterior derogat legi priori (akt późniejszy uchyla moc obowiązującą aktu wcześniejszego), a to oznacza, że w zakresie sytuowania budynków przy granicy działek obowiązuje regulacja zawarta w § 6 ust. 3 pkt 5 planu.

Jeśli natomiast chodzi o zakres obowiązywania § 6 ust. 3 pkt 5 planu, to stwierdzić należy, że Sąd podziela ustalenia organów, iż uregulowanie to dotyczy obszaru całej gminy B., a nie tylko obszaru wymienionego w § 2 ust. 1 uchwały zmieniającej. Zauważenia bowiem wymaga, że w uchwale Rady Gminy B. Nr [...] z dnia 31 grudnia 2007 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. (uchwała intencyjna), określono zakres zmian planu miejscowego z 2003 r., w tym i odnośnie dopuszczenia możliwości zabudowy w odległości 1,5 m oraz po granicy działki (§ 1 ust. 2 pkt 2). Przy czym wyraźnie rozróżniono, że zmiany dotyczą zarówno określonych obszarów (§ 1 ust. 1) jak i korekty i uzupełnienia części tekstowej (§ 1 ust. 2). Zmiana określona w § 1 ust. 2 dotyczy niewątpliwie obszaru całej gminy Brańsk. Powyższe wynika już nawet z tytułu uchwały intencyjnej, a mianowicie, że zmiana dotyczy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B., a nie jej części. Uchwała zmieniająca z dnia 29 września 2008 r. również już w tytule dotyczy zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B., a nie tylko jej części. Zmiana planu określona w § 2 ust. 1 uchwały zmieniającej odpowiada § 1 ust. 1 uchwały intencyjnej, zaś § 12 uchwały zmieniającej odpowiada § 1 ust. 2 uchwały intencyjnej. Dodatkowego zauważenia wymaga także, że zmiana tekstowa planu określona w § 12 uchwały zmieniającej nie wymagała sporządzania części graficznej w postaci rysunku zmiany planu.

W tym miejscu podkreślenia tylko wymaga, że WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 848/14, nie przesądził kwestii, czy zmiana planu dotyczy miejscowości C., na obszarze której ma powstać inwestycja, tylko nakazał organom jej badanie. Sąd ten wyraźnie stwierdził, że stanowisko organów było przedwczesne i organy winny najpierw precyzyjnie ocenić sam plan w zakresie, w jakim odnosi się do sytuowania budynków na terenie miejscowości C., aby potem badać zgodność projektu budowlanego z tym planem.

Z racji na powyższe, niezasadne są w ocenie Sądu, zarzuty skarżących dotyczące dokonanej przez organy wykładni obowiązującego planu i przyjęcie, że dopuszcza on zabudowę przy granicy działki.

Niezasadne są także pozostałe zarzuty skarżących dotyczące niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zastosowania przez organy art. 35 ust. 1 P.b. Stan faktyczny został bowiem ustalony prawidłowo i znalazło to odzwierciedlenie w uzasadnieniach rozstrzygnięć obu organów. Ze wskazanego zaś przepisu art. 35 ust. 1 P.b. wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy oba organy prawidłowo zastosowały przedmiotowy przepis i dokonały czynności, o których w nim mowa. Z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. wynika, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690) określono odległości, w jakich należy sytuować budynki od granicy z sąsiednią działką budowlaną i mają one być nie mniejsze niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Wprawdzie rozporządzenie w § 12 ust. 2 sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jednakże omawiane przepisy należy interpretować w ten sposób, że zasadą jest, iż sytuowanie określone w § 12 ust. 2 jest wyjątkiem od reguły określonej w ust. 1 tego przepisu. Treść tych przepisów wskazuje wprawdzie na to, iż nie ma zakazu budowy przy granicy nieruchomości sąsiedniej jak też warunku uzyskania na taką budowę zgody sąsiada, jednakże nie oznacza to, że orzekający w sprawie organ administracji publicznej w sposób dowolny rozstrzyga o pozwoleniu na budowę, albo że jest związany wyłącznie przepisami warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaś tylko od woli inwestora zależy określenie usytuowania obiektu i jest ono wiążące dla organu. Nie jest dopuszczalne uwzględnienie interesu tylko jednej ze stron postępowania z podaniem, że jej wniosek jest zasadny ze względów optymalnych zagospodarowania działki inwestora, bez szczegółowego wyjaśnienia, czy usprawiedliwione jest wyjątkowe, a co za tym idzie priorytetowe, potraktowanie tego wniosku (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Op 439/11). Jak słusznie wskazano w wyroku składu siedmiu sędziów NSA z dnia 11 czerwca 2001 r., sygn. akt OSA 4/01, pomimo, iż przedmiotem sprawy rozpoznawanej przez organ architektoniczno-budowlany jest pozwolenie na budowę, a więc rozstrzygnięcie należące do typowych zagadnień z dziedziny prawa administracyjnego materialnego, to jednak unormowań prawnych co do możliwości i warunków udzielenia pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy nieruchomości stanowiącej własność innej osoby niż inwestor należy poszukiwać zarówno w przepisach prawa administracyjnego (ustawa Prawo budowlane) jak i w przepisach prawa cywilnego (art. 140 k.c i art. 144 k.c.).

Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela stanowiska przedstawione powyżej i opowiada się także za kolejnym poglądem judykatury, że w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy z sąsiednią nieruchomością, organ administracji publicznej powinien mieć na uwadze konstytucyjny obowiązek równego traktowania wobec prawa zarówno inwestora jak i właścicieli działki sąsiedniej a także przepisy konstytucyjne o ochronie prawa własności (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 794/05). Pozwolenie na budowę przy granicy nieruchomości może być wydane wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny. Wskazuje na to treść art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. wymagającego zapewnienie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, jak i art. 144 k.c. przewidującego, iż właściciel nieruchomości powinien powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. W postępowaniu takim organ w oparciu o art. 9 k.p.a. winien inwestora pouczyć o obowiązku wyczerpującego uzasadnienia usytuowania obiektu przy granicy nieruchomości. Dopiero powołane przez strony argumenty i zgłoszone przez nie dowody oraz ewentualnie materiał dowodowy zgromadzony przez organ orzekający we własnym zakresie stanowić będzie podstawę orzekania w sprawie. Organ winien też mieć na uwadze, że pozytywnie można rozstrzygnąć tylko wniosek tej strony, która wykaże w toku postępowania, że budowa przy granicy z nieruchomością sąsiednią nie narusza zasad współżycia społecznego, jak też nie zakłóci korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. Pamiętać też musi, że skutki jego decyzji będą determinowały kształt przyszłej zabudowy na danym obszarze i to na przestrzeni długiego okresu czasu. Stąd rozstrzygnięcie w tym przedmiocie wymaga szczególnie wnikliwego rozważenia nie tylko interesów wszystkich uczestników postępowania, ale także przeanalizowania kwestii, jaki będzie ono miało wpływ na ład przestrzenny danego obszaru (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2312/10, oraz wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 952/14).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy oba organy uzasadniły przyjęte stanowisko, a Sąd uznaje je za prawidłowe. Jak wynika bowiem z projektu zagospodarowania działki nr [...], znajduje się ona we wsi C. i jest zabudowana domem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi. Jest ona także użytkowana rolniczo. Budynek gospodarczy ma powstać w miejsce istniejącego, który będzie rozebrany. Jego usytuowanie jest uzasadnione interesem inwestora polegającym na tym, aby pomiędzy tym budynkiem i domem mieszkalnym był przejazd o szerokości umożliwiającej poruszanie się po nim maszynami rolniczymi. Odsunięcie tego budynku o 1,5 m od granicy działki (a tylko taka możliwość wchodziłaby w grę – patrz wyrok NSA z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2920/12), zasadniczo przejazd ten by ograniczyło. Budowa zaś tego garażu z tyłu działki jest niecelowa, gdyż w garażu przetrzymywane będą maszyny i urządzenia rolnicze, a zatem zachodzi konieczność łatwego do nich dostępu. Powyższe usytuowanie w pełni zatem zabezpiecza interesy inwestora.

Jeśli zaś chodzi o zabezpieczenie interesu sąsiadów, to w ocenie Sądu, organy również wykazały, że interesy te nie doznają uszczerbku. Zauważyć bowiem trzeba, że jak przyznały same skarżące, w miejscowości C. znajduje się zabudowa po granicy działek. Na działce inwestora znajduje się już budynek nr [...] zbudowany po granicy z działką skarżących, a ponadto, jak wynika z oświadczenia inwestora (czemu nie zaprzeczyły skarżące), na działce skarżących jest także stodoła zbudowana po granicy z działką inwestora, która ma wspólny szczyt ze stodołą inwestora. Dodatkowo wzdłuż tej granicy, na działce skarżących, znajdują się kolejne dwa budynki gospodarcze umiejscowione ok. 1,5 m od granicy. Projektowany garaż ma być posadowiony na wysokości jednego z tych budynków, a to oznacza, że budowa ta nie wpłynie na obecne zagospodarowanie działki skarżących. Z kolei na działce sąsiedniej o nr [...] (z drugiej strony działki inwestora) znajduje się budynek gospodarczy przy samej granicy z działką inwestora. Usytuowanie zatem projektowanego garażu na tej wysokości także nie wpłynie za zagospodarowanie tej działki.

Jak z powyższego zatem widać, organy trafnie przyjęły, że projektowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na obecne zagospodarowanie i wykorzystywanie działek sąsiednich. Fakt, że działka skarżących o nr [...] nie jest obecnie użytkowana rolniczo, pozostaje bez wpływu na dokonaną ocenę. Jest ona bowiem zabudowana jako działka (siedlisko) rolnicza. Przyszłe natomiast i zarazem tylko ewentualne, bliżej nieokreślone zamierzenia inwestycyjne nie mogą decydować o dopuszczalności obecnej inwestycji.

Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.