Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 88/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Sędziowie: WSA Grażyna Malinowska-Wasik asesor WSA Krzysztof Retyk Protokolant: Barbara Kroczak po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi C. i J. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 grudnia 2001 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 22 października 2001 r., nr [...], na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), nakazał C. i J. W. rozbiórkę samowolnie wybudowanego w roku 1967 na działce o nr Ew. w Ł. parterowego domku letniskowego o wymiarach 6,60 m x 4,60 m.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli C. i J. W.. Podnieśli, że przedmiotowy domek letniskowy to – w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. – tymczasowy obiekt budowlany, gdyż posadowiony został na palach drewnianych i nie jest trwale związany z gruntem. Za taką klasyfikacją przemawia także fakt, że objęty nakazem rozbiórki domek letniskowy przeznaczony jest do czasowego użytkowania, do czasu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołujący się zamierzają bowiem wystąpić z wnioskiem o zmianę przeznaczenia gruntu z rolnego na rekreacyjny w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co umożliwi odwołującym się budowę domu letniskowego. Powołane okoliczności wyłączały konieczność uzyskania pozwolenia na budowę.

Decyzją z dnia 20 grudnia 2001 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, iż realizacja przez odwołujących się domku letniskowego miała miejsce w warunkach samowoli budowlanej – bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę (art. 28 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane). Zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonym Uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy Nr [...] z dnia 22 lutego 1990 r. (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 8, poz. 49 ze zm.), przedmiotowy domek letniskowy znajduje się na terenie, który stanowi obszar upraw rolnych. Tym samym powyższa lokalizacja jest niezgodna z planem, co uzasadnia orzeczenie nakazu rozbiórki w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Organ nie podzielił stanowiska odwołujących się, że budowa przedmiotowego obiektu (który w ich ocenie ma charakter obiektu tymczasowego) nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazał, że tak w świetle przepisów Prawa budowlanego z 1994 r., jak i z 1974 r. budowa obiektu budowlanego niezależnie od tego, czy był on trwale związany z gruntem, czy też nie – wymagała pozwolenia. Również okoliczność zamiaru złożenia wniosku o zmianę przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie może stanowić podstawy do uchylenia wydanego na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazu rozbiórki. Gdy wybudowany obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę obliguje organ do wydania nakazu jego rozbiórki.

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli C. i J. W., którzy ponownie powołali się na przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. wywodząc, iż objęty nakazem rozbiórki domek letniskowy nie jest związany trwale z gruntem, przeznaczony jest jedynie do czasowego użytkowania. Jest zatem tymczasowym obiektem budowlanym, którego budowa nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odsyłając do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola zgodności zaskarżonej decyzji z prawem dokonywana jest przez Sąd w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie orzekania przez organy administracji.

Skarga nie jest zasadna.

Ze względu na wybudowanie przedmiotowego obiektu budowlanego w 1967 r., czyli przed 1 stycznia 1995 r. organy prawidłowo – zgodnie z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. - orzekały w oparciu o przepis art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., nie stosując art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r.

Przedmiotowy obiekt to obiekt o wymiarach 6, 60 m x 4, 60 m (pow. 30, 36 m²), konstrukcji drewnianej, wydzielony z przestrzeni ścianami, trwale związany z gruntem, bo posadowiony na stopach betonowych, przenoszący obciążenia na te stopy za pomocą pali stalowych. Taki obiekt bez wątpliwości jest budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego, a nie tymczasowym obiektem budowlanym nietrwale związanym z gruntem. Nadto należy tu wskazać, że nie budzi wątpliwości rekreacyjny (letniskowy) charakter tego obiektu, a w utrwalonym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż nawet obiekty nietrwale związane z gruntem (np. barakowozy posadowione na pustakach, bądź innych wspornikach) podlegają rozbiórce na podstawie tak Prawa budowlanego z 1974 r. (art. 37), jak i z 1994 r. (art. 48).

Na wybudowanie takiego obiektu budowlanego, tak wg Prawa budowlanego z 1974 r., jak z 1994 r. wymagane było i jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Bezsporne jest, że przedmiotowy obiekt został wybudowany bez takiego pozwolenia. Zatem spełniona została pierwsza z przesłanek przepisu art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., niezbędna do wydania nakazu rozbiórki.

Nie ma także wątpliwości co do tego, że organ nadzoru budowlanego zasadnie stwierdził, iż obiekt ten znajduje się na terenie, który zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego przeznaczony został pod uprawy rolne, a nie budownictwo, co przesądza o spełnieniu drugiej z przesłanek, zawartej w przepisie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.

Nie dopatrując się naruszenia przez organy obu instancji przepisów prawa materialnego ani postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, mając na uwadze wyżej wskazane względy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) oddalił skargę.