Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1176/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 83
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 11 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 roku sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] 2017 roku Nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydenta M. L. decyzją z dnia [...] 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 11 ust 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.), art. 104, 107 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. z 2012 r., poz. 83 ze zm.) oraz wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt K 29/13 (Dz. U. z dnia 17 marca 2015 r., poz. 373 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku użytkownika wieczystego J. G., orzekł o odmowie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej działkami nr [...] i [...], ark. mapy [...] o łącznej pow. 0,6622 ha, objętej księgą wieczystą POI [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa.

W uzasadnieniu decyzji Prezydent M. L. wyjaśnił, w ramach postępowania wszczętego na wniosek użytkownika wieczystego J. G. z dnia 02 stycznia 2017 r. ustalono, że aktem notarialnym umowy przeniesienia prawa użytkowania wieczystego Rep. "A" Nr [...] z dnia [...].2009 r. wnioskodawca nabył prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do dz. [...], ark. mapy [...], a aktem notarialnym umowy przeniesienia prawa użytkowania wieczystego Rep. "A" Nr [...] z dnia [...]2009 r. wnioskodawca nabył udział w wysokości [...] cz. w prawie użytkowania wieczystego w odniesieniu do dz. [...], ark. mapy 130. Następnie postanowieniem Sądu Rejonowego w L. z dnia [...]2012 r., sygn. akt I Ns [...]/5, zniesiono współużytkowanie wieczyste poprzez fizyczny podział działki [...], ark. mapy [...] na dwie działki: [...] i [...], ark, mapy [...], na mocy czego J. G. stał się wyłącznym użytkownikiem wieczystym dz. [...].

Zgodnie z przepisem art. 1 ust 1. ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13, osoby fizyczne, które w dniu wejścia ustawy w życie, tj. 13 października 2005 r. były użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych, mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Data 13 października 2005 r. jest istotna, ponieważ na ten dzień należy określić formę zabudowy nieruchomości lub cel, na jaki została przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W dacie wejścia ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r., poz. 83 ze zm.), dla nieruchomości Skarbu Państwa, położonej w L. przy ul. [...] nie obowiązywały ustalenia żadnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż obowiązujący na przedmiotowym terenie plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta L., zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady M. L. z dnia [...] 1993 r. , stracił ważność z dniem 01 stycznia 2004 r.

Ponadto od dnia 01 stycznia 2004 r. do dnia wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...], Alei [...]i [...] i torów PKP w L., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady M. L. z dnia 26 października 2006 r., nie wydano żadnej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego terenu.

Równocześnie zbadano, iż na dzień 13 października 2005 r. obowiązywały zapisy Uchwały Rady Miejskiej [...] z dnia 9 marca 2000 r. o w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego L., według którego nieruchomość objęta postępowaniem znajduje się na obszarze strefy funkcjonalnej nr [...]. Jest to strefa produkcyjno- usługowo- techniczna przeznaczona na lokowanie obiektów produkcyjnych, baz, składów, magazynów, handlu hurtowego i innych obiektów handlowych terenochłonnych, terminali, obiektów technicznej obsługi miasta, uciążliwego rzemiosła.

Z obecnie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą nr [...] z dnia [...] 2006 r. Rady M. L., dotyczący terenu w rejonie ul. [...], Al. [...] i torów PKP, w którym przedmiotowa nieruchomość usytuowana jest w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem [...] - teren zabudowy usługowej, obiektów produkcyjnych, składów i magazynów.

Organ rozpatrujący sprawę ustalił, iż od dnia postanowienia Sądu Rejonowego w L., na mocy którego zniesiono współużytkowanie wieczyste poprzez fizyczny podział działki [...], ark. mapy [...] na dwie działki: [...] i [...], na ark. mapy 130, powstała nowa nieruchomość, uregulowana w księdze wieczystej nr KW [...], składająca się z dwóch działek ewidencyjnych, tj. dz. [...] i [...], na ark. mapy 130, o łącznej pow. 0,6622 ha. Natomiast od chwili założenia przedmiotowej księgi wieczystej, tj. KW [...] nie stwierdzono ujawnienia budynków poprzez odpowiednie wpisy w dziale I -O (oznaczenie nieruchomości).

W toku analizy sprawy ustalono także, iż obszar obecnych działek o nr [...] i [...] (ark. mapy [...]) stanowił wcześniejszą część działki [...], na ark. mapy [...], a jeszcze wcześniej części działek o numerach- [...], [...], [...], [...], [...], który w zakresie zabudowy nie zwiększył się, co do ilości istniejących budynków trwale związanych z gruntem, ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków oraz w systemie ksiąg wieczystych. Na wskazywanym obszarze ujawniony jest jeden budynek magazynowo- produkcyjny usytuowany obecnie na dz. [...], ark. mapy [...] - stanowiącej użytkowanie wieczyste osoby trzeciej.

Prezydent M. L. następnie wyjaśnił, że zagospodarowanie lub przeznaczenie nieruchomości w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, w brzmieniu przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110), należy badać w odniesieniu do tej części nieruchomości, o której przekształcenie prawa użytkowania wieczystego występuje strona. Winno to nastąpić nawet wówczas, gdy podział nieruchomości nastąpił po dniu 13 października 2005 r.

Dla ostatecznego rozstrzygnięcia prowadzonego postępowania ma istotne znaczenie, iż w dacie złożenia wniosku, wyrokiem z dnia 10 marca 2015 r. (sygn. Akt K/29/13), sprostowanym następnie postanowieniem z dnia 25 marca 2015 r., Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Z powyższego wynika, że z wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności mogą wystąpić osoby fizyczne, które w dniu wejścia w życie ustawy (13 października 2005 r.) były użytkownikami wieczystymi nieruchomości bądź też następcy prawni takich osób. Ponieważ skutkiem orzeczenia Trybunału jest zniesienie dotychczas obowiązującego brzmienia art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu, stąd też zastosowanie znajdzie poprzednio obowiązująca regulacja, która oprócz wskazanego wyżej wymogu podmiotowego wskazuje, że nieruchomość objęta wnioskiem musi być zabudowana na cele mieszkaniowe lub też garażem albo musi być przeznaczona pod tego rodzaju zabudowę. Przeznaczenie nieruchomości lub jej części na inne cele wyklucza możliwość skutecznego ubiegania się o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

W dacie wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 13 października 2005 r., nieruchomość wnioskodawcy była niezabudowana, w odniesieniu do której nie obowiązywały żadne ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, nie wydano decyzji o warunkach zabudowy. Jedynym dokumentem, z którego można określić kierunki zagospodarowania jest uchwała Rady Miejskiej [...] z dnia 9 marca 2000 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego L., w świetle, której teren objęty postępowaniem znajdował w strefie produkcyjno- usługowo- technicznej przeznaczonej na lokowanie obiektów produkcyjnych, baz, składów, magazynów, handlu hurtowego i innych obiektów handlowych terenochłonnych, terminali, obiektów technicznej obsługi miasta, uciążliwego rzemiosła.

Aktualne zagospodarowanie nieruchomości oznaczonej nr [...] i [...] (zabudowa jej 4 garażami blaszanymi) nastąpiło po dniu 04 listopada 2016 r. (data skuteczności zgłoszenia budowy/robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę).

Podsumowując organ stwierdził, że dla oceny możliwości przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości istotne znaczenie ma przeznaczenie nieruchomości w dacie wejścia w życie ustawy. W tym zaś przypadku był brak przeznaczenia, warunkującego spełnienie ustawowych przesłanek, których wystąpienie umożliwia przekształcenie, tj. przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową oraz pod zabudowę garażową.

W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji J. G. zarzucił organowi naruszenie art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości poprzez jego błędną wykładnię bowiem odwołującemu przysługuje prawo do przekształcenia jako następcy prawnemu poprzednich użytkowników wieczystych, którym przysługiwało prawo użytkowania wieczystego na dzień 13 października 2005 r,

- rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik postępowania, a w szczególności art. 7, art. 9, art. 80 kpa sprowadzające się do błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż odwołujący jako następca prawny poprzednich użytkowników wieczystej niniejszej nieruchomości, którym przysługiwało prawo do użytkowania wieczystego na dzień 13 października 2005 r., nie jest uprawniony do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości,

- nieuzasadnione przyjęcie stanu niezgodnego z rzeczywistością sprowadzającym się do powołania w treści decyzji nieprawdziwych okoliczności, że przedmiotowa nieruchomość jest zabudowana i wykorzystywana w zakresie usług produkcyjnych, technicznych i przemysłowych, gdy tymczasem działki nr [...] oraz [...] są działkami zabudowanymi garażami.

Odwołujący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że działki nr [...] oraz [...] nie są działkami zabudowanymi oraz w chwili obecnej nie są wykorzystywane w zakresie wskazanym przez organ pierwszej instancji. Przedmiotowe działki są zabudowane garażami. Treść przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wskazuje na to, że sama już faktyczna zabudowa nieruchomości garażami uprawnia do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Tereny mogą być zatem przeznaczone pod inny cel (tak jak w niniejszym przypadku), jednakże faktyczna zabudowa garażami uprawnia do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Odwołujący podniósł, że na mocy umowy sprzedaży prawa użytkowania wieczystego zawartej w dniu 31 sierpnia 2009r. w formie aktu notarialnego Rep. A [...] odwołujący kupił od R. F., Pawła Fellmanna i B. F. nieruchomość stanowiącą działkę nr [...]. w dniu 31 lipca 2009r. w formie aktu notarialnego Rep. A nr [...]. Odnośnie działki nr [...] odwołujący podniósł, że działka ta powstała na skutek prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w L. I Wydział Cywilny wydanego w dniu 29 lutego 2012r. w sprawie o sygn. akt I Ns [...]/5, którym to postanowieniem Sąd Rejonowy w L. I Wydział Cywilny zniósł współużytkowanie wieczyste poprzez fizyczny podział działki nr [...] na dwie działki [...] i [...]. Poprzez dokonany fizyczny podział współużytkowania wieczystego odwołujący stał się wyłącznym użytkownikiem wieczystym działki nr [...]. Niemniej jednak odwołujący już wcześniej był współużytkownikiem wieczystym działki [...], na mocy umowy sprzedaży zawartej w dniu 8 października 2009r. w formie aktu notarialnego Rep. "A" nr [...], kiedy to nabył od R. F. udział wynoszący [...] w prawie użytkowania wieczystego działki nr [...]. Jak wynika z treści powołanych wyżej aktów notarialnych odwołujący jako obecnie jedyny użytkownik wieczysty działek nr [...] i [...] w świetle art. 1 ust. 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości jest następcą prawnym poprzednich użytkowników wieczystych (osób fizycznych), którym prawo użytkowania wieczystego do tychże nieruchomości przysługiwało już od 18 stycznia 1994r. i z pewnością przysługiwało w dniu 13 października 2005r. Następstwo prawne może mieć charakter uniwersalny (spadkobranie, połączenie osób prawnych) lub syngularny (nabycie określonego prawa). Komentowana ustawa nie określa, o jaki rodzaj następstwa prawnego chodzi, należy przyjąć, że chodzi tu o każdy rodzaj następstwa prawnego. Oznacza to, przeciwnie do ustaleń organu pierwszej instancji, iż odwołujący jako następca prawny poprzednich użytkowników wieczystych (osób fizycznych) w pełni może korzystać z uprawnień wynikających w treści art. 1 ust, 1 ustawy o przekształceniu.

Niezasadny pozostaje również wywód organu, iż odwołujący pozbawiony jest żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015r. sygn. K 29/13. W świetle okoliczności stanu faktycznego związanego z wstąpieniem przez odwołującego w prawa użytkownika wieczystego działek nr [...] oraz [...] przyjąć należy, iż wyrok ten nie pozbawia odwołującego możliwości żądania przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, albowiem:

- odwołujący jest następcą prawnym użytkowników wieczystych (osób fizycznych), którym przysługiwało to prawo od 1994r. oraz 13 października 2005r.,

- odwołujący był użytkownikiem wieczystym przedmiotowych działek w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 187, poz. 1110),

- nieruchomość objęta niniejszym wnioskiem stanowi własność Skarbu Państwa, a nie jednostki samorządu terytorialnego,

- nieruchomość jest zabudowana garażami.

Decyzją z dnia [...] 2017 r., nr [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, że instytucja przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości została uregulowana w ustawie z 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. z 2012 r., poz. 83 z późn. zm,, dalej: "ustawa o przekształceniu").

Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu, w brzmieniu obowiązującym do 9 października 2011 r. osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Wskutek wejścia w życie 9 października 2011 r. noweli z 2011 r. ustawy o przekształceniu, art. 1 ust. 1 uzyskał następujące brzmienie: "Osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności".

Dnia 10 marca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził (uwzględniając zmiany naniesione postanowieniem z 25 marca 2015 prostującym oczywistą omyłkę pisarską), iż przepis powyższy w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia przed dniem wejścia w życie noweli z 2011 r. ustawy o przekształceniu z 2011 r,, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał wyjaśnił w uzasadnieniu swego wyroku, że skutkiem wyroku jest brak podstawy prawnej dla przekształcenia, w trybie administracyjnym, prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Skutek ten jest ograniczony tylko do tych sytuacji, w których - do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej z 2011 r., czyli na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów - użytkownikowi wieczystemu nie przysługiwało uprawnienie do żądania przekształcenia. Innymi słowy: by ocenić kto ma prawo do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, uwzględnić należy stan prawny obowiązujący w tym zakresie przed wejściem w życie noweli z 2011 r. ustawy o przekształceniu.

W rezultacie, w aktualnym stanie prawnym w przypadku wniosku osoby fizycznej przekształceniu podlegać mogą tylko takie nieruchomości, które 13 października 2005 r. były zabudowane na cele mieszkaniowe lub garażami, przeznaczone pod tego rodzaju zabudowę, stanowiły nieruchomością rolną w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459 z późn. zm., dalej: "k.c."), z wyłączeniem nieruchomości rolnych przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy na cele inne niż rolne. Powyższe wynika z art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu w brzmieniu nieuwzględniającym noweli z 2011 r. tej ustawy, a co jest zgodne z przytoczonym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego.

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma moc powszechnie obowiązującą z uwagi na art. 190 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego bez względu na to, czy zostało wydane w postępowaniu wszczętym pytaniem prawnym, wnioskiem czy skargą konstytucyjną ma moc powszechnie obowiązującą również w tym sensie, że oddziałuje ono na wszelkie toczące się w chwili jego ogłoszenia postępowania sądowe i administracyjne. Powyższe oznacza, że każdy sąd oraz organ administracji publicznej ma obowiązek stosować orzeczenie Trybunału od chwili jego wejścia w życie. Orzeczenie Trybunału wchodzi w życie z dniem jego ogłoszenia i z tym właśnie dniem niekonstytutywny przepis traci moc obowiązującą, a zatem nie może być stosowany przez sądy i organy administracyjne w sprawach wszczętych przed dniem ogłoszenia orzeczenia, a nierozstrzygniętych do tego dnia (M. Florczak-Wątor. Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego i ich skutki prawne, Poznań 2006, s. 194-198; a także M. Safjan, Skutki prawne orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, Państwo i Prawo 2003, z. 3, s. 15-16).

Przenosząc powyżej opisany stan prawny na grunt rozpatrywanej sprawy Wojewoda stwierdził, że o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą ubiegać się obecnie jedynie osoby fizyczne, będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami lub nieruchomości przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych jak również osoby fizyczne i prawne będące właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawa użytkowania wieczystego oraz spółdzielnie mieszkaniowe będące właścicielami budynków mieszkalnych łub garaży.

Z uwagi na przywołany wyrok zakresowy Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r. i znacząco odmienne - bo zawężone co do kręgu podmiotów uprawnionych i rodzaju nieruchomości, w odniesieniu do których mogło nastąpić przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności - w sprawie mogły znaleźć jednak zastosowanie wyłącznie przepisy art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu użytkowania wieczystego w brzmieniu sprzed nowelizacji z 2011 r., tj. przed dniem 9 października 2011 r.

Przed tym dniem przepis art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu użytkowania wieczystego stanowił, że osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. "Natomiast zgodnie z art. 1 ust. 3 tej ustawy - z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogły również wystąpić osoby fizyczne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 1.

W przepisie art. 1 ust. 1 ustanowione zostały dwie przesłanki przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, tj. przesłankę podmiotową oraz przesłankę przedmiotową. Przesłanka podmiotowa dotyczy ograniczenia tego prawa do osób fizycznych. Druga przesłanka - przedmiotowa wskazuje na rodzaj nieruchomości, której dotyczy prawo użytkowania wieczystego, a mianowicie dotyczy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub garażowe albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę.

W świetle powyższego od dnia 17 marca 2015 r. nie można inaczej odczytywać przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu użytkowania wieczystego, jak tylko w ten sposób, że osoby fizyczne i prawne, które nie były w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości zagospodarowanych w ściśle określony sposób lub przeznaczonych na takie cele, nie są uprawnione do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. W konsekwencji również osoby fizyczne będące następcami prawnymi takich podmiotów w stosunku do nieruchomości, które nie spełniały warunków określonych w art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, nie mają uprawnienia do wystąpienia z wnioskiem o przekształcenie.

Dalej organ wyjaśnił, iż w dacie wejścia w życie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, dla przedmiotowej nieruchomości nie obowiązywały ustalenia żadnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż obowiązujący na rzeczonym terenie plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta L. zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady M. L. z dnia 7 września 1993 r., stracił ważność z dniem 1 stycznia 2004 r. Ponadto nie budzi wątpliwości, iż od 1 stycznia 2004 r. do dnia wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...], Alei Konstytucji 23 Maja i torów PKP w L. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady M. L. z dnia 26 października 2006 r. nie wydano żadnej decyzji o warunkach zabudowy. Prezydent M. L. zbadał nadto, iż na dzień 13 października 2005 r. obowiązywały zapisy Uchwały Rady Miejskiej [...] z dnia 9 marca 2000 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego L., według którego nieruchomość objęta postępowaniem znajduje się na obszarze strefy funkcjonalnej nr [...]. Jest to strefa produkcyjno-usługowo-techniczna przeznaczona na lokowanie obiektów produkcyjnych, baz, składów, magazynów, handlu hurtowego i innych obiektów handlowych terenochłonnych, obiektów technicznej obsługi miasta, uciążliwego rzemiosła. Jednakże zważyć należy, że zgodnie z art. 9 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 z późn. zm.) ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, ale studium nie jest aktem prawa miejscowego. Tym samym studium nie wpływa na sytuację prawną podmiotów; nie kształtuje ich praw i w konsekwencji nie rozstrzyga o dopuszczalnym sposobie zagospodarowania terenu, gdyż to następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą pojęcie przeznaczenia, jakie nieruchomość musi spełniać, by można było przekształcić przysługujące względem niej prawo użytkowania wieczystego w prawo własności - utożsamiać należy z przeznaczeniem, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy planistycznej, co oznacza iż to przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową lub garażową wynikać musi z obowiązującego na dany moment planu miejscowego lub wydanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z: 27 listopada 2008 r. oraz 24 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1676/07 oraz I OSK 1394/08).

Wojewoda wyjaśnił, iż przedmiotowa nieruchomość w dacie 13 października 2005 r. nie spełniała przesłanek o jakich stanowi art 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu w brzmieniu nieuwzględniającym skutków noweli z 2011 r. Na nieruchomości nie było w tym dniu żadnej zabudowy, nie była ona przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową, ani garażową w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Prawidłowo zatem co do meritum Prezydent M. L. odmówił dokonania wnioskowanego przekształcenia.

Kończąc Wojewoda ocenił, że postępowanie przed organem I instancji odpowiadało wymogom k.p.a., w tym stronom, zgodnie z art. 10 k.p.a. zapewniono możliwość czynnego udziału. Materiał sprawy został zebrany i oceniony w sposób prawidłowy, wszystkie istotne okoliczności zostały wyjaśnione w sposób nie budzący wątpliwości, a Prezydent M. L. nie uchybił żadnej z zasad postępowania, stosując się do wymogu praworządnego działania. Zaskarżona decyzja odpowiada nadto art. 107 § 3 k.p.a., zawierając wszystkie wskazane w przepisie tym elementy, w tym argumenty faktyczne i prawne uzasadniające wydane rozstrzygnięcie.

W skardze na powyższą decyzję J. G. powtórzył zarzuty i argumentację przytoczone w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Organy administracji nie wzięły pod uwagę istotnej okoliczności, że przedmiotowe działki są zabudowane garażami. Treść przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wskazuje na to, że już sama faktyczna zabudowa nieruchomości garażami uprawnia do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Zatem przeznaczenie terenu w planach zagospodarowania przestrzennego nie może być przesłanką odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Skarżący jako obecnie jedyny użytkownik wieczysty działek nr [...] i [...] w świetle art. 1 ust. 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości jest następcą prawnym poprzednich użytkowników wieczystych (osób fizycznych), którym prawo użytkowania wieczystego do tychże nieruchomości przysługiwało już od 18 stycznia 1994r. i z pewnością przysługiwało w dniu 13 października 2005 r. Zabudowa garażowa na ówczesnej współwłasności zachowała się do dzisiaj. Organ nie poczynił żadnych dowodów, chociażby poprzez przesłuchanie byłych użytkowników wieczystych, w jaki sposób zagospodarowana była działka nr [...] na dzień 13 października 2005r., należąca do skarżącego.

Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje;

Skarga okazała się niezasadna.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Orzekanie - w myśl art. 135 - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 ww. ustawy. W wypadku niestwierdzenia takich naruszeń sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 ustawy.

Dokonana na podstawie powyższych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

Stan faktyczny sprawy nie budzi żadnych wątpliwości. Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte na wniosek użytkownika wieczystego J. G. z dnia 02 stycznia 2017 r. o przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej działkami nr [...] i [...], ark. mapy [...] o łącznej pow. 0,6622 ha, objętej księgą wieczystą [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa.

Dokonując kontroli działań organów administracji w rozpoznawanej sprawie Sąd administracyjny uznał, iż organy obu instancji zastosowały przepisy prawa materialnego, tj. ustawy z 29 lipca 2005 r. o przekształceniu użytkowania wieczystego prawo własności nieruchomości (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 83 ze zm.), we właściwym brzmieniu, obowiązującym w dacie rozstrzygania o wniosku skarżącego. Co do zasady należy również podzielić przedstawioną przez organy interpretację powołanych przepisów.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że organy administracji prawidłowo uwzględniły wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt K 29/13. Wyrok ten, wbrew zarzutom skargi, odnosi się do stanu prawnego niniejszej sprawy, która została rozstrzygnięta na wniosek strony z dnia 02 stycznia 2017 r., na podstawie art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu. W powołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 1 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 187, poz. 1110) jest niezgodny z art. 2 konstytucji RP a ponadto: a) w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego, jest niezgodny z art. 165 ust. 1 Konstytucji, b) w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa nie jest niezgodny z art. 165 ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji. W uzasadnieniu wyroku Trybunał wyjaśnił, że nie badał konstytucyjności art. 1 ust. 1a, 2 i 4 ustawy o przekształceniu, a kontroli poddał jedynie art. 1 ust. 1 i 3 ustawy w zakresie, w jakim dotyczy osób fizycznych i prawnych, które przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej z 2011 r. nie miały uprawnienia do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności i które z tym właśnie dniem je nabyły. Skutkiem zaś stwierdzenia przez Trybunał zakresowej niezgodności art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu z 2005 r. z art. 2 Konstytucji RP oraz w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego z art. 165 ust. 1 Konstytucji RP, nie jest możliwe przekształcenie, w trybie administracyjnym, prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w sytuacjach, w których, od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej z 2011 r., czyli na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów, użytkownikowi wieczystemu nie przysługiwało uprawnienie do żądania przekształcenia. Wyłączenie ustawowej podstawy uwłaszczenia obejmuje przede wszystkim osoby prawne, z wyjątkiem: 1) spółdzielni mieszkaniowych będących właścicielami budynków mieszkalnych lub garaży położonych na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste i 2) tych osób prawnych, którym, jako właścicielom lokali – służy związany z prawem własności udział w użytkowaniu wieczystym gruntu. Ponadto, na skutek wskazanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, ustawowa podstawa do administracyjnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności została wyłączona w odniesieniu do wąskiego kręgu osób fizycznych, którym ustawodawca w przepisach poprzedzających wejście w życie ustawy nowelizującej z 2011 r. nie przyznał możliwości żądania przekształcenia. A contrario, zachowuje podstawę prawną uwłaszczenie osób fizycznych na podstawie wcześniejszych ustaw z 1997 r., 2001 r. i 2003 r., a także uwłaszczenia przewidziane w ustawie o przekształceniu z 2005 r. w jej pierwotnym zakresie i w zakresie ukształtowanym ustawą nowelizującą z 2007 r. (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13, Dz. U. z dnia 17 marca 2015 r., poz. 373).

Prawo do rozszerzenia instytucji przekształcenia zostało zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny z inicjatywy jednostek samorządu terytorialnego i ze względu na naruszenia praw tych jednostek. Trybunał w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 marca 2015 r. jednakże wyjaśnił, że zakwestionowany art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu z 2005 r. dotyczy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, których właścicielami są zarówno jednostki samorządu terytorialnego, jak i Skarb Państwa. Trybunał stwierdził, że art. 165 ust. 1 i art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji, jako odnoszące się wyłącznie do jednostek samorządu terytorialnego, w sposób oczywisty są wzorcami nieadekwatnymi do kontroli zakwestionowanych przepisów w zakresie, w jakim dotyczą one nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa. Gdy zaś chodzi o art. 2 Konstytucji jako wzorzec kontroli, Trybunał podzielił pogląd wyrażony w wyroku o sygn. K 8/98, rozwinięty następnie w wyroku o sygn. K 9/08, że postępowanie zainicjowane przez podmioty o legitymacji szczególnej - jakimi są jednostki samorządu terytorialnego - ma charakter kontroli abstrakcyjnej i zmierza do ochrony interesu publicznego, a nie tylko interesu konkretnego wnioskodawcy lub interesu komunalnego w ogólności. Przenosząc ten pogląd na stan faktyczny rozpatrywanej sprawy, Trybunał uznał, że sformułowane przez wnioskodawców zarzuty sprzeczności zaskarżonej regulacji z art. 2 Konstytucji dotyczą zarówno przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości, których właścicielami są jednostki samorządu terytorialnego, jak i tych nieruchomości, których właścicielem jest Skarb Państwa. Trybunał zwrócił uwagę na konieczność zachowania równego standardu w odniesieniu do wszystkich uprawnionych. Gdyby Trybunał ograniczył stwierdzenie niekonstytucyjności do użytkowników wieczystych nieruchomości gminnych, pozostawiając w mocy uwłaszczenie użytkowników wieczystych nieruchomości państwowych, doprowadziłby do wtórnej niekonstytucyjności, wyrażającej się w odmiennym traktowaniu podmiotów znajdujących się w takiej samej sytuacji prawnej. Z punktu widzenia treści kontrolowanego przepisu ustawy o przekształceniu z 2005 r., cechą prawnie relewantną wyróżniającą grupę podmiotów, której przyznano możliwość uwłaszczenia jest posiadanie - w określonym dniu (13 października 2005 r.) - statusu użytkownika wieczystego. Kwestia własności nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste jest prawnie irrelewantna; uwłaszczenie dokonuje się na identycznych zasadach w odniesieniu do nieruchomości samorządowych i państwowych. W tej sytuacji stwierdzenie niekonstytucyjności w odniesieniu do części użytkowników wieczystych oznaczałoby nieuzasadnione zróżnicowanie uprawnień podmiotów znajdujących się w takiej samej sytuacji prawnej.

Na gruncie niniejszej sprawy oznacza to, że organy prawidłowo procedowały w sprawie wniosku J. G., dotyczącego nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, uwzględniając stan prawny odnośnie przepisów art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu w brzmieniu obowiązującym w stanie pierwotnym oraz ukształtowanym nowelą z dnia 7 września 2007 r. (Dz. U. nr 191, poz. 1371).

W świetle powołanej regulacji przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości uzależnione jest od spełnienia dwóch przesłanek łącznie, tj.:

1) posiadanie przez osoby fizyczne (lub ich następców prawnych) prawa użytkowania wieczystego w dniu wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 13 października 2005 r.,

2) nieruchomość objęta prawem użytkowania wieczystego powinna w dniu 13 października 2005 r. być zabudowana na cele mieszkaniowe lub zabudowana garażami albo przeznaczona pod tego rodzaju zabudowę lub stanowić nieruchomość rolną.

Mając powyższe na uwadze należy zatem jednoznacznie ustalić czy podmiot występujący z wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mieści się w katalogu podmiotów legitymowanych do występowania z takim wnioskiem, oraz następnie - czy nieruchomość objęta wnioskiem należy do jednej z kategorii nieruchomości wskazanych w art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości - w brzmieniu sprzed wejścia w życie ww. ustawy nowelizującej z 28 lipca 2011 r.tj. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania skarżonej decyzji.

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły przesłanki podmiotowe i przedmiotowe, które muszą wystąpić aby możliwe było przekształcenie na wniosek skarżącego przysługującego mu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej działkami nr [...] i [...], ark. mapy, która stanowi własność Skarbu Państwa - w prawo własności.

Według prawidłowych i niekwestionowanych ustaleń organu na dzień 13 października 2005 r. (data wejścia w życie ustawy o przekształceniu) użytkownikami wieczystymi przedmiotowej nieruchomości byli: co do działki [...] - R. F., P. F. i B. F., co do działki nr [...] – R. F., a J. G. jest następcą prawnym tych osób wskutek umowy sprzedaży z dnia 31.08.2009 r. i 8.10.2009 r. oraz postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia 29.02.2012 r., sygn. akt [...], o zniesieniu współwłasności nieruchomości.

Mając na względzie powyższe organy trafnie wywiodły, że o ile skarżący jako następca prawny osób będących użytkownikami wieczystymi przedmiotowej nieruchomości w dniu 13 października 2005 r., na mocy art. 1 ust. 3 ustawy o przekształceniu był uprawniony do wystąpienia z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, to przekształcenie nie jest możliwe w świetle art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu (...). Należy bowiem mieć na uwadze, że sytuację prawną skarżącego przywołane przepisy kształtują nie tylko od strony podmiotowej, ale i przedmiotowej.

Oceniając, czy przedmiotowa nieruchomość spełnia kryterium określone w art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu, tzn., czy w dacie 13 października 2005 r. była zabudowana na cele mieszkaniowe lub zabudowana garażami albo przeznaczona pod tego rodzaju zabudowę lub stanowiła nieruchomość rolną, organy ustalając stan zabudowy na nieruchomości oraz jej przeznaczenie powołały się na szereg dowodów znajdujących się w aktach sprawy, dokonując prawidłowej analizy zebranego materiału dowodowego.

W pierwszej kolejności istotna była treść wniosku z dnia 2 stycznia 2017 r. w sprawie wydania decyzji o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, w którym skarżący oznaczył działki gruntu będące przedmiotem użytkowania wieczystego - nr [...] i [...], ark. mapy 130 o łącznej pow. 0,6622 ha objętej księgą wieczystą [...] Sąd w całości podziela stanowisko organu pierwszej instancji, zgodnie z którym zagospodarowanie lub przeznaczenie nieruchomości w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, w brzmieniu przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej z dnia 28 lipca 2011 r. należy badać w odniesieniu do tej części nieruchomości, o której przekształcenie prawa użytkowania wieczystego występuje strona, także wówczas, gdy podział nieruchomości nastąpił po dniu 13 października 2005 r.

Ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że w dacie wejścia w życie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, dla przedmiotowej nieruchomości nie obowiązywały ustalenia żadnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż obowiązujący na rzeczonym terenie plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta L. zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady M. L. z dnia 7 września 1993 r., stracił ważność z dniem 1 stycznia 2004 r. Ponadto od 1 stycznia 2004 r. do dnia wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...], Alei [...] [...] i torów PKP w L. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady M. L. z dnia 26 października 2006 r. nie wydano żadnej decyzji o warunkach zabudowy. Prezydent M. L. zbadał nadto, iż na dzień 13 października 2005 r. obowiązywały zapisy Uchwały Rady Miejskiej [...] z dnia [...] 2000 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego L., według którego nieruchomość objęta postępowaniem znajduje się na obszarze strefy funkcjonalnej nr [...]. Jest to strefa produkcyjno-usługowo-techniczna przeznaczona na lokowanie obiektów produkcyjnych, baz, składów, magazynów, handlu hurtowego i innych obiektów handlowych terenochłonnych, obiektów technicznej obsługi miasta, uciążliwego rzemiosła. Jednakże, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, zgodnie z art. 9 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym studium nie wpływa na sytuację prawną podmiotów; nie kształtuje ich praw i w konsekwencji nie rozstrzyga o dopuszczalnym sposobie zagospodarowania terenu, gdyż to następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą pojęcie przeznaczenia, jakie nieruchomość musi spełniać, by można było przekształcić przysługujące względem niej prawo użytkowania wieczystego w prawo własności - utożsamiać należy z przeznaczeniem, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy planistycznej, co oznacza iż to przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową lub garażową wynikać musi z obowiązującego na dany moment planu miejscowego lub wydanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z: 27 listopada 2008 r. oraz 24 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1676/07 oraz I OSK 1394/08).

Przedmiotowa nieruchomość w dacie 13 października 2005 r. nie spełniała przesłanek o jakich stanowi art.1 ust. 1 ustawy o przekształceniu (...) w brzmieniu nieuwzględniającym skutków noweli z 2011 r. Na nieruchomości nie było w tym dniu żadnej zabudowy, nie była ona przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową, ani garażową w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedmiotowa nieruchomość została na części zabudowana garażami dopiero w 2016 roku. Ponadto garaże te nie są związane z funkcją mieszkaniową, bowiem takiej nie ma w sąsiedztwie. Zatem nie odnosi się do niej ta część przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu, która mówi o przeznaczeniu nieruchomości pod zabudowę mieszkaniową lub pod garaże.

Reasumując, w powiązaniu ze wszystkimi dowodami, na które powołują się organy obu instancji, stanowisko co do tego, że nieruchomość objęta wnioskiem o przekształcenie nie jest nieruchomością zabudowaną na cele mieszkaniowe lub zabudowaną garażami, w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu, jak i nie była taką nieruchomością na dzień 13 października 2005 r., jest w pełni uprawnione.

Z przedstawionych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.