Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 482/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 116 par. 1 i  par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Aleksandra Osipowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 października 2020 r. sprawy ze skarg J. O. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], [...], [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. skargi oddala.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K.:

- decyzją z dnia [...] lutego 2020r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] października 2019r., nr [...] orzekającej o solidarnej z firmą: J. sp. z o. o. o odpowiedzialności J. O., jako byłego Prezesa jednoosobowego zarządu, za zaległości tej Spółki z tytułu: podatku od towarów i usług za m-c marzec 2014r. w kwocie 1.767,00 zł; odsetek za zwłokę od ww. zaległości, które na dzień 07.10.2019r. wynoszą 787,00 zł; podatku od towarów i usług za m-c kwiecień 2014r. w kwocie 4.098,00 zł; odsetek za zwłokę od ww. zaległości, które na dzień 07.10.2019r. wynoszą 1.791,00 zł; podatku od towarów i usług za m-c maj 2014r. w kwocie 20.922,00 zł; odsetek za zwłokę od ww. zaległości, które na dzień 07.10.2019r. wynoszą 8.971,00 zł; kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie łącznej 1.859,58 zł;

- decyzją z dnia [...] lutego 2020r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 7 października 2019r., nr [...] orzekającej o solidarnej z firmą: J. sp. z o. o., odpowiedzialności J. O., jako byłego Prezesa jednoosobowego zarządu, za zaległości tej Spółki z tytułu: podatku od towarów i usług za I kwartał 2015r. w kwocie 1.512,00 zł; odsetek za zwłokę od ww. zaległości, które nadzień 07.10.2019r. wynoszą 538,00 zł; kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie 92,81 zł;

- decyzją z dnia [...] lutego 2020r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] października 2019r. nr [...] orzekającej o solidarnej z firmą: J. . z o. o., NIP [...] odpowiedzialności J. O., jako byłego Prezesa jednoosobowego zarządu, za zaległości tej Spółki z tytułu: podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy obejmujący okres od dnia 11.09.2013r. do dnia 31.12.2014r. w kwocie 37.307,00 zł; odsetek za zwłokę od ww. zaległości, które na dzień wy dania decyzji tj. nadzień 07.10.2019 r. wynoszą 13.500,00 zł; odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za m-ce: III, IV, V i VII/2014 r. w kwocie łącznej 3.276,00 zł; kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie łącznej 725,90 zł.

W odniesieniu do decyzji dotyczącej podatku VAT za okres od marca do maja 2014., stan faktyczny kształtuje się następująco. W związku z prowadzoną działalnością firma J. Sp. z o. o. złożyła do US [...] deklaracje VAT-7, w których wykazała kwoty podatku VAT podlegające wpłacie do urzędu skarbowego za okres od marca do maja 2014r. Jednakże organ I instancji zakwestionował te rozliczenia i przeprowadził w Spółce kontrolę podatkową w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczenia podatku VAT za ww. okres. Następnie ww. organ przeprowadził postępowanie podatkowe w ww. zakresie, zakończone wydaniem decyzji z dnia 30 września 2015r., w której określił za miesiąc marzec 2014r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 1.767,00 zł, podatek do zapłaty w wysokości 23.000,00 zł, z tytułu wystawienia faktur, w których wykazano kwotę podatku od towarów i usług. Z kolei za miesiąc kwiecień 2014r. organ określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 2.510,00 zł, podatek do zapłaty w wysokości 17.383,00 zł z tytułu wystawienia faktur, w których wykazano kwotę podatku VAT. Natomiast za miesiąc maj 2014r. organ określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 3.338,00 zł, podatek do zapłaty w wysokości 20.922,00 zł z tytułu wystawienia faktur, w których wykazano kwotę podatku VAT. Od ww. decyzji nie zostały wdrożone postępowania odwoławcze (decyzje są ostateczne). Z uwagi na nieuregulowanie ww. należności przez Spółkę, NUS [...] działając, jako wierzyciel, wystawił w dniu 10 listopada 2015r. tytuły wykonawcze nr [...]15 (dot. miesiąca marzec 2014r.), [...] (dot. miesiąca kwiecień 2014r.), [...]15 (dot. miesiąca maj 2014r.), celem prowadzenia egzekucji z majątku Spółki. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, choć podjęto szereg czynności, skierowanych do majątku Spółki w celu wyegzekwowania zadłużenia, zaległości te okazały się nieściągalne w trybie egzekucji administracyjnej.

W odniesieniu do decyzji dotyczącej podatku VAT za I kwartał 2015r., stan faktyczny kształtuje się następująco. Firma J. Sp. z o. o. złożyła do organu I instancji deklarację VAT-7K za I kwartał 2015r., w której wykazała kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 1.512,00 zł. Z uwagi na nieuregulowanie ww. należności przez Spółkę, Naczelnik, działając, jako wierzyciel, wystawił w dniu 2 czerwca 2015r. tytuł wykonawczy nr [...], celem prowadzenia egzekucji z majątku Spółki. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, choć podjęto szereg czynności, skierowanych do majątku Spółki w celu wyegzekwowania zadłużenia, zaległości ta okazały się nieściągalne w trybie egzekucji administracyjnej.

W odniesieniu do decyzji dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, stan faktyczny kształtuje się następująco. Firma J. sp. z o.o. złożyła w dniu 31 marca 2015r. do US [...] zeznanie podatkowe CIT-8 za rok podatkowy obejmujący okres od 11 września 2013r. do 31 grudnia 2014r., w którym wykazała: zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych należne za miesiące od marca 2014r. do maja 2014r. oraz za lipiec 2014r. oraz podatek należny do zapłaty w wysokości 37.307,00 zł. Z uwagi na nieuregulowanie ww. należności przez Spółkę, organ I instancji, działając jako wierzyciel, wystawił w dniu 1 czerwca 2015r. tytuł wykonawczy nr [...] (dot. podatku należnego wynikającego z ww. zeznania rocznego [...] ) oraz w dniu 21 sierpnia 2015r. tytuł wykonawczy nr [...] (dot. odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych) na celem prowadzenia egzekucji z majątku Spółki. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, choć podjęto szereg czynności, skierowanych do majątku Spółki w celu wyegzekwowania zadłużenia, zaległość ta okazała się nieściągalna w trybie egzekucji administracyjnej.

W odniesieniu do ww. trzech decyzji, dniu [...] kwietnia 2019r. organ I instancji wydał postanowienie nr [...] [...] w sprawie umorzenia postępowań egzekucyjnych, prowadzonych na podstawie ww. tytułów wykonawczych z uwagi na bezskuteczność egzekucji.

Następnie organ I instancji postanowieniami z dnia 22 maja 2019r. wszczął postępowania w sprawie orzeczenia o solidarnej z firmą J. sp. z o. o., odpowiedzialności ww. podatniczki, jako byłego Prezesa jednoosobowego zarządu za zaległości Spółki z tytułu podatku VAT za ww. okresy.

Postępowanie zakończono wydaniem przez organ I instancji decyzji z dnia [...] października 2019r., o których mowa na wstępie. W uzasadnieniach wskazano, że w sprawach wystąpiły wszystkie przesłanki pozytywne, warunkujące przeniesienie na podatniczkę odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, natomiast nie wystąpiła żadna przesłanka negatywna, wyłączająca ww. z możliwości orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu Spółki.

Od ww. decyzji, podatniczka złożyła odwołania, w których zarzuciła organowi I instancji:

1) rażące naruszenie przepisów art. 120, art. 121, art. 122, art.123, art. 124 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 o.p., poprzez:

a) zaniechanie wskazania w uzasadnieniach wydanych decyzji, konkretnych faktów prawotwórczych, które organ podatkowy uznał za udowodnione, dowodów, którym ostatecznie dał wiarę, jak również jasnych i szczegółowych przyczyn, dla których innym dowodom zgromadzonym w trakcie postępowań, odmówił wiarygodności,

b) dowolną, arbitralną i jedynie wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawach materiału dowodowego, nie uwzględnienie istotnych okoliczności faktycznych spraw oraz całkowite pominięcie określonych środków dowodowych,

c) zaniechanie ze strony organu, podjęcia określonych działań, mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego spraw,

d) błędne i nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego spraw, stanowiącego podstawę wydanych rozstrzygnięć i tym samym prowadzenie postępowań w sposób sprzeczny z dyspozycją przepisu art. 121 § 1 o.p., nakazującą organom podatkowym podejmowanie działań, mających na celu pogłębianie zaufania podatników do organów państwa, jak również rażące naruszenie wyrażonej w art. 124 o.p. zasady przekonywania, nakazującej wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu indywidualnej sprawy,

2) i w konsekwencji powyższego także rażące naruszenie przepisu art. 21 b pkt 1 o.p., poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na ustaleniu błędnej wysokości przedmiotowych zobowiązań.

Mając powyższe na uwadze, podatniczka wniosła o uchylenie decyzji I instancji oraz umorzenie prowadzonych postępowań, względnie o uchylenie decyzji I instancji oraz o przekazanie spraw do ponownego rozpoznania przez organ I instancji: "z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości".

Po przeprowadzeniu postępowań odwoławczych w sprawach, organ II instancji wydał decyzje z dnia 17 lutego 2020r., o których mowa na wstępie. W pierwszej kolejności organ przeanalizował sprawę w kontekście ewentualnego przedawnienia przedmiotowych zaległości, stwierdzając brak ich przedawnienia (kwestia ta nie była sporna w sprawach). DIAS potwierdził, iż w przedmiotowych przypadkach została spełniona przesłanka wynikająca z art. 108 § 2 pkt 3 o.p., na co wskazywano już w treści niniejszego uzasadniania. Następnie podano, że jedną z kluczowych przesłanek pozytywnych do przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na osobę trzecią jest pełnienie funkcji przez członka zarządu w okresie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego Spółki (art. 116 § 2 o.p.). W tym zakresie wskazano na pełny wydruk odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] z dnia 16 kwietnia 2019r. oraz pismo Sądu Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia XI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 29 kwietnia 2019r. sygn. akt KRS [...] i wywiedziono, że w terminach płatności ww. zobowiązań podatkowych, ww. podatniczka pełniła funkcję Prezesa zarządu Spółki J. Sp. z o.o. Funkcję tę pełniła od dnia 11 września 2013r. do dnia 8 maja 2015r. Od dnia 8 maja 2015r. funkcję Prezesa zarządu Spółki, pełni S. P.. Zdaniem DIAS, wydając decyzje z dnia 7 października 2019r., organ I instancji prawidłowo ustalił, iż w terminach płatności przedmiotowych zobowiązań podatkowych, skład zarządu ww. Spółki był jednoosobowy oraz prawidłowo orzekł o solidarnej ze Spółką odpowiedzialności za ww. zaległości podatkowe. Zatem postępowaniem objęto pełen krąg osób zobowiązanych do poniesienia takiej odpowiedzialności. Następnie organ II instancji dokonał analizy spraw w kontekście przesłanki, wynikającej z art. 116 § 1 o.p. W związku z nieuregulowaniem przez Spółkę J. Sp. z o.o. ww. kwot, wynikających z korekt deklaracji podatkowych VAT-7 za ww. okresy oraz wynikających z deklaracji CIT-8 - w celu ich wyegzekwowania - US [...] wystawił tytuły wykonawcze, celem prowadzenia egzekucji z majątku Spółki. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny dokonał szeregu czynności egzekucyjnych, które nie doprowadziły do zaspokojenia zaległości ww. Spółki. Z ustaleń organu egzekucyjnego wynika, iż Spółka prowadzi działalności przy ul. [...] w K., jednakże nie posiada żadnych ruchomości. Dokonano zajęcia rachunku bankowego w Banku Alior Bank S.A., Banku Spółdzielczym w D., Banku Spółdzielczym w K., Banku Spółdzielczym w K. Z., Banku Spółdzielczym w K., Banku Spółdzielczym w S. W., ING Bank S.A., jednak nie uzyskano żadnych kwot, pozwalających na zaspokojenie zaległości. Informacje uzyskane z dostępnych organowi egzekucyjnemu aplikacji (OGNIVO, CEPIK, Serwis Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości, ANALIZATOR, SeRCe, WRO-SYSTEM, CERBER) nie ujawniły żadnego majątku Spółki, podlegające egzekucji i pozostały bez wpływu na bieg postępowania egzekucyjnego. Na wniosek Spółki, złożony do organu egzekucyjnego, skierowano zawiadomienia o zajęciu wierzytelności do Spółek H. Sp z o.o. ul. [...] W., jednak pomimo doręczenia zajęć i ponagleń, nie udało się wyegzekwować żadnej kwoty. Zatem, podjęte czynności, zmierzające do wyegzekwowania od Spółki należności, objętych ww. tytułami wykonawczymi nie przyniosły rezultatu, a wszystkie opisane powyżej okoliczności świadczą, iż egzekucja zaległości podatkowych z majątku Spółki nie była możliwa. Organ egzekucyjny wyczerpał zatem możliwości wyegzekwowania zaległości Spółki i w konsekwencji, wobec braku informacji o jakichkolwiek składnikach majątku Spółki, mogących stanowić przedmiot skutecznej egzekucji, postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2019r., umorzył postępowanie egzekucyjne ze względu na jego bezskuteczność. W ocenie organu odwoławczego, materiał dowodowy potwierdza, że organ egzekucyjny podejmował wszechstronne działania, mające na celu ustalenie i wyegzekwowanie składników majątku Spółki, przy tym w trakcie prowadzonej egzekucji, nie ograniczał się do jednego sposobu egzekucji, lecz poszukiwał składników majątkowych, mogących stanowić źródło środków pieniężnych na zaspokojenie należności podatkowych. Następnie organ odwoławczy dokonał analizy sprawy w kontekście przesłanek negatywnych, wyłączających możliwość orzeczenia o odpowiedzialności członków zarządu Spółki (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b o.p.) i wywiódł, że w okresie, w którym ww. pełniła funkcję Prezesa Zarządu Spółki, wystąpiła podstawa do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, bądź wszczęcia postępowania układowego. Wskazano, że Spółka faktycznie przestała spłacać swe należności począwszy od kwietnia 2014r. (zaliczka na podatek dochodowy od osób prawnych za m-c marzec 2014r., której termin płatności upływał 21 kwietnia 2014r., raport: "Lista zaległości z odsetkami obliczonymi na dzień 15.04.2019r.", w aktach sprawy). A zatem niewypłacalna stała się już w dniu 22 kwietnia 2014r. (dzień po terminie płatności ww. zobowiązania podatkowego), co oznacza, że ziściła się przesłanka z art. 11 ust 1 ustawy p.u.i.n. Złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, powinno zatem nastąpić w maju 2014r. Podatniczka została powołana na Prezesa Zarządu Spółki w dniu 11 września 2013r. i po tej dacie nie został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki ze względu na jej niewypłacalność. Zatem, jako osoba reprezentująca dłużnika, podatniczka ponosi odpowiedzialność za zaległości Spółki, a niezgłoszenie takiego wniosku uniemożliwia uwolnienie się ww. od tej odpowiedzialności. DIAS w K., po przeprowadzeniu postępowania, uznał, iż biorąc pod uwagę ww. zaległość, terminem do zgłoszenia upadłości Spółki lub wszczęcia postępowania układowego, był co najmniej dzień 6 maja 2014r. (tj. 21 kwietnia 2014r.+2 tygodnie), a obowiązek zgłoszenia wniosku spoczywał na ww., jako Prezesie zarządu, którym jak wynika z akt sprawy, podatniczka była w tej dacie. Jednakże wniosek taki nie został złożony w ogóle. Nie zgłoszono bowiem wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, nie był również składany wniosek o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego, co potwierdza pismo Sądu Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia w Krakowie VIII Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych z dnia 24 kwietnia 2019r. sygn. akt [...], skierowane do organu I instancji. Ustaleń tych również nie kwestionowała podatniczka. Organ odwoławczy podkreślił, że jednym z obowiązków członka zarządu jest monitorowanie zadłużenia, pozwalające na zgłoszenie w odpowiednim czasie wniosku o zgłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego. Zatem niezgłoszenie we właściwym czasie stosownego wniosku jest wynikiem zaniechania obowiązków członka zarządu. Dodano, że Spółka J. Sp. z o.o. nie regulowała w terminie swoich zobowiązań podatkowych począwszy od kwietnia 2014r. Spółka nie płaciła zaliczek na podatek dochodowy również za lata 2015-2016, co potwierdza raport "Lista zaległości wraz z odsetkami obliczonymi na dzień 15.04.2019r.", zgodnie z którym, zaległości Spółki (wraz z odsetkami) wynoszą łącznie 72.854,00 zł. Ponadto, jak wynika z raportu w zakresie podatku VAT "Lista zaległości wraz z odsetkami obliczonymi na dzień 15.04.2019r.", Spółka posiada zaległości w tym podatku za miesiące marzec, kwiecień i maj 2014r., I i IV kwartał 2015r., II i IV kwartał 2016r., I kwartał 2017r. w łącznej wysokości (wraz z odsetkami) 76.468,00 zł. Spółka nie składała sprawozdań finansowych za lata 2014-2017, do czego była obowiązana. Ww. sprawozdania finansowe nie zostały również złożone przez Spółkę w Sądzie Rejestrowym, co potwierdza brak wzmianek o złożonych dokumentach w rubryce 2 Działu 3 wydruku pełnego odpisu z KRS nr [...] z dnia 16 kwietnia 2019r. Podatniczka, jako Prezes zarządu z racji pełnionej funkcji musiała znać stan finansów Spółki J. i mieć pełną świadomość sytuacji finansowej podmiotu, którym zarządza. Natomiast akta sprawy potwierdzają, że ww. nie wykonała ciążących na niej obowiązków zarządcy Spółki i nie zgłosiła we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości, nie nastąpiło także wszczęcie postępowania układowego. Będąc Prezesem zarządu Spółki, ww. musiała liczyć się z ryzykiem niepowodzenia podejmowanych przedsięwzięć gospodarczych, a tym samym z możliwością poniesienia odpowiedzialności posiłkowej w przypadku niemożności zaspokojenia długów Spółki. W przedmiotowych przypadkach, brak było możliwości uwolnienia ww., jako Prezesa Zarządu Spółki J. od odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p. Świadome i dobrowolne niepodejmowanie żadnych działań w celu zapewnienia Spółce właściwego, zgodnego z obowiązującymi przepisami działania - nie zwalniają członka zarządu ani z jego obowiązków wynikających z pełnienia funkcji w tym organie, ani od odpowiedzialności za ich niedopełnienie. W przedmiotowych sprawach nie wystąpiła też przesłanka, wynikająca z art. 116 § 1 pkt 2 o.p. W tym zakresie organ przeanalizował przedłożone przez podatniczkę dokumenty i uznał, że nie stanowią one przesłanek do odstąpienia od orzeczenia o odpowiedzialności podatniczki za ww. zaległości podatkowe Spółki. Zauważono, że w złożonych odwołaniach, ww. podniosła, iż: "organ podatkowy nie dokonał skutecznego zajęcia wierzytelności, jaką miała Spółka J. Sp. z o.o. z/s w K. wobec Spółki H. sp. z o.o. z/s w W. i H. S.A. z/s w W.". Odpowiadając na powyższy zarzut, DIAS stwierdził, że jest on chybiony, gdyż wskazanie mienia Spółki musi być przede wszystkim wskazaniem mienia kompletnego, realnego, dostępnego do natychmiastowego wyegzekwowania, o wiarygodnej, niebudzącej wątpliwości wartości pieniężnej, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Nie jest zatem wystarczające wskazanie mienia, z którego egzekucja jest jedynie potencjalnie możliwa. Osoba trzecia, na którą organ podatkowy zamierza przenieść odpowiedzialność, nie może oczekiwać, że organ ten dokona skomplikowanych, długotrwałych, kosztownych, a zazwyczaj też niepewnych, co do ostatecznego skutku czynności faktycznych i prawnych, w celu ustalenia wartości wskazywanych praw majątkowych, że prawa te zacznie zbywać, a uzyskane środki przeznaczy na zaspokojenie zaległości. Wskazywane mienie musi być konkretne, wymierne i niesporne. Organy podatkowe nie mają obowiązku prowadzić postępowania dowodowego w celu ustalenia istnienia mienia, mogącego posłużyć wykazaniu przez członka zarządu spełnienia przesłanki wyłączającej jego odpowiedzialność. Ciężar wykazania zaistnienia przesłanki z art. 116 § 1 pkt 2 o.p. ciąży na osobie pragnącej uwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki. Z dokumentów, będących w posiadaniu organu oraz materiału dowodowego i prowadzonego postępowania egzekucyjnego wynika, iż Spółka takiego majątku nie posiada. DIAS zauważył, że organ I instancji wskazywał na szereg czynności, które podjęto w celu ustalenia majątku, z którego można by skutecznie zaspokoić zaległości podatkowe Spółki, a które doprowadziły do wniosku, iż brak jest możliwości zaspokojenia zaległości podatkowych w całości. Wierzytelności wskazane przez ww. w odwołaniach, przy przesłance bezskuteczności egzekucji, były weryfikowane przez organ egzekucyjny, jednak pomimo dokonanych zawiadomień o zajęciu wierzytelności i ponagleń, nie udało się wyegzekwować żadnej należności. W tym stanie rzeczy stwierdzono, że wskazane przez ww. sporne wierzytelności nie tylko nie spełniały kryterium mienia w rozumieniu przepisu art. 116 § 1 pkt 2 o.p. z tego powodu, iż nie nadawały się do efektywnej egzekucji, ale również z tego powodu, iż nie stanowiły mienia nowego, nieznanego organowi egzekucyjnemu i nieobjętego prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Jak wynika bowiem z akt sprawy, w tym postanowienia w sprawie umorzenia egzekucji z dnia 5 kwietnia 2019r. i pomimo podjętych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych u ww. podmiotów - Spółki H. sp. z o.o. z/s w W. i H. S.A. z/s w W. (dokonanych zawiadomień o zajęciu wierzytelności i ponagleń) - nie udało się wyegzekwować żadnej należności.

W ostatnich częściach decyzji, organ II instancji odniósł się szczegółowo do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania i uznał, że postępowanie w przedmiotowych sprawach zostało przeprowadzone prawidłowo w oparciu o zasady wynikające z Ordynacji podatkowej.

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca ww. decyzjom zarzuciła naruszenie:

a) art. 116 § 1 o.p., poprzez uznanie, że w niniejszych sprawach doszło do spełnienia przesłanki istnienia odpowiedzialności skarżącej, jako członka zarządu spółki za jej zobowiązania podatkowe w postaci braku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki w sytuacji, w której złożyła ona rezygnację ze sprawowania wskazanej funkcji członka zarządu spółki, a zatem przesłanki jej odpowiedzialności nie zostały spełnione;

b) 116 § 1 ust. 2 o.p., poprzez uznanie, że w sprawach doszło do spełnienia przesłanki istnienia odpowiedzialności skarżącej, jako członka zarządu spółki za jej zobowiązania podatkowe w postaci nie wskazania mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w sytuacji, w której wskazywała ona na możliwość zaspokojenia się z mienia Spółki H. Sp. z o.o. z/sw W. oraz Spółki H. S. A. z/s w W., które to spółki nie dokonały płatności na rzecz Spółki J. .

- przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik spraw, tj. poprzez zaniechanie zabrania całości materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu ekonomii na okoliczność ustalenia, czy w dacie sprawowania przez ww. funkcji członka zarządu w spółce zaszły okoliczności aktualizujące obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, w sytuacji, w której biorąc pod uwagę stan spraw, ustalenie powyższego wymagało posiadania wiadomości specjalnych, bowiem materiał dowodowy nie pozwalał na ustalenie momentu i faktu powstania niewypłacalności.

Ponadto skarżąca wskazała, iż: "podnoszę w całości te zarzuty, które formułował mój pełnomocnik w postępowaniu przed organem pierwszej instancji oraz te, które formułowałam osobiście i które kierowałam do organu pierwszej instancji".

W uzasadnieniu skarg, skarżąca przedstawiła uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów. Wskazała m.in., że nie ponosi żadnej odpowiedzialności za zobowiązania Spółki, ponieważ w dniu 12 września 2013r., czyli następny dzień po objęciu funkcji członka zarządu, złożyła rezygnację z tej funkcji; rezygnacja została złożona na ręce S. F.. Zdaniem skarżącej, skutkiem złożenia rezygnacji jest to, że nie była członkiem zarządu Spółki J. , a zatem nie może ponosić odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe tej spółki tak, jak to błędnie ustalił zarówno organ I, jak i II instancji. W ocenie skarżącej, organ dokonał naruszenia art. 116 § 1 ust. 2 o.p., poprzez uznanie, że w niniejszych sprawach doszło do spełnienia przesłanki istnienia odpowiedzialności skarżącej, jako członka zarządu spółki za jej zobowiązania podatkowe w postaci nie wskazania mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w sytuacji, w której ww. wskazywała na możliwość zaspokojenia się z mienia Spółki H. Sp. z o.o. z/s w W. oraz Spółki H. S.A. z/s w W., które to spółki nie dokonały płatności na rzecz Spółki J. . Organ nie odniósł się do tej kwestii i nie wykazał, że te spółki nie mają zobowiązań wobec Spółki J. .

W oparciu o powyższe zarzuty i argumentację skarg, wniesiono o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających ich decyzji organu I instancji, względnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających ich decyzji organu I instancji. Do skarg załączono kserokopię pisma z dnia 12 września 2013r., skierowanego przez skarżącą do Spółki J. Sp. z o.o. w K., zatytułowanego: "Rezygnacja z funkcji prezesa zarządu".

W odpowiedziach na skargi organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawach. W zakresie zarzutów skarg, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonych decyzji. W odniesieniu do kluczowego zarzutu skargi, organ podał, że akta potwierdzają, iż w terminach płatności ww. zobowiązań podatkowych, skarżąca pełniła funkcję Prezesa zarządu Spółki J. Sp. z o.o. Z pisma Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie Wydział XI Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 29 kwietnia 2019r. sygn. akt KRS [...], skierowanego do organu I instancji, wynika bowiem, że na podstawie akt rejestrowych dane osób, które pełniły funkcje w składzie zarządu Spółki, są następujące: J. O. - prezes zarządu od 11.09.2013r. do 08.05.2015r., S. F. - prezes zarządu od 08.05.2015r. do chwili obecnej". Powyższe ustalenia zostały również potwierdzone w wydruku pełnego odpisu z KRS Spółki nr [...] z dnia 16 kwietnia 2019r. Ponadto organ II instancji stwierdził, że fakt, iż obowiązki Prezesa zarządu Spółki, skarżąca pełniła do dnia 8 maja 2015r. potwierdziła także ona sama, przedkładając w dniu 30 września 2019r. do organu I instancji kopię wypisu z Aktu Notarialnego z dnia 8 maja 2015r., Rep. A nr [...], zawierającego uchwałę nr 1 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki J. Sp. z o.o. o odwołaniu skarżącej z pełnienia funkcji Prezesa zarządu Spółki z dniem 8 maja 2015r. oraz uchwałę nr 2 ww. Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki J. Sp. z o.o., którą powołano na Prezesa zarządu S. P.. Na potwierdzenie swojego stanowiska, organ II instancji powołał się na treść przepisów dot. dokumentów urzędowych oraz zasadę domniemania, że dane wpisane do rejestru są prawdziwe.

W świetle powyższego, w ocenie DIAS, nie można było uznać przedłożonego przez skarżącą dopiero na etapie skargi do WSA w Krakowie dokumentu "rezygnacja z funkcji Prezesa Zarządu" (niebędącego ani oryginałem, ani potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopią) za dowód potwierdzający, iż w dniu 12 września 2013r., skarżąca złożyła rezygnację ze sprawowanej funkcji członka zarządu w Spółce J. Sp. z o.o. W konsekwencji powyższego, wniesiono o oddalenie skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznając w dniu 9 października 2020r., sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 482/20 do I SA/Kr 484/20 połączył je do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Kr 482/20. Ze względu bowiem na występującą w nich tą samą skarżącą, jak i tożsamy stan faktyczny, pozostawały one ze sobą w związku, który uzasadniał zastosowanie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Kontrolując zaskarżone decyzje DIAS, jak i poprzedzające je decyzję organu I instancji, w oparciu o wyżej wskazane reguły, Sąd uznał, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skargi J. O. nie zasługiwały na uwzględnienie.

Dokonując oceny stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, albowiem stan faktyczny został ustalony przez te organy z zachowaniem reguł procedury administracyjnej, a sprawa została prawidłowo, zgodnie z dyspozycją art. 127 O.p., zbadana przez organ odwoławczy, który ponownie rozważył wszelkie aspekty sprawy.

Sąd, mając na względzie zarzuty Skarżącej w zakresie naruszenia podstawowych zasad postępowania podatkowego, dokonał kontroli decyzji pod kątem – między innymi – ewentualnego naruszenia przepisów art. 124 i art. 210 pkt 6 O.p.

Jedną z kluczowych zasad postępowania podatkowego jest zasada przekonywania zawarta w art. 124 o.p., zgodnie z którą organ podatkowy jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia strony. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 22 stycznia 2019 r. sygn. I SA/Bd 936/18). O naruszeniu art. 124 w zw. z art. 210 pkt 6 O.p. można mówić wtedy, gdy organ II instancji, uzasadniając decyzję (zarówno na płaszczyźnie faktycznej, jak i prawnej), nie odniesie się do okoliczności i argumentów wskazanych w odwołaniu. Uzasadnienie powinno być przy tym sporządzone w sposób na tyle staranny, aby strona miała pełną wiedzę co do przesłanek zastosowania określonych w rozstrzygnięciu przepisów.

W ocenie Sądu decyzje wydane przez DIAS odpowiadają powyższym wymogom. Organ w sposób obszerny, wyczerpujący i szczegółowy uzasadnił swoje rozstrzygnięcia, precyzyjnie odnosząc się do każdego z twierdzeń i zarzutów Skarżącej. Organ prawidłowo zrekonstruował stan faktyczny sprawy, a następnie w sposób właściwy i z odniesieniem do konkretnych przepisów ustawy przeprowadził wywód prawny uzasadniający treść zapadłych decyzji.

Wbrew zarzutom skarg w postępowaniu organów obydwu instancji nie sposób dopatrzyć się naruszenia pozostałych wskazanych przepisów postępowania. Zgodnie z art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, a stosownie do art. 122 O.p. w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie zaś do treści art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Przepis art. 180 § 1 O.p. nakazuje dopuszczenie w charakterze dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Art. 187 § 1 O.p. nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a zatem dokonania swobodnej oceny materiału dowodowego, z uwzględnieniem wskazań logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego. W ocenie Sądu, postępowanie dowodowe, którego zakres wyznaczała treść art. 116 § 1 O.p., zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, w zakresie wystarczającym do orzeczenia odpowiedzialności.

Zgodnie z art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organy obydwu instancji w niniejszej sprawie uczyniły zadość regułom wyrażonym w cyt. wyżej przepisach. Przeprowadzono stosowne postępowanie wyjaśniające, ocena materiału dowodowego została przedstawiona w uzasadnieniach decyzji organów obydwu instancji i odpowiada wymogom oceny swobodnej.

Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji niczego, co usprawiedliwiałoby podnoszony zarzut błędnej oceny materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, wyciągnięte przez organy podatkowe wnioski są logiczne i spójne. Pomiędzy ustaleniami a podjętymi ocenami organów nie wystąpiły sprzeczności. Reprezentowanie zaś przez organy podatkowe odmiennego od Skarżącego stanowiska w zakresie oceny materiału dowodowego, nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 187 § 1 O.p.

Stwierdzając, że orzekające w niniejszej sprawie organy podatkowe wypełniły obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą co znalazło odzwierciedlenie w poprawnie skonstruowanym uzasadnieniu decyzji, Sąd przystąpił do oceny trafności zastosowania w wydanych rozstrzygnięciach norm prawa materialnego wywiedzionych z przepisów art. 116 O.p.

Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe, przyjmując konstrukcję odpowiedzialności solidarnej w rozumieniu art. 116 § 1 O.p., zasadnie obciążyły Skarżącą, jako członka zarządu (prezesa jednoosobowego zarządu) Spółki J. Sp. z o.o. z/s w K., odpowiedzialnością za zaległości podatkowe związane z niezapłaconym podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem dochodowym za okresy wskazane w zaskarżonych decyzjach.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w prawie podatkowym obowiązek zapłaty podatku, a co za tym idzie towarzysząca mu odpowiedzialność, ciąży co do zasady na podatniku. Zasada ta jednak doznaje istotnego wyjątku, ponieważ przepisy rozdziału 15 działu III O.p. przyznają organom podatkowym prawo do orzekania o odpowiedzialności osób trzecich. Odpowiedzialność osób trzecich za zaległości podatkowe ma miejsce w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania podatkowego przez podatnika (płatnika) lub jego następcę prawnego. Odpowiedzialność osób trzecich ma charakter akcesoryjny, gdyż nie może powstać bez uprzedniego powstania obowiązku wobec pierwotnego dłużnika. Jest to także odpowiedzialność subsydiarna, ponieważ wierzyciel podatkowy nie ma swobody w kolejności zgłaszania roszczenia do podatnika lub osoby trzeciej, lecz kolejność ta jest ściśle określona przez przepisy prawa podatkowego. Możliwość orzekania o odpowiedzialności osoby trzeciej warunkowana jest wcześniejszym niewykonaniem zobowiązania przez podatnika, a prowadzenie wobec niej egzekucji dopuszczalne jest jedynie w przypadku, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2635/10). Osoby trzecie odpowiadają za należności podatnika całym swoim majątkiem, co oznacza, że ich odpowiedzialność ma charakter osobisty. Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich ukształtowana została jako solidarna z podatnikiem (por. R. Dowgier w: C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2006, str. 443).

Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich uzależniona jest od spełnienia wymogów ogólnych wskazanych w przepisach art. 107-109 O.p., natomiast krąg podmiotów, które ponoszą odpowiedzialność z tytułu cudzych zaległości podatkowych został określony w art. 110-117 O.p.

Zgodnie z art. 107 § 1 O.p. w przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Z kolei rozszerzenie zakresu przedmiotowego odpowiedzialności przewiduje § 2 art. 107 O.p., gdyż osoby trzecie odpowiadają (o ile dalsze przepisy nie stanowią inaczej) również za podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów, odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek i koszty postępowania egzekucyjnego.

Zaległości podatkowe mogą być następstwem braku zapłaty podatku wynikającego albo z deklaracji albo z wydanych decyzji podatkowych określających lub ustalających wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie innej niż wskazana w deklaracji. W przypadku zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa, decyzja określająca ich wysokość tylko potwierdza ten fakt. Strona, będąca osobą trzecią, w zakresie istnienia tej przesłanki nie może zgłaszać zarzutów merytorycznych związanych z wykazaniem lub określeniem samego zobowiązania podatkowego, które powinny być podnoszone przez podatnika w innym postępowaniu (wymiarowym).

W myśl art. 108 § 1 O.p. o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji.

Zgodnie z przepisem art. 116 § 1 O.p., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Stosownie do przepisu art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

Zgodnie z art. 116 § 4 O.p. przepisy te stosuje się również do byłego członka zarządu.

Konstrukcja przywołanych przepisów wskazuje, że przesłanki odpowiedzialności członków zarządu (osób zarządzających) podzielić można na pozytywne i negatywne, zwane także egzoneracyjnymi. Pozytywne przesłanki to takie, których spełnienie rodzi odpowiedzialność członka zarządu. Natomiast przesłankami negatywnymi (egzoneracyjnymi) są okoliczności, których brak zaistnienia, w powiązaniu ze spełnieniem przesłanek pozytywnych, stanowi podstawę wydania decyzji o odpowiedzialności osoby zarządzającej. Zadaniem organu podatkowego zamierzającego obciążyć członków zarządu spółki kapitałowej jej zaległościami podatkowymi jest zarówno wykazanie, że spełnione zostały w konkretnym przypadku przesłanki pozytywne jak i ustalenie, czy nie wystąpiły przesłanki negatywne, przy czym w odniesieniu do tych ostatnich (egzoneracyjnych) - poprzez użyty zwrot legislacyjny "a członek zarządu nie wykazał" - przepis wyraźnie przesuwa ciężar ich wykazania na podatnika. Organ podatkowy ma jedynie obowiązek umożliwienia stronie wykazania zaistnienia jednej z negatywnych przesłanek odpowiedzialności osoby trzeciej (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II FSK 642/08). W tej kwestii poglądy orzecznictwa i doktryny są zbieżne i utrwalone (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2003 r. sygn. akt SA/Bd (...), wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Ol (...); A. Mariański i A. Karolak, Odpowiedzialność członków zarządu za zobowiązania spółki z o.o., W. 2004, s. 234 i nast.; S. Babiarz i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2013, s. 635; B. Adamiak i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2016, s. 608 i nast., H. Dzwonkowski i in. Ordynacja podatkowa Komentarz, 2016 Legalis, pkt 8 komentarza do art. 116).

Reasumując, przytoczone wyżej przepisy wskazują jak rozłożony jest ciężar dowodzenia powyższych przesłanek. Na organie podatkowym spoczywał zatem obowiązek wykazania bezskuteczności egzekucji wobec Spółki J. Sp. z o.o. z/s w K. oraz okoliczności pozostawania przez Skarżącą członkiem zarządu Spółki w czasie, w którym upływał termin płatności danego zobowiązania podatkowego, natomiast Skarżącą obciążało ewentualne wykazanie okoliczności wyłączających tę odpowiedzialność.

W sprawie niniejszej bezspornym jest, iż Spółka J. Sp. z o.o. z/s w K. w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji posiadała nieprzedawnione zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014r. oraz za I kwartał 2015 a także zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od 11 września 2013r. do 31 grudnia 2014r. Zaległości te powiązane były z odsetkami oraz kosztami prowadzonych wobec spółki postępowań egzekucyjnych.

Skarżąca była nadto prezesem jednoosobowego wówczas zarządu Spółki, funkcję tę sprawowała od dnia 11 września 2013 r. do dnia 8 maja 2015r.

Akta sprawy potwierdzają bowiem, iż w terminach płatności ww. zobowiązań podatkowych, skarżąca pełniła funkcję Prezesa zarządu Spółki J. Sp. z o.o. I tak, z pisma Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie Wydział XI Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 29 kwietnia 2019r. sygn. akt KRS [...], skierowanego do organu I instancji, wynika, że na podstawie akt rejestrowych dane osób, które pełniły funkcje w składzie zarządu Spółki, są następujące: J. O. - prezes zarządu od 11.09.2013r. do 08.05.2015r., S. F. - prezes zarządu od 08.05.2015r. do chwili obecnej". Powyższe ustalenia zostały również potwierdzone w wydruku pełnego odpisu z KRS Spółki nr [...] z dnia 16 kwietnia 2019r. Ponadto fakt, iż obowiązki Prezesa zarządu Spółki, skarżąca pełniła do dnia 8 maja 2015r. potwierdziła także ona sama, przedkładając w dniu 30 września 2019r. do organu I instancji kopię wypisu z Aktu Notarialnego z dnia 8 maja 2015r., Rep. A nr [...], zawierającego uchwałę nr 1 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki J. Sp. z o.o. o odwołaniu skarżącej z pełnienia funkcji Prezesa zarządu Spółki z dniem 8 maja 2015r. oraz uchwałę nr 2 ww. Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki J. Sp. z o.o., którą powołano na Prezesa zarządu S. P.. Przy sporządzaniu tych dokumentów Skarżąca w sposób oczywisty występowała jako przedstawiciel Spółki. Z tych względów nie było podstaw do uwzględnienia przedłożonego przez skarżącą dopiero na etapie skargi do WSA w Krakowie dokumentu "rezygnacja z funkcji Prezesa Zarządu" (niebędącego ani oryginałem, ani potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopią) za dowód potwierdzający, iż w dniu 12 września 2013r., skarżąca złożyła rezygnację ze sprawowanej funkcji członka zarządu w Spółce J. Ten dokument, wcześniej nieujawniony i nie poddający się żadnej weryfikacji, Sąd uznał za wykreowany li tylko na potrzeby niniejszego postępowania.

Przechodząc do analizy kolejnej z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności osób trzecich, tj. całkowitej bądź częściowej bezskuteczności egzekucji, w pierwszej kolejności wypada zaznaczyć, że pojęcie bezskuteczności egzekucji nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa podatkowego, przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i przepisach o egzekucji sądowej, a zatem należy je rozumieć stosownie do reguł języka potocznego, jako działanie nieprzynoszące pożądanych rezultatów. Innymi słowy, bezskuteczność egzekucji w całości lub w części, o której mowa w art. 116 § 1 O.p., oznacza - zgodnie z wykładnią językową - stan, gdy wierzyciel podatkowy nie uzyskał zaspokojenia mimo przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego. Będzie to więc działanie nie przynoszące pożądanych rezultatów. Tym samym, bezskuteczność egzekucji będzie miała miejsce, gdy skierowanie egzekucji do całego majątku podatnika i zastosowanie różnych sposobów egzekucji nie dało wyniku w postaci zaspokojenia roszczenia podatkowego. Warunkiem uznania bezskuteczności egzekucji jest jej formalne przeprowadzenie, a także stwierdzenie bezskuteczności egzekucji na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. akt II FPS 6/08). Dla stwierdzenia bezskuteczności egzekucji niezbędne jest więc wykazanie przez wierzyciela (organ) zastosowania środków egzekucyjnych skierowanych do całego majątku dłużnika.

Skoro celem egzekucji jest doprowadzenie do zaspokojenia roszczeń wierzyciela to o skuteczności egzekucji można mówić wówczas, gdy zostanie osiągnięty oczekiwany rezultat, a więc zostanie wyegzekwowana kwota długu. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji odnosi się bowiem do ustalenia faktów istniejących w momencie orzekania o odpowiedzialności członka zarządu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 2236/09). Egzekucja jest zatem bezskuteczna, kiedy pomimo wykorzystania wszystkich możliwości spieniężenia majątku spółki (innej osoby prawnej) nie dochodzi do zaspokojenia wierzyciela. Dla stwierdzenia zaistnienia przesłanki bezskuteczności egzekucji na gruncie odpowiedzialności członków (byłych członków) zarządu spółki (innych osób prawnych) konieczne jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec pierwotnego dłużnika.

Analiza zgromadzonego w tym zakresie materiału dowodowego potwierdza słuszność sformułowanych na jego tle wniosków organów. Zdaniem Sądu, w sprawie jednoznacznie wykazano bezskuteczność egzekucji prowadzonej z majątku Spółki, co zostało szczegółowo opisane w zaskarżonej decyzji.

W związku z nieuregulowaniem przez Spółkę J. Sp. z o.o. ww. kwot, wynikających z korekt deklaracji podatkowych VAT-7 za ww. okresy oraz wynikających z deklaracji CIT-8 - w celu ich wyegzekwowania - US Kraków-Podgórze wystawił tytuły wykonawcze, celem prowadzenia egzekucji z majątku Spółki. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny dokonał szeregu czynności egzekucyjnych, które nie doprowadziły do zaspokojenia zaległości ww. Spółki. Z ustaleń organu egzekucyjnego wynika, iż Spółka prowadzi działalności przy ul. [...] w K., jednakże nie posiada żadnych ruchomości. Dokonano zajęcia rachunku bankowego w Banku Alior Bank S.A., Banku Spółdzielczym w D., Banku Spółdzielczym w K., Banku Spółdzielczym w K. Z., Banku Spółdzielczym w K., Banku Spółdzielczym w S. W., ING Bank S.A., jednak nie uzyskano żadnych kwot, pozwalających na zaspokojenie zaległości. Informacje uzyskane z dostępnych organowi egzekucyjnemu aplikacji (OGNIVO, CEPIK, Serwis Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości, ANALIZATOR, SeRCe, WRO-SYSTEM, CERBER) nie ujawniły żadnego majątku Spółki, podlegającego egzekucji i pozostały bez wpływu na bieg postępowania egzekucyjnego. Na wniosek Spółki, złożony do organu egzekucyjnego, skierowano zawiadomienia o zajęciu wierzytelności do Spółek H. S.A. i H. Sp z o.o. ul. [...] W., jednak pomimo doręczenia zajęć i ponagleń, nie udało się wyegzekwować żadnej kwoty. Ostatecznie, NUS Kraków-Podgórze w dniu 5 kwietnia 2019r. zdecydował o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z uwagi na jego bezskuteczność.

Jak zatem wynika z akt sprawy, w trakcie postępowania egzekucyjnego nie ustalono majątku, z którego można by skutecznie zaspokoić zaległości podatkowe Spółki wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.

Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy potwierdza, że organ egzekucyjny podejmował wszechstronne działania, mające na celu ustalenie i wyegzekwowanie składników majątku Spółki, przy tym w trakcie prowadzonej egzekucji nie ograniczał się do jednego sposobu egzekucji, lecz poszukiwał składników majątkowych mogących stanowić źródło środków pieniężnych na zaspokojenie należności podatkowych.

W tym stanie rzeczy, organ egzekucyjny zasadnie stwierdził, że powyższe okoliczności wskazują, iż egzekucja prowadzona do majątku Spółki okazała się bezskuteczna, co w konsekwencji znalazło wyraz w wydanym przez NUS [...] postanowieniu o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z dnia 5 kwietnia 2019r..

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, trafnie DIAS ocenił, że organ egzekucyjny wyczerpał wszystkie możliwości ustalenia majątku Spółki. Organy podatkowe obu instancji zasadnie przyjęły, że w sprawie wykazano spełnienie drugiego z pozytywnych kryteriów orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu, tj. bezskuteczność egzekucji.

Jak zatem wynika z powyższej analizy wszystkie przesłanki pozytywne orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu zostały spełnione.

Oceniając z kolei, czy w przedmiotowej sprawie zaistniały wskazane w art. 116 § 1 pkt 1 i pkt 2 O.p. przesłanki egzoneracyjne, ponownie należy przypomnieć, że okolicznościami, których zaistnienie zwalnia z tej odpowiedzialności, są zgłoszenie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego we właściwym czasie lub niezgłoszenie wniosków o wszczęcie tych postępowań bez winy członka zarządu lub wskazanie mienia osoby prawnej, z którego egzekucja może być prowadzona.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że wbrew twierdzeniom Skarżącej nie została spełniona negatywna przesłanka uregulowana w art. 116 § 1 pkt 2 O.p., dotycząca wskazania mienia Spółki umożliwiającego zaspokojenie jej zaległości w znacznej części. Podkreślenia wymaga fakt, że omawiany przepis dotyczy wskazania takiego mienia, z którego możliwość zaspokojenia zaległości podatkowych Spółki będzie rzeczywista, a nie tylko teoretyczna.

Skarżąca powołując się na wierzytelności przysługujące Spółce zarzucała, że nie uwzględniono wskazanego przez nią mienia Spółki w sytuacji, w której wskazywała ona na możliwość zaspokojenia się z mienia Spółki H. Sp. z o.o. z/s w W. oraz Spółki H. S. A. z/s w W., które to spółki nie dokonały płatności na rzecz Spółki J. a organ niezasadnie odstąpił od prowadzenia egzekucji z tychże składników majątkowych.

Odpowiadając na powyższy zarzut, zaznaczyć należy, iż w wydanych decyzjach organy konsekwentnie i prawidłowo podkreślały, że wskazywane mienie musi być konkretne, wymierne i niesporne. Organy podatkowe nie mają obowiązku prowadzić postępowania dowodowego w celu ustalenia istnienia mienia, mogącego posłużyć wykazaniu przez członka zarządu spełnienia przesłanki wyłączającej jego odpowiedzialność. Ciężar wykazania zaistnienia przesłanki z art. 116 § 1 pkt 2 o.p. ciąży na osobie pragnącej uwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki. Z dokumentów, będących w posiadaniu organu oraz materiału dowodowego i prowadzonego postępowania egzekucyjnego wynika, iż Spółka takiego majątku nie posiada. Wierzytelności wskazane przez Skarżącą przy przesłance bezskuteczności egzekucji, były weryfikowane przez organ egzekucyjny, jednak pomimo dokonanych zawiadomień o zajęciu wierzytelności i ponagleń, nie udało się wyegzekwować żadnej należności z tego żródła. W tym stanie rzeczy zasadnie stwierdzono, że wskazane przez ww. sporne wierzytelności nie tylko nie spełniały kryterium mienia w rozumieniu przepisu art. 116 § 1 pkt 2 o.p. z tego powodu, iż nie nadawały się do efektywnej egzekucji, ale również z tego powodu, iż nie stanowiły mienia nowego, nieznanego organowi egzekucyjnemu i nieobjętego prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Pomimo bowiem podjętych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych u ww. podmiotów - Spółki H. sp. z o.o. z/s w W. i H. S.A. z/s w W. (dokonanych zawiadomień o zajęciu wierzytelności i ponagleń) - nie udało się wyegzekwować żadnej należności.

Stąd też zasadnie organy obu instancji nie przyjęły, iż Skarżąca wskazała mienie umożliwiające zaspokojenie zaległości Spółki w znacznej części czy w ogóle w jakiejkolwiek części.

Zaakceptować należy także stanowisko organów, że w wypadku niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, brak jest możliwości uwolnienia się członka zarządu na podstawie cytowanego wyżej art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p.

Organy podatkowe szeroko omówiły kwestię pojęcia "właściwy czas" i przeanalizowały sytuację finansową Spółki w okresie, kiedy Skarżąca była członkiem jej zarządu. Wskazały na przepis art. 21 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego, stosownie do którego dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Co prawda, w świetle orzecznictwa uznać trzeba, że przy ustalaniu właściwego czasu na zgłoszenie wniosku o upadłość w rozumieniu tego przepisu nie należy mechanicznie przenosić terminu wskazanego w p.u.i.n., ale w warunkach konkretnej sprawy należy oceniać samo zaistnienie przesłanek zgłoszenia wniosku o upadłość, jak i to, że z punktu widzenia realizacji celu postępowania upadłościowego i art. 116 O.p., wniosek o upadłość powinien być zgłoszony w takim czasie, żeby wszyscy wierzyciele mieli możliwość uzyskania równomiernego, chociażby częściowego, zaspokojenia z majątku spółki (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt II FSK 1383/13).

Organ II instancji ustalił, że w okresie, w którym Skarżąca pełniła funkcję Prezesa Zarządu Spółki, wystąpiła podstawa do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, bądź wszczęcia postępowania układowego. Twierdzeniu temu nie można odmówić słuszności skoro akta sprawy wskazują, iż Spółka faktycznie przestała spłacać swe należności począwszy od kwietnia 2014r. (zaliczka na podatek dochodowy od osób prawnych za m-c marzec 2014r., której termin płatności upływał 21 kwietnia 2014r., raport: "Lista zaległości z odsetkami obliczonymi na dzień 15.04.2019r.", w aktach sprawy). A zatem niewypłacalna stała się już w dniu 22 kwietnia 2014r. (dzień po terminie płatności ww. zobowiązania podatkowego), co oznacza, że ziściła się przesłanka z art. 11 ust 1 ustawy p.u.i.n. Złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, powinno zatem nastąpić w maju 2014r. Podatniczka została powołana na Prezesa Zarządu Spółki w dniu 11 września 2013r. i po tej dacie nie został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki ze względu na jej niewypłacalność. DIAS, po przeprowadzeniu postępowania, uznał, iż biorąc pod uwagę ww. zaległość, terminem do zgłoszenia upadłości Spółki lub wszczęcia postępowania układowego, był co najmniej dzień 6 maja 2014r. (tj. 21 kwietnia 2014r.+2 tygodnie), a obowiązek zgłoszenia wniosku spoczywał na ww., jako Prezesie zarządu, którym jak wynika z akt sprawy, podatniczka była w tej dacie. Jednakże wniosek taki nie został złożony w ogóle, co potwierdza pismo Sądu Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia w Krakowie VIII Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych z dnia 24 kwietnia 2019r. sygn. akt [...], skierowane do organu I instancji. Ustaleń tych również nie kwestionowała podatniczka.

Postępowanie wykazało nadto, że Spółka J. Sp. z o.o. nie regulowała w terminie swoich zobowiązań podatkowych począwszy od kwietnia 2014r. Spółka nie płaciła zaliczek na podatek dochodowy również za lata 2015-2016, co potwierdza raport "Lista zaległości wraz z odsetkami obliczonymi na dzień 15.04.2019r.", zgodnie z którym, zaległości Spółki (wraz z odsetkami) wynoszą łącznie 72.854,00 zł. Ponadto, jak wynika z raportu w zakresie podatku VAT "Lista zaległości wraz z odsetkami obliczonymi na dzień 15.04.2019r.", Spółka posiada zaległości w tym podatku za miesiące marzec, kwiecień i maj 2014r., I i IV kwartał 2015r., II i IV kwartał 2016r., I kwartał 2017r. w łącznej wysokości (wraz z odsetkami) 76.468,00 zł. Spółka nie składała sprawozdań finansowych za lata 2014-2017, do czego była obowiązana. Ww. sprawozdania finansowe nie zostały również złożone przez Spółkę w Sądzie Rejestrowym, co potwierdza brak wzmianek o złożonych dokumentach w rubryce 2 Działu 3 wydruku pełnego odpisu z KRS nr [...] z dnia 16 kwietnia 2019r. Podatniczka, jako Prezes zarządu z racji pełnionej funkcji musiała znać stan finansów Spółki J. i mieć pełną świadomość sytuacji finansowej podmiotu, którym zarządzała.

Powyższe okoliczności potwierdzają prawidłowość poczynionego przez DIAS ustalenia, że wniosek o upadłość Spółki nie został złożony we właściwym czasie.

Należy podkreślić, że wszystkie fakty i okoliczności mające miejsce w rozpatrywanej sprawie dotyczące ustalenia właściwego czasu na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki - wbrew twierdzeniom Skarżącej - zostały wyczerpująco wyjaśnione oraz należycie uargumentowane i poparte stosownymi dowodami. W aktach sprawy znajdują się dokumenty dotyczące sytuacji finansowej i majątku Spółki w postaci jej sprawozdań finansowych oraz dokumentów dotyczących posiadanych zaległości w płatnościach, a ich ocena nie wymaga powołania biegłego, ponieważ nie są to wiadomości specjalne. Stwierdzenie okoliczności faktycznej, kiedy w spółce wystąpił stan niewypłacalności czyli określenie daty zaprzestania płacenia długów przez oceniany podmiot należy do ustaleń, których organy podatkowe powinny dokonywać samodzielnie. Podobnie nie wymaga posiadania wiadomości specjalnych analiza sprawozdań finansowych jednostki. Zatem organ podatkowy może samodzielnie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego oceniać, który moment był właściwy dla zgłoszenia przez członka zarządu wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego, to jest kiedy zarząd spółki przy dołożeniu należytej staranności mógł uzyskać wiedzę o tym, że spółka stała się niewypłacalna i zaprzestała płacenia długów, a jej majątek nie wystarczał na ich zaspokojenie (por. wyrok NSA z dnia 17.09.2019r. sygn. akt II FSK 3348/17 oraz wyrok NSA z dnia 18.09.2019r. sygn. akt I GSK 219/17). Zasadnym było nieprzeprowadzanie w sprawie dowodów z opinii biegłego na okoliczność zaistnienia przesłanek oraz właściwego czasu ogłoszenia upadłości Spółki.

Do rozważenia pod kątem odpowiedzialności Skarżącej pozostała jedynie przesłanka braku jej winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości zmierzającego do zawarcia układu.

W ocenie Sądu treść przepisu art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. wskazuje, że w zamiarze ustawodawcy, od odpowiedzialności za zaległości podatkowe uwalnia członka zarządu obiektywna niezawiniona niemożność podjęcia działań wymienionych w tym przepisie, a nie świadome ich niepodjęcie, nawet jeśli w ocenie danego członka zarządu były racjonalne przyczyny takiej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 1251/10). Rozważając kryterium braku winy jako przesłanki zwalniającej od odpowiedzialności za zaległości podatkowe należy zatem przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Członek zarządu winien wykazać brak winy, czyli udowodnić swoją staranność oraz fakt, że uchybienie określonemu obowiązkowi było od niego niezależne (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt I 385/11). Nie można odmówić członkowi zarządu podjęcia ryzyka i niezgłoszenia wniosku o upadłość mimo wystąpienia stosownych ku temu przesłanek ustawowych w sytuacji, gdy według jego oceny uda się opanować sytuację finansową i w konsekwencji spłacić całość zobowiązań. Jeśli jednak członek zarządu takie ryzyko podejmie, to musi to czynić ze świadomością odpowiedzialności z tym związanej i liczyć się z tym, że w przypadku dokonania błędnej oceny sytuacji rodzącej w konsekwencji choćby częściową niemożność zaspokojenia długów, to sam będzie musiał ponieść subsydiarną odpowiedzialność finansową (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 127/12).

Należy również podkreślić, że charakter prawny funkcji członka zarządu wiąże się ze zwiększonym zakresem odpowiedzialności, w tym odpowiedzialności za skutki działań kierowanej osoby prawnej. Stąd członkowie zarządu są uprawnieni i zobowiązani do kontrolowania stanu finansów i majątku Spółki. W sytuacji, gdy Spółka nie jest w stanie zaspokoić wszystkich swych zobowiązań mają obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość lub otwarcie postępowania układowego (obecnie restrukturyzacyjnego). Jeżeli członek zarządu nie wykona tego obowiązku, aby uwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki, powinien wykazać, że pomimo zachowania należytej staranności, obiektywnie zaistniały przyczyny, które uniemożliwiły mu podjęcie działań zmierzających do wszczęcia postępowania upadłościowego lub układowego. Taką okolicznością może być np. obłożna choroba uniemożliwiająca złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości (zob. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 385/11).

Zasadnie organ II instancji wskazał, iż Skarz?a?ca powinna monitorowac? stan zaległos?ci Spółki i podja?c? działania zmierzaja?ce do ogłoszenia jej upadłos?ci lub do wszcze?cia poste?powania układowego. Gdyby Spółka była w dobrej kondycji finansowej to regulowałaby swoje zobowia?zania podatkowe w terminach wyznaczonych przez przepisy prawa. Logicznym w tej sytuacji wnioskiem jest stwierdzenie, że brak zapłaty tego rodzaju zobowiązań stanowi wynik albo braku s?rodków na pokrycie zobowia?zania - co jest przesłanka? do zgłoszenia wniosku o upadłos?c? Spółki lub wszcze?cia poste?powania układowego, albo celowego działania zarza?du Spółki, którego Skarz?a?ca była prezesem. Ponadto z racji pełnionej funkcji Skarz?a?ca powinna znac? stan finansów Spółki J. Sp. z o.o. i miec? pełna? s?wiadomos?c? sytuacji finansowej podmiotu, którym zarza?dzała.

Do podstawowych obowiązków członka zarządu należy bowiem bieżące monitorowanie sytuacji finansowej Spółki, analiza ryzyka wynikającego z poszczególnych działań podejmowanych w ramach jej działalności i adekwatne reagowanie na ewentualne nieprawidłowości.

Skarz?a?ca miała prawo i obowia?zek zabezpieczyc? prawa wierzycieli na odzyskanie swoich nalez?nos?ci i to juz? w momencie wysta?pienia przesłanek wskazanych w art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłos?ciowe i naprawcze, mimo to nie dokonała we właściwym czasie zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłos?ci, nie nasta?piło również wszcze?cie poste?powania układowego w okresie, gdy Skarz?a?cy pełnił funkcje? prezesa zarza?du Spółki.

W tym stanie rzeczy DIAS prawidłowo przyjął, iż nie zachodzą podstawy do uwolnienia się przez Skarżącą jako członka zarządu od odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe Spółki. Zarzuty Skarżącej również i w tym zakresie okazały się niezasadne.

Biegły

Rekapitulując stwierdzić należy, że w analizowanej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki pozytywne warunkujące odpowiedzialność Skarżącej jako członka zarządu za zaległości Spółki. Terminy płatności zobowiązań podatkowych, które wobec ich nieuregulowania przekształciły się w zaległości podatkowe, przypadały na okres, kiedy Skarżąca pełniła funkcję członka zarządu Spółki. Prowadzona wobec Spółki egzekucja okazała się bezskuteczna. Jednocześnie Skarżąca nie wykazała, aby wystąpiła którakolwiek z przesłanek warunkujących wyłączenie Jej odpowiedzialności, tym samym zarzucane w skardze naruszenia art. 116 O.p. okazały się niezasadne.

Ocena ta, przy braku uchybień procesowych związanych z samą procedurą orzekania o odpowiedzialności osoby trzeciej, przesądziła o zgodności z prawem zaskarżonych decyzji. Z akt kontrolowanych spraw wynika jednoznacznie, że materiał dowodowy został zebrany przez organy w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę i wzajemną koherentność. Wobec powyższego zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia przywołanych w skardze przepisów postępowania są niezasadne. Pomiędzy ustaleniami a podjętymi ocenami organów nie wystąpiły sprzeczności.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje organu I instancji nie naruszają prawa, dlatego działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi.