Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2884/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Jawna w [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej nakazu zamknięcia restauracji skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] Główny Inspektor Sanitarny działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; z późn. zm.) – dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. j. w [...] (18 grudnia 2014 r. zmiana danych w KRS na [...]) od decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] znak: [...] z dnia [...] lipca 2014 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nakazania [...] Sp. j. - zamknięcia restauracji "[...]" w [...], ul. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postępowania wynika, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg:

Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...], nakazał niezwłoczne zamknięcie Restauracji "[...]" w [...] przy ul. [...] do czasu usunięcia nieprawidłowości oraz ustalenia przyczyn zatrucia pokarmowego i wyeliminowania zagrożeń. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż wszczął kontrolę sanitarną w ww. obiekcie w związku z wystąpieniem zatrucia pokarmowego klientów restauracji uczestniczących w imprezie zorganizowanej w dniu [...] lutego 2014 r. W wyniku kontroli, przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2014 r., stwierdzono szereg nieprawidłowości które organ wymienił w przedmiotowej decyzji.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wskazał, że stan sanitarno-techniczny zakładu świadczył o rażącym naruszeniu wymagań w zakresie higieny środków spożywczych oraz o braku kontroli wewnętrznej, co stwarza bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa zdrowotnego produkowanej oraz wprowadzanej do obrotu żywności, a tym samym dla zdrowia konsumentów.

Strona nie wniosła od ww. decyzji odwołania, tym samym stała się ona ostateczna.

Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. skierowanym do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], E. O. – M. zwróciła się z prośbą o ponowne uruchomienie lokalu w związku w usunięciem stwierdzonych nieprawidłowości higieniczno-sanitarnych. Tego samego dnia, upoważnieni przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], przeprowadzili sprawdzającą kontrolę sanitarną wraz z poborem wymazów, podczas której nie stwierdzono naruszeń prawa żywnościowego. Po zapoznaniu się ze sprawozdaniami z badań laboratoryjnych [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] zezwolił spółce na wznowienie działalności w Restauracji "[...]".

Następnie w piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. (zatytułowanym skarga) "[...]" E. O. – M. Sp. j. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 156 § 1 k.p.a. oraz stwierdził, że przedmiotowa decyzja była słuszna i została wydana z zachowaniem przepisów prawa, w tym o właściwości, skierowana była do osoby będącej stroną postępowania, była wykonalna, zaś jej wykonanie nie skutkowało zagrożeniem karą za jej wykonanie, ponadto nie zawiera wad powodujących jej nieważność z mocy prawa. W ocenie organu I instancji brak było przesłanek do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji.

Organ I instancji wskazał dalej, że wobec stwierdzenia nieprawidłowości sanitarnych w restauracji "[...]" ustalonych w związku z dokonaną kontrolą zakładu, w świetle zdarzeń o charakterze epidemiologicznym, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] kierując się potrzebą ochrony zdrowia oraz zapobiegania epidemiologicznego był zobligowany, w myśl art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, do wydania decyzji z dnia 17 lutego 2014r., która została wydana w oparciu o art. 54 ust. 1 i ust. 2 lit. e Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. Nr 191 z 30.04.2004r. str. 1) oraz art. 77 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (t. j. Dz. U. z 2010r. Nr 136, poz. 914 ze zm.). Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarnego w [...] w zakresie stosowania środków nadzoru nad działalnością strony działał tym samym w oparciu o kompetencje i właściwość rzeczową oraz miejscową. W szczególności zgodnie z art. 1 pkt 6, art. 4 ust. 1 oraz art. 10 ust 1 pkt 3), ust. 2 ust 4 oraz art. 12 ust 1 i art. 15 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Wobec powyższego, organ I instancji stwierdził, że nie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zakresie naruszenia właściwości lub wydania decyzji bez podstawy prawnej.

Organ odnosząc się do poszczególnych zarzutów odwołania wskazał, że wydanie decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. było możliwe na podstawie zgromadzonych materiałów, w tym w szczególności wyników przeprowadzonej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] kontroli zakładu. Materiał zgormadzony w sprawie zawiera także wywiady epidemiologiczne. Analiza tych wywiadów nie wskazywała na konieczność przeprowadzenia dodatkowych kontroli i badań laboratoryjnych produktów pochodzących z innych zakładów, powiązanych z przygotowaniem imprezy w zakładzie "[...]". W ocenie organu zarzut niedokładnego zebrania materiału dowodowego w sprawie jest nieuzasadniony.

W zakresie zarzutu dotyczącego utrudniania udostępniania raportów z badań laboratoryjnych próbek żywności i wymazów sanitarnych pobranych w dniu [...] lutego 2014 r. w restauracji "[...]", organ wskazał, że w konsekwencji strona miała możliwość zapoznania się z wynikami badań.

Nadto Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wskazał, że istotą prowadzonego postępowania o stwierdzenie nieważności jest ustalenie czy zachodzi którakolwiek z kwalifikowanych przesłanek nieważności decyzji administracyjnej wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu niniejszym nie prowadzi się natomiast dodatkowego postępowania dowodowego i nie weryfikuje się dokonanych ustaleń stanu faktycznego w celu orzekania o istocie sprawy.

W ocenie organu I instancji, decyzja z dnia [...] lutego 2014 r. odpowiada prawu, mając na względzie także nadrzędny cel działalności organu inspekcji sanitarnej w postaci konieczności ochrony zdrowia ludzi, w tym eliminowanie wszelkich ryzyk w tym zakresie.

Po rozpoznaniu odwołania E. O.-M., Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] października 2014 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w całości podtrzymał stanowisko organu I instancji.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2014 r. złożyła skarżąca – [...] E. O.-M. Spółka Jawna w [...] zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji niezasadnie odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. znak [...] jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji gdy ta pierwsza decyzja:

- w sposób rażący naruszała art. 7 i art. 77 k.p.a. wobec niezasadnego odstąpienia przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] od przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego i ustalenia prawdy obiektywnej przed wydaniem zakwestionowanej decyzji w przedmiocie nakazania zamknięcia lokalu gastronomicznego "[...]", tj. wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia prawidłowego postępowania wyjaśniającego a oparciu się przy jej wydawaniu:

a) o niepełny materiał dowodowy wobec całkowitego pominięcia zbadania ciast spożywanych przez uczestników imprezy w dniu [...] lutego 2014 r.

b) o niezweryfikowane dowody w postaci treści wywiadu epidemiologicznego z jakiego miało wynikać, iż wśród dzieci szkoły syna właścicielki występuje biegunka spowodowana noro wirusem w sytuacji, gdy wypowiedź taka ani przez E. O.-M. nie została udzielona, ani też nie miał miejsca fakt występowania u dzieci Szkoły Podstawowej w [...] przy ul. [...] biegunki wywołanej nora wirusem;

c) dowody ocenione sprzecznie z zasadami logiki, a to wskazanie, iż noro wirus był przyczyną zatrucia pokarmowego, a źródłem zakażania była E. O. – M. w sytuacji, gdy z próbek pobranych od niej (sprawozdanie z badań nr [...]) nie stwierdzono obecności antygenów noro- rota- czy adenowirusowych - a w konsekwencji wydanie decyzji bez prawidłowego ustalenia, że stwierdzone uchybienia spowodowały bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia

- w sposób rażący naruszała treść art. 27 ust 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez nakazanie zamknięcia Restauracji "[...]" do czasu ustalenia przyczyn zatrucia pokarmowego, a zatem wydanie decyzji nakazującej zamknięcie lokalu gastronomicznego zanim doszło do stwierdzenia przyczyn zatrucia pokarmowego oraz w oderwaniu od tej przesłanki, bowiem ww. decyzja w swej treści nie zawiera żadnego odniesienia do zagrożenia epidemiologicznego czy też treści (wadliwie sporządzonych) wywiadów epidemiologicznych, w sytuacji gdy przepis ww. normy (nota bene nie powołany w treści samej decyzji jako podstawa jej wydania) nie pozwala na podjęcie takiego rozstrzygnięcia prewencyjnie tj. "do czasu ustalenia przyczyn zatrucia pokarmowego", bowiem z treści przepisu art. 27 ust 2 ww. ustawy wynika wprost kompetencja do nakazania zaprzestania działalności w sytuacji gdy naruszenie przepisów higienicznych i zdrowotnych spowodowało bezpośrednie zagrożenie – tj. w sytuacji gdy organ wywodzi już (w chwili orzekania) istnienie zagrożenia ze stwierdzonego stanu a uzależnia go od ustalenia przyczyn zatrucia.

2. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez całkowite zaniechanie odniesienia się w treści uzasadnienia do treści zarzutu wyartykułowanego w pkt. 2 odwołania od decyzji [...] Powiatowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], a w konsekwencji niezasadne odstąpienie od merytorycznego zbadania sprawy.

Przy tak skonstruowanych zarzutach skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Powiatowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko oraz wyjaśnienia, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga nie została uwzględniona.

Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2014r oraz poprzedzająca ją decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2014r. wydane zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) .

Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a

przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12

sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071).

Poruszając się w zakreślonych wyżej granicach GIS przeprowadził kontrolę

wydanej w postępowaniu zwykłym decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2014r.i prawidłowo ocenił, że żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa nie zaistniała przy wydawaniu tego rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie, w postępowaniu nieważnościowym kontrolowana była decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nakazania [...] E. O. – M. Sp. j. - zamknięcia restauracji "[...]" w [...], ul. [...].

Podkreślenia wymaga, że decyzja ta wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz.U. nr 122 poz. 851 z 2006 r.) w związku z art. 54 ust. 1 i 2 lit. e Rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UEL 191 z 30.04.2004) Zgodnie z art. 27. ww. ustawy w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień (ust. 1). Jeżeli naruszenie wymagań, o których mowa w ust. 1, spowodowało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, państwowy inspektor sanitarny nakazuje unieruchomienie zakładu pracy lub jego części (stanowiska pracy, maszyny lub innego urządzenia), zamknięcie obiektu użyteczności publicznej, wyłączenie z eksploatacji środka transportu, wycofanie z obrotu środka spożywczego, przedmiotu użytku, materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, kosmetyku lub innego wyrobu mogącego mieć wpływ na zdrowie ludzi albo podjęcie lub zaprzestanie innych działań. Decyzje w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu (ust. 2). Wskazać należy, że decyzja, o której mowa w ww. przepisie ma na celu ochronę zdrowia i życia ludzkiego oraz jest sankcją dla określonego podmiotu stwarzającego zagrożenie poprzez nieodpowiednie warunki sanitarne i wprowadzanie do obrotu środka spożywczego, który może zagrażać zdrowiu i życiu ludzkiemu. Zaznaczyć przy tym należy, że do zastosowania art. 27 ust. 2 cytowanej ustawy nie wystarcza jednak samo naruszenie wymagań higienicznych lub zdrowotnych, lecz musi wystąpić skutek w postaci bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi.

Podstawową kwestią istotną w niniejszej sprawie było zatem ustalenie, czy zachodziła przesłanka uzasadniająca zamkniecie restauracji "[...]" w [...].

Poczynione w tym zakresie w niniejszej sprawie ustalenia wskazują na kumulatywne zaistnienie przesłanek do zastosowania powołanej wyżej normy prawa. Organ wszczął kontrolę sanitarną w ww. obiekcie w związku z wystąpieniem zatrucia pokarmowego klientów restauracji uczestniczących w imprezie zorganizowanej w dniu [...] lutego 2014 r. W wyniku kontroli, przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2014 r., stwierdzono szereg nieprawidłowości które organ wymienił w przedmiotowej decyzji.

W zorganizowanym przyjęciu uczestniczyło około 120 osób. W obsłudze imprezy brało udział 5 pracowników restauracji oraz obecnych było 3 współwłaścicieli lokalu.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] podczas kontroli w dniu [...] lutego 2014r. stwierdził przede wszystkim brakiem właściwego wdrożenia i stosowania zasad Dobrej Praktyki Higienicznej w szczególności: w obszarze mycia i dezynfekcji, utrzymania higieny personelu, w zakresie magazynowania œśrodków spożywczych, zachowania właściwej ich rotacji, postępowania ze œśrodkami niewłaściwej jakości zdrowotnej, nadzoru nad stanem zdrowia personelu. W ocenie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] stwierdzone nieprawidłowości stanowiły naruszenie przepisów: art. 3, art. 5 pkt 1 Rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny œśrodków spożywczych(Dz. Urz. UEL 139 z dnia 30 kwietnia 2004 r. , które nakazują, że przedsiębiorstwa sektora spożywczego zapewniają, iż na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności odbywających się pod ich kontrolą, spełnione są właściwe wymogi higieny ustanowione w niniejszym rozporządzeniu oraz, że "przedsiębiorstwa sektora spożywczego opracowują, wykonują i utrzymują stałą procedurę lub procedury na podstawie systemu HACCP".

Należy podzielić ocenę Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], iż stwierdzony stan sanitarno-techniczny w sposób rażący naruszał wymagania w zakresie higieny œśrodków spożywczych, stwarzał bezpośrednio zagrożenie dla zdrowia konsumentów. Zastosowanie przez organ radykalnego środka, uzasadnione było w ocenie Sądu koniecznością zastosowania właściwych œdziałań mających na celu, wyeliminowanie ryzyka dla zdrowia konsumentów.

Nawet gdyby przyjąć argumenty strony, zaprezentowane w skardze, że zagrożenie dla zdrowia nie było bezpośrednie, że należało przeprowadzić dodatkowe badania, nie można byłoby jednak uznać, że kwestionowana decyzja rażąco narusza prawo.

Należy podkreślić, działania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] miały miejsce w związku z wystąpieniem zdarzenia o charakterze zbiorowego zatrucia pokarmowego, a ich celem było ustalenia skali, jak też przyczyny zatrucia zgodnie z ustawą z dnia [...] marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. z 2011 r. Nr.212, poz. 1263 ze zm.), a w oparciu o wynik kontroli Restauracji [...]", Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...], wydał decyzję z dnia [...].02.2014 r., Nr [...] nakazującą niezwłoczne zaniknięcie Restauracji [...]" w [...], do czasu usunięcia nieprawidłowości oraz ustalenia przyczyn zatrucia pokarmowego i wyeliminowania zagrożeń.

Nie można także zapominać, iż nadrzędnym celem kontroli przeprowadzanej w związku z podejrzeniem zatrucia pokarmowego jest podjęcie działań prewencyjnych dla ochrony zdrowia i życia konsumentów.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi , należy podkreślić, iż jak zasadnie wyjaśniły organy nadzorcze przeprowadzone wywiady epidemiologiczne przez Państwową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w [...] nie wskazywały na konieczność przeprowadzania dodatkowych badań innych produktów pochodzących z innych zakładów w tym także ciast spożywanych podczas imprezy w dniu [...] lutego 2014r.

Nie można także uznać za uzasadniony zarzut , iż organ wydając kontrolowaną w trybie nadzoru decyzję z dnia [...] lutego 2014r. jako przyczynę jej wydania wskazał, iż noro wirus był przyczyną zatrucia pokarmowego, a źródłem zakażania była E. O. – M. Z treści uzasadnienia kontrolowanej decyzji wynika bowiem , iż decyzja została wydana ze względu na stwierdzony stan sanitarno-techniczny który w sposób rażący naruszał wymagania w zakresie higieny środków spożywczych i stwarzał bezpośrednio zagrożenie dla zdrowia konsumentów.

Stwierdzić zatem należy, że w niniejszej sprawie organ prawidłowo dokonał

analizy podnoszonych przez skarżącą okoliczności, a postępowanie przeprowadził

zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Sanitarny przedstawił okoliczności faktyczne sprawy, a także wyczerpująco wyjaśnił przesłanki, jakimi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia oraz przepisy prawa stanowiące jego

podstawę prawną. Odniósł się również do argumentów podnoszonych przez skarżącą zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności jak i w odwołaniu.

Zdaniem Sądu, organ dokonał prawidłowej oceny zgodności decyzji PPIS w

[...] z dnia [...] lutego 2014r kontekście powołanego przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., słusznie stwierdzając, iż decyzje te nie są dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa, jak również żadną inną wadą powodująca jej nieważność. Zasadne ustalenia organu powodują zatem, że rozpoznana skarga nie podważyła ani legalności ani słuszności wydanego orzeczenia.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione we wniesionej skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.