Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 168/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 232 par 1 pkt 1, art. 58 par 1 pkt 6 i par 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na czynność Wójta Gminy w przedmiocie zmiany organizacji ruchu postanawia: 1/ odrzucić skargę, 2/ zwrócić skarżącemu kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

S. S. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego czynność materialno-techniczną Wójta Gminy polegającą na ustanowieniu zakazu przejazdu drogami położonymi w miejscowości S., obręb S., gmina S. na działkach na [...] pojazdami o ciężarze całkowitym większym niż [...] ton, o których mowa w piśmie Wójta Gminy z dnia [...] r. oraz na które wskazują znaki zakazu wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad [...] ton obowiązujące na przedmiotowych drogach od [...] r.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił organowi naruszenie:

- art. 107 ust. 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z § 3 ust. 1a i § 5 i 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem w związku z art. 20 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez wprowadzenie zmiany organizacji ruchu,

- art. 8 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 2 i 32 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnioną dyskryminację jednych użytkowników drogi przy jednoczesnym uprzywilejowaniu innych,

- § 4 pkt 1 i § 5 rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem w związku z jego § 3 i art. 10 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez ustanowienie na drogach wewnętrznych położonych na działkach nr 242, 199 oraz 179 w Sławsku zakazu wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 7 ton bez sporządzenia projektu organizacji ruchu zawierającego wszystkie niezbędne elementy oraz bez zatwierdzenia przez organ zmiany organizacji ruchu,

- art. 20 i art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy Prawo o działalności gospodarczej poprzez dokonanie zmiany organizacji ruchu na ww. drogach wewnętrznych uniemożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej,

- pkt 3.1.1. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków umieszczania ich na drogach poprzez ustanowienie znaków zakazu wjazdu z pominięciem analizy skutków jakie powodują dla uczestników ruchu,

- art. 6, 7, 8, 9, 11 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przeprowadzenia postępowania przez Wójta Gminy z pominięciem zasad w nich wyrażonych.

Skarga została poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] r., na które organ nie udzielił odpowiedzi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie oraz ustosunkował się do zawartych w niej zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej.

Natomiast w myśl art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z kolei zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Ze skargi S. S. jednoznacznie wynika, że kwestionuje on działania Wójta Gminy polegające na ustanowieniu zakazu przejazdów drogami na działkach nr [...] położonymi w miejscowości S., obręb S., gmina S. poprzez umieszczenie w [...] r. znaków zakazu wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 10 ton, uniemożliwiając tym samym skarżącemu prowadzenie działalności gospodarczej.

Zgodnie z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137) zawiera ona zagadnienia ogólne związane z zarządzaniem ruchem oraz nadzorem nad tym zarządzaniem. Niektóre z zadań w tym zakresie powierzono zarządom dróg, a o tym, kto sprawuje zarząd nad określoną drogą, rozstrzygają przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1440). Według zaś art. 19 powołanej ustawy o drogach publicznych zarządcami dróg z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8 są dla dróg krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wojewódzkich - zarząd województwa, powiatowych - zarząd powiatu, a gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta). Przepis art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, wskazuje, że drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi. Po myśli ust. 2 tego artykułu budowa, przebudowa, remont, utrzymanie ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku – do właściciela tego terenu.

W niniejszej sprawie nieruchomość, której dotyczy skarga stanowi drogę wewnętrzną, której właścicielem jest Gmina S., a zarządcą Wójt Gminy S., co jednoznacznie wynika z treści odpowiedzi na skargę z dnia 6 lutego 2017 r.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, który Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że czynność polegająca na ustawieniu znaku drogowego nie może być zakwalifikowana jako czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (vide postanowienia NSA - z dnia 21 grudnia 1987 r., SAB/Wr 26/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 92 oraz z dnia 19 maja 2010 r., I OSK 735/10 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Działania polegające na ustawianiu i usuwaniu znaków drogowych nie są, bowiem realizowane w ramach indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej, zaś jedynie czynność podejmowana w związku z rozpatrywaniem przez organ administracji publicznej sprawy indywidualnego podmiotu, dotycząca uprawnień lub obowiązków tego konkretnego podmiotu, wynikających z przepisów prawa, może zostać objęta skargą do sądu administracyjnego. Tymczasem w orzecznictwie wskazuje się jednoznacznie, że znak drogowy stanowi akt generalny, adresowany do nieskonkretyzowanego adresata.

W związku z tym skarżący nie może powoływać się na naruszenie swojego indywidualnego uprawnienia lub interesu prawnego wskutek umieszczenia przedmiotowego znaku drogowego. Kwestia lokalizacji znaku drogowego nie narusza tak zwanego interesu prawnego, lecz jedynie może naruszać interes faktyczny strony skarżącej. Brak jest, bowiem normy prawa administracyjnego publicznego, z której można byłoby wyprowadzić istnienie możliwości ochrony prawnej skarżącego w takim przypadku.

W tym stanie rzeczy, mając na uwadze, iż skierowana do Sądu skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O zwrocie wpisu postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.