Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 374/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-05-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6, § 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.P., T.P. i J.P. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości - postanawia - odrzucić skargę T.P.


UZASADNIENIE

W dniu 25 marca 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła wspólna skarga T.P., J.P. i T.P. na opisaną w sentencji decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości – działka nr [...] w obr. [....] (której właścicielami są T.P. i J.P.).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga T.P. podlega odrzuceniu.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że skuteczne wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego uzależnione jest m. in. od istnienia po stronie podmiotu wnoszącego skargę legitymacji do jej złożenia. Kwestię tę reguluje art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329 ze zm. - zwanej dalej jako "P.p.s.a."), zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2 cyt. artykułu).

Z powyższego wynika więc, że legitymacja do wniesienia skargi jest związana z posiadaniem przez skarżącego interesu prawnego. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest ta legitymacja, ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku - wyrok NSA z 3.06.1996 r., sygn. akt II SA 74/96, publ. ONSA 1997 nr 2, poz. 89). Interes prawny istnieje zatem wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z 22.02.1984 r., sygn. akt I SA 1748/83, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub § 2 P.p.s.a. przysługuje legitymacja do jej wniesienia, stanowi jedną z podstawowych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, której brak skutkuje odrzuceniem skargi (por. wyrok NSA z dnia 4.02.1998 r., sygn. SA/Bk 947/96, LEX nr 31892, postanowienie NSA

z dnia 19.05.1998 r., I SA/Łd 78/98, LEX 36198). W postanowieniu z dnia

13.06.2007 r., sygn. II FSK 1337/06 (LEX nr 384145) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że odrzucenie skargi uznać należy tylko wtedy za dopuszczalne, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny, np. skargę wniosła osoba, której ustawa szczególna nie przyznaje w konkretnym przypadku tej legitymacji.

Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że podpisany pod skargą T.P. nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości – działka nr [...] w obr. [...]. Po jego stronie zachodzi oczywisty brak legitymacji do wniesienia skargi. T.P. nie był bowiem stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. Z nadesłanych to tut. Sądu akt administracyjnych oraz z treści samej skargi nie wynika by posiadał on prawem chroniony interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji uprawniający go do wniesienia skargi w imieniu własnym, znajdujący swoje umocowanie w przepisach prawa materialnego.

Z dostępnych akt administracyjnych, w tym wypisu z ewidencji gruntów wynika, że jedynymi aktualnymi właścicielami działki nr [...] obręb [....] są, na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, T.P. i J.P. Zatem to im przysługiwał status strony w postępowaniu administracyjnym i to oni legitymują się interesem prawnym. Z akt administracyjnych wynika także, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] Wojewoda stwierdził, że odwołanie złożone przez T.P. od decyzji organu I instancji jest niedopuszczalne.

T.P. jako podmiot niemający do wskazanej nieruchomości żadnych praw rzeczowych, nie ma także żadnych przyznanych przepisem prawa uprawnień lub obowiązków dotyczących postępowania w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z działki nr [...].

Odnosząc się natomiast do złożonego przez T.P. w piśmie z dnia 2 kwietnia 2022 r. oświadczenia, że wycofuje złożoną skargę i rezygnuje z dalszego postępowania w sprawie, Sąd wyjaśnia, że merytoryczne rozpoznanie takiego wniosku i umorzenie postępowania sądowego jest dopuszczalne tylko wówczas gdy skarga jest wniesiona skutecznie i jest dopuszczalna. W przeciwnym razie Sąd skargę odrzuca. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie.

Z uwagi na stwierdzony brak legitymacji T.P. do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, Sąd odrzucił jego skargę, jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 50 P.p.s.a.

Końcowo Sąd zwraca uwagę, że skarga T.P. i J.P. podlegać będzie odrębnemu rozpoznaniu.