Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 70/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 21, art. 55 par. 2, art. 62 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Wolf - Kalamala, Sędzia WSA del. Andrzej Jagiełło, Protokolant Tomasz Jankowski, po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 września 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 378/09 w sprawie ze skargi R. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 31 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. J. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę R.J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 31 marca 2009 r. w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r.

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. B.J. i R.J. w zeznaniu podatkowym PIT 36 za 2003 r. wykazali łączny podatek w kwocie 24 479,30 zł., jednocześnie deklarując dokonanie wpłat z tytułu zaliczek w kwocie 24.996,50 zł. Organ podatkowy pierwszej instancji posiadał jednak dane, z których wnikało, że zaliczki zostały wpłacone w kwocie 3.438,90 zł. Z tego powodu wszczęto wobec podatników postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, które nie zostało jeszcze zakończone.

W dniu 14 marca 2008 r. skarżący dokonał wpłaty kwoty 6.530 zł tytułem uiszczenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. postanowieniem z dnia 26 marca 2008 r. zaliczył wpłatę na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 4.369,10 zł (należność główna) oraz odsetek za zwłokę od tej zaległości w kwocie 2.160,90 zł.

Postanowieniem z dnia 17 września 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w G. uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano konieczność zakończenia postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. Zauważono także, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało opatrzone podpisem osoby sprawującej funkcję organu lub też osoby przez nią upoważnionej.

Postanowieniem z dnia 15 października 2008 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. ponownie zaliczył powyższą wpłatę na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 4.369,10 zł (należność główna) oraz odsetek za zwłokę od tej zaległości w kwocie 2.160,90 zł.

Postanowieniem z dnia 31 marca 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w G., po rozpatrzeniu zażalenia podatnika, utrzymał w mocy powyższe postanowienie. W uzasadnieniu stwierdzono, że skarżący nie przedstawił dowodów wpłat kwot zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w wysokości wskazanej w zeznaniu. Zauważono także, że podatnik podając w tytule wpłaty, że dokonuje jej z tytułu zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. przyznał fakt powstania tej zaległości. Zwrócono również uwagę, że zeznanie podatkowe za 2003 r. miało charakter wiążący. Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na treść art. 62 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm), wskazując, że skoro podatnik zaznaczył, że dokonuje wpłaty na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., to organ pierwszej instancji prawidłowo ją zaliczył zgodnie z art. 62 § 1 i art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej.

W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o jego uchylenie wraz z postanowieniem organu pierwszej instancji ze względu na naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej, art. 62 § 1 i § 4, art. 55 § 2, art. 217 § 1 i § 2 w związku z art. 210 § 4 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej. Skarżący stwierdził, że rozliczenie wpłaty w sposób dokonany w zaskarżonym postanowieniu było przedwczesne i nieprawidłowe. Wskazał także, że obowiązek zapłaty zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2003 r. wygasł z upływem roku podatkowego. Skarżący zauważył również, że postępowanie podatkowe w sprawie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. nie zostało zakończone i z tego powodu organ podatkowy nie był uprawniony do wydania postanowienia w sprawie zaliczenia otrzymanej wpłaty na poczet rzekomej zaległości podatkowej.

Ponadto zdaniem skarżącego oba wydane w rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcia organów podatkowych naruszają art. 217 § 1 i § 2 w związku z art. 219 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, nie zawierają bowiem prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę wskazał, że organy podatkowe prawidłowo zastosowały art. 62 § 1 i 55 § 2 Ordynacji podatkowej. Poprawnie zaliczyły wpłaconą przez skarżącego kwotę zgodnie z dyspozycją na poczet zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., w tym na należność główną oraz odsetki.

Sąd pierwszej instancji stwierdził również, że zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. istniała, ponieważ w obrocie prawnym funkcjonowało złożone przez skarżącego zeznanie roczne w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. W ocenie WSA do dopóki nie dojdzie do weryfikacji przez organ podatkowy samoobliczenia dokonanego przez podatnika, to zobowiązanie podatkowe wynika z zeznania podatkowego. Wskazano także, że organy podatkowe prawidłowo uznały, iż w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. powstała po stronie skarżącego "niedopłata" - wynikająca z różnicy pomiędzy kwotą zobowiązania podatkowego a kwotą faktycznie uiszczoną na poczet tego podatku tytułem zaliczek. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił również, że dokonana wpłata została zaliczona na poczet zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. i na odsetki za zwłokę w jego uiszczeniu, a nie na poczet zaliczek na podatek dochodowy oraz odsetek za zwłokę w uiszczeniu tych zaliczek. Podkreślono, że wygaśnięcie obowiązek zapłaty zaliczek na koniec roku podatkowego nie może być utożsamiania z wygaśnięciem podatku w ogóle.

WSA uznał także, że rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia faktyczne i prawne wydanych w sprawie postanowień były prawidłowe oraz zwierały istotne okoliczności oraz odnosiły się do argumentów podnoszonych przez skarżącego.

Od powyższego wyroku skarżący będący doradcą podatkowym wywiódł skargę kasacyjna, w której na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zarzucił naruszenie przepisów postępowania,

które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, to jest:

art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 62 § 1 i § 4, art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi, mimo naruszenia przepisów przez organy pierwszej i drugiej instancji,

art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi, mimo naruszenia przepisów postępowania przez organy pierwszej i drugiej instancji

art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 62 §1 i § 4, art. 55 § 2 i art. 120, art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu przez Sąd pierwszej instancji nieprawidłowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Mając na uwadze powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w G. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (wynagrodzenia doradcy podatkowego) według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., co oznacza związanie granicami skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu art. 174 p.p.s.a skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną oparto na przesłance z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania.

Przechodząc do oceny zasadności postawionych zarzutów należy, w pierwszej kolejności, odnieść się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a i art. 62 § 1 i 4 oraz art. 55 § 2 i art. 120, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu przez Sąd nieprawidłowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 1 p.p.s.a określa wymogi, jaki musi spełniać uzasadnienie wyroku a więc zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy obejmuje zarówno przytoczenie ustaleń dokonanych przez organy administracji publicznej jak i ich ocenę pod względem zgodności z prawem, a w konsekwencji przytoczenie stanu faktycznego przyjętego przez sąd. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji tym obowiązkom sprostał a uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszelkie wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. i wskazuje na powody dla których kwestionowane postanowienia organów podatkowych odpowiadają prawu. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, w sposób wyczerpujący przedstawił stan sprawy przytaczając zarówno, przyjęty przez organy podatkowe stan faktyczny, ich ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, stanowisko skarżącego prezentowane w trakcie postępowania oraz zarzuty podniesione w skardze. W rozważaniach tych ocenił zarzuty skargi i ustosunkowując się do wszelkich podniesionych okoliczności wykazał ich bezzasadność. W sposób szczegółowy przedstawił także podstawę prawną rozstrzygnięcia zarówno przez wskazanie mających zastosowanie w sprawie przepisów jak i jej wyjaśnienie. Natomiast to, że wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżącego, uznał za trafne ustalenia, że w dacie wydania postanowienia przez organ pierwszej instancji istniała zaległość podatkowa, co wyczerpująco uzasadnił, nie stanowi naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 133 § 1 p.p.s.a podstawą orzekania jest materiał zgromadzony przez organy administracji publicznej a sąd rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Wbrew zarzutom skarżącego Sąd pierwszej instancji trafnie, zatem przyjął, że do czasu wydania kwestionowanego postanowienia nie została wydana decyzja określająca wysokość zobowiązania małżonków J. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r.

Sąd ten należytą uwagę poświęcił, również prawidłowości sporządzonych przez organy obu instancji uzasadnień postanowień, uznając stawiane w tym względzie przez skarżącego zarzuty za bezzasadne. W szczegółowych rozważaniach wykazał, że spełniają one wymogi określone w przepisach art. 217 § 1 i 2 w zw. z art. 219 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej Postanowienie organu pierwszej instancji zawiera rozstrzygnięcie przez wskazanie sposobu zarachowania otrzymanej wpłaty na należność główną i odsetki, ze wskazaniem okresu, za jaki zostały zaliczone . Zawiera też uzasadnienie, które wskazuje mające zastosowanie przepisy tj. art. 62 § 1 i 4 i art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej oraz istotne dla rozstrzygnięcia fakty. Uzasadnienie postanowienia organu odwoławczego również zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a w tym szczegółowe odniesienie się do argumentów strony podnoszonych w zażaleniu. W tej sytuacji bezzasadny jest, postawiony Sądowi pierwszej instancji zarzut art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a i art. 217 § 1 i 2 w zw. z art. 210 § 4 i art. 219 Ordynacji podatkowej polegający, zdaniem skarżącego, na zaakceptowaniu naruszenia tych przepisów przez organy obu instancji. Wymienione przepisy Ordynacji podatkowej określają, bowiem wymogi jakie musi spełnić postanowienie i jak wykazał Sąd kwestionowane postanowienia organów obu instancji spełniają wszelkie te wymogi. Trafnie również wskazał, że przyczyną uchylenia poprzedniego postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego, było doręczenie stronie tego postanowienia bez podpisu osoby upoważnionej, a nie stwierdzenie przedwczesności dokonania zaliczenia. Oznacza to, że zajęcie odmiennego stanowiska przez organ odwoławczy w tym względzie w kwestionowanym postanowieniu nie powoduje jego wadliwości.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a i art. 62 § 1 i 4 oraz art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej należy w pierwszej kolejności wskazać, że przepisy art.62 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej w zakresie, w jakim stanowią o sposobie zaliczania dokonanych wpłat na poczet ciążących na podatniku zobowiązań podatkowych, zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę są przepisami prawa materialnego, a nie przepisami postępowania. Niezależnie od tego odnosząc się do istoty zarzutu należy przywołać istotne dla rozstrzygnięcia elementy stanu faktycznego. B. i R. J. w zeznaniu podatkowym PIT 36 za 2003 r. wykazali należny podatek w kwocie 24.479,30 zł. oraz dokonane wpłaty z tytułu zaliczek podatek w kwocie 24.996,50 zł. Z danych, jakimi dysponował organu pierwszej instancji wynikało, że tytułem zaliczek wpłacono jedynie kwotę 3.438,90 zł. Po bezskutecznym upomnieniu i wezwaniu do zapłaty zaległości wobec podatników wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. W dniu 13 marca 2008 r. skarżący dokonał wpłaty kwoty 6.530 zł., jak określił, tytułem uiszczenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r.

Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania a zgodnie z § 2 tego przepisu jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji a zobowiązanie powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1 podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. W myśl tego, zaś przepisu, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał na tle tych przepisów , że dopóki organ podatkowy nie wyda w trybie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, to wysokość ta ustalana jest na podstawie zeznania rocznego złożonego przez podatnika. Zatem dopóki nie dojdzie do weryfikacji przez organ podatkowy samoobliczenia dokonanego przez podatnika, to zobowiązanie podatkowe wynika z zeznania podatkowego sporządzonego przez podatnika. Stosownie do treści art. 45 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U z 2010 r. Nr 51, poz. 307, ze zm.)- dalej: u.p.d.o.f., podatnicy są zobowiązani składać urzędom skarbowym, w terminie do 30 kwietnia następnego roku, zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (ust. 1). Podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok, chyba, że urząd skarbowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku (ust. 4) Zobowiązanie podatkowe w tym wypadku powstaje, zatem w sposób określony w art. 21 ust. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej Jeżeli kwota zaliczek uiszczonych w ciągu roku jest niewystarczająca do pokrycia wykazanego w zeznaniu rocznym zobowiązania podatkowego, to podatnik ma obowiązek pokrycia różnicy do dnia 30 kwietnia roku następnego (art. 45 ust. 2 u.p.d.o.f.). Zgodnie zaś z art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie a więc, w razie niewywiązania się przez zobowiązanego z tego obowiązku, od dnia 1 maja tego roku zobowiązanie, w nieuiszczonej części, przekształca się w zaległość podatkową i od tej daty naliczane są odsetki za zwłokę.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy podzielić pogląd wyrażony przez Sąd pierwszej instancji, że w dacie wydania kwestionowanych postanowień zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji wysokość zobowiązania skarżącego i jego żony w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 r. wynikała ze złożonego przez nich zeznania rocznego i wynosiła 24.479,30 zł. Jak podnosi sam skarżący, nieostateczna decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G., określająca podatnikom wysokość zobowiązania w tym podatku za 2003 r., została wydana dopiero w dniu 29 maja 2009 r. Z ustaleń organu pierwszej instancji, których skarżący nie podważył ani też nie wskazał jakiegokolwiek dowodu przeciwnego, wynika, że na poczet tego zobowiązania podatnicy w 2003 r. uiścili zaliczki w kwocie 3.438,90zł, a zatem mieli obowiązek wpłacenia zaistniałej różnicy do dnia 30 kwietnia 2004 r. Zasadnie przy tym Sad uznał, że organ podatkowy na podstawie posiadanej dokumentacji był w stanie ustalić, bez konieczności przeprowadzenia postępowania wymiarowego, że kwota faktycznie uiszczonych zaliczek jest niższa od kwoty zaliczek naliczonych. Trafnie, więc przyjął, że aczkolwiek z końcem 2003 r. wygasł obowiązek zapłaty zaliczek, to po dniu 30 kwietnia 2004 r. powstała zaległość podatkowa w wysokości różnicy wykazanego w zeznaniu zobowiązania i faktycznie uiszczonych zaliczek na podatek. Skoro, zatem skarżący w dniu 14 marca 2008 r. dokonał wpłaty na poczet zaległości w podatku dochodowym za 2003 r. to zasadnie organy podatkowe dokonały jej zaliczenia na poczet tej zaległości, wynikającej z zeznania rocznego, według zasad określonych w art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 64 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej W żadnym zaś wypadku zaliczenia tego nie można uznać za przedwczesne jak to twierdzi skarżący. Należy przy tym podkreślić, że w sytuacji gdy zobowiązany dokonuje wpłaty na rzecz organu podatkowego, ma prawo do wiążącego wskazania, na poczet którego z podatków dokonywana jest wpłata i to niezależnie od tego czy ciążą na nim zobowiązania z kilku podatków, czy też w tym samym podatku. Dopiero brak wskazania podatnika powoduje, że organ podatkowy działa z urzędu, zgodnie z regułami określonymi w art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z 25 lutego 2010 r., II FSK 1625/08; wyrok NSA z 16 września 2008 r., II FSK 841/07, publ.: http://cbois.nsa.gov.pl). Jak wyżej wskazano skarżący zadysponował dokonaną wpłatę na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. a organy podatkowe, będąc związane tą dyspozycją, respektowały wolę podatnika.

W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, stosownie do treści art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej wydaje się postanowienie, które jest aktem formalnym, informującym o sposobie zaliczenia wpłaty. Postanowienie to nie znaczenia materialnego, gdyż zaliczenie następuje z mocy prawa (por. wyrok NSA z 13 marca 2009 r., II FSK 1823/07, publ.: http://cbois.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe dokonały zaliczenia wpłaty zgodnie z dyspozycją skarżącego stosując zasady określone w art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Wbrew twierdzeniom skarżącego, wpłata ta nie została natomiast zaliczona na poczet nieuiszczonych zaliczek na podatek oraz odsetek za zwłokę w uiszczeniu tych zaliczek. Okoliczność ta wynika w sposób niebudzący wątpliwości z treści postanowień organów obu instancji.

W tej sytuacji trafnie Sąd administracyjny pierwszej instancji uznał, że kwestionowane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. oraz poprzedzające postanowienie organu pierwszej instancji nie naruszają prawa, co oznacza, że wskazany wyżej zarzut skargi kasacyjnej jest bezzasadny.

Z tych względów skarga kasacyjna okazała się pozbawiona podstaw i, stosownie do art. 184 p.p.s.a., podlegała oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1oraz art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a.