Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 290/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na Uchwałę Rady Powiatu w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie inne - uznanie za bezzasadną skargi na bezczynność Starosty Powiatu T. w przedmiocie dróg publicznych postanawia: odrzucić skargę;


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia [...] r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, P. M. występujący jako "Radny Powiatu T." wniósł skargę na Uchwałę Rady Powiatu w T. z dnia [...] r. nr [...]. W tych ramach skarżący odnotował, że w [...] r. złożył skargę na Starostę T., zarzucając mu bierność w realizowaniu rozpoczętej inwestycji na terenie T. a dotyczącej dokończenia rozpoczętych prac regulujących ruch drogowy u zbiegu ulic A i B. Zaskarżoną uchwałą uznano jego skargę za bezzasadną. Odnosząc się do takiego stanowiska Rady Powiatu skarżący podkreślił, że jego skarga była zasadna, jako że Starosta wraz z zarządem nie zrobił i nie robi żadnych starań w kwestii dokończenia rzeczonej wcześniej inwestycji.

Wśród załączników do skargi odnotowano zaskarżoną uchwałę. W podstawie prawnej zaskarżonego aktu wskazano art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) oraz art. 229 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej w skrócie: K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

W punkcie wyjścia należało odnotować, że sądy administracyjne sprawują wyłącznie kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.). Kontrola ta obejmuje kognicję w sprawach skarg wskazanych w § 2 cytowanego przepisu, tj. skarg na:

1) decyzje administracyjne,

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji publicznej,

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7) akty nadzoru na działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,

8) bezczynności organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

W myśl art. 50 P.p.s.a. uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2 ).

Stosownie zatem do treści art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skargę na uchwałę, o której mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę (ust. 3). W sprawie zaś wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (ust. 4).

Wniesienie skargi w tym trybie, jak wynika z treści przytoczonego wyżej przepisu, obejmuje nie wszystkie uchwały organów powiatu, lecz uchwały "z zakresu administracji publicznej".

Ugruntowaną i zarazem aktualną (wypracowaną jeszcze na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) pozostaje linia orzecznictwa, że uchwały podjęte w wyniku rozpoznawania skargi wniesionej w trybie działu VIII K.p.a. są faktycznie czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi. Na czynność informującą o sposobie załatwienia skarga do sądu administracyjnego nie służy. Również nie służy skarga do sądu administracyjnego na uchwałę organu samorządowego podjętą w wyniku rozpatrywania skargi wniesionej w trybie działu VIII K.p.a. (por. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2002 r. w sprawie II SA/Wr 3121/01, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie I SA 2668/00, publ. LEX 54426). Uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 K.p.a. są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 K.p.a., którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania. Uznanie zatem, że w sytuacji gdy załatwienie skargi, o której mówi art. 227 K.p.a., nastąpiło w formie uchwały, służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nie uzasadnioną nierówność prawną podmiotów. Tym bowiem, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informująca o sposobie załatwienia nie służyłaby.

W wyniku poczynionych wyżej wywodów prawnych uznano, iż skarga w tej sprawie jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.

Niezależnie od przytoczonej podstawy odrzucenia skargi należy zauważyć fakt niespełnienia formalnych wymogów jej wniesienia a wynikających z art. 87 ust. 1 cytowanej ustawy o samorządzie powiatowym.

Z treści tego przepisu wynika bowiem, iż uchwały organów powiatu można zaskarżyć dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Bezskuteczność wezwania do usunięcia naruszenia będzie miała miejsce wówczas, gdy wezwany organ samorządu terytorialnego, odpowiadając na skierowane do niego żądanie usunięcia naruszenia, odmówi wprost spełnienia żądania bądź w terminie zastrzeżonym dla załatwienia sprawy nie zajmie żadnego stanowiska (por. M. Rzążewska, Zaskarżenie uchwał samorządu terytorialnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa-Zielona Góra 1997, s. 35).

Analiza akt sprawy pozwoliła przyjąć, że taka okoliczność w tym przypadku nie zaistniała, skarżący wniósł bowiem skargę do sądu administracyjnego bez uprzedniego wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia.

Przyszło nadto zauważyć, że stosownie do treści art. 87 ust. 3 ustawy o samorządzie powiatowym, skargę na uchwałę można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców powiatu, którzy wyrażą na to pisemną zgodę. W uznaniu Sądu skarżący nie wykazał w tej sprawie aby jego interes prawny bądź uprawnienie zostały naruszone, z kolei w aktach sprawy brak jest wyraźnej pisemnej zgody mieszkańców powiatu, których interes potencjalnie został naruszony. Za zgodę na wystąpienie ze skargą do sądu administracyjnego nie można bowiem uznać pisma z dnia [...] . skierowanego do skarżącego i sygnowanego przez grupę mieszkańców ulic B i C.

W wyniku poczynionych wyżej ustaleń faktycznych i prawnych Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną, o czym orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a.