Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1333/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 63 ust.2, art. 64 ust. 3a, art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b i c, art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 84
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Piotr Godlewski Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. D. (skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (organ odwoławczy) z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (organ I instancji) z dnia [...] września 2017 r. nr [...] wydaną w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia.

Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco:

T. J. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma Usługowo Handlowa - Transportowa T. J. w G. (inwestor) złożył w dniu 21 kwietnia 2017r. wniosek w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn.: "Wydobycie piasku ze złoża [...], gm. P., pow. [...] woj. [...]". Dla terenu objętego przedsięwzięciem brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W decyzji z dnia [...] września 2017 r. nr [...] organ I instancji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia pn: "Wydobycie piasku ze złoża [...], gm. P., pow. [...] woj. [...] ".

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] (RDOS) w opinii z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] po dokonaniu analizy przedsięwzięcia względem zapisów art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (ustawa środowiskowa), stwierdził, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, o ile będzie spełniony następujący warunek:

1) Prace przygotowawcze związane z udostępnieniem złoża, tj. związane ze zdjęciem wierzchniej warstwy glebowej ( humusu ) zostaną przeprowadzone poza głównym okresem lęgowym ptaków krajobrazu rolniczego, tj. poza okresem marzec - sierpień. W przypadku zaistnienia konieczności wykonania ww. prac przygotowawczych w okresie lęgowym, możliwe jest ich wykonanie jedynie w przypadku potwierdzenia przez ornitologa (obserwacje te powinny się odbyć w okresie 1-3 dni przed terminem planowanej wycinki), iż dany teren nie jest wykorzystywany przez ptaki jako miejsce gniazdowania, jak również, że prace na nim prowadzone nie będą stanowiły zagrożenia dla innych gniazdujących w sąsiedztwie ptaków, prace należy wstrzymać do momentu wyprowadzenia lęgów przez te gatunki do momentu uzyskania stosownych zezwoleń na odstępstwa od zakazów obowiązujących w stosunku do chronionych gatunków ptaków;

2) Wydobywanie kopaliny będzie prowadzone znad poziomu zwierciadła wód podziemnych, do głębokości ok. 5,0 m p.p.t.;

3) Wytwarzane odpady należy magazynować poza terenem wyrobiska, w odpowiednio przygotowanych i wydzielonych miejscach, w szczelnych pojemnikach i sukcesywnie przekazywać do odzysku lub unieszkodliwiania.

Następnie organ I instancji w oparciu o Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia wskazał, że w ramach przedmiotowego przedsięwzięcia planuje się wydobycie kruszywa naturalnego ( piasku ) ze złoża [...] na działkach o łącznej powierzchni 1,09 ha do głębokości 5m, na działkach nr 2554, 2509 oraz częściach działek nr ewid. 2503, 2506/4 i 2555/2 w miejscowości G., gmina [...]. Z załączników do przedłożonej karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, iż złoże podzielone zostało na dwa pola. Złoże to graniczy z eksploatowanym złożem [...] oraz ze zrekultywowanymi złożami [...],[...] i [...] Maksymalny roczny limit wydobycia piasku planuje się na poziomie 20.000 m3. Przewidywane zasoby geologiczne wynoszą 45.000 m3. Złoże kruszywa zalega pod nadkładem o miąższości ok. 0,2 m. Miąższość utworów złożowych wynosi ok. 4,8 m. Średnia rzędna spągu warstwy złożowej pola zachodniego wynosi 182,3 m n.p.m., spągu - 177,5 m n.p.m., średnia rzędna stropu warstwy pola wschodniego - 183,3 m n.p.m., spągu — 178,5 m n.p.m. Złoże nie jest zawodnione. Zwierciadło wód podziemnych występuje poniżej spągu złoża na głębokości ok. 6,0 m p.p.t.

Metoda odkrywkowa eksploatacji piasku wymagać będzie zdjęcia wierzchniej warstwy glebowej (humusu) i jej spryzmowanie (wraz ze stosownym zabezpieczeniem) do wykorzystania w pracach rekultywacyjnych. Eksploatacja złoża prowadzona będzie warstwami, za pomocą koparki. W ramach realizacji przedsięwzięcia nie przewiduje się prowadzenia przeróbki urobku. Podczas eksploatacji zachowane będą kąty nachylenia skarp i zboczy zapewniające ich stateczność, co zabezpieczy przed ich obrywaniem. W celu ochrony terenów przylegających do złoża przed zagrożeniami związanymi z działalnością eksploatacyjną pozostawione zostaną pasy ochronne o szerokości min. 6 m od granic złoża, zgodnie z normą PN- G -02100 "Górnictwo odkrywkowe. Szerokość pasów ochronnych wyrobisk odkrywkowych", jednakże w związku z tym, że kopalnia graniczy ze zrekultywowanymi złożami [...] i [...] oraz eksploatowanym złożem [...] zrezygnowano z pozostawienia pasów gruntu rozdzielających powstałe po ww. wydobyciach obniżenia terenu. Po zakończeniu właściwej eksploatacji piasku planuje się przeprowadzenie rekultywacji terenu przekształconego w kierunku leśnym. Rekultywacja, zgodnie z dokumentacją, prowadzona będzie sukcesywnie, celem ograniczenia dewastacji znacznych powierzchni terenu oraz zminimalizowania oddziaływania na wody podziemne. Nie przewiduje się odtworzenia rzędnej terenu po zakończeniu prowadzenia eksploatacji. W wyniku wydobycia kruszywa powstanie niecka o głębokości ok. 4,0 - 4,8 m.

W sąsiedztwie przedsięwzięcia położone są tereny chronione pod względem akustycznym, które zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku zaliczyć można do terenów zabudowy zagrodowej, dla których wartości dopuszczalne poziomu hałasu wynoszą 55 dB(A) w porze dnia oraz 45 dB(A) w porze nocnej. Zlokalizowane są one w odległości ok. 50 m od terenu przedsięwzięcia. W związku z realizacją przedsięwzięcia będzie miała miejsce emisja hałasu oraz zanieczyszczeń do powietrza związana z pracą urządzeń wydobywczych (maksymalnie na złożu pracować będą dwie koparki) oraz środków transportowych. Przewidywane natężenie ruchu pojazdów transportujących urobek wynosić będzie ok. 20 kursów dziennie. Eksploatacja kruszywa prowadzona będzie wyłącznie w porze dziennej. Nie będzie dochodziło do kumulowania się oddziaływań związanych z wydobyciem oraz wywozem kruszywa ze złóż sąsiednich, gdyż eksploatacja aktualnie eksploatowanego złoża [...] zostanie zakończona do czasu rozpoczęcia prowadzenia wydobycia kruszywa z przedmiotowego złoża. W celu ochrony powietrza przed emisją zanieczyszczeń i pyleniem wykorzystywany sprzęt utrzymywany będzie w dobrym stanie technicznym, samochody wywożące kruszywo posiadać będą plandeki zabezpieczające przed pyleniem, prędkość pojazdów wywożących kruszywo ograniczenia będzie do 10 km/h, przed wyjazdem na drogę publiczną planowane jest mycie kół pojazdów, ponadto kruszywo i drogi dojazdowe, po których będzie wywożone, będą zraszane wodą. Przyjmuje się, że z uwagi na skalę przedsięwzięcia i jego lokalizację nie będzie miało wpływu na warunki klimatyczne regionu zarówno na etapie realizacji przedsięwzięcia, jak i po zakończeniu rekultywacji. W zakresie wpływu na krajobraz, ze względu na charakter przedsięwzięcia - eksploatacja odkrywkowa kruszywa - nie ma możliwości wyeliminowania zmiany ukształtowania powierzchni terenu.

Z uwagi na odległość od najbliższej granicy państwa i lokalny zasięg oddziaływań wskutek wprowadzonych do środowiska substancji i energii, nie wystąpi także oddziaływanie o charakterze transgranicznym w żadnym komponencie środowiska.

Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. w sprawie planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...] ww. działania będą realizowane w obrębie jednolitej części wód powierzchniowych "M. od Ł. do ujścia z M. od W." - kod: [...], typ: rzeka nizinna piaszczysto - gliniasta. Wskazana JCWP jest naturalną częścią wód, w PGW jej stan jest oceniony jako dobry, w tym stan ekologiczny - dobry, stan chemiczny - dobry. Jest ona wskazana jako niezagrożona ryzykiem nieosiągnięcia celów środowiskowych. Na podstawie PGW, celem środowiskowym dla tej części wód jest zapobieganie pogorszeniu stanu ekologicznego i stanu chemicznego oraz utrzymanie dobrego stanu ekologicznego i chemicznego. Zgodnie z PGW, działania w ramach przedmiotowego zamierzenia realizowane będą w obrębie Jednolitej Części Wód Podziemnych (JCWPd ) nr [...] ( kod: PLGW2000153 ), w PGW jej stan jest oceniony jako dobry ( w tym ilościowy — dobry, stan chemiczny — dobry ). Jest ona wskazana jako niezagrożona ryzykiem nieosiągnięcia celów środowiskowych. Celem środowiskowym dla tej części wód jest zapobieganie pogorszeniu ich stanu tak, aby utrzymać jej dobry stan. Ze względu na fakt, że przedsięwzięcie nie oddziałuje na obszary chronione, nie poddano analizie kwestii zaostrzenia celów środowiskowych jednolitych części wód powierzchniowych względem obszarów mowa w art.4 ust. 1 lit. C w Dyrektywie 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej. Na obszarze złoża nie występują cieki powierzchniowe ani urządzenia wodne. Granica terenu planowanego przedsięwzięcia zlokalizowana jest w odległości ok. 580 m na wschód od koryta rzeki M. o ok. 2 km na południe od koryta rzeki [...] oraz ok. 160 m na wschód od starorzecza. Przedmiotowy obszar znajduje się poza obszarami szczególnego zagrożenia powodzią, zgodnie z mapami zagrożenia powodziowego opublikowanymi w ramach Informatycznego Systemu Osłony Kraju (ISOK). Przedsięwzięcie zlokalizowane jest w obrębie Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr [...], poza strefami ochronnymi ujęć wód powierzchniowych i podziemnych, wyznaczonymi przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]. Złoże będzie eksploatowane powyżej zwierciadła wód podziemnych, dlatego też planowane przedsięwzięcie nie powinno mieć wpływu na zmianę stosunków wodnych kształtujących się na obszarze oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia oraz na jakość wód podziemnych. W celu wyeliminowania możliwości zanieczyszczenia środowiska gruntowo - wodnego, sprzęt służący do eksploatacji złoża będzie utrzymywany w dobrym stanie technicznym. Zakład górniczy wyposażony będzie w środki do neutralizacji ewentualnych wycieków substancji ropopochodnych. Dla potrzeb socjalnych zostanie zainstalowany przenośny, szczelny sanitariat, z którego ścieki będą okresowo wywożone na najbliższą oczyszczalnię.

Organ I instancji stwierdził, że biorąc pod uwagę rodzaj planowanego przedsięwzięcia oraz jego lokalizację i zasięg oddziaływania, jak również działania podejmowane w celu minimalizacji skutków jego realizacji, nie spowoduje ono znaczących negatywnych oddziaływań na środowisko gruntowo - wodne, w tym nie będzie stanowiło zagrożenia dla celów środowiskowych wyznaczonych dla jednolitych części wód. Działania związane z realizacją przedsięwzięcia skutkować będą wytwarzaniem odpadów głównie związanych z eksploatacją wykorzystywanego do prac wydobywczych sprzętu. Przy gospodarowaniu odpadami przestrzegane będą ogólne zasady wynikające z ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Dalej organ I instancji stwierdził, że przedmiotowe przedsięwzięcie planowane jest do zrealizowania poza granicami wielkopowierzchniowymi form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Najbliżej położonymi obszarami Natura 2000 względem przedmiotowego przedsięwzięcia są obszar mające znaczenie dla Wspólnoty: S. w P. PLH [...] - w odległości ok. 3,4 km i [...] PLH [...] - ok. 8,8 km. Działki przeznaczone pod eksploatację kruszywa stanowią grunty orne klasy V. Bezpośrednie otoczenie terenu planowanego przedsięwzięcia stanowią grunty rolne oraz obszary poeksploatacyjne w większości zrekultywowane. Biorąc pod uwagę zakres, rodzaj, skalę oraz usytuowanie przedsięwzięcia organ I instancji uznał, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie w sposób znaczący oddziaływać na zasoby, twory i składniki przyrody, o których mowa w art. 2 ust. 1 ww. ustawy o ochronie przyrody, w tym na przedmioty i cele ochrony ww. obszaru Natura 2000, na integralność tego obszaru i spójności sieci Natura 2000. Planowane przedsięwzięcie nie wymaga zatem przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przyrodnicze, a tym samym oceny oddziaływania na obszary Natura 2000, o której mowa w art. 6.3 Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory. Następnie organ I instancji wskazał, że opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. znak [...], również nie stwierdziła potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, pod względem spraw sanitarno - higienicznych i zdrowotnych. Zdaniem organu I instancji, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 40 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w/w przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Reasumując organ I instancji stwierdził, że biorąc pod uwagę łącznie uwarunkowania określone w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, oraz uzyskane opinie i powyższe uwarunkowania, przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko. Z uwagi na rodzaj, zasięg i istotność generowanych oddziaływań zarówno na etapie realizacji inwestycji jak i po jej zakończeniu, przedstawione rozwiązanie chroniące środowisko, w tym środowisko przyrodnicze, realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie wymagała przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko. Realizacja przedsięwzięcia będzie możliwa wyłącznie po uzyskaniu stosownych zezwoleń, o których mowa w art. 56 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody na odstępstwa od zakazów obowiązujących w stosunku do gatunków objętych ochrona prawną, jeżeli zaistniałaby konieczność naruszenia tych zakazów w związku z realizacją przedsięwzięcia. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest tożsama z zezwoleniem na przeprowadzenie czynności zakazanych w stosunku do gatunków chronionych.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła:

a) obrazę przepisu prawa materialnego art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej poprzez orzeczenie w drodze decyzji o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia w sytuacji gdy nie zostały poddane prawidłowej ocenie wszystkie kryteria łącznie wynikające z treści wskazanego przepisu a przemawiające za obowiązkiem przeprowadzenia stosownej oceny;

b) obrazę § 1 pkt. 1 lit. a) w zw. z § 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku poprzez przyjęcie iż zabudowę znajdującą się w sąsiedztwie przedsięwzięcia zaliczyć można do terenów zabudowy zagrodowej, podczas gdy w sąsiedztwie wyrobiska usytuowane są domy jednorodzinne.

c) wydanie zaskarżonej decyzji w braku uprzedniej analizy oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie zabudowane zabudową jednorodzinną mieszkaniową, zwłaszcza w kontekście zmiany morfologii terenu i ujemne oddziaływanie na ujęcia wody zlokalizowane w pobliżu kopalni;

d) wydanie zaskarżonej decyzji w braku uprzedniej analizy wpływu przedsięwzięcia na ewentualną zmianę stosunków wodnych kształtujących się na obszarze oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia;

e) wydanie zaskarżonej decyzji w braku uprzedniej analizy ujemnego wpływu ruchu pojazdów transportujących urobek na materię dróg gminnych stanowiących dojazd do wyrobisk, z pominięciem iż droga gminna oznaczona jako działka 2513 stanowi dojazd do pól uprawnych i nie zaplanowano w jej obrębie mijanek zapewniających płynność przejazdu także dla maszyn i pojazdów rolniczych; brak wskazania sposobu zaopatrzenia infrastruktury wyrobiska w wodę niezbędną do mycia kół pojazdów transportujących urobek, jak i odprowadzenia ścieku powstałego w ten sposób, oraz brak analizy co do ujemnego wpływu ścieku na środowisko oraz kwestii związanych z tankowaniem pojazdów transportujących urobek; brak przeprowadzenia badań jak i analizy stopnia szkodliwości planowanego przedsięwzięcia pod względem spraw sanitarno-higienicznych i zdrowotnych;

f) wydanie zaskarżonej decyzji w braku uprzedniej analizy wpływu oddziaływania kopalni jak i ruchu transportującego urobek na bezpośrednio sąsiadujące tereny uprawne;

g) obrazę przepisów art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez pominięcie iż planowana inwestycja budzi sprzeciw mieszkańców sąsiadujących działek, w tym działek uzbrojonych o zabudowie mieszkaniowej, poprzez pominięcie, iż inwestor nie wywiązał się w prawidłowy sposób z rekultywacji wcześniej eksploatowanych przez niego wyrobisk [...] oraz nie zrealizował wytycznych Wyższego Urzędu Górniczego w [...], poprzez pominięcie iż dotychczasowa działalność zakładu górniczego [...] należącego do tego samego przedsiębiorcy nie była prowadzona w sposób prawidłowy - stwierdzono wobec niej szereg nieprawidłowości, poprzez akceptację zaproponowanych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia pasów ochronnych pozostawionych w szerokości 6 m od granic złoża, podczas gdy minimalna odległość od dróg gminnych sąsiadujących z wyrobiskiem stanowić powinna 10 m - co winno prowadzić do wniosków skutkujących stwierdzeniem obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia wydobycia piasku ze złoża [...] bezpośrednio sąsiadującego z niewygaszonym dotychczas wyrobiskiem;

h) obrazę przepisu art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia i braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w sytuacji gdy zmarli właściciele działki 2510/1 sąsiadującej z terenami zajętymi pod planowaną inwestycję - będący stronami tj. T. U. i S. P., w związku z czym zachodzi konieczność ustalenia następców prawnych zmarłych stron i wezwania ich do udziału w sprawie.

W uzasadnieniu odwołania podniosła, że planowane przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko, a stan faktyczny sprawy - zgromadzona dotychczas dokumentacja, karta informacyjna przedsięwzięcia jak i jego charakterystyka przemawiają za koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W pierwszej kolejności podkreśliła, iż planowana inwestycja ze względu na usytuowanie na działkach o łącznej powierzchni 1,09 ha obejmujących parcele nr 2554, 2509, oraz część działek nr ew. 2303,2506/4 i 2555/2 w miejscowości G. budzi sprzeciw mieszkańców domów jednorodzinnych sąsiadujących nieruchomości. Zakres inwestycji, rozległość terenu jaki obejmuje, oraz specyficzny charakter działalności przedsiębiorstwa, w ocenie skarżącej bez wątpienia spowodują immisje wykraczające znacznie poza teren inwestycji. Wskazała, że o ile organ prowadzący dotychczas przedmiotowe postępowanie słusznie zauważył, iż w sąsiedztwie planowanej inwestycji położone są tereny chronione pod względem akustycznym, to jednak nie zgadza się z zaliczeniem przez organ terenów tych do terenów zabudowy zagrodowej określonej w załączniku do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku gdy w sąsiedztwie wyrobiska usytuowane są domy jednorodzinne. Co za tym idzie, wnikliwej analizie winien zostać poddany wpływ inwestycji na nieruchomości sąsiednie zabudowane zabudową jednorodzinną mieszkaniową, poprzez dokonanie oceny wpływu emisji hałasu do środowisk, a także pod kątem zmiany morfologii terenu i ujemne oddziaływanie na ujęcia wody zlokalizowane w pobliżu kopalni. Zdaniem skarżącej, analizy takiej nie przeprowadzono, a odniesienie się w treści zaskarżonego orzeczenia do kwestii związanych z zabezpieczeniem terenu przed ewentualnym osuwaniem, a także związanych z wpływem inwestycji na cieki powierzchniowe i urządzenia wodne jest lakoniczne.

Dalej wskazała, że pomimo ogólnej charakterystyki inwestycji określonej przez inwestora w karcie informacyjnej przedsięwzięcia jak i zawartej w treści charakterystyki przedsięwzięcia wskazującej na sposób eksploatacji wyrobiska, nie dokonano analizy ujemnego wpływu ruchu pojazdów transportujących urobek na materię dróg gminnych stanowiących dojazd do wyrobisk, z zupełnym pominięciem faktu, iż droga gminna oznaczona jako działka 2513 stanowi dojazd do pól uprawnych i nie zaplanowano w jej obrębie mijanek zapewniających płynność przejazdu także dla maszyn i pojazdów rolniczych. Ponadto, brak w treści zaskarżonej decyzji jakiejkolwiek wzmianki o sposobie zaopatrzenia infrastruktury wyrobiska w wodę niezbędną do mycia kół pojazdów transportujących urobek, jak i odprowadzania ścieku powstałego w ten sposób oraz nie przeprowadzono analizy co do ujemnego wpływu powstałego w ten sposób ścieku na środowisko. Organ wydający zaskarżone orzeczenie nie odniósł się w treści decyzji co do sposobu w jaki tankowane będą pojazdy transportujące urobek, oraz gdzie będzie miało to miejsce, czy będą korzystały ze stacji paliw znajdujących się poza obszarem inwestycji, czy tankowanie ich będzie odbywało się na terenie inwestycji i czy może to mieć negatywny wpływ na środowisko pod względem ewentualnych wycieków, skażeń itd. Zaskarżone orzeczenie cechuje ponadto brak przeprowadzenia badań jak i analizy stopnia szkodliwości planowanego przedsięwzięcia pod względem spraw sanitarno-higienicznych i zdrowotnych, a ogólne odwołanie się do opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] który stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko nie zostało poparte stosownymi argumentami wyczerpującego uzasadnienia. Dalej wskazała, że w związku z faktem, iż teren inwestycyjny znajduje się w bezpośredniej bliskości z gruntami rolnymi, koniecznym stało się przeprowadzenie analizy wpływu szkodliwych immisji w postaci spalin oraz ponadnormatywnego zapylenia na uprawy. Czynności tej jednak zaniechano, w związku z czym w zaskarżonej decyzji brak wzmianki we wskazanym aspekcie. Zwróciła także uwagę na fakt, iż w związku z zagrożeniami związanymi z działalnością eksploatacyjną wyrobiska zostały ustalone dla planowanego przedsięwzięcia pasy ochronne o szerokości jedynie 6 m od granic złoża. Szerokość pasów ochronnych dla kopalni odkrywkowych określa PN-G-02100:1996 "Górnictwo odkrywkowe - Szerokość pasów ochronnych wyrobisk odkrywkowych". Zgodnie z PN-G-02100:1996 pas ochronny to pas terenu położony między górnym bezpiecznym obrzeżem wyrobiska a linią ograniczającą obiekt lub teren chroniony od strony wyrobiska, który może stanowić część filara ochronnego. W normie PN-G-02100:1996 ustalono najmniejsze szerokości pasa ochronnego wzdłuż obrzeża wyrobiska odkrywkowego, zabezpieczającego obiekty stałe lub tereny położone w pobliżu wyrobisk odkrywkowych przed zagrożeniami związanymi z działalnością eksploatacyjną łub poeksploatacyjną oraz zabezpieczającego wyrobiska przed zagrożeniami związanymi z użytkowaniem obiektów stałych. W przypadku minimalnej odległości pasa ochronnego winna wynosić ona co najmniej 10 m - od publicznych dróg kołowych. Skarżąca wskazała ponadto, że przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko jest także podyktowane faktem, iż inwestor nie wywiązał się w prawidłowy sposób z rekultywacji wcześniej eksploatowanych przez niego wyrobisk [...] oraz nie zrealizował wytycznych Wyższego Urzędu Górniczego w [...] w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. W treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji pominięto, iż dotychczasowa działalność zakładu górniczego [...] należącego do tego samego przedsiębiorcy nie była prowadzona w sposób prawidłowy (o czym mowa w piśmie Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] z dnia 18 sierpnia 2014 r.), co daje podstawę do przyjęcia iż nie zostaną zrealizowane warunki prowadzenia przedsięwzięcia o jakich mowa w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia 14 lipca 2017 r. Skarżąca podniosła, że organy prowadzące postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia winny kierować się zasadą przezorności oraz prewencji w stosunku do zasobów przyrodniczych. Zasada przezorności (ostrożności) oraz zasada prewencji (stosowania działań zapobiegawczych) są zasadami polityki Unii Europejskiej w dziedzinie ochrony środowiska i znajdują swe źródło w art. 191 ust. 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C z dnia 30 marca 2010 r. Nr 83/47 - wersja skonsolidowana). Stanowią więc one element krajowego porządku prawnego. Zasada przezorności zobowiązuje instytucję lub osobę, która zamierza podjąć określone działania do udowodnienia, że jej działalność nie spowoduje zagrożenia dla środowiska. W przypadku, gdy wykazanie braku zagrożenia dla środowiska nie jest możliwe, konieczne jest podjęcie działań chroniących środowisko. Z kolei zasada prewencji zakłada konieczność rozważenia potencjalnych skutków określonego działania i podjęcia na podstawie tej analizy działań zapobiegawczych. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowego postępowania odnieść można wrażenie że organ nie był zainteresowany oceną zagrożenia i wpływem przedsięwzięcia na aspekty środowiskowe wskazane w treści zarzutów.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji przytoczył treść art. 59 ust. 1, art. 63 ust. 1, art. 73 ust. 1, art. 77 ust. 1 oraz art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w treści odwołania organ odwoławczy stwierdził, iż są one nieuzasadnione lub nie mające znaczenia dla prawidłowości podjętej decyzji. W ocenie organu odwoławczego, na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów (w tym wniosku i karty informacyjnej) organ I instancji słusznie skonstatował, że wydanie dla przedmiotowej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest możliwe bez przeprowadzenia uprzedniej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Następnie organ odwoławczy zauważył, że na tle stanu faktycznego sprawy i szczegółowych ustaleń, oraz analiz dokonanych w postępowaniu, zarzuty skarżącej należy ocenić jako nieuzasadnione. W odniesieniu się do argumentów podnoszonych w odwołaniu podkreślił, że w sprawie nie zachodzi obligatoryjna podstawa do przeprowadzenia takiej oceny, odstąpienie zaś od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie może być utożsamiane z brakiem zbadania jego wpływu na środowisko. Ocena taka została bowiem w sprawie przeprowadzona i wynikało z niej, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Stan sprawy uzasadnia w pełni wniosek, że dalsza potrzeba przeprowadzenia badania oddziaływania inwestycji na środowisko nie zachodzi. Jeśli bowiem już na samym początku realizacji przedsięwzięcia wszystkie jego skutki środowiskowe są dobrze znane i nie budzą wątpliwości to brak podstaw do nakładania obowiązku ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W wyroku z dnia 30 czerwca 2011 r. wydanym w sprawie II SA/Gd 312/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że obowiązku takiego nie nakłada się bowiem "zapobiegawczo" i musi ono mieć oparcie w dowodach. Organ odwoławczy podkreślił również, że uznanie inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie pociąga za sobą obowiązku sporządzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. O tym czy taka potrzeba istnieje decyduje organ administracji na podstawie całokształtu okoliczności konkretnej sprawy. Przy ocenie oddziaływania zamierzonej inwestycji w ramach postępowania dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ opierać powinien się o dane i założenia przyjęte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Dane te w istocie konkretyzują przedsięwzięcie, którego dotyczy wniosek o wydanie decyzji i wyznaczają przedmiot postępowania zainicjowanego tym wnioskiem. Następnie organ odwoławczy wskazał, że w wyroku z dnia 24 czerwca 2016 r. wydanym w sprawie II SA/Bk 96/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził, iż organ administracji prowadząc postępowanie nie może z góry zakładać, że inwestor zamierza zrealizować przedsięwzięcie o innych parametrach niż opisane w karcie informacyjnej i z tego względu doszukiwać się potencjalnego oddziaływania tego przedsięwzięcia w zakresie wykraczającym poza oddziaływania wskazane w karcie informacyjnej. Takiego podejścia nie mogą również uzasadniać np. obawy sąsiadów. Czym innym jest bowiem określenie warunków środowiskowych dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, a czym innym jest przestrzeganie przez inwestora wymagań ochrony środowiska. Jeżeli warunki ochrony środowiska nie będą przez inwestora przestrzegane, to wówczas zaistnieje podstawa do wszczęcia odrębnego postępowania. Zdaniem organu odwoławczego, wbrew twierdzeniom skarżącej decyzja administracyjna organu I instancji uwzględnia obowiązujące w sprawie przepisy prawne. Za niezrozumiały wobec podjętych w sprawie czynności postępowania dowodowego jak i zgromadzonego w obszernych aktach sprawy należy uznać zarzut naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. Brak zrealizowania wytycznych zapadłych w innych postępowaniach nie stanowi przedmiot tego postępowania i nie może podlegać ocenie prawnej.

W ocenie organu odwoławczego zasadnicze znaczenie dla rozpoznania sprawy ma stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (RDOŚ), który po dokonaniu analizy przedstawionej mu dokumentacji przedsięwzięcia przyjął, że jeżeli przedstawione w dokumentacji rozwiązania technologiczne, konstrukcyjne i organizacyjne, dotyczące przedmiotowego przedsięwzięcia, zapewnią skuteczną ochronę środowiska, w tym wód powierzchniowych, podziemnych, gleby i powietrza oraz zachowane zostaną wskazane w postanowieniu warunki, to planowane przedsięwzięcie ze względu na jego lokalizację i zakres rodzaj oraz charakter i skalę generowanych oddziaływań na środowisko przyrodnicze nie będzie w sposób znaczący oddziaływać na przedmioty i cele ochrony pobliskich obszarów. Organ ten przy opiniowaniu potrzeby przeprowadzenia postępowania środowiskowego wziął pod uwagę fakt, że w celu ochrony terenów przylegających do złoża przed zagrożeniami związanymi z działalnością eksploatacyjną pozostawione zostaną pasy ochronne o szerokości min. 6 m od granic złoża, zgodnie z normą PN-G-02100 "Górnictwo odkrywkowe. Szerokość pasów ochronnych wyrobisk odkrywkowych", jednakże w związku z tym, że kopalnia graniczy ze zrekultywowanymi złożami [...] i [...] oraz eksploatowanym złożem [...] zrezygnowano z pozostawienia pasów gruntu rozdzielających powstałe po ww. wydobyciach obniżenia terenu. Zarówno RDOŚ w [...], jak i PPIS w [...] uwzględnili w swych stanowiskach występującą w odległości 50 m zabudowę, co jasno wynika z treści ich opinii. Organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu środowiskowym nie można uwzględniać zarzutów, które nie mają znaczenia dla treści decyzji, w szczególności polegających na nieustaleniu faktów nieistotnych dla treści decyzji bądź nawet tego rodzaju, które służyłyby wprowadzeniu do decyzji postanowień niemających oparcia w przepisach. Ocena przedmiotowego przedsięwzięcia, przy zastosowaniu rozwiązań, na które wskazano w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i na które zwrócił uwagę organ pierwszej instancji, w ocenie organu odwoławczego, pozwala na stwierdzenie, że przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na środowisko. Zdaniem organu odwoławczego, nie ma podstaw, aby przedłożonemu przez inwestora dokumentowi odmówić waloru wiarygodności i nie przyjąć go za podstawę ustaleń faktycznych. Wbrew twierdzeniom skarżącej, sprawa została dogłębnie przeanalizowana w oparciu o kompletny materiał dowodowy, zarówno przez organy współdziałające - organ ochrony środowiska (RDOŚ) i organ ochrony sanitarnej (PPIS), jak i organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej (organ gminy). W sprawie uwzględniono obowiązujące przepisy w zakresie wydania decyzji w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przy rozpatrywaniu sprawy - zdaniem organu odwoławczego - uwzględniono poza innymi uwarunkowaniami, także skalę przedsięwzięcia, wielkość zajmowanego terenu, kwestie emisji i występowania innych uciążliwości, jego usytuowanie, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania przedsięwzięcia. W ocenie organu odwoławczego, zasadnie organ pierwszej instancji stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W sprawie karta informacyjna przedsięwzięcia jest podstawowym dowodem. Brak jest dowodów przeciwnych w tym względzie, dlatego też ogólnie sformułowane uwagi, wątpliwości czy obawy odwołującej odnośnie przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko nie mogą skutecznie podważać zasadności stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także uchylenie w całości decyzji poprzedzającej.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

a) naruszenie przepisu art. 63 ust 1 ustawy środowiskowej poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, w sytuacji gdy w dotychczasowym postępowaniu nie zostały poddane prawidłowej ocenie wszystkie kryteria łącznie wynikające z treści wskazanego przepisu a przemawiające za obowiązkiem przeprowadzenia stosownej oceny oddziaływania na środowisko;

b) naruszenie art. 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia całokształtu okoliczności faktycznych towarzyszących przedmiotowej sprawie, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz wydanie decyzji pomijającej słuszny interes obywatela - strony niniejszego postępowania;

c) naruszenie przepisu art. 8 k.p.a. poprzez brak rozpoznania wszystkich zarzutów stawianych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, brak jakiegokolwiek odniesienia się w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji do wszystkich stawianych zarzutów;

d) naruszenie przepisów art. 104 § 2 i 138 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, poprzez wydanie decyzji powielającej treść zaskarżonego uprzednio orzeczenia bez przeprowadzenia dogłębnej analizy która powinna prowadzić do odmiennych wniosków aniżeli te zaprezentowane przez organ, przez ogólnikowe odniesienie się do zarzutów odwołania, bądź zupełne ich zignorowanie;

e) naruszenie przepisu art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez brak należytego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji jej podstawy faktycznej i prawnej;

f) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że dalsza potrzeba przeprowadzenia badania oddziaływania inwestycji na środowisko nie zachodzi bowiem już na samym początku planowanego przedsięwzięcia wszystkie jego skutki są dobrze znane i nie budzą wątpliwości, w sytuacji gdy w dotychczasowym postępowaniu nie zbadano ani nie wyjaśniono stronie czy i jakie szeroko pojęte skutki będzie miała prowadzona inwestycja na pobliskie tereny mieszkalne, uprawne, a dotychczas ustalony stan faktyczny sprawy nie odpowiada rzeczywistemu stanowi.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje legalnościową kontrolę zaskarżalnych działań lub zaniechań kompetencyjnych organów administracji publicznej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych), będąc związany granicami sprawy administracyjnej sensu largo, której dotyczy skarga. Jednocześnie sąd ten nie jest – co do zasady – związany granicami skargi, w tym podniesionymi zarzutami i wnioskami oraz powołaną przez stronę skarżącą podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/p.p.s.a.), biorąc z urzędu pod rozwagę wszelkie stwierdzone naruszenia prawa i sankcjonując je w granicach wyznaczonych w art. 145-150 p.p.s.a. lub w przepisach szczególnych.

W niniejszej sprawie skarga podlegała uwzględnieniu na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. wobec stwierdzenia wadliwości wykładni i zastosowania przepisów art. 84 ust. 2 pkt 2, art. 84 ust. 3, art. 84 ust. 1a w zw. z art. 64 ust. 3a w zw. z art. 82 ust. 1 pkt. 1 lit. b) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (ustawy z dnia 3 października 2008 r.) oraz naruszenia przepisów postępowania w zakresie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15 i art. 104 § 1 i w zw. z art. 140 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.

Zasadnicze znaczenie dla negatywnej kwalifikacji legalności kontrolowanych decyzji wydanych w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r.) ma niedokonanie prawidłowego rozważenia, oceny oraz uwzględnienia warunków określonych w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) z dnia [...] lipca 2017 r. Powyższa opinia miała charakter opinii warunkowo pozytywnej, co oznacza, że organ ochrony środowiska uznał, że "nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko" dla przedsięwzięcia polegającego eksploatacji kruszywa naturalnego (piasku) ze złoża "[...]" na działkach nr 2554 i 2509 oraz na części działek nr 2503, 2506/4 i 2555/2, o ile będą spełnione określone warunki, szczegółowo opisane w pkt. 1-3 opinii. Szczególnie istotne są warunki związane z obowiązkiem przeprowadzenia prac przygotowawczych związanych z udostępnieniem złoża poza okresem lęgowym ptaków krajobrazu rolniczego (poza okresem marzec-sierpień – zob. pkt 1 opinii) oraz z obowiązkiem magazynowania wytwarzanych odpadów poza terenem wyrobiska oraz sukcesywnego przekazywania odpadów do odzysku lub unieszkodliwiania (zob. pkt 3 opinii). Powyższe warunki nie zostały jednak rozważone oraz uwzględnione przez organy orzekające w sprawie, które ograniczyły swoje ustalenia na ten temat do powtórzenia treści opinii w uzasadnieniach decyzji pierwszej i drugiej instancji. Również charakterystyka przedsięwzięcia, stanowiąca jako załącznik integralną część decyzji w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r.) nie zawiera informacji na temat uwzględnienia warunków wskazanych przez RDOŚ.

Powyższe uchybienia naruszają prawidłowość wykładni i zastosowania przepisów art. 84 ust. 2 pkt 2, art. 84 ust. 3, art. 84 ust. 1a w zw. z art. 64 ust. 3a w zw. z art. 82 ust. 1 pkt. 1 lit. b) ustawy z dnia 3 października 2008 r.

W postępowaniu w sprawie stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny środowiskowej opinia regionalnego dyrektora ochrony środowiska o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 64 ustawy z dnia 3 października 2008 r.) jest wydawana przed wydaniem postanowienia stwierdzającym brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.) oraz przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

Jeżeli regionalny dyrektora ochrony środowiska, działając na podstawie art. 64 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. i korzystając z przewidzianej tam kompetencji fakultatywnej, wskazał w opinii stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny środowiskowej na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożenia obowiązku działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r., to niewątpliwie organy orzekające w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach muszą co najmniej rozważyć i ocenić powyższe warunki lub wymagania oraz szczegółowo i precyzyjnie uzasadnić ich uwzględnienie albo nieuwzględnienie w treści postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., oraz w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Niedokonanie przez organy orzekające w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia szczegółowych i własnych rozważań oraz ocen w powyższym zakresie stanowi istotne naruszenie wskazanych wyżej przepisów. Wnioskowi temu nie stoi na przeszkodzie fakt, że przepis art. 84 ust. 1a ustawy z dnia 3 października 2008 r. stanowi, że w decyzji, o której mowa w art. 84 ust. 1, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek wykonania działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b, w szczególności jeżeli wynikają one z postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2a. Fakultatywna kompetencja organu do uwzględnienia w treści decyzji warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub do nałożenia w niej obowiązku wykonania działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b, nie może być bowiem odczytywana jako upoważnienie do pominięcia przez organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. powyższych przesłanek, nawet jeśli ostatecznie organ nie skorzysta z kompetencji do określenia w decyzji warunków lub wymagań lub do nałożenia obowiązku.

W konsekwencji trzeba przyjąć, że w sytuacji wydania na podstawie art. 64 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska warunkowej opinii pozytywnej wskazującej na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożenia obowiązku działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r., organy wydające postanowienia i decyzje, o których mowa w art. 63 ust. 2 oraz w art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., mają obowiązek rozważenia wskazań wynikających z powyższej opinii oraz szczegółowego i precyzyjnego wyjaśnienia powodów i przesłanek, które ostatecznie zadecydowały o ich uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu. Szczególnie istotne jest szczegółowe i wyczerpujące wyjaśnienie prawnych oraz faktycznych podstaw pominięcia wskazań regionalnego dyrektora ochrony środowiska zarówno w postanowieniu, o którym mowa w art. 63 ust. 2, oraz w decyzji, o której mowa w art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Ujawnienie motywów powyższego pominięcia jest bowiem niezbędne do oceny legalności niewykonania kompetencji fakultatywnych, o których mowa w art. 63 ust. 2a oraz w art. 84 ust. 1a ustawy z dnia 3 października 2008 r.

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że kontrolowane organy nie tylko pominęły zawarte w warunkowej opinii pozytywnej RDOŚ z dnia 14 lipca 2017 r. wskazania, o których mowa w art. 64 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r., lecz dodatkowo nie dokonały koniecznych ustaleń faktycznych i ocen w powyższym przedmiocie oraz nie przedstawiły uzasadnienia dokonanego wyboru co do nieskorzystania z kompetencji do wskazania w postanowieniu i decyzji, o których mowa w art. 63 ust. 2 i art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. (postanowienie z dnia Wójta z dnia [...] lipca 2017 r., decyzja Wójta z dnia [...] września 2017 r. oraz decyzja SKO z dnia [...] października 2017 r.), konieczności określenia warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożenia obowiązku działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. Organy orzekające w sprawie nie mogły w szczególności nie zająć stanowiska co do konieczności uwzględnienia w treści wskazanych wyżej postanowienia oraz decyzji warunków, wymagań lub obowiązków związanych z ochroną ptaków krajobrazu rolniczego w okresie lęgowym oraz koniecznością magazynowania w odpowiedni sposób odpadów poza terenem wyrobiska oraz sukcesywnego przekazywania odpadów do odzysku lub unieszkodliwiania (zob. pkt. 1 i 3 opinii RDOŚ z dnia [...] lipca 2017 r.). Powyższe okoliczności nie zostały również uwzględnione w treści charakterystyki przedsięwzięcia stanowiącej załącznik do decyzji, o której mowa w art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

W konsekwencji w sprawie doszło również do naruszenia ogólnych wymogów proceduralnych związanych z prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz uzasadnianiem wydanych rozstrzygnięć na tle przesłanek, o których mowa w art. 64 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. (naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 140 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.).

Dodatkowo stwierdzono, że zarzuty skarżącej zawarte w odwołaniu z dnia 18 września 2017 r. (zob. cz. II zarzuty: a-h) nie zostały szczegółowo rozważone i ocenione przez organ odwoławczy, co powoduje, że doszło do naruszenia zasady administracyjnego toku instancji w zakresie prawa do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy w jej całokształcie (art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15 i art. 104 § 1 k.p.a.). Do akt drugiej instancji nie dołączono również dowodów publicznego obwieszczenia decyzji z dnia [...] października 2017 r. (zob. s. 10 decyzji).

Mając na względzie przytoczoną wyżej argumentację i sformułowane wyżej ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania (art. 153 p.p.s.a.), Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 134 § 1 i art.135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.