Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 61/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Banach, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M.M na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach w przedmiocie stosunku służbowego funkcjonariusza Policji postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 1 września 2017 r. M. M., były policjant Komendy Powiatowej Policji, zwolniony ze służby w Policji z dniem 20 lutego 2009 r. na mocy rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 5 lutego 2009 r., po wniesieniu ponaglenia, skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w związku z nierozpoznaniem jego podania z dnia 3 lipca 2017 r.

Skarżący stwierdził, że organ nie skorzystał z prawa do wydania orzeczenia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, co oznacza, że postępowanie jest w toku zawisłe przed organem. Powołując się na wyrok NSA w sprawie I OSK 818/09 wystąpił o uznanie uprawnienia z mocy art. 106 ustawy o Policji, podnosząc, że każda zmiana w zakresie stosunku służbowego połączona ze zmianą zakresu obowiązków powoduje zmianę składników uposażenia, co oznacza, że w związku z wykonywaniem przez skarżącego zajęć służbowych na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP i korzystaniem ze zwolnień od zajęć służbowych z tego stanowiska, nastąpiła u niego zmiana składników uposażenia na te, które normy prawne przypisują do stanowiska zastępcy dyżurnego. W tym kontekście skarżący przywołał wyrok Sądu Najwyższego w sprawie I PK 155/09.

Dalej autor skargi wniósł o zbadanie i uznanie sądowe w zakresie ustalenia zmiany stosunku służbowego w okolicznościach faktycznych jego sprawy, w związku z powierzeniem mu obowiązków na okres próbny od dnia 1 stycznia 2007 r. do 31 marca 2007 r., względnie po przekroczeniu roku powierzenia, ustalenie daty trwałej zmiany tego stosunku zgodnie z wykładnią postanowienia NSA w sprawie I OSK 2797/16 i jej wskazanie do uwzględnienia skarżonemu organowi. Ponadto skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ pozostaje w rażącej bezczynności i przyznanie od organu kwoty w zakresie uznania sądowego.

Jednocześnie M. M. zaskarżył postanowienie Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 lipca 2017 r. i wniósł o jego uchylenie, względnie stwierdzenie niezgodności z prawem i/lub bezskuteczności i przekazanie sprawy Komendantowi Wojewódzkiemu Policji z uwzględnieniem orzeczenia sądu ws. bezczynności organu. Zdaniem skarżącego nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji, iż w jego sprawie zainicjowanej wnioskiem wszczynającym postępowanie administracyjne, Komendant Powiatowy Policji nie pozostawał i nadal nie pozostaje w bezczynności. Nie można bowiem przyjąć wbrew art. 104 Kpa, iż organ na wniosek strony może odpowiedzieć lakonicznym pismem urzędowym, gdyż z tego przepisu wynika prawny obowiązek wydania decyzji administracyjnej w każdej sprawie wniesionej przez stronę, gdy normy prawne tego nie wyłączają, co WSA w Kielcach wielokrotnie wskazywał ww. organom Policji. Do skargi dołączono jako środki dowodowe odpisy grafików służb, odpis przesłuchania p. K. oraz odpis zaświadczenia z dnia 4 grudnia 2015 r., I. dz. [...], wydanego przez KPP.

W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy wyjaśnił, że w dniu 4 lipca 2017 r. M. M. złożył w Komendzie Powiatowej Policji pismo opatrzone datą 3 lipca 2017 r. w przedmiocie pięciu spraw, w zakresie których domagał się:

1) przyznania przez organ, że czynność powierzenia obowiązków służbowych z dnia 29 grudnia 2006 r. w zakresie ustalenia należnych składników uposażenia dla stanowiska zastępcy dyżurnego nastąpiła prawnie wadliwie i niezgodnie z przepisami prawa;

2) ustalenia i uznania daty skutku zmiany stosunku służbowego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP;

3) naliczenia i przyznania do wypłaty różnicy pomiędzy świadczeniami wypłaconymi za służbę od dnia 1 stycznia 2007 r. a należnymi z mocy prawa z faktycznie zajmowanego stanowiska zastępcy dyżurnego wraz z odsetkami, których to zdaniem wymienionego wbrew obowiązkowi nie zarządzono do wypłaty;

4) dopełnienia konstytutywnego obowiązku wydania zaświadczenia dla celów postępowania przed organem emerytalnym, gdyż, jak wymieniony wskazał, wbrew prawnemu obowiązkowi nie przedłożono zaświadczenia dotyczącego zwolnienia policjanta ze służby w Policji w zakresie należnych świadczeń dla celów podstawy świadczeń wyliczanych przez ZER MSWiA;

5) podjęcia przez organ w porozumieniu z ZER MSWiA postępowania w zakresie wypłacanych za stan spoczynku świadczeń finansowych.

W piśmie z dnia 10 lipca 2017 r. organ ustosunkowując się do roszczeń zawartych w ww. piśmie udzielił M. M. odpowiedzi, w której wskazano mu, że po raz kolejny dąży do udowodnienia nabycia prawa do mianowania na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP oraz do uzyskania świadczeń finansowych wynikających z tego stanowiska. W piśmie tym wyjaśniono, że przedmiotowe roszczenia są bezzasadne, ponieważ M. M. w latach 2007-2008 pełnił obowiązki służbowe na stanowisku zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji KPP, jednakże nigdy nie został mianowany na to stanowisko. Do dnia zwolnienia ze służby zajmował stanowisko referenta w 3 grupie uposażenia zasadniczego. W odpowiedzi wskazano wysokość należnego uposażenia, przywołano prawomocne rozstrzygnięcia sądu we wskazanym przez skarżącego zakresie. Ponadto poinformowano, że po zwolnieniu ze służby organ przesłał stosowne zaświadczenia właściwemu organowi emerytalnemu oraz dopełnił wszystkich obowiązujących procedur w zakresie dokumentacji związanej z rozwiązaniem stosunku służbowego w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 20 lutego 2009 r. właściwie do zajmowanego stanowiska oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

W dniu 13 lipca 2017 r. M. M. złożył w Komendzie Powiatowej Policji złożył pismo opatrzone datą 12 lipca 2017 r. – ponaglenie w związku z nieuzasadnionym pozostawieniem bez rozpoznania spraw zainicjowanych wystąpieniem do Komendanta Powiatowego Policji z dnia 3 lipca 2017 r. W dniu 26 lipca 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji wydał Postanowienie Nr [...], o uznaniu ww. ponaglenia za bezzasadne.

Komendant Powiatowy Policji wskazując na treść art. 99 ust. 1 i art. 101 ust. 1 ustawy o Policji stwierdził, że w istocie skarga M. M. dotyczy bezczynność organu w zakresie mianowania na wyższe stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego, czego konsekwencją byłoby prawo skarżącego do otrzymywania wynagrodzenia z wyższej grupy uposażenia zasadniczego. Skarga ta jest więc jedynie kolejną próbą podjęcia polemiki z organami Policji w kwestii dotyczącej mianowania skarżącego na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP oraz związaną z tym wypłatą wyższego uposażenia.

Dalej organ wyjaśnił, że M. M. w okresie od dnia 1 lipca 2000 r. do 15 czerwca 2008 r. zajmował stanowisko referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Sekcji Prewencji KPP, a następnie od dnia 16 czerwca 2008 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji mianowany był na równorzędne stanowisko służbowe referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji w 3 grupie uposażenia zasadniczego. W latach 2007-2008 pełnił obowiązki służbowe na stanowisku zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji KPP - w dotychczasowych składnikach uposażenia. Komendant Powiatowy Policji, podejmując decyzje personalne wobec wymienionego zarówno o mianowaniu, jak również o powierzeniu obowiązków działał w oparciu o pisemne wnioski personalne skierowane przez uprawnionego przełożonego, tj. naczelnika Sekcji Prewencji Komendy Powiatowej Policji. M. M. nigdy nie zajmował więc stanowiska zastępcy dyżurnego i w związku z tym nie przysługuje mu uposażenie przypisane temu stanowisku.

Organ wskazał, że kwestie dotyczące zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego oraz otrzymywanego uposażenia na przestrzeni ostatnich lat wielokrotnie były przedmiotem prowadzonej z nim korespondencji, jak również przedmiotem licznych postępowań administracyjnych prowadzonych przez KPP oraz kontroli sądowoadministracyjnej w Wojewódzkim Sadzie Administracyjnym w Kielcach. Przywołując treść art. 58 § 1 pkt 4 Ppsa, zgodnie z którym skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona, organ stwierdził, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga z dnia 1 września 2017 r. jest tożsama podmiotowo i przedmiotowo (sprawa dotyczy udowodnienia prawa do zajmowania stanowiska służbowego zastępcy dyżurnego KPP w myśl art. 32 ustawy o Policji) z prawomocnie zakończonymi sprawami zainicjowanymi przez skarżącego, które toczyły się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach, a mianowicie:

– ze skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe, sygn. II SAB/Ke 25/12,

– ze skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe, sygn. II SAB/Ke 30/14,

– ze skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego, sygn. II SAB/Ke 11/15,

– ze skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie uznania przez organ bądź zaprzeczenia skutków prawnych faktu sprawowania funkcji zastępcy dyżurnego KPP, sygn. II SAB/Ke 52/15.

Ponadto skarga M. M. z dnia 1 września 2017 r. jest tożsama podmiotowo i przedmiotowo ze skargą wniesioną w dniu 9 czerwca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie postępowania w sprawie zmian stosunku służbowego. Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2017 r. za sygn. II SAB/Ke 43/17 Sąd ww. skargę odrzucił. Zakres żądań skarżącego odnośnie przynależnych mu świadczeń finansowych jest ponadto tożsamy ze skargami, które rozpatrywał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, tj.: ze skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa, sygn. II SAB/Ke 4/16, oraz ze skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wypłaty składników uposażenia, sygn. II SAB/Ke 21/16. W przedmiocie odmowy przyznania świadczeń finansowych wraz z odsetkami za okres od 1 stycznia 2007 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji toczyło się również postępowanie przed WSA w Kielcach sygn. II SA/Ke 697/12, w którym na mocy prawomocnego wyroku z dnia 8 listopada 2012 r. Sąd skargę oddalił.

Zdaniem organu analiza ww. spraw prowadzi do wniosku, że wprawdzie w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w dniu 1 września 2017 r. skarżący użył innych sformułowań w zakresie swojego żądania, jednakże z uzasadnienia skargi jednoznacznie wynika, że po raz kolejny dąży do udowodnienia nabycia prawa do mianowania na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP oraz do uzyskania świadczeń finansowych określonych przepisami dla tego stanowiska.

Organ wskazał, że nie pozostawił sprawy bez rozpatrzenia, bowiem niezwłocznie odniósł się do wystąpienia M. M. z dnia 3 lipca 2017 r. udzielając w piśmie z dnia 10 lipca 2017 r. pełnej, rzeczowej i wyczerpującej informacji odnośnie wszystkich zamieszczonych pięciu punktów. Sprawa nie jest więc przed organem zawisła, w związku z czym zarzut dotyczący bezczynności organu jest całkowicie bezzasadny. Ponowna skarga na bezczynność w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji jako niedopuszczalna, powinna zatem podlegać odrzuceniu.

Dodatkowo organ wyjaśnił, że wydawanie jakichkolwiek decyzji personalnych w stosunku do M. M. nie jest możliwe z uwagi na fakt, że został on zwolniony ze służby w Policji z dniem 20 lutego 2009 r. Stosownie zaś do art. 54 § 1 Ppsa Komendant Powiatowy Policji nie znalazł podstaw do zajęcia stanowiska w sprawie zarzutów podnoszonych przez skarżącego w drugim punkcie skargi, tj. w odniesieniu do postanowienia Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 lipca 2017 r. Wskazał, że ww. postanowienie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 3 Ppsa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "Ppsa", sąd orzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Przepis ten odnosi się do pojęcia powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), która zachodzi przy tożsamości przedmiotowej (tożsamość sprawy) i tożsamości podmiotowej (tożsamość stron).

W niniejszej skardze M. M. zarzuca Komendantowi Powiatowemu Policji bezczynność polegającą na niewydaniu orzeczenia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że w związku z wykonywaniem przez skarżącego zajęć służbowych na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP i korzystaniem ze zwolnień od zajęć służbowych z tego stanowiska, nastąpiła u niego zmiana składników uposażenia na te, które normy prawne przypisują do stanowiska zastępcy dyżurnego.

Po analizie treści skargi stwierdzić należy, że zakres podmiotowy i przedmiotowy tej sprawy jest tożsamy ze sprawą zainicjowaną skargą M. M. z dnia 30 czerwca 2012 r. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie "zgodnego z prawem załatwienia sprawy mianowania z dniem 1 stycznia 2008 r. skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji ", zakończoną prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 września 2012 r., sygn. II SAB/Ke 25/12, oddalającym skargę. W wyroku tym Sąd merytorycznie rozstrzygnął, że w przedmiocie mianowania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, a w konsekwencji organ ten nie był zobowiązany do wydania jakiegokolwiek aktu, bądź dokonania czynności kończącej postępowanie. Sąd wskazał, że pisemny wniosek o mianowanie M. M. na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP nie został złożony i to zarówno przez skarżącego, jak i przez jego właściwego przełożonego, a zatem nie można przyjąć, aby toczyło się w sprawie tego mianowania jakiekolwiek postępowanie administracyjne, przez co Komendant Powiatowy Policji nie mógł popaść w bezczynność przy jego załatwianiu. Skarżący nie wykazał ponadto, jak zważył Sąd w cyt. wyroku, aby złożył ustny wniosek o mianowanie na przedmiotowe stanowisko, a organ tej okoliczności nie przyznał. Ponadto, postępowanie w sprawie mianowania policjanta na powierzone mu stanowisko nie może toczyć się z urzędu, gdyż żaden przepis ustawy o Policji tego nie przewiduje. Kwestia mianowania policjanta na stanowisko służbowe pozostawiona jest swobodnemu uznaniu przełożonego właściwego w sprawach osobowych funkcjonariusza oraz uzależniona od rzeczywistych możliwości kadrowych, finansowych i organizacyjnych jednostki, w której funkcjonariusz pełni służbę.

W świetle powyższego, sprawa bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w zakresie mianowania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP, została już merytorycznie rozstrzygnięta wyrokiem tut. Sądu z dnia 27 września 2012 r. sygn. II SAB/Ke 25/12. W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny i prawny nie uległ żadnej zmianie. Skarżący, twierdząc, że w związku z wykonywaniem przez niego zajęć służbowych na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP i korzystaniem ze zwolnień od zajęć służbowych z tego stanowiska, nastąpiła u niego zmiana składników uposażenia na te, które normy prawne przypisują do stanowiska zastępcy dyżurnego, w istocie domaga się tego samego, co w sprawie zakończonej opisanym wyżej wyrokiem Sądu z dnia 27 września 2012 r. Wniesienie kolejnej skargi na bezczynność organu w sprawie mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP, w sytuacji gdy wcześniej skarga na bezczynność w tym samym przedmiocie tj. mianowania skarżącego na wskazane wyżej stanowisko, została już prawomocnie przez sąd osądzona jest zaś niedopuszczalne. Prawomocne osądzenie sprawy (res iudicata) odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Za prawidłowe należy także uznać stanowisko organu, że podnoszone w piśmie skarżącego z dnia 3 lipca 2017 r. kwestie wypłaty świadczeń finansowych są nierozerwalnie związane z stosunkiem służbowym, który został rozwiązany.

Z uwagi na powagę rzeczy osądzonej okoliczność, że organ w niniejszej sprawie załatwił ją pismem, a nie formalnym postanowieniem na podstawie art. 61a § 1 Kpa, nie może prowadzić do uwzględnienia skargi na bezczynność. Nie można bowiem wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP. W konsekwencji złożona przez M. M. w tej sprawie skarga na bezczynność organu nie mogła zostać rozpoznana merytorycznie i została odrzucona, ponieważ w dacie orzekania przez Sąd w obrocie prawnym pozostaje prawomocne merytoryczne rozstrzygnięcie takiej samej sprawy wydane wcześniej przez sąd administracyjny.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 Ppsa.