Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1712/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 609  Gospodarka wodna, w tym ochrona wód, budownictwo wodne, melioracje, zaopatrzenie w wodę
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie AWSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2006 r. sprawy ze skargi Spółki Wodno-Kanalizacyjnej "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2002 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej statut spółki wodnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego Spółki Wodno-Kanalizacyjnej "A" kwotę [...] zł. ([...]złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29.04.1994 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] zatwierdził statut Spółki Wodno-Kanalizacyjnej "'[...]"w [...], powstałej z połączenia dwóch spółek wodnych. Decyzja ta stała się ostateczna. Załącznikiem do tej decyzji był statut spółki, który w $ 30 ust. 3 pkt b wskazywał, że uchwały w sprawie połączenia bądź podziału spółki zapadają większością 2/3 członków spółki obecnych na walnym zebraniu.

W 2001 r. Spółka Wodno-Kanalizacyjna "[...]" w [...] uległa podziałowi na dwie odrębne spółki: Spółkę Wodno-Kanalizacyjną A z siedziba w [...] przy ul. [...] i Spółkę Wodno-Kanalizacyjną "B" z siedzibą w [...] przy ul. [...].

W dniu [...].2001 r. ostatecznie przyjęto statut Spółki Wodno-Kanalizacyjnej A, zgodnie zaś z § 34 i 35 tego statutu zarząd składający się z 5 lub 6 osób reprezentuje spółkę na zewnątrz. § 38 ust. l statutu stanowi, że uchwały zarządu podejmowane są zwykłą większością głosów zaś zgodnie z § 38 ust. 3 statutu - oświadczenia woli w zakresie praw i obowiązków majątkowych spółki podpisuje przewodniczący zarządu lub zastępca przewodniczącego i jeden członek zarządu, albo dwie osoby upoważnione przez zarząd. Uchwałą nr [...] Zebranie Walne Spółki Wodno-Kanalizacyjnej A z dnia [...] 2001 r. wybrało 5 osobowy skład zarządu tej spółki, do którego weszli W. O. jako prezes zarządu, K. H., J. B. jako członek zarządu. P. M. jako skarbnik i B. B. (akta administracyjne sprawy, karta nr 10).

Statut ten został zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...].2001 r., która stała się ostateczna, ponieważ Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło niedopuszczalność podmiotą odwołania.

W dniu [...].2001 r. Wójt Gminy [...] złożył wniosek o stwierdzenie nieważności trzech decyzji Starosty [...]: decyzji z dnia [...]2001 r. zatwierdzającą uchwałę walnego zgromadzenia o podziale spółki wodnej; decyzji z dnia [...].2001 r. zatwierdzająca uchwałę w sprawie zatwierdzenia statutu jednej spółki wodnej i decyzję z dnia [...].2001 r. w sprawie zatwierdzenia statutu drugiej spółki wodnej.

W uzasadnieniu podniesiono, że nie mogło skutecznie dojść do rozwiązania w 2001 r. spółki wodnej, ponieważ statut tej spółki (uchwalony w 1994 r.) przewidywał wbrew obowiązującemu wówczas § 43 rozporządzenia wykonawczego do Prawa wodnego z 1974 r., że rozwiązanie spółki wodnej zapada większością 2/3 głosów zamiast 3/4 głosów w obecności co najmniej połowy członków. Natomiast w walnym zebraniu, na którym podjęto uchwałę o rozwiązaniu Spółki Wodno-Kanalizacyjnej "A" uczestniczyło tylko 40 członków, na ogólna liczbę [...] c/lonków. W związku z tym dokonano podziału spółki wodnej z rażącym naruszeniem prawa i tym samym późniejsze uchwały o przyjęciu tak wydzielonych statutów spółek równie/ są obarczone tą wadą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w dniu [...].2002 r. z urzędu wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] 1994 r. zatwierdzającej statut Spółki Wodno-Kanalizacyjnej ..A" w [...] w części dotyczącej § 30 ust. 3 tego Statutu. W wszczęciu powiadomiono obie spółki wodne. Gminę i Starostwo.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] 2002 r. stwierdziło nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] 1994 r. w części dotyczącej zatwierdzenia § 30 ust. 3 Statutu Spółki Wodno-Kanalizacyjnej A.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 lipca 1979 r. w sprawie spółek wodnych zawiera wzorcowy statut spółki. § 43 tego rozporządzenia wprost określa, że uchwały w sprawie rozwiązania spółki, połączenia z inną spółką lub podziału spółki zapadają większością 3/4 głosów przy obecności co najmniej połowy członków. Treść § 30 ust. 3 statutu Spółki Wodno-Kanalizacyjnej "A" z 1994 r. jest więc niezgodna z treścią rozporządzenia, ponieważ statut przewiduje jedynie wymóg większości 2/3. Jest to, jak argumentowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przypadek rażącego naruszenia prawa.

Spółka Wodno-Kanalizacyjna A otrzymała tą decyzję w dniu [...] 2002 r. i dnia [...] 2002 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (zatytułowany "odwołanie").

We wniosku podpisanym jednoosobowo przez wiceprezesa Spółki Wodno-Kanalizacyjnej A przyznano, iż naruszono przepisy rozporządzenia z 20 lipca 1979 r., podniesiono jednak, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie uwzględniło stanowiska spółki wodnej co do społecznych i gospodarczych uwarunkowań powstałych w 2001 r. dwóch spółek, które w 1994 r. połączyły się. Powołano się na orzeczenia NSA dotyczące rozumienia pojęcia "rażącego naruszenia prawa".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ponownie rozpatrując sprawę odmówiło w dniu [...] 2002 r. uchylenia swojej decyzji z dnia [...] 2002 r. W uzasadnieniu ponownie wskazano, że w tej sprawie zachodzi przypadek rażącego naruszenia prawa, ponieważ proste zestawienie $ 30 ust. 3 statutu Spółki wodnej z 1994 r. i treść § 43 rozporządzenia z 20 lipca 1979 r. prowadzi do wniosku o sprzeczności tych dwóch przepisów. Objęty tym rozporządzeniem wzorcowy status spółki wodnej miał rangę hierarchicznie wyższą niż statut spółki wodnej.

Spółka Wodno-Kanalizacyjna A otrzymała tą decyzję w dniu [...] 2002 r. i dnia [...] 2002 r. Spółka ta, reprezentowana przez prezesa zarządu i wiceprezesa zarządu, wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie.

W skardze wskazano na naruszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] art. 107 § 3 k.p.a., polegające na braku w uzasadnieniu odniesienia się do argumentacji Spółki zawartej w poprzednich pismach składanych w sprawie oraz naruszenia art. 27 § l k.p.a. w związku z art. 24 $ 5 k.p.a. poprzez uczestniczenie w wydaniu zaskarżonej decyzji jednego z członków składu Samorządowego Kolegium Odwoławczego orzekającego również w decyzji stwierdzającej nieważność.

W skarżę dodatkowo wyjaśniono, że w ocenie skarżącej spółki § 30 ust. 3 statutu spółki z 1994 r nie był rażącym naruszeniem prawa. Sama prosta sprzeczność między treścią przepisu statutu a przepisu rozporządzenia nie stanowi wystarczającej przesłanki do stwierdzenia nieważności przepisu statutu. Uznano, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło racji społecznych i gospodarczych w tej sprawie. Zarzucono ponadto, że udział tej samej osoby w rozpatrywaniu sprawy na dwóch szczeblach stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło ojej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżone decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśniono, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczy tylko kontroli po względem zgodności decyzji z prawem. W tej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, ponieważ wprost naruszono przepis rozporządzenia. Wadą tą objęty jest przy tym tylko § 30 ust. 3 Statutu spółki wodnej z 1994 r. Odnosząc się do udziału członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego w orzekaniu w tej sprawie podniesiono, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest odwołaniem i z tego tytułu w tej sprawie nie można mówić o braniu udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji przez pracownika organu niższej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarżąca Spółka Wodno-Kanalizacyjna A w dniu [...] 2002 r. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie.

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.

Wojewódzkie sądy administracyjne w ramach kontroli nad działalnością organów administracji publicznej, uprawnione są do badania jedynie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zobowiązany jest do zbadania, czy w trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego oraz daty wydania zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia obowiązujących wówczas przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Sąd ten nie jest przy tym związany granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę o charakterze kasatoryjnym nad decyzjami organów administracji. Zakres kontroli sądowoadministracyjnej sprowadza się do oceny, czy zaskarżona decyzja (i inne decyzje podjęte w danej sprawie) narusza lub nie narusza przepisy prawa.

Decyzja organu odwoławczego podjęta w tej sprawie zawiera na tyle istotne wady, powodujące naruszenie postępowania administracyjnego, iż skutkują one uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Nie ulega w sprawie wątpliwości, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] z urzędu pismem z dnia [...].2002 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]} zawiadomiło o wszczęciu postępowania celem stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...].1994 r. zatwierdzającej statut Spółki Wodno-Kanalizacyjnej "A" w [...] w zakresie objętym § 30 ust. 3 tego statutu.

Następnie decyzją z dnia [...].2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...]1994 r. w części dotyczącej zatwierdzenia § 30 ust. 3 Statutu Spółki Wodno-Kanalizacyjnej ..A". Decyzję tą doręczono jej stronom, czyli Spółce Wodno-Kanalizacyjnej A i Spółce Wodno-Kanalizacyjnej B

Zgodnie z art. 165 ust. 5 ustaw y z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115. poz. 1229 ze zm.) spółka wodna nabywa osobowość prawną z chwilą uprawomocnienia się decyzji starosty o zatwierdzeniu statutu. Analogiczne rozwiązanie zawierał art. 111 ust. l ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 38. poz. 230 ze zm.). stosownie do którego spółka wodna była osobą prawną.

W związku z tym. że w tej sprawie postępowanie z urzędu zostało wszczęte z dniem [...] 2002 r. (w tym bowiem dniu strony dowiedziały się o pierwszej czynności organu administracyjnego - zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z urzędu), do tej sprawy zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115. poz. 1229 ze zm.), zwanej dalej Prawem wodnym. Prawo wodne weszło bowiem w życie z dniem l stycznia 2002 r. (art. 220 Prawa wodnego).

Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że spółkę wodną reprezentuj e jej zarząd. Zgodnie z art. 176 ust. l Prawa wodnego, zarząd spółki wodnej wykonuje uchwały walnego zgromadzenia, kieruje działalnością spółki, zarządza jej majątkiem, prowadzi gospodarkę finansową i reprezentuje ją na zewnątrz. Art. 176 ust. 5 Prawa wodnego stanowi zaś, że do składania oświadczeń w imieniu spółki wodnej, jeżeli statut nie stanowi inaczej, uprawniony jest:

1) jeden członek zarządu - gdy w skład zarządu wchodzą nie więcej niż 2 osoby,

2) dwóch członków zarządu - w pozostałych przypadkach.

Status Spółki Wodno-Kanalizacyjnej A z dnia [...] 2001 r. został zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...].2001 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]). Z § 34 tego statutu wynika, że zarząd spółki reprezentuje spółkę na zewnątrz. § 35 statutu określa ilość członków zarządu na 5 lub 6 osób, jest to więc zarząd składający się z ponad 2 osób. Ponadto § 38 ust. 3 statutu wskazuje, że oświadczenia woli w zakresie praw i obowiązków majątkowych spółki oraz dokumenty finansowe podpisują przewodniczący lub jego zastępca oraz jeden członek zarządu albo dwie osoby upoważnione przez zarząd (pełnomocnicy). Porównując przedstawioną treść statutu Spółki Wodno-Kanalizacyjnej A z treścią ustawy Prawo wodne należy dojść do przekonania, że zasady reprezentacji Spółki Wodno-Kanalizacyjnej A w zakresie podejmowania takich czynności jak składanie pism/podań w postępowaniu administracyjnym w zakresie nie dotyczącym praw i obowiązków majątkowych w ogóle nie reguluje statut tej spółki.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej stwierdzenia jednego z postanowień statutu Spółki Wodno-Kanalizacyjnej zatwierdzonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...].1994 r. - § 30 ust. 3 określającego większość kwalifikowaną członków walnego zgromadzenia zdolną do podjęcia uchwały w sprawie połączenia lub podziału spółki wodnej.

Stąd należy przyjąć, iż wniosek Spółki Wodno-Kanalizacyjnej A z dnia [...].2002 r. (data wpływu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego-[...].2002 r.) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]2002 r. stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego / dnia [...] 1994 r. w części dotyczącej zatwierdzenia § 30 ust. 3 Statutu Spółki Wodno-Kanalizacyjnej "A" nie stanowił złożenia oświadczenia woli w sprawie majątkowej tej spółki. Oświadczenie woli zmierza bowiem do wywołania czynności prawnej, natomiast wniesienie podania stanowiącego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy powoduje jedynie wszczęcie postępowania administracyjnego. Okoliczność że jednym z pośrednich skutków decyzji stwierdzającej nieważność jednego z postanów jej statutu spółki wodnej może być ponoszenie dodatkowych kosztów przez samą spółkę (np. poprzez konieczność ponownego zwołania walnego zgromadzenia) nie może prowadzić do wniosku, że sam wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest już oświadczeniem woli.

W związku z tym należy wskazać, iż skoro statut Spółki Wodno-Kanalizacyjnej A z dnia [...] 2001 r. nie uregulował zasad reprezentowania tej Spółki w postępowaniu administracyjnym, od dnia[...] 2002 r. zastosowanie znajduje art. 176 ust. 5 pkt 2 Prawa wodnego, zgodnie z którym w przypadku braku rozstrzygnięć w statucie spółki wodnej, do reprezentowania spółki wodnej uprawnione są dwie osoby działające łącznie w przypadku, gdy zarząd składa się z więcej niż 2 osób. Taka sytuacja ma miejsce w tej sprawie, zarząd Spółki Wodno-Kanalizacyjnej wybrany uchwałą z dnia [...] 2001 r. składał się z 5 osób (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]).

W związku z tym należy wskazać, że wniosek zaś o ponowne rozpatrzenie sprawy w imieniu Spółki Wodno-Kanalizacyjnej A nie został prawidłowo wniesiony, ponieważ został on podpisał jednoosobowo jedynie przez wiceprezesa zarządu. Taki sposób reprezentacji nie był zgodny zarówno z postanowieniami statutu Spółki Wodno-Kanalizacyjnej A, jak również z przepisem 176 ust. 5 pkt 2 Prawa wodnego.

Braku tego, mającego istotne znaczenie w sprawie nie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze i przeprowadziło postępowanie o charakterze odwoławczym. Naruszono tym samym art. 127 § 3 w związku z art. 127 § l k.p.a. w tym zakresie, że uznano za skuteczne wszczęcie postępowania administracyjnego na skutek wniosku nie pochodzącego od strony. Należało więc w pierwszej kolejności ustalić zasady reprezentacji Spółki Wodno-Kanalizacyjnej A i wezwać składającego wniosek o usunięcie braków formalnych stosownie do art. 64 § 2 k.p.a., a po ewentualnym usunięciu braku w zakresie prawidłowej reprezentacji w tej sprawie administracyjnej spółki - prowadzić merytoryczne postępowanie w sprawie.

Kolejnym uchybieniem było nie zbadanie, czy w ogóle Spółka Wodno-Kanalizacyjna A uzyskała osobowość prawną.

W chwili zatwierdzania statutu tej spółki obowiązywała ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 ze zm.), zgodnie z art. 110 tej ustawy utworzenie spółki wodnej następowało z dniem wpisania tej spółki do księgi wodnej. W aktach sprawy jest informacja o wpisaniu Spółki Wodno-Kanalizacyjnej B do księgo wodnej województwa [...] (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]), nie ma zaś żadnego dowodu potwierdzającego dokonanie takiego wpisu w stosunku do Spółki Wodno-Kanalizacyjnej A.

Kolejnym uchybieniem, na który zwróciła uwagę strona skarżąca było naruszenie art. 24 § l pkt 5 k.p.a. Jeden z członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] brał udział zarówno w wydaniu decyzji z dnia [...]2002 r. stwierdzającej nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] 1994 r. w części dotyczącej zatwierdzenia § 30 ust. 3 Statutu Spółki Wodno-Kanalizacyjnej A, jak i w decyzji wydanej na skutek złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tym samym jest to okoliczność, w której ta sama osoba brała udział w wydaniu obu decyzji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie osoba, która brała udział w wydaniu decyzji w I-instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i jednocześnie uczestniczyła w wydawaniu decyzji w postępowaniu zainicjowanych wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.) podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 § l pkt 5 k.p.a. Art. 24 k.p.a. ma bowiem wprost zastosowanie również do członków organów kolegialnych (art. 27 § l k.p.a.).

Art. 24 k.p.a. stanowi rozwinięcie zasady bezstronności urzędników i pracowników organów administracji a przedstawiona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wykładnia ma charakter zawężając} i pozbawiłaby znaczenia tej zasady w każdym postępowaniu prowadzonym w wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto art. 127 § 3 k.p.a. wprost wskazuje na odpowiedniość zastosowania do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przepisów dotyczących odwołań od decyzji, a nie ulega wątpliwości, że w przypadku. gdyby ta sama osoba brała udział w wydaniu decyzji przez organ 1-instancji to nie mogłaby brać udziału w załatwianiu sprawy zainicjowanej odwołaniem. Zaprezentowane w tej sprawie przez Sąd stanowisko znalazło potwierdzenie w orzecznictwie sądowym (np. w wyroku NSA z dnia 24.05.1983 r., sygn. akt I SA 1714/82). W związku z tym należy wskazać, że w tej sprawie zaskarżona decyzja została wydana przez pracownika podlegającego wyłączeniu na podstawie art. 24 § l pkt 5 k.p.a.. a w związku z tym spełniona została przesłanka wznowienia postępowania, zawarta w art. 145 § l pkt 3 k.p.a.

Rekapitulując należy stwierdzić, że w tej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] naruszyło art. 127 k.p.a. oraz art. 145 § l pkt 3 k.p.a. w związku z art. 24 § l pkt 5 k.p.a. w ten sposób, że nie zbadały skuteczności wniesienia przez Spółkę Wodno-Kanalizacyjną A wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i w ponownym rozpatrzeniu sprawy brałam udział osoba podlegająca wyłączeniu.

Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno w pierwszej kolejności podjąć czynności zmierzające do usunięcia braku formalnego w zakresie prawidłowej reprezentacji Spółki Wodno-Kanalizacyjnej A i jeszcze raz rozpatrzeć ten wniosek. Rozpatrując ponownie sprawę należy bezwzględnie przestrzegać przepisów dotyczących wyłączenia pracownika.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 145 § l pkt b i c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku, ponieważ stwierdzono naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd odstąpił od stosowania art. 152 P.p.s.a., ponieważ zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonywania.

O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje stronie skarżącej od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W tej sprawie zwrot kosztów postępowania obejmuje kwotę uiszczonego przez skarżącą Spółkę Wodno-Kanalizacyjną A wpisu.