Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 2530/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (SPR.), Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant st. ref. Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2005 r. sprawy ze skargi J.H., I.H. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] J. i I. H. złożyli wniosek o wznowienie postępowania w sprawie wydania przez Prezydenta Miasta J. decyzji z dnia [...] w sprawie zezwolenia na budowę. Dodali, że decyzja ta wydana została z pominięciem ich udziału w postępowaniu, a nadto decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie było jeszcze ustanowionego dojazdu do tego garażu.

Decyzją z dnia [...], powołując się na art. 149 § 3 w związku z art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Prezydent Miasta J. odmówił wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę garażu zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] w J. przy ulicy T., zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta J. Nr [...] z dnia [...] znak: [...]. W uzasadnieniu tej decyzji podkreślił, że roboty związane z budową tego garażu rozpoczęte zostały w dniu [...] i prowadzone były na działce nr [...] obr. [...], własności K.W. Przedmiotowy garaż został przyjęty do użytkowania dnia [...]. Dlatego trudno uznać, by Państwo H. złożyli podanie o wznowienie postępowania w ustawowym terminie, tym bardziej, że są bezpośrednimi sąsiadami i mogli zauważyć prowadzone roboty budowlane. Wobec nie udowodnienia zachowania jednomiesięcznego terminu, orzeczono jak w sentencji.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli J. i I.H. Podkreślili, że nie została im doręczona decyzja z dnia [...], a nadto w momencie jej wydania organy nie wzięły pod uwagę, iż brakuje drogi do mającego powstać garażu.

Rozpatrując odwołanie Państwa H. Wojewoda Ś., z powołaniem w podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 148 § 1 i 149 § 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał zaskarżoną decyzję Prezydenta J. w mocy. W uzasadnieniu podkreślił, że utrzymano decyzję organu pierwszej instancji, gdyż odwołanie zostało złożone po upływie miesięcznego terminu określonego w art. 148 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyjaśnił, że odwołujący mieszkają na sąsiedniej posesji i widząc prowadzone roboty budowlane nie tylko nie podjęli żadnych działań mających na celu ich przerwanie, ale wyrazili na nie zgodę. Dlatego stwierdzono, że nie ma podstaw do wznowienia postępowania.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. i I. H., zarzucając decyzjom organów administracyjnych naruszenie prawa wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta J. oraz o wznowienie postępowania w sprawie. Wyjaśnili, że wznowienie postępowania jest konieczne, gdyż decyzja o budowie garażu na sąsiedniej posesji z dnia [...] jest tendencyjna. Wskazali, że do przedmiotowej działki nie było dojazdu, pomimo to wydano przedmiotową decyzję. Wymieniona decyzja nie uwzględniła faktu, że na działce tej wybudowany był rurociąg gazowy. Podkreślili, że decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta J. zmienił sposób użytkowania tego garażu, dopuszczając funkcjonowanie w nim warsztatu mechanicznego. Zarzucili, że działanie takie rażąco wykorzystuje udzieloną służebność gruntową dla wybudowanego garażu, dopuszczając funkcjonowanie w nim warsztatu mechanicznego. Zarzucili, że działanie takie rażąco wykorzystuje udzieloną służebność gruntową dla wybudowanego garażu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

W dniu [...] skarżący złożyli dodatkowe pismo, że po uzyskaniu dowodów (decyzji i planów) z miejscowego urzędu, wynika, że na sąsiedniej działce niezgodnie z zatwierdzoną lokalizacją powstał budynek mieszkalny a nadto jako drogę dojazdową uznano ustanowioną przez nich służebność gruntową.

Na rozprawie w dniu [...] skarżący I.H. podtrzymał swoją skargę, jednocześnie oświadczył, że wyraził zgodę na ustanowienie służebności drogi dla przedmiotowego garażu, a budowę garażu zaczął kwestionować dopiero wtedy, gdy w garażu zaczęto prowadzić działalność gospodarczą, na którą on nie wyrażał zgody.

Uczestnik postępowania – T.L. wnosząc o oddalenie skargi, wyjaśnił, że rurociąg jest prawidłowo usytuowany względem budynku, co potwierdziły przeprowadzone pomiary. Dodał także, że Państwo H. wiedzieli o budowie garażu i wyrazili zgodę na wykonanie dojazdu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że mimo, iż skarga została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), to jednak rozpoznać należało ją w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Postępowanie takie wynika z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".

Skarga w niniejszej sprawie nie jest zasadna.

Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Należy podnieść, że dokonując kontroli zaskarżonej decyzji sądy administracyjne zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oceniają legalność zaskarżonych decyzji czyli zgodność z prawem orzeczeń wydanych przez organy administracji publicznej.

Przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji było zagadnienie dotyczące odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną Prezydenta Miasta J. z dnia [...] Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany garażu samochodowego oraz udzielającej pozwolenia na budowę garażu samochodowego na działce nr [...] przy ulicy T. w J.

W niniejszym postępowaniu skarżący wskazując na fakt pominięcia ich w postępowaniu dotyczącym wydania wymienionej powyżej decyzji i powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego wnieśli o wznowienie zakończonego wymienioną powyżej decyzją. Organy uznając, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, wydały kwestionowane decyzje. Należy zauważyć, że w przypadku, kiedy podstawy wznowienia postępowania upatruje się w art. 145 § 1 pkt 4, termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a zatem decyzje organów administracyjnych powinny być oparte na art. 148 § 2 powołanego kodeksu. Sąd zauważając powyższe nie uchylił jednak zaskarżonej decyzji, gdyż nie stwierdził aby powołanie w podstawie decyzji innej podstawy prawnej miało istotny wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie. Z przedłożonych bowiem akt sprawy wynika, że wniosek Państwa H. o wznowienie postępowania w sprawie decyzji ostatecznej zezwalającej na budowę garażu złożony został w dniu [...], a zatem po wydaniu decyzji z dnia [...] zezwalającej na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego garażu na warsztat samochodowy. Skarżący nie udowodnili w jakiej dacie dowiedzieli się o wydaniu decyzji zezwalającej na budowę garażu na sąsiedniej działce, ale z powyższego już wynika, że skoro uczestniczyli w postępowaniu dotyczącym zmiany sposobu użytkowania tego garażu, czego nie kwestionują, to już wtedy wiedzieli, że przedmiotowy garaż powstał na podstawie powyższej decyzji. Należy zatem przyjąć, że co najmniej wtedy dowiedzieli się o tej decyzji. Zatem zachowując miesięczny termin, podanie o wznowienie postępowanie w sprawie budowy przedmiotowego garażu powinno być złożone najpóźniej do dnia [...]. Nadto, jak wynika dodatkowo z akt sprawy dotyczących tamtego postępowania, już z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] Państwo H. uzyskali informację, że przedmiotowy garaż samochodowy został wybudowany na podstawie decyzji z dnia [...]. Pomimo tej wiedzy nie złożyli wtedy wniosku o wznowienie postępowania w sprawie jego budowy, gdyż jak stwierdził sam skarżący w trakcie rozprawy, fakt budowy garażu na sąsiedniej działce był mu znany i nie sprzeciwiał się temu a nawet wyraził zgodę na ustanowienie służebności gruntowej polegającej na prawie przechodu i przejazdu pojazdami samochodowymi o ładowności do 2,5 ton przez jego działkę na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr [...]. Potwierdził także, że budowę garażu zaczął kwestionować dopiero, kiedy został zmieniony sposób użytkowania przedmiotowego garażu, to znaczy wtedy, gdy powstał w nim warsztat mechaniczny. Całą aktywność państwo H. skierowali wówczas na zamknięcie tego warsztatu, a w momencie kiedy okazało się to nieskuteczne złożyli podanie o wznowienie postępowania w sprawie jego budowy, z powodu niezawinionego braku udziału w postępowaniu.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem oraz stanowiskiem doktryny przyjmuje się, że wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe tylko wówczas, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy podanie o wznowienie wniesiono z uchybieniem ustawowego terminu (B.Adamiak, J.Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2000 r. s. 601 – 602). W rozpatrywanej sprawie organy odmówiły wznowienia postępowania z powodu upływu terminu do wniesienia podania w sprawie. Składając podanie w sprawie wznowienia postępowania strona musi bowiem udowodnić w jakiej dacie dowiedziała się o okolicznościach lub w przypadku powołania się na art. 145 § 1 pkt 4 – w jakiej dacie dowiedziała się o decyzji, stanowiących podstawę wznowienia, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o tych okolicznościach i decyzji. Należy więc przyjąć, że zachowanie terminu miesięcznego musi być przez stronę udowodnione, czego skarżący nie uczynili. Organ administracyjny swobodnie badając i oceniając dowody w sprawie obowiązany jest badać z urzędu zachowanie tego terminu. Wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Jeżeli zatem podanie o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli kiedy "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu", wniesione zostało z naruszeniem określonego przepisami terminu, organ administracji obowiązany był wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sadów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) oddalił skargę.

SJ/