Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 645/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie NSA Anna Lechowska NSA Maria Zarębska-Kobak Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. S. na akt wydany przez Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie opłat za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu -postanawia- odrzucić skargę


UZASADNIENIE

II SA/Rz 645/04

U Z A S A D N I E N I E

Burmistrz Miasta [...] w piśmie z dnia 19 lipca 2004 r. /[...]/, skierowanym do J. S. prowadzącego Przedsiębiorstwo "A." stwierdził, że obowiązek uiszczenia opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych oraz jej wysokość wynika wprost z przepisów ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm./. Nowelą z dnia 12 września 1996 r. /Dz. U. nr 127, poz. 593/ został wprowadzony obowiązek ponoszenia opłat za zezwolenia na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych. Z kolei ustawą z dnia 1 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz. U. nr 113, poz. 732/ ustalono, że opłaty pobiera się za korzystanie z takich zezwoleń, a ponadto rozszerzono obowiązek uiszczania opłat za 1997 r. i lata następne do upływu terminu ważności zezwoleń na podmioty, które takie zezwolenia otrzymały przed dniem 29 grudnia 1996 r., przy czym podmioty te wnoszą opłatę za rok 1997 pomniejszoną o wysokość opłaty skarbowej pobranej przy wydaniu zezwolenia.

J.S. posiadał zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wydane przed dniem 29 grudnia 1996 r., a to: Nr [...] z dnia 15.02.1996 r., Nr [...] z dnia 5.07.1995 r. i Nr [...] z dnia 15.02.1996 r., a zatem miał obowiązek wnieść opłatę za korzystanie z zezwoleń za rok 1997, zaś jej obliczenia może dokonać we własnym zakresie, albo właściwy organ w trybie poza procesowym. Burmistrz Miasta [...], mając na uwadze żądanie J. S. oraz wskazania zawarte w wyroku tut. Sądu z dnia 26 maja 2004 r. sygn. akt II SA/Rz 349/04 dokonał obliczenia wysokości opłaty za korzystanie przez J. S. z powołanych wyżej zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, wskazując jednocześnie sposób ich obliczania – ogółem do zapłaty opłaty te wynoszą 1813 zł.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższy akt Burmistrza Miasta [...] J. S. prowadzący Przedsiębiorstwo "A." wnosił o ustalenie, że nie ma obowiązku wniesienia dodatkowej opłaty w kwocie 1813 zł za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych: Nr [...] z dnia 5.07.1995 r., Nr [...] i Nr [...] z dnia 15.02.1996 r., w okresie od stycznia do listopada 1997 r. Zdaniem skarżącego za rok 1997, zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. /Dz. U. nr 113, poz. 732/ opłatę za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych można naliczyć wyłącznie za okres od wejścia w życie tej ustawy, tj. 10 października 1997 r. do końca roku, a nie za cały rok. Zachodzi tu istotna niezgodność z art. 2 Konstytucji, ponieważ narusza wynikające z klauzuli państwa prawnego zasady niedziałania prawa wstecz, ochrony praw nabytych oraz zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, bezpieczeństwa prawnego oraz legalizmu.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w dniu 19 lipca 2004 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270/, zwaną dalej p.p.s.a.,skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich /§ 1/.

Pojęcie wyczerpania środka zaskarżenia zdefiniowano w § 2 powyższego przepisu. Należy przez to rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Z kolei z § 3 tegoż przepisu wynika, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.

Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadkach zaś przewidzianych w art. 52 § 3 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa /§ 2/.

W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na akt z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.; według tego przepisu kontroli sądu administracyjnego podlegają "inne niż określone w pkt 1-3 akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa".

Zatem zasadniczą kwestią jest ocena dopuszczalności wniesienia skargi.

Z akt sprawy, w tym i uzasadnienia skargi, wynika że J. S. – przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie – nie wzywał Burmistrza Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że skarga została wniesiona z naruszeniem art. 52 § 3 p.p.s.a., co powoduje iż jako przedwczesna, podlega odrzuceniu w myśl art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na marginesie Sąd zauważa, że strona, która nie została należycie pouczona o warunkach zaskarżenia rozstrzygnięcia /zaskarżony akt nie zawiera stosownego w tym względzie pouczenia/ może – bez negatywnych dla siebie skutków – warunków tych dochować.