Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 66/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 § 5, 18 i 17 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 13 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 18 listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 listopada 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 – dalej jako "kpa"), w zw. z art. 34 § 5 w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019r., poz. 1438 – dalej jako "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia J.M. – dalej: "podatnik" lub "Skarżący" na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: "Naczelnik US" lub "organ I instancji") z dnia 10 września 2019 r. w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 4 marca 2019r. nr 1609-1962589, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Organ egzekucyjny - Naczelnik US wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku podatnika. Podstawą wszczęcia był wskazany tytuł wykonawczy wystawiony przez wierzyciela – Naczelnika Urzędu Skarbowego, dotyczący nieuregulowanej grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowego w łącznej kwocie należności głównej 500 zł.

Celem wyegzekwowania należności objętej ww. tytułem, organ egzekucyjny sporządził zawiadomienie z dnia 02.04.2019r. o zajęciu wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności A Sp. z o.o. spółki komandytowo-akcyjnej. Zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 08.04.2019r. Wydruk w/w zawiadomienia wraz z odpisem przedmiotowego tytułu wykonawczego doręczono podatnikowi w dniu 17.04.2019r.

Pismem z dnia 24.04.2019r. podatnik zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia przez Naczelnika US egzekucji administracyjnej na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego, oparte na przesłankach:

- wykonania w całości obowiązku, ewentualnie przedawnienia, wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.),

- określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.),

- błędu co do osoby zobowiązanej (art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a.),

- niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanych środków egzekucyjnych (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.),

- braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.),

- zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.)

- niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.).

Jednocześnie podatnik podniósł, że dokonane czynności egzekucyjne są nadmiernie uciążliwe z uwagi na wysokość egzekwowanych kwot.

W dniu 10.05.2019r. organ egzekucyjny wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów.

Postanowieniem z dnia 05.05.2019r. wierzyciel uznał podniesione zarzuty za nieuzasadnione. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 09.08.2019r.

Postanowieniem z dnia 10 września 2019 r. organ egzekucyjny uznał zarzuty dotyczące wskazanego tytułu wykonawczego za nieuzasadnione.

Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem podatnik złożył do Dyrektora IAS zażalenie, w którym wskazał na brak podstaw faktycznych i prawnych do wydania postanowienia oraz wniósł o jego zmianę poprzez uwzględnienie wcześniejszych zarzutów, a także o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozstrzygnięcia zażalenia.

Postanowieniem z dnia 18.11.2019 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia 10.09.2019r. w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułu wykonawczego.

W uzasadnieniu organ odwoławczy, wskazując na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. art. 27 § 1, art. 33, art. 34 u.p.e.a., a także art. 70 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm. – dalej: "O.p."), art. 45 § 3 ustawy z dnia 20 maja 1971r. kodeks wykroczeń (tj. Dz.U. z 2019r., poz. 821), stwierdził, że podniesione zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4, 6, 7, 8, 10 u.p.e.a. związane z prowadzoną egzekucją nie mogą zostać uznane za zasadne.

W ocenie Dyrektora IAS w sprawie nie doszło do naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., bowiem ww. tytuł wykonawczy obejmuje należność pieniężną w postaci grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowego. Mandat został przez skarżącego przyjęty co potwierdza jego czytelny podpis. Wobec tego obowiązek istniał i był wymagalny.

Powołując art. 45 § 3 kodeksu wykroczeń Dyrektor IAS wskazał, że możliwość dochodzenia ww. mandatu przedawniła się z dnia 6 października 2019 r. Zobowiązanie to nie było przedawnione w dniu wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Starogardzie Gdańskim postanowienia z dnia 10.09.2019r. Zatem organ egzekucyjny winien umorzyć postępowanie działając na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w części dotyczącej należności głównej. Wymagalne pozostają jednak należności z tytułu upomnień oraz koszty egzekucyjne, zgodnie z art. 70 O.p. Jednakże będąc związany stanowiskiem wierzyciela, Dyrektor IAS uznał zarzut przedawnienia za nieuzasadniony.

W kwestii zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. organ odwoławczy stwierdził, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem jako podstawę prawną obowiązku wskazano "orzeczenie" oraz identyfikację podstawy prawnej tj. mandat karny [...].

Nie jest również, w opinii organu odwoławczego, zasadny zarzut z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. dotyczący błędu co do osoby zobowiązanej, bowiem przedmiotowy tytuł wykonawczy jak i ww. mandat wskazują na podatnika.

Postawiony zarzut z art. 33 § 1 pkt. 6 u.p.e.a. dotyczący niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, zdaniem Dyrektora IAS, również nie zasługuje na uwzględnienie. W omawianym przepisie chodzi o niedopuszczalność egzekucji z przyczyn formalnych, nie merytorycznych, które podlegają ocenie organu w ramach zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy. Na mocy art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają grzywny i kary pieniężne wymierzone przez organy administracji publicznej. Nie ulega zatem wątpliwości Dyrektora IAS, że zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ odwoławczy również uznał za nieuzasadniony zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, gdyż zastosowany wobec majątku podatnika środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności pieniężnej jest wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. W myśl art. 7 u.p.e.a. dopuszczalne jest stosowanie wyłącznie tych środków egzekucyjnych, które zostały w ww. artykule wymienione. Środek egzekucyjny będzie zatem niedopuszczalny, jeżeli nie został przewidziany w ustawie, a ponadto jeżeli wprawdzie został przewidziany w ustawie, ale do egzekucji obowiązków innego rodzaju. Zatem zajęcie wierzytelności pieniężnej jest dopuszczalne w egzekucji należności pieniężnych.

Organ odwoławczy stwierdził, że zarzut z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. odnośnie braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem z akt sprawy wynika, że wierzyciel wezwał podatnika w upomnieniu nr [...] z dnia 31.10.2017r. do wykonania obowiązku. Upomnienie doręczono skarżącemu w dniu 7.11.2017r.

Odnośnie postawionego zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.) Dyrektor IAS uznał go za nieuzasadniony, bowiem jak wskazuje art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Wybór środka egzekucyjnego wymienionego w art. 1a pkt. 12 lit. a w postaci zajęcia wierzytelności pieniężnej realizuje zasadę celowości opisaną w art. 7 § 2 u.p.e.a., tj. podejmowania w postępowaniu egzekucyjnym takich postanowień i czynności, które zmierzają najprostszą drogą do wykonania przez stronę zobowiązaną spoczywającego na niej obowiązku. Ponadto organ egzekucyjny wskazał, że dokonane zajęcie było nieskuteczna, a podatnik nie wskazał składnika majątku, z którego prowadzenie egzekucji byłoby dla niego mniej uciążliwe.

Organ odwoławczy uznał również za niezasadny zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. niespełniania przez ww. tytuł wykonawczy wymogów formalnych określonych w art. 27 u.p.e.a. Wskazując na treść art. 26 § 1 i § 5 pkt 1, art. 27 § 1 i art. 32 u.p.e.a., organ stwierdził, że tytuł wykonawczy spełnia wszystkie wskazane wymogi, bowiem został sporządzony zgodnie ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 08.08.2016r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 850) i zawiera wszystkie elementy określone w art. 27 u.p.e.a. Ww. tytuł wykonawczy został zatem prawidłowo wystawiony przez wierzyciela, co skutkowało zaopatrzeniem przez organ egzekucyjny klauzulą i skierowaniu go do egzekucji administracyjnej.

Odnosząc się do wniosku podatnika o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozstrzygnięcia zażalenia Dyrektor IAS zauważył, iż zgodnie z art 35 § 1 u.p.e.a zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7,9 i 10 u.p.e.a. - zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie wnioskami z dnia 23.05.2019r. i 24.05.2019r. wierzyciel wystąpił z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora IAS z dnia 18.11.2019r.

W treści skargi Skarżący podniósł, że zaskarżone postanowienie nie ma uzasadnionych podstaw prawnych i faktycznych. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi poprzez uchylenie zaskarżonego orzeczenia wobec stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ewentualnie na wypadek uznania, iż zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W świetle art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) p.p.s.a.).

Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie z dnia 18 listopada 2019 r., którym Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia 10 września 2019 r. w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego z dnia 4 marca 2019 r.

Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a.

I tak, zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6)niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27.

Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Zgodnie natomiast z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Z przywołanej regulacji wynika, że istotnym elementem omawianej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela, który musi być powiadomiony o złożeniu zarzutów przez zobowiązanego. Stanowisko wierzyciela, w przypadku gdy zarzuty są oparte na przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a, jest wiążące dla organu egzekucyjnego, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Należy podkreślić, iż funkcją zarzutów wnoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a jest doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym, odnoszącego się bezpośrednio do zakresu obowiązków zobowiązanego. Zadaniem organu egzekucyjnego jest wyłącznie stosowanie przymusu egzekucyjnego w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku ustalonego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego.

W odniesieniu do przyczyn związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela, podkreślenia wymaga, że regulacja taka nie występuje w przypadku innych środków prawnych. W orzecznictwie wskazuje się, że wyjaśnienie tej kwestii znajduje się w unormowaniu zawartym w art. 29 § 1 in fine u.p.e.a. Przepis ten stanowi, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Obie normy prawne ustanawiają wyraźną granicę między postępowaniem rozpoznawczym, a egzekucyjnym oraz zakreślają granice uprawnień organów egzekucyjnych. Relacja między unormowaniem zawartym w art. 29 § 1 u.p.e.a. a podstawami zarzutów określonymi w art. 33 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a. sprawia więc, że organ egzekucyjny zobowiązany jest nie uwzględnić zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, gdy wierzyciel, zajmując merytoryczne stanowisko, nie potwierdzi zasadności stawianych przez zobowiązanego zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt II FSK 1135/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy również zwrócić uwagę, że rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, organ odwoławczy również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 2 u.p.e.a.) nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FW 4/04, LEX nr 160593; wyroki NSA z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 333/08, LEX nr 512828 i z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1480/05, LEX nr 289067).

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że organ odwoławczy zasadnie uznał podniesione przez Skarżącego w piśmie z dnia 24.04.2019r. zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4, 6, 7, 8, 10 u.p.e.a. związane z prowadzoną egzekucją na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego z dnia 04.03.2019r. za bezzasadne. Dodatkowo nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut zażalenia, że postanowienie Naczelnika US wydane zostało bez podstawy prawnej i faktycznej. Naczelnik US rozpatrzył zarzuty Skarżącego na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. będącym - w ocenie Sądu - właściwym przepisem w tej sytuacji. Z kolei stan faktyczny opisany w zaskarżonym postanowieniu był oparty na dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, w tym na wniesionym przez Skarżącego piśmie zawierającym zarzuty.

Przechodząc do oceny poszczególnych zarzutów Skarżącego Sąd w pierwszej kolejności stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 33 § 1 u.p.e.a. Zgodnie ze stanowiskiem wierzyciela, przedmiotowy tytuł wykonawczy z dnia 4 marca 2019 r. został wystawiony na podstawie mandatu karnego kredytowego z dnia 6 października 2016r. Mandat ten został przez skarżącego przyjęty, co potwierdza jego czytelny podpis. Z dniem podpisania mandatu, doszło do jego uprawomocnienia, co wynika z art. 98 § 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U. z 2019r., poz. 1120). Zgodnie z art. 45 § 3 kodeksu wykroczeń, mandat karny może być dochodzony przez 3 lata liczone od dnia uprawomocnienia się mandatu (tj. do 06.10.2019r.). Zatem wierzyciel zgodnie ze stanem faktycznym wskazał, że na dzień wystawienia ww. tytułu wykonawczego (04.03.2019r.) obowiązek z niego wynikający był wymagalny i nie był przedawniony. Należność nie została uregulowana. Nie została także wydana decyzja o umorzeniu ww. zobowiązania. Obowiązek nie wygasł również z żadnego innego powodu. Nie odnotowano żadnej wpłaty na poczet zobowiązania.

W kwestii zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. organ odwoławczy zasadnie stwierdził, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem jako podstawę prawną obowiązku wskazano mandat karny o nr [...]. W związku z powyższym, porównanie treści przedmiotowego tytułu wykonawczego z ww. mandatem powoduje, iż obowiązek określony w przedmiotowym tytule wykonawczym nie budzi wątpliwości co do tożsamości obowiązku wynikającego z mandatu.

Nie jest również zasadny zarzut z art. 33 § 1 pkt. 4 u.p.e.a. dotyczący błędu co do osoby zobowiązanej, bowiem przedmiotowy tytuł wykonawczy jak i ww. mandat bezsprzecznie wskazują na Skarżącego.

Zarzut z art. 33 § 1 pkt. 6 u.p.e.a. dotyczący niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego również nie zasługuje na uwzględnienie. W omawianym przepisie chodzi o niedopuszczalność egzekucji z przyczyn formalnych, nie merytorycznych, które podlegają ocenie organu w ramach zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy. Na mocy art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają grzywny i kary pieniężne wymierzone przez organy administracji publicznej. Naczelnik US jest organem uprawnionym do dochodzenia tego obowiązku na drodze przymusu administracyjnego, a wobec podatnika nie mają zastosowania wyłączenia podmiotowe wymienione w art. 14 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy z dnia 04.03.2019r. spełnia również wymogi określone prawem, co jest przedmiotem badania w zakresie zgłoszonego przez zobowiązanych zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Nie ulega zatem wątpliwości Sądu, że zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie jest również uzasadniony zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, gdyż zastosowany wobec majątku Skarżącego środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności pieniężnej jest wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. W myśl art. 7 u.p.e.a. dopuszczalne jest stosowanie wyłącznie tych środków egzekucyjnych, które zostały w powołanym artykule wymienione. Zatem zajęcie ww. wierzytelności jest dopuszczalne w egzekucji należności pieniężnych.

Organ odwoławczy prawidłowo również stwierdził, że zarzut z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. odnośnie braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem z akt sprawy wynika, że wierzyciel doręczył skarżącemu upomnienie w dniu 07.11.2017r.

Zdaniem Sądu, odnośnie postawionego zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.) Dyrektor IAS zasadnie uznał go za nieuzasadniony, bowiem jak wskazuje art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Wybór środka egzekucyjnego wymienionego w art. 1a pkt. 12 lit. a w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego realizuje zasadę celowości opisaną w art. 7 § 2 u.p.e.a., tj. podejmowania w postępowaniu egzekucyjnym takich postanowień i czynności, które zmierzają najprostszą drogą do wykonania przez stronę zobowiązaną spoczywającego na niej obowiązku. Ponadto organ egzekucyjny wskazał, że zajęcie było nieskuteczne, a Skarżący nie wskazał składnika majątku, z którego prowadzenie egzekucji byłoby dla niego mniej uciążliwe.

W opinii Sądu, organ odwoławczy właściwie uznał również za niezasadny zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. niespełniania przez ww. tytuł wykonawczy wymogów formalnych określonych w art. 27 u.p.e.a. Wskazując na treść art. 26 § 1 i § 5 pkt 1, art. 27 § 1 i art. 32 u.p.e.a., organ zasadnie stwierdził, że tytuł wykonawczy spełnia wszystkie wskazane wymogi, bowiem został sporządzony zgodnie ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 08.08.2016r. i zawiera wszystkie elementy określone w art. 27 u.p.e.a. Wskazany tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony; został właściwie podpisany przez osobę do tego upoważnioną, co skutkowało zaopatrzeniem go przez organ egzekucyjny w klauzulę wykonalności i skierowaniu do egzekucji administracyjnej.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich kwestii poruszonych w zażaleniu. Zaskarżone postanowienie zawiera ponadto wszystkie elementy postanowienia wymienione w art. 124 § 1 i § 2 kpa, w tym zarówno uzasadnienie prawne jak i faktyczne.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę jako nieuzasadnioną oddalił.