Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 1395/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 12; art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 73
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. Ś. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014 oddala skargę


UZASADNIENIE

A. Ś.(dalej powoływany także jako: "Skarżący") złożył w dniu [...] maja 2014 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w B. wniosek o przyznanie płatności ONW na rok 2014 do działek rolnych o j powierzchni: ONW I strefa - 92,59 ha, ONW II strefa – 0,54 ha

W dniach [...] listopada 2014 r. w gospodarstwie Skarżącego została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni

(nr dokumentu [...]) i kontrola w zakresie wzajemnej zgodności (nr dokumentu [...]), podczas której stwierdzono nieprawidłowości mające wpływ na pomniejszenie płatności ONW.

Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. przyznał Skarżącemu płatność ONW w wysokości 12.396,13 zł.

W dniu [...] lipca 2015 r. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. wydał decyzję nr [...] o uchyleniu zaskarżonej decyzji

w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, z zaleceniem weryfikacji powierzchni kwalifikującej się do płatności działki rolnej F, G i W.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Kierownik Biura Powiatowego w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], przyznał Skarżącemu płatność ONW w łącznej wysokości 12.411,75 zł, po potrąceniu kwoty z tytułu nieprawidłowości w wysokości 383,87 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wskazując na obowiązujące przepisy dotyczące przyznawania pomocy finansowej na realizację programu rolnośrodowiskowego organ odwoławczy

na podstawie wyników przeprowadzonej kontroli i stwierdzonych w jej toku nieprawidłowości (szczegółowo opisanych w decyzji) wskazał, że Skarżący zawyżył powierzchnię o 0,44 ha, co stanowi 0,4775 % powierzchni stwierdzonej. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo zastosował

art. 16 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28.01.2011 tj. do powierzchni 92,15 ha.

Organ wskazał, że mając na uwadze zapisy art. 16 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r., w przypadku stosowania degresywnych kwot pomocy uwzględnia się jednak średnią tych kwot w stosunku

do odpowiednich obszarów zadeklarowanych

Odnosząc się do treści odwołania i zarzutów w nim zawartych organ stwierdził, że są one niezasadne. W szczególności organ uznał za nietrafny zarzut dotyczący nieuwzględnienia tolerancji 1,5 metrowej strefy buforowej. Wskazał na treść art. 34 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r.

i zauważył, że polska wersja językowa tego przepisu różni się od francuskiej

i angielskiej wersji językowej. Polska wersja językowa posługuje się wyrażeniem

"1,5-metrowa strefa buforowa", podczas gdy wersje anglojęzyczna oraz francuskojęzyczna wskazują na "max. 1,5 m", co miałoby oznaczać, że wskazują jedynie na górną granicę dopuszczając wartości mniejsze niż 1,5 m. Z uwagi na fakt, że wszystkie wersje językowe danego aktu prawnego mają jednakową moc obowiązującą - są równie autentyczne. Organ wskazał, że podczas kontroli

na miejscu w gospodarstwie Skarżącego uwzględniono strefę buforową okalającą obwód działek rolnych uwzględniając tolerancję pomiaru 0,75 m - co nie przekracza maksymalnej granicy. Inspektorzy terenowi wykonując kontrolę na miejscu

do pomiaru użyli sprzętu GPS (poddanego testom walidacji oraz ekspertyzie

w sprawie określenia zasad obliczania maksymalnych wartości tolerancji w zakresie precyzji pomiarów powierzchni w Katedrze Geodezji Satelitarnej i Nawigacji

na Uniwersytecie W. w O.

Organ II instancji nie znalazł podstaw do podważenia wyników kontroli. Wskazał, że raport z czynności kontrolnych ma moc prawną dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a., gdyż został sporządzony przez uprawniony do tego organ i w przypisanej formie, w zakresie powierzonych jemu z mocy prawa zadań, wskazanych w zakresie działania tego organu. W realizacji kontroli terenowej brał udział zespół wyspecjalizowanych inspektorów terenowych, którzy zostali przeszkoleni i wyposażeni w wysokiej jakości sprzęt pomiarowy. Specjalistyczne oprogramowanie jest zintegrowane z urządzeniami pomiarowymi, przystosowanymi do pracy w trudnych warunkach terenowych, które z dużą dokładnością określają powierzchnię działek rolnych. Potwierdzeniem użycia przez inspektorów ARiMR sprzętu GPS odpowiedniej klasy jest przeprowadzona przez Katedrę Geodezji Satelitarnej i Nawigacji Uniwersytetu W. w O.Z przeprowadzonej ekspertyzy urządzeń GPS potwierdzonych stosownym zaświadczeniem jednoznacznie wynika, iż testowane odbiorniki spełniają wymagania wynikające z zapisów Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 i mogą być wykorzystywane do kontroli obszarowych. Organ dodał, że w trakcie kontroli sporządzono dokumentację fotograficzną, która potwierdza ustalenia stanu faktycznego na gruncie. Zawarte w protokole z czynności kontrolnych wyniki oględzin działek znajdują oparcie w dołączonym do protokołu materiale graficznym i dokumentacji fotograficznej. Na szkicach z pomiaru powierzchni skontrolowanych działek stanowiącym załącznik do protokołu, inspektorzy przeprowadzający czynności kontrolne nanieśli granice poszczególnych upraw, oraz miejsca i kierunek zdjęć wykonanych na działkach. W treści protokołu wskazane zostały działki objęte kontrolą, metody, przy wykorzystaniu których zostały przeprowadzone pomiary, obwód zmierzonych działek, stwierdzone powierzchnie upraw oraz opis nieprawidłowości. Organ zauważył ponadto, że Skarżący nie wniósł żadnych zastrzeżeń do przeprowadzonej kontroli na miejscu, tym samym zgodził się z poczynionymi ustaleniami i konsekwencjami z tego wynikającymi.

Organ nie znalazł możliwości zastosowania w sprawie art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie

do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. UE L z dnia 02 grudnia 2009 r.), bowiem przepis ten ma zastosowanie do obniżek i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II cytowanego rozporządzenia, a zatem dotyczących niezgłoszonych obszarów i kryteriów kwalifikowalności. Tymczasem

w niniejszej sprawie organ. nie nałożył sankcji wynikających z przedeklarowania powierzchni, a jedynie sankcje z tytułu nieprzestrzegania norm oraz wymogów, które wynikają z przepisów prawa krajowego, dlatego też wyżej cytowany art. 73

nie znajduje w sprawie zastosowania.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. w części dotyczącej pomniejszenia płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014 wraz z sankcjami, zarzucając jej naruszenie:

- art. 7 k.p.a. - zasady obiektywizmu — poprzez niezałatwienie wniosku po myśli strony na skutek zinterpretowania wszelkich niejasności i wątpliwości na niekorzyść strony oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego kroków, skutkujące wydaniem błędnej decyzji poprzez brak uwzględnienia przez organ rozstrzygający tolerancji 1,5 — metrowej strefy buforowej okalających obwód spornych działek rolnych przy uwzględnieniu maksymalnej tolerancji w odniesieniu do każdej działki rolnej.;

- art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania strony

o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie zakresu ich praw i obowiązków będących przedmiotem niniejszego postępowania, poprzez brak poinformowania przez ARiMR wnioskodawcy podczas kontroli

na miejscu, iż organ zastosuje inną tolerancję niż 1,5 — metrowej strefy buforowej okalających obwód spornych działek rolnych przy uwzględnieniu maksymalnej tolerancji w odniesieniu do każdej działki rolnej;

- art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny poprzez niezastosowanie się przez organ I i II instancji do tolerancji 1,5 – metrowej strefy buforowej okalających obwód spornych działek rolnych

przy uwzględnieniu maksymalnej tolerancji w odniesieniu do każdej działki rolnej, oraz brak przeprowadzenia ponownej kontroli na miejscu;

- art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE)

nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 1, ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i tym samym niesłuszne zastosowanie względem skarżącego obniżki płatności, w sytuacji gdy Skarżący nie ponosi odpowiedzialności za rzekomo popełnione nieprawidłowości, ponieważ ewentualne nieprawidłowości powstały w wyniku niezastosowania się przez organ I i II instancji do tolerancji 1,5 - metrowej strefy buforowej okalających obwód spornych działek rolnych przy uwzględnieniu maksymalnej tolerancji

w odniesieniu do każdej działki rolnej;

- art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 przez jego niewłaściwe zastosowanie — przez nieuwzględnienie, tolerancji 1,5 — metrowej strefy buforowej okalających obwód spornych działek rolnych przy uwzględnieniu maksymalnej tolerancji w odniesieniu do każdej działki rolnej;

- błędne ustalenie stanu faktycznego na podstawie błędnych wyników protokołu

z kontroli na miejscu;

W odpowiedzi na skargę Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. pełnomocnik Skarżącego przedłożył decyzję dot. płatności na rok 2015 wskazując, że organ w poszczególnych latach stwierdził rozbieżne powierzchnie gospodarstwa rolnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3

i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem

i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego

z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka niewątpliwie nie zachodzi.

Istota sporu niniejszej sprawy sprowadza się w zasadzie do prawidłowości zastosowania przez organu strefy buforowej w wielkości 0,75 m. Zdaniem Skarżącego powinna być zastosowana strefa 1,5 m. Jednakże należy się odnieść także do całości zasad przeprowadzonego postępowania administracyjnego.

W tym miejscu podkreślić należy, że ustawa z dnia 7 marca 2007 r.

o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, w stosunku do reguł określonych w Kpa modyfikuje w sposób istotny obowiązki organu właściwego

do wydawania decyzji i pozycję strony postępowania. W szczególności organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 21 ust.2 pkt 2 ustawy), co wskazuje na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 Kpa, nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny

i słuszny interes obywateli. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 Kpa.

W postępowaniu w sprawie przyznania płatności także obowiązki organu wynikające z 9 Kpa są ograniczone, organ nie z urzędu a jedynie na wniosek strony udziela jej niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków (art.21 ust. 2 pkt 3 ustawy). Również na żądanie strony zapewnia jej czynny udział w postępowaniu. Z akt sprawy nie wynika, aby Skarżący występował do organu z wnioskiem o udzielenie mu niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, jak też, że organ udzielił stronie błędnych pouczeń. Skarżący składając wniosek o przyznanie płatności złożył oświadczenie, że znane samu zasady przyznawania płatności oraz udzielanej pomocy finansowej. Nadto wskazać należy, iż dowód w postaci raportów

z czynności kontrolnych został wysłany Skarżącemu w dniu 02.12.2015r,

co oznacza, iż organ przedstawił stronie dowód tego, co zostało urzędowo stwierdzone. Skarżący miał możliwość wniesienia zastrzeżeń, lecz tego nie uczynił. W treściach protokołów wskazano działki objęte kontrolą, metody, przy wykorzystaniu, których zostały przeprowadzone pomiary, obwód zmierzonych działek, zastosowana tolerancję pomiaru, stwierdzone powierzchnie upraw oraz opis nieprawidłowości.

W związku z tym iż w postępowaniu w sprawie przyznania płatności

nie stosuje się art. 81 Kpa, co oznacza, że można oprzeć rozstrzygnięcie

na dowodach, co do których strona się nie wypowiedziała. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust. 3 ustawy). Powyższe w kontekście ustaleń organów i braku przeciwdowodów ze strony skarżącego nie pozwala

na uwzględnienie skargi i postawienie organom zarzutu naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie. Podkreślić należy, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Stan faktyczny

i prawny został przez organy wykazany w sprawie w sposób prawidłowy w oparciu

o rzetelną kontrolę w stosunku do której nie wniesiono zastrzeżeń.

Wobec tego, że organy są obowiązane do przestrzegania zasady swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 80 Kpa, analiza akt sprawy i wydanych decyzji prowadzi do wniosku, że organy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały zgromadzony materiał dowodowy. Poddały ocenie wniosek Skarżącego o przyznanie płatności na rok 2014, raporty z czynności kontrolnych przeprowadzonych

w gospodarstwie oraz wyniki kontroli administracyjnej, a powyższa ocena jest przekonująca, zgodna z wymogami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Organ II instancji odniósł się także do zarzutów przedstawionych w odwołaniu. Sporządzone w sprawie raporty z czynności kontrolnych spełniają wymogi formalne określone

w art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. W treściach protokołów wskazano działki objęte kontrolą, metody, przy wykorzystaniu, których zostały przeprowadzone pomiary, obwód zmierzonych działek, stwierdzone powierzchnie upraw oraz opis nieprawidłowości. Przy ustalaniu powierzchni rolnych uwzględniono tolerancję pomiaru. Zawarte w protokole wyniki oględzin działek znajdują oparcie

w dołączonym do protokołach materiale graficznym i dokumentacji fotograficznej.

Na szkicach z pomiarów powierzchni działek stanowiącym załącznik do protokołu inspektorzy przeprowadzający czynności kontrolne nanieśli granice poszczególnych upraw oraz miejsca i kierunek zdjęć wykonanych na działkach. Skarżący na etapie postępowania administracyjnego nie wykazał, nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących, że przeprowadzona kontrola została wykonana w sposób nieprawidłowy czy nierzetelny. Z tych względów nieuzasadnione są zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mianowicie art. 7; art. 9 i art. 80 Kpa.

Zarzuty dotyczące nieuwzględnienia tolerancji 1,5 metrowej strefy buforowej są także nietrafne. Zgodnie z art. 34 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE)

nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne,

a tolerancja pomiaru jest określana przy uwzględnieniu 1,5-metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki rolnej, z zastrzeżeniem, że maksymalna tolerancja

w odniesieniu do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej

1 ha. Całkowitą powierzchnię działki rolnej można uwzględnić, pod warunkiem,

że jest ona w pełni użytkowana zgodnie z normami zwyczajowymi danego państwa członkowskiego lub regionu. W innych przypadkach uwzględnia się powierzchnię faktycznie użytkowaną. W tym miejscu należy zauważyć, że polska wersja językowa wskazywanego art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. różni się od francuskiej i angielskiej wersji językowej. Polska wersja językowa posługuje się wyrażeniem "1,5 -metrowa strefa buforowa", podczas gdy wersje anglojęzyczna oraz francuskojęzyczna wskazują na "max. 1,5 m", co miałoby oznaczać, że wskazują jedynie na górną granicę dopuszczając wartości mniejsze niż 1,5 m. Z uwagi na fakt, że wszystkie wersje językowe danego aktu prawnego mają jednakową moc obowiązującą - są równie autentyczne (por. A, Doczekalska, Interpretacja wielojęzycznego prawa Unii Europejskiej, EPS 2006, Nr 2, s. 15), Ustosunkowując się do zarzutu niewłaściwego przyjęcia wartości tolerancji pomiaru - 0,75 m. wyjaśnić należy, że stosownie do art. 34 ust. 1 ww. rozporządzenia, powierzchnia dziatki rolnej jest określona przy uwzględnieniu 1,5 metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej. Maksymalna tolerancja odnoście do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1 ha. Wskazanie maksymalnej strefy buforowej na 1,5 m nie oznacza, jak twierdzi to Skarżący, że taką wartość należy zawsze uwzględniać dokonując pomiarów, lecz stanowi maksymalną wartość ewentualnego błędu pomiarowego. Z akt sprawy wynika, że organy ARiMR

przy dokonywaniu pomiarów korzystają z odbiorników GPS, w których

po przeprowadzeniu stosownych testów i pomiarów, wartość strefy buforowej została określona na 0,75 m. Powyższa wartość nie przekracza maksymalnej wartości wskazanej w art 34 ust 1 rozporządzenia 1122/2009 a zatem jest dopuszczalna

i może być stosowana przez pracowników ARiMR w ramach realizowanych kontroli Zatem, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie ma podstaw do uznania,

że w sprawie został naruszony art. 34 rozporządzenia Komisji (WE) Nr U22/2009.- (por. wyrok WSA w Białymstoku sygn. akt l SA/Bk 586/14 z dnia 28.10.2015). Wobec powyższego nie doszło do naruszenia art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE)

nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. poprzez przyjęcie tolerancji pomiaru

w wysokości 0,75 m. Zaskarżona decyzja opiera się na wynikach kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni i w zakresie wzajemnej zgodności przeprowadzonej w gospodarstwie Skarżącego w dniach [...] listopada 2014 r. Skarżący był obecny podczas kontroli. Wyniki przeprowadzonej kontroli zostały ostatecznie utrwalone w raportach z czynności kontrolnych o nr [...] i [...]. Przedmiotowe protokoły zostały wysłane do Skarżącego w dniu [...].12.2014r., Przedmiotowy raport nie został zanegowany w przypisanej formie wynikającej z art. 31 ust. 8 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. W związku z tym ze raport jest dokumentem urzędowym sporządzanym w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania (art. 76 § 1 i 2 k.p.a.). Stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Raport z czynności kontrolnych jako dokument urzędowy, może mieć decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sporządzony raport, jako dokument urzędowy, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (art. 76 § 1 kpa). Kodeks przyjmuje domniemanie zgodności z prawdą tego, co zostało w dokumencie stwierdzone, poświadczone i zaświadczone przez upoważniony podmiot, który wystawił dokument. Nie przewiduje natomiast wyraźnie domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego, co jednakże nie przeszkadza doktrynie w formułowaniu trafnego poglądu, że takie domniemanie służy dokumentom urzędowym (np. B. Adamiak (w:) Komentarz, 1996, str. 362). Przepis art. 76 § 3 kpa dopuszcza obalenie domniemania zgodności z prawdą dokumentu urzędowego w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko treści (osnowie) takiego dokumentu.

Nie wyklucza to przeprowadzenia dowodu zaprzeczającego autentyczności dokumentu. Oba domniemania mogą być obalone wszelkimi środkami dowodowymi. Strona, która zaprzecza prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego

albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne

z rzeczywistością, powinna tę okoliczność udowodnić (por. art. 252 kp.c.); zob. wyrok SNz dnia 5 października 1995 r. III ARN 38/95 OSNAPiUS 1996/8 poz. 109,

w którym stwierdzono, że: "Przepis art. 76 § 3 kpa nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodów przeciwko treści dokumentu" Zarzuty naruszenia art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r, zastępującego rozporządzenie (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r.

nie zasługują zatem na uwzględnienie .

Zgodnie, z powołanym wyżej przepisem obniżek i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II, nie stosuje się w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek zgodny

ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają

z jego winy. Obniżek i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II, nie stosuje się w odniesieniu do tych części wniosku o przyznanie pomocy co, do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem, że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli

na miejscu, oraz że organ ten nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ma zastosowanie do obniżek i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II cytowanego rozporządzenia. Zgodnie z TUTUŁEM IV - Podstawa obliczania pomocy, obniżek płatności i wykluczeń z płatności, rozdział I odnosi się

do niezgłoszonych obszarów, zaś rozdział II do ustaleń w odniesieniu do kryteriów kwalifikowalności. W przedmiotowej sprawie organy przyznając płatność

do powierzchni stwierdzonej nie nałożyły sankcji wynikających z przedeklarowania powierzchni, a jedynie sankcje z tytułu nieprzestrzegania norm oraz wymogów, które wynikają z przepisów prawa krajowego, dlatego też wyżej cytowany art. 73

nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Wypełniając wniosek,

to wnioskodawca określił zakres swojego żądania zatem to on ponosi odpowiedzialność za popełnione błędy. Postępowanie w sprawie o przyznanie płatności wszczynane jest jedynie na wniosek zainteresowanego podmiotu

i prowadzone w zakresie określonym przez niego we wniosku. Wniosek o przyznanie płatności zawiera oświadczenia i zobowiązania związane z płatnością, której dotyczy. Oświadczenia te obejmują przede wszystkim powierzchnię działek ewidencyjnych,

w stosunku do których rolnik ubiega się o przyznanie płatności oraz informacje

o sposobie wykorzystania działek rolnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku

z dnia 08.07.2009 r., sygn. akt II GSK 1115/08 wskazał: "(...) odpowiedzialność

za treść merytoryczną wniosku ponosi producent rolny, m.in. także za skutki zgłoszenia danych niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Uzasadnieniem takiego stanowiska jest wzgląd na wykonywanie przez producenta rolnego swojej działalności zawodowo i na własny rachunek. (...) Należy również dodać, co zresztą wydaje się oczywiste, iż każdy podmiot zawodowo wykonujący swoją działalność powinien podnosić poziom swojej wiedzy i kwalifikacji zawodowych. Dotyczy to również producentów rolnych. Stworzone są zresztą ku temu wszelkie warunki,

w tym m.in. swoboda zrzeszania się rolników dla obrony ich interesów (por. ustawę

z dnia 7 kwietnia 1989 r. o związkach zawodowych rolników indywidualnych;

Dz. U. Nr 20, póz. 106, ze zm. oraz ustawę z dnia 8 października 1982 r.

o społeczno-zawodowych organizacjach rolników; Dz. U. Nr 32, póz. 217zezm.)."

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił

jak w sentencji.