Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 442/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 105 § 1-2, art. 111 § 1, 1b i 2, art. 126, art. 134, art. 138 § 1 pkt 3,  art. 140
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Barański, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 października 2018 r. sprawy ze skargi S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Z akt administracyjnych wynika, że w dniu [...] września 2002 r. skarżąca otrzymała od Komendy Miejskiej Policji w [...] dyspozycję usunięcia lub przemieszczenia pojazdu wydaną na podstawie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2017 r., poz. 1260 ze zm.) dalej jako: "p.r.d.".

Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. Starosta [...], przekazał dokumentację dotyczącą pojazdu Naczelnikowi Urzędu Celnego w [...], powołując się na art. 130a ust. 10b p.r.d., w wyniku czego pomiędzy organami wynikł spór kompetencyjny, rozstrzygnięty postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt I OW 233/14. Sąd wskazał Naczelnika Urzędu Celnego w [...], jako organ właściwy do rozpoznania sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] dokonał zajęcia pojazdu na podstawie art. 30 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2004 r., Nr 68, poz. 622).

W dniu [...] października 2015 r. skarżąca przekazała pojazd Naczelnikowi Urzędu Celnego.

Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. (data wpływu [...] stycznia 2016 r.) skarżąca zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z wnioskiem o zapłatę za holowanie i przechowywanie pojazdu od dnia [...] września 2002 r. do dnia [...] października 2015 r. w łącznej kwocie [...]zł brutto, w tym koszt holowania [...] zł (brutto) oraz koszt parkingu za [...] dni po [...] zł (brutto).

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r., sygn. akt [...] [...] Sąd Rejonowy [...] orzekł przepadek pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.

W odpowiedzi na żądanie organu, pismem z dnia [...] lutego 2018 r. skarżąca podała uśrednione koszty dobowego przechowania pojazdu w wysokości [...] zł/doba.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. organ I instancji przyznał skarżącej zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru pojazdu w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie za dozór pojazdu za okres od dnia [...] lipca 2014 r. do dnia [...] października 2015 r. w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że kwota wydatków koniecznych i wynagrodzenia za dozór wskazana przez skarżącą jest określona w prawidłowej wysokości i skarżącej należy się zwrot za przechowywanie pojazdu za okres przechowywania od dnia [...] lipca 2014 r. (przekazanie dokumentacji przez Starostę [...]) do dnia [...] października 2015 r. (przekazanie pojazdu organowi), tj. za 455 dni. Wyjaśniono, że organ nie może pokrywać kosztów przechowywania (w tym kosztów usunięcia z drogi pojazdu) za okres, kiedy nie był jego dysponentem i nie miał możliwość przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego. Jako podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia wskazano art. 17 § 1, art. 102 § 2 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. – o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.) w zw. z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 – w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 265 ze zm.) dalej jako: "u.p.e.a.".

Skarżąca złożyła zażalenie na w/w postanowienie, wnosząc o jego zmianę i przyznanie zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu za okres od dnia [...] września 2002 r. do dnia [...] lipca 2014 r., tj. w zakresie, w jakim nie został przyznany zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenie za dozór pojazdu.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako: "organ odwoławczy") uchylił w całości postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] ("dalej jako: "organ I instancji"), nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie przyznania dozorcy – firma B (dalej jako: "skarżąca") – zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że postanowienie pierwszoinstancyjne nie rozstrzyga w całości sprawy wszczętej wnioskiem skarżącej, naruszając art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) dalej jako: "k.p.a.". Organ I instancji nie uwzględnił wszystkich okoliczności w sprawie, naruszając art. 7 k.p.a. Wskazując art. 102 § 1 u.p.e.a. podkreślono, że dozorca jest obowiązany przechować zajętą ruchomość z należytą starannością, aby nie straciła na wartości, a z akt sprawy nie wynika, w jakim stanie pojazd został przekazany skarżącej. Należało rozważyć, czy skarżąca wykonywała dozór, zgodnie z dyspozycją art. 102 § 1 u.p.e.a.

Zwrócił uwagę na § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. z 2002 r., Nr 134, poz. 133), zgodnie z którym skarżąca powinna powiadomić właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Z akt sprawy nie wynika, czy skarżąca uczyniła zadość temu obowiązkowi, co może czynić jej żądanie bezzasadnym.

Wskazał na konieczność ustalenia, na podstawie jakiego dokumentu Komenda Miejska w [...] korzystała z usług skarżącej, gdyż zgodnie z uregulowaniami umowy z dnia [...] lipca 2008 r., zawartej z Komendą Wojewódzką Policji w [...], skarżąca wystawiała oddzielne faktury za holowanie po zakończonej usłudze oraz za parkowanie po odebraniu pojazdu z parkingu lub raz w miesiącu w przypadku parkowania dłuższego niż miesiąc.

Zwrócił również uwagę na konieczność rozważenia, czy żądanie nie uległo przedawnieniu.

W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 139 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że skarżąca nie składała zażalenia na orzeczenie w części, w której został przyznany zwrot koniecznych wydatków związanych z dozorem oraz wynagrodzeniem za dozór pojazdu za okres od dnia [...] lipca 2014 r. do dnia [...] października 2015 r., a jedynie w zakresie, w jakim nie został przyznany zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór za okres od dnia [...] września 2002 r. do dnia [...] lipca 2014 r. W ocenie skarżącej rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest rozstrzygnięciem wydanym na niekorzyść strony i naruszającym art. 139 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych.

Nie budzi wątpliwości, że skarżąca w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. żądała przyznania wynagrodzenia za holowanie ([...]) i przechowywanie pojazdu na parkingu za okres od dnia [...] września 2002 r. do dnia [...] października 2015 r. w kwocie [...]zł (łącznie [...] zł brutto).

Z osnowy (komparycji) postanowienia organu I instancji wynika, że przyznano skarżącej stosowne kwoty z tytułu zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór pojazdu za okres od dnia [...] lipca 2014 r. do dnia [...] października 2015 r. Brak jest natomiast rozstrzygnięcia, co do pozostałej kwoty, nieuwzględnionej przez organ.

Stosownie do art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia m.in. co do rozstrzygnięcia. Takie uprawnienie ma również z urzędu organ administracji publicznej, który wydał decyzję, na mocy art. 111a § 1 k.p.a.

W piśmie, zwanym zażaleniem skarżąca nie kwestionowała wysokości kwoty przyznanej w postanowieniu, a stanowiącej zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzeniem za dozór pojazdu od dnia [...] lipca 2014 r. do dnia [...] października 2015 r. Wskazała jednak wyraźnie, że w dalszym ciągu domaga się zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu za okres od dnia [...] września 2002 r. do dnia [...] lipca 2014 r., pominięty w osnowie zaskarżonego postanowienia.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się zgodnie, że istotna jest intencja (zamiar) osoby domagającej się od organu administracji publicznej określonego załatwienia jej sprawy, którą organ powinien odkodować, a w razie potrzeby zażądać od strony sprecyzowania pisma. Mimo nazwania pisma z dnia [...] kwietnia 2018 r. zażaleniem, organ powinien je potraktować jako wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia [...] marca 2018 r. w trybie art. 111 § 1 k.p.a.

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] tak jednak nie postąpił, traktując owo pismo, jako zażalenie.

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 7 lipca 1988 r. wyraził pogląd, że w razie wniesienia odwołania dotyczącego części żądań strony nie rozstrzygniętej w decyzji, organ I instancji powinien potraktować jego treść, jako żądanie uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia (art. 111 § 1 k.p.a.). Organ odwoławczy, któremu jednak przedstawiono takie odwołanie powinien wyjaśnić rzeczywiste intencje strony. W razie popierania odwołania powinien stwierdzić jego niedopuszczalność (art. 134 k.p.a.), w razie zaś oświadczenia, że chodzi o żądanie uzupełnienia decyzji organu pierwszej instancji – umorzyć postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 § 1 i 2 w związku z art. 140 k.p.a.).

Oczywiste jest, że przepisy zamieszone w art. 111 k.p.a. stosuje się do postanowień, na mocy art. 126 k.p.a.

Wskazane wyżej postanowienie Sądu Najwyższego jest powszechnie akceptowane w orzecznictwie (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2174/17; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 332/18; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 2023/17).

Skład orzekający w przedmiotowej sprawie, również wpisuje się we wskazany nurt orzecznictwa.

Należy zwrócić uwagę na regulację zwartą w art. 111 § 2 k.p.a., zgodnie z którą rozstrzygnięcie kwestii uzupełnienia decyzji, otwiera dopiero drogę do wniesienia odwołania. Termin ten rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b k.p.a. Wskazane wyżej przepisy, stosuje się do postanowień, na mocy art. 126 k.p.a. Zatem w tym przypadku wnosi się zażalenie, a nie odwołanie.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że zaskarżone do sądu postanowienie powinno być wyeliminowane z obrotu prawnego, ponieważ organ II instancji rozpoznał zażalenie, mimo że brak było substratu zaskarżenia.

W dalszym toku postępowania, organy dostosują się do wskazań zawartych w uzasadnieniu.

Z tych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.".

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę zwrotu kosztów postępowania składają się następujące pozycje:

- 100 zł - wpis sądowy,

- 34 zł - opłata od pełnomocnictwa,

- 480 zł - wynagrodzenie radcy prawnego przyznane na podstawie § 14 pkt 1.1c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).