Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 238/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 111, art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 62a, art. 63, art. 64, art. 78, art. 80
journal: Dz.U. 2021 poz 247
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 135, art. 394, art. 59, art. 56, art. 57, art. 61
journal: Dz.U. 2017 poz 1566
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur, Protokolant Referent Justyna Kłosowska-Pietrynko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2022 r. sprawy ze skarg Stowarzyszenia S. z siedzibą w M. , I. Z., S. P., Stowarzyszenia P. z siedzibą w Ć. , Stowarzyszenia O. w K. z siedzibą w M. oraz R. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 18 stycznia 2022 r., znak: SKO.41/3068/SD/2021 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargi.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do sądu decyzją z 18 stycznia 2022 r., po rozpatrzeniu odwołań: F. sp. z o.o. z siedzibą w N., I. Z., R. Z., S. P., Stowarzyszenia S. dla B., Stowarzyszenia Ochotniczej Straży Pożarnej w K., Fundacji S. P., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. uchyliło decyzję Wójta Gminy K. z 28 czerwca 2021 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia i orzekło co do istoty sprawy, określając środowiskowe uwarunkowania.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Postępowanie zostało wszczęte na wniosek spółki F. (dalej także jako: inwestor) z 15 czerwca 2020 r. Z treści przedłożonej dokumentacji (w tym karty informacyjnej przedsięwzięcia) wynika, że planowana inwestycja będzie polegać na budowie stacji paliw płynnych i gazu LPG, pawilonu obsługi i infrastruktury towarzyszącej na działkach o nr 928/3, 929/4, 929/5, 930/13 i 930/14 w miejscowości K.. Planowane przedsięwzięcie obejmie rozbiórkę istniejącego budynku, demontaż wiaty, budowę pawilonu stacji paliw ze sklepem i sanitariatem, montaż wiaty ze stanowiskami do tankowania, montaż stanowiska zlewowego paliw, montaż podziemnych zbiorników paliw płynnych i gazu LPG, montaż masztu z zaworami oddechowymi, montaż stanowiska pompowania opon samochodowych oraz odkurzacza, budowę tacy szczelnej pod wiatą i przy stanowisku spustowym paliw, montaż pylonu cenowego, budowę układu dróg, parkingów i placów manewrowych, montaż przyłącza kanalizacji deszczowej z separatorem węglowodorów, montaż przyłącza gazu, montaż przyłącza elektroenergetycznego, montaż zewnętrznej instalacji zasilania w energię elektryczną od złącza do pawilonu obsługi oraz projektowanych obiektów i urządzeń, montaż przyłącza wodociągowego, montaż przyłącza kanalizacji sanitarnej - podziemnego szczelnego zbiornika, montaż instalacji technologii paliwowej

i LPG.

W toku postępowania do organu wpłynęły protesty przeciwko budowie inwestycji, złożone przez Radę sołecką w K. oraz właścicieli stawów hodowlanych zlokalizowanych na działkach nr 899/7 oraz 899/12 w K., w odległości ok. 200 m od projektowanej inwestycji.

W oparciu o zgromadzoną dokumentację PGW Wody Polskie Zarząd Zlewni w Z., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydały opinie o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji.

Decyzją z 9 marca 2021 r., Wójt Gminy K. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych i gazu LPG z pawilonem obsługi i infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr 928/3, 929/4, 929/5, 930/13 i 930/14. W ocenie organu lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie obejmującym działki nr 929/4 i 929/5, który przeznacza ten teren pod usługi handlu. Z kolei działki nr 928/3, 930/13 i 930/14 znajdują się na obszarze, który nie posiada obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Po rozpatrzeniu odwołania spółki F., decyzją z 9 kwietnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, zarzucając organowi I instancji niewłaściwą interpretację zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, organ odwoławczy wskazał na brak oceny, czy planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji powodów wydania odmowy oraz powoływanie się na wykładnię aktu prawa miejscowego dokonaną przez urbanistę, a nie organ.

Postanowieniem z 6 maja 2021 r., uwzględniono wnioski I. Z., R. Z. i S. P. – właścicieli ww. stawów w K.

i dopuszczono te osoby do udziału w postępowaniu w charakterze stron. Odrębnymi postanowieniami, z tej samej daty, dopuszczono do udziału w postępowaniu (w charakterze podmiotów na prawach strony): Stowarzyszenie S. dla B. w K., Stowarzyszenie Ochotnicza Straż Pożarna w K., Fundację S. P. i Stowarzyszenie Polskie D. w Ć.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzją z 28 czerwca 2021r., organ I instancji określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych i gazu LPG z pawilonem obsługi i infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr 928/3, 930/13 i 930/14 (pkt I) oraz odmówił wydania decyzji w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla tegoż przedsięwzięcia na działkach nr 929/4 i 929/5 (pkt II).

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że dla działek nr 928/3, 930/13 i 930/14 w K., dla których nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, zobowiązany jest ustalić środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia oraz wydać decyzję środowiskową. Organ odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzania raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. W odniesieniu do działek nr 929/4 i 929/5 organ uzasadnił odmowę określenia środowiskowych uwarunkowań z uwagi na sprzeczność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka F., zarzucając ponowne dokonanie przez organ I instancji błędnej interpretacji przepisów aktu prawa miejscowego, pomimo wcześniejszego stanowiska Kolegium, co doprowadziło do odmowy określenia uwarunkowań środowiskowych dla planowanego przedsięwzięcia na działkach o nr 929/4 i 929/5.

Decyzją z 26 lipca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania inwestora, uchyliło decyzję organu I instancji i określiło środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia, w zakresie obejmującym wszystkie działki.

W międzyczasie wpłynęły odwołania wniesione przez inne strony i podmioty na prawach strony, które zostały przekazane Kolegium przez organ I instancji już po wydaniu decyzji z 26 lipca 2021 r.

I. Z., R. Z. i S. P. w złożonym odwołaniu wskazali na błędne przyjęcie w karcie informacyjnej głębokości położenia poziomów wodonośnych na działkach planowanych pod inwestycję, co według odwołujących się przesądza o zagrożeniu dla wód podziemnych oraz dla stawów hodowlanych, które są zasilane z tych wód. Ponadto zarzucili zaniechanie przeprowadzenia opinii urbanistycznej w odniesieniu do działek nie objętych postanowieniami planu miejscowego, w sytuacji gdy z opinii sporządzonych w odniesieniu do działek 929/4

i 929/5 wynika, że budowa stacji paliw jest niezgodna z planem miejscowym. Odwołujący się zarzucili również pominięcie okoliczności, że z uwagi na połączenie hydrologiczne wód na tym terenie oraz na to, że ujęcia wody znajdują się na tym samym poziomie co stawy, stwarza to realne zagrożenie skażeniem wód podziemnych zanieczyszczeniami powstałymi w wyniku realizacji i użytkowania spornej inwestycji.

W odwołaniach wniesionych przez Fundację S. P. i Stowarzyszenie Polskie D. wskazano podobne zarzuty dotyczące nieuwzględnienia zagrożenia dla wód podziemnych.

Stowarzyszenie S. dla B. we wniesionym odwołaniu podzieliło stanowisko organu I instancji w zakresie interpretacji postanowień planu miejscowego

i zwróciło uwagę, że inwestor nie będzie mógł zrealizować inwestycji bez wykorzystania działek o nr 929/4 i 929/5.

W odwołaniu wniesionym przez Stowarzyszenie Ochotnicza Straż Pożarna w K. zarzucono organowi I instancji naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego i procesowego, w szczególności pominięcie i nieuwzględnienie oceny wszystkich koniecznych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, w tym zwłaszcza pominięcie istotnych uwarunkowań odnoszących się do struktury wód podziemnych na terenie planowanej inwestycji, uznanie braku podstaw przeprowadzenia oddziaływania inwestycji na środowisko, w sytuacji, gdy może ona doprowadzić do naruszenia przepisów prawa wodnego, przyjęcia braku konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, braku wnikliwego rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy, w tym kwestii odnoszących się do sąsiedztwa obszarów wodnych.

Postanowieniem z 4 sierpnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło z urzędu postępowanie w trybie nadzwyczajnym, a następnie – decyzją z 26 sierpnia 2021 r. stwierdziło nieważność własnej decyzji z 26 lipca 2021 r., z uwagi na rażące naruszenie prawa wyrażające się w wydaniu przez organ odwoławczy decyzji po rozpoznaniu jednego odwołania, co uniemożliwiło rozpoznanie pozostałych odwołań, przekazanych w późniejszym terminie przez organ I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 18 stycznia 2022 r., uchyliło decyzję organu I instancji i określiło środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych i gazu LPG z pawilonem obsługi i infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr 928/3, 929/4, 929/5, 930/13 i 930/14.

Kolegium szczegółowo określiło warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji

i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich.

W uzasadnieniu decyzji, Kolegium wyjaśniło, że pomimo wskazania w decyzji z

9 kwietnia 2021 r. na dokonanie przez organ I instancji błędnej wykładni obowiązujących przepisów prawa i uchylenie zaskarżonej decyzji, Wójt Gminy K., ponownie rozpatrując sprawę po raz kolejny dokonał niewłaściwej wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Kolegium wskazało, że dla terenu obejmującego działki o nr 929/4 i 929/5 obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadzony uchwałą Rady Gminy K. Nr XXXI/189/98 z dnia 26 marca 1998 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy K. Zgodnie z postanowieniami planu, działki nr 929/4 i 929/5 znajdują się w obszarze oznaczonym symbolem G 67 UH - usługi handlu. Jednocześnie działki o nr 928/3, 930/13 i 930/14 nie znajdują się w obszarze, na którym obowiązuje jakikolwiek miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Kolegium miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera ograniczeń lokalizacji przedsięwzięć polegających na budowie stacji paliw wraz z niezbędną infrastrukturą, które zostało objęte wnioskiem skarżącej Spółki. Organ

I instancji błędnie powołał się na opinię urbanistyczną i błędnie uznał, że obowiązujący plan miejscowy dopuszcza lokalizację stacji paliw jedynie na obszarach oznaczonych symbolem KS (tereny obsługi komunikacji). Obszary oznaczone symbolem KS zostały wprowadzone uchwałą nr III/39/20002 Rady Gminy K. z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy K. - Część Wschodnia. Uchwała ta zmieniła plan miejscowy gminy K., ale wyłącznie na obszarze miejscowości S. Z. P., Z. D., Z. W., Z. T. Ustalenia zmienionego planu nie odnoszą się terenu objętego wnioskiem skarżącej. Sporna inwestycja jest zgodna z przeznaczeniem określonym w planie.

Mając na uwadze powyższe oraz żądanie skarżącej spółki wyrażone w odwołaniu, Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji i wydało decyzję reformatoryjną, w której rozpatrzono całość wniosku, zgodnie z żądaniem. W dalszych wywodach Kolegium szczegółowo opisało uwarunkowania środowiskowe przedsięwzięcia.

W odniesieniu do argumentów zawartych w odwołaniach stron innych niż inwestor, Kolegium wskazało, że żaden z odwołujących się nie przedstawił odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej. W ocenie Kolegium niewystarczające jest formułowanie różnych tez bez poparcia ich kontrdowodem. W szczególności dotyczy to zarzutu błędnego ustalenia poziomu wód gruntowych, czy też możliwości naruszenia stanu wód obszaru wodnego 406 - Niecka l. W tym ostatnim przypadku przyjmując argumentację zawartą w odwołaniach należałoby wnioskować, że każda inwestycja na obszarze Niecki l. i obszarach z nią połączonych byłaby wykluczona z uwagi na ochronę wód, a nie takie założenie wynika z interpretacji zamierzeń racjonalnego ustawodawcy. Powiazanie systemów wodnych, dopływów rzecznych, cieków wód gruntowych i powierzchniowych, zbiorników wód płynących

i stojących jest w warunkach spójnego, kompleksowego ekosystemu rzeczą oczywistą.

W konkluzjach Kolegium stwierdziło, że biorąc pod uwagę łącznie rodzaj i skalę planowanego przedsięwzięcia, jego charakter oraz powodowane przez nie oddziaływania, a także jego usytuowanie, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest konieczne, a przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, określonych w przedłożonych dokumentach zostaną zapewnione warunki jego eksploatacji gwarantujące ochronę środowiska.

Skargi do sądu administracyjnego, na powyższe rozstrzygnięcie złożyli: Stowarzyszenie S. dla B. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Lu 238/22), I. Z. (sygn. akt II SA/Lu 239/22), S. P. (sygn. akt II SA/Lu 240/22), Stowarzyszenie Polskie D. (sygn. akt II SA/Lu 241/22), Stowarzyszenie Ochotnicza Straż Pożarna w K. (sygn. akt II SA/Lu 242/22), R. Z. (sygn. akt II SA/Lu 243/22).

W analogicznych w swej treści skargach stowarzyszenia S. dla B. oraz Polskie D. zarzuciły:

(1) naruszenie art. 136 § 1, art. 138, art. 139 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez brak w uzasadnieniu skarżonej decyzji przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności i znaczenia twierdzeniom i dowodom skarżącej;

(2) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., polegające na wydaniu skarżonej decyzji jedynie w oparciu o odwołanie wniesione przez spółkę F., z jednoczesnym zaniechaniem odniesienia się do odwołania złożonego przez skarżące, a co za tym idzie nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie obiektywnego ustalenia istotnych okoliczności dla sprawy;

W uzasadnieniu skarżące zarzuciły pominięcie w toku postępowania dowodu w postaci dokumentu wydanego przez Państwowy Instytut Geologiczny pt. "Objaśnienia do mapy geośrodowiskowej Polski, Arkusz B. 9748)". Według skarżących, dokument wskazuje, że teren objęty planowaną inwestycją obligatoryjnie powinien zostać objęty zakazem lokalizowania magazynów produktów ropopochodnych oraz innych substancji, a także rurociągów do ich transportu oraz nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto, zdaniem skarżących bezpodstawnie zaniechano zlecenia opinii urbanistycznej obejmującej swym zakresem działki 928/3, 930/13, 930/14.

W analogicznych w swej treści skargach S. P., I. Z.

i R. Z. zarzucili:

(1) naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie przez organ żadnego dowodu w celu weryfikacji zarzutów podniesionych w treści odwołania od decyzji Wójta z 28 czerwca 2021 r.;

(2) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu skarżonej decyzji przyczyn, z powodu których organ odmówił mocy dowodowej dowodom podniesionym przez strony;

(3) naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 §1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego wnikliwie i szczegółowo, w zakresie ustalenia istotnych okoliczności dla skarżącego, tj. wydania skarżonej decyzji jedynie w oparciu o odwołanie wniesione przez spółkę F., z jednoczesnym zaniechaniem odniesienia się do stanowisk sformułowanych przez pozostałych uczestników.

W uzasadnieniu skarg podniesiono, że Kolegium zaakceptowało błędne założenia organu I instancji dotyczące braku zagrożenia związanego z inwestycją dla wód podziemnych, co z kolei było skutkiem nieprawidłowego założenia organu co do faktycznego poziomu gruntu separującego rzeczone wody podziemne od potencjalnych zanieczyszczeń. Skarżący wskazali, że "rzędna terenu pod projektowaną stację paliw wynosi ok. 220 m n.p.m., z czego wynika, że poziom wód podziemnych wystąpi na głębokości ok. 6 m n.p.m. (źródła cieku spod K. występują na rzędnej ok 214 m n.p.m.). Ponadto, skarżący podnieśli, że stawy znajdujące się "w bezpośredniej bliskości" planowanej inwestycji (tj. w odległości 250 m) są połączone ze zbiornikiem Niecka L., objętym szczególną ochroną. Główny kierunek napływu wód podziemnych do strefy źródliskowej znajduje się w części położonej na południe od stawów, a więc od strony projektowanej stacji paliw, co stwarza potencjalne zagrożenie, że w przypadku awarii na terenie projektowanego obiektu lub silnych opadów, spływające w kierunku stawów nieczystości lub woda, zanieczyszczą wody powierzchniowe w stawach, a co za tym idzie zanieczyszczone np. substancjami ropopochodnymi zostaną wody podziemne, które w szybkim czasie dotrą do źródeł cieku K. Ponadto, w ocenie skarżących błędnie zaniechano opinii urbanistycznej, która z pewnością wykazałaby, że jej realizacja ze względu na obszar oddziaływania planowanej inwestycji oraz uzasadniony cel objęcia terenów sąsiednich planem wyłączającym możliwość lokalizacji na tych terenach działalności uciążliwej, byłaby niemożliwa.

Stowarzyszenia Ochotnicza Straż Pożarna w K., reprezentowane przez pełnomocnika profesjonalnego zarzuciło w skardze naruszenie:

(1) art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez pominięcie stanowiska skarżącej co do zakresu postępowania dowodowego i zaniechanie przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego co do zastrzeżeń przedstawionych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji Wójta z 28 czerwca 2021 r.;

(2) art. 136 § 1, art. 138, art. 139 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez pominięcie zawarcia w uzasadnieniu skarżonej decyzji przyczyn, z powodu których twierdzeniom i dowodom skarżącej odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

(3) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego wnikliwie i szczegółowo, w zakresie ustalenia istotnych okoliczności sprawy, tj. wydaniu zaskarżonej decyzji jedynie w oparciu o odwołanie wniesione przez spółkę F., z jednoczesnym zaniechaniem odniesienia się stanowiska strony skarżącej;

(4) art. 62a ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm.; dalej jako: u.u.i.ś) poprzez pominięcie i nie uwzględnienie uwarunkowań wskazanych w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit c, d, e, g oraz ust. 1 pkt 2 lit. d oraz k, pomimo ich ewidentnego występowania w niniejszej sprawie, co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a co za tym idzie brak wydania w tym zakresie stosownego postanowienia do wydania którego organ, mając na uwadze wagę i ilość uwarunkowań, był zobowiązany, czyniąc postępowanie wadliwym, a decyzję je kończącą niesłuszną,

(5) art. 62a ust. 1 u.u.i.ś poprzez pominięcie w karcie informacyjnej skierowanej do Państwowej Inspekcji Sanitarnej istotnych informacji i opracowań dotyczących struktury wód podziemnych na terenie planowanej inwestycji, a w posiadaniu których był organ administracji podczas gdy przepis ten nie zawierał katalogu zamkniętego koniecznych do przekazania materiałów, a co za tym idzie organ mógł poprzez swoje zaniechanie wpłynąć negatywnie na możliwość rzetelnej oceny uwarunkowań środowiskowych inwestycji;

(6) art. 64 ust. 3 i 3a u.u.i.ś., poprzez arbitralne i niesłuszne przyjęcie, że w niniejszym postępowaniu brak było podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania Inwestycji na środowisko, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że brak dokonania takiej oceny, w oparciu o liczne uwarunkowania znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie, a wskazane w art. 63 u.u.i.ś., może doprowadzić do naruszenia innych przepisów ogólnie obowiązujących, w tym celów środowiskowych wskazanych m.in. w art. 59 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r., poz. 2233; dalej jako: P.w.);

(7) art. 394 ust. 1 pkt. 6 P.w. w zw. z art. 64 ust. 1 pkt. 4 w zw. z art. 64 ust. 1c u.u.i.ś., poprzez całkowicie bezpodstawne przyjęcie, że brak potrzeby uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, a także, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga wydania w ww. zakresie postanowienia, pomimo że w okolicznościach niniejszej sprawy, powołane przepisy obligowały organy do uzyskania takiego pozwolenia.

Mając na uwadze powyższe zarzuty pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji z 28 czerwca 2021 r.; o orzeczenie co do istoty sprawy, tj. odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia; o wstrzymanie wykonania decyzji wydanych w obydwu instancjach oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W piśmie procesowym z 23 czerwca 2022 r. pełnomocnik S. P., I. Z. i R. Z. podniósł dodatkową argumentację dotyczącą niezgodności spornej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sprawa została rozpoznana na rozprawie przeprowadzonej zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095, ze zm.).

Na rozprawie w dniu 22 listopada 2022 r. Sąd zarządził połączenie spraw o sygn. akt II SA/Lu 239/22, II SA/Lu 240/22, II SA/Lu 241/22, II SA/Lu 242/22 i II SA/Lu 243/22 do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia ze sprawą o sygn. akt II SA/Lu 238/22.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargi podlegały oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja Kolegium z 18 stycznia 2022 r. jest zgodna z prawem.

Z uwagi na kilka decyzji wydanych w sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, których kontrola legalności jest przedmiotem kilku odrębnych spraw zawisłych przed tutejszym Sądem, należy na wstępie przypomnieć, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 26 lipca 2021 r. jest przedmiotem skarg wniesionych w sprawach o sygn. akt II SA/Lu 752-755/21. Po połączeniu spraw do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia, postępowanie przed sądem administracyjnym w tej sprawie zostało zawieszone, z uwagi na zawisłość sporu sądowego dotyczącego decyzji stwierdzającej nieważność decyzji z 26 lipca 2021 r. (postanowienie WSA w Lublinie z 8 grudnia 2021 r.; sygn. akt II SA/Lu 752/21).

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego 26 sierpnia 2021 r. (stwierdzająca nieważność decyzji z 26 lipca 2021 r.) jest przedmiotem skarg wniesionych w sprawach o sygn. akt II SA/Lu 833/21 i 834/21. Po połączeniu spraw do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia, wyrokiem z 13 stycznia 2022 r. (sygn. akt II SA/Lu 833/21) Sąd oddalił skargi. Wyrok jest nieprawomocny (wniesiono od niego skargę kasacyjną).

Na gruncie rozpoznawanej sprawy, w której przedmiotem kontroli jest decyzja Kolegium z 18 stycznia 2022 r., w kwestii procesowej należy na wstępie odnotować, że z uwagi na fakt, iż ta sama decyzja stała się przedmiotem sześciu skarg wniesionych przez różne podmioty, Sąd był zobowiązany do ich połączenia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej jako: p.p.s.a.).

Przechodząc do oceny merytorycznej, należy zauważyć, że względu na treść zarzutów, skargi dają się pogrupować. Najobszerniejszą pod względem zarzutów jest skarga wniesiona przez Stowarzyszenie OSP w K. Skargi S. P., I. Z. i R. Z., choć formalnie odrębne, są w istocie identyczne pod względem zarzutów. Trzecią grupę stanowią skargi wniesione przez stowarzyszenia S. dla B. i Polskie D., również zawierające tożsame w swej treści zarzuty i argumenty.

Zarzuty podnoszone w skargach oraz wcześniejszych pismach składanych w toku postępowania administracyjnego (w tym odwołaniach) wskazują, że istota sporu koncentruje się na dwóch grupach zagadnień. Pierwsza to interpretacja postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. Zarzuty w tym obszarze miały kluczowe znaczenie w toku postępowania administracyjnego, aktualnie – na etapie skargi do sądu administracyjnego – zeszły na dalszy plan. Druga grupa zarzutów i argumentów, kluczowa w treści skarg, odnosi się do uwarunkowań środowiskowych w sensie ścisłym, przy czym, choć jak każde przedsięwzięcie, również podlegająca ocenie w rozpoznawanej sprawie inwestycja może być źródłem potencjalnego oddziaływania na różne elementy środowiska (m.in. emisja substancji do powietrza, emisja hałasu, powstawanie odpadów), to przedmiotem sporu jest w istocie potencjalne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko wodne, w szczególności wody podziemne oraz znajdujące się w odległości ok. 250-280 m (w różnych pismach organów i stron pojawiają się różne szacunki tej odległości) stawy hodowlane.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Kolegium w pierwszej kolejności skupiło swoją argumentację na zagadnieniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jest to podejście uzasadnione, biorąc pod uwagę swoiście "pierwotny" charakter tej przesłanki, wynikającej z art. 80 ust. 2 zd. 1 u.u.i.ś. Ustalenie, że lokalizacja przedsięwzięcia nie jest zgodna z treścią planu miejscowego stanowi wystarczającą przesłankę do wydania decyzji odmownej, czyniąc tym samym zbędnym ocenę innych aspektów oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Sytuacja w rozpoznawanej sprawie jest przy tym o tyle specyficzna, że z pięciu działek, na których przedsięwzięcie ma być realizowane, dwie objęte są ustaleniami obowiązującego planu (działki nr 929/4 i 929/5), zaś pozostałe trzy (nr 928/3, 930/13 i 930/14) – nie.

W ocenie Sądu argumenty Kolegium i konkluzja co do zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w zakresie dwóch działek objętych planem) są prawidłowe (nota bene bazują na argumentacji inwestora podniesionej w piśmie z 22 lutego 2021 r. – zastrzeżenia do opinii urbanistycznej, k. 1420 akt adm. organu I inst. oraz w odwołaniach od decyzji organu I instancji). W związku z tym zasadnie Kolegium uchyliło decyzję Wójta z 28 czerwca 2021 r., który oparł odmowę określenia środowiskowych uwarunkowań w odniesieniu do dwóch działek (nr 929/4 i 929/5) na tezie o niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że argumentacja Wójta jest niedopuszczalna. Organ I instancji nie może polemizować z organem odwoławczym, który uchylił jego wcześniejszą decyzję i zawarł wytyczne co do wykładni postanowień aktu prawa miejscowego, jakim jest plan miejscowy (decyzja Kolegium z 9 kwietnia 2021 r., akta adm. dołączone do sprawy o sygn. II SA/Lu 752/21). Takie działanie w oczywisty sposób narusza art. 138 § 2a k.p.a., świadczy o trudnym do zrozumienia uporze organu I instancji, a wręcz może stanowić dowód negatywnego stanowiska organu wobec jednej ze stron postępowania, co oznaczałoby już naruszenie zasady bezstronności (art. 8 § 1 k.p.a.).

Argumenty organu I instancji i skarżących w kwestii wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K., choć bazują ewidentnie na opinii urbanisty (pismo z 27 stycznia 2021 r.; k. 1411 akt adm. organu

I inst.) są błędne.

Argumenty te opierają się na twierdzeniu, jakoby lokalizacja stacji paliw była dopuszczalna wyłącznie na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem KS, zdefiniowanych w części tekstowej jako tereny obsługi komunikacji. Zasadnie inwestor oraz Kolegium wywodzą, że tereny KS zostały wprowadzone do planu miejscowego gminy K. uchwałą nr III/39/2002 Rady Gminy K. z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy K. - Część Wschodnia. Należy jednak zauważyć, że zmiana planu miała jednoznacznie ograniczony terytorialnie zasięg. W § 1 ust. 1 uchwały z 2002 r. wskazano, że zmienia się miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzony uchwałą Nr XX/53/88 Gminnej Rady Narodowej w K. z dnia 29 stycznia 1988 r., na obszarze miejscowości S., Z. P., Z. D., Z. W., Z. T. Plan powstały na skutek zmian został przez prawodawcę miejscowego nazwany odrębnie, jako "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy K. - Część Wschodnia" (§ 1 ust. 2 uchwały). Zmieniony w 2002 r. plan stanowi zatem regulację odrębną w aspekcie terytorialnym, obowiązującą wyłącznie na terenie wskazanych w nim pięciu miejscowości. Na pozostałym terenie, nie objętym zmianą z 2002 r. obowiązuje plan w wersji uchwalonej w 1998 r. (uchwała Rady Gminy K. nr XXXI/189/98 z dnia 26 marca 1998 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy K.)

i zmienionej w 1999 r. (uchwała Rady Gminy K. nr V/49/99 z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy K.).

Bezsporne jest, że inwestycja jest położona w miejscowości K., a nie w jednej z miejscowości objętych zmienionym w 2002 r. planem. Z uwagi na jednoznaczne ograniczenie terytorialnego zakresu obowiązywania, nie można planu z 2002 r. stosować do oceny lokalizacji spornej inwestycji. Skoro tak, na terenie objętym inwestycją (ściślej: dla działek nr 929/4 i 929/5) nie obowiązują ustalenia planu wprowadzające tereny o przeznaczeniu KS, a jedynie ustalenia dotyczące przeznaczenia terenu określone symbolem G 67 UH – usługi handlu. Skoro nie ma szczególnych regulacji, należało rozważyć, czy realizacja inwestycji w postaci stacji paliw mieści się w przeznaczeniu terenu określonym symbolem G 67 UH – usługi handlu. Obszerny wywód uzasadnienia decyzji Kolegium, w tym odwołujący się do Polskiej Kwalifikacji Obiektów Budowlanych oraz do zasad konstytucyjnych (konieczność ścisłej interpretacji regulacji planistycznych ograniczających prawo własności) jest w pełni trafny i prowadzi do jednoznacznej, prawidłowej konkluzji, że lokalizacja przedsięwzięcia na działkach nr 929/4 i 929/5 jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. Zarzuty skarg kwestionujących zaskarżoną decyzje w tym aspekcie są zatem niezasadne. Dodatkowo całkowicie chybione są zarzuty skarg stowarzyszeń S. dla B. i Polskie D., odwołujące się do konieczności uznania "per analogiam" niezgodności lokalizacji z planem w odniesieniu do działek nr 928/3, 930/13 i 930/14. W tym zakresie ocena zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu w ogóle nie jest możliwa, skoro działki te nie są objęte regulacjami planu. Zasadnie Kolegium wskazało w rozstrzygnięciu (pkt VII) na konieczność uzyskania odrębnej decyzji o warunkach zabudowy dla realizacji przedsięwzięcia na tych działkach.

W aspekcie drugiej ze wspomnianych grup zarzutów i argumentów skarg, dotyczących uwarunkowań środowiskowych w sensie ścisłym, rozważania trzeba zacząć od trzech spostrzeżeń, kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Po pierwsze, właściwy organ ustala środowiskowe uwarunkowania dla konkretnego przedsięwzięcia opisanego we wniosku o wydanie decyzji środowiskowej

i scharakteryzowanego w karcie informacyjnej, względnie – jeśli taki obowiązek zostanie nałożony – w raporcie oceny oddziaływania na środowisko. Ocena uwarunkowań bazuje w pierwszej kolejności na dokumentacji w formie "uproszczonej", jaką stanowi karta informacyjna przedsięwzięcia. Jeżeli jednak organ właściwy uzna, że dane zawarte w karcie i załączonej dokumentacji są niewystarczające do dokonania właściwej oceny, musi zażądać od inwestora przedłożenia raportu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który jest dokumentem bardziej "złożonym". Podejmując rozstrzygnięcie, czy konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a zatem, czy należy zobowiązać inwestora do przedłożenia raportu oceny, w świetle treści art. 63 u.u.i.ś. organ ma brać pod uwagę dwie zasadnicze grupy elementów: z jednej strony szeroko rozumiane uwarunkowania środowiskowe, z drugiej – charakterystykę przedsięwzięcia. Błędnym byłby przy tym wniosek, że w sytuacji, gdy na danym obszarze panują niekorzystne uwarunkowania środowiskowe (pod kątem potencjalnych zagrożeń dla środowiska), wykluczona z góry jest realizacja jakiegokolwiek przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Istota postępowania uregulowanego przepisami ustawy z 2008 r. wyraża się w tym, że należy dokonać oceny: czy projektowane rozwiązania mające zapobiec negatywnemu oddziaływaniu na środowisko są wystarczające dla osiągnięcia tego celu, biorąc pod uwagę wchodzące w grę uwarunkowania środowiskowe.

Po drugie, zarówno karta informacyjna, jak i raport oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, choć formalnie rzecz biorąc są dokumentami prywatnymi, to jednak ich moc dowodowa jest specyficzna. Istota tych dokumentów sprowadza się do kompleksowej analizy potencjalnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Taka kompleksowa analiza wymaga z istoty swojej wiedzy specjalistycznej z różnych dziedzin związanych z szeroko rozumianą ochroną środowiska. Z tego względu, podważenia ustaleń zawartych w karcie czy w raporcie wymaga przedstawienia dokumentu o podobnych walorach, tj. bazujących na wiedzy eksperckiej (por. przykładowo: wyroki NSA z 19 grudnia 2017 r., II OSK 713/16; z 26 maja 2020 r., II OSK 513/20; z 14 lipca 2020 r., II OSK 875/20; z 20 kwietnia 2021 r., III OSK 1538/21; wyrok WSA w Bydgoszczy z 23 marca 2021 r., II SA/Bd 561/20; wyrok WSA w Gdańsku z 13 stycznia 2021 r., II SA/Gd 338/20; wyrok WSA w Gliwicach z 14 września 2022 r.; II SA/Gl 604/22; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 27 października 2021 r., II SA/Go 444/21; wyrok WSA w Poznaniu z 11 marca 2022 r., II SA/Po 709/21; wyrok WSA w Warszawie z 4 marca 2022 r., IV SA/Wa 1752/21; wyrok WSA we Wrocławiu z 9 czerwca 2022 r., II SA/Wr 4/22). Co więcej, skoro ocena odnosi się do konkretnego przedsięwzięcia, skuteczna krytyka ustaleń karty informacyjnej lub raportu musi również odnosić się do tego konkretnego przedsięwzięcia, w tym do zastosowanych przez inwestora rozwiązań technicznych wykluczających bądź minimalizujących negatywne oddziaływanie na środowisko. Ogólne dokumenty, w tym w postaci publikacji naukowych czy ekspertyz dotyczących pewnych elementów powiązanych z uwarunkowaniami środowiskowymi realizacji danego przedsięwzięcia, mogą stanowić jedynie źródło przygotowania konkretnej ekspertyzy, w której zostaną podważone konkretne ustalenia i konkluzje zawarte w karcie czy w raporcie.

Po trzecie, z uwagi na konieczność dokonania kompleksowej analizy uwarunkowań środowiskowych i odniesienia do nich rozwiązań zawartych w konkretnym przedsięwzięciu, co wymaga posiadania wiedzy specjalistycznej z różnych dziedzin związanych z szeroko rozumianą ochroną środowiska, ustawodawca wprowadził obowiązek zasięgnięcia w toku postępowania zmierzającego do wydania decyzji w przedmiocie oceny środowiskowej opinii innych organów (art. 64 u.u.i.ś.). Opinie te mają służyć podjęciu prawidłowego rozstrzygnięcia (w formie postanowienia), czy dla określenia środowiskowych uwarunkowań wystarczające są dane zawarte w karcie informacyjnej, czy też konieczne będzie sporządzenie raportu i przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wskazane przez ustawodawcę organy opiniujące to podmioty, które z założenia dysponują (ściślej: zatrudnieni w nich pracownicy) wiedzą fachową niezbędną do oceny uwarunkowań środowiskowych i przyjętych w projektowanym przedsięwzięciu rozwiązań. Choć z uwagi na formę prawną (opinie), stanowiska tych organów nie są wiążące dla organów wydających decyzję w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, to jednak stanowią one nader istotny element całej procedury oceny. Oczywiście jest możliwe wydanie decyzji sprzecznej z treścią opinii, jednakże wymaga to nader starannego uzasadnienia, opartego na nader mocnych podstawach merytorycznych.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć:

Po pierwsze, według treści karty informacyjnej inwestor przewidział rozwiązania techniczne zapobiegające negatywnemu oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wodne, w szczególności w aspekcie wód podziemnych: zbiorniki na paliwo mają mieć budowę dwupłaszczową oraz mają być wyposażone w instalacje monitorujące potencjalne wycieki. Plac dystrybucyjny będzie szczelny. W obrębie stanowisk nalewczych oraz przy stanowisku zlewczym paliw z autocysterny do zbiorników podziemnych zostaną wykonane szczelne tace z odprowadzeniem odcieków przez separator. Wody opadowe i roztopowe ze szczelnych powierzchni przy dystrybutorach odprowadzane będą przez odwodnienie liniowe za pośrednictwem separatora produktów ropopochodnych do szczelnego zbiornika (s. 25-26 karty, s. 17 uzupełnienia karty informacyjnej, k. 740 akt organu I inst.).

Po drugie, dokonując oceny tych rozwiązań, fachowe organy opiniujące, w tym organ ustawowo odpowiedzialny za stan wód – Zarząd Zlewni w Z. PGW WP – nie stwierdziły nawet potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co wymagałoby sporządzenia raportu. Wynika stąd, że w ocenie organów opiniujących nawet uproszczona forma dokumentacji, jaką jest karta informacyjna stanowiła wystarczający dowód tego, że przedsięwzięcie nie stwarza zagrożenia dla środowiska, w tym dla wód podziemnych. Nie są przy tym zasadne argumenty skarżącego Stowarzyszenia OSP, że organy opiniujące nie dysponowały pełną wiedzą na temat uwarunkowań inwestycji, z uwagi na to, że w karcie informacyjnej pominięto istotne informacje, a organ, choć dysponował opracowaniami na temat struktury wód podziemnych, nie przedstawił tych dokumentów organom opiniującym. Należy zwrócić uwagę, że organ I instancji dwukrotnie wystąpił o zaopiniowanie karty informacyjnej (pisma z 15 lipca 2020 r. i z 23 września 2020 r., k. 659-663 i 723 akt adm. organu I inst.). Ostateczne stanowiska organów opiniujących zostały wyrażone po przedłożeniu przez inwestora uzupełnienia karty, które to uzupełnienie zostało przedłożone na żądanie organu opiniującego (Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska – pismo z 8 września 2020 r., k. 712 akt adm. organu

I inst.). Należy również odnotować, że organ I instancji kierował do organów opiniujących pisma, w których wskazywał na konieczność weryfikacji opinii, z uwagi na występujące w ocenie organu błędne informacje zawarte w karcie informacyjnej (pisma z 4 i z 10 września 2020 r. k. 708, 715 i 718 akt adm. I inst.). Zarząd Zlewni nie uznał jednak za zasadne zmiany zajętego stanowiska. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uznał za konieczne sporządzenie nowej opinii, po przedłożeniu uzupełnienia karty informacyjnej (pismo z 29 września 2020 r., k. 1376 akt adm. organu I inst.). Dysponując uzupełnieniem karty, organ zajął stanowisko pozytywne (w trybie milczącym – informując o braku zastrzeżeń). Z kolei Regionalny Dyrektor wyraził opinię pozytywną z uwzględnieniem uzupełnienia karty informacyjnej oraz dysponując podniesionymi przez Wójta zastrzeżeniami wyrażonymi w ww. pismach. Nie sposób zatem zgodzić się z zarzutem, że organy opiniujące nie znały pełnych danych dotyczących przedsięwzięcia i uwarunkowań środowiskowych, jak również zastrzeżeń organu I instancji co do karty.

Zarząd Zlewni w Z. PGW WP wyraził swoją opinię w piśmie z 20 sierpnia 2020 r., na podstawie pierwszej wersji karty informacyjnej. Po uzupełnieniu karty informacyjnej przez inwestora i przedstawieniu organowi tego dokumentu, Zarząd Zlewni nie znalazł podstaw do zmiany swojego stanowiska (pismo z 23 września 2020 r., k. 1375 akt adm. organu I inst.). Konkluzja opinii organu była następująca: "Po przeanalizowaniu załączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia, uwzględniając charakter, skalę i lokalizację przedsięwzięcia oraz planowane rozwiązania chroniące środowisko nie przewiduje się negatywnego oddziaływania inwestycji na stan jednolitych części wód oraz na realizację celów środowiskowych określonych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły" (k. 699 akt organu I inst.).

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. w ostatecznym stanowisku, zajętym po przedłożeniu przez Wójta wątpliwości co do treści karty, dysponując uzupełnieniem karty informacyjnej, odstąpił od wydania opinii, co należy traktować zgodnie z przepisami (art. 78 ust. 4 u.u.i.ś.) jako brak zastrzeżeń do przedstawionych planów realizacji przedsięwzięcia (pismo z 20 listopada 2020 r., k. 1396 akt adm. I inst.).

Jak wskazano wyżej, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zażądał uzupełnienia karty informacyjnej i wydał swoją opinię dysponując uzupełnioną kartą, jak również mając świadomość zastrzeżeń Wójta co do treści informacji podanych w karcie. Konkluzja opinii Dyrektora, wyrażonej w piśmie z 16 października 2020 r. (k. 1379 akt adm. organu I inst.) jest następująca: "(...) mając na względzie planowane rozwiązania w zakresie sposobu posadowienia i zabezpieczenia zbiorników magazynowanych na paliwa, zabezpieczenia podłoża, poboru wody i odprowadzania ścieków oraz wód opadowych z zanieczyszczonych powierzchni, itp., nie przewiduje się znaczącego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne, jakość wód powierzchniowych i podziemnych" (s. 10 opinii). Wypada przy tym odnotować, że Dyrektor miał świadomość tego, że w odległości ok. 280 m od terenu planowanej inwestycji znajduje się obiekt stawowy (s. 8 opinii)

Po trzecie, skarżący nie przedstawili nigdy przeciwdowodu podważającego ustalenia i konkluzje zawarte w karcie informacyjnej. Wbrew argumentom skarżących, w szczególności Stowarzyszenia OSP, nie są takimi dowodami powoływane w odwołaniu od decyzji Wójta z 28 czerwca 2021 r. (zob. k. 24-27 akt adm. SKO) dokumenty w postaci fragmentów objaśnień do mapy geośrodowiskowej Polski oraz fragmentów opinii zatytułowanej jako: "Analiza ryzyka obejmująca ocenę zagrożeń zdrowotnych

i czynników negatywnie wpływających na jakość ujmowanej wody dla rejonu wyznaczonej strefy ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych z utworów górnokredowych w miejscowości K.". Należy przy tym zauważyć, że żadnego z tych dokumentów nie ma w aktach sprawy, znane są tylko z fragmentów cytowanych w odwołaniu bądź przywoływania w innych pismach organu I instancji lub stron.

Jeśli chodzi o objaśnienia do mapy geośrodowiskowej to z pism składanych w toku postępowania wynika, że przywoływane fragmenty odnoszą się do całego arkusza 748-B., a zatem obszaru o pow. kilkuset km2 (arkusz jest dołączony do Karty informacyjnej, k. 579 akt adm. organu I inst.). Sama jednostka hydrogeologiczna 1abCr3II, na terenie której zlokalizowane jest przedsięwzięcie ma pow. 263 km2. Z istoty swojej opracowanie ma zatem charakter generalny. Tymczasem ocena środowiskowa ma się odnosić do konkretnego fragmentu przestrzeni, na którym ma być realizowana inwestycja oraz do obszaru, na który przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco negatywnie oddziaływać. Dokument tego rodzaju może zatem stanowić jedynie punkt odniesienia dla dalszych, szczegółowych analiz. Takich analiz, podważających ustalenia zawarte w karcie informacyjnej, nie przedstawiono. Wypada również odnotować, że w przywoływanym w odwołaniu Stowarzyszenia OSP fragmencie objaśnień do mapy geośrodowiskowej wskazano na zasadność ograniczenia lokalizacji dla inwestycji stanowiących potencjalne zagrożenie dla wód podziemnych. Argumentacja skarżących, odwołująca się do tego fragmentu prowadziłaby do wniosku o konieczności wykluczenia lokalizacji wszelkich przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na całym obszarze arkusza 748 mapy hydrogeologicznej Polski. Nieracjonalność tak daleko idącej konkluzji jest oczywista, a do tego musiałaby prowadzić akceptacja argumentacji skarżącego Stowarzyszenia.

Drugi z cytowanych w odwołaniu Stowarzyszenia dokument został opracowany w marcu 2021 r. przez hydrogeologa R. S. Jak wspomniano, dokumentu tego brak w aktach. Jak wynika z akt administracyjnych (w szczególności pisma Wójta z 31 marca 2021 r.; k. 1469 akt adm. organu I inst.) analiza została przygotowana na potrzeby złożenia wniosku o ustanowienie strefy pośredniej ochrony ujęcia wody w K. Wniosek złożono w marcu 2021 r. (wspomniane pismo Wójta z 31 marca 2021 r.), jednak strefy ochrony pośredniej od dnia dzisiejszego nie ustanowiono. Każe to poddać w wątpliwość zasadność wniosków hydrologa o konieczności ustanowienia ograniczeń na tak szerokim obszarze. Istotniejsze jest jednak to, że analiza nie stanowi przeciwdowodu przeciwko ustaleniom i konkluzjom zawartym w kacie informacyjnej, bo z oczywistych względów nie odnosi się do tego konkretnego przedsięwzięcia. Jedyną cechą wspólną są rozważania dotyczące sytuacji hydrogeologicznej na analizowanym obszarze. Ocena tej sytuacji jest przy tym częściowo rozbieżna: w karcie informacyjnej w kilku miejscach stwierdzono, że grunty charakteryzuje wysoka izolacyjność warstwy wodonośnej (s. 17 karty, s. 18 uzupełnienia karty, k. 741 akt adm. organu I inst). Natomiast w przywołanym w odwołaniu fragmencie analizy hydrogeolog S. twierdzi, że są to tereny o słabej izolacji, co uzasadnia wniosek o ustanowienie strefy pośredniej ochrony ujęcia wody. W jego ocenie dodatkowym problemem jest łączność hydrauliczna wspomnianych warstw wodonośnych (możliwość przesiąkania).

Co kluczowe w sprawie: z oczywistych względów analiza hydrogeologa S. nie odnosi się jednak w żaden sposób do tego konkretnego przedsięwzięcia, które jest przedmiotem oceny, w szczególności nie ocenia, czy projektowane przez inwestora rozwiązania techniczne są wystarczające dla zapobieżenia potencjalnemu negatywnemu oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jest to oczywiste, bowiem analiza hydrogeologa miała zupełnie inny cel – ocenę zasadności ustanowienia strefy ochrony pośredniej ujęcia wody w K. Analiza nie jest zatem skutecznym przeciwdowodem obalającym ustalenia i konkluzje zawarte w karcie informacyjnej, potwierdzone pozytywnymi opiniami wyspecjalizowanych organów.

Odnosząc się do kwestii ustanowienia strefy ochrony pośredniej ujęcia wody w K., niezależnie od stwierdzenia, że wniosek z marca 2021 r. nie doprowadził do chwili obecnej (a zatem przez ponad 1,5 roku) do wydania stosownego rozporządzenia Wojewody w tym przedmiocie (art. 135 ust. 1 pkt 2 P.w.), co każe poddać w wątpliwość zasadność rozszerzenia zakresu ochrony ujęcia wody. Trzeba przy tym zauważyć, że kwestia ta była już rozważana przy okazji tworzenia ujęcia wodnego (ściślej: przy tworzeniu drugiej studni, która jest aktualnie studnią podstawową), w 1999 r. W uzupełnieniu karty informacyjnej inwestor powołuje się w tym względzie na otrzymaną z Urzędu Gminy dokumentację hydrologiczną, w tym Aneks nr 1 do dokumentacji hydrologicznej ujęcia wody z wód kredowych. W toku opracowywania Aneksu przeprowadzono analizy niezbędne do podjęcia decyzji w przedmiocie ustanowienia strefy. Po przeprowadzeniu analiz uznano, że "(...) występująca w rejonie ujęcia budowa geologiczna i środowisko przyrodnicze są korzystne i stanowią skuteczną, naturalną ochronę ujmowanych wód. Nie zachodzi potrzeba ustanawiania strefy ochrony pośredniej ujęcia w K." (s. 11 i 15-16 uzupełnienia karty, k. 734 i 738-739 akt adm. I inst.). Analizy hydrologiczne były również prowadzone w 2013 r., na potrzeby uzyskania nowego pozwolenia wodnoprawnego dla ujęcia wody (opracowano operat wodnoprawny). Również i przy tej okazji nie podjęto działań w celu ustanowienia strefy pośredniej ochrony ujęcia wody w K.

Konkludując: jeżeli w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, uzupełnionej na żądanie organu opiniującego, przedstawiono rozwiązania techniczne, które mają być wystarczające dla zapobieżenia potencjalnemu negatywnemu oddziaływaniu na środowisko wodne, w tym wody podziemne, fachowe organy opiniujące wypowiedziały się pozytywnie, nie dostrzegając niebezpieczeństwa negatywnego oddziaływania na środowisko, zaś w toku postępowania nie przedstawiono konkretnego przeciwdowodu podważającego ustalenia i konkluzje zawarte w karcie informacyjnej, nie było podstaw do uznania, że dane zawarte w karcie są niewystraczające do określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i konieczne będzie sporządzenie raportu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tej sytuacji wydanie decyzji określającej uwarunkowania środowiskowe dla realizacji spornego przedsięwzięcia, bez przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, było uzasadnione i prawidłowe, a zatem rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Kolegium jest zgodne z prawem.

Wobec powyższych argumentów należy uznać za niezasadne zarzuty podniesione we wszystkich sześciu skargach.

W szczególności nie są zasadne pojawiające się we wszystkich skargach, choć w różnej postaci, zarzuty wadliwej, niewyczerpującej oceny stanu faktycznego sprawy. Zarzutom tym przeczą podniesione wyżej argumenty: wszystkie trzy organy opiniujące wyraziły pozytywne stanowisko, nie przewidując znaczącego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne, jakość wód powierzchniowych

i podziemnych, opinie te zostały wyrażone po uzupełnieniu karty informacyjnej, z uwzględnieniem zastrzeżeń organu I instancji wobec informacji podanych w pierwotnej wersji karty (nota bene: wywołanych oporem części środowiska lokalnego

i przedstawianych w protestach argumentów). Jednocześnie w toku postępowania nie przedstawiono przeciwdowodów skutecznie podważających konkluzje karty informacyjnej, tzn. takich, które odnosiłyby się do uwarunkowań tego konkretnego przedsięwzięcia i przyjętych w nim rozwiązań technicznych zabezpieczających przed negatywnym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko.

Konkluzji wyrażonych w karcie informacyjnej, opracowanej przez ekspertów, zweryfikowanych przez fachowe organy opiniujące, nie są w stanie podważyć podniesione w skargach S. P., I. Z. i R. Z. (będących współwłaścicielami stawów) argumenty dotyczące błędnego wskazania w karcie poziomu wód podziemnych na terenie inwestycji. Tezę tą skarżący opierają na następującym wywodzie: należące do nich stawy są zasilane ze źródeł cieku spod K. Źródła cieku są umiejscowione na rzędnej 214 m n.p.m. Wypływ wody następuje ze spękań i szczelin w skałach okresu kredowego. Skoro rzędna terenu pod projektowanym przedsięwzięciem wynosi ok. 220 m, to wody podziemne na tym terenie znajdują się na głębokości 6 m p.p.t. Niezależnie od tego, że skarżący nie podali, skąd pochodzą informacje o zasilaniu stawów z wód podziemnych, to wypada zauważyć, że twierdzenia te pozostają w sprzeczności z dokumentacją hydrologiczną ujęcia wody w K. Z powoływanych już wyżej badań przeprowadzonych na potrzeby utworzenia ujęcia wody w K., w tym Aneksu nr 1, przygotowywanego w 1999 r. w związku z utworzeniem drugiej studni, wynika jednoznacznie, że na tym terenie występują dwie warstwy wodonośne – jedna, płytsza i młodsza, z okresu czwartorzędowego, na poziomie ok. 6 m p.p.t. oraz druga, starsza, z okresu górno-kredowego, na poziomie zróżnicowanym, sięgającym 24 m p.p.t. Ujęcie wody jest zasilane z warstwy głębszej. Podmiot przygotowujący na zlecenie inwestora kartę informacyjną oraz jej uzupełnienie bazował w tym względzie na oficjalnej dokumentacji przygotowanej na potrzeby na potrzeby uruchomienia ujęcia wody oraz uregulowania jego statusu prawnego (zob. s. 12 i 16-18 uzupełniania karty informacyjnej; k. 735-741 akt adm. organu I inst.). Nota bene, o istnieniu dwóch warstw wodonośnych wspomina też hydrogeolog S. w cytowanym w odwołaniu Stowarzyszenia OSP fragmencie opinii z 2021 r. (k. 25 akt adm. SKO). Ponadto karta informacyjna została przygotowana w oparciu o badania geologiczne, w postaci odwiertów wykonanych w miejscu realizacji inwestycji. Odwierty były prowadzone do głębokości 6 m, nie stwierdzono wystąpienia warstwy wodonośnej, nie zaobserwowano (s. 16 karty informacyjnej). W ocenie Sądu nie sposób uznać, że twierdzenia zawarte w skargach, nie oparte na ekspertyzie odnoszącej się do spornego przedsięwzięcia, są w stanie podważyć tezy oparte na oficjalnej dokumentacji hydrogeologicznej oraz badaniach geologicznych przeprowadzonych na terenie planowanej inwestycji.

Z analogicznych przyczyn nie można podzielić zasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego podniesionych w skardze Stowarzyszenia OSP w K., wyrażających się w przeprowadzeniu postępowania w sposób naruszający regulacje ustawowe dotyczące elementów decydujących o tym, czy konieczne jest sporządzenie raportu i przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 62a w zw. z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś.). Jak wskazano wyżej, w rozpoznawanej sprawie wydanie decyzji określającej uwarunkowania środowiskowe dla realizacji spornego przedsięwzięcia, bez przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, było uzasadnione i prawidłowe. Biorąc pod uwagę przywoływane wyżej argumenty świadczące o tym, że organy opiniujące zajęły stanowisko dysponując odpowiednimi danymi dotyczącymi uwarunkowań środowiskowych (z uwzględnieniem uzupełnienia karty informacyjnej oraz zastrzeżeń organu I instancji wobec informacji podanych w pierwotnej wersji karty), a zatem z uwzględnieniem koniecznych uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., za niezasadne należy uznać podniesione w skardze Stowarzyszenia OSP w K. zarzuty naruszenia art. 62a ust. 1 i art. 64 ust. 3 i 3a u.u.i.ś.

Niezasadne w ocenie Sądu są również – pojawiające się we wszystkich skargach – zarzuty naruszenia przepisów postępowania, poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej do Sądu decyzji Kolegium, w szczególności przez pominięcie argumentów stron (oparcie się wyłącznie na argumentacji odwołania inwestora) oraz niewyjaśnieniu przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności twierdzeniom skarżącej. W kwestii oceny zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego, argumentacja Kolegium jest nader obszerna, a przy tym przekonująca, o czym była już mowa wyżej. Wbrew stawianym w skardze zarzutom Kolegium odniosło się również do aspektu stricte środowiskowego, w tym do podnoszonych w odwołaniach argumentów dotyczących wpływu realizacji przedsięwzięcia na stan wód podziemnych. Kwestiom tym poświęcone są dwa akapity w końcowej części uzasadnienia decyzji, w których Kolegium akcentuje szczególny charakter karty informacyjnej i konieczność przedstawienia odpowiednich dowodów, które byłyby w stanie podważyć treść informacji podawanych w karcie. Jakkolwiek można dyskutować, czy uzasadnienie nie jest w tym elemencie zbyt lakoniczne, to nie sposób nie dostrzec, że nawet te krótkie wywody oddają istotę problemu, wyrażoną obszerniej w wyżej przedstawionych wywodach Sądu: inwestor przewidział rozwiązania techniczne zapobiegające negatywnemu oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wszystkie trzy organy opiniujące wyraziły stanowisko pozytywne, a w toku postępowania nigdy nie przedstawiono skutecznego przeciwdowodu wobec konkretnych ustaleń i konkluzji karty informacyjnej. Nawet uznając, że lakoniczność uzasadnienia decyzji Kolegium stanowi pewne naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., to nie jest to z pewnością uchybienie, które mogłoby w jakikolwiek sposób wpłynąć na prawidłowość samego rozstrzygnięcia.

Nie są również zasadne zarzuty (występujące w różnych formułach we wszystkich skargach) co do braku przeprowadzenia postępowania dowodowego co do zastrzeżeń przedstawianych w odwołaniu strony od decyzji organu I instancji. Jeszcze raz należy podkreślić, że organy nie miały podstaw do kwestionowania ustaleń

i konkluzji zawartych w karcie wobec jednoznacznie pozytywnego stanowiska organów opiniujących. Choć oczywiście, to obowiązkiem organu jest gromadzenie materiału dowodowego niezbędnego do wszechstronnego wyjaśnienia stanu sprawy, to jednak ta wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada oficjalności postępowania dowodowego nie jest równoznaczna z każdoczesnym przerzuceniem całości ciężaru poszukiwania dowodów w sprawie na organ administracji. Przeciwnie, nałożenie na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w wypełnianiu tego obowiązku (por. przykładowo wyrok NSA z 25 września 2018 r.,

II OSK 2406/16). Strona powinna przekazać dowody dotyczące okoliczności, których wykazanie leży w jej interesie, pod rygorem negatywnych dla niej skutków procesowych. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawie należy po raz kolejny stwierdzić, że w sytuacji, gdy w materiale dowodowym sprawy znajdowały się trzy opinie wyspecjalizowanych organów pozytywnie opiniujące przedsięwzięcie, wykluczające konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko

i sporządzenia raportu, Kolegium nie miało uzasadnionych podstaw do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego celem weryfikacji twierdzeń podniesionych w odwołaniach, gdy zasadność tych twierdzeń podważały opinie organów. Należy przy tym zauważyć, że strony przeciwne realizacji inwestycji pozostawały bierne w zakresie przedstawiania wniosków dowodowych. Nie sposób za taką aktywność uznać powoływania się na dokumenty w postaci wyjaśnień do fragmentu mapy geośrodowiskowej kraju oraz analizy stanowiącej załącznik do wniosku o ustanowienie strefy pośredniej ochrony ujęcia wody w K. Jak wskazano wyżej, dokumenty te miały zbyt ogólny charakter, aby uznać za skuteczny przeciwdowód przeciwko karcie informacyjnej, w szczególności przez to, że w ogóle nie odnosiły się do przedsięwzięcia i karty informacyjnej. Dokumenty tego rodzaju mogły stanowić co najwyżej materiał źródłowy dla przygotowania konkretnej ekspertyzy, odnoszącej się do spornego przedsięwzięcia. Takiego konkretnego przeciwdowodu nigdy nie przedstawiono, nie obalono zatem tez postawionych w karcie informacyjnej, zaakceptowanych przez organy opiniujące.

Chybiony w ocenie Sądu jest również zarzut naruszenia przepisów Prawa wodnego, podniesiony w skardze Stowarzyszenia OSP w K. Zarzut ten jest nader niejasno sformułowany, jednakże jego podstawy prawne i argumentacja skargi Stowarzyszenia wskazują, że w ocenie pełnomocnika skarżącego sporne przedsięwzięcie wymagało pozwolenia wodnoprawnego, co wynika z wpływu przedsięwzięcia na stan wód. Wypada odnotować przede wszystkim, że powołany przez pełnomocnika skarżącego art. 394 ust. 1 P.w. odnosi się do obowiązku zgłoszenia wodnoprawnego, a nie uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Wskazany w podstawie zarzutu pkt 6 wymaga zgłoszenia dla prowadzenie robót w wodach oraz innych robót, które mogą być przyczyną zmiany stanu wód podziemnych. Zarzut ten pełnomocnik wiąże (w uzasadnieniu) z art. 59 pkt 2 P.w., zgodnie z którym celem środowiskowym dla jednolitych części wód podziemnych jest zapobieganie pogorszeniu oraz poprawa ich stanu. Innymi słowy, zarzut należy rozumieć w ten sposób, że skoro (według twierdzeń skarżącego) przedsięwzięcie prowadzić będzie do pogorszenia stanu wód podziemnych, inwestor powinien dokonać zgłoszenia wodnoprawnego (a nie uzyskać pozwolenie wodnoprawne jak wskazano w skardze). Dodatkowo pełnomocnik skarżącego Stowarzyszenia wiąże ten zarzut z naruszeniem art. 64 ust. 1 pkt 4 i art. 64 ust. 1c u.u.i.ś. Pierwszy z tych przepisów ustanawia obowiązek zasięgnięcia opinii organu właściwego do oceny wodnoprawnej, co bezspornie w sprawie miało miejsce. Drugi przepis przewiduje, że w przypadku gdy dla planowanego przedsięwzięcia organ właściwy do wydania oceny wodnoprawnej stwierdzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ze względu na możliwy negatywny wpływ tego przedsięwzięcia na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 i art. 61 P.w., zamiast opinii, o której mowa w ust. 1 pkt 4, dokonuje on uzgodnienia w drodze postanowienia. Zarzut należy zatem rozumieć w ten sposób, że w ocenie pełnomocnika organ właściwy do wydania oceny wodnoprawnej nie powinien był wydawać opinii, lecz dokonać uzgodnienia treści decyzji środowiskowej w formie postanowienia.

Abstrahując od poprawności formalnej (zarzut łączy w sobie w istocie dwie oddzielne kwestie), zarzut nie zasługuje na uwzględnienie przede wszystkim z tego względu, że organ właściwy do wydania oceny wodnoprawnej (Zarząd Zlewni w Z. PGW WP) nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, bo nie stwierdził istnienia przesłanek do postawienia tezy o możliwym negatywnym wpływie przedsięwzięcia na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa m.in. w art. 59 P.w. (vide: przytoczona wyżej konkluzja opinii organu na k. 699 akt organu I inst.). Nie sposób zatem zasadnie zarzucać ani niewłaściwej formy zajęcia stanowiska (opinia zamiast uzgodnienia), ani formułować obowiązku dokonania przez inwestora zgłoszenia wodnoprawnego.

O niezasadności zarzutów odnoszących się do wadliwej oceny zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego była już mowa we wcześniejszych rozważaniach. Dodatkowo kwestie pojawiły się również w piśmie procesowym pełnomocnika skarżących S. P., I. Z.

i R. Z. z 23 czerwca 2022 r. Argumenty podniesione w piśmie są nietrafne. Środowiskowe uwarunkowania określane są dla całego przedsięwzięcia, jakim jest stacja paliw, a nie dla poszczególnych obiektów, stanowiących elementy tej całości. Należało zatem dokonać oceny, czy lokalizacja całego przedsięwzięcia, jakim jest stacja paliw, a nie poszczególne obiekty stanowiące jej składowe, jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak już wyżej wskazano, prawidłowa wykładnia ustaleń planu prowadzi do jednoznacznej konkluzji pozytywnej: budowa stacji paliw na działkach objętych planem jest zgodna z jego ustaleniami. Na marginesie można dodać, że jeżeli dojdzie w przyszłości do kolejnych etapów realizacji inwestycji (z uwzględnieniem konieczności uzyskania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszaru trzech działek nie objętych planem) wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę również będzie obejmował całe przedsięwzięcie w postaci stacji paliw, a nie poszczególne obiekty stanowiące jej składowe.

Będąc zobowiązanym do kontroli niezależnej od zarzutów skarg i powołanych podstaw prawnych (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd nie znalazł żadnych podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Kolegium.

Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.