Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 105/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 44 § 1 pkt 1, § 2, § 3, § 4, art. 58 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 13o ust. 1 pkt 1, ust. 15, ust. 10 pkt 3
journal: Dz.U. 2015 poz 187
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji  Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7 ust. 1 pkt 5, art. 14 ust. 1, ust. 2, ust. 3, art. 3a ust. 1, ust.2, ust. 3 (Dz.U. z 2020 r., poz. 1206, z późn. zm.)
journal: Dz.U. 2015 poz 807
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o  przyznanie płatności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Protokolant Asystent sędziego Dorota Winiarczyk - Ożóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2020 r. sprawy ze skargi Z. L. na postanowienie Inne z dnia [...] lutego 2020 r. [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r., [...], Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił Z. L. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia 9 października 2019 r., nr [...], odmawiającej przyznania pomocy.

Powyższe rozstrzygniecie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco.

W dniu 18 czerwca 2019 r. Z. L. złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. wniosek o udzielenie pomocy finansowej na wyrównanie kwoty dochodu uzyskanej przez producenta świń utrzymywanych na obszarze objętym restrykcjami w związku ze zwalczaniem afrykańskiego pomoru świń.

Decyzją z dnia [...] października 2019 r. organ odmówił przyznania skarżącemu pomocy finansowej. Przesyłka zawierająca decyzję została wysłana na adres pełnomocnika skarżącego i z powodu nieobecności adresata była awizowana dwukrotnie: 14 października 2019 r. oraz 22 października 2019, po czym zwrócono ją nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". Przesyłkę uznano za doręczoną z dniem 28 października 2019 r.

W dniu 18 stycznia 2020 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz odwołanie od powyższej decyzji. Jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia odwołania skarżący wskazał okoliczność, że decyzja organu I instancji nie została mu doręczona. Podniósł, że przesyłka zawierająca decyzję została skierowana na niewłaściwy adres pełnomocnika skarżącego, wobec czego nie miał możliwości zachowania terminu do wniesienia odwołania. Skarżący wskazał, że o decyzji dowiedział się dopiero 13 stycznia 2020 r. w siedzibie organu I instancji.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu organ podniósł, że ww. decyzja została wysłana na adres pełnomocnika skarżącego znajdujący się w aktach sprawy. W dniu 24 czerwca 2019 r. skarżący wniósł o zmianę do wniosku o wpis do ewidencji producentów, do której załączył pełnomocnictwo dla J. L.. Zarówno we wniosku, jak i w pełnomocnictwie, jako adres pełnomocnika wskazano ul. [...] w L.. Przesyłka pocztowa zawierająca zaskarżoną decyzję została nadana na wskazany wyżej adres. Z powodu nieobecności adresata przesyłka była dwukrotnie awizowana 14 października 2019 r. oraz 22 października 2019, po czym została zwrócona do organu. Organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że doręczenie w trybie przewidzianym w art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", było prawidłowe i stwierdził, że decyzja została doręczona 28 października 2019 r. Tym samym czternastodniowy termin do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji upłynął 12 listopada 2019 r. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem skarżący wniósł dopiero 18 stycznia 2020 r.

W dniu 17 stycznia 2020 r., skarżący wniósł o zmianę do wniosku o wpis do ewidencji producentów, wskazując jako adres do doręczeń pełnomocnika: [...]. Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem w czasie wydania i wysyłania decyzji, jako adres do doręczeń pełnomocnika skarżącego wskazano ul. [...] w L..

W ocenie organu okoliczności podnoszone przez skarżącego nie uprawdopodabniają, że dokonanie czynności procesowej w terminie nie było możliwe z powodu obiektywnej przeszkody, której przy zachowaniu należytej staranności nie dało się ominąć.

W skardze sądowej na powyższe postanowienie, skarżący wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:

- naruszenie art. 59 § 2 k.p.a. w związku z art. 58 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie nie zaszły przesłanki do przywrócenia terminu wniesienia odwołania od decyzji z [...] października 2019 r.;

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez przyjęcie, że decyzja została skierowana na prawidłowy adres;

- naruszenie art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. – zasady działania w sposób budzący zaufanie do organu administracyjnego oraz zasady informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na sytuację prawną skarżącego;

- naruszenie art. 81a § 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie na korzyść strony niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego w zakresie adresu do doręczeń;

- niedoręczenie decyzji z dnia [...] października 2019 r. J. L., jako współwłaścicielowi gospodarstwa rolnego i wysłanie jej decyzji jako pełnomocnikowi skarżącego.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ miał świadomość o rzeczywistym adresie do doręczeń pełnomocnika skarżącego. Z załączonego do wniosku o przyznanie płatności oświadczenia o zgodzie współposiadacza gospodarstwa rolnego oraz potwierdzenia przyjęcia dokumentów wynikało, że właściwym adresem do doręczeń był adres: [...]. W sytuacji, gdy organ miał jakiekolwiek wątpliwości co do adresu do doręczeń J. L., powinien je wyjaśnić. Skarżący podniósł, że J. L. od wielu miesięcy zamieszkuje w K., a ponadto ze względu na problemy zdrowotne i leczenie nie była w stanie odbierać korespondencji z mieszkania w L.. Skarżący zarzucił także, że nie pouczono go o obowiązku poinformowania o zmianie adresu oraz o skutkach ustanowienia pełnomocnika.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest postanowienie organu odwoławczego odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.

W myśl art. 58 § 1 k.p.a. – w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2).

W rozpoznawanej sprawie decyzja organu I instancji z dnia [...] października 2019 r. została doręczona skarżącemu w trybie art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym – w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego.

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3).

Stosownie zaś do § 4 cytowanego przepisu, w przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Przesyłka zawierająca w/w decyzję została skierowana na adres pełnomocnika skarżącego – J. L., ul. [...] L.. Z adnotacji umieszczonych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz przesyłce wynika, że z powodu nieobecności adresata przesyłkę dwukrotnie awizowano. Przesyłka została pozostawiona w placówce pocztowej 14 października 2019 r., o czym poinformowano adresata poprzez umieszczenie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej. 22 października 2019 r. przesyłka została awizowana powtórnie. Adresat nie podjął przesyłki w terminie, w związku z czym zwrócono ją nadawcy.

Pełnomocnik skarżącego nie odebrała przesyłki w przewidzianym terminie, zatem organ zasadnie uznał ją za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma urzędzie pocztowym, tj. z dniem 28 października 2019 r.

W ocenie sądu, przywołana przez skarżącego argumentacja nie daje podstaw do uznania braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, że brak winy w uchybieniu terminu zachodzi, gdy zachowanie strony postępowania odpowiada obiektywnemu miernikowi staranności, a więc staranności w prowadzeniu spraw, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Nawet lekkie niedbalstwo przy dokonywaniu czynności w toku postępowania wyklucza przywrócenie terminu. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i jeśli przeszkoda ta powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej (por. wyroki WSA w Rzeszowie z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 360/13, WSA w Bydgoszczy z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 106/13, WSA w Poznaniu z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt II SA/Po 648/12, WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1697/10, WSA w Łodzi z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 573/14). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. powódź, pożar, przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się osobą trzecią przy dokonywaniu konkretnej czynności (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Beck, Warszawa 2012, s. 283). Przeszkoda, uzasadniająca przyjęcie uprawdopodobnienia braku winy zachodzi zatem wówczas, gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym) było niemożliwe albo nie można było oczekiwać od strony, że w danych okolicznościach zachowa dany termin procesowy.

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazał tak rozumianych okoliczności i przeszkód, które świadczyłyby o braku winy w uchybieniu terminu.

Z akt sprawy wynika, że organ prawidłowo ocenił poprawność doręczenia przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] października 2019 r.

Wskazać należy, że stosownie do art. 41 § 1 k.p.a., w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego. W razie zaniedbania powyższego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (§ 2).

Niesporne jest, że w dniu 24 czerwca 2019 r. skarżący wniósł do organu o zmianę wniosku o wpis do ewidencji producentów, załączając pełnomocnictwo dla J. L.. Zarówno we wniosku, jak i w pełnomocnictwie, jako adres zamieszkania pełnomocnika wskazał ul. [...] w L.. Organ był zatem związany tym wskazaniem i miał obowiązek doręczyć decyzję ustanowionemu pełnomocnikowi, na adres wskazany we wniosku i w pełnomocnictwie.

Kolejny wniosek o wpis do ewidencji producentów został złożony dopiero w dniu 17 stycznia 2020 r. W rubryce dotyczącej adresu do korespondencji dla pełnomocnika skarżący wskazał już inny adres – [...]. Skoro zmiana adresowa nastąpiła już po wydaniu decyzji przez organ I instancji, przeto nie istniały żadne przesłanki, aby kierować korespondencję na ten drugi adres.

W myśl art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2020 r. poz. 1206 z późn. zm.), ewidencja producentów zawiera między innymi imię i nazwisko oraz określenie miejsca zamieszkania i adres pełnomocnika, jeżeli został ustanowiony, albo osoby uprawnionej do reprezentacji, wraz z numerem identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numerem ewidencyjnym powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL), z zastrzeżeniem ust. 3.

Jednocześnie, zgodnie z art. 14 ww. ustawy, producent jest obowiązany do zgłoszenia kierownikowi biura powiatowego Agencji każdej zmiany danych zawartych we wniosku, o którym mowa w art. 11 ust. 1, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia zmiany. Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się na formularzu wniosku o wpis do ewidencji producentów (ust. 2). Zmiana danych w ewidencji producentów może być dokonywana również z urzędu na podstawie informacji pochodzących z innych ewidencji lub rejestrów publicznych prowadzonych przez organy lub podmioty wykonujące zadania publiczne, do których Agencja ma dostęp z mocy prawa, i nie wymaga rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej (ust. 3).

Z przytoczonych przepisów wynika, że obowiązek informowania o każdej zmianie danych ma szczególnie doniosłe znaczenie, bowiem wpisy dotyczące adresu do doręczeń stanowią podstawę kierowania do stron wszelkich pism w postepowaniu. Wprowadzone do ewidencji dane wiążą organ do momentu ich ewentualnej zmiany przez producenta.

Z akt sprawy wynika, że skarżący był wielokrotnie pouczany o obowiązku aktualizacji danych zawartych we wpisie do ewidencji producentów. We wniosku z dnia 24 czerwca 2019 r. o wpis do ewidencji producentów dotyczącym wpisania pełnomocnika skarżący podpisał się pod oświadczeniem, że podane dane są zgodne z prawdą oraz że znane jest mu obowiązek zgłaszania kierownikowi biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa każdej zmiany danych zawartych w niniejszym wniosku w terminie 14 dni od dnia zaistnienia zmiany (k. 8 akt adm.). Takie oświadczenie widnieje również w poprzednim wniosku o wpis do ewidencji producentów z 15 kwietnia 2019 r. w zakresie wskazania współposiadacza gospodarstwa rolnego (k. 4 akt adm.).

W tych okolicznościach stwierdzić należy że, organ I instancji prawidłowo skierował decyzję z dnia [...] października 2019 r. na adres pełnomocnika skarżącego wskazany we wpisie do ewidencji producentów (aktualny na dzień wydania decyzji).

Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 8 i art. 9 k.p.a. Wyjaśnienia wymaga, że postępowanie przed organami ARiMR zostało w istotny sposób zmodyfikowane, w stosunku do postępowania uregulowanego w k.p.a. W myśl art. 2 ustawy o systemie ewidencji producentów, Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, tworzy i prowadzi krajowy system ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Stosownie do art. 3a. ust. 1 tej ustawy, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3a ust. 2 ustawy, w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (ust. 3). Z przytoczonych regulacji wynika, że obowiązki organów ARiMR określone m. in. w art. 9 k.p.a. zostały ograniczone. Niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, organy udzielają stronom wyłącznie na ich żądanie. W konsekwencji, skarżący nie może skutecznie powoływać się w tym zakresie na przepisy k.p.a.

Wbrew zarzutom skarżącego, nie można również uznać, że w rozpoznawanej sprawie istniały niedające się usunąć wątpliwości, które organ powinien uwzględnić na korzyść strony, w zakresie adresu do doręczeń pełnomocnika skarżącego. W dniu wydania decyzji, tj. w dniu [...] października 2019 r. organ dysponował adresem pełnomocnika wskazanym we wniosku o wpis do ewidencji: ul. [...] w L. i był nim związany. Do dnia 17 stycznia 2020 r. skarżący nie dokonywał zmian w tym zakresie w ewidencji producentów.

Powyższej oceny nie zmienia fakt złożenia wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy finansowej oświadczenia o zgodzie współposiadacza gospodarstwa rolnego, w którym podano jako adres zamieszkania J. L.: [...]. W zakresie ustalania adresu do doręczeń organ związany jest, jak już wyżej wyjaśniono, wpisami zawartymi w ewidencji producentów. Obowiązkiem strony jest zgłaszanie wszelkich ewentualnych zmian w niej zawartych i to w jej interesie leży utrzymywanie tych danych w stanie zgodnym z rzeczywistością. Obowiązku tego nie można przerzucać na organy. Zgłoszenia zmiany danych dokonuje się przy tym na określonym formularzu wniosku o wpis do ewidencji producentów, zaś zmiana następuje w drodze decyzji administracyjnej. Złożenie oświadczenia o zgodzie współposiadacza gospodarstwa rolnego nie spełnia tego wymogu. Nie można również uznać, że oświadczenie o zgodzie współposiadacza gospodarstwa rolnego stanowi podstawę do zmian w ewidencji producentów, w oparciu o przepis art. 14 ust. 3 ustawy o systemie ewidencji producentów. Oświadczenie takie nie stanowi informacji pochodzącej z innych ewidencji lub rejestrów publicznych prowadzonych przez organy lub podmioty wykonujące zadania publiczne, do których Agencja ma dostęp z mocy prawa.

W tym zakresie nie ma również znaczenia fakt, że w fakturach składanych w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji z dnia [...] października 2019 r. wskazywany był adres J. L.: [...].

Nie można również uznać, że decyzja organu I instancji o odmowie przyznania pomocy finansowej powinna zostać doręczona J. L., jako stronie postępowania. W rozpoznawanej sprawie skarżący ubiegał się o przyznanie pomocy finansowej na wyrównanie kwoty dochodu uzyskanej przez producenta świń utrzymywanych na obszarze objętym restrykcjami w związku ze zwalczaniem afrykańskiego pomoru świń. Pomoc ta jest przyznawana na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. poz. 187 z późn. zm.). Stosownie do art. 13o ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi świń, któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Natomiast w myśl art. 13o ust. 15 rozporządzenia, jeżeli gospodarstwo jest przedmiotem współposiadania, pomoc jest udzielana temu ze współposiadaczy, co do którego pozostali współposiadacze wyrazili pisemną zgodę. Zgodnie z art. 13o ust 10 pkt 3 rozporządzenia, producent świń zobowiązany jest dołączyć powyższą zgodę do wniosku o przyznanie płatności.

Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że pomoc, o której przyznanie ubiegał się skarżący jest przyznawana wyłącznie producentowi świń, któremu został nadany numer identyfikacyjny, a zatem stroną postępowania o przyznanie takiej płatności jest wyłącznie ten podmiot, któremu został nadany ten numer. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że producentem świń, któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o ustawy o systemie ewidencji producentów jest skarżący. J. L. jest jedynie współposiadaczem gospodarstwa i nie może być uznana za stronę postępowania, zakończonego decyzją z dnia [...] października 2019 r.

Biorąc pod uwagę powyższe nie można uznać, że przywoływane przez skarżącego okoliczności stanowią o braku jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Skarżący zaniedbał obowiązek zgłoszenia zmiany danych w zakresie adresu do doręczeń pełnomocnika i nie można przyjąć, że jego zachowanie wpisuje się w wymagany poziom staranności w prowadzeniu spraw, którym powinna się wykazać strona należycie dbająca o własne interesy.

Za okoliczność uprawdopodobniającą brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania nie może być również uznana choroba pełnomocnik skarżącego, która w ocenie skarżącego uniemożliwiła jej odebranie przesyłki w terminie.

Orzecznictwo sądów administracyjnych uznaje, że choroba stanowi przesłankę przywrócenia terminu, jednak musi mieć ona charakter niespodziewany lub nagły, musi wystąpić takie pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć. Poza tym strona jest zobowiązana do wykazania, że stan zdrowia w danym okresie uniemożliwiał jej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności osobiście, jak również wykluczał możliwość posłużenia się inną osobą. Na okoliczność zaistnienia nagłej choroby uniemożliwiającej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności powinno być przedstawione stosowne zaświadczenie lekarskie (zob. postanowienia NSA z 17 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 211/09, z 17 października 2013 r., sygn. akt I FZ 397/13).

Ze złożonej przez skarżącego dokumentacji wynika, że J. L. od wielu lat cierpi na nadciśnienie tętnicze oraz leczy się na inne schorzenia. Na podstawie załączonych dokumentów nie można jednak przyjąć, że choroba pełnomocnika skarżącego miała charakter nagły lub niespodziewany. Odbieranie korespondencji nie stanowi również czynności wymagającej osobistego działania, wykluczającej posłużenie się inną osobą.

W ocenie sądu, rozstrzygnięcie organu jest prawidłowe. W okolicznościach niniejszej sprawy organ zasadnie uznał, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] października 2019 r. została prawidłowo skierowana na adres pełnomocnika skarżącego wskazany w ewidencji producentów. Nie można również przyjąć, że skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy, bowiem skarżący nie wskazał żadnych obiektywnych powodów, które uzasadniałyby zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 58 k.p.a.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).