Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1054/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono orzeczenie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7-10, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 132 ust. 1, art. 133 ust. 1, art. 134i ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2011 r. przy udziale sprawy ze skargi M.S. na orzeczenie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżone orzeczenie nie może być wykonane.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...] Komendant Miejski Policji w K. na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm. – dalej ustawa o Policji), w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko mł. asp. M.S. - Zastępcy Dyżurnego Wydziału Organizacji Służby i Operacji Policyjnych Komendy Miejskiej Policji w K., uznał obwinionego winnym i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. Skarżący obwiniony był o to, że w dniach od [...] lutego 2010 r. do [...] marca 2010 r. w K., jako funkcjonariusz Komendy Miejskiej Policji w K., w sposób nieprawidłowy przeprowadził postępowanie w sprawie o wydanie opinii nt. bezpieczeństwa meczów piłki nożnej klubu A. w rundzie wiosennej 2009/2010, w ten sposób, że nie egzekwował od organizatora imprez wymaganych przepisami ustawy dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 62 poz. 504; dalej - ustawa) informacji, wbrew poleceniom zawartym w piśmie Komendanta Głównego Policji z dnia 27 lipca 2008 r. l.dz. GS-o-1360/2008/NM oraz wytycznym Zastępcy Komendanta Głównego Porcji z dnia 28 stycznia 2010 r. l.dz. GS-o-311/2010/TM, oraz nie powodował usunięcia braków w dokumentacji załączonej do wniosku dot. bezpieczeństwa imprez, a także braków w technicznym zabezpieczeniu obiektu, a następnie, pomimo występujących braków, wnioskował o wydanie przez Komendanta Miejskiego Policji w K. pozytywnej opinii, niezbędnej dla uzyskania zezwolenia na odbywanie się imprez masowych dla klubu A. Prowadząc postępowanie, przekroczył ustawowy termin 14 dni przewidziany na jego ukończenie, tym samym dopuszczając się naruszenia dyscypliny służbowej, określonego w art. 132 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Policji

W uzasadnieniu, organ I instancji podniósł, że w dniu [...] marca 2010 r. na stadionie M. przy ul. P. w K., w trakcie meczu [...] ligi piłki nożnej pomiędzy drużynami A. i L., doszło do zakłócenia porządku publicznego przez kibiców miejscowych. W toku działań sił policyjnych użyto środków przymusu bezpośredniego w postaci chemicznych środków obezwładniających. W trakcie starć z kibicami rannych zostało 21 policjantów. Mecz odbył się na podstawie Decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., zezwalającej na organizację imprezy masowej "wielokrotnej" tj. meczów piłkarskich rundy wiosennej sezonu 2009/2010, wydanej po zasięgnięciu opinii Komendanta Miejskiego Policji w K. W związku z zaistniałą sytuacją Naczelnik Sztabu Policji w P. opracował analizę działań podjętych w związku z meczem. W dokumencie, datowanym na [...] marca 2010 r., w opinii organu I instancji, wykazano szereg nieprawidłowości na etapie wydania pozytywnej opinii przez Komendanta Miejskiego Policji w K. (dalej: KMP w K.) w zakresie spełnienia przez organizatora warunków bezpieczeństwa podczas planowanych meczów piłkarskich.

[...] Komendant Wojewódzki Policji w P. po zapoznaniu się z wnioskami wynikającymi z przytoczonej analizy, w dniu [...] kwietnia 2010 r., polecił przeprowadzić czynności sprawdzająco-wyjaśniające w tym zakresie.

W notatce służbowej z tych czynności wskazano, że w trakcie prowadzonego postępowania obwiniony nie spowodował uzupełnienia dokumentacji złożonej przez organizatora oraz nie zwrócił uwagi na brak technicznego zabezpieczenia, uniemożliwiającego niekontrolowane przemieszczanie się kibiców miejscowych po terenie stadionu. W efekcie, w sposób błędny, pozytywnie zaopiniował wniosek o spełnieniu przez organizatora warunków bezpieczeństwa.

W postępowaniu dyscyplinarnym, organ I instancji dokonał analizy wyników czynności kontrolnych oraz zweryfikował je z wyjaśnieniami obwinionego i treścią "Sprawozdania (..)" oraz obowiązującymi przepisami i wytycznymi wyższych przełożonych i uznał za zasadne następujące zarzuty w zakresie niekompletności dokumentacji przedłożonej przez organizatora:

- wniosek nie określał liczby miejsc udostępnionych dla kibiców na stadionie, czego wymaga art. 26 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy, a jedynie przewidywaną liczbę uczestników - ok. 1000,

- w planach graficznych załączonych do wniosku nie oznaczono dróg dojścia i rozchodzenia się kibiców oraz dróg ewakuacyjnych i dróg dojazdowych dla pojazdów służb ratowniczych i Policji, który to obowiązek wynika z art. 26 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy,

- do wniosku o wydanie opinii nie dołączono informacji o warunkach łączności pomiędzy podmiotami biorącymi udział w zabezpieczeniu imprezy, do czego zobowiązuje art. 25 ust. 2 pkt 5 ustawy,

- brak we wniosku wskazania przez organizatora miejsc wydzielonych na stadionie - niedostępnych dla kibiców,

- nieuwzględnienie zakazu wpuszczania na imprezę osób objętych zakazem stadionowym w dokumencie "Obowiązki służby porządkowej" załączonym do wniosku,

- niezareagowanie przez skarżącego na braki w technicznym zabezpieczeniu stadionu (niewydzielenie sektorów niedostępnych dla kibiców) podczas lustracji obiektu w dniu [...] lutego 2010 r.

Organ podniósł również, że Komendant Główny Policji pismem z dnia 27 lipca 2008 r. l.dz. GS-o-1360/2008/NM polecił w pkt 1 - "bezwzględnie egzekwować od organizatorów imprez masowych przestrzegania warunków bezpieczeństwa i obowiązków wynikających z ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, już na etapie dokonywania lustracji obiektu."

- przekroczenie ustawowego 14 dniowego terminu zakończenia czynności.

Pismem z dnia [...] września 2010 r. M.S. wniósł odwołanie do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. (dalej: [...]KWP w P.). W odwołaniu stwierdził, że jest niewinny zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego, a w trakcie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego doszło do szeregu uchybień i naruszeń przepisów prawa. Skarżący podniósł, że wszczęcie postępowania nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 135c o Policji, bowiem Komendant Miejski Policji w KL. (dalej: KMP w KL.) nie był właściwy do przeprowadzonego postępowania, jako że nie doszło do wyłączenia KMP w K.. Skarżący podniósł również, że postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego nie zawierało treści nakazującej włączenie do akt materiałów z czynności sprawdzająco-wyjaśniających dotyczących działań podjętych w związku z meczem III ligi piłki nożnej pomiędzy drużynami A.-L. z dnia [...] marca 2010 r., a na tę okoliczność nie zostało wydane oddzielne postanowienie. Podniósł ponadto, że rzecznik dyscyplinarny nie wydał postanowienia o uwzględnieniu lub odmowie uwzględnienia wniosku dowodowego z dnia [...] lipca 2010 roku, złożonego przez podinsp. K.L. w równoległym postępowaniu dyscyplinarnym. Skarżący podniósł, że rzecznik dyscyplinarny nie dotrzymał terminu, czym naruszył dyspozycję § 5 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2003 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów, poprzez przekroczenie 5 dniowego terminu na złożenie wniosku o przedłużenie terminu prowadzenia czynności dowodowych. Ponadto skarżący podkreślił, że on ani jego obrońca nie zostali poinformowani o wspomnianym wniosku, co stanowi naruszenie dyspozycji art. 135f ust. 6 ustawy o Policji. Wskazał także, iż w okresie przedłużenia terminu do zakończenia postępowania, rzecznik dyscyplinarny nie dokonał żadnej czynności, a ponadto nie zapoznał z całością materiału skarżącego i jego obrońcy, czym pozbawił ich możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Odwołujący wskazał również, że w niewłączonych do akt sprawy materiałach znajdują się zapisy wskazujące, że rzeczony mecz piłki nożnej nie był imprezą masową w rozumieniu ustawy. Skarżący podkreślił, że w związku z tym zabezpieczenie imprezy przez służby porządkowe miało charakter ponadstandardowy i ponadnormatywny.

Orzeczeniem z dnia [...] października 2010 r. (Nr [...]), [...]KWP w P. na podstawie art. 135n ust.4 pkt 1 ustawy o Policji utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. Odnosząc się do zarzutów postawionych przez skarżącego, organ II instancji stwierdził, że nie doszło tutaj do naruszenia obowiązujących przepisów dot. właściwości, bowiem postanowienie o wszczęciu przedmiotowego postanowienia dyscyplinarnego wydano na zasadzie art. 134i ust. 1 pkt c ustawy o Policji zgodnie z którym Komendant Wojewódzki Policji w P. - wyższy przełożony dyscyplinarny wydał polecenie Komendantowi Miejskiemu Policji w KL. wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w tej konkretnej sprawie. [...]KWP w P. stwierdził również, iż powoływanie się przez obwinionego na art. 135c ust. 1, 2 i 6 ustawy o Policji jest chybione, gdyż polecenie zostało wydane na etapie posiadania materiałów świadczących o naruszeniu dyscypliny służbowej przez funkcjonariuszy KMP w K., w tym również przez komendanta tej jednostki. Organ II instancji stwierdził, iż logiczne jest, że Komendant Wojewódzki Policji skorzystał z przewidzianej w ustawie możliwości i polecił wszcząć i przeprowadzić postępowanie dyscyplinarne Komendantowi Miejskiemu w K. Ponadto, w opinii organu II instancji, żaden z obowiązujących przepisów nie obliguje przełożonego, aby polecenie takie wydawać w formie postanowienia. Organ II instancji podniósł także, że zarzut dotyczący niewydania postanowienia o włączeniu materiałów z czynności sprawdzająco-wyjaśniających należy w świetle powyższego uznać za bezzasadny. Odnosząc się do zarzutu przekroczenia terminu, organ II instancji stwierdził, że wspomniany termin jest jedynie terminem instrukcyjnym, a jego przekroczenie stanowi nieznaczne uchybienie niemające wpływu na bieg postępowania i całokształt sprawy. [...]KWP w P. stwierdził nadto, że w toku niniejszego postępowania dyscyplinarnego nie zachodziła konieczność ponownego (uzupełniającego) zapoznania obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego, bowiem nie uzyskano żadnych nowych dowodów w sprawie, a wniosek o uzupełnienie akt z dnia [...] lipca 2010 r. został oddalony postanowieniem rzecznika dyscyplinarnego, które Komendant Miejski w KL. utrzymał w mocy. Organ II instancji podniósł także, iż w dniu [...] sierpnia 2010 roku wydano postanowienie o ukończeniu czynności dowodowych. Dlatego kolejne wnioski dowodowe z [...] sierpnia 2010 r. nie mogły zostać uwzględnione, o czym pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. powiadomiono obwinionego i jego obrońcę. Odnosząc się do zarzutu błędnego zakwalifikowania imprezy jako imprezy masowej, organ II instancji stwierdził, że zgodnie z ogólnie przyjętą wykładnią, imprezą masową jest impreza sportowa, artystyczna lub rozrywkowa, na której liczba miejsc (nie osób) wynosi:

- na stadionie, w innym obiekcie, niebędącym budynkiem lub na terenie umożliwiającym przeprowadzenie imprezy masowej – nie mniej niż 1000,

- w hali sportowej lub innym budynku umożliwiającym przeprowadzenie imprezy – nie mniej niż 300,

Natomiast w przypadku imprezy masowej o podwyższonym ryzyku, w czasie której – jak wynika z posiadanych informacji i dotychczasowych doświadczeń dotyczących zachowania osób uczestniczących istnieje obawa wystąpienia aktów przemocy lub agresji, liczba miejsc wynosi odpowiednio 300 i 200.

Organ stwierdził wreszcie, iż nie ulega wątpliwości, że wydanie pozytywnej opinii l.dz. [...] z dnia [...] marca 2010 r. w sprawie spełnienia warunków bezpieczeństwa w trakcie imprez masowych w postaci meczów piłki nożnej o mistrzostwo III ligi w rundzie wiosennej, na podstawie niepełnej i niespełniającej określonych w ustawie wymogów dokumentacji przedstawionej przez organizatora jest sprzeczne z poleceniami zawartymi w piśmie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 roku l.dz. S-o-1360/2008/NM oraz wytycznymi Zastępcy Komendanta Głównego Policji z dnia 28 stycznia 2010 roku l.dz. GS-o-311/2010/TM, zaś wymierzona kara dyscyplinarna jest współmierna do stopnia zawinienia i skutków, które wywołało zachowanie funkcjonariusza, a także uwzględnia dotychczasowy przebieg służby skarżącego i wszystkie okoliczności popełnienia przewinienia.

Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. skarżący M.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję organu II instancji, wnosząc o uchylenie orzeczeń organów obu instancji. Skarżący zarzucił organowi II instancji:

- podtrzymanie błędnej podstawy prawnej orzeczenia wydanego przez nieuprawniony do tego organ pierwszej instancji, czym naruszono art. 135c ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,

- wydanie orzeczenia z pogwałceniem art. 2 oraz art. 30 i 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

- wydanie orzeczenia z naruszeniem art. 135f ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,

- wydanie orzeczenia z naruszeniem art. 135g ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,

- wydanie orzeczenia z naruszeniem art. 135i ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,

- wydanie orzeczenia z naruszeniem art. 135f ust.8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,

- wydanie orzeczenia z naruszeniem § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2003r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów,

- wydanie orzeczenia z naruszeniem art. 3 ust. 3 i art. 6 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009r. o bezpieczeństwie imprez masowych oraz wytycznych Zastępcy Komendanta Głównego Policji l. dz. GS-o-311/201 O/TM z dn. 28 stycznia 2010 r.

W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że artykuł 133 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji stanowi, że przełożonym dyscyplinarnym jest przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, a zatem jest to Komendant Główny Policji, wojewódzki, powiatowy lub miejski oraz komendant szkoły policyjnej, który jest właściwy (uprawniony) do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk. Taką władzę w opinii skarżącego posiadał wobec niego tylko i wyłącznie Komendant Miejski Policji w K. oraz Komendant Wojewódzki Policji w P/. Uprawnienia takiego nie posiadał zaś Komendant Miejski Policji w KL/, który na podstawie zapisku Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. na dokumencie pt. "Notatka Służbowa z czynności sprawdzająco-wyjaśniających dot. działań podjętych w związku z meczem [...] ligi piłki nożnej pomiędzy drużynami A. – L. w dniu [...] marca 2010 r." wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne. Skarżący podniósł zarazem, że jego przełożony dyscyplinarny – KMP w K. – nie został prawidłowo wyłączony w trybie art. 135c ust. 6 ustawy o Policji. Skarżący wskazał, że organ II instancji milcząco przechodzi obok faktu, że nie poinformował i w zgodzie z przepisami nie wyłączył od tego postępowania dyscyplinarnego właściwego przełożonego dyscyplinarnego, a tym samym skazuje wszystkich na domniemanie, że polecenie będące zapiskiem przekazanym jednemu podmiotowi jest wiążące dla innego właściwego i niezawiadomionego podmiotu. Skarżący zarzucił również organowi II instancji, że ten pozostał obojętny na uwagi dot. powyższej kwestii, podniesione przez skarżącego w odwołaniu.

Nadto, skarżący zarzucił organowi II instancji naruszenie przepisu art. 135g ustawy o Policji, poprzez założenie, że w prowadzonym postępowaniu nie ma potrzeby przeprowadzania postępowania dowodowego. W opinii skarżącego stanowi to naruszenie przepisów art. 2, art. 30 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Ponadto, skarżący zarzucił organowi II instancji podtrzymanie niewłaściwych ustaleń organu I instancji poprzez błędne przyjęcie, jakoby wnioski dowodowe skarżącego były uwzględniane w toku postępowania. Tym samym, w opinii skarżącego doszło do naruszenia przepisów art. 135f ust. 6 i ust. 8 ustawy o Policji. Zdaniem skarżącego, nieuwzględnienie wniosku dowodowego z [...] lipca 2010 r. doprowadziło do całkowitego wypaczenia oceny materiału dowodowego i pozbawiło de facto skarżącego prawa do obrony, stanowiąc tym samym naruszenie przepisu art. 32 Konstytucji RP.

Skarżący nadto podniósł, że w okresie przedłużenia terminu prowadzenia czynności dowodowych rzecznik dyscyplinarny nie przeprowadził żadnej czynności oraz nie zapoznał skarżącego i jego obrońcy z całokształtem zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem postanowienia o zakończeniu czynności, co stanowi naruszenie przepisu art. 135i ust 1 i 2 ustawy o Policji. Ponadto, rzecznik dyscyplinarny nie poinformował skarżącego o sporządzeniu wniosku o przedłużenie terminu prowadzenia postępowania, czym naruszył dyspozycję przepisu art. 135f ust. 6 ustawy o Policji. Zdaniem skarżącego, organ II instancji legitymizuje również naganną praktykę niezapoznawania obwinionego z materiałami postępowania dyscyplinarnego, naruszając przepis art. 135i ust. 1 ustawy o Policji. Skarżący wskazuje również, że rzecznik dyscyplinarny naruszył przepis art. 135f ust. 7 ustawy o Policji, nie wydając postanowienia o odmowie uwzględnienia wniosku o uzupełnienie akt postępowania dyscyplinarnego. Ponadto, w opinii skarżącego, doszło do naruszenia przepisu art. 135i ust. 1 i 2 ustawy o Policji poprzez wydanie przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienia o zamknięciu postępowania dowodowego bez wcześniejszego zapoznania obrońcy i skarżącego z materiałami postępowania dyscyplinarnego. Skarżący stwierdził również, że organy obu instancji mylnie zinterpretowały przepis art. 3 pkt 3 lit. a ustawy, poprzez błędne zakwalifikowanie wspomnianej imprezy jako masowej (podwyższonego ryzyka). Zdaniem skarżącego, taka interpretacja stoi w rażącej sprzeczności z wykładnią zaprezentowaną w piśmie Nr l.dz. GS-o-311/2010/TM z dnia 28 stycznia 2010 roku podpisanym przez Zastępcę Komendanta Głównego Policji nadinsp. Waldemara Jarczewskiego, stanowiącym że kryterium pozwalającym zakwalifikować konkretną imprezę jako masową jest liczba udostępnionych przez organizatora miejsc dla osób, a nie dopuszczalna liczba miejsc na obiekcie. Tymczasem decyzja Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. określiła maksymalną liczbę uczestników na 700 osób, a więc poniżej progów kwalifikujących imprezę jako masową. Również KMP w K. we wniosku do [...]KWP w P. o przydzielenie sił i środków wsparcia ogólną liczbę kibiców określił na 800 osób. Wreszcie, skarżący wskazał na sprzeczność w orzeczeniach organów obu instancji, gdyż podczas gdy pierwszy z nich wskazuje, że przedmiotem badania nie była ocena skuteczności działań sił policyjnych, ani ustalenie odpowiedzialności osobistej skarżącego, to organ II instancji stwierdza, że wymierzona kara jest współmierna do stopnia zawinienia i skutków, które wywołało działanie skarżącego.

Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. wniósł odpowiedź na skargę. Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz.,1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm., dalej - ppsa).

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone orzeczenie, jak również orzeczenie organu I instancji, podlegają uchyleniu, albowiem Sąd stwierdził naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (ust. 2).

Rację ma skarżący, twierdząc, że w jego sprawie naruszono zasady postępowania dowodowego. Sąd wnikliwie przeanalizował całość materiałów zgromadzonych w postępowaniu dyscyplinarnym i stwierdził uchybienia w zakresie zbierania dowodów.

Organ w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym winien przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 kpa), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pogłębiając jednocześnie zaufanie obywatela do działań organu (art. 8 kpa). W trakcie prowadzonego postępowania każdy organ administracji publicznej jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego i zapewnić jej czynny udział w postępowaniu (art. 9 i art. 10 kpa). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

Z akt postępowania wynika, że Komendant Miejski Policji w KL. oprócz przesłuchania skarżącego w charakterze obwinionego i świadka K.L., nie poczynił własnych ustaleń w zakresie stawianych mu zarzutów dyscyplinarnych. W przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym wykorzystano materiały zebrane w analizie z dnia [...] marca 2010 r., a która to analiza dotyczyła analizy zdarzenia, które miało miejsce w dniu [...] marca 2010 r. w K. w związku z meczem piłki nożnej [...] Ligii, a także z czynności sprawdzająco - wyjaśniających przeprowadzonych w związku z wyżej wskazanym meczem. Oczywiście w świetle art. 75 § 1 kpa jest to możliwe, niemniej jednak, by organ dyscyplinarny mógł skorzystać w prowadzonym przez siebie postępowaniu z materiałów postępowania karnego musi uczynić to w formie procesowej, a to z kolei wymaga wydania stosownego postanowienia. Brak takiego postanowienia uzasadnia twierdzenie, że organ nie tylko nie czynił własnych ustaleń, ale nade wszystko, w sposób całkowicie nieuprawniony, wykorzystał powyższe materiały, przyjmując powyższe ustalenia za własne. W ten sposób doszło jedynie do powielenia dowodów przy jednoczesnym zaniechaniu ustaleń w postępowaniu dyscyplinarnym. Taka praktyka jest niedopuszczalna.

Wskazać należy, iż podczas przesłuchania zarówno skarżący jak i K.L. wskazali, że ich zdaniem dokonali wszystkich niezbędnych czynności. Nie bez znaczenia dla oceny winy skarżącego są też twierdzenia ww. osób, że już wcześniej skarżący kilkakrotnie przeprowadzał postępowanie związane z organizacją meczów. Brak jest ustaleń by były one inne niż te które stały się podstawą wydania opinii z [...] marca 2010 r. Organy prowadzące postępowanie dyscyplinarne nie tylko nie poczyniły ustaleń w tym zakresie, ale też w żaden sposób nie odniosły się do powyższych zeznań. Ma to o tyle znaczenie, że oddalono wnioski dowodowe skarżącego, a zawarte w pkt 1 i 2 pisma skarżącego z [...] lipca 2010 r. Tym samym za zasadny należy uznać zarzut skarżącego, iż zarówno organ I, jak i II instancji nie umożliwił skarżącemu wykorzystania w pełni instrumentu, jakim jest możliwość składania wniosków dowodowych.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o imprezie masowej - należy przez to rozumieć imprezę masową artystyczno-rozrywkową, masową imprezę sportową, w tym mecz piłki nożnej, o których mowa w pkt 2-4, z wyjątkiem imprez:

a) organizowanych w teatrach, operach, operetkach, filharmoniach, kinach, muzeach, bibliotekach, domach kultury i galeriach sztuki lub w innych podobnych obiektach,

b) organizowanych w szkołach i placówkach oświatowych przez zarządzających tymi szkołami i placówkami,

c) organizowanych w ramach współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży,

d) sportowych organizowanych dla sportowców niepełnosprawnych,

e) sportu powszechnego o charakterze rekreacji ruchowej, ogólnodostępnym i nieodpłatnym, organizowanych na terenie otwartym,

f) zamkniętych organizowanych przez pracodawców dla ich pracowników

- jeżeli rodzaj imprezy odpowiada przeznaczeniu obiektu lub terenu, gdzie ma się ona odbyć.

Z kolei przepis art. 3 pkt 3 ustawy precyzyjnie definiuje próg zakwalifikowania danej

imprezy sportowej jako imprezy masowej. I tak w przypadku imprezy sportowej odbywającej się na stadionie, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, progiem zakwalifikowania imprezy jako masowej będzie liczba nie mniej niż 1000 miejsc udostępnionych dla osób przez organizatora zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami ochrony przeciwpożarowej (art. 3 pkt 3 lit a). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala jednoznacznie stwierdzić, że w niniejszej sprawie próg ten nie został osiągnięty.

Co prawda cyt. ustawa zawiera definicję imprezy masowej podwyższonego ryzyka (art. 3 pkt 5 ustawy), liczebności służby porządkowej oraz służby informacyjnej w przypadku imprezy masowej niebędącej imprezą masową podwyższonego ryzyka i w przypadku imprezy masowej podwyższonego ryzyka (art. 6 ust. 2 ustawy), liczby udostępnionych przez organizatora miejsc dla osób w przypadku organizacji imprezy masowej zakwalifikowanej jako impreza masowa podwyższonego ryzyka (art. 7 ustawy). To jednak w aktach sprawy oraz w uzasadnieniu decyzji brak ustaleń okoliczności, które wskazywałyby, że przed wydaniem opinii (dniem [...] marca 2010 r.) istniałyby jakiekolwiek fakty świadczące, że mecze piłki nożnej o mistrzostwo III ligi w rundzie wiosennej sezonu 2009/2010 na stadionie miejskim w K. mogą być imprezą masową podwyższonego ryzyka. Wskazać należy, iż pierwsza informacja świadcząca o zagrożeniach, i to w przypadku konkretnego meczu tj. meczu pomiędzy drużynami A.-L. dołączona do akt sprawy nosi datę [...] marca 2010 r. Wskazać także należy, że dołączona do akt karta zapytania ma datę [...] marca 2010 r., a więc taką samą jak data wydania opinii i jest sporządzona przez podkomisarza M.J., który działał w zastępstwie Naczelnika Wydziału Organizacji Służby i Operacji Policyjnych.

Odnośnie zarzutu skarżącego dotyczącego braku właściwości Komendanta Miejskiego Policji w KL. do przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego wskazać należy, iż zgodnie z art. 134i ust 1 ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego:

1) wszczyna postępowanie dyscyplinarne:

a) z własnej inicjatywy,

b) na wniosek bezpośredniego przełożonego policjanta,

c) na polecenie wyższego przełożonego,

d) na żądanie sądu lub prokuratora;

2) może wszcząć postępowanie dyscyplinarne na wniosek pokrzywdzonego.

Z kolei art. 133 ust. 1 określa, że przełożonym dyscyplinarnym jest przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tj. Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Tryb i przyczyny wyłączenia od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym przełożonego dyscyplinarnego lub rzecznika dyscyplinarnego określa art. 135c ustawy o Policji. Zgodnie z art. 135c ust. 6 wyższy przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o wyłączeniu lub o odmowie wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym. Wprawdzie wyznaczenie KMP w KL. jako przełożonego dyscyplinarnego przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nastąpiło z naruszeniem trybu - winno bowiem nastąpić w drodze postanowienia - to jednak nie miało to wpływu na bieg sprawy. Skoro jak wynika z akt sprawy Komendant Miejski Policji w K. z mocy art. 135 ust 1 pkt 3 winien zdaniem Sądu być wyłączony od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym.

Sąd ma świadomość, że brzemienne w skutki wydarzenia na stadionie w czasie przedmiotowej imprezy pociągały za sobą konieczność dogłębnego wyjaśnienia sprawy i określenia ewentualnej odpowiedzialności osób zaangażowanych w proces decyzyjny dot. zgody na przeprowadzenie imprezy. Niemniej jednak, dążenie do wyjaśnienia sprawy i ustalenia winnych ewentualnych zaniedbań nie może prowadzić do ograniczenia konstytucyjnego prawa do obrony ani też swoistego "pójścia na skróty" w postępowaniu dyscyplinarnym.

Przy ponownym rozpoznaniu i prowadzonym postępowaniu dowodowym organy wezmą pod uwagę uwagi poczynione w niniejszym uzasadnieniu.

W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt1 c ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji.

Sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art. 152 ppsa.