Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1365/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.218 ust.1 pkt 2.art.69 ust 2 pkt 2, art 68 ust.3 i 4.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (sprawozdawca), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Danuta Kania, Protokolant referent-stażysta Agnieszka Cudna, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi G. L. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], Dyrektor Generalny Służby Więziennej (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a.") w związku z art. 218 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1415 ze zm. zm.), po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez [...] G. L., [...] działu [...] Zakładu Karnego w L. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji personalnej Nr [...] Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] października 2015 r., nr sprawy [...], w przedmiocie przeniesienia skarżącego z urzędu z dniem [...] października 2015 r. do pełnienia służby w Zakładzie Karnym w L. na stanowisku [...] działu [...] - utrzymał w mocy wskazaną wyżej decyzję personalną wydaną przez organ pierwszej instancji.

Zaskarżona decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] marca 2015 r. Dyrektor Generalny Służby Więziennej wydał rozkaz personalny, na podstawie którego odwołał skarżącego ze stanowiska [...] Zakładu Karnego Nr [...] w L.

W dniu [...] marca 2015 r. skarżący - działając na podstawie przepisu art. 68 ust. 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej - złożył pisemne oświadczenie zawierające wyrażenie zgody na przeniesienie do dyspozycji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. na okres do 6 miesięcy.

W dniu [...] marca 2015 r. rozkazem personalnym Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L. przeniósł skarżącego do swojej dyspozycji.

W dniu [...] września 2015 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie przeniesienia skarżącego z urzędu do pełnienia służby w Zakładzie Karnym w L. na stanowisku [...] działu [...]. Jednocześnie, organ pierwszej instancji pouczył skarżącego o przysługujących mu prawach wynikających zarówno z ustawy o Służbie Więziennej, jak i przepisów k.p.a.

W dniu [...] września 2015 r. skarżący - działając na podstawie przepisu art. 68 ust. 4 ustawy o Służbie Więziennej - złożył pisemne oświadczenie zawierające wyrażenie zgody na przeniesienie na stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego, tj. na stanowisko [...].

W dniu [...] października 2015 r., Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L. - działając na podstawie art. 69 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 68 ust. 3 i 4 oraz art. 218 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej oraz art. 104 k.p.a. - wydał decyzję personalną Nr [...], na mocy której przeniósł z urzędu skarżącego G. L. z dniem [...] października 2015 r. do pełnienia służby w Zakładzie Karnym w L. na stanowisku [...] działu [...].

W uzasadnieniu wydanej decyzji Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L. stwierdził, że przeniesienie do innej jednostki organizacyjnej, w tym jej wybór, pozostawione zostało uznaniu organu, który powinien kierować się kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego wykonywania ustawowych zadań Służby Więziennej.

Organ pierwszej instancji wskazał, że przed podjęciem decyzji o przeniesieniu skarżącego na stanowisko [...] działu [...] w Zakładzie Karnym w L., dokonano szczegółowej analizy kadrowych potrzeb jednostek organizacyjnych okręgu [...] w pionach zatrudnienia osadzonych oraz [...]. Organ pierwszej instancji podniósł, iż z analizy tej wynika, że na stanowiskach służbowych realizujących zadania w zakresie zatrudnienia osadzonych nie występują niedobory kadrowe. Zdaniem organu, w dwóch jednostkach organizacyjnych, tj. Zakładzie Karnym w L. i Zakładzie Karnym w G. występują natomiast poważne braki kadrowe w służbie [...], na które wpływ ma długotrwała absencja kierownika działu i jednego z funkcjonariuszy (jeśli chodzi o Zakład Karny w L.) oraz planowane z początkiem przyszłego roku przejście trzech funkcjonariuszy na zaopatrzenie emerytalne (jeśli chodzi o Zakład Karny w G.).

Organ pierwszej instancji stwierdził, że biorąc pod uwagę dotychczasowe doświadczenie skarżącego nabyte w służbie [...] w okresie od dnia [...] maja 2007 r. do dnia [...] marca 2009 r., uznać należy, iż przeniesienie skarżącego do Zakładu Karnego w L. będzie rozwiązaniem pożądanym i właściwym z punktu widzenia prawidłowego funkcjonowania wskazanej jednostki. Ponadto, organ pierwszej instancji zauważył, że dokonując wyboru jednostki organizacyjnej, uwzględniono okoliczność, iż w Zakładzie Karnym w G. skarżący pełnił wcześniej służbę na - związanym z zarządzaniem tą jednostką - stanowisku zastępcy [...] tego Zakładu Karnego.

Ustosunkowując się do podnoszonego przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego argumentu, iż ostatnim zajmowanym przez skarżącego stanowiskiem, dla którego ustawa nie przewiduje powołania, było stanowisko zastępcy [...] zakładu karnego, organ pierwszej instancji stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Organ pierwszej instancji zauważył bowiem, iż ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej w przepisie art. 63 ust. 1 pkt 6 określiła stanowisko zastępcy [...] zakładu karnego, jako wyższe stanowisko kierownicze w Służbie Więziennej, obsadzane w drodze powołania a nie mianowania. Organ wskazał, że po wejściu w życie cyt. ustawy, skarżący - jako urzędujący Zastępca [...] Zakładu Karnego Nr [...] w L. - został powołany na wyżej wymienione stanowisko z dniem [...] sierpnia 2010 r. w oparciu o przepisy poprzedniej ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej.

Ponadto, organ pierwszej instancji wskazał, że w informacji o wszczęciu postępowania administracyjnego poinformował stronę skarżącą o zamiarze mianowania skarżącego na stanowisko [...], uwzględniając treść obowiązującego załącznika do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 lutego 2011 r. w sprawie stanowisk służbowych oraz stopni funkcjonariuszy Służby Więziennej (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 544), przewidującego stanowisko [...] w jednostkach podstawowych Służby Więziennej, biorąc również pod uwagę posiadany przez skarżącego staż służby oraz nabyte doświadczenie.

Jednocześnie, nawiązując do przytoczonego wyżej rozporządzenia, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L. nie zgodził się również z argumentacją strony skarżącej przedstawioną w piśmie z dnia [...] września 2015 r. zawierającym wniosek o umorzenie postępowania oraz w piśmie z dnia [...] października 2015 r., że mianowanie skarżącego, jako [...] Służby Więziennej, na stanowisko [...] zakładu karnego, pozostanie w sprzeczności z zapisami rozporządzenia, w kontekście maksymalnego stopnia służbowego przewidzianego dla tego stanowiska w załączniku (tabela nr 4, poz. 31), jako stopień [...]. Organ pierwszej instancji uznał bowiem, iż ustawodawca, ustanawiając wyższe stanowiska kierownicze w Służbie Więziennej wraz z adekwatnym przypisaniem do ich rangi wyższych stopni służbowych, akceptuje i dopuszcza opisaną sytuację, skoro przewidział możliwość odwoływania funkcjonariuszy powołanych w akcie rangi ustawowej, a więc wyższej niż rozporządzenie.

Organ pierwszej instancji nie podzielił również stanowiska strony skarżącej przedstawionego w piśmie z dnia [...] października 2015 r., jakoby organ ten przedwcześnie zakończył postępowanie administracyjne, nie zapewniając stronie możliwości aktywnego udziału w postępowaniu oraz w zakresie pominięcia wniosków dowodowych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

W dniu [...] października 2015 r. skarżący wniósł do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji, w którym oświadczył, iż nie zgadza się z sentencją przedmiotowej decyzji, a także wskazał, że stosowną argumentację w tej sprawie przedstawi w toku postępowania prowadzonego przed organem odwoławczym.

W toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ odwoławczy skarżący w pismach z dnia [...] listopada 2015 r. oraz z dnia [...] i [...] grudnia 2015 r. zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a. i art. 77 k.p.a., a także naruszenie art. 218 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej.

W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej oraz analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Dyrektor Generalny Służby Więziennej - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 218 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej - decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję personalną Nr [...] Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie przeniesienia skarżącego z urzędu z dniem [...] października 2015 r. do pełnienia służby w Zakładzie Karnym w L. na stanowisku [...] działu [...].

W uzasadnieniu wydanej decyzji Dyrektor Generalny Służby Więziennej podniósł na wstępie, iż - wbrew zarzutom strony skarżącej - uznać należy, że organ pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, albowiem wyczerpująco ustalił istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, a także przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7 i art.77 § 1 k.p.a.) oraz prawidłowo ocenił zebrany w toku postępowania materiał (art. 80 k.p.a.), zapewniając stronie skarżącej czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiając skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 k.p.a.). Ponadto, organ odwoławczy uznał, że Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L. prawidłowo uzasadnił swoje rozstrzygnięcie, nie naruszając przy tym wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego, nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut rzekomego utrudniania przez organ pierwszej instancji udziału strony skarżącej w postępowaniu administracyjnym z uwagi na wyznaczanie zbyt krótkich terminów na złożenie dokumentów lub wypowiedzenie się w istotnych kwestiach. Organ odwoławczy zauważył bowiem, iż skarżący mógł w toku postępowania składać wnioski o przedłużenie wyznaczanych terminów, ale - jak wynika z akt postępowania administracyjnego - z tego uprawnienia nie skorzystał.

Jednocześnie, organ odwoławczy uznał, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - nie doszło również do naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisu art. 218 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej, albowiem - zdaniem organu odwoławczego - przeniesienie z urzędu skarżącego do pełnienia służby w Zakładzie Karnym w L. na stanowisko [...] działu [...] nastąpiło zgodnie z dyspozycją przytoczonego przepisu, w drodze decyzji administracyjnej, po właściwym przeprowadzeniu stosownego postępowania administracyjnego.

Powołując się na brzmienie przepisów art. 69 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, Dyrektor Generalny Służby Więziennej stwierdził, że na podstawie powołanych przepisów cyt. ustawy, właściwy dyrektor okręgowy jest uprawniony do przeniesienia z urzędu funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej i jest to decyzja uznaniowa, przy czym - jak zauważył organ odwoławczy - ramy tego uznania wyznaczają ważne potrzeby służby.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej uznał, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy spełniona została przesłanka materialnoprawna zastosowania powyższych przepisów, albowiem zaszły "ważne potrzeby służby". W konsekwencji, organ odwoławczy wskazał, iż zarzut naruszenia powołanych w odwołaniu przepisów ustawy o Służbie Więziennej jest tym samym nietrafny.

Organ odwoławczy stwierdził, że przeniesienie z urzędu skarżącego do pełnienia służby w Zakładzie Karnym w L. na stanowisku [...] działu [...] nastąpiło po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania administracyjnego, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 68 ust. 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, w związku z upływem 6-cio miesięcznego okresu pozostawiania skarżącego w dyspozycji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L., po odwołaniu ze stanowiska [...] zakładu karnego. Organ odwoławczy uznał, że sporne rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji poprzedzone zostało szczegółową analizą potrzeb kadrowych jednostek organizacyjnych okręgu [...] w pionach zatrudnienia oraz [...]. Zdaniem organu odwoławczego z analizy tej wynikało, że w dwóch jednostkach organizacyjnych okręgu [...], tj. w Zakładzie Karnym w L. i w Zakładzie Karnym w G., występowały poważne braki kadrowe w służbie[...], na które wpływ miała długotrwała absencja kierownika działu i jednego z funkcjonariuszy (jeśli chodzi o Zakład Karny w L.) oraz planowane z początkiem 2016 r. przejście trzech funkcjonariuszy na zaopatrzenie emerytalne (jeśli chodzi o Zakład Karny w G.). Ponadto, organ odwoławczy uznał, że Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L., wydając sporną decyzję, wziął pod uwagę dotychczasowe doświadczenie skarżącego nabyte w służbie [...] w okresie od dnia [...] maja 2007 r. do dnia [...] marca 2009 r. W konsekwencji, organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji słusznie uznał, że przeniesienie skarżącego do Zakładu Karnego w L. będzie rozwiązaniem pożądanym i właściwym z punktu widzenia prawidłowego funkcjonowania wskazanej jednostki.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej zauważył jednocześnie, iż okolicznością bezsporną w rozpatrywanej sprawie jest to, że skarżący został przeniesiony do powyższej jednostki penitencjarnej na stanowisko [...], z zachowaniem dotychczas pobieranego uposażenia [...] zakładu karnego.

Ustosunkowując się do podnoszonej przez skarżącego okoliczności utworzenia w Zakładzie Karnym w L. etatu [...] w dziale [...], organ odwoławczy stwierdził, że okoliczność ta stanowi potwierdzenie konieczności wzmocnienia etatowego w tej jednostce penitencjarnej, w sytuacji, gdy zadania spoczywające na służbie [...] wykonywane były przez okrojoną liczbę funkcjonariuszy z powodu długotrwałej absencji kierownika działu i jednego z funkcjonariuszy.

Odnosząc się do stanowiska strony skarżącej, organ odwoławczy podkreślił wyraźnie, że skarżący musi mieć na względzie fakt, iż jest funkcjonariuszem Służby Więziennej, którego wiąże stosunek służbowy cechujący się szczególnym podporządkowaniem. Zdaniem Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, skarżący, przystępując do służby, musiał godzić się na takie ograniczenia. Organ odwoławczy zauważył, że jednym z podstawowych warunków wykonywania ustawowych zadań spoczywających na Służbie Więziennej, jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Granice tej dyspozycyjności określa sama ustawa o Służbie Więziennej i wydane na jej podstawie akty wykonawcze. W ocenie organu odwoławczego, niemożność dysponowania osobą funkcjonariusza w tego rodzaju formacji, między innymi w zakresie wyboru przez właściwego przełożonego miejsca pełnienia przez funkcjonariusza służby, stanowiłaby przeszkodę w wykonywaniu jej ustawowych zadań.

Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu strony skarżącej, jakoby przeniesienie do Zakładu Karnego w L., z założenia, miało stanowić dla skarżącego dodatkową dolegliwość. Organ odwoławczy zauważył wprawdzie, że niewątpliwie jednostka penitencjarna, do której skarżący został przeniesiony, jest oddalona od miejsca jego zamieszkania, co wiąże się z określonymi uciążliwościami związanymi z codziennymi dojazdami do służby. Niemniej jednak, organ odwoławczy uznał, że ważne potrzeby służby, które przemawiały za przeniesieniem z urzędu skarżącego do powyższej jednostki, nie mogą przesłonić inne okoliczności takie, jak wygoda i względy osobiste skarżącego funkcjonariusza, gdyż w służbie funkcjonariusz nie ma prawa wybierać sobie stanowiska, czy też miejsca pełnienia służby.

Organ odwoławczy nie podzielił również stanowiska skarżącego, który zarzucił, iż w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organy obu instancji pominięty został, jako strona tego postępowania - Zakład Karny w L. Odnosząc się do tego zarzutu, organ odwoławczy wyjaśnił, że w prowadzonym postępowaniu administracyjnym Zakład Karny w L. nie posiada statusu strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Ustosunkowując się do argumentów strony skarżącej, organ odwoławczy stwierdził ponadto, że na wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie nie miał również wpływu złożony przez skarżącego wniosek do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Dyrektorem Okręgowym Służby Więziennej w L., a [...] Zakładu Karnego Nr [...] w L. w przedmiocie przeniesienia na stanowisko służbowe, albowiem wniosek ten został odrzucony na mocy postanowienia NSA z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt. I OW 251/15.

Mając na względzie powyższe orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ odwoławczy wskazał ponadto, że - wbrew twierdzeniom skarżącego - nie było przeszkód do wydania przez organ pierwszej instancji decyzji administracyjnej w przedmiocie jego przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w Zakładzie Karnym w Ł. na stanowisku [...] działu [...], jak i prowadzenia odwoławczego postępowania administracyjnego w tym przedmiocie przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej.

W piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] maja 2016 r.

Wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji:

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności obrazę art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. - poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych składanych przez skarżącego, jako stronę postępowania, a także poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie;

- naruszenie przepisów art. 32 ust. 1, art. 69 ust. 2 pkt 2 i art. 68 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.

W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie uwzględniano i ignorowano składane przeze nią wnioski dowodowe. W szczególności, skarżący uznał, że Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L., wydając decyzję w sprawie przeniesienia skarżącego do pełnienia służby na stanowisko [...] działu [...] w Zakładzie Karnym w L., nie rozpoznawał istotnych okoliczności, które winny stanowić element decyzji wydawanej na podstawie art 218 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.

Skarżący zarzucił, iż organ przedwcześnie zakończył postępowanie administracyjne, nie określając daty przeniesienia strony na stanowisku [...] działu [...] do Zakładu Karnego w L. Jednocześnie, skarżący uznał, że organ przedwcześnie zakończył postępowanie, gdyż nie określił jednostki, z której ma być on przeniesiony.

Ponadto, skarżący zarzucił, iż w toku całego postępowania organ utrudniał mu konsekwentnie udział w postępowaniu, wyznaczając zbyt krótkie terminy na złożenie dokumentów lub wypowiedzenie się w kwestiach niezwykle istotnych dla toku prowadzonego postępowania. Jednocześnie, skarżący uznał, że w toku prowadzonego postępowania wprowadzano w błąd również jego pełnomocnika, wyznaczając termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów.

Skarżący podniósł, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ nie uwzględnił wielu istotnych wniosków strony, w tym m.in. wniosku skarżącego z dnia [...] września 2015 r. dotyczącego włączenia do akt postępowania korespondencji potwierdzającej fakt poszukiwania stanowiska w zakładach karnych Okręgu [...] Służby Więziennej. W tym miejscu skarżący zauważył, że w aktach sprawy znajdują się jedynie oświadczenia dwóch [...] zakładów karnych w L. i G. Według skarżącego, brak jest zapytań kierowanych w tej sprawie do innych jednostek, również jednostek z innych okręgów. W tej sytuacji, skarżący zarzucił, iż organ założył już na etapie wszczęcia postępowania, że możliwe jest przeniesienie skarżącego jedynie do tych dwóch jednostek. W związku z tym, skarżący uznał, że prowadzone postępowanie z góry prowadzić miało do przeniesienia go na stanowisko [...] działu [...] Zakładu Karnego w L., zaś pozostałe czynności podjęte przez organ, były jedynie czynnościami pozornymi, z założenia organu niemającymi wpływu na rozstrzygnięcie, które miało w sprawie zapaść. Skarżący nadmienił w tym miejscu, iż z jego wiedzy wynika, że w toku postępowania prowadzonego przez organy obu instancji zachodziły w Okręgu [...] Służby Więziennej zmiany kadrowe, które umożliwiały powołanie skarżącego na inne stanowiska służbowe (skarżący, jako przykład, wskazał zmiany w kierownictwie Zakładu Karnego w P., Zakładu Karnego w S., a także Aresztu Śledczego w L.). Tymczasem, jak zauważył skarżący, w celu przeniesienia go do Zakładu Karnego w L. do działu [...], w tym celu utworzono dla niego dodatkowy etat w dziale [...]. Zdaniem skarżącego, powyższe świadczy o tym, iż możliwe było przeniesienie skarżącego do każdej jednostki, a działania podjęte przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. były jedynie czynnościami pozornymi, mającymi uzasadnić wcześniej przyjętą tezę.

Skarżący zarzucił ponadto, iż organ pierwszej instancji przedwcześnie zawiadomił go, jako stronę, o zakończeniu postępowania, pomimo, że organ ten do chwili wydania decyzji nie zgromadził wszystkich istotnych dokumentów dotyczących prowadzonego postępowania, w tym tych, o które wnioskowała strona skarżąca.

Ponadto, skarżący zarzucił, iż organ pierwszej instancji do chwili wydania spornej decyzji administracyjnej nie uzyskał precyzyjnego oświadczenia strony skarżącej, o którym mowa w treści art. 68 ust. 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej. Skarżący zauważył bowiem, że w treści pisma skierowanego do niego w związku z toczącym się postępowaniem, organ wniósł o złożenie przez skarżącego oświadczenia, czy wyraża on zgodę na przeniesienie go na stanowisko "[...]". Zdaniem strony skarżącej, w wezwaniu tym organu nie określił jednak, czy stanowisko to strona ma zajmować w Zakładzie Karnym w L., czy też w innych jednostkach podstawowych, Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w L., w innych inspektoratach, czy też w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej. Skarżący wskazał, że złożył oświadczenie o wyrażeniu zgody na przeniesienie na stanowisko [...], bez wskazania jednostki organizacyjnej Służby Więziennej, w którym stanowisko [...] miałby zajmować, gdy tymczasem rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 lutego 2011 r. w sprawie stanowisk służbowych oraz stopni Służby Więziennej, stanowisko [...] wymienia w Tabelach nr 1, nr 2, nr 3 i nr 4, sytuując to stanowisko w strukturach Centralnego Zarządu Służby Więzienny, okręgowych inspektoratów służby więziennej, ośrodków szkolenia i doskonalenia kadr Służby Więziennej, a także jednostek podstawowych Służby Więziennej. Skarżący podniósł, iż biorąc powyższe pod uwagę, zwracał uwagę organom prowadzącym postępowanie w obu instancjach, iż posiadany przez niego stopień [...] Służby Więziennej odpowiada stanowisku [...] jedynie w odniesieniu do stanowiska [...] oznaczonego w Tabeli nr 1 cyt. rozporządzenia (dotyczącej stanowisk w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej). W konsekwencji, skarżący zarzucił, iż mianowanie go na stanowisko [...] działu [...] Zakładu Karnego w L. spowodowało złamanie przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. przepisu § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 lutego 2011 r. w sprawie stanowisk służbowych oraz stopni Służby Więziennej. Tym samym, zdaniem skarżącego, uznać należy, że organ prowadzący postępowanie w pierwszej instancji nie uzyskał od skarżącego stosownego oświadczenia, o którym mowa w treści art. 68 ust. 4 ustawy o Służbie Więziennej.

Skarżący zarzucił również, że akta postępowania administracyjnego prowadzonego w pierwszej instancji są niekompletne, albowiem w aktach tych brak jest upoważnienia dla [...]. J. S. do zastępowania Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. Skarżący wskazał jednocześnie, powołując się na treść art. 268a k.p.a., że według posiadanej przez niego wiedzy, w dniu [...] października 2015 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L. pełnił służbę i nie zachodziła w tym dniu przesłanka do działania w jego imieniu osoby trzeciej.

Ponadto, skarżący podtrzymał swoje stanowisko, iż z dniem [...] września 2015 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L. utracił właściwość miejscową w zakresie opisanym przez skarżącego we wniosku skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego (przekazanego w dniu 22 października 2015 r. do rozpatrzenia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu). Zdaniem skarżącego, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L., wydając w dniu [...] października 2015 r. sporną decyzję personalną nr [...] w sprawie przeniesienia skarżącego do pełnienia służby na stanowisko [...] działu [...] w Zakładzie Karnym w L., złamał dyspozycję przepisu art. 23 k.p.a., podejmując rozstrzygnięcia, które nie posiadały przymiotu niecierpiących zwłoki, a przede wszystkim - nie informując sądu administracyjnego o podejmowanych w toku postępowania czynnościach.

Skarżący zarzucił również, iż Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L. przed podjęciem spornej decyzji personalnej nr [...], nie dokonał żadnej analizy kadrowych potrzeb jednostek organizacyjnych okręgu [...]. W ocenie skarżącego, organ pierwszej instancji bezzasadnie ograniczył poszukiwania miejsc pełnienia służby jedynie do pionów zatrudnienia i [...]. W tym miejscu skarżący zauważył, iż w okresie pełnienia służby w Służbie Więziennej zajmował stanowiska w działach: [...], [...],[...] oraz [...]. Dodatkowo, jak wskazał, w 2009 r. pełnił on służbę w Biurze [...] Centralnego Zarządu Służby Więziennej. Skarżący uznał, że w toku postępowania nie zbadano potrzeb kadrowych w Zakładzie Karnym w S., Zakładzie Karnym w P., Zakładzie Karnym nr [...] w L., Zakładzie Karnym nr [...] w L., Areszcie Śledczym w L., Areszcie Śledczym w P., a także w blisko 150 jednostkach penitencjarnych na terenie całego kraju.

Skarżący zarzucił ponadto, że Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L., przenosząc go na stanowisko [...] w dziale [...] w Zakładzie Karnym w L., wbrew ocenie zawartej w uzasadnieniu wydanej decyzji, nie uwzględnił nabytego przez skarżącego doświadczenia, stażu pracy oraz posiadanego przygotowania zawodowego oraz wykształcenia, w tym studiów doktoranckich i podyplomowych. W ocenie skarżącego, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L., wydając sporną decyzję personalną nr [...] z dnia [...] października 2015 r., potwierdził nieprawdę w dokumencie urzędowym, twierdząc, iż w Zakładzie Karnym w L. istnieją "poważne braki kadrowe w służbie [...]". Skarżący zauważył bowiem, że z dokumentacji będącej w jego posiadaniu wynika, iż braki takowe, jeśli w ogóle można o nich mówić, powstały dopiero dzień po wydaniu przedmiotowej decyzji personalnej, albowiem stanowisko [...] w dziale [...] utworzono w Zakładzie Karnym w L. dopiero w dniu [...] października 2015 r., po przekazaniu tam etatu z Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w L. Skarżący wskazał, iż stanowisko to utworzono dopiero na podstawie Zarządzenia nr [...] Dyrektora Zakładu Karnego w L. z dnia [...] października 2015 r. w sprawie struktury organizacyjnej oraz wykazu stanowisk w Zakładzie Karnym w L. Zdaniem skarżącego, wcześniej obowiązujące Zarządzenia nr [...] Dyrektora Zakładu Karnego w L. z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie struktury organizacyjnej oraz wykazu stanowisk w Zakładzie Karnym w L. nie przewidywało stanowiska [...] w tym dziale. W tej sytuacji, skarżący zarzucił, iż powyższe działanie w sposób oczywisty wskazuje, że możliwe było przeniesienie skarżącego do każdej jednostki penitencjarnej, na każde stanowisko służbowe, w tym równorzędne z dotychczas zajmowanym, zaś działania podjęte przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. podejmowane były pod wcześniej przyjętą tezę przeniesienia skarżącego do odległej od miejsca jego zamieszkania jednostki penitencjarnej. Tym samym, skarżący uznał, że przeniesienie go do Zakładu Karnego w L. stanowić miało jedynie dodatkową dolegliwość i szykanę, mającą na celu zmuszenie go do odejścia na zaopatrzenie emerytalne. Zdaniem skarżącego, takie rozstrzygnięcie powoduje dodatkowe koszty dla służby, takie jak wypłata ryczałtów za dojazdy z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby, czy też ryczałty za brak mieszkania. W tej sytuacji, skarżący uznał, że należy mieć wątpliwość, czy taka działalność Dyrektor Okręgowego Służby Więziennej w L. spełniała zasady i kryteria gospodarności i wydatkowania środków publicznych w sposób oszczędny - to jest w sposób zgodny z zasadami określonymi w art. 44 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

Skarżący, powołując się na stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1878/15, stwierdził, iż funkcjonariusz może być z urzędu przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w przypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami służby. Skarżący zauważył, że wprawdzie ustawa o Służbie Więziennej pozostawia uznaniu przełożonego zarówno kwestię przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe, jak i do pełnienia z urzędu służby w innej jednostce organizacyjnej (posługując się określeniami "można" i "może", co wskazuje na uznaniowy charakter decyzji), jednakże - zdaniem skarżącego - pozostawienie tego uprawnienia uznaniowej decyzji organu nie oznacza, że przełożony ma całkowitą i niekontrolowaną swobodę podczas podejmowania tego rodzaju decyzji. Skarżący stwierdził, że podejmując decyzję administracyjną w tego rodzaju sprawach, organ jest związany rygorami procedury administracyjnej określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i orzekania. W tej sytuacji, organ musi więc przestrzegać zasady dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga, aby dopuścić, jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). Ponadto, zdaniem skarżącego, organ jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, a następnie rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, skarżący uznał, że przy przeniesieniu strony na niższe stanowisko służbowe, niezbędne było wykazanie przez organ braku stanowisk równorzędnych w zakresie pobieranego uposażenia zasadniczego, a jeśli takie istnieją, to organ musiał dowieść, że przeniesienie skarżącego na te stanowiska nie było możliwe. Skarżący zarzucił, że nie poinformowano go, dlaczego nie było możliwości wyznaczenia go na inne równorzędne stanowiska, na które wyznaczono innych funkcjonariuszy, w tym w drodze odstępstw od taryfikatora stanowisk służbowych. Skarżący uznał zatem, iż zasadny jest zarzut dotyczący niewyjaśnienia przez organ całokształtu okoliczności sprawy, w szczególności nieprzeanalizowania stanu faktycznego na tle przywołanych przez skarżącego informacji na temat innych równorzędnych stanowisk w Okręgu [...] Służby Więziennej i innych jednostkach na terenie całego kraju, na które przenoszono w tym czasie innych funkcjonariuszy.

Ponadto, skarżący zarzucił, iż sporna decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera wytłumaczenia i wyjaśnienia powodów, którymi kierowano się stwierdzając, że pozostałe równorzędne stanowiska nie są odpowiednie dla skarżącego. Innymi słowy, skarżący zarzucił, iż z uzasadnienia wspomnianej decyzji nie można wywnioskować przyczyn, którymi kierował się organ pierwszej instancji uznając, że skarżący nie kwalifikuje się do objęcia innych stanowisk równorzędnych. Zdaniem skarżącego w uzasadnieniu spornej decyzji brak jest bowiem wytłumaczenia, jakie warunki musi spełnić funkcjonariusz Służby Więziennej, aby podjąć służbę na konkretnym stanowisku. Ponadto, skarżący nie wykazał, z jakich to powodów skarżący nie spełniała wymagań do mianowania na inne stanowiska. Skarżący zarzucił, iż organ nie wyjaśniając stronie skarżącej swego rozstrzygnięcia, naruszył tym samym zasadę przekonywania wynikająca z art. 11 k.p.a. Jednocześnie, zdaniem skarżącego, uznać należy, iż takie działanie organu narusza również zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

Skarżący zarzucił dodatkowo, iż w prowadzonym postępowaniu administracyjnym organy obu instancji pominęły Zakład Karny w L., który powinien zostać uznany za stroną postępowania, w rozumieniu art. 28 k.p.a., skoro wydając decyzję personalną nr [...] z dnia [...] października 2015 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L. nałożył na ten Zakład Karny obowiązki dotyczące w szczególności naliczenia i wypłaty skarżącemu uposażenia oraz innych świadczeń, jakie ciążą na zakładzie karnym mającym obowiązek zatrudnienia strony skarżącej.

Ponadto, skarżący zarzucił, iż postępowanie prowadzone przez organ odwoławczy było przewlekłe, zaś szereg czynności podejmowanych przez ten organ miało charakter czynności pozornych, mających na celu jedynie przedłużenie rozpoznania przedmiotowej sprawy. W tej sytuacji, skarżący uznał, iż Dyrektor Generalny Służby Więziennej naruszył obowiązki ciążące na nim na podstawie art. 36 k.p.a.

Ponadto, skarżący zauważył, że w toku prowadzonego postępowania w drugiej instancji złożył on do Ministra Sprawiedliwości wniosek o wyłączenie z postępowania administracyjnego [...] J. K. - Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Jednakże, jak wskazał skarżący, pomimo złożonego wniosku do Ministra Sprawiedliwości, Dyrektor Generalny Służby Więziennej w dniu [...] maja 2016 r. wydał decyzję. Tym samym, skarżący uznał, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego wydana została bez rozpoznania wniosku strony o wyłączenie [...]. J. K. - Dyrektora Generalnego Służby Więziennej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga G. L. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] maja 2016 r., jak i decyzja personalna Nr [...] wydana w dniu [...] października 2015 r. przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. - nie naruszają przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L., wydając sporną decyzję personalną z dnia [...] października 2015 r. dotyczącą przeniesienia skarżącego z urzędu z dniem [...] października 2015 r. do pełnienia służby w Zakładzie Karnym w L. na stanowisku [...] działu [...] - nie dopuścił się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Ponadto, w ocenie Sądu, wydając sporną decyzję administracyjną - decyzję personalną z dnia [...] października 2015 r., Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L. nie dopuścił się naruszenia norm prawa materialnego., w tym przede wszystkim nie dopuścił się obrazy przepisów art. 69 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 68 ust. 3 i 4 oraz art. 218 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.

Sąd stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - organy obu instancji, prawidłowo interpretując regulacje prawne wyrażone w powołanych wyżej przepisach ustawy o Służbie Więziennej, zasadnie przyjęły w niniejszej sprawie, że skarżący funkcjonariusz może być z urzędu przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej z uwagi na ważne potrzeby służby.

Przyjmując powyższe stanowisko, organy administracji publicznej prawidłowo oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ustosunkowując się jednocześnie do wszelkich wątpliwości i argumentów strony skarżącej.

Na wstępie wszelkich rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności obu spornych decyzji, należy wyraźnie zaznaczyć, że w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych (tak m.in. /w:/ postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1382/11, LEX nr 1149164) jednoznacznie przyjmuje się, iż podległość służbowa jest cechą szczególną, charakterystyczną dla stosunków służbowych, stanowiących podstawę pełnienia służby w wojsku i innych służbach. Znaczny zakres takiej podległości sprawia, iż w tych stosunkach zatrudnienia nie ma równorzędności podmiotów, co jest typowe dla stosunku pracy. Tym samym przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. Podjęcie służby w formacjach mundurowych, w tym w Służbie Więziennej, jest dobrowolne. W tej sytuacji, każdy, kto dobrowolnie przystępuje do takiej służby, rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich, w tym decyduje się automatycznie na ograniczenie prawa do sądu. Niewątpliwie, przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym prawa decydowania o powołaniu na określone stanowisko służbowe, czy też awansie na wyższy stopień służbowy. Takie sprawy należą - jak uznał Naczelny Sąd Administracyjny - do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb.

Podstawę materialnoprawną spornej decyzji personalnej Nr [...] wydanej w dniu [...] października 2015 r. przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. stanowiły przepisy przepisów art. 69 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 68 ust. 3 i 4 oraz art. 218 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.

Zgodnie z przepisem art. 68 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, funkcjonariusz pełniący służbę na stanowisku służbowym zajmowanym na podstawie powołania może być w każdym czasie albo w określonym terminie odwołany z tego stanowiska.

W świetle art. 68 ust. 3 cyt. ustawy, funkcjonariusz zachowuje ostatnio zajmowane stanowisko służbowe, dla którego ustawa nie przewiduje powołania.

Z kolei, przepis art. 68 ust. 4 ustawy o Służbie Więziennej stanowi, że funkcjonariusza odwołanego z zajmowanego stanowiska można przenieść za jego zgodą odpowiednio do dyspozycji właściwego przełożonego, o którym mowa w art. 63 ust. 2. Okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji nie może być dłuższy niż 6 miesięcy. Po upływie tego okresu funkcjonariusza powołuje się albo przenosi na inne stanowisko służbowe. Powołanie albo przeniesienie na stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego następuje za zgodą funkcjonariusza. W przypadku niewyrażenia zgody, funkcjonariusza zwalnia się ze służby.

Mając na względzie powyższe przepisy, należy zauważyć, iż w dniu [...] marca 2015 r., na podstawie art. 68 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, skarżący został odwołany przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej ze stanowiska Dyrektora Zakładu Karnego Nr[...] w L. i z dniem [...] marca 2015 r. - na podstawie art. 68 ust. 4 cyt. ustawy - przeniesiony do dyspozycji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. W tej sytuacji, okres pozostawania skarżącego w dyspozycji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. rozpoczął się w dniu [...] marca 2015 r. i w związku z wszczęciem w dniu [...] września 2015 r. postępowania administracyjnego w przedmiot przeniesienia skarżącego do pełnienia służby w innej jednostce penitencjarnej, do dnia wydania decyzji kończącej postępowanie w tej sprawie, tj. do dnia [....] października 2015 r. skarżący pozostawał w dyspozycji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L., który w tym okresie był przełożonym w sprawach osobowych w stosunku do skarżącego, zgodnie z art. 12 ust. 3 oraz art 32 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej.

W tym miejscu, ustosunkowując się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego braku zgody strony na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, należy zauważyć, że zgodnie z art. 68 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej, po odwołaniu funkcjonariusza ze stanowiska, funkcjonariusz zachowuje ostatnio zajmowane stanowisko służbowe, do którego ustawa nie przewiduje powołania. Skarżący przed powołaniem na stanowisko [...] Zakładu Karnego Nr [...] w L. był funkcjonariuszem Aresztu Śledczego w L., w którym pełnił służbę na stanowisku starszego inspektora przy kierownictwie do spraw zatrudnienia, a więc rozstrzyganie zagadnienia związanego z treścią oświadczenia złożonego przez skarżącego w przedmiocie przeniesienia na stanowisko [...] jest bezprzedmiotowe, albowiem tylko wówczas byłoby to uzasadnione, gdyby przeniesienie to następowało na niższe stanowisko, a tak nie było w niniejszej sprawie, gdyż skarżący został przeniesiony na stanowisko [...] działu [...] Zakładu Karnego w L.

Zgodnie z przepisem art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, funkcjonariusz może być z urzędu przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w przypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami służby.

Zgodnie z art. 69 ust. 2 tej ustawy, do przenoszenia funkcjonariusza oraz określenia jego stanowiska służbowego właściwymi są: Dyrektor Generalny - na obszarze kraju oraz dyrektor okręgowy - na obszarze swojego działania.

Nie ulega wątpliwości, że właściwy dyrektor okręgowy jest zatem uprawniony - na podstawie art. 69 ust. 1 i 2 cyt. ustawy - do przeniesienia z urzędu funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznaczają "ważne potrzeby służby".

Nie ulega wątpliwości, że pomimo, iż pojęcie "ważnych potrzeb służby" nie zostało w ustawie o Służbie Więziennej bliżej określone, w praktyce słusznie przyjmuje się, że przesłanka "ważnych interesów służby" winna być w indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę.

Jednocześnie, należy wskazać, iż użycie w cytowanym przepisie zwrotu "może być" oznacza zatem, że przeniesienie do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. I choć prawodawca w cyt. ustawie nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważne interesy służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny.

Zdaniem Sądu, uznać należy, że rolą organu administracji w sprawie o przeniesienie funkcjonariusza na podstawie art. 69 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej jest wykazanie, że za owym przeniesieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy w ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym przeniesienie skarżącego do pełnienia służby w Zakładzie Karnym w L. na stanowisku [...] działu [...] nastąpiło z uwzględnieniem ważnego interesu (potrzeb) służby.

Należy zwrócić uwagę, że skoro decyzja administracyjna podejmowana na omawianej podstawie prawnej ma charakter uznaniowy, oznacza to, że sądowoadministracyjna kontrola takich rozstrzygnięć jest ograniczona. Sąd administracyjny zobowiązany jest do oceny, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo stosowały przepisy prawa materialnego i procesowego. Nie jest on natomiast uprawniony do ingerowania w kwestie celowości i słuszności dokonanego przez przełożonych wyboru sposobu załatwienia sprawy. Sąd bada tym samym, czy rozstrzygnięcie organu nie zostało oparte na niedozwolonych kryteriach oraz czy jego argumentacja nie jest dowolna i arbitralna. Sąd administracyjny nie może natomiast analizować celowości i słuszności przeniesienia danego funkcjonariusza, a także, nie powinien badać, czy ze względów słusznościowych mógłby on zostać przeniesiony do innej jednostki organizacyjnej Służby Więziennej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż w niniejszej sprawie organy obu instancji - prowadząc postępowanie w przedmiocie przeniesienia skarżącego do pełnienia służby w Zakładzie Karnym w L. na stanowisku [...] działu [...] - zasadnie poprzedziły sporne przeniesienie szczegółową analizą potrzeb kadrowych jednostek organizacyjnych okręgu [...] w pionach zatrudnienia oraz [...]. Zdaniem Sądu, organy wykazały w sposób prawidłowy, że z analizy tej wynikało, iż w dwóch jednostkach organizacyjnych okręgu [...], tj. w Zakładzie Karnym w L. i w Zakładzie Karnym w G. występowały poważne braki kadrowe w służbie [...], na które wpływ miała - jeśli chodzi o Zakład Karny w L. - długotrwała absencja kierownika działu i jednego z funkcjonariuszy, zaś - jeśli chodzi o Zakład Karny w G. - planowane z początkiem 2016 r. przejście trzech funkcjonariuszy na emeryturę.

Sąd uznał jednocześnie, że organy słusznie przyjęły, iż biorąc pod uwagę dotychczasowe doświadczenie skarżącego nabyte w służbie [...] w okresie od dnia [...] maja 2007 r. do dnia [...] marca 2009 r., jego przeniesienie do Zakładu Karnego w L. będzie rozwiązaniem właściwym z punktu widzenia prawidłowego funkcjonowania wskazanej jednostki organizacyjnej.

Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej, dokonując stosownej analizy potrzeb kadrowych w podległych mu jednostkach organizacyjnych, znając ex officio sytuację kadrową we wszystkich jednostkach organizacyjnych okręgu [...], wyjaśnił w sposób jednoznaczny, dlaczego - kierując się ważnymi potrzebami służby (art. 69 ust. 1 ustawy) - wziął pod uwagę jedynie Zakład Karny w L. i G.

Jednocześnie, uznać należy, że z uwagi na przyczynę odwołania skarżącego ze stanowiska [...] Zakładu Karnego Nr [...] w L., oczywistym jest, iż Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej - dokonując stosownej analizy potrzeb kadrowych - nie mógł jednak brać pod uwagę pewnego rodzaju stanowisk przy przenoszeniu skarżącego do innej jednostki penitencjarnej.

Wobec powyższego, należy uznać, że zarówno Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej, wydając sporną decyzję personalną z dnia [...] października 2015 r., jak i organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2016 r. - nie uchybili normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjęli wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy.

Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne obu decyzji, organy administracji publicznej nie naruszyły normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Jednocześnie, uznać należy, że organy nie dopuściły się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście przepisów art. 69 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 68 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, wszechstronnie wyjaśniły wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśniły w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanych wyżej przepisów - interes indywidualny skarżącego nie jest na tyle znaczący, aby dać podstawę do ograniczenia wskazanych przez te organy ważnych potrzeb służby.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.