Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 391/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Protokolant Referendarz sądowy Agnieszka Grosińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2007 roku przy udziale - sprawy ze skargi J. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez J. Ś. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zmiany własnej wcześniejszej decyzji i ustalenia zasiłku stałego w wysokości [...] miesięcznie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się na załączoną do akt administracyjnych notatkę służbową z dnia 29 grudnia 2006 roku, która wskazuje, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. została odebrana w dniu 7 listopada 2006 roku przez osobę świadczącą usługi opiekuńcze u J. Ś. – A. B.

Odwołanie J. Ś. wpłynęło do organu I instancji dnia 28 grudnia 2006 roku i zawierało tylko zarzuty merytoryczne skierowane przeciwko kwestionowanej decyzji.

W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zaskarżonym postanowieniem stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania, uznając, że J. Ś., poprzez ustanowionego przez siebie pełnomocnika odebrał decyzję w sprawie nowej wysokości zasiłku stałego w dniu 7 listopada 2006 roku. Termin do wniesienia odwołania ekspirował zatem dnia 21 listopada 2006 roku. Tymczasem odwołanie w sprawie zostało wniesione w dniu 28 grudnia 2006 roku i nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu.

Organ jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał treść art. 134 w związku z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W skardze do sądu administracyjnego J. Ś. wyjaśnił, że jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności i powinien otrzymywać zasiłek stały w kwocie 444 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł.

Skarżący jest osobą samotną i w załatwianiu spraw urzędowych jest zdany na pracowników organów opieki społecznej. Opieszałość i niesumienność jednej z tych pracownic stała się powodem uchybienia terminu. W konkluzji J. Ś. wskazał, że z uwagi na swoją trudną sytuację i niepełnosprawność prosi o wydanie pomyślnej decyzji i spowodowanie przyznania zasiłku jak dla osoby o znacznym stopniu niepełnosprawności, co byłoby niewątpliwie słuszne ze względów społecznych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując motywy zawarte w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie dokonuje oceny działalności organu orzekającego z punktu widzenia kryterium legalności. W tej sytuacji podkreślić należy, że Sąd nie ma uprawnień do przyznania wnioskowanego świadczenia dla skarżącego.

Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ).

Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 134 w związku z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z treścią art. 129 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania (art. 134 zd. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ).

Reasumując, termin do złożenia odwołania rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia decyzji stronie, a brak doręczenia, względnie doręczenie dokonane z obrazą przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o doręczeniach oznacza, że termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął swojego biegu ( por. wyrok wsa z dnia 27 sierpnia 2004 roku, I SA 2283/02, Lex Nr 173997; wyrok NSA z dnia 26 marca 1998 roku, II SA 1646/97, Lex Nr 41285; wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 1996 roku, SA/Ka 2966/95, Lex Nr 27283 ). Ustalenie daty doręczenia rozstrzygnięcia stronie powinno być bezsporne, a wszelkie wątpliwości muszą być interpretowane na korzyść strony ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2005 roku, I SA/Wa 1220/04, Lex Nr 164767; wyrok NSA z dnia 19 marca 1998 roku, IV SA 927/96, Lex Nr 43334 ).

Z treści powyższych przepisów i cytowanych orzeczeń wynika, że podstawowe znaczenie dla oceny terminowości wniesienia środka odwoławczego ma ustalenie, w sposób nie budzący wątpliwości, daty doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie.

W stanie faktycznym sprawy, zdaniem składu orzekającego, nie doszło do ustalenia daty doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji w sposób, o którym mowa wyżej.

Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych wynika, że decyzja została odebrana przez pracownika świadczącego u skarżącego usługi opiekuńcze. Tymczasem brak jest w aktach administracyjnych takiego dokumentu, jak pełnomocnictwo dla tej osoby, chociażby do odbioru decyzji. Rozstrzygnięcie doręczone osobie, która nie jest pełnomocnikiem, nie wywołuje skutków prawnych, jakie przepisy procedury administracyjnej wiążą z doręczeniami ( por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2001 roku, I SA 2605/99, Lex Nr 54139 ).

Nadto, data odebrania decyzji I instancji wynika jedynie z notatki służbowej sporządzonej przez pracownika organu pomocy społecznej. Notatka została sporządzona prawie 2 miesiące po odebraniu decyzji i zawiera tylko podpis pracownika, nie ma podpisu osoby, która odebrała decyzję. Brak podpisu ( na decyzji lub innym dokumencie ) osoby, która odebrała rozstrzygnięcie I instancji stanowi naruszenie art. 46 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Osoba ta złożyła tylko podpis na potwierdzeniu odbioru świadczenia pieniężnego. Tymczasem, w ocenie Sądu, na fakcie odbioru świadczenia w gotówce nie można opierać założenia, że osoba ta odebrała również, w imieniu skarżącego, decyzję organu I instancji.

W treści skargi skierowanej do sądu administracyjnego J. Ś. zasugerował, że uchybienie terminu wynika z opieszałości i niesumienności pracowników organu pomocy społecznej. Na tej podstawie można przypuszczać, że decyzję I instancji, nawet gdy była ona odebrana przez pracownika w dniu pobrania świadczenia w gotówce, skarżący mógł otrzymać w terminie późniejszym. Stwierdzenie to wymaga jednakże poczynienia odpowiednich wyjaśnień, zatem w toku ponownie prowadzonego postępowania organ powinien ustalić także datę przekazania decyzji skarżącemu przez pracownika organu.

Ustosunkowując się do wniosków skargi wyjaśnić należy, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wynika z tego, że Sąd władny był oceniać tylko kwestię uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W takiej sytuacji wniosek J. Ś. o spowodowanie przyznania mu zasiłku stałego w wyższej kwocie, nie mógł być uwzględniony w przedmiotowym postępowaniu. Sąd, z uwagi na ograniczoną kognicję, nie oceniał więc merytorycznie kwestii wysokości przyznanego skarżącemu świadczenia.

Konkludując, sąd uznał, iż w sprawie zostały naruszone przepisy proceduralne w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz zasady ogólne postępowania administracyjnego – art. 7, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wobec wskazanych powyżej nieprawidłowości Sąd uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.