Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1110/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-12-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok z art. 179a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 3 i   par. 1  lit. a,  art. 179
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2016 r. skargi kasacyjnej Miasta R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 lipca 2016 roku w sprawie ze skargi Miasta R. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 1) uchyla zaskarżony wyrok; 2) zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 5050 złotych (słownie: pięć tysięcy pięćdziesiąt złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; 3) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] roku nr [...]; 4) umarza postępowanie administracyjne; 5) zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 7400 złotych (słownie: siedem tysięcy czterysta złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 12 lipca 2016 r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi Miasta R. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 oddalił skargę.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Zarząd Województwa [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] nr [...] zobowiązującą Beneficjenta - Miasto R. do zwrotu części dofinansowania przyznanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 w łącznej kwocie 128 352.15 zł wraz

z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

W podstawie prawnej powołano art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1392), art. 207 ust. 1 pkt 3 i ust. 9 pkt 1 wzw. z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 z późn. zm.) oraz w zw. z art. 25 pkt 1 i art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 z późn. zm.), art. 2 pkt 7 i art. 98 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE. L Nr 210 z 2006 r., str. 25 z późn. zm.) w zw. z art. 152 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. U. UE. L Nr 347 z 2013 r., str. 320)

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny:

W dniu 25 marca 2010 r. została zawarta pomiędzy Województwem[...], reprezentowanym przez Zarząd Województwa [...], pełniącym rolę Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007- 2013 (dalej: IZRPO WSL), a Beneficjentem - Miastem R. umowa o dofinansowanie projektu pn. "Sieć Tablic Elektronicznej Informacji Pasażerskiej na terenie Miasta R." o numerze: [...] Przedmiotowa umowa o dofinansowanie była następnie zmieniana aneksami (aneks nr 1 z dnia 26 sierpnia 2010 r., aneks nr 2 z dnia 18 kwietnia 2011 r., aneks nr 3 z dnia 26 sierpnia 2011 r.). Mocą ostatniego aneksu nr 3 z dnia 26 sierpnia 2011 r. do umowy o dofinansowanie, Beneficjentowi przyznano dofinansowanie w kwocie nieprzekraczającej 2 649 334,46 zł i stanowiącej nie więcej niż 85% kwoty całkowitych wydatków kwalifikowanych projektu.

Wraz z wnioskiem o dofinansowanie Beneficjent złożył oświadczenie o kwalifikowalności podatku VAT z dnia 25 sierpnia 2009 r. w treści wskazując, że zarówno w trakcie realizacji projektu, jak i po jego zakończeniu Beneficjent nie ma możliwości odzyskania poniesionego kosztu podatku VAT. Beneficjent oświadczył również, że przez okres trwałości projektu, tj. 5 lat od daty rozliczenia projektu (przedstawienia ostatniego wniosku o płatność), Miasto R. nie będzie wykonywało czynności opodatkowanych związanych z infrastrukturą i sprzętem sfinansowanym w ramach projektu. Ponadto, przedmiotowym oświadczeniem, Beneficjent zobowiązał się do zwrotu zrefundowanej w ramach projektu części poniesionego podatku VAT, jeżeli zaistnieją przesłanki umożliwiające odzyskanie tego podatku przez Miasto R. Wniosek o dofinansowanie, jako załącznik nr 1, wraz z oświadczeniem o kwalifikowalności podatku VAT, stały się częścią zawartej umowy o dofinansowanie projektu. Nadto pismem z dnia 19 stycznia 2010 r. Beneficjent przedłożył indywidualną interpretację Krajowej Informacji Podatkowej z dnia 12 stycznia 2010 r. zgodnie z którą, z uwagi na niespełnienie podstawowej przesłanki warunkującej prawo do odliczenia podatku naliczonego, jaką jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, Wnioskodawca (tj. Miasto ani obsługujący je Urząd Miasta) nie będzie miał prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (w całości lub w części) wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług związanych z realizacją ww. projektu. Tym samym nie będzie on miał prawa do otrzymania z tego tytułu zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 1 ustawy o VAT.

Pismem z dnia 6 marca 2014 r. Beneficjent poinformował IZ RPO WSL, iż

w dniu 27 lutego 2014 r. otrzymał z Urzędu Skarbowego w R. zwrot za 2009 r. zapłaconego podatku VAT, związanego z realizacją projektów dofinansowywanych w ramach RPO WSL 2007 - 2013, w tym projektu "Sieć Tablic Elektronicznej Informacji Pasażerskiej na terenie Miasta R.".

Kolejnym pismem z dnia 14 marca 2014 r. Beneficjent poinformował IZ RPO WSL, że podatek VAT został odzyskany w oparciu o zasadę wkomponowania funkcji spełnianych przez przedmiotową infrastrukturę w całokształt działalności danej jednostki budżetowej, która stanowi z Beneficjentem jednego podatnika VAT, a odzyskanie tego podatku było możliwe z uwagi na zmianę wieloletniej praktyki urzędów skarbowych, która została zakwestionowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 24 czerwca 2013 r.

Pismem z dnia 1 października 2014 r. Beneficjent poinformował IZ RPO WSL, że zakończyła się kontrola Urzędu Skarbowego w R. dotycząca między innymi oceny prawidłowości zwrotu podatku VAT oraz, że kontrola potwierdziła prawidłowość zwrotu podatku VAT w przedmiotowym projekcie. Beneficjent przedstawił wyliczenie dotyczące kwoty dofinansowanego podatku VAT.

W dniu 3 października 2014 r. na rachunek bankowy IZ RPO WSL wpłynął zwrot środków w kwocie 495 326,61 zł. Zwrócona kwota stanowiła wyłącznie należność główną - bez odsetek.

Instytucja Zarządzająca w następstwie przeprowadzonej analizy ustaliła, że

w trakcie realizacji przedmiotowego projektu doszło do powstania nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999. Instytucja ta stwierdziła, że całkowita wartość nieprawidłowości wynikająca z naruszenia przez Beneficjenta art. 7 ust. 1 lit. d rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Rozwoju Regionalnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1783/1999, pkt 6.2. Krajowych wytycznych dotyczących kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w okresie programowania 2007 - 2013, pkt 11 Załącznika do Szczegółowego Opisu Priorytetów RPO WSL 2007 - 2013 - Wytyczne w sprawie kwalifikowalności wydatków w RPO WSL na lata 2005 - 2013 wyniosła 582 737,19 zł, co stanowi 495 326,61 zł dofinansowania (85% x 582 737,19 zł), przy czym wartość środków zwróconych przez Beneficjenta, stanowiących należność główną, wyniosła 366 974,46 zł.

Z uwagi na stwierdzoną nieprawidłowość oraz częściowy zwrot środków przez Beneficjenta Instytucja Zarządzająca działając na podstawie art. 207 ustawy o finansach publicznych pismem z dnia 16 stycznia 2015 r. wezwała Miasto R. do zwrotu środków w wysokości 128 352,15 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Z uwagi na niezrealizowanie wskazanego powyżej wezwania Instytucja Zarządzająca pismem z dnia 1 czerwca 2015 r. zawiadomiła Miasto R. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu środków finansowych wypłaconych związku z realizacją projektu ""Sieć Tablic Elektronicznej Informacji Pasażerskiej na terenie Miasta R.".

Zarząd Województwa[...] decyzją z dnia [...]

nr [...] wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 596 z późn. zm.), art. 207 ust. 1 pkt 3 i ust. 9 pkt 1 w zw. z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 z późn. zm.) oraz w zw. z art. 25 pkt 1 i art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 z późn. zm.), art. 2 pkt 7 i art. 98 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE. L Nr 210 z 2006 r., str. 25 z późn. zm.) w zw. z art. 152 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. U. UE. L Nr 347 z 2013 r., str. 320) zobowiązał Miasto R. realizujące projekt . "Sieć Tablic Elektronicznej Informacji Pasażerskiej na terenie Miasta R.", do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji o zwrocie środków, części dofinansowania w kwocie 128 352,15 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków od dnia ich zwrotu, w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości przy wykorzystaniu środków finansowych otrzymanych przez Beneficjenta z płatności ze środków europejskich w ramach RPO WSL 2007-2013. Na powyższą kwotę składają się następujące należności: 8 498,67 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia 25 kwietnia 2012 r. do dnia zwrotu środków, 14 304,88 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia 18 lipca 2012 r. do dnia zwrotu środków, 3 275,88 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia 18 lipca 2012 r. do dnia zwrotu środków, 1 520,30 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia 10 października 2012 r. do dnia zwrotu środków, 53 187,55 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia 26 listopada 2012 r. do dnia zwrotu środków, 22 794,67 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia 18 lutego 2013 r. do dnia zwrotu środków, 24 770,20 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia 10 kwietnia 2013 r. do dnia zwrotu środków.

W motywach uzasadnienia organ pierwszej instancji przedstawił

w rozbudowany sposób przebieg postępowania w sprawie, a w tym poszczególne czynności procesowe przeprowadzone z udziałem stron tego postępowania administracyjnego. Następnie organ odniósł się do przepisów stanowiących podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. W ramach tej części uzasadnienia wskazano na właściwość Zarządu Województwa [...] do podejmowania rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie, jak również wskazano, że jest on instytucją zarządzającą w przypadku programu operacyjnego, a tym samym jest podmiotem zobowiązanym do wykrywania nieprawidłowości i do nakładania korekt finansowych. Instytucja zarządzająca regionalnym programem operacyjnym zapewnić musi wydatkowanie środków w ramach projektu, zgodnie z przepisami prawa unijnego i krajowego, a to oznacza że jest zobowiązana do badania czy nie doszło do naruszenia przepisów prawa, a także procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków europejskich. Następnie organ przytoczył treść art. 207 ustawy o finansach publicznych oraz wskazał na interpretacje zwrotu środków nienależnie pobranych lub w nadmiernej wysokości. W dalszej kolejności odniesiono się do postanowień umowy zawartej z Beneficjentem i przywołano ciążące na nim obowiązki z niej wynikające. W konkluzji tej części uzasadnienia organ podniósł, iż decyzje o zwrocie środków są decyzjami związanymi a Instytucja Zarządzająca jest obowiązana do ich dochodzenia. Następnie wskazany organ przybliżył przepisy wynikające z przynależności Polski do Unii Europejskiej. Z analizy przywołanych przepisów wynika zdaniem organu, iż należy przyjąć szeroką wykładnię przesłanki naruszenia prawa obejmującą zarówno naruszenie prawa unijnego jak i krajowego. Oznacza to, że do popełnienia nieprawidłowości dochodzi również wtedy, gdy naruszony został przepis krajowy ustanawiający wymogi związane

z wydatkowaniem środków budżetu Unii. Zakres regulacji nieprawidłowości obejmuje także stan szkody potencjalnej, a zatem już sama możliwość wystąpienia szkody mieści się w zakresie regulacji tej przesłanki. Następnie organ pierwszej instancji przystąpił do analizy naruszenia, którego jego zdaniem dopuścił się Beneficjent. Tę część rozważań organ rozpoczął od przypomnienia sytuacji faktycznej w sprawie a następnie przywołano treść art. 7 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1080/2006, zgodnie z którym nie jest kwalifikowany do wsparcia EFRR podlegający zwrotowi podatek od towarów i usług. Wskazano również na sytuacje, kiedy Beneficjent może uznać podatek od towarów i usług za wydatek kwalifikowany. Zrefundowanie (lub rozliczenie) kosztów podatku VAT ze środków strukturalnych lub Funduszu Spójności, a następnie odzyskanie tego podatku ze środków budżetu państwa jest niedozwolonym podwójnym finansowaniem (tj. zrefundowaniem lub rozliczeniem całkowitym lub częściowym danego wydatku dwa razy ze środków wspólnotowych lub dotacji krajowych). Zdaniem organu w myśl pkt 9 Wytycznych Instytucji Zarządzającej w sprawie kwalifikowalności wydatków podatek VAT zapłacony w związku z dokonaniem wydatku kwalifikowanego jest kwalifikowany tylko wówczas, gdy został ostatecznie poniesiony i w myśl przepisów o podatku od towarów i usług nie może zostać odzyskany. W następstwie przeprowadzonej analizy prawnej i stanu faktycznego organ pierwszej instancji stwierdził, że zrefundowanie podatku VAT, który następnie został przez Beneficjenta odzyskany stanowi naruszenie przepisów prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 7 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia (WE) nr 1080/2006, albowiem doszło do sytuacji sfinansowania jednego wydatku z dwóch różnych źródeł, a to stanowi nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Występujące w sprawie okoliczności faktyczne związane ze zmianą interpretacji obowiązujących unormowań prawnych pozostają bez wpływu na konieczność zwrotu środków wraz z odsetkami. W końcowej części uzasadnienia organ pierwszej instancji zamieścił zasady wyliczenia kwoty do zwrotu orzeczonej w osnowie niniejszej decyzji.

Beneficjent złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wniósł o uchylenie w całości wskazanej wyżej decyzji oraz umorzenie postępowania zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 207 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że dotacja pobrana nienależnie to również taka dotacja, która w dacie zarówno składania oświadczenia o kwalifikowalności wydatku, jak również w dacie jej faktycznego pobrania przez beneficjenta była dotacja nienależnie pobraną, po czym na skutek niezależnej od Beneficjenta zmiany interpretacji przepisów prawa, a której konsekwencją stała się możliwość odzyskania przez Beneficjenta podatku VAT, czyniąc wydatek Beneficjenta niekwalifikowanym, mimo braku podstaw do przyjęcia takiego stanowiska, co w konsekwencji skutkuje niewłaściwym zastosowaniem tego przepisu oraz art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w świetle stanu faktycznego ustalonego w przedmiotowej sprawie, spełnione zostały przesłanki definicji "nieprawidłowości" w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy brak jest ku temu podstaw. Uzasadniając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy strona przedstawiła stanowisko organu pierwszej instancji, jak również stan faktyczny w niej występujący, akcentując, że Beneficjent dokonał wszelkich możliwych czynności, które mogły potwierdzić prawidłowość oświadczenia co do kwalifikowalności podatku VAT. Zdaniem strony nie można podzielić stanowiska organu, iż naruszenie prawa było wynikiem działania bądź zaniechania Beneficjenta. Następnie strona odniosła się do przyjętej interpretacji art. 207 ustawy o finansach publicznych i uznała, że nie jest ona prawidłowa, albowiem nie taki był cel ustawodawcy, jaki wskazał organ w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Na koniec odwołano się do stanowiska Ministerstwa Rozwoju Regionalnego z dnia 20 września 2013 r., iż odpowiedzialność Beneficjenta w takich sprawach jak w niniejszej winna być ograniczona.

Zarząd Województwa [...] decyzją z dnia [...] nr[...] wydaną na podstawie art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1392), art. 207 ust. 1 pkt 3 i ust. 9 pkt 1 wzw. z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 z późn. zm.) oraz w zw. z art. 25 pkt 1 i art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 z późn. zm.), art. 2 pkt 7 i art. 98 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE. L Nr 210 z 2006 r., str. 25 z późn. zm.) w związku z art. 152 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. U. UE. L Nr 347 z 2013 r., str. 320) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji zobowiązującej stronę do zwrotu 128 352,15 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił w pierwszej kolejności dotychczasowy przebieg postępowania i w tym przywołał ustalenia zawarte w decyzji pierwszoinstancyjnej. Zaznaczono, że strona nie złożyła w ramach postępowania odwoławczego dodatkowych wyjaśnień, podstawą rozstrzygnięcia stanowił materiał zebrany przez organ pierwszej instancji. Następnie przywołano zarzuty, które postawiła strona decyzji organu pierwszej instancji, aby w dalszej kolejności przejść do ustosunkowania się do podniesionych zarzutów. Ponownie przywołano treść art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 i występujące w nim pojęcie "nieprawidłowości", jak również występujące rozumienie tego pojęcia w orzecznictwie sądów administracyjnych przywołując na tę okoliczność stosowne orzeczenia. W dalszej kolejności odwołano się do postanowień dokumentu Ministra Rozwoju Regionalnego Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia 2007 - 2013 - Krajowe wytyczne dotyczące kwalifikowalności wydatków w ramach funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w okresie programowania 2007 - 2013. W konkluzji tej części rozważań uznano, że spełnione zostały wszystkie przesłanki nieprawidłowości Beneficjenta, który poprzez swoje działanie naruszył przepisy prawa unijnego, prawa krajowego, a także przepisy wytycznych oraz umowy o dofinansowanie. Działanie Beneficjenta doprowadziło do sfinansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego, co w konsekwencji skutkowało realnym uszczupleniem budżetu ogólnego Unii Europejskiej. Następnie organ odwoławczy odniósł się do zarzutu naruszenia postanowień art. 207 ustawy

o finansach publicznych i w całości podtrzymał wyrażone w kwestionowanej decyzji stanowisko, iż naruszenie zasad kwlifikowalności podatku VAT wypełnia hipotezę przywoływanej normy prawnej jako pobranie nienależne, bowiem pobranie środków zrefundowanego podatku VAT nastąpiło bez podstawy prawnej. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy skupił swoja uwagę na wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 29 września 2015 r., przybliżając okoliczności jego wydania jak również zawarte w nim stwierdzenie, że podmioty prawa publicznego, takie jak gminne jednostki budżetowe będące przedmiotem postępowania głównego nie mogą być uznane za podatników podatku od wartości dodanej. W końcowej części uzasadnienia dostrzeżono fakt dysponowania przez Beneficjenta Interpretacją Indywidualną, która dawała mu prawo do uznania podatku VAT w projekcie jako podlegającego zwrotowi, jednakże stwierdzono oczywistą sprzeczność tej Interpretacji z przepisami prawa Unii Europejskiej. W konkluzji uznano, że Beneficjent miał zawsze podstawy prawne do odliczenia podatku VAT, ale na skutek obowiązującej interpretacji tego nie zrobił. IZ RPO WSL stwierdził, że w obecnym stanie prawnym jedyną podstawą do dokonania zwrotu środków przez beneficjentów stanowi art. 207 ustawy o finansach publicznych, a przepis ten nakłada obowiązek dokonania zwrotu otrzymanego dofinansowania i współfinansowania wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków beneficjentowi. Nadto zwrócił uwagę, że zgodnie z § 10 ust. 1 umowy o dofinansowanie projektu Beneficjent zobowiązuje się do zwrotu środków, które zostały przez niego pobrane m.in. w sposób nienależny lub w nadmiernej wysokości, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Beneficjent odzyskał sfinansowany ze środków unijnych w ramach projektu "Sieć Tablic Elektronicznej Informacji Pasażerskiej na ternie Miasta R." podatek VAT, czym naruszył zakaz podwójnego finansowania wynikający z przepisów prawa i dokumentów programowych. Zaakcentował, że wskazane naruszenie stanowi, nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Naruszenie zakazu podwójnego finansowania wpisuje się w dyspozycję normy prawnej przepisu art. 207 ust. 1 pkt 3 ustawy o finansach publicznych jako środki pobrane nienależnie.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziło się Miasto R. które reprezentowane przez Prezydenta Miasta wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wskazanej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, a to art. 207 ust. 1 pkt 3 ustawy o finansach publicznych poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że dotacja pobrana nienależnie, a zatem bez podstawy prawnej to również taka dotacja, która w dacie tak składania oświadczenia o kwalifikowalności wydatku jak również w dacie jej faktycznego pobrania przez beneficjenta była nienależnie pobraną, po czym na skutek niezależnej od beneficjenta zmiany interpretacji przepisów prawa, której konsekwencją stała się możliwość odzyskania podatku VAT czyniąc wydatek beneficjenta niekwestionowanym, mimo braku podstaw do przyjęcia takiego stanowiska, a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania tego przepisu. Beneficjent stwierdził, że na gruncie niniejszej sprawy nie można uznać, że ewentualne naruszenie prawa wspólnotowego jest konsekwencją działania bądź zaniechania Beneficjenta. Dokonał on bowiem wszelkich możliwych czynności, które mogły potwierdzić prawidłowość oświadczenia Beneficjenta co do kwalifikowalności podatku VAT, uzyskując w szczególności interpretację indywidualną KIP, z której wynika że Beneficjentowi nie przysługuje prawo do otrzymania zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 1 ustawy o VAT. Zdaniem Beneficjenta istotnym dla przedmiotowej sprawy jest fakt, że możliwość odzyskania podatku VAT była skutkiem uchwały NSA. Przed zmianą stanowiska w tej sprawie wywołanego uchwałą NSA Beneficjent nie miał żadnej możliwości odzyskania podatku VAT. Po zmianie tego stanowiska Beneficjent niezwłocznie podjął działania zmierzające do jego odzyskania, a po odzyskaniu przekazał należność do IZ RPO WSL. Następnie Beneficjent podniósł, że wprowadzenie regulacji art. 207 ustawy o finansach publicznych miało na celu unormowanie sankcjami nieprawidłowości wynikających z celowych działań beneficjentów środków publicznych. Zatem jego zdaniem fakt, ze Beneficjent odzyskał podatek VAT na skutek zmiany interpretacji przepisów prawa, uprzednio nie mając takiej możliwości na gruncie stanowiska o braku podstaw do zwrotu tegoż podatku, nie może negatywnie oddziaływać na Beneficjenta. Na koniec Beneficjent wskazał, że nie bez znaczenia dla sprawy jest stanowisko Ministerstwa Rozwoju Regionalnego z dnia 20 września 2013 r. wyrażone w związku z podjęciem przez NSA uchwały, w którym wskazano, że "w opinii IK RPO ewentualna odpowiedź Beneficjenta powinna być w tym przypadku ograniczona wyłącznie do zwrotu tej części środków, która odpowiada kwocie VAT, jaką beneficjent może odzyskać po uchwale NSA (...) nie należy także obarczać Beneficjenta odsetkami, gdyż powodem zwrotu środków jest niezależna od niego zmiana wieloletniej linii interpretacyjnej przepisów. Nie można bowiem zarzucać Beneficjentowi tego, że nie skorzystał z przysługującego mu prawa do odliczenia VAT, gdy zastosował się on do wytycznych właściwych instytucji, które takiego prawa nie przewidywały (interpretacje izb skarbowych).

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa [...] wystąpił

o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił

w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 12 lipca 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 1110/15 oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że w § 1 pkt 20 Umowy wskazano, iż ilekroć w umowie jest mowa o "wydatkach kwalifikowanych" należy przez to rozumieć wydatki lub koszty uznane za kwalifikowane i spełniające kryteria, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1083/2006, rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1828/2006, rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1080/2006, jak również w rozumieniu Ustawy i przepisów rozporządzeń wydanych do Ustawy oraz zgodnie z Krajowymi wytycznymi dotyczącymi kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w okresie programowania 2007- 2013 i z Uszczegółowieniem Programu, jak również z Wytycznymi w sprawie kwalifikowalności wydatków w RPO WSL na lata 2007- 2013 (stanowiącymi załącznik nr 2 do Uszczegółowienia Programu).

Dalej wyjaśnił, że Krajowe wytyczne stanowią jeden z dokumentów programowych wchodzących w skład systemu realizacji regionalnego programu operacyjnego, przygotowanych przez instytucję zarządzająca na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju

( Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 z późn. zm, a obecnie t.j. DZ. U. z 2016 r. poz. 383 – dalej "u.z.p.p.r."). Z tych względów stanowi on źródło prawa i wiąże podmiot, który na jego podstawie zgłosił wniosek i zawarł umowę o dofinansowanie projektu. Zgodnie z zapisami Krajowych wytycznych podatek VAT może być uznany za wydatek kwalifikowalny tylko wtedy, gdy został faktycznie poniesiony przez beneficjenta oraz beneficjent nie ma prawnej możliwości odzyskania podatku VAT. Zauważył również,, że przepisy u.z.p.p.r. ustanawiają szczegółowe regulacje w zakresie przyznawania środków z funduszy europejskich. W przepisach tych znajdują potwierdzenie zasady określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającym przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE. L. 2006.210.25) - dalej jako "Rozporządzenie 1083/2006", w tym zasada ustanawiania na poziomie krajowym kwalifikowalności wydatków w ramach poszczególnych programów operacyjnych, ustanowienie systemu zarządzania i kontroli, szczegółowe określenie zadań i funkcji instytucji zarządzających. Nadto stwierdził, że ustawa o finansach publicznych normuje zasady wydatkowania środków publicznych, w tym środków z funduszy europejskich. Zauważył, że zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są:

1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,

2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184,

3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości

- podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, stała się ostateczna, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. W przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa powyżej, instytucja określona, odpowiednio w ust. 9 lub 11 tego przepisu, wzywa do: zwrotu środków lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Po bezskutecznym upływie wskazanego terminu, organ: pełniący funkcję instytucji zarządzającej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki - wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. Wojewódzki sąd Administracyjny wskazał również na art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiający przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 zauważając, że stosownie do postanowień tego przepisu nieprawidłowością w rozumieniu tego rozporządzenia jest jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Z kolei art. 98 tego rozporządzenia normuje kwestie związane z korektami finansowymi dokonywanymi przez państwo członkowskie. Odmienną funkcję pełni art. 152 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006, albowiem jest to przepis przejściowy i przewiduje on stosowanie dotychczasowych unormowań do pomocy udzielonej na mocy uchylonych tym rozporządzeniem przepisów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zauważył, że podstawową zasadą udzielania wsparcia z funduszy unijnych, jest zasady zakazu podwójnego finansowania. Zgodnie bowiem z art. 54 ust. 5 Rozporządzenia 1083/2006 wydatki współfinansowane z funduszy nie otrzymują pomocy z innego wspólnotowego instrumentu finansowego. Z kolei art. 13 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności oraz rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (Dz. U. UE. L. 2006.371.1) stanowi, że instytucja zarządzająca ma zapewnić prowadzenie weryfikacji eliminujących możliwość równoległego finansowania wydatków z innych programów wspólnotowych lub krajowych lub w ramach innych okresów programowania. W przypadku zrefundowania kosztów VAT ze środków funduszy strukturalnych lub Funduszu Spójności, a następnie odzyskania tego podatku ze środków budżetu państwa w oparciu o ustawę o VAT, dochodzi do niedozwolonego podwójnego finansowania.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że beneficjenci mają obowiązek zrealizować i rozliczyć swój projekt według zasad określonych w umowie o dofinansowanie. Sąd podzielił argumentację Instytucji Zarządzającej, że konieczność zapłaty odsetek od zwracanej kwoty, liczonych od dnia przekazania środków, wynika nie tylko z art. 207 ust.1 ustawy o finansach publicznych ale także z § 10 umowy o dofinansowanie. Z postanowień umowy też wynika, że środki na sfinansowanie wydatków w części podatku VAT naliczonego należało uznać za pobrane nienależnie. Sąd podzielił przy tym stanowisko Instytucji Zarzadzajacej, że każda czynność prawna, skutkująca zmianą status quo w zakresie uzyskania prawnej możliwości odzyskania zapłaconego podatku VAT musi powodować skutki w postaci odmowy uznania tych kwot za kwalifikowalne. Tak samo urzędowa zmiana interpretacji przepisów prawa podatkowego powoduje, że kwoty zrefundowanego podatku VAT okazują się być środkami pobranymi nienależnie. Przy czym nie ma znaczenia to, czy można beneficjentowi przypisać bezpośrednio winę z tytułu zaistniałych zdarzeń, a skoro ustawa o finansach publicznych wskazuje wprost, iż pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości środki publiczne podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, to zasad naliczania wysokości tych odsetek należy poszukiwać w treści Ordynacji podatkowej. Nie chodzi przy tym jedynie o wysokość stawki procentowej tych odsetek, ale o wszelkie zasady ich ustalania. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Miasto R. podniosło następujące zarzuty:

1) naruszenie prawa materialnego, a to art. 207 ust. 1 pkt 3 ustawy o finansach publicznych w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu wyłącznie literalnego brzmienia przedmiotowego przepisu bez uwzględnienia okoliczności konkretnego przypadku z pominięciem zasady demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, mimo braku podstaw do przyjęcia takiej wykładni,

2) naruszenie prawa materialnego, a to art. 26 ust. 1 pkt 6) u.z p.p.r poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, iż z mocy powołanego przepisu Krajowe wytyczne dotyczące kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w okresie programowania 2007 - 2013 stanowią źródło prawa i wiążą podmiot który na ich podstawie zgłosił wniosek i zawarł umowę o dofinansowanie projektu, mimo braku podstaw do takiego przyjęcia,

3) naruszenie prawa materialnego, a to art.2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że na gruncie niniejszej sprawy zostały spełnione przesłanki przewidziane w tymże przepisie mimo braku ku temu podstaw, albowiem nie doszło do spełnienia przesłanki polegające na działaniu bądź zaniechaniu beneficjenta stanowiące naruszenie prawa wspólnotowego,

4) naruszenie prawa materialnego, a to art. 14k § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa poprzez ich niezastosowanie w świetle tego, że wydanie wiążącej interpretacji podatkowej potwierdzającej prawidłowość działania beneficjenta który się do niej zastosował nie pozostaje bez wpływu na ocenę jego działania w kontekście przesłanki naruszenia przepisu prawa wspólnotowego, określonej w art.2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999,

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów procesu według norm przepisanych Skarżący kasacyjnie oświadczył ł o zrzeczeniu się przeprowadzenie rozprawy.

W uzasadnieniu wskazał, że na gruncie analogicznych stanów faktycznych jak będących przedmiotem niniejszej sprawy, WSA w Gliwicach wydał nieprawomocne orzeczenia w których uchylił zaskarżone decyzje Zarządu Województwa [...] i umorzył postępowania administracyjne (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 lipca 205/16 IV SA/Gl 205/16; wyrok WSA w Gliwicach z 30 sierpnia 2016 r. IV SA/Gl 75/16; wyrok WSA w Gliwicach z 4 lipca 2016r. IV SA/G1 67/16, wyrok WSA w Gliwicach z 8 września 2016 r. IV SA/Gl 1119/15) w których to orzeczeniach przedstawiono szeroki zakres poglądów wskazujących na nietrafność wydawanych przez Zarząd Województwa [...] decyzji. W ocenie strony skarżącej kluczowym dla przedmiotowej sprawy jest dokonanie, w niespornym stanie faktycznym, właściwej oceny i wykładni tak art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych oraz art.2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 a ściślej rzecz ujmując, właściwe odczytanie tegoż przepisu w kontekście pojęcia nieprawidłowości definiowanego w w/w art.2 pkt 7 rozporządzenia. Strona skarżąca podkreśliła, że z mocy art.98 ust.2 w związku z art.70 ust. 1 b wskazanego rozporządzenia państwa członkowskie zobowiązane są do śledzenia i korygowania nieprawidłowości, a art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych stanowi narzędzie prawa krajowego powyższe umożliwiające. Zatem dopiero, gdy przesłanka zwrotu środków wymieniona w tym przepisie odpowiada w pełnym zakresie pojęciu "nieprawidłowości" istnieje podstawa do zastosowania sankcji. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że w sytuacji gdy wykładnia językowa oferuje rezultat w sposób oczywisty pozostający w sprzeczności z podstawowymi zasadami praworządnego Państwa, dając podstawę do bardzo dolegliwego obciążenia podmiotu skutkami wadliwego działania organu tego Państwa, konieczne i uzasadnione jest odstąpienie od wyników tej wykładni i dokonanie interpretacji przepisu z poszanowaniem dla jego celu oraz funkcji, jaką ma pełnić w systemie prawa. Brak podstaw do wywodzenia, że celem przepisów będących narzędziem korygowania nieprawidłowości jest obciążenie beneficjenta działającego w zaufaniu do kompetentnego organu Państwa skutkami nieprawidłowych, naruszających prawo działań tego organu. Ponadto podkreślono, że skarżący (beneficjent) dokonał wszelkich możliwych czynności, które mogły potwierdzić prawidłowość jego oświadczenia co do kwalifikowalności podatku VAT uzyskując interpretację indywidualną a następnie po dokonaniu zmiany tejże interpretacji na skutek wydanej przez NSA uchwały I FPS 1/13, odzyskaniu przedmiotowego podatku i zwróceniu go na rachunek Instytucji Zarządzającej. W opinii skarżącego, wprowadzenie regulacji art.207 u.f.p. miało na celu unormowanie sankcjami nieprawidłowości wynikających z celowych działań beneficjentów środków publicznych, a beneficjent odzyskał podatek VAT na skutek zmiany interpretacji przepisów prawa, uprzednio nie mając takiej możliwości wobec ugruntowanego stanowiska o braku podstaw do zwrotu tegoż podatku, nie może negatywnie oddziaływać na Beneficjenta. Dokonując wykładni przepisów art.207 u.f.p. a w tym art.207 ust. 1 pkt. 3) kierować się należy nie wyłącznie jego literalnym brzmieniem lecz dokonując wykładni celowościowej. Zaakcentowano, że skarżący podejmował (beneficjent) działania zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z przepisów prawa jak również z uwzględnieniem czynności podejmowanych przez uprawnionego do tego organy Państwa, zatem miało prawo oczekiwać, że działania te zgodne są z przepisami prawa i nie narażą Miasto na negatywne konsekwencje, a domaganie się od Miasta R. (skarżącego) zwrotu odzyskanego podatku VAT wraz z odsetkami sprzeczne jest z zasadą demokratycznego państwa prawa urzeczywistniającego sprawiedliwość społeczną wyrażoną w art.2 Konstytucji RP.

Skarżący (beneficjent)podkreślił, że w jego ocenie wypełnił on ciążące na nim zobowiązanie polegające na odprowadzeniu na rachunek instytucji zarządzającej, odzyskanego podatku VAT w związku ze zmianą interpretacji prawnej w tym zakresie. Dodatkowo, odnosząc się do charakteru (statusu prawnego) Krajowych wytycznych stanowiących podstawę oceny działań podejmowanych przez podmiot korzystający z dofinansowania ze środków Unii Europejskiej w ocenie skarżącej przedmiotowe wytyczne nie mogą być zaliczone do przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

Zarząd Województwa [...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji jak i w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należało, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wymienionego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze. zm. – dalej "p.p.s.a."), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.

W skardze kasacyjnej postawiono zarzuty oparte na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a odniesienia się do zarzutów naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji we wskazanym wyżej zakresie, stwierdzić należało, że przy jej wydaniu doszło do błędnego zastosowania prawa materialnego, na skutek wadliwej oceny i wykładni tak art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych i art.2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 w kontekście pojęcia nieprawidłowości definiowanego w w/w art.2 pkt 7 rozporządzenia przyjęcia, iż skarżący nie wypełnił ciążącego na nim zobowiązania. Podkreślenia bowiem wymagało, że skarżący podejmował (beneficjent) działania zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z przepisów prawa jak również z uwzględnieniem czynności podejmowanych przez uprawnionego do tego organy Państwa, zatem miało prawo oczekiwać, że działania te zgodne są z przepisami prawa i nie narażą Miasto na negatywne konsekwencje, a domaganie się od Miasta R. (skarżącego) zwrotu odzyskanego podatku VAT wraz z odsetkami sprzeczne jest z zasadą demokratycznego państwa prawa urzeczywistniającego sprawiedliwość społeczną wyrażoną w art.2 Konstytucji RP.

W konsekwencji uwzględnienia skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznał skargę wniesioną przez Miasto R. na decyzję Zarządu Województwa[...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013.

Należy zauważyć, że art 325 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U.2004.90.864/2) obowiązek ochrony interesów finansowych Unii spoczywa na Unii i na państwach członkowskich. Obejmuje on zwalczanie nadużyć finansowych oraz wszelkich innych działań, nielegalnie naruszających te interesy. W przepisie tym ustalono również wymogi, jakie mają spełniać działania ukierunkowane na ochronę interesów finansowych Unii.

Do najistotniejszych z aktów ukierunkowanych na ochronę interesów finansowych Unii (zwanych w piśmiennictwie prawniczym horyzontalnymi) należy zaliczyć rozporządzenie Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.UE.L.1995.312.1) – dalej "rozporządzenie nr 2988/95".

Zgodnie z motywem 3 rozporządzenia nr 2988/95 "szczegółowe zasady regulujące zdecentralizowane zarządzanie oraz monitorowanie wykorzystywania środków podlegają szczegółowym przepisom, które są zróżnicowane w zależności od dziedziny polityki Wspólnoty; we wszystkich dziedzinach należy przeciwstawiać się działaniom przynoszącym szkodę interesom finansowym Unii".

W motywie 5 tego rozporządzenia wskazano, że "nieprawidłowe postępowanie oraz środki administracyjne i kary odnoszące się do tego postępowania są przewidziane w zasadach sektorowych".

Jak wynika z przytoczonych motywów w/w aktu ogranicza się on do ustanowienia ogólnych przepisów w dziedzinie kontroli oraz sankcji w celu ochrony finansowych interesów Unii. Zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 wprowadza "ogólne zasady dotyczące jednolitych kontroli oraz środków administracyjnych i kar dotyczących nieprawidłowości w odniesieniu do prawa [Unii]", aby, jak wynika z motywu 3 tego rozporządzenia, "we wszystkich dziedzinach [...] przeciwstawiać się działaniom przynoszącym szkodę interesom finansowym [Unii]" (por. wyrok.: Handlbauer, C 278/02, EU:C:2004:388, pkt 31; a także Josef Vosding Schlacht-, Kühl-und Zerlegebetrieb i in., od C 278/07 do C 280/07, EU:C:2009:38, pkt 20).

Odzyskanie niewłaściwie zastosowanych środków odbywa się natomiast na podstawie innych przepisów, zwanych sektorowymi (zob. wyrok z dnia 18 grudnia 2014 r., Somvao, C-599/13, EU:C:2014:2462, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo, przy czym procedury dotyczące wspólnotowych kontroli, środków i kar przekazane zostały do regulacji na poziomie Państw Członkowskich (art. 2 ust. 4 rozporządzenia nr 2988/95).

Wspomniane przepisy sektorowe, to m.in. przepisy rozporządzenia nr 1083/2006. Na gruncie prawa polskiego regulacja procedur, o których mowa w art. 2 ust. 4 rozporządzenia nr 2988/95, a w konsekwencji tego, wynikający z art. 70 rozporządzenia Nr 1083/2006 obowiązek odzyskiwania kwot wypłaconych w związku z nieprawidłowościami zdefiniowanymi w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 i art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006 realizowany jest na podstawie przepisów ustawy o finansach publicznych.

Ustawa ta, w art. 207 ust. 1 u.f.p. nie używa terminu "nieprawidłowości" lecz terminów - "wykorzystanie niezgodnie z przeznaczeniem", wykorzystanie z naruszeniem procedur (..)", pobranie nienależne lub w nadmiernej wysokości" Zastosowane nazewnictwo nie zmienia jednak faktu, że zdarzenia określone w art. 207 ust. 1 u.f.p. są działaniami podejmowanymi na rachunek budżetu Unii, w celu usuwania nieprawidłowości w rozumieniu art. 1 rozporządzenia nr 2988/95, skutkiem czego są to działania podejmowane w zakresie tego rozporządzenia. Są zatem częścią tej samej dyspozycji gwarantującej dobre zarządzanie funduszami Unii i ochronę jej interesów finansowych, a konsekwentnie do tego, terminy użyte w art. 207 ust. 1 pkt 1-3 u.f.p. powinny być interpretowane w sposób jednolity z pojęciem "nieprawidłowości" w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 jak też art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TSUE przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa Unii należy uwzględniać nie tylko jego brzmienie, lecz także jego kontekst oraz cele regulacji, której część on stanowi (zob. wyrok z dnia 3 września 2015 r., Sodiaal International, C-383/14, EU:C:2015:541, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo). Zdaniem Sądu tożsame zalecenie powinno odnosić się do przepisów prawa krajowego ustanawianych w ścisłym związku z aktami unijnymi.

Analiza przesłanek, których spełnienie nakazuje zobowiązanie beneficjenta środków wypłaconych z budżetu unijnego do ich zwrotu nie może więc odbywać się bez uwzględnienia znaczenia terminu "nieprawidłowości" w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 i art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 "nieprawidłowość" oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w ogólnym budżecie Wspólnot lub w budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty albo poprzez zmniejszenie lub utratę przychodów, które pochodzą ze środków własnych pobieranych bezpośrednio w imieniu Wspólnot, albo też w związku z nieuzasadnionym wydatkiem.

Zgodnie natomiast z definicją zamieszczoną w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 "nieprawidłowość" oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania ze strony podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego.

Bezspornie (mimo różnic w przytoczonych definicjach, nieistotnych zresztą dla kontrolowanej sprawy), dla spełnienia się "nieprawidłowości" wymagane jest naruszenie przepisów prawa. Biorąc pod uwagę dotychczasowy dorobek orzecznictwa termin "nieprawidłowości" w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 i art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 należy rozumieć jako obejmujący swym zakresem nie tylko każde naruszenie prawa Unii, ale również naruszenie prawa krajowego, które przyczynia się do zapewnienia właściwego stosowania prawa Unii w dziedzinie zarządzania projektami finansowanymi z funduszy Unii.

Drugim niezbędnym warunkiem jest skutek w postaci szkody dla budżetu ogólnego Unii ujęta jako szkoda istniejąca lub jak też jako szkoda mogąca powstać w przyszłości.

Zdaniem Sądu, prawidłowo odczytywana definicja "nieprawidłowości" nie pozwala przyjąć, by tylko te dwa warunki stanowiły o jej spełnieniu się.

"Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 definiuje pojęcie "nieprawidłowości" jako jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa Unii wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii lub w budżetach zarządzanych przez nią. Dopuszczenie się nieprawidłowości (...) oznacza zatem wystąpienie dwóch przesłanek, a mianowicie działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego stanowiącego naruszenie prawa Unii oraz szkody lub potencjalnej szkody w budżecie Unii (por. wyrok TSUE (czwarta izba)z dnia 6 października 2015 r. w sprawie [...] Firma A und –export v B).

Niezbędne jest zatem, by naruszenie przepisów prawa wspólnotowego, skutkujące nawet hipotetyczną szkodą wynikało z działania lub zaniedbania (zaniechania jak w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95) ze strony podmiotu gospodarczego.

Także w piśmiennictwie prawniczym uznaje się, że sprawcą nieprawidłowości jest podmiot gospodarczy, który swoim zachowaniem narusza przepis prawa. Zachowanie to może polegać zarówno na działaniu jak i na zaniechaniu (por. J. Łacny, Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Komentarz e/lex).

Dla zaistnienia "nieprawidłowości" wymagane jest aby naruszenie przepisu prawa Unii wynikało z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, a element winy jest dodatkowym czynnikiem mającym wpływ na rodzaj stosowanej sankcji.

Zdaniem Sadu nie każdy przypadek pobrania dofinansowania bez podstawy prawnej w rozumieniu prawa krajowego stanowi nieprawidłowość przy realizacji projektu w rozumieniu przepisów unijnych uzasadniające zobowiązanie do zwrotu pobranych środków, należy udzielić odpowiedzi przeczącej.W raliach rozpatrywanej sprawy "nieprawidłowość" w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 i art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 miałabymiejsce tylko tedy, gdyby naruszenie wskazanego przepisu było wynikiem aktywności lub bierności skarżącego.

Tymczasem do pobrania przez skarżącego dofinansowania ze środków unijnych doszło dlatego, że obowiązującej normie ustawy o VAT nadano określoną treść, a nastąpiło to na podstawie wiążącej wykładni prawa. Zachowanie skarżącego musi być zatem oceniane z uwzględnieniem zasady pewności prawa, która to zasada odnosić się musi również do zmian interpretacji prawa dokonywanej przez instytucje do tego uprawnione, jak też zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Jak wyjaśnił TSUE, cofnięcie nienależnie wypłaconych kwot może nastąpić tylko zgodnie z zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań (zob. wyrok Vereniging Nationaal Overlegorgaan Sociale Werkvoorziening i in., EU:C:2008:165, pkt 53).

Tymczasem, w przyjętym stanie faktycznym, skarżący jako beneficjent środków unijnych podejmował określone działania na podstawie przepisów prawa podatkowego. Ze względu na wątpliwości w zakresie wykładni prawa wystąpił o interpretację indywidualną do Ministra Finansów i zgodnie z nią postępował.

Stosownie do art. 14k ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (w brzmieniu obowiązującym w czasie zawierania umowy i realizacji projektu) zastosowanie się do indywidualnej interpretacji przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego wyroku sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy. Użyty w tym przepisie zwrot "nie może szkodzić" oznacza brak odpowiedzialności karnej czy brak obowiązku zapłaty odsetek w stosunku do podmiotu stosującego się do wskazań interpretacji indywidulanej (art. 14k § 3 ustawy Ordynacja podatkowa). Ustawodawca zadecydował tym samym, że zasada pewności prawa powinna umożliwić uchylenie się od negatywnych skutków podmiotowi, który stosował się do wskazań wynikających z błędnej interpretacji indywidualnej (por. wyrok tut. Sądu z dnia 30 sierpnia 2016r. sygn. akt IV SA/Gl 75/16).

Uznanie, że w przedstawionych warunkach skarżący swoim działaniem doprowadził do naruszenia prawa skutkującego żądanie zwrotu uzyskanych środków pozostaje nadto w sprzeczności z zasadą demokratycznego państwa urzeczywistniającego sprawiedliwość społeczną (por. wyrok tut. Sądu z dnia 4 lipca 2016r. sygn. akt IV SA/Gl 205/16). Uchybienia organów administracji państwowej nie mogą powodować ujemnych następstw dla obywatela, działającego w dobrej wierze (por. wyrok Sądu Najwyższego w sprawie III ARN 46/94 publ. OSNP 1995/5/58 i powołane tam wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt III SA 702/87 i Sądu Najwyższego sygn. akt III ARN 40/92). Powołać się tu można także na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdzającego, że nie jest dopuszczalne, by uchybienia w działaniach jednego organu administracji publicznej (w tym wypadku Ministra Finansów) wywoływały negatywne skutki w postępowaniu przed innym organem administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010r. sygn. akt II GSK 312/09 publ. LEX nr 577318). Podkreślić nadto trzeba, że zasada zaufania obywatela do państwa pozwala mu przypuszczać, iż dokonywane wobec niego czynności przez będący emanacją państwa organ, czy inną jednostkę do tego upoważnioną, są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Łodzi z dnia 7 marca 2008r. sygn. akt I SA/Łd 46/08 publ. LEX nr 489243 i w Warszawie z dnia 5 października 2004r.sygn. akt II SA3196/03 publ. LEX nr 159925).

Uznanie, że w przedstawionych warunkach skarżący swoim działaniem doprowadził do naruszenia prawa skutkującego żądaniem zwrotu uzyskanych środków pozostaje nadto w sprzeczności z zasadą demokratycznego państwa urzeczywistniającego sprawiedliwość społeczną (por. wyrok tut. Sądu z dnia 4 lipca 2016r. sygn. akt IV SA/Gl 205/16).

Zdaniem Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego, dla oceny spornej kwestii istotne jest również, że podstawę dofinansowania projektu stanowi umowa zawarta z beneficjentem przez instytucję zarządzającą. Umowa ta określa warunki dofinansowania projektu, a także prawa i obowiązki beneficjenta. Umowa o dofinansowanie projektu zawierana jest zgodnie z systemem realizacji programu operacyjnego (art. 30 i art. 30a u.z.p.p.r.). Postępowanie w przedmiocie dofinansowania, a także zwrotu tego dofinansowania znajduje oparcie zarówno w regulacji o charakterze prawa powszechnie obowiązującego ale także w klauzulach zawartych w umowie, a zatem oddziaływają tu na siebie elementy cywilnoprawne i elementy stosunku administracyjnego. Niewypełnienie zobowiązań wynikających z umowy, bez dokonania zmiany treści umowy, może skutkować żądaniem zwrotu dofinansowania.

Organ wydający kontrolowaną decyzję powoływał się na klauzule umowy nakładające na skarżącego obowiązek zwrotu środków, które zostały pobrane przez niego nienależnie, wraz z odsetkami. Pominął natomiast w swoich rozważaniach treść zobowiązania skarżącego w formie jego oświadczenia, stanowiącego integralną część umowy. W oświadczeniu tym skarżący zobowiązał się do zwrotu dofinansowania stanowiącego refundację podatku VAT w przypadku zaistnienia przesłanek umożliwiających odzyskanie tego podatku. Zobowiązanie to zostało przyjęte jako załącznik do umowy.

Z w/w oświadczenia wyraźnie wynika, że strony umowy nie traktują zwrotu podatku VAT w związku ze zmianą okoliczności prawnych, jako zwrotu nienależnie pobranej dotacji. Refundacja podatku VAT przyjmuje zatem postać warunku rozwiązującego. Znajdująca swe ustawowe oparcie w art. 89 i n. instytucja zwana w skrócie "warunkiem" stanowi bez wątpienia przejaw zasady autonomii woli stron. Posłużenie się nią umożliwia bowiem alternatywne uregulowanie sfery stosunków prawnych, odpowiednio do okoliczności, nieznanych jeszcze w chwili dokonania czynności. Dzięki instytucji warunku strony mogą zatem ukształtować swą sytuację prawną z pewnym wyprzedzeniem. Zapewniają sobie bowiem pewien wpływ na przebieg wydarzeń w przyszłości, minimalizując w ten sposób ryzyko niekorzystnych dla siebie zmian, które mogą, choć nie muszą, wystąpić. Dodany do czynności prawnej warunek uelastyczni ją, zmieniając jednocześnie jej typowy przebieg (por. Beata Giesen, Komentarz do art. 89 K.c. e/lex).

W konsekwencji ustanowienia warunku w umowie obie jej strony muszą się liczyć ze ziszczeniem się warunku i skutkami z tego tytułu, a zgodnie z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań skarżący mógł oczekiwać, że uzyskana przez niego refundacja VAT nie zostanie uznana za refundację uzyskaną wbrew prawu.

W odniesieniu do zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań TSUE orzekł, że beneficjent dotacji nie może powołać się na taką ochronę, jeżeli nie spełnił jednego z warunków, od którego była uzależniona dotacja (zob. wyrok Vereniging Nationaal Overlegorgaan Sociale Werkvoorziening i in., EU:C:2008:165, pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo). Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy, z chwilą ziszczenia się warunku, a więc z chwilą, uzyskania zwrotu VATu skarżący wykonał obciążające go zobowiązanie. Dopiero zaniechanie takiego działania stanowiłoby nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083 /2006. Odpowiadałoby bowiem warunkowi naruszenia prawa zarówno powszechnie obowiązującego (art. 7 ust. 1 lit. "d" rozporządzenia (WE) nr 1080/2006) jak i postanowień umownych.

Odnosząc się do kwestii przedstawionych przez pełnomocnika organu w toku rozprawy przed tut. Sądem zauważyć trzeba, że przywołana ustawa "o centralizacji VAT" uchwalona została w związku z wydanym w dniu 29 września 2015 r. wyrokiem TSUE w sprawie C-276/14 Gmina W., w którym TSUE orzekł, że podmioty prawa publicznego takie jak gminne jednostki budżetowe nie mogą być uznane za podatników VAT, ponieważ nie spełniają wymaganego przepisami art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej kryterium samodzielności prowadzenia działalności. Konsekwencją wyroku TSUE i wcześniejszej uchwały siedmiu sędziów NSA jest konieczność zmiany sposobu rozliczeń VAT przez jednostki samorządu terytorialnego. Ustawa ta zawiera przepisy regulujące zasady dokonywania przez jednostki samorządu terytorialnego korekt deklaracji za okres przed centralizacją. W zakresie rozliczeń VAT jako kosztu kwalifikowalnego ustawa przewiduje – w zależności od przyjętego przez daną jednostkę samorządu terytorialnego rozwiązań – obowiązek zwrotu tych środków wraz z odsetkami, bądź też brak takiego obowiązku. Istotne jest jednak, że ustawa ta weszła w życie w dniu 1 października 2016r., a sądowa kontrola decyzji odbywa się z uwzględnieniem stanu prawnego i faktycznego z chwili wydawania kontrolowanej decyzji. Zawarte w niej regulacje, kształtujące obowiązki jednostek samorządu terytorialnego od dnia wejścia w życie w/w ustawy nie mogą mieć wpływu na ocenę legalności poddanych sądowej kontroli decyzji Zarządu Województwa[...]..

Przedstawione rozważania prowadzą do wniosku, że organ dopuścił się naruszenia art. 207 ust. 1 pkt 3 u.f.p. w związku z art. 2 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 w związku z art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 przez błędną jego wykładnię mającą istotny wpływ na kontrolowaną decyzję. stan faktyczny sprawy wskazujący na brak wystąpienia nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 z art. 2 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 w związku z art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) czyni postępowanie w sprawie bezprzedmiotowym. Istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że nie istnieje szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej (J. Zimmermann, Ordynacja podatkowa, Komentarz Postępowanie podatkowe TNOiK 1998 s. 212).

Powyższe skutkować musiało uwzględnieniem skargi kasacyjnej, a wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 179a p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i ponownie rozpoznał sprawę, Dostrzeżone naruszenie prawa materialnego odpowiada uchybieniu określonemu w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718) – dalej P.p.s.a., skutkującemu uwzględnienie skargi.

Sąd stwierdza nadto, że stan faktyczny sprawy wskazujący na brak wystąpienia nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 z art. 2 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 w związku z art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) czyni postępowanie w sprawie bezprzedmiotowym. Istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że nie istnieje szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej (J. Zimmermann, Ordynacja podatkowa, Komentarz Postępowanie podatkowe TNOiK 1998 s. 212).

Sąd stwierdza nadto, że stan faktyczny sprawy wskazujący na brak wystąpienia nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 z art. 2 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 w związku z art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) czyni postępowanie w sprawie bezprzedmiotowym. Istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że nie istnieje szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej (J. Zimmermann, Ordynacja podatkowa, Komentarz Postępowanie podatkowe TNOiK 1998 s. 212).

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 145 § 3 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą i umorzył postępowanie administracyjne. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 i art. 205 § 2 p.p.s.a.