Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 690/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 247 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 2 ust. 2, art. 3,4,5,6
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 21
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Protokolant: referent stażysta Agata Pasternak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r. S. i W. S., reprezentowani przez pełnomocnika, zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r., zarzucając, iż decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Jako rażąco naruszony przez Kolegium Odwoławcze przepis strona wskazała art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. dalej O.p.) poprzez stwierdzenie, że decyzja Burmistrza G. z dnia [...] lutego 2010 r. r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm. dalej u.g.k.) oraz art. 210 O.p. poprzez rażącą sprzeczność uzasadnienia z treścią decyzji.

Po rozpatrzeniu wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2014 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] kwietnia 2013 r., ponieważ zdaniem organu strona nie wykazała, że decyzja rażąco narusza wskazane we wniosku przepisy.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, po rozpatrzeniu którego Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2014 r. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2014 r.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2014r. strona wniósła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W wyniku rozpatrzenia skargi wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 92/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję SKO z dnia [...] maja 2014 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2014 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zebrany materiał dowodowy uniemożliwia Sądowi stwierdzenie, czy rozstrzygnięto sprawę na podstawie dokumentów, na które się organ powołuje, ponieważ w aktach dokumentów tych nie ma, m. in. wypisu z ewidencji gruntów. Tym samym brak wypisów z rejestrów gruntów – wykazu zmian (zawiadomienie o zmianie z dnia [...] listopada 2011 r.) uniemożliwia Sądowi ocenę materiału dowodowego, a w konsekwencji zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe powinny szczegółowo przedstawić stan faktyczny i prawny sprawy.

Decyzją z dnia [...] października 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza G. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na 2010 r. na rzecz S. i W. S.. Kolegium w uzasadnieniu decyzji stwierdziło, że rozważyło sprawę od kątem zaistnienia przesłanek nieważności z art. 247 § 1 O.p., w szczególności zaistnienia wskazanej we wniosku przesłanki wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie organu, wydając decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dopuściło się naruszenia w sposób rażący jakiegokolwiek przepisu prawa. Przede wszystkim nie dopuściło się - co zarzucono we wniosku stron - naruszenia w sposób rażący przepisu art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez stwierdzenie nieważności niewadliwej (jak twierdzi pełnomocnik strony) decyzji Burmistrza G. z dnia [...] lutego 2010 r., ponieważ decyzja ta była wadliwa, gdyż rażąco naruszyła prawo t. j. art. 21 u.g.k, który stanowi, że dane z ewidencji są podstawą wymiaru podatku. Wymierzając podatek organ podatkowy zobowiązany jest uwzględnić sposób sklasyfikowania gruntów w ewidencji gruntów. Organ I instancji naruszył ten przepis, ponieważ nie uwzględnił, że przedmiot opodatkowania według ewidencji sklasyfikowany jest jako użytki rolne, podlegający podatkowi rolnemu, tym samym podstawą opodatkowania nie mogła być ustawa z dnia [...] stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849, ze zm.) a ustawa z dnia [...] listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1381, ze zm.). Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze zgodnie z prawem stwierdziło, że decyzja Burmistrza G. z dnia [...] lutego 2010 r. rażąco narusza prawo, orzekając nieważność decyzji. Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2013 r. nie narusza obowiązujących przepisów prawa, tym bardzie nie narusza przepisów w sposób rażący.

Od tej decyzji podatnicy – W. S. i S. S. wnieśli odwołanie zarzucając :

1) naruszenie przepisu art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez brak uznania, iż decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Kolegium Odwoławcze rażąco naruszyło prawo, stwierdzając nieważność rzeczywiście niewadliwej decyzji Burmistrza G. z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 r.

2) naruszenie art. 124, art. 121, art. 120 O.p. w związku z art. 210 O.p. poprzez brak wyjaśnienia przesłanek, którymi organ kierował się przy rozstrzyganiu oraz brak uwzględnienia oceny prawnej i wskazówek Sądu;

3) naruszenie art. 122 i 187 O.p. w związku z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na pominięciu treści decyzji SKO w L. z dnia [...] października 2013 r.

Podatnicy wnieśli o:

1) stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz w konsekwencji

2) wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Burmistrza G. z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz utrzymującej tę decyzję w mocy - decyzji Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2013 r.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2016r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy decyzję wydaną w I instancji.

Odnosząc się na wstępie do żądania wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Burmistrza G. z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz utrzymującej tę decyzję w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym za 2010 r., Kolegium stwierdziło, iż przedmiotem niniejszego postępowania nadzwyczajnego wszczętego na wniosek stron jest zbadanie legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2013 r. i w ramach tegoż postępowania nie ma żadnej prawnej możliwości badania ani też wyeliminowania z obrotu prawnego innych ostatecznych decyzji administracyjnych. Postępowanie podatkowe przeprowadzone po wyeliminowaniu z obrotu prawnego pierwotnej decyzji wymiarowej z dnia [...] lutego 2010r. i rozstrzygniecie sprawy podatkowej w kwestii wymiaru podatku - w żadnej mierze nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania nadzwyczajnego. Przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2013 r. wydana w postępowaniu nadzwyczajnym.

Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, iż zarzut odwołania naruszenia art. 122 i art 187 O.p. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i nie wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego nie znajduje uzasadnienia.

Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie stwierdziło rażącego naruszenia przepisów art. 247 § 1 pkt 3 O.p. decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. stwierdzającej nieważność decyzji Burmistrza G. z dnia [...] lutego 2010 r., ponieważ decyzja ta była wadliwa, naruszała prawo w sposób rażący.

Orzekając w tej decyzji o wymiarze podatku od nieruchomości na 2010 r. na rzecz skarżących organ podatkowy pierwszej instancji w sposób rażący naruszył bowiem przepis prawa materialnego t. j. art. 21 u.g.k., który stanowi, że dane z ewidencji są podstawą wymiaru podatku. Wymierzając podatek organ podatkowy zobowiązany był uwzględnić sposób sklasyfikowania gruntów w ewidencji gruntów. Od sposobu sklasyfikowania gruntów w ewidencji gruntów zależy bowiem, jakim podatkiem grunt ten ma być opodatkowany. Organ I instancji nie uwzględnił, iż stanowiące przedmiot opodatkowania grunty oznaczone jako działka nr [...] o pow.0,1775 ha są to grunty rolne, ponieważ sklasyfikowane zostały w ewidencji jako użytki rolne B-RV, a co za tym idzie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym a nie podatkiem od nieruchomości (art.2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz. U. 2014 r., poz. 849 ze zm./ art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym /Dz. U. 2013 r., poz. 1381 ze zm./ ).

Zatem wymierzając od przedmiotowych gruntów rolnych decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. podatek od nieruchomości a nie podatek rolny, Burmistrz G. rażąco naruszył przepis art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie przyjął bowiem za podstawę wymiaru podatku danych z ewidencji gruntów.

W związku z powyższym zarzut naruszenia przez Kolegium decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. art. 247 § pkt 3 O.p. jest zdaniem organu całkowicie chybiony.

Ponadto organ stwierdził, że pełnomocnik skarżących nie wykazał w żaden sposób, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez stwierdzenie nieważności decyzji niewadliwej, jak również nie wykazał naruszenia art. 124, art. 121, art. 210 O.p. poprzez rażącą sprzeczność uzasadnienia decyzji z treścią sentencji i brak wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję.

Kolegium nie dopatrzyło się również żadnej sprzeczności uzasadnienia decyzji z treścią sentencji, gdyż w uzasadnieniu decyzji z [...] kwietnia 2013 r. jednoznacznie stwierdzono, że organ podatkowy nie oparł dokonanego wymiaru podatku na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków jak nakazuje art. 21 u.g.k.

Organ odwoławczy podkreślił nadto, że przedmiotem badania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w postępowaniu nadzwyczajnym zakończonym decyzją z [...] kwietnia 2013 r. była decyzja Burmistrza G. z dnia [...] lutego 2010 r. w takim zakresie co do podmiotu i przedmiotu jaki obejmowała, a więc co do przedmiotu opodatkowania obejmująca jedynie grunty rolne. Kolegium nie rozpatrywało sprawy co do istoty, a więc nie rozstrzygało co do innych nie objętych decyzją przedmiotów opodatkowania (budynków).

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. z dnia [...] marca 2016r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego dnia [...] stycznia 2016 r. skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika, zarzucili:

1. naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez brak uznania, iż decyzją [...] z dnia [...] kwietnia 2013 roku stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza G. z [...] lutego 2010 r. nr [...], opartą na rzeczywiście nienaruszonych przepisach Prawa geodezyjnego i kartograficznego, organ ten rażąco naruszył prawo. Tym samym organ II instancji wówczas, tj. w kwietniu 2013 roku stwierdził nieważność rzeczywiście niewadliwej decyzji Burmistrza G., natomiast w postępowaniu wszczętym obecnie na wniosek stron, organ nie dopatrzył się przesłanki rażącego naruszenia prawa w decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 roku.

2. naruszenie art. 124, art. 120 O.p. w zw. z art. 210 O.p. poprzez brak wyjaśnienia przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy.

3. naruszenie art. 122 i 187 O.p. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, polegającego na pominięciu przy ustalaniu stanu faktycznego w niniejszej sprawie treści decyzji SKO w L. z dnia [...] października 2013 roku nr [...] i stwierdzenie, iż decyzja ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

4. naruszenie art. 121 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niezgodny z zasadą zaufania do organów podatkowych;

Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] stycznia 2016 roku w całości;

2. na podstawie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr SKO [...] z [...] kwietnia 2013 roku w całości;

3. w konsekwencji, na podstawie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wnoszę o wyeliminowanie z obrotu prawnego również decyzji będących konsekwencjami stwierdzenia nieważności ważnej pierwotnie decyzji Burmistrza G. tj.:

a. Burmistrza z G. z dnia [...] sierpnia 2013 roku nr [...];

b. SKO w L. z dnia [...] października 2013 roku nr SKO- [...];

Jednocześnie skarżący wnieśli o przyznanie należnych kosztów niniejszego postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw na rzecz skarżących, od organu.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W ocenie Sądu skarga jest niezasadna.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2016 r., która utrzymała w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] października 2015 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza G. z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 r. na rzecz S. S. i W. S.. W ocenie Skarżących zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja rażąco narusza prawo, ponieważ nie zaistniała żadna podstawa do wyeliminowania w trybie nadzwyczajnym ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy G. z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na 2010 r., zatem podstawą wniosku o stwierdzenie nieważności był art. 247 § 1 pkt 3 O.p.

Zgodnie z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W doktrynie prawa podkreśla się, że nieważność decyzji stwierdza się w przypadku, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy orzeczenie organu w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej. Zatem zadaniem Sądu w niniejszej sprawie jest ocena, czy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana w sprawie wszczętej z wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji tegoż organu z dnia [...] kwietnia 2013 r. rażąco nie narusza prawa.

W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzupełniło w postępowaniu materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 92/15.

Akta sprawy uzupełniono o dokumenty dotyczące kwalifikacji nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej G. - miasto, obrębie G., działki oznaczonej nr [...] wynikającej z ewidencji gruntów. Rozpatrując ponownie wniosek skarżących z dnia [...] grudnia 2013r., z uwzględnieniem uwag zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, do akt sprawy załączono pismo Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia [...] lipca 2013 r., z którego wynika, że nieruchomość położona w jednostce ewidencyjnej G. – miasto, obrębie G. oznaczonej nr działki [...] była sklasyfikowana: od roku 2008 do [...] listopada 2011 r. jako użytki rolne zabudowane, od dnia [...] listopada 2011 r. do dnia [...] kwietnia 2012 r. jako inne tereny zabudowane, od dnia [...] kwietnia 2012 r. do dnia wystawienia pisma jako użytki rolne zabudowane. Do akt dołączono wypis z rejestru gruntów - wykaz zmian dotyczący przedmiotowej nieruchomości.

Jak wynika z wypisu z rejestru gruntów – wykazu zmian oraz pisma Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w G. dwukrotnie dokonano zmian kwalifikacji gruntów wskazanej wyżej nieruchomości stanowiącej własność skarżących: [...] listopada 2011 r. dokonano zmiany klasyfikacji z użytków rolnych zabudowanych na inne tereny zabudowane oraz [...] kwietnia 2012 r. z innych terenów zabudowanych na użytki rolne zabudowane. Tym samym w 2010 r. w ewidencji gruntów i budynków wskazana nieruchomość klasyfikowana była jako użytki rolne zabudowane. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia [...] maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027, ze zm.) podstawą wymiaru podatków są dane wynikające z ewidencji gruntów, powołany bowiem przepis stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Tymczasem jak wynika z decyzji Burmistrza G. z dnia [...] lutego 2010 r., której nieważność decyzji stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., organ podatkowy określił na podstawie art. 2, 3, 4. 5, 6 ustawy z dnia [...] stycznia 1991 r. podatku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. nr 95 poz. 613) zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości od wskazanej nieruchomości. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95 poz.613) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają m.in. użytki rolne. W związku z powyższym w ocenie Sądu istniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej, ponieważ nieruchomość stanowiąca własność skarżących nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, tym samym decyzja Burmistrza G. rażąco naruszała zarówno przepis art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ponieważ nie uwzględniała danych z ewidencji gruntów, jak i art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowując podatkiem od nieruchomości grunt wyłączony z opodatkowania tym podatkiem. W związku z powyższym stanowisko strony skarżącej jest błędne, że decyzja Burmistrza G. była zgodna z przepisami prawa. Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że decyzja Burmistrza rażąco naruszała prawo. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji, której w niniejszym postępowaniu stwierdzenia nieważności domaga się strona skarżąca, wskazało jako podstawę stwierdzenia nieważności decyzji - rażące naruszenie prawa, wskazując jednocześnie przepisy, które organ rażąco naruszył. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji, w której odmawia stwierdzenia nieważności decyzji również wskazało, jakimi przesłankami kierował się organ wydając decyzję stwierdzającą nieważność i z jakich przyczyn uznaje, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skoro istniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej w podatku od nieruchomości za 2010 r., decyzja wydana w tym zakresie odpowiada prawu. W związku z powyższym prawidłowa jest konkluzja ww. organu, że decyzja ta nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Sprawdzenie tej przesłanki miało pierwszorzędne znaczenie, albowiem na nią powołała się skarżąca. Tym samym zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Jednocześnie wniosek strony skarżącej o uchylenie decyzji Burmistrza G. z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz decyzji SKO w L. z dnia [...] października 2013 r. SKO – [...] nie mógł być w tym postępowaniu uwzględniony. Od wskazanej decyzji SKO jak od każdej ostatecznej decyzji administracyjnej przysługiwała skarga do sądu administracyjnego.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.) oddalił skargę.