Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1614/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 21 września 2021 r., nr: [...], w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2018 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

T. . w T. (skarżący, strona skarżąca) skierowały do Wójta Gminy T. wniosek (z 14 lipca 2020 r.) o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2018-2020. Zdaniem strony skarżącej nadpłata powstała w rezultacie niezasadnego opodatkowania - jako budowli - instalacji technologicznych posadowionych wewnątrz budynków Z. w Z. oraz niezasadnego opodatkowanie - jako budynku - wiaty stalowej, która spełnia definicję budowli.

Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty za rok 2018 i zgromadzeniu materiału dowodowego, w dniu 29 września 2020 r. Wójt Gminy T. wydał decyzję znak: [...], w której orzeczono o: niestwierdzeniu powstania nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2018 w kategorii "budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" w kwocie 119 259,00 zł i o stwierdzeniu powstania nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2018 w kategorii "budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" w kwocie [...] zł.

Od powyższej decyzji wniesiono odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. , a w wyniku jego rozpatrzenia organ odwoławczy wydał decyzję z 27 stycznia 2021 r., sygn. akt: [...], którą uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w dniu 29 czerwca 2021 r. Wójt Gminy T. wydał decyzję nr: [...], o identycznym jak poprzednio rozstrzygnięciu.

Wójt wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę, wziął pod uwagę wskazania Kolegium z decyzji kasatoryjnej, w której wskazano, że o ile organ pierwszej wskazał na pewne powiązania funkcjonalne poszczególnych składników wymienionych we wniosku o stwierdzenie nadpłaty z siecią wodociągową, o tyle całkowicie zaniechał przeanalizowania czy pomiędzy tymi składnikami a siecią wodociągową zachodzi również związek techniczny. W tym zakresie wskazane byłoby przeprowadzenie oględzin oraz sporządzenie opinii budowlanej, w której uprawniony rzeczoznawca odpowie m.in. na pytanie, czy wskazane we wniosku o stwierdzenie nadpłaty instalacje stanowią część budowli, jaką jest wodociąg, sieć wodociągowa lub stacja uzdatniania wody, czy też stanowią one część składową poszczególnych budynków, w których się znajdują i jako takie nie stanowią budowli ani jej części. Rzeczoznawca winien również wykazać, czy z punktu widzenia technicznego istnieje możliwość odłączenia lub demontażu przedmiotowych składników majątkowych bez wpływu na możliwości eksploatacyjne sieci wodociągowej.

W obecnie wydanej decyzji organ pierwszej instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie, wskazał, że sporne rurociągi technologiczne stanowią część budowli zapewniając możliwość użytkowania obiektu budowlanego, jakim jest sieć wodociągowa. Organ odwołał się w tym zakresie do pozyskanej w toku postępowania opinii sporządzonej przez biegłego A. T. i S. A. potwierdzającej zasadność takiego stanowiska.

Od powyższej decyzji wniesiono odwołanie, w wyniku którego w dniu 21 września 2021 r. Kolegium wydało decyzję o sygn. akt: [...] o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji z 29 czerwca 2021 r.

W decyzji tej wskazano m.in., że w ocenie Kolegium zgromadzone w sprawie materiały w sposób jednoznaczny potwierdzają, że rurociągi stanowiące przedmiot postępowania nie stanowią instalacji wewnętrznych budynków, w których się znajdują, a są one składnikiem odrębnych od tych budynków budowli. Wskazuje na to chociażby fakt, że aby woda zaczerpnięta z rzeki mogła uzyskać odpowiednie parametry fizykochemiczne i trafić do docelowych odbiorców sieci wodociągowej musi przepłynąć przez wszystkie te rurociągi. Są one zatem ze sobą połączone, tak pod względem fizycznym jak i technologicznym. Zarówno oględziny nieruchomości przeprowadzone przez organ jak i pozyskana w toku postępowania podatkowego opinia biegłego potwierdzają, że to nie budynki pełnią określone, deklarowane przez wnioskodawcę funkcje, ale funkcje te są pełnione przez znajdujące się w tych budynkach urządzenia i instalacje składające się w całości na odrębną od budynków budowlę. Zgromadzona w sprawie dokumentacja, w szczególności oświadczenia składane przez technologa spółki w trakcie oględzin potwierdzają, że podstawową funkcją każdego budynku jest jego funkcja ochronna. Demontaż (rozbiórka) budynków nie pozbawi stacji uzdatniania wody oraz sieci wodociągowej (magistrali) możliwości dalszego jej użytkowania zgodnie z jej przeznaczeniem, aczkolwiek poszczególne jej części nie będą chronione przed warunkami zewnętrznymi.

W ocenie Kolegium, wbrew twierdzeniom organu pierwszej instancji, nie wszystkie rurociągi wewnętrzne można jednak potraktować jako część sieci wodociągowej. Taka konstatacja jest uzasadniona jedynie w odniesieniu do rurociągu wewnętrznego hydroforni Z. nr inw. [...], którego zadaniem jest podniesienie ciśnienia wody tak, aby mogła być dostarczona do wszystkich konsumentów wyżej położonego obszaru zaopatrzenia w wodę oraz w odniesieniu do rurociągów technologicznych (tłocznych, ssących, przeciwuderzeniowych) nr inw. [...], których funkcją jest doprowadzenie wody do czterech pomp wysokiego ciśnienia (rurociągi ssawne), a następnie odprowadzenie wody pod wysokim ciśnieniem przez dwa rurociągi tłoczne do sieci wodociągowej na zewnątrz budynku pompowni.

Pozostałe rurociągi są natomiast częścią budowli - S. w Z. funkcjonującej jako część Z. z siedzibą w Z. prowadzonego przez skarżącą spółkę, a nie jak twierdzi organ w postaci sieci wodociągowej (magistrali). Stacja uzdatniania wody jest bowiem budowlą wymienioną w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Kwestia ta nie ma jednak kluczowego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Spółka T. z siedzibą w T. jest bowiem podatnikiem podatku od nieruchomości zarówno w odniesieniu do budowli jaką jest sieć wodociągowa jak i budowli jaką jest stacja uzdatniania wody. Nie budzi przy tym wątpliwości, że ani S. w Z. ani sieć wodociągowa (magistrala) bez wspomnianych rurociągów nie będą mogły być użytkowane zgodnie z ich przeznaczeniem, natomiast budynki nadal będą pełnić swoją podstawową funkcję.

Skarżąca spółka w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.; art. 122 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej "o.p.")., poprzez nieuprawnione przyjęcie, że oświadczenia złożone przez technologa w trakcie oględzin instalacji potwierdzają podstawową funkcję ochronną każdego z sześciu budynków zakładu skarżącego, podczas gdy z treści protokołu oględzin przeprowadzonych 12 marca 2021 r. wynika, że budynek stanowi (służy jako) zabezpieczenie instalacji przed warunkami atmosferycznymi tylko w odniesieniu do budynku pompowni wysokiego ciśnienia oraz budynku pompowni niskiego ciśnienia;

2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1 art. 1a ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U.2019.1170 ze zm. - dalej także: "u.p.o.l.") w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2020.1333 ze zm. - dalej także; "p.b.") poprzez: 1) błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zadaniem każdego budynku, będącego przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jest wyłącznie ochrona ludzi, mienia, etc. - co powoduje, że w kontekście definicji budynku bez znaczenia jest fragment art. 3 pkt 1 p.b. traktujący o instalacjach budynkowych, podczas gdy przeznaczenie danego budynku musi być ustalane in concreto, dla celów dla których jest faktycznie wykorzystywany, 2) odmowę zastosowania - do instalacji technologicznych, ujętych w środkach trwałych o nazwach: • "rurociągi tech. w budynku chem. kom. miesz", nr inw. [...], w budynku chemikaliów, komór mieszania i osadników, • "rurociągi w komor. ozon. pośr. [...]", nr inw. [...] oraz • "rurociągi zbiorcze, orurow. filtrów [...] nr inw. [...], - wewnątrz budynku filtrów, ozonowania wraz z pompownią, głównie w wyniku ustalenia nieprawidłowego przeznaczenia i funkcji tych dwóch budynków - ograniczonych wyłącznie do zapewniania ochrony urządzeniom i instalacjom posadowionym wewnątrz, podczas gdy każdy z tych budynków ma konkretne, specyficzne i związane z procesem przemysłowym przeznaczenie i zadanie; 2. art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez: 1) błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem i nie będący obiektem małej architektury jest budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości - niezależnie od tego czy jest wprost wymieniony w art. 3 pkt 3 p.b. (bądź w art. 3 pkt 9 p.b.) albo jest określony jako budowla bądź urządzenie budowlane) w innych przepisach p.b. lub w załączniku do p.b., podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu - przeprowadzona przy uwzględnieniu konstytucyjnych wymogów określoności i wyłączności ustawowej prawa podatkowego - nakazuje, aby za budowlę opodatkowaną podatkiem od nieruchomości, będącą obiektem budowlanym, uznać wyłącznie taki obiekt, który jest wprost wymieniony w art. 3 pkt 3 p.b. lub jest wskazany jako budowla w pozostałych przepisach lub w załączniku do p.b.

Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz spółki.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Badając zaskarżoną decyzję w ramach zakreślonej przepisami prawa kognicji sądów administracyjnych, tj. pod względem kryterium legalności, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Istotą sporu w poddanej sądowej kontroli sprawie była kwestia, czy sporne rurociągi technologiczne (szczegółowo opisane i oznaczone we wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości za lata 2018-2020 z 14 lipca 2020 r.) stanowią część budowli zapewniając możliwość użytkowania obiektu budowlanego, jakim jest sieć wodociągowa czy jak twierdzi strona skarżąca rurociągi te są technologicznie umieszczone wewnątrz budynków i w związku z tym są elementami tych budynków, gdyż istnieje trwały związek między wskazanymi urządzeniami, a budynkami.

W ocenie sądu uprawnione jest stanowisko Kolegium, że opisane rurociągi technologiczne stanowią część budowli zapewniając możliwość użytkowania obiektu budowlanego, jakim jest sieć wodociągowa.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. (określającego zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości i obiekty budowlane: grunty; budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawodawca określając przedmiot podatku od nieruchomości wskazuje zatem na zamknięty katalog rzeczy nim objętych. Są to trzy kategorie, które stanowią niezależne od siebie przedmioty opodatkowania. W żadnym zakresie nie pokrywają się one. Wręcz jest tak, że ustawodawca definiując niektóre z nich wyklucza możliwość podwójnej klasyfikacji danego przedmiotu na potrzeby opodatkowania (np. definiując budowlę jako obiekt budowlany niebędący budynkiem).

Punktem wyjścia do rozstrzygnięcia spornych w sprawie kwestii jest art. 1a ust. 1 u.p.o.l., w którym ustawodawca zdefiniował poszczególne, istotne w sprawie pojęcia:

1) budynek - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach;

2) budowla - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów u.p.b. niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów u.p.b. związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem;

3) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych;

4) działalność gospodarcza - działalność, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. t.j. z 2015 poz. 584).

W myśl art. 4 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi:

1) dla gruntów - powierzchnia;

2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - ich wartość określona zgodnie z ust. 1, ust. 4-6.

Z uwagi na zawarte w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. odesłanie do przepisów prawa budowlanego należy odwołać się do art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane definiującego w następujący sposób pojęcia jako:

1) obiekt budowlany - przez co rozumieć należy:

a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi;

b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami;

c) obiekt małej architektury;

2) budynek - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach;

3) budowla - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową;

Art. 3 pkt. 1 u.p.b. definiuje obiekt budowlany jako budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Całość techniczno-użytkową (możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem) należy zatem rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł służyć określonemu celowi. Obiektem budowlanym może zatem w zależności od konkretnego stanu faktycznego być budowla, budowla wraz z instalacjami i urządzeniami, a także traktowane jako jeden obiekt budowlany różne budowle, pozostające w funkcjonalnym związku i tworzące w nim całość techniczno-użytkową (por. Prawo budowlane. Komentarz pod. red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2007,s. 41-42). W orzecznictwie podkreśla się (vide: wyroki NSA z 20 kwietnia 2010 r., II FSK 2112/08, z 7 października 2009 r., II FSK 635/08), że przy ocenie, co składa się na daną budowlę jako całość techniczno-użytkową nie można pominąć wyliczenia budowli, zawartego w art. 3 pkt 3 u.p.b. i urządzeń budowlanych, zawartego w art. 3 pkt 9 tej ustawy. Nie może zatem być uznany za budowlę lub urządzenie budowlane obiekt, który nie jest wymieniony wprost w przepisach u.p.b. i nie jest do tych obiektów nawet podobny. Przykładowe wymienienie budowli zawiera art. 3 pkt 3 u.p.b. i w pojęciu tym mieszczą się obiekty liniowe jak i sieci techniczne. W załączniku do u.p.b. wśród kategorii obiektów budowlanych w poz. XXVI wskazano "sieci, jak: elektroenergetyczne, telekomunikacyjne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, kanalizacyjne oraz rurociągi przesyłowe". Z przepisów tych zatem wprost wynika, iż do budowli należy zaliczyć stanowiące całość techniczno-użytkową sieci wodociągowe. Nadto orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, iż całość techniczno-użytkowa dotyczy wszystkich składników budowli, które są ze sobą powiązane po to, aby budowla mogła być wykorzystana do prowadzenia określonej działalności gospodarczej (vide wyrok NSA z 15 stycznia 2015r., sygn. akt II FSK 2841/12). Z kolei w przypadku wątpliwości związanych z jednoczesnym wypełnieniem przez daną konstrukcję czy element przesłanek wskazanych w pojęciu budynku, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (związanie z gruntem, fundamenty i dach), nie oznacza, iż obiekt ten jest budynkiem w rozumieniu wskazanej regulacji prawnej. Normodawca w pojęciu budynku, o którym tu mowa nie zawarł zapisu, iż nie może on być budowlą. Takie wykluczenie w stosunku do budynku, pojawiło się natomiast w definicji budowli (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Dlatego też w sytuacji, gdy ustawodawca wymienia budynek, jako jeden z rodzajów obiektu budowlanego, a do budowli zalicza każdy obiekt budowlany, to jeżeli dany budynek faktycznie wykracza poza jego ustawowo określone elementy, wówczas przestaje być budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Budynek taki staje się obiektem budowlanym ze wszystkimi cechami budowli. Przy dokonywaniu tego rodzaju kwalifikacji obiektów, należy zawsze mieć na uwadze jego elementy funkcjonalne, czyli przeznaczenie, wyposażenie, oraz sposób i możliwości wykorzystania tegoż obiektu, jako całości (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2016 r. sygn. akt II FSK 1740/16). Jeżeli zatem celem wykorzystania budynku jest umieszczenie w nim, jako wypełniającego zasadniczą część przestrzeni budynku określonej całości sprzętu technicznego i urządzeń służących funkcjonowaniu budowli, z budowlą tą integralnie związanych, mamy do czynienia z budowlą (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.01.2008r. sygn. akt II FSK 1310/07, 1311/07, 1312/07, 1313/07).

W ocenie Sądu z zebranego materiału dowodowego, w tym danych z ewidencji gruntów i budynków, jak i opinii biegłego wynika ewidentnie, że sporne rurociągi nie stanowią odrębnych obiektów budowlanych lecz stanowią część budowli, zapewniając możliwość użytkowania obiektu budowlanego, jakim jest sieć wodociągowa. Budynek pełni rolę służebną wobec znajdujących się w nich budowli w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (chroni je przed czynnikami zewnętrznymi), zaś budowle te pełnią rolę służebną wobec magistrali, z którą są połączone. Innymi słowy rurociągi technologiczne znajdujące się w budynkach nie stanowią ich części, lecz są nierozerwalną częścią sieci wodociągowej. O poprawności takiego stanowiska świadczy w ocenie Sądu stwierdzenie, że demontaż (rozbiórka) budynków nie pozbawi stacji uzdatniania wody oraz sieci wodociągowej (magistrali) możliwości dalszego jej użytkowania zgodnie z jej przeznaczeniem, aczkolwiek poszczególne jej części nie będą chronione przed warunkami zewnętrznymi. Przyjęcie stanowiska przeciwnego prowadziłoby do wniosków, niedających się pogodzić ani z powyżej przytoczonymi definicjami z prawa budowlanego, ani z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

Wobec powyższego za zasadne uznać należy stanowisko organów, iż sporne rurociągi technologiczne stanowią część budowli zapewniając możliwość użytkowania obiektu budowlanego, jakim jest sieć wodociągowa. Zatem rurociągi te nie stanowią odrębnych obiektów budowlanych, lecz stanowią ciąg technologiczny. Istotny jest bowiem związek techniczno-użytkowy rurociągów z magistralą i stacją uzdatniania wody, tworzących z nią jedną budowlę w postaci sieci technicznej (wodociągowej).

Wobec powyższego nie sposób podzielić zarzutów skargi ukierunkowanych na wykazywanie naruszenia przez organy norm prawa materialnego. W ocenie sądu nie jest dopuszczalna taka wykładnia art. 3 pkt 1 lit. a u.p.b., która skutkowałaby przyjęciem, że wszystkie instalacje znajdujące się w budynku stanowią element składowy tego obiektu budowlanego, czyli stanowią łącznie z budynkiem jeden obiekt budowlany, a w efekcie jeden przedmiot opodatkowania (budynek). Przyjęcie takiego poglądu pozostawałoby w sprzeczności z innymi normami prawa budowlanego, które wprost zaliczają instalacje także do innych kategorii obiektów budowlanych oraz do urządzeń budowlanych nie wprowadzając kryterium ich usytuowania w budynku lub poza budynkiem. Sporna pompownia jest wypełniona urządzeniami i instalacjami, które służą w takim stopniu sieci ciepłowniczej (budowli liniowej), że należało je zakwalifikować nie jako budynki których wyposażeniem są wskazane instalacje i urządzenia, lecz jako części stanowiącej całość techniczno-użytkową budowli (sieci).

W świetle zebranego materiału dowodowego brak jest podstaw prawnych, do sztucznego, właściwie wyłącznie na potrzeby podatku od nieruchomości, przypisywania poszczególnych częściom sieci wodociągowej odrębnych funkcji. Sporne rurociągi są bowiem w sposób trwały technicznie związane z wodociągiem i bez nich nie byłoby możliwości użytkowania go zgodnie z przeznaczeniem. W ocenie Sądu zebrane w sprawie materiały dowodzą, że związek ten wystąpił. Zarazem skarżąca spółka nie wskazała dowodów na poparcie przeciwnego twierdzenia.

W obliczu przytoczonych ocen nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego. Stan faktyczny w poddanej kontroli sprawie został ustalony w sposób prawidłowy. Istotne elementy zostały prawidłowo ustalone m.in. w oparciu o zgromadzone w sprawie dokumenty, przeprowadzone szczegółowe oględziny oraz opinię biegłego.

Przypomnieć w tym miejscu nadto należy, że podatnik będący osobą prawną powinien sam prawidłowo określić przedmiot opodatkowania, a także w szczególności wartość budowli w deklaracji podatkowej, którą ma obowiązek złożyć stosownie do art. 9 ust. 1 u.p.o.l. Opodatkowanie osób prawnych podatkiem od nieruchomości oparte jest bowiem na zasadzie samoobliczenia podatku. Z zasady tej wynika obowiązek właściwego prowadzenia koniecznej dla potrzeb tego podatku dokumentacji w kształcie gwarantującym pozyskanie potrzebnych danych bez stosowania skomplikowanych procedur.

W tym kontekście za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 122 w zw. z art. 191 § 1, gdyż organy podjęły niezbędne kroki, mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy, ustaliły wszystkie istotne okoliczności, a w uzasadnieniu decyzji wyczerpująco podały motywy swojego rozstrzygnięcia. W szczególności organy podjęły niezbędne działania w celu ustalenia, które z opisanych we wniosku o stwierdzenie nadpłaty instalacji i urządzeń, spełniały kryteria, pozwalające uznać je za budowle, czyli za przedmiot opodatkowania w świetle przepisów regulujących podatek od nieruchomości. Na etapie ponownego postępowania organ I instancji prawidłowo uznał, że w prowadzonym postępowaniu zachodzi konieczność dokonania ustaleń wymagających wiadomości specjalnych. W tym celu w dopuścił dowód z opinii biegłego ds. budowlanych posiadającego wiadomości specjalne ze spornego w niniejszej sprawie zakresu. Sąd zatem, podobnie jak wcześniej Kolegium nie znalazł podstaw do kwestionowania tej opinii.

Biorąc wszystkie wskazane wyżej okoliczności pod uwagę, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi podatnika i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.

Wszystkie powołane w uzasadnieniu wyroki są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na internetowej stronie pod adresem: www.nsa.gov.pl