Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 724/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 195 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej w Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Go 583/13 w zakresie uchylenia punktu drugiego wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Go 583/13, i zasądzenia od Dyrektora Izby Skarbowej w Z. na rzecz skarżącego kwoty 18.572,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi E. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 października 2009 r., sygn. akt I SA/Go 258/09 w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: 1. oddalić zażalenie; 2. oddalić wniosek E. S. o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej w Z. jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Go 583/13, mocą którego uchylono punkt drugi wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Go 583/13 i zasądzono od Dyrektora Izby Skarbowej w Z. na rzecz E. S. 18.572,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W motywach orzeczenia Sąd podał, że wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Go 583/13 wydanym w następstwie skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt I SA/Go 258/09 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 9 marca 2009 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia ujawnionych źródłach przychodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 9 marca 2009 r. oraz decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 czerwca 2008 r. (pkt 1 wyroku) oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w Z. na rzecz skarżącego kwotę 11.289 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2 wyroku).

Pismem z dnia 24 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku poprzez nieuwzględnienie w rozstrzygnięciu o kosztach postępowania kwoty 7.200 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego skarżącego, pomimo złożenia stosownych wniosków w tym zakresie w skardze o wznowienie postępowania.

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik wskazał, że w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania mamy do czynienia z dwoma postępowaniami, pierwotnym, w ramach którego zapadał prawomocny wyrok podlegający wzruszeniu (I SA/Go 258/09) oraz następczym ze skargi o wznowienie postępowania (I SA/Go 583/13). W ocenie pełnomocnika skarżącego w obu tych postępowaniach skarżący ponosi koszty, w każdym z tych postępowań na koszty składają się wpis od skargi oraz wynagrodzenie adwokackie. W rezultacie też na rzecz skarżącego winny być zasądzone kwoty z obu tych postępowań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazawszy na treść art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej P.p.s.a. uznał, że wniesione zażalenie jest oczywiście uzasadnione.

Sąd wskazał na wynikającą z art. 200 P.p.s.a. zasadę odpowiedzialności finansowej za wynik postępowania na zasadzie rezultatu. Ponieważ w postępowaniu wznowieniowym Sąd uwzględnił skargę zmieniając zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, rezultat przedmiotowego postępowania okazał się korzystny dla strony. Ponadto, w skardze o wznowienie postępowania pełnomocnik skarżącego wniósł o zwrot kosztów postępowania. Wobec powyższego stronie należny był zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw zarówno w postępowaniu pierwotnym, jak i wznowieniowym.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej zarzucił naruszenie art. 195 § 2 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. przez przyjęcie, że możliwe jest orzeczenie o kosztach nie tylko w orzeczeniach, o których mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a., ale także w orzeczeniu wydanym na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a.

Organ wskazał, że nie kwestionuje zasady zwrotu kosztów, a jedynie tryb, w jakim Sąd koszty zasądził. W jego ocenie art. 209 P.p.s.a. wprowadza zasadę koncentracji kosztów postępowania i nie jest dopuszczalne orzekanie o zwrocie kosztów w orzeczeniach wydanych w trybie autokontroli; wyjątkiem jest art. 157 P.p.s.a. wprowadzający instytucję uzupełnienia wyroku.

W odpowiedzi na zażalenie skarżący wniósł o jego oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego od strony przeciwnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Wynika to z faktu, że umknęło organowi, iż zaskarżone postanowienie nie było postanowieniem rozstrzygającym kwestię kosztów w sprawie po raz pierwszy. Wbrew jego sugestiom nie było ono wydane ani w trybie uzupełnienia wyroku, ani w nieistniejącym trybie orzekania o kwestii kosztów w sprawie zakończonej wyrokiem w drodze autokontroli. Zaskarżone postanowienie wydano wskutek rozpoznania zażalenia skarżącego, wniesionego w oparciu o art. 194 § 1 pkt 9 P.p.s.a. Przedmiotem rozstrzygnięcia przez Sąd nie była więc poruszona po raz pierwszy kwestia kosztów postępowania, lecz rozpoznanie zażalenia na postanowienie o kosztach. To zaś postanowienie prawidłowo znalazło się w wyroku z dnia 19 lutego 2014 r. Innymi słowy: Sąd orzekł o kosztach we wskazanym wyżej wyroku, natomiast ze względu na fakt, że orzeczenie to było błędne co do wysokości zasądzonych kosztów, uznając za oczywiście uzasadnione zażalenie strony zmienił to właśnie postanowienie. Nadmienić należy, że tryb autokontroli własnych postanowień przez sądy administracyjne pierwszej instancji z art. 195 § 1 P.p.s.a. przewidziany jest dla wszystkich postępowań zażaleniowych, bez względu na przedmiot zażalenia. Stąd argumentację zażalenia należało uznać za nietrafną, bowiem Sąd pierwszej instancji mógł uwzględnić zażalenie także na postanowienie w przedmiocie kosztów znajdujące się w wyroku.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie jako niezasadne w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił.

Wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania, zawarty w odpowiedzi na zażalenie, nie znalazł w ocenie Sądu uzasadnienia prawnego. Przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają bowiem zastosowania do postępowania toczącego się na skutek zażalenia, co wynika z zakresu odesłania zawartego w art. 197 § 2 tej ustawy. Z uwagi na powyższe Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów sądowych.