Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2954/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 2
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran, Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.), Sędzia WSA Anita Wielopolska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2017 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...].09.2016 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa (zwany dalej Ministrem) rozstrzygnął reformatoryjnie co do postanowienia Wojewody [...] z dnia [...].12.2014 r. nr [...], wymierzającego Wójtowi Gminy P.(zwanemu dalej Wójtem) karę pieniężną w wysokości 31.500 zł za wydanie decyzji z dnia [...].03.2013 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji transformatorowej wraz z powiązaniem kablem ziemnym SN z istniejącą siecią SN oraz budową powiązań kablowych nN, w granicach działek o nr. ew.: [...], obręb [...] - z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 778, ze zm.) i wymierzył karę 31.000 zł za 62 dni zwłoki w wydaniu tej decyzji.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister podał, że według ustaleń Wojewody, postępowanie prowadzone przez Skarżącego toczyło się przez 159 dni. Organ I. instancji, po odliczeniu od tego okresu trwania postępowania ustawowych 65 dni, 15 dni zawieszenia postępowania (tj. od dnia [...] stycznia 2013 r. do [...] lutego 2013 r.), oraz 16 dni przeznaczonych na uzgodnienie projektu decyzji (liczonych od dnia [...] lutego 2013 r do dnia [...] lutego 2013 r.), stwierdził, że decyzja lokalizacyjna została wydana z 63-dniową zwłoką. Zdaniem Ministra, Wojewoda błędnie ustalił okres podlegający wyłączeniu z biegu ustawowego terminu, co poskutkowało wymierzeniem przedmiotowej kary w nieprawidłowej wysokości. Minister nadmienił, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. stanowi okoliczność wstrzymującą bieg 65-dniowego terminu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przez czas zawieszenia postępowania należy rozumieć okres od daty zawieszenia postępowania, określonej w postanowieniu o zawieszeniu postępowania, do daty podjęcia postępowania, określonej w postanowieniu o podjęciu zawieszonego postępowania.

Odliczeniu podlega zatem okres 15 dni, liczonych od dnia [...] stycznia 2013 r, tj. od dnia następującego po dniu wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, do dnia [...] lutego 2013 r., tj. do dnia wydania postanowienia o podjęciu postępowania. Wprawdzie Wojewoda w postanowieniu z dnia [...].12.2014 r. niesłusznie przyjął, że początkowym dniem okresu podlegającego wyłączeniu z biegu 65-dniowego terminu na wydanie decyzji jest dzień następny po dniu osobistego odbioru postanowienia o zawieszeniu postępowania, jednak błąd ten – zdaniem Ministra - nie wpłynął na prawidłowe wyliczenie okresu zawieszenia postępowania lokalizacyjnego, wstrzymującego bieg tego terminu (postanowienie o zawieszeniu postępowania zostało bowiem osobiście odebrane przez Wnioskodawcę w dniu [...] stycznia 2013 r., a więc w dniu jego wydania). Nadto, pismem z dnia [...] stycznia 2013 r., nadanym w dniu [...] lutego 2013 r. w placówce pocztowej operatora wyznaczonego (o czym świadczy pocztowa pieczęć nadawcza widniejąca na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), Wójt Gminy P. wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego do Zarządu Dróg Powiatowych w J.. Jak podkreślił Minister, wystąpienie o uzgodnienie projektu decyzji stanowi termin przewidziany w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, o którym mowa w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przedmiotowe pismo zostało doręczone adresatowi w dniu [...] lutego 2013 r. W dniu [...] lutego 2013 r. do Urzędu Gminy w P. wpłynęło postanowienie Zarządu Powiatu J. z dnia [...] lutego 2013 r., uzgadniające projekt decyzji. Z uwagi na to, że Organ uzgadniający zajął stanowisko po upływie 2-tygodniowego terminu, stwierdzić należało, iż projekt decyzji został uzgodniony w trybie tzw. "milczącej zgody", w ostatnim dniu wyznaczonego terminu, tj. w dniu [...] lutego 2013 r. Z tego względu wyłączeniu z biegu ustawowego terminu podlegał okres 16 dni przeznaczonych na uzgodnienie projektu decyzji, liczonych od dnia następującego po dniu nadania pisma z dnia [...] stycznia 2013 r., zawierającego prośbę o uzgodnienie projektu decyzji, tj. od dnia [...] lutego 2013 r., do dnia, w którym projekt został uzgodniony przez Zarząd Powiatu J. w trybie tzw. "milczącej zgody", tj. do dnia [...] lutego 2013 r.

Jednocześnie Minister podkreślił, że gdy ostatni dzień wyznaczonego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej przypadnie na dzień wolny od pracy, wówczas przy wymierzaniu przedmiotowej kary uwzględnieniu nie podlega tenże dzień wolny od pracy. Zgodnie bowiem z art. 57 § 4 k.p.a., jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy dzień powszedni. Przepisy k.p.a. nie określają definicji dni ustawowo wolnych od pracy. Podstawą określania dnia wolnego od pracy jest więc ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 1951 r. Nr 4, poz. 28 ze zm.). W myśl jej art. 1 pkt 2, niedziele są dniami wolnymi od pracy. Z tego względu, skoro w niniejszej sprawie ostatni dzień 65-dniowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej przypadł na dzień [...] grudnia 2012 r., tj. na niedzielę, to ostatnim dniem terminu był najbliższy dzień powszedni, tj. poniedziałek [...] grudnia 2012 r. Termin na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został więc przekroczony przez Skarżącego o 62 dni, co winno skutkować wymierzeniem Wójtowi Gminy P. kary pieniężnej w wysokości 31 000 zł. Minister nie podzielił argumentacji Skarżącego, że w okresie od wprowadzenia przez Inwestora pismem z dnia [...] listopada 2012 r. zmiany przedmiotowego wniosku, Wójt Gminy P. nie mógł podjąć dalszych czynności w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, z uwagi na konieczność skompletowania przez Inwestora całej dokumentacji, w szczególności mapy przedstawiającej nową trasę przebiegu planowanego zamierzenia oraz przedłożenia zgody nowego właściciela jednej z działek objętych wnioskiem na realizację inwestycji. Podkreślił, że odliczeniu od terminu wskazanego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może podlegać okres nieznajdujących "pokrycia" w aktach sprawy, "ustnych uzgodnień" prowadzonych pomiędzy Wójtem Gminy P. a Inwestorem, w zakresie dostarczenia dokumentów niezbędnych do wydania decyzji lokalizacyjnej. Wyraził pogląd, iż do opóźnień spowodowanych z winy strony, o których mowa w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co do zasady należy zaliczyć konieczność podjęcia przez organ czynności mających na celu usunięcie nieprawidłowości wniosku. Organ nie ma możliwości rozpatrzenia wniosku w sytuacji, gdy zawiera on braki, ma natomiast obowiązek wezwania wnioskodawcy do ich uzupełnienia. W okresie wyznaczonym na uzupełnienie braków wniosku organ prowadzący postępowanie nie ma także możliwości podjęcia żadnych działań zmierzających do wydania decyzji. Wówczas opóźnienie w postępowaniu związane z tym okresem jest niezawinione przez organ i powinno podlegać odliczeniu od 65-dniowego terminu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wobec tego, od ustawowego terminu 65 dni, koniecznym wówczas staje się odliczenie czasu związanego z wezwaniem inwestora do usunięcia braków wniosku, tj. okresu od dnia wezwania przez organ do dnia uzupełnienia wniosku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 136/08). Jeśli więc Skarżący uznał, że po wprowadzeniu przez Inwestora w dniu [...] listopada 2012 r. zmiany we wniosku, do wydania przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej potrzebna była mapa przedstawiająca nową trasę przebiegu planowanej inwestycji (stanowiąca jeden z elementów, jakie powinien zawierać wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, wymienionych w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), obowiązany był wezwać Wnioskodawcę do jego uzupełnienia, wskazując podstawę prawną swojego żądania oraz wyznaczając Stronie odpowiedni termin na dostarczenie niezbędnych dokumentów, a także określając konsekwencje niezastosowania się do treści wezwania (art. 54 k.p.a.). Minister podkreślił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż dopiero podjęcie przez organ odpowiednich czynności procesowych, takich jak wystosowanie wezwania, może skutkować odliczeniem od ustawowego terminu okresu związanego z powiadomieniem wnioskodawcy o konieczności przedłożenia dodatkowych dokumentów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 3245/15). Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby Wójt Gminy P. wystosował do Wnioskodawcy jakiekolwiek wezwanie. Akta sprawy wskazują jedynie, że przy piśmie Inwestora z dnia [...] grudnia 2012 r. została załączona mapa przedstawiająca nową lokalizację inwestycji. Brak wystosowania do wnioskodawcy formalnego wezwania do uzupełnienia braków wniosku, nie pozwalał na odliczenie od 65-dniowego terminu na wydanie decyzji, okresu związanego z ewentualnym uzupełnieniem wniosku (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2655/14). Organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada pisemności, wyrażona w art. 14 § 1 k.p.a. Zauważył także, iż tylko wyjątkowo sprawy mogą być załatwiane ustnie, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawa nie stoi temu na przeszkodzie (art. 14 § 2 k.p.a.), a w sprawach niecierpiących zwłoki wezwania można dokonać telefonicznie albo przy użyciu innych środków łączności (art. 55 § 1 k.p.a.). Jednakże treść oraz istotne motywy takiego załatwienia powinny być utrwalone w aktach w formie protokołu spełniającego warunki określone w przepisach art. 68-71 k.p.a. lub podpisanej przez stronę adnotacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2623/14). Minister stwierdził, że w aktach niniejszej sprawy brak jest odzwierciedlenia jakichkolwiek czynności podjętych przez Wójta Gminy P. w następstwie złożenia przez Inwestora pisma z dnia [...] listopada 2012 r., dotyczącego zmiany przebiegu projektowanej trasy inwestycji. W związku z tym Skarżący nie wykazał, że w postępowaniu lokalizacyjnym zaistniał okres opóźnień niezależnych od Organu, wynikający z dokonanej modyfikacji wniosku. Dlatego też wprowadzona przez Inwestora zmiana wniosku, nie mogła uzasadniać zastosowania art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadmienił też, że Wójt nie był zobowiązany do wyczekiwania na ustalenie wszystkich właścicieli nieruchomości objętych tą inwestycją. Do wydania przez Wójta Gminy P. decyzji lokalizacyjnej nie była bowiem potrzebna zgoda na realizację inwestycji właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości, przez które ma przebiegać planowana inwestycja. Na tym etapie inwestycyjnym przepisy prawa nie wymagają uzyskania takiej zgody. Decyzja lokalizacyjna wskazuje tylko na prawną możliwość przeprowadzenia danej inwestycji, a jej wydanie poprzedza postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę, na którym to dopiero etapie zachodzi konieczność uzyskania zgody właścicieli gruntów. Stwierdził, że brak jest podstaw - wbrew żądaniu Skarżącego - do odliczenia od ustawowego 65-dniowego terminu okresu, w którym organ gminny oczekiwał na uzupełnienie brakującej mapy oraz czasu oczekiwania przez Inwestora na uzyskanie zgody na realizację inwestycji od nowego właściciela jednej z działek objętych przedmiotowym wnioskiem, a tym bardziej odliczenia całego okresu, w którym Organ nie dysponował kompletem akt wymaganych do wydania decyzji, skoro nie podjął jakichkolwiek czynności procesowych, przewidzianych w k.p.a., aby uzyskać niezbędne dokumenty. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu, dokumentującego fakt dokonania przez Wójta Gminy P. prawidłowego, czyli zgodnego z wymogami procedury administracyjnej, powiadomienia Wnioskodawcy o stwierdzonych brakach zmienionego podania. Minister stwierdził także, iż niezasadne jest też stwierdzenie Skarżącego, zawarte w zażaleniu, że "termin 65-dniowy rozpoczyna swój bieg dopiero gdy wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego jest kompletny, nie posiada braków, odpowiada wymogom ustawowym". Powołując się na orzecznictwo Sądów Administracyjnych stwierdził, że przewidziany w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym termin 65 dni winien być liczony od dnia złożenia przez inwestora wniosku. Tylko wówczas zyskuje on gwarancję niezwłocznego podjęcia działań w sprawie przez właściwy organ prowadzący postępowanie. Za tym stanowiskiem przemawia konieczność realizacji celów wynikających z cyt. ustawy, tj. przyśpieszenie postępowań w zakresie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i skrócenie procesu inwestycyjnego. Wniosek powinien zostać załatwiony bez zbędnej zwłoki, czyli takiej, która wynika z nieuzasadnionych odstępów czasu pomiędzy poszczególnymi czynnościami dokonywanymi przez organ, błędnymi działaniami organu, powodującymi przewlekłość postępowania lub stanu całkowitej bezczynności organu.

Zdaniem Ministra, chybiony jest także podnoszony przez Skarżącego w zażaleniu zarzut niewyłączenia z biegu ustawowego terminu 65 dni okresu od dnia [...] lutego 2013 r. do dnia [...] lutego 2013 r., w związku z wystąpieniem o uzgodnienie projektu decyzji do Zarządu Dróg Powiatowych w J.. Organ uzgadniający zajął bowiem stanowisko w trybie tzw. "milczącej zgody", w ostatnim dniu tego terminu, tj. w dniu [...] lutego 2013 r. Fakt wydania postanowienia przez organ uzgadniający po upływie ustawowych 2 tygodni pozostaje bez wpływu na obliczanie terminu, w jakim decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powinna zostać wydana, ale także ewentualne warunki zawarte w takim uzgodnieniu (odmowa uzgodnienia) nie wiążą organu wydającego decyzję. Organ odwoławczy wskazał także, iż określony przez ustawodawcę 65-dniowy termin obejmuje wszystkie te czynności procesowe, które są konieczne do dopełniania w każdym postępowaniu administracyjnym, a więc zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania, o możliwości zapoznania się z aktami sprawy itp. Czas potrzebny na dokonanie tych czynności, co do zasady, nie podlega zatem odliczeniu od ustawowego terminu na podstawie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. We wniesionej skardze Wójt Gminy P. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 2c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na niezastosowaniu przepisu art. 51 ust. 2c przywołanej ustawy i nieodliczeniu od ustawowego terminu na wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego okresu od dnia [...] listopada 2012 r. do dnia [...] stycznia 2013 r. i w efekcie wymierzenie Skarżącemu kary pieniężnej za opóźnienie na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy, podczas gdy opóźnienie, jakie wystąpiło w tym okresie wynikło z przyczyn niezależnych od Wójta, które to opóźnienie nie uzasadniało wymierzenia mu kary pieniężnej. W oparciu o tak sformułowany zarzut Skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji, względnie zaskarżonej decyzji. Skarżący nie zgodził się z nieodliczeniem od czasu trwania postępowania okresu od dnia [...] listopada 2012 r. do dnia [...] stycznia 2013 r., a mianowicie od dnia zmodyfikowania przez Inwestora pierwotnego wniosku, do dnia wydania przez Wójta postanowienia o zawieszeniu postępowania. W przekonaniu Skarżącego opóźnienie, jakie wystąpiło w tym okresie, spowodowane było przyczynami od niego niezależnymi. Wyjaśnił, że pierwotnie złożony przez Inwestora wniosek z dnia [...] września 2012 r. był wnioskiem kompletnym, który nie wymagał uzupełnienia w trybie art. 64 § 1-2 k.p.a. Wyraził wątpliwość, czy modyfikacja pierwotnie kompletnego wniosku w ramach już wszczętego postępowania i związana z tym konieczność uzupełnienia go o wymagające korekty obligatoryjne elementy, stanowi tożsamą sytuację z tą, o której mowa w art. 64 § 2 k.p.a., nakładającą na Organ obowiązek wezwania Inwestora do uzupełnienia wniosku. Wyraził przekonanie, że wezwanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. ma zastosowanie do usunięcia braków formalnych, których nieuzupełnienie skutkuje pozostawieniem podania bez rozpoznania, a zatem dotyczy braków jeszcze przed wszczęciem postępowania. Inną zaś kwestią pozostaje uzupełnienie braków wynikających z przepisów prawa materialnego, których nieuzupełnienie powoduje merytoryczne rozstrzygnięcie o odmowie przyznania uprawnienia. Nie jest to sytuacja, w której inwestor nie ma świadomości braków wniosku i w związku z tym niezbędna jest interwencja organu, który wzywa stronę do uzupełnienia wniosku, by nie spowodować dla niej ujemnych konsekwencji. Wręcz przeciwnie - w takim przypadku inwestor wie, że musi zmodyfikowany wniosek uzupełnić, w związku z czym prosi o zmianę wnioskowanej decyzji i to w jego gestii i najlepszym interesie leży jak najszybsze uzupełnienie wniosku, tak by nadawał się do dalszego procedowania. Procedując zaś w sprawie, pomimo niekompletnego wniosku i mimo wiedzy, że inwestor potrzebuje czasu na jego uzupełnienie i załatwienie innych niezbędnych kwestii (zgoda nowego właściciela działki nr [...]), Wójt Gminy P. naraziłby się na naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, 77 oraz 80 k.p.a., które obligują organ do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego.

W okresie od [...] listopada 2012 r., a zatem od dnia modyfikacji wniosku do dnia [...] grudnia 2012 r., w którym Inwestor przedłożył mapę z nową lokalizacją inwestycji, Wójt – jak podkreślił - nie mógł podjąć żadnych czynności zmierzających do wydania decyzji, co niejako spowodował Inwestor. Przepis art. 51 ust. 2 cyt. ustawy niewątpliwie ma na celu ochronę interesu inwestora, która to ochrona nie może być jednak nieograniczona i niezależna od czynności opóźniających wydanie decyzji, podejmowanych przez niego samego. Dalszy okres, w którym nie mogło dojść do wydania decyzji z przyczyn niezależnych od Organu, tj. od [...] grudnia 2012 r. do [...] stycznia 2013 r., tj. do dnia wydania przez Wójta postanowienia o zawieszeniu postępowania, wynikał z konieczności uzyskania przez inwestora "zgody właścicielskiej na lokalizację stacji". Wójt wyjaśnił, że nie wzywał Inwestora do uzupełnienia braków, gdyż po pierwsze nie było takiej potrzeby (inwestor sam dysponował swoim wnioskiem, miał pełną świadomość w jaki sposób musi uzupełnić zmodyfikowany wniosek i jednocześnie Wójt nie miał jakichkolwiek wątpliwości co do zakresu żądania zmodyfikowanego wniosku), a po drugie Wójt nie dysponował w tym zakresie stosownym narzędziem. Podstawą wezwania nie mógł być art. 64 § 2 k.p.a. przeznaczony do uzupełniania braków formalnych na etapie wszczęcia postępowania, które w niniejszej sprawie już się toczyło, zaś przepis art. 51 u.p.z.p. nie wprowadza regulacji na wzór art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Wójt wskazał, że w toku całego postępowania działał niezwłocznie, gdy tylko mógł działać. Obwieszczenie o wszczęciu postępowania opublikował w czwartym dniu od wszczęcia postępowania. Decyzję wydał zaś po 14 dniach od zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego, w tym uzyskania w drodze "milczącej zgody" stanowiska Zarządu Dróg Powiatowych w J.. W odpowiedzi na skargę, Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa, które mogło prowadzić do jego uchylenia.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiot wywiedzionej skargi mieścił się w dyspozycji tego przepisu, z tego względu ten tryb mógł znaleźć zastosowanie.

Zgodnie zaś z art. 51 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej u.p.z.p.) w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje w odniesieniu do inwestycji o znaczeniu gminnym, powiatowym, wojewódzkim i krajowym wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta.

Jednocześnie w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki (art. 51 ust. 2 u.p.z.p.). Do terminu, o którym mowa nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 51 ust. 2c u.p.z.p.).

Nadto regulacja przyjęta w art. 51 ust. 2, 2b i 2c u.p.z.p. jest co do zasady zbieżna z treścią art. 35 ust. 6 pkt 1, ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, co powoduje, iż w procesie wykładni art. 51 ust. 2, 2b i u.p.z.p. można posiłkować się orzecznictwem sądowoadministracyjnym, a także tezami doktryny, które powstały na gruncie Prawa budowlanego. Możliwość taką potwierdza także uzasadnienie do projektu ustawy z dnia 7 maja 2010 r., o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), która w art. 70 pkt 5 nadała aktualne brzmienie przepisowi art. 51 u.p.z.p. W uzasadnieniu do projektu wskazanej ustawy zawarto stwierdzenie, iż "w pkt 5 na wzór rozwiązania przyjętego w ustawie - Prawo budowlane, wprowadzono karę pieniężną nakładaną na organ I instancji w przypadkach przewlekłości postępowania, co ma na celu przyśpieszenie postępowania i skrócenie procesu inwestycyjnego". Zgodnie z art. 51 ust. 2 u.p.z.p., w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wpływy z kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa. Wobec tego, organ wyższego stopnia pozbawiony został możliwości swobodnego i uznaniowego decydowania o wymierzeniu kary pieniężnej. Po ustaleniu liczby dni przekroczenia wskazanego terminu, ma obowiązek wymierzenia kary w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Brzmienie art. 51 ust. 2 u.p.z.p. nie daje więc podstaw do uznaniowości. Wymierzenie kary staje się obligatoryjne. Jedynie wykazanie, że opóźnienie powstało z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu powoduje, że kara pieniężna za okres, w którym to usprawiedliwione opóźnienie powstało, nie będzie wymierzona. Wbrew zarzutom skargi, Wójt nie wykazał, aby taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. W szczególności, w aktach administracyjnych tej sprawy brak jest pism Inwestora, z których by wynikało, że wie o konieczności sporządzenia nowej mapy przebiegu zamierzonej inwestycji, w związku ze zmianą jej trasy (modyfikacją w tym zakresie złożonego wniosku). Nie wynika z nich też, aby Inwestor powziął wątpliwości co do nowego przebiegu trasy zaplanowanej budowy powiązań kablowych nN, z uwagi na brak zgody wszystkich właścicieli działek (nowy właściciel działki nr [...]), przeznaczonych do zainwestowania, w ramach zamierzonej realizacji tego celu publicznego. Trafnie w swej decyzji reformatoryjnej wskazał Minister, że zasadą procedowania w sprawach administracyjnych jest pisemność, wyrażona w art. 14 § 1 k.p.a. Tylko wyjątkowo sprawy mogą być załatwiane ustnie, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawa nie stoi temu na przeszkodzie (art. 14 § 2 k.p.a.). Z akt sprawy nie wynika, aby Wójt Gminy P. wystosował do Wnioskodawcy jakiekolwiek wezwanie, mimo braków wniosku, po jego modyfikacji. Wbrew argumentacji skargi, zastosowanie znajdował tu art. 64 § 2 k.p.a., bowiem z racji modyfikacji – złożony wniosek utracił swą kompletność. Akta sprawy wskazują zaś jedynie, że dopiero w dniu [...] grudnia 2012 r. Inwestor załączył mapę przedstawiającą nową lokalizację inwestycji. Z akt tych nie wynika natomiast, z jakiego powodu uzupełnienie to nastąpiło dopiero w tej dacie. Wskazany sposób dokumentowania przedmiotowego postępowania administracyjnego uniemożliwia przyjęcie, że to właśnie Inwestor ponosi winę za opóźnienie w załatwieniu niniejszej sprawy, i że to jego opieszałość była powodem przekroczenia terminu z art. 51 ust. 2 u.p.z.p. przez Wójta. Zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał zatem na stwierdzenie, że Inwestor choć wiedział, iż wniosek jest niekompletny nie uzupełniał go, przez co uniemożliwił Wójtowi procedowanie w tej sprawie, w okresie od [...] grudnia 2012 r. do [...] stycznia 2013 r. Stanowisko prezentowane przez Wójta byłoby uprawnione dopiero wówczas, gdyby podjął on odpowiednie czynności procesowe, poprzez wystosowanie do Inwestora wezwania o uzupełnienie zmodyfikowanego wniosku, wobec nieaktualności złożonej mapy - z zakreśleniem mu na to terminu. Dopiero więc dopełnienie wskazanej staranności, mogłoby skutkować odliczeniem od ustawowego terminu, okresu związanego z powiadomieniem Wnioskodawcy o konieczności przedłożenia brakujących dokumentów, niezbędnych by zmodyfikowany wniosek można było uznać za kompletny. Poza tym, w aktach administracyjnych tej sprawy nie ma też oświadczenia złożonego na piśmie przez Inwestora, z którego wynikałoby, że już [...].11.2012 r. napotkał na poważne przeszkody w natychmiastowym uzupełnieniu braków zmodyfikowanego wniosku (wiedząc o nich w momencie poczynienia modyfikacji), co również pozwalałoby na przyjęcie, że opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od Wójta, a leżących po stronie Inwestora. Nie ma również protokołu sporządzonego przez pracownika Organu, a podpisanego przez Wnioskodawcę, w którym Inwestor przyznawałby, że opóźnienie w wydaniu tej decyzji lokalizacyjnej po modyfikacji wniosku, w okresie od [...] grudnia 2012 r. do [...] stycznia 2013 r. powstało wyłącznie z jego winy, w tym czasie pozostawał w ustnym kontakcie z Organem i informował, że nie mógł wcześniej przedłożyć prawidłowo uzupełnionego zmodyfikowanego wniosku. W aktach sprawy brak jest tego rodzaju dokumentów. W kontekście stwierdzeń Wójta, budzi także wątpliwości, dlaczego Inwestor o zawieszenie tego postępowania lokalizacyjnego wniósł dopiero w styczniu 2013 r., w wyniku czego zawieszone zostało [...].01.2013 r. W realiach rozpatrywanej sprawy, wobec braku jakichkolwiek pism dokumentujących okres od [...] grudnia 2012 r. do [...] stycznia 2013 r. nie można wykluczyć, że uprzednie wezwanie do uzupełnienia braków wniosku, dokonane przez Wójta, skłoniłoby Inwestora do wcześniejszego wystąpienia o zawieszenie tego postępowania administracyjnego. Reasumując, brak wskazanych dokumentów w aktach administracyjnych sprawy, nie pozwalał na uwzględnienie żądanego odliczenia. Fakty podane przez Wójta tak w odwołaniu, jak i w skardze nie zostały bowiem dostatecznie udokumentowane. Nie można zatem wykluczyć, że wystosowanie do Inwestora wezwania o uzupełnienie zmodyfikowanego wniosku tuż po jego modyfikacji, mogło przyczynić się do natychmiastowego przedłożenia nowej mapy, obrazującej zaktualizowany przebieg inwestycji lub też do niezwłocznego zawnioskowania o zawieszenie tego postępowania lokalizacyjnego. Co się zaś tyczy pozostałych kwestii związanych z wysokością wymierzonej kary, to Sąd w całości podziela argumentację Organu odwoławczego. Od przedmiotowego okresu trwania postępowania w sprawie wydania decyzji z dnia [...].03.2013 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji transformatorowej wraz z powiązaniem kablem ziemnym SN z istniejącą siecią SN oraz budową powiązań kablowych nN, w granicach działek o nr. ew.: [...], obręb [...] - odliczeniu podlegały ustawowe 65 dni (liczone do poniedziałku [...] grudnia 2012 r.), 15 dni zawieszenia postępowania (tj. od dnia [...] stycznia 2013 r. do [...] lutego 2013 r.), oraz 16 dni przeznaczonych na uzgodnienie projektu decyzji (liczonych od dnia [...] lutego 2013 r do dnia [...] lutego 2013 r.). Zatem termin na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został przekroczony przez Skarżącego o 62 dni, z uwagi na co Minister w swej decyzji reformatoryjnej zasadnie wymierzył Wójtowi Gminy P. karę pieniężną w wysokości 31 000 zł. Zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona, a podjęcie jej poprzedziło wnikliwe ustalenie przez Organ odwoławczy stanu faktycznego sprawy, zgodnie z wymogami dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Nie doszło więc do naruszenia artykułów: 7, 77 § 1, 107 § 3 oraz 15 k.p.a. Nie można wobec tego przyjąć, wbrew zarzutom skargi, by Minister podejmując tę decyzję naruszył art. 51 ust. 2 oraz ust. 2c u.p.z.p. Sąd działając z urzędu, nie dopatrzył się także innych naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tego względu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) -orzekł jak w sentencji.