Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2060/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 10 ust. 1 i art. 15 ust. 6
journal: Dz.U. 1998 nr 91 poz 576
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kamiński (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 269/12 w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 29 listopada 2011 r. nr PA II b-5558/4909/11 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz J. S. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2012 r. skargi na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 29 listopada 2011 r., nr PA II b-5558/4909/11 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską J. S., zw. dalej skarżącym uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 29 września 2011 r. nr PA-B-642-181/1905/11/AKO. W motywach wyroku powołano się na następujący stan sprawy.

W dniu 16 sierpnia 2011 r. skarżący złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach wniosek o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską, który postanowieniem z dnia 29 września 2011 r. powołując się na art. 97 § 1 pkt 4 ustayw z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), zw. dalej k.p.a., zawiesił postępowanie w tej sprawie. Organ wskazał, że w toku postępowania ustalono, że przed Sądem Rejonowym Katowice – Wschód Wydział V Karny w Katowicach toczy się postępowanie w sprawie popełnienia przez skarżącego czynu z art. 273 k.k. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525, ze zm.), pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Rozpatrzenie sprawy uzależnione jest zatem od wyniku postępowania karnego ponieważ wynik tego postępowania stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a dopiero jego zakończenie pozwoli na ustalenie podstaw do wydania pozwolenia na broń.

W zażaleniu podniesiono, że pomiędzy załatwieniem sprawy administracyjnej (wydanie pozwolenia na broń), a zagadnieniem wstępnym (rozprawa przed sądem) nie zachodzi żaden związek przyczynowy w zależności bezpośredniej, nie udowodniono też zależności i wpływu postępowania sądowego na zmianę rozumienia treści prawnej art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

W uzasadnieniu postanowienia z dnia 29 listopada 2011 r. Komendant Główny Policji podzielił poglądy organu I instancji wyjaśniając, że ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195) zmieniono między innymi treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni amunicji. Zgodnie z nowym brzmieniem tego przepisu, obowiązującym od dnia 10 marca 2011 r., pozwolenia na broń nie może uzyskać osoba, w szczególności, skazana za przestępstwo umyślne. Skoro zatem wobec wnioskodawcy toczy się postępowanie karne o przestępstwo umyślne, to wynik tego postępowania ma istotne znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej wydania mu pozwolenia na broń. Wynik tego postępowania stanowi zatem zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., bez rozstrzygnięcia którego nie jest możliwe zastosowanie norm prawa materialnego.

W skardze do Sądu Wojewódzkiego wniesiono o uchylenie w całości obu wymienionych wyżej postanowień, zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 7 w związku z art. 77 k.p.a., na skutek braku rozważenia słusznego interesu strony. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji nie można wydać pozwolenia na posiadanie broni palnej osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne, co w przypadku skarżącego nie ma miejsca, gdyż postępowanie karne ciągle jest w toku. Ustawa o broni i amunicji w art. 18 ust. 1 pkt 2 daje właściwym organom Policji kompetencje w zakresie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej osobom, które zostały skazane prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. Możliwe jest zatem wydanie skarżącemu, pozwolenia na posiadanie broni palnej, w przypadku zaś hipotetycznego skazania skarżącego właściwy organ Policji może cofnąć wydane uprzednio pozwolenie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Dodatkowo organ zwrócił uwagę na treść art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji przewidującego odebranie broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania na okres nie dłuższy niż 3 lata. Regulacja ta potwierdza, że wolą ustawodawcy jest, aby osoby przeciwko którym toczy się postępowanie karne nie posiadały dostępu do broni. Przyjęcie koncepcji, że wynik postępowania karnego o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie stanowi zagadnienia wstępnego w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na broń doprowadziłoby natomiast do sytuacji, w której także w przypadku najcięższych przestępstw, jak np. zbrodni zabójstwa, organy Policji zobligowane byłyby do wydania pozwolenia na broń osobie, przeciwko której prowadzone jest postępowanie karne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie wskazując jako przedmiot oceny to, czy postępowanie karne o przestępstwo umyślne, toczące się wobec strony postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195 ze zm.), stanowi w tym postępowaniu zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., uzasadniające zawieszenie postępowania. Podkreślono, że pojęcie zagadnienia wstępnego użyte w powołanym przepisie jest sporne, nie mniej przyjmuje się, że są to kwestie prawne, które ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Nie chodzi tu przy tym o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd.

Dalej Sąd Wojewódzki opisując stan prawny oraz orzecznictwo sądowe odnoszące się do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazał, iż zawieszenie postępowania jest konieczne wówczas, gdy bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi zatem istnieć wyraźny związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. Organ administracji jest obowiązany zatem do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie wymienionego przepisu tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego.

Zawieszając postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie organy Policji przyjęły, iż wynik postępowania karnego stanowi zagadnienie wstępne w postępowaniu w sprawie o wydanie pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, jednakże w świetle powyższego wywodu stanowisko to jest błędne.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym przed datą wejścia w życie wskazanej wyżej nowelizacji, tj. przed 10 marca 2011 r., pozwolenia na broń nie wydawało się osobom, co do których istniała uzasadniona obawa, że mogły użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazanym prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczyło się postępowanie karne o popełnienie tych przestępstw.

W obecnie obowiązującym brzmieniu przepis ten stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:

a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,

b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:

- przeciwko życiu i zdrowiu,

- przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

Ustawodawca w wyniku nowelizacji ustawy o broni i amunicji zrezygnował zatem z obowiązującej wcześniej zasady, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, wobec których toczy się postępowanie karne. Stanowisko organu, zgodnie z którym do czasu rozstrzygnięcia sprawy karnej toczącej się przeciwko skarżącemu organ administracji publicznej ma obowiązek zawiesić postępowanie administracyjne w sprawie o wydanie pozwolenia na broń nie ma umocowania w obowiązujących przepisach ustawy o broni i amunicji.

Fakt toczącego się postępowania karnego w stosunku do strony postępowania o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1pkt 4 k.p.a., gdyż okoliczność ta nie stanowi przeszkody do rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji.

Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, stanowiska organu nie uzasadnia również treść art. 19 ust. 1a znowelizowanej ustawy o broni i amunicji ponieważ odnosi się ona wyłącznie do osób, które posiadają już pozwolenie na broń, nie odnosi się natomiast w żaden sposób do osób ubiegających się dopiero o wydanie pozwolenia na posiadanie broni. Nie można zatem z przepisu tego wywieść, iż postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej winno być zawieszone w sytuacji, gdy w stosunku do wnioskodawcy toczy się postępowania karne. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zw. dalej p.p.s.a., uchylił oba postanowienia.

W skardze kasacyjnej Komendanta Głównego Policji zaskarżono powyższy wyrok w całości, a wnosząc o jego uchylenie zarzucono w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie przez przyjęcie, że pomiędzy postępowaniem karnym, a postępowaniem administracyjnym nie występuje zależność o jakiej mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., podczas gdy ustawa o broni i amunicji uzależnia wydanie pozwolenia na broń od niekaralności za przestępstwo umyślne, wobec czego wynik toczącej się sprawy karnej stanowi zagadnienie wstępne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego i będąc związany był granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów tej skargi.

W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której, w rozpatrywanej sprawie, się nie dopatrzono. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania w petitum skargi przepisów prawa ze wskazaniem konkretnej jednostki redakcyjnej naruszonego przepisu, którym, zdaniem skarżącego, uchybił sąd, dalej określenia, jaką postać miało to naruszenie (w przypadku naruszenia prawa materialnego, czy popełniono błąd interpretacyjny, czy też błąd subsumcji), uzasadnienia zarzutu odnoszącego się ściśle do wskazanych naruszeń, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada przedstawionym wymogom, nie zawiera też zarzutów usprawiedliwiających uchylenie zaskarżonego wyroku.

Zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego stanowi podstawę kasacyjną, jeżeli nastąpiło przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.

Tymczasem, jak to wynika z przywołanego w petitum skargi kasacyjnej przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., powołując się zatem na naruszenie prawa materialnego, co wymaga odpowiedniego sprecyzowania formy naruszenia tego prawa, autor skargi kasacyjnej w rzeczywistości, popadając w sprzeczność z przywołaną wyżej podstawą prawną, zgłosił zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Nawet jednak, gdyby powyższy błąd potraktować tylko jako oczywistą omyłkę i podjąć rozważania nad naruszeniem prawa procesowego, to jak wspomniano na wstępie, przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a. stawia wymaganie, aby naruszenie takie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Istotny wpływ na wynik sprawy oznacza prawdopodobieństwo takiego oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść aktu administracyjnego, które prowadziłyby do innego, niż w rozstrzyganej sprawie, ukształtowania stosunku administracyjnoprawnego. Stawiając zarzut tego rodzaju należy zatem wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Naruszenie przepisów postępowania nie zawsze bowiem musi prowadzić do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy. Uwzględniając powyższe kryterium oceny istotnego wpływu uchybień procesowych na wynik sprawy, zarzutów naruszenia prawa procesowego postawionych w skardze, nie można uznać za usprawiedliwione, ponieważ nie jest wystarczające samo stwierdzenie w petitum skargi kasacyjnej, iż naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd Wojewódzki, bez wykazania istotności tego wpływu. Sformułowanie zatem powyższego zarzutu również nie czyni zadość wymaganiom, które dawałyby Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu podstawy do jego rozpoznania. Związanie bowiem podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze.

Przedstawiona wyżej ocena skargi kasacyjnej nie ma jedynie wymiaru formalnego, gdyż z uzasadnienia tej skargi wynika obszerny wywód dotyczący sposobu rozumienia skutków nowelizacji art. 15 ustawy o broni i amunicji, co mogłoby być właściwe, w przypadku postawienia zarzutu błędnej interpretacji przepisu prawa materialnego. Tego jednak w skardze kasacyjnej nie uczyniono stwarzając stan, w którym Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany podstawą zgłoszonego zarzutu opisaną w petitum skargi kasacyjnej nie może przeprowadzić kontroli zaskarżonego wyroku w innym zakresie. Z tego też powodu Naczelny Sąd Administracyjny marginalnie tylko może zauważyć, że podstawą prawną wydania pozwolenia na broń jest art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 j.t.) stanowiący, iż właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. W przepisie tym wskazano zatem warunki, które musi spełniać wnioskodawca, aby otrzymać pozwolenie na broń.

W art. 15 ust. 6 tej ustawy przesłanka powyższa została uszczegółowiona. Ustawodawca, celem usunięcia rozbieżnego rozumienia tego przepisu, co znajdowało też odbicie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, po słowach: "jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego" wymienił punkty 1 i 2 dotyczące skazania wnioskodawcy w warunkach zawinienia za określone typy przestępstw. Skutkiem zmiany tego przepisu jest to, że obecnie przesłanka zagrożenia porządku lub bezpieczeństwa publicznego jest zawsze spełniona, gdy wnioskodawca zostanie skazany prawomocnym wyrokiem, za wymienione w tych punktach przestępstwo. Organy nie muszą wówczas prowadzić rozważań co do wpływu konkretnego wyroku skazującego na rozstrzygnięcie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na broń (lub jego cofnięcia). Ze zmiany tej nie sposób wyprowadzić jednak wniosku, że tylko skazanie prawomocnym wyrokiem (nawet gdy spełnione są warunki podane w pkt 1-5) uniemożliwia wydanie pozwolenia na broń, jeżeli, w konkretnym stanie faktycznym, okaże się, że wnioskodawca może stanowić zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego z innych przyczyn, a zatem sam fakt nieskazania nie stanowi pozytywnej przesłanki do wydania pozwolenia na broń. Gdyby było inaczej ustawodawca w art. 10 ust. 1 tej ustawy (a ten właśnie przepis jest podstawą wydania pozwolenia na broń) zamiast stawiać wymaganie, iż wnioskodawca nie może stanowić zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, użyłby po prostu odwołania do pełnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy.

Nie ma zatem podstaw twierdzenie skarżącego kasacyjnie, iż organ Policji byłby zobowiązany wydać pozwolenie na broń również sprawcy np. oczywistego przestępstwa przeciwko życiu, skoro jeszcze nie został skazany prawomocnym wyrokiem ponieważ, pomimo toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego, sprawca ten podlegać w postępowaniu administracyjnym ocenie, czy stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego w oparciu o przesłanki z art. 10 ust. 1 ustawy. Jeśli zaś chodzi o osobę już skazaną, organ zwolniony jest od czynienia tego rodzaju ocen zarówno w postępowaniu o wydanie jak i cofnięcie pozwolenia na broń.

Organ nie miał zatem, w rozpatrywanej sprawie, podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 94 § 1 pkt 4 k.p.a., skoro nie zaszedł przypadek w nim wymieniony zależności rozpatrzenia spraw od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, już chociażby z tego powodu, że ewentualne skazanie, czy jego brak nie stanowią wyłącznej podstawy do podjęcia decyzji w sprawie pozwolenia na broń, co też prawidłowo wywiódł Sąd Wojewódzki.

Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 orzekł jak w sentencji wyroku.