Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1724/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 188; art. 135; art. 145 par 1 pkt 1 lit. a;
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 140aa ust. 1 i 4; art. 140ab ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
journal: Dz.U.UE.L 1996 nr 235 poz 59 art. 3; art. 7;
law: Dyrektywa Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiająca dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty  maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu  międzynarodowym.
article: art. 41 ust. 2 i 3;
journal: Dz.U. 2017 poz 2222
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Dorota Pawłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD") w decyzji nr [...] z [...] stycznia 2021 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt k.p.a. oraz art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z dnia 12 maja 2017 r., poz. 935), art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. a), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.), art. 5 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 5 lipca 2018 r. (Dz.U. z 2018 r., poz. 1481), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2222), po rozpatrzeniu odwołania A. G. ("przedsiębiorca", "strona", "skarżący"), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą G.- utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego ("MWITD") z [...] stycznia 2020 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500 zł.

Do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] października 2016 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 zł.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] grudnia 2016 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z protokołu kontroli wynika, że w dniu [...] sierpnia 2016 r. w miejscowości [...], na drodze krajowej nr [...] (o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t), inspektor inspekcji transportu drogowego zatrzymał do kontroli zespół pojazdów składający się z ciągnika samochodowego marki Man o nr rej. [...] wraz naczepą marki Schmitz o nr rej. [...]. Pojazdem kierował M. J., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem półtusz wieprzowych na hakach (ładunek podzielny) w imieniu skarżącego.

W wyniku pomiarów kontrolowanego zespołu pojazdów, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu - 12,6 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 2,6 t - przekroczenie o 26 %,

- podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W trakcie kontroli nie stwierdzono przekroczenia innych parametrów kontrolowanego pojazdu.

Przebieg kontroli utrwalono protokołem z 4 sierpnia 2016 r. Miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku kontroli pojazdów z 5 kwietnia 2016 r. Pojazd został zważony przy pomocy wag przenośnych do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych 857011 i 857016. Waga o nr fabrycznym 857011 w dniu kontroli legitymowała się ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z terminem ważności do dnia 30 listopada 2017 r. Natomiast waga o nr fabrycznym 857016 w dniu kontroli legitymowała się ważnym świadectwem zgodności wydanym przez Okręgowy Urząd Miar w [...] dnia 29 grudnia 2014 r. na podstawie Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 90/2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach.

Mając na uwadze wyniki pomiarów oraz stwierdzone przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej, organ stwierdził, że kontrolowany pojazd odpowiadał parametrom, na które kierowca winien posiadać zezwolenie kategorii VII. Ponadto -jak wskazał organ - strona nie przedstawiła żadnych dowodów na dochowanie należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia.

Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który - wyrokiem z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 350/17, oddalił tę skargę.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Sąd nie dopatrzył się również w sprawie zaistnienia przesłanek określonych w art. 140aa ust. 4 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, a więc dochowania przez przewoźnika należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz braku wpływu na powstanie naruszenia.

Skarżący złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego ("NSA"), wnosząc o uchylenie ww. wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

NSA, w wyroku z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 4215/17, uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji oraz zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję MWITD z [...] października 2016 r.

W uzasadnieniu NSA wskazał, że w rozpoznawanej sprawie należy uwzględnić stanowisko Trybunału zawarte w wyroku z dnia 21 marca 2019 r., C - 127/17.

Stwierdzając zatem, że kontrolowany wyrok nie odpowiada prawu i powinien podlegać uchyleniu, wobec dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy oraz spornej w niej kwestii, korzystając - na podstawie art. 188 z ustawy 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: "p.p.s.a.") - z kompetencji do rozpoznania skargi strony na decyzję GITD, NSA uznał, że w świetle przedstawionych argumentów należało uwzględnić skargę przedsiębiorcy i uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

MWITD, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...] nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł.

Rozpoznając odwołanie wniesione przez stronę, organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wskazał, że - wykonując zalecenia NSA zawarte w wyroku z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt. II GSK 4215/17 - uwzględnił stanowisko TSUE zawarte w wyroku z dnia 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17, czego konsekwencją jest stwierdzenie, że nacisk na pojedynczej osi napędowej wynosił 12,6 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę), co stanowi przekroczenie dopuszczalnej normy o 1,1 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 9,56 %).

GITD podniósł także, że NSA nie uznał za zasadny zarzutu skarżącego dotyczącego okoliczności załadunku towaru na pojazd (braku możliwości uczestnictwa kierowcy w czynnościach załadunkowych) oraz stanowiska, zgodnie z którym to załadowca powinien w pierwszej kolejności ponosić odpowiedzialność.

Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie wykonywania przez stronę przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, w związku z czym kara pieniężna wynosi 500 zł.

Organ wyjaśnił przy tym, że NSA uchylił zaskarżony wyrok WSA oraz decyzję GITD oraz poprzedzającą ją decyzję MWITD. Przyczyną uchylenia przez NSA wyroku i ww. decyzji był wyrok TSUE w sprawie C - 127/17. Wyrok ten został uwzględniony podczas ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy wskazał, że NSA nie zastosował instytucji umorzenia postępowania administracyjnego, co dopuszcza art. 145 § 3 p.p.s.a. Dlatego działanie MWITD polegające na ponownym rozpatrzeniu sprawy po uchyleniu wyroku WSA oraz decyzji GITD oraz poprzedzającej ją decyzji MWITD, jest słuszne i zgodne z przepisami.

GITD wyjaśnił, że organ nie wszczynał kolejnego postępowania w niniejszej sprawie, a jedynie zawiadomił stronę o ponownym przystąpieniu do rozpatrzenia sprawy, w związku z wyrokiem NSA z dnia 18 czerwca 2019 r.

Pismem z 8 lutego 2021 r. strona wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzucając organowi naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez ponowne przystąpienie do rozpoznania sprawy dotyczącej naruszenia przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym w sytuacji, gdy przedmiotowe naruszenie zostało już rozstrzygnięte prawomocnym wyrokiem NSA.

W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania lub stwierdzenie nieważności decyzji, która dotyczy sprawy już rozstrzygniętej.

Skarżący zwrócił się także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Wniesiono także o przeprowadzenie przez tut. Sąd uzupełniającego dowodu z wyroku NSA z dnia 18 czerwca 2019 r. sygn. akt II GSK 4215/17 na okoliczność prawomocnego rozstrzygnięcia tej samej sprawy wyrokiem, który po uprawomocnieniu uzyskał cechę powagi rzeczy osądzonej.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Po 536/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę sądowi właściwemu - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu wskazano, że w niniejszej sprawie skargą zaskarżono działalność GITD, będącego centralnym organem administracji rządowej (art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym), mającym siedzibę w Warszawie położonej w województwie mazowieckim. Do rozpoznania sprawy właściwy jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, którego obszar właściwości obejmuje województwo mazowieckie (§ 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości - Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga przedsiębiorcy nie zasługuje na uwzględnienie.

Kluczowe znaczenie dla oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów obu instancji ma wyrok NSA wydany w sprawie o sygn. akt II GSK 4215/17. Wyrokiem tym NSA uchylił zaskarżony wyrok WSA w Warszawie wydany w sprawie VI SA/Wa 350/17, uchylił zaskarżoną decyzję GITD oraz poprzedzającą ją decyzję MWITD.

Jako podstawę powyższego rozstrzygnięcia NSA powołał art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Przepis art. 188 p.p.s.a. stanowi, że NSA w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona.

Z kolei art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. mówi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Zdaniem Sądu, GITD prawidłowo odwołał się do skutków zastosowania wspomnianych przepisów, szczególnie, że dokonano uchylenia wyroku WSA, obu decyzji organów ITD, a tym samym sprawa powróciła do ponownego rozpatrzenia przez MWITD.

Należy wyjaśnić, że zastosowanie art. 188 p.p.s.a. będzie możliwe bez względu na treść formułowanych zarzutów w skardze kasacyjnej. Ważne jest, aby NSA, uznając ich zasadność, stwierdził równocześnie, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Oznacza to, że NSA rozpoznaje skargę, jeżeli zasadność skargi kasacyjnej obliguje do uchylenia zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji, a istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona. Wyjaśnienie istoty sprawy należy odnosić do stanu po uwzględnieniu zarzutów skargi kasacyjnej, wówczas dopiero możliwe jest merytoryczne załatwienie sprawy, tj. prawomocne zakończenie postępowania sądowoadminstracyjnego (por. B. Dauter w: Dauter B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, opubl.: LEX/el. 2021, komentarz do art. 188 pkt 4).

Stwierdzenie przez NSA przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, pozwala temu sądowi na uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi. Skoro NSA na mocy art. 188 p.p.s.a. ma możliwość rozpoznania skargi (czyli w tym zakresie czyni to jak sąd pierwszej instancji), to tym samym w zakresie postępowania sądowego drugoinstancyjnego mieści się również możliwość usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga, czyli może też stosować art. 135 p.p.s.a., co wyrokiem w sprawie II GSK 1480/17 uczynił, uchylając nie tylko decyzję GITD, ale i decyzję MWITD.

Podkreślić trzeba, że NSA, stosując art. 188 p.p.s.a., w odniesieniu do skargi (skierowanej do WSA) postępuje jak sąd I instancji, stosując m.in. art. 145 czy art. 151 p.p.s.a.

Najczęściej reformatoryjne orzekanie przez Naczelny Sąd Administracyjny będzie możliwe, gdy do wyjaśnienia istoty sprawy niezbędne jest dokonanie prawidłowej wykładni prawa materialnego albo jego właściwego zastosowania.

Skoro NSA, stosując art. 188 p.p.s.a., rozpoznaje skargę, to ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu NSA wiążą w sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. (Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie) w zw. z art. 193 p.p.s.a. (Jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, z tym że Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wyroki i postanowienia w terminie trzydziestu dni. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.).

Odnosząc powyższe do kontrolowanej sprawy, wskazać należy, że skoro NSA w sprawie II GSK 4215/17 po uchyleniu wyroku, odwołując się do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił obie decyzje ITD i nie zawarł w tym zakresie innych rozstrzygnięć, orzekł kasacyjnie, co oznaczało, że organ I instancji miał ponownie rozpatrzyć sprawę. Jednocześnie na mocy art. 153 p.p.s.a. MWITD, jak i GITD, a po wniesieniu skargi - także obecny skład orzekający byli związani oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku NSA.

Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności, które wyłączyłyby stosowanie art. 153 p.p.s.a.

Wobec tego należało ustalić, czy organy: MWITD oraz GITD wykonały zalecenia NSA. Zdaniem składu orzekającego organy zastosowały się do oceny prawnej NSA. Zakres rozpoznania sprawy przez organy został - co do zasady - ograniczony do kwestii wykładni i zastosowania prawa materialnego. Przedsiębiorca bowiem w skardze kasacyjnej do NSA skutecznie nie zakwestionował oceny stanu faktycznego dokonanej przez WSA.

Odnosząc się do tych zarzutów skargi kasacyjnej NSA wskazał, że z art. 140aa ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, który określa przesłanki egzoneracyjne w sprawach nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia wynika, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna.

W sytuacji, gdy w rozpatrywanej sprawie nie jest kwestionowane, że przewożony przez stronę w ruchu międzynarodowym ładunek był ładunkiem podzielnym, jak również i to, że stwierdzony w toku kontroli nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu wynosił 12,6 t, to rozważenia wymaga znaczenie okoliczności wymienionych w pkt 1 ust. 4 art. 140aa przywołanej ustawy, a mianowicie dochowania przez stronę należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz braku wpływu na powstanie naruszenia.

Dalej, NSA zauważył, że z przywołanej regulacji prawnej wynika, że wykazanie przesłanek wyłączających odpowiedzialność spoczywa na podmiocie, któremu jest przypisywana odpowiedzialność za zaistnienie stanu niezgodnego z prawem, a mianowicie na przewoźniku. To przewoźnik powinien bowiem wskazać okoliczności i dowody potwierdzające, że dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia, skoro wywodzi z nich określone - korzystne dla siebie - skutki prawne. W tym zakresie w orzecznictwie podkreśla się (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3602/15), że zachowanie należytej staranności i brak wpływu na powstanie naruszenia przez przewoźnika wiązać należy z właściwą oceną posiadanych informacji o przewożonym ładunku, w tym zwłaszcza w relacji do dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu wynikającej z jego dokumentów rejestracyjnych, a w tym kontekście (nawet) przy nieprzekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu w relacji do nacisku na osie dopuszczalnego na drogach, którymi zamierza wykonywać przewóz. Podmiot wykonujący przewóz powinien więc wykazać, co uczynił dla zapewnienia wykonywania przewozu zgodnie z prawem oraz że nie mógł zrobić nic więcej, zaś to co zrobił, pozwalało mu pozostać w uzasadnionym przekonaniu, iż nie naruszy prawa (np. dokonał uprzedniego ważenia pojazdu przed rozpoczęciem przewozu lub je nadzorował i posiada na to stosowną dokumentację).

Nie wystarczy zaś - jak w okolicznościach faktycznych sprawy - podnosić tylko brak możliwości uczestniczenia przez kierowcę w załadunku towaru. Fakt ten nie wyłączał bowiem możliwości upewnienia się co do tego, czy czynności załadowcy nie skutkują przekroczeniem (dopuszczalnego) nacisku osi pojazdu.

Ta ocena wyrażona przez NSA wiązała rozpatrujące sprawę ponownie organy ITD, a także skład orzekający.

W takiej sytuacji Sąd, kierując się wiążącą oceną prawną dokonaną przez NSA, przeprowadził kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem wyroku TSUE z dnia 21 marca 2019 r. w sprawie C - 127/17.

W punkcie wyjścia należy podnieść, że w wyroku tym Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się na niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i art. 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r., w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy 96/53.

Jeżeli zaś uzasadniony w świetle stanowiska Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C - 127/17 jest wniosek o braku usprawiedliwionych podstaw dla ustanawiania w prawie krajowym w odniesieniu do pojazdów odpowiadających określonym w pkt 3.1 oraz 3.4 załącznika nr I do wymienionej dyrektywy wartościom nacisku osi ograniczeń (które mają charakter dalej idących, niż wynikające z art. 7 tej dyrektywy wyjątków, albowiem z art. 41 ustawy o drogach publicznych wynika, że pojazdy o maksymalnym nacisku osi napędowej nieprzekraczającym wartości 11,5 t objęte są zakresem ograniczeń wynikających z art. 41 ust. 2 i ust. 3 wymienionej ustawy krajowej, zaś pojazdy nieprzekraczające maksymalnego nacisku pojedynczej osi wynoszącego 10 t, objęte są zakresem ograniczeń wynikających z art. 41 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 przywołanej ustawy, a zniesienie wskazanych ograniczeń wymaga spełnienia warunku posiadania specjalnego płatnego zezwolenia niepozostającego w związku ze stopniem uszkodzenia dróg), to stwierdzony w toku kontroli nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu wynoszący 12,6 t, uzasadnia twierdzenie o przekroczeniu maksymalnego dopuszczalnego nacisku osi napędowej pojazdu w relacji do ustanowionego w pkt 3.4.1 załącznika nr I do dyrektywy nr 96/53/WE poziomu 11,5 t, a więc przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi napędowej w innym przedziale procentowym niż ten, który wcześniej decydował o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł.

Organ stosując ww. ocenę prawną prawidłowo zatem przyjął, że stosowanie do omawianego wyrok TSUE, droga krajowa nr [...] w miejscowości [...] stanowi drogę o dopuszczalnym nacisku osi do 11,5 t. Wobec tego doszło do przekroczenia dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi o 1,1 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 9,56 %).

W ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało zatem nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, którego warunki wydania określono w lp. 7 załącznika nr 1 do ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Stosownie zaś do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, za brak zezwolenia kategorii VII, ustalono w wysokości 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%. I tak stało się w niniejszej sprawie.

Uwzględniając powyższe Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.