Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 737/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 w zw. z art. 87 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku radcy prawnego Ireneusza Dąbrowskiego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi P. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia : odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Pismem z [...] sierpnia 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) P.R. (zwany dalej: skarżący) działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie opłaty legalizacyjnej.

Postanowieniem z 8 października 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 737/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł o odrzuceniu skargi z uwagi na złożenie jej z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Postanowienie niniejsze doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącego 22 października 2015 r. (k.19 akt sądowych).

Pismem z [...] października 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), kierowanym bezpośrednio do Sądu, pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Jako podstawę wniosku podał, że w 7 lipca 2015 r. udał się do placówki pocztowej przy ul. [...] z dokumentem awizo w celu odebrania przesyłki. Po okazaniu dokumentu tożsamości otrzymał korespondencję wraz z drukiem o potwierdzeniu odbioru do podpisu. W miejscu na podpis i datę złożył swój podpis. Wykazując szczególną staranność zapytał pracownika poczty o termin odbioru korespondencji. Otrzymał odpowiedź, iż "tak dzisiaj jest 8 lipca". Wskazał, iż nie dokonywał żadnych adnotacji odnoście daty na drukach odbiorczych, a zaznaczył datę odbioru bezpośrednio na odebranej korespondencji jako datę "08.07.2015 roku". Do ww. wniosku pełnomocnik dołączył oryginał koperty z dokonaną adnotacją o dacie odbioru. Podał także, iż na chwilę obecną po analizie dokumentów sądowo - pocztowych wie, iż data została nabita stemplem pocztowym dopiero po jego odejściu. A zatem okres w jakim biegnie termin do wniesienie skargi administracyjnej wyliczany był prawidłowo, natomiast źle został wskazany termin rozpoczęcia tego terminu. Samo oznaczenie odbioru korespondencji (rozpoczęcie biegu terminu) zostało oznaczone przez pełnomocnika na kopercie właśnie z zachowaniem szczególnej staranności. Pełnomocnik specjalnie zapytał pracownika poczty o datę, właśnie po to by nie uchybić terminowi. W żadnym wypadku na tamtą chwilę nie mógł wątpić, ani podważać informacji o wskazanej przez pracownika poczty dacie.

Zdaniem pełnomocnika brak winy należy oceniać w każdym przypadku indywidualnie, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy. W przedmiotowej sprawie wprowadzenie pełnomocnika w błąd przez pracownika poczty, w sytuacji gdy kierował się on w swoich czynnościach szczególną starannością wskazuje na jego brak winy. Fakt, iż odbierającym był profesjonalny pełnomocnik jedynie uprawdopodabnia fakt zaistniałej sytuacji, w której odbierający korespondencję pełnomocnik dopytuje się o datę odbioru. Uznał zatem, iż niezawinione działanie pełnomocnika działającego z należytą starannością czyni niniejszy wniosek zasadnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Stosownie do postanowień art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwana dalej: p.p.s.a.), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednym z warunków przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a.). We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2).

Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu do złożenia skargi uzależnione jest od przesłanki uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. Przy czym uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Strona musi więc uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 20.10.2004r. sygn. akt IV SA/Gl 647/04). Zatem przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

W niniejszej sprawie bezsprzeczną jest okoliczność, iż stanowiąca przedmiot skargi decyzja doręczona została 7 lipca 2015 r., zatem ustawowy, trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał 6 sierpnia 2015 r. Bezspornym jest także fakt, iż skarga złożona została 7 sierpnia 2015 r., a więc z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności.

W świetle przywołanych wyżej przepisów prawa ustalenia wymaga po pierwsze kwestia, czy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, został złożony w ustawowym terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy przyjęciu, iż o uchybieniu terminu do dokonania ww. czynności pełnomocnik dowiedział się w 22 października 2015 r. (z postanowienia Sądu w przedmiocie odrzucenia skargi) należy przyjąć, iż składając 29 października 2015 r. (data nadania) wniosek w tym zakresie, dochował terminu.

Kolejną kwestię jest ustalenie, czy niedochowanie ustawowego terminu do złożenia skargi było wynikiem braku staranności pełnomocnika skarżącego. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego nie wykazał, że mimo dołożenia należytej staranności nie był w stanie dokonać czynności procesowej w terminie. Pełnomocnik sugeruje, iż na skutek błędnego wskazania daty doręczenia mu przesyłki przez pracownika poczty, działał w przeświadczeniu, iż skargę składa w terminie. We wniosku inicjującym niniejsze postępowanie wskazał, iż na pocztę po odbiór przesyłki udał się 7 lipca 21015 r., niezrozumiałym jest zatem, po co dopytywał pracownika poczty o datę, kiedy zgłosił się po odbiór tej przesyłki. Zwrócić należy także uwagę, iż profesjonalny pełnomocnik, kwitując odbiór przesyłki w urzędzie pocztowym, winien oprócz podpisu, potwierdzającego ww. czynność, określić także datę dokonania odbioru przesyłki. Dopiero takie działanie pełnomocnika można określić jako działanie z zachowaniem należytej staranności. Niezależnie od powyższego zdaniem Sądu specyfika zawodu profesjonalnego pełnomocnika radcy prawnego, czy też adwokata jest taka, że determinują ją terminy: rozpraw, spotkań z klientami, czy w końcu sporządzania pism procesowych. Trudno zatem uznać, iż profesjonalny pełnomocnik miał mylne przeświadczenie co do daty wykonywanych przez siebie czynności.

W świetle powyższych rozważań, w ocenie Sądu, niedochowanie przez pełnomocnika skarżącego terminu do złożenia skargi nie jest następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz jest wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu sprawy, do której został umocowany.

Ponadto wbrew regulacji art. 87 § 1 p.p.s.a. przedmiotowy wniosek nie został złożony za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności faktyczne i prawne sprawy, Sąd uznał, iż nie wystąpiły okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu

i w konsekwencji, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a., orzekł jak

w sentencji postanowienia.