Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 92/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2015-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 lit. 1 pkt 6.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 18 grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie niezałatwienia w terminie sprawy wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. C. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 18 grudnia 2014 r., nr [...], którym uznano za nieuzasadnione zażalenie skarżącego na niezałatwienie w terminie przez Starostę Opolskiego, sprawy dotyczącej wniosku z dnia 16 lipca 2013 r. o wypłatę wynagrodzenia w wysokości 16.081,30 zł za holowanie i przechowanie pojazdu marki OPEL Kadett nr rej. [...] za okres od dnia 21 maja 2009 r. do dnia 19 października 2011 r. Przedmiotowe postanowienie wydane zostało na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z póżn. zm.)- zwanej dalej K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zakres kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych pod względem rzeczowym określony został w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z póżn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przepis ten zawiera katalog skarg na wymienione w nim działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, do jakich należą:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z powyższego uregulowania wynika, że podstawową kategorię postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego stanowią postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a., zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w kodeksie postępowania administracyjnego.

Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 tego przepisu wniesienie skargi nie jest dopuszczalne.

Zasada ta znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że przedmiotem skargi wniesionej przez B. C. do tut. Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 18 grudnia 2014 r., którym uznano za nieuzasadnione zażalenie skarżącego na niezałatwienie przez organ pierwszej instancji sprawy w terminie. Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 37 K.p.a., zgodnie z którym - w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia – na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (§ 1). Uznając zażalenie za uzasadnione, organ ten wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2 K.p.a.).

W orzecznictwie i doktrynie utrwalił się pogląd, iż organ wyższego stopnia rozstrzyga w powyższym zakresie w drodze postanowienia, na które nie służy zażalenie. Postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie rozstrzyga też sprawy co do istoty. Na skutek wniesienia zażalenia stronie zostaje natomiast otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu pierwszej instancji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 1866/00, opubl. ONSA 2002, nr 4, poz. 144; z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, opubl. ONSA 2002 nr 3, poz. 116 oraz z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 480/06, LEX nr 188512; postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 145/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej pod nazwą www.nsa.gov.pl).

Zauważyć nadto wypada, że treść zapisu art. 37 § 2 K.p.a. przesądza o tym, że postanowienie to dotyczy wyznaczenia terminu do zakończenia sprawy innym odrębnym aktem administracyjnym, zatem postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego. Tym samym, na postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. O braku środka zaskarżenia pouczono skarżącego w treści postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 18 grudnia 2014 r.

Z powyższych względów wniesioną skargę, jako niedopuszczalną należało odrzucić, co orzeczono na podstawie przywołanego wcześniej art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.