Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 9/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. J. K. działający przez adwokata A. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] marca 1960 r. nr [...].

W dniu 27 stycznia 2012r. wezwano organ oraz pełnomocnika skarżącego adwokata A. H. do udzielenia w terminie 7 dni informacji, czy przed wniesieniem skargi do Sądu strona skarżąca występowała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Pismem z dnia 2 lutego 2012 r. pełnomocnik strony wskazał, że przed wniesieniem skargi składał do kolejnych Prezesów SKO w W. pisma wskazujące na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Na dowód czego przedstawi pisma z dnia 15 kwietnia 2011 r. oraz z dnia 15 czerwca 2011 roku.

Z kolei Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi z dnia 2 lutego 2012 r. wskazało, że w aktach sprawy znajdują się dwa ww. pisma, złożone przez pełnomocnik skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "Ppsa", skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 Ppsa). W przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym.

Przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) stanowi z kolei, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W przedmiotowej sprawie skarga złożona została na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, który jako organ drugoinstancyjny nie ma nad sobą organu wyższego stopnia. Powyższe oznacza, że przed wniesieniem przedmiotowej skargi strona skarżąca powinna wystąpić do SKO z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tym czasem, jak wynika z akt sprawy strona skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie dopełniła tego wymogu i tym samym nie wyczerpała środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 Ppsa.

W ocenie Sądu, nie można bowiem uznać, za wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, pism kierowanych przez pełnomocnika skarżącego do Prezesów SKO w W., zawierających w swej treści zarzuty, co do braku nadzoru nad kolejnymi czynnościami organu (pismo z dnia 15 czerwca 2011 r.), czy też wniosek o wskazanie przyczyn niezałatwienia sprawy oraz wyszczególnienia przez organ dokumentów potrzebnych do zakończenia postępowania (pismo z dnia 15 kwietnia 2011 r.). Powyższa argumentacja jest tym bardziej zasadne, że autorem pism był pełnomocnik zawodowy, który z racji wykonywanego zawodu powinien wiedzieć jak powinno wyglądać wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 Kpa.

Oznacza to, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.