Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 532/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-08-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Muzeum [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Muzeum [...] na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji .


UZASADNIENIE

Muzeum [...], reprezentowane przez pełnomocnika, wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania wynikającego z umowy o dofinansowanie Projektu nr [...] pod tytułem ,,Modernizacja ,remont i konserwacja budynków Muzeum [...]".

W skardze na powyższą decyzję skarżąca strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczące Wydziału z dnia 28 czerwca 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uzupełnienia złożonego wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania poprzez wskazanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, w tym przesłanie dokumentów potwierdzających sytuację finansową oraz osobistą strony pod rygorem rozpatrzenia wniosku w oparciu o dotychczas złożony wniosek.

W odpowiedzi na wezwanie w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. pełnomocnik skarżącej podał, iż skarżąca jednostka nie ma środków finansowych na wykonanie przedmiotowej decyzji w jakimkolwiek stopniu bez ryzyka utraty płynności finansowej, a prowadzącej do zamknięcia placówki. Dodatkowo pełnomocnik wskazał, iż skarżąca jest finansowana przez marszałka województwa jako podmiot wpisany do rejestru instytucji kultury województwa. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, iż wykonanie skarżonej decyzji jest niemożliwe, gdyż skarżąca nie ma możliwości zapłaty jakiejkolwiek kwoty co uzasadnia jego zdaniem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Do odpowiedzi pełnomocnik załączył statut Muzeum oraz uchwały Zarządu Województwa zmieniające go, a także odpis pełny z rejestru instytucji kultury województwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – określanej dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Należy zauważyć, że aby sąd mógł wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności strona skarżąca musi wykazać we wniosku okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09).

W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia.

W związku z powyższym skarżąca została wezwana przez Sąd do uzupełnienia przedmiotowego wniosku o wskazanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, w tym przesłanie dokumentów potwierdzających sytuację finansową oraz osobistą strony pod rygorem rozpatrzenia wniosku w oparciu o dotychczas złożony wniosek.

W odpowiedzi na wezwanie skarżąca nie przedstawiła wymaganych dokumentów poprzestając jedynie na ogólnym stwierdzeniu, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę płynności finansowej skarżącej oraz że będąc instytucją kultury nie ma możliwości zapłaty wymaganej kwoty. Skarżąca nie wykazała przy tym jednak, jaki jest jej ogólny stan majątkowy, nie przedłożyła bowiem żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jej aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, niezbędne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku, sporządzonego (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) przez profesjonalnego pełnomocnika, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).

W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona przez stronę skarżącą jest niewystarczająca, aby uznać, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim we wniosku nie została opisana aktualna sytuacja finansowa Muzeum. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich danych skarżąca nie przedłożyła. Nie można tym samym zweryfikować, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie strony skarżącej, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki.

Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek wziął pod uwagę, iż skarżąca jako muzeum jest instytucją kultury. Podmioty takie działają na podstawie ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2012 r. poz. 406 ze zm.). Przepisy cytowanej ustawy regulują kwestie organizacyjne, ale i także zasady gospodarki finansowej instytucji kultury. W myśl art. 27 cyt. ustawy instytucja kultury gospodaruje samodzielnie przydzieloną i nabytą częścią mienia oraz prowadzi samodzielną gospodarkę w ramach posiadanych środków, kierując się zasadami efektywności ich wykorzystania. Podstawą gospodarki finansowej instytucji kultury jest plan finansowy ustalony przez dyrektora, z zachowaniem wysokości dotacji organizatora. Z kolei zgodnie z treścią art. 28 w/w ustawy instytucja kultury pokrywa koszty bieżącej działalności i zobowiązania z uzyskiwanych przychodów (ust. 1). Przychodami takiej instytucji są przychody z prowadzonej działalności, w tym ze sprzedaży składników majątku ruchomego, przychody z najmu i dzierżawy składników majątkowych, dotacje podmiotowe i celowe z budżetu państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, środki otrzymane od osób fizycznych i prawnych oraz z innych źródeł (ust. 2).

Analiza cytowanych przepisów wskazuje, iż przysługujący skarżącej status instytucji kultury nie stanowi bezpośredniej, samoistnej podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca jako instytucja kultury nie jest zwolniona z nałożonego w art. 61 § 3 p.p.s.a. obowiązku uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, iż w świetle cytowanych przepisów strona skarżącą jako instytucja kultury prowadzi samodzielną gospodarkę finansową (choć działa w znacznej mierze w oparciu o udzielane jej dotacje), może dysponować majątkiem ruchomym i nieruchomościami. Brak zatem podstaw do zwolnienia strony skarżącej z obowiązku uprawdopodobnienia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie dopełniła w/w oowiązku mimo wezwania Sądu i nie przedłożyła choćby planu finansowego, zestawienia składników majątkowych bądź innych dokumentów wskazujących na aktualną kondycję finansową strony, uniemożliwiając tym samym Sadowi dokonanie oceny zasadności złożonego wniosku o wstrzymanie. Także sam przedmiot zaskarżonej decyzji, tj. zwrot dofinansowania, nie stanowił sam w sobie przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji