Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 193/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-12-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wyłączenie sędziego
Powołane przepisy: article: art. 19,20,22 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski (spr.), , Sędziowie Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Przemysław Dumana, po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych - interpretacja p o s t a n a w i a oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 28 lutego 2007 r. skarżący zawarł wniosek o wyłączenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach od rozpoznania sprawy na postanowienie oznaczone w sentencji. Zaakcentował przy tym, że wszystkie wyroki, jakie zapadały w tutejszym Sądzie, oddalały jego skargi.

Z uwagi na tak sformułowane oświadczenie wezwano skarżącego, na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I z dnia 29 marca 2007 r., do sprecyzowania w terminie siedmiu dni, wyłączenia których sędziów żąda wraz ze wskazaniem przyczyny wyłączenia. Pouczono go przy tym, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie przewidują możliwości wyłączenia całego składu sądu z prowadzenia sprawy, a jedynie poszczególnych jego sędziów.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w treści formularza wniosku

o przyznanie prawa pomocy oświadczył, że żąda wyłączenia sędziów Wydziału IV tutejszego Sądu, nie wskazując przy tym imiennie, których sędziów wniosek dotyczy ani nie określając innych przyczyn wyłączenia.

W związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, referendarz sądowy

w dniu 17 kwietnia 2007 r. postanowił ustanowić dla skarżącego doradcę podatkowego.

W dalszej kolejności wezwano pełnomocnika skarżącego do imiennego wskazania sędziów, których wyłączenia żąda, podania przyczyny uzasadniającej wyłączenie oraz powołania okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie tej przyczyny. Jednocześnie pouczono go, że niezastosowanie się do wezwania w terminie siedmiu dni może skutkować oddaleniem wniosku. Ponadto wskazano pełnomocnikowi, że skarżący na wezwanie Sądu do złożenia oświadczenia, czy w dalszym ciągu podtrzymuje swój wniosek z uwagi na fakt, iż niniejsza sprawa jest rozpatrywana w Wydziale I, w którym nie orzekają sędziowie, których wyłączenia żąda, w piśmie z dnia 17 października 2007 r. potwierdził swoje żądanie.

Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego

12 listopada 2007 r.

Do chwili obecnej nie zostało ono wykonane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa), sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Treść powołanego przepisu nie wskazuje jakiego rodzaju okoliczności mogłyby uzasadniać podejrzenie braku bezstronności

i tym samym wyłączenie sędziego. Wobec powyższego zasadność wniosku

o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania oraz na treść podejmowanego rozstrzygnięcia przez sędziego. Mogą to być więc okoliczności wynikające ze stosunku osobistego pomiędzy sędzią a jedną ze stron charakteryzujące się przede wszystkim istnieniem więzi emocjonalnej, której podstawą jest np. stosunek pokrewieństwa, przyjaźni, dłuższej znajomości, zależności służbowej, gospodarczej, społecznej, jak również wszelkie obiektywnie zaistniałe okoliczności, dające podstawę do powstania wątpliwości, co do bezstronności sędziego.

Z kolei art. 20 ppsa wskazuje na wymagania formalne wniosku o wyłączenie sędziego. W myśl więc tego przepisu wniosek strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy. Powinien on zawierać, obok ogólnych warunków, którym powinno odpowiadać każde pismo strony, także wskazanie sędziego, podanie przyczyny uzasadniającej wyłączenie oraz powołanie okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie tej przyczyny. Wniosek, który nie spełnia tych wymogów podlega oddaleniu. Nie ulega więc wątpliwości, że wnioskodawca składając ów wniosek powinien wskazać fakty, które mogłyby wywołać wątpliwość co do bezstronności sędziego (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 grudnia 2005 r., sygn. akt II SO/Ol 249/05, publ. LEX nr 235267).

Odnosząc powyższe uwagi do wniosku skarżącego o wyłączenie sędziego, podnieść należy, że w świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa nie może on odnieść skutku. Przede wszystkim należy odnotować, że wniosek ten dotyczy sędziów Wydziału IV nieorzekających w Wydziale I, do którego skarżący wniósł skargę. To zaś wynika z wewnętrznej organizacji sądu, a konkretnie z podziału na wydziały orzecznicze i przydziału sędziów do tychże wydziałów. Zgodnie więc z tym sędziowie Wydziału IV orzekają w Wydziale IV i nie zachodzi potrzeba ich wyłączenia w niniejszym postępowaniu. Ponadto, oceniając złożony wniosek, należy podkreślić, że skarżący nie wykazał zasadności wniosku pomimo wyraźnie sformułowanego wezwania. W jego uzasadnieniu bowiem skarżący podniósł jedynie kwestię niekorzystnych dlań orzeczeń. Tymczasem okoliczność ta nie może stanowić przesłanki wyłączenia sędziego na wniosek strony. Skarżący zatem nie tylko nie wskazał jakiejkolwiek przyczyny wyłączenia określonej w przepisie art. 19 ppsa, ale nadto nie określił również imiennie sędziów, których wyłączenia żąda ani nie powołał okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie przyczyny, uzasadniającej wyłączenie. Nie ulega więc wątpliwości, że wniosek dotknięty jest brakami. Dlatego też, po ustanowieniu dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, wezwano go, aby uzupełnił powyższe braki wniosku. Podkreślić w tym miejscu należy, że pełnomocnik skarżącego nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków wniosku. Termin zaś na jego wykonanie upłynął bezskutecznie z dniem 19 listopada 2007 r. Brak zatem reakcji pełnomocnika powoduje, że wniosek w dalszym ciągu dotknięty jest brakami. Wniosek zaś, który nie spełnia wymogów może podlegać oddaleniu, o czym pełnomocnik miał świadomość z uwagi pouczenie, którym opatrzono wezwanie.

Na marginesie powyższych rozważań przyjdzie tylko odnotować, że bezprzedmiotowym jest składanie oświadczeń przez sędziów w sytuacji, gdy wniosek o wyłączenie sędziego nie opiera się na ustawowej podstawie (zob. uchwała Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 6 marca 1998 r., sygn. III CZP 70/97, publ. OSNC 1998, nr 9, poz. 132).

Reasumując, nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o wyłączenie sędziów od rozpoznania przedmiotowej sprawy, gdyż wniosek ten nie został oparty na przewidzianych prawem przyczynach, a nadto zawiera braki, które nie zostały usunięte.

Wobec powyższego Sąd w oparciu o art. 19 ppsa i art. 20 ppsa oraz przy zastosowaniu art. 22 § 1 i 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.