Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 870/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par 1, par 2 ust 2 i 3a, par 18 ust 1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 7, 77 par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 4, 5, 6
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 19 listopada 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ sędzia del. NSA Jerzy Krupiński Protokolant starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 733/12 w sprawie ze skargi R. U. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz R. U. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 733/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, uwzględniając skargę R. U. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty O. z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Starosta O., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej "Prawem budowlanym", zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. U. prowadzącemu działalność gospodarczą w ramach firmy "N. R. U." z siedzibą [...] we W., pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie z przebudową obiektu biurowego w O. polegającą na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie o 4 kondygnacje oraz budowie 2 miejsc parkingowych samochodowych i 50 miejsc parkingowych dla rowerów na działce nr [...] obręb [...] w O..

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dniu [...] listopada 2011 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W ocenie organu odwoławczego ww. decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", oraz niezgodnie z ustaleniami uchwały Rady Miejskiej w O. z dnia [...] listopada 1997 r., nr [...], w sprawie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla terenów przemysłowych w O. (Dz. Urz. Woj. Wrocławskiego nr 15, poz. 149). Przyczyną, dla której uchylona została decyzja uwzględniająca w całości wniosek było przyjęcie niezapewniania odpowiedniej ilości miejsc parkingowych.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], Starosta O., wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonej dokumentacji.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], Starosta O. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W ocenie organu I instancji przedłożona na skutek postanowienia wzywającego do usunięcia nieprawidłowości dokumentacja nie spełniała obowiązków nałożonych w punkcie 1. Zdaniem organu przedłożony projekt budowlany był sprzeczny z zapisami § 5 pkt 1 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów przemysłowych w O., który przewiduje lokalizację dróg zakładowych, parkingów, placów manewrowych i rozładunkowych, urządzeń kolejowych dla obsługi zakładu na terenie własnym. Odnosząc zapis uchwały do analizowanego stanu faktycznego uznano, że 2 miejsca postojowe dla samochodów oraz 50 miejsc postojowych dla rowerów nie może stanowić wystarczającej obsługi obiektu usługowego o planowanym stanie zatrudnienia ok. 320 osób. Oświadczenie inwestora, że nie planuje on korzystania z budynku po zakończeniu remontu w sposób, który będzie wymagał zapewnienia miejsc parkingowych dla osób zatrudnionych w budynku uznano za niewiarygodne, gdyż budynek po przebudowie będzie służył jako obiekt biurowy pod wynajem niezależnym podmiotom gospodarczym. Kolejnym mankamentem rozwiązań projektowych było sporządzenie przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych i rzeczoznawcę budowlanego ekspertyzy technicznej niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym organ decyzyjny zaznaczył, że ekspertyza ta stała się podstawą decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], wyrażającej zgodę na odstępstwo od § 18-21 rozporządzenia.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł R. U..

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując się na treść art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, stwierdził, że w sytuacji gdy ustalenia miejscowego planu nie precyzują wymaganej ilości miejsc postojowych, to na inwestorze oraz osobie przygotowującej dokumentację projektową ciąży obowiązek przeprowadzenia stosownej analizy potrzeb parkingowych i możliwości ich zaspokojenia ma terenie zainwestowania. Brak konkretyzacji w miejscowym planie wymaganej ilości miejsc postojowych nie przesądza o tym, że miejsca te w ogóle nie są wymagane lub ich ilość jest pozostawiona dowolnemu, niewymagającemu racjonalnego uzasadnienia, uznaniu inwestora. Zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia, zagospodarowując działkę budowlaną należy urządzić stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

Wojewoda [...] zauważył, że inwestor przedłożył "Ekspertyzę techniczną w zakresie odstępstwa od rozdziału 3, § 18-21 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych", jednakże zwarte w niej rozwiązania były w jego ocenie niezgodne z § 5 pkt 1 lit. a planu miejscowego. W opracowaniu tym przyjęto obsługę komunikacyjną projektowanej inwestycji m.in. przez 5 ogólnodostępnych miejsc postojowych projektowanych przez zarządcę drogi na terenie działki nr [...] (ul. [...]), co nie spełnia warunku ich lokalizacji na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana. Wskazana wyżej ekspertyza nie spełniła w ocenie organu odwoławczego oczekiwań pokładanych w niej przez inwestora z tego powodu, że wskazane w niej odstępstwo w zakresie ilości niezbędnych dla przedmiotowego zamierzenia miejsc postojowych zostało zatwierdzone przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W.. Wymieniając ustawowe uprawnienia inspekcji sanitarnej organ odwoławczy zaznaczył, że kwestia ilości miejsc postojowych nie mieści się w zagadnieniach dotyczących uzgodnień dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Stąd też [...] Inspektor Sanitarny we W., który wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], zatwierdzającą odstępstwo od obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych nie mógł zostać uznany za właściwego do wypowiadania się w tej kwestii.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu R. U., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów § 18 ust. 1 i 2, § 2 ust. 3a rozporządzenia, art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a. Skarżący wyjaśnił, że przepisy nie normują ilości miejsc parkingowych koniecznych do akceptacji projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zaproponowana przez skarżącego ilość miejsc parkingowych jest wystarczająca, a warunki działki nie pozwalają na stworzenie większej liczby tych miejsc. Budynek usytuowany jest na terenie przemysłowym, znajdującym się na peryferiach O., w jego okolicy znajdują się inne budynki tego rodzaju, a z uwagi na położenie nieruchomości nawet mniejsza niż typowo liczba miejsc parkingowych nie zakłóci ładu urbanistycznego okolicy.

Dalej skarżący podał, że aktualnie normą staje się, że budynki znajdujące się w miastach nie posiadają wystarczającej ilości miejsc parkingowych dla jego użytkowników, mimo to spełniają one swoje funkcje, a dodatkowo mobilizują użytkowników do korzystania z innych form transportu. W skardze został również zakwestionowany pogląd organu II instancji dotyczący niewłaściwości [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w zakresie zatwierdzenia odstępstwa od warunków technicznych dotyczących ilości miejsc postojowych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 733/12, uwzględniając skargę wskazał, że Wojewoda [...] uchylając w listopadzie 2011 r. nieostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę słusznie swoje stanowisko oparł na niespełnieniu przez inwestora wymogów wynikających w zakresie ilości miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo w myśl § 18 ust. 1 rozporządzenia. Z punktu widzenia zasad logiki i doświadczenia życiowego należy zgodzić się z organem, że projektowany obiekt o powierzchni prawie 3 tys. m2, w którym ma pracować 320 osób, powinien mieć stosownie większą ilość miejsc parkingowych niż dwa – jak przewiduje to projekt. Zauważyć należy, że istotnie rolą organu administracyjnego jest zatwierdzenie projektu budowlanego zapewniającego korzystanie z obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, a w niniejszym przypadku wiąże się to z zapewnieniem dostatecznej ilości miejsc parkingowych. Gdyby zatem brać pod uwagę tylko zapis § 18 rozporządzenia oczywistym jest, że inwestor pozwolenia na budowę uzyskać nie powinien.

Zauważyć w tym miejscu należy, że następstwem postanowienia wzywającego inwestora do usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonej dokumentacji było dostarczenie przez inwestora decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. wyrażającej zgodę na odstępstwo od § 18-21 rozporządzenia. W ocenie Sądu, dodatkowy aspekt sprawy stanowi fakt, że decyzja ta została wydana w oparciu o ekspertyzę techniczną autorstwa mgra inż. R. D. – rzeczoznawcy budowlanego oraz mgra inż. Z. K. – rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, która to znajdowała się w aktach administracyjnych organu jeszcze przed wydaniem pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji Starosty O. z dnia [...] sierpnia 2011 r.

Inwestor skorzystał zatem z uprawnienia jakie wynika dla niego z § 2 ust. 3a. rozporządzenia. Faktem jest, że inwestor przedłożył organowi ekspertyzę rzeczoznawcy budowlanego i rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, która to została zatwierdzona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Zarówno Starosta O., jak też Wojewoda [...] uznali, że ekspertyza została sporządzona niezgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dodatkowo zatwierdzona została przez wojewódzkiego inspektora sanitarnego, który zdaniem organów jako powołany do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego okazuje się być niewłaściwy.

Poglądy te nie znalazły uznania Sądu. Analizując treść ekspertyzy Sąd zauważył, że proponowane odstępstwo polega na wskazaniu 2 miejsc parkingowych dla samochodów, w tym 1 dla niepełnosprawnych oraz 50 dla rowerów. Co do zasady na tym kończy się opracowanie w zakresie ilości miejsc parkingowych. Co prawda rzeczoznawcy wskazują bliskość przystanku komunikacji zbiorowej oraz stacji PKP, a także odnoszą się do możliwości korzystania z 5 miejsc parkingowych na terenie ul. [...], jednak opis ten należy raczej traktować jako charakterystykę lokalizacji nieruchomości, a nie zapewnienie miejsc parkingowych, jak przyjęły to organy. Sąd mając na uwadze fakt, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje lokalizację parkingu wyłącznie na terenie własnym, uznał, że zapisy ekspertyzy nie dotyczą w istocie terenów nie stanowiących własności inwestora. Z tego tytułu jako nieuprawniony Sąd przyjął zarzut sprzeczności ekspertyzy z warunkami planu zagospodarowania przestrzennego.

Sąd wyjaśnił, że § 2 ust. 3a rozporządzenia przewiduje wyłącznie dwa organy, które są władne do uzgodnienia odstępstwa wojewódzkiego inspektora sanitarnego i komendanta wojewódzkiego państwowej straży pożarnej. Katalog ten jest zamknięty i nie ma możliwości uzgadniania odstępstwa z innymi organami. Skoro zatem inwestor uzgodnił ekspertyzę z jednym z tych organów, to należało przyjąć, że posiada on stosowne uzgodnienie. Przywołany przepis wskazuje, że uzgodnienie ma być dokonane odpowiednio z przedmiotem ekspertyzy. Zakres odstępstwa, a mianowicie liczba miejsc parkingowych wydaje się być zbliżona tematycznie bardziej inspektorowi sanitarnemu niż komendantowi państwowej straży pożarnej. Sąd nie podzielił stanowiska organu jakoby inspektor sanitarny realizujący zadania z zakresu zdrowia publicznego nie był uprawniony do uzgodnienia przedmiotowego odstępstwa. Artykuł 3 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej uprawnia ten organ do uzgadniania dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych dotyczących budowy oraz zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych. Stąd też w omawianym przypadku uzgodnienie warunków technicznych nastąpiło, zdaniem Sądu, z właściwym organem.

Skoro zatem inwestor w ramach przysługujących mu uprawnień uzyskał uzgodnienie dotyczące odstępstw od warunków technicznych wynikających z § 18 rozporządzenia nie było podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył Wojewoda [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., przez brak uzasadnienia wyroku w zakresie zastosowanej podstawy rozstrzygnięcia i uzasadnienia zarzutu naruszenia przez organ I i II instancji innych przepisów postępowania, podczas gdy organy orzekające w sprawie nie naruszyły przepisów postępowania przez co brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody [...] i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 2 ust. 3a w zw. z § 18 ust. 1 rozporządzenia, przez ich błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że przepisy te dają możliwość uzgodnienia ekspertyzy technicznej w zakresie odstępstw od § 18 ust. 1 rozporządzenia z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym jako organem właściwym, a uzyskanie uzgodnienia w tym zakresie nie daje podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji dokładnie umotywował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z jakich względów decyzje organów obu instancji podlegały uchyleniu. Choć Sąd I instancji rzeczywiście nie wskazał dokładnie z naruszeniem jakich konkretnie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wiąże zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., to jednak z uzasadnienia wyroku wynika, że zastosowanie tego przepisu było wynikiem oceny Sądu, który dostrzegł wadę w postępowaniu organów administracyjnych w postaci błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przedłożonej organom architektoniczno-budowlanym ekspertyzy technicznej, sporządzonej na podstawie § 2 ust. 3a w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia. W konsekwencji Sąd uznał, że skoro została sporządzona w sprawie stosowna ekspertyza, która została zatwierdzona decyzją odpowiedniego organu to – w kontekście obowiązujących przepisów Prawa budowlanego, które wyznaczają przecież zakres postępowania dowodowego – okoliczność ta powinna zostać uwzględniona przez organy decyzyjne. Takie stanowisko Sądu pozostaje w korespondencji z oceną organów administracyjnych, które nie zaliczyły ww. ekspertyzy do dowodu, który miałby stanowić podstawy do stwierdzenia, że sporządzony projekt budowlany jest zgodny z prawem. Poza tym oparcie skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia prawa procesowego wymagało wykazania, że tego rodzaju uchybie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca kasacyjnie tego nie wykazała, a ponadto z analizy ww. wyroku nie wynika by ww. naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca kasacyjnie bowiem sama przywołała stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyrokach o sygn. akt I GSK 85/11 i II GSK 410/11, z którego wynika, że art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Jak wynika z powyższego wywodu, żadna z tych okoliczności w niniejszej sprawie nie zaistniała, ponieważ z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika jakimi przesłankami kierował się Sąd I instancji, co pozwala na dokonanie instancyjnej kontroli tego wyroku. Ponadto uzasadnienie tego wyroku odpowiada jego sentencji. Zawiera bowiem ocenę, która stanowiła podstawę do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., co z kolei uprawniało Sąd do zawarcia w sentencji zaskarżonego wyroku rozstrzygnięcia o uchyleniu zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty O. z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], w wyniku stwierdzonych wad postępowania odnoszących się sfery oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Przesłanki jakimi kierował się Sąd I instancji wskazywały zatem na naruszenie jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego – zasady prawdy obiektywnej, wyprowadzanej m.in. z takich przepisów jak art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.

Z tych względów zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać jako pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.

Przechodząc do zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego należy zgodzić się z dokonaną przez Sąd I instancji oceną, że plan miejscowy, jak i obowiązujące przepisy prawa nie zawierają żadnych postanowień w zakresie wymaganej liczby miejsc postojowych na działce inwestora. W tym zakresie plan miejscowy w § 5 pkt 1 lit. a mówi tylko o tym, że parkingi mają być na terenie własnym, tj. należącym do inwestora, a § 18 ust. 1 rozporządzenia stanowi jedynie, że urządzenie takich miejsc powinno nastąpić stosownie do przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej. Zatem ani akt prawa miejscowego (plan miejscowy), ani obowiązujące przepisy (rozporządzenia) dokładnie takich parametrów nie określają w stosunku do działki inwestora. Poza tym przepisy rozporządzenia nie mają charakteru przepisów bezwzględnie obowiązujących, ponieważ w zależności od przyjętych konkretnie w projekcie budowlanym rozwiązań dopuszczają zastosowanie innych rozwiązań technicznych, do czego uprawnia § 2 ust. 3a w związku z § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia. W kontekście art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego organy architektoniczno-budowlane powinny dokonać sprawdzenia czy przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany odpowiada rozwiązaniom technicznym przyjętym na podstawie ww. przepisów § 2 rozporządzenia. W tym zakresie strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że uzgodnienie ekspertyzy technicznej nastąpiło z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym jako organem właściwym. A zatem tak skonstruowany zarzut odnosi się do kwestii formalnych, tj. czy uzgodnienia dokonał organ właściwy. Z treści § 2 rozporządzenia wynika, że wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nim urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek, więc też elementu zagospodarowania, jakimi są miejsca postojowe, mogą być spełnione w sposób inny niż w rozporządzeniu. Wymaga to sporządzenia ekspertyzy technicznej przez odpowiednie osoby i dokonania uzgodnienia z właściwym organem, tj. komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Z przepisów rozporządzenia wprost zatem wynika, że organem właściwym może być m.in. państwowy wojewódzki inspektor sanitarny, który może dokonać uzgodnienia w zakresie miejsc postojowych, ponieważ § 2 ust. 3a rozporządzenia nie zawiera żadnych ograniczeń co do zakresu zastosowania innych rozwiązań technicznych niż przyjętych w rozporządzeniu, a dotyczących wymagań, o których mowa w § 1 rozporządzenia. Oznacza to, że spod zakresu działania § 2 ust. 3a rozporządzenia nie zostały wyłączone kwestie dotyczące zabudowy i zagospodarowania działki budowlanej, a odnoszące się do miejsc postojowych dla samochodów osobowych (patrz: Dział II, Rozdział 3, §§18-21 ww. rozporządzenia). Nie można więc uznać tak jak argumentuje w skardze kasacyjnej Wojewoda, że kwestie dotyczące odpowiedniej ilości miejsc postojowych wykraczają poza normatywnie określony zakres kompetencji państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Jeżeli zatem przedmiotem ekspertyzy technicznej była kwestia wyłącznie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych, przy czym oba miejsca postojowe nie dotyczyły zlokalizowania w pomieszczeniu zamkniętym, tj. garażu, który powinien spełniać dodatkowe wymagania przeciwpożarowe, to nie powinno budzić wątpliwości organów administracyjnych, że z uwagi na położenie przedmiotowych miejsc parkingowych oraz to, że jedno z tych miejsc jest przeznaczone dla osób niepełnosprawnych, właściwym do uzgodnienia w niniejszej sprawie był [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny. Poza tym dla prawidłowego sformułowania zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów prawa nie wystarczy samo wskazanie, że uzgodnienia nie dokonał organ właściwy. W ramach tego zarzutu strona skarżąca kasacyjnie powinna bowiem wywieść ze wskazanych w zarzucie przepisów, czy zawierają one taką normę prawną, która wskazuje, że organem właściwym w niniejszej sprawie, przy uwzględnieniu charakteru ekspertyzy technicznej, powinien być inny konkretnie wskazany organ. Takich wywodów w skardze kasacyjnej jest brak, co oznacza, że w tym zakresie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego został błędnie sformułowany.

Ponadto należy mieć na względzie, że celem przepisów ww. rozporządzenia jest m.in. kwestia spełnienia przez obiekty budowlane wymagań podstawowych dotyczących odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz odpowiedniego zagospodarowania na działce budowlanej (np. z uwagi na hałas, drgania i spaliny pojazdów). Przepisy rozporządzenia dotyczące miejsc postojowych mają właśnie zapewnić realizację tych celów, które jako wiążące się z problematyką zdrowia publicznego, wpisują się też w ramach kompetencji przyznanej organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej także w ramach procesu budowlanego, co wynika z art. 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, na co wskazuje też strona skarżąca kasacyjnie. Poza tym mowa tu jedynie o uzgodnieniu przez właściwy organ, co nie deprecjonuje innych kwestii zawartych w ekspertyzie technicznej, które w całości nie muszą być związane z kompetencjami Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Wystarczy, że ekspertyza została sporządzona przez odpowiednie osoby, tj. m.in. rzeczoznawcę budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń pożarowych, co w niniejszej sprawie nastąpiło. Przy zastosowaniu § 2 rozporządzenia nie chodzi o to by rozwiązania zamienne w pełni odpowiadały kompetencjom właściwych organów do dokonania uzgodnienia. Z reguły dokonywane w procesie inwestycyjnym uzgodnienia dotyczą konkretnych kwestii, na które składa się cały projekt budowlany, a odpowiednio w niniejszej sprawie ekspertyza techniczna, która stosownie do treść § 2 ust. 3a rozporządzenia mogła zostać uzgodniona z właściwym państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym z uwagi na wymagania jakie wynikają z art. 5 i art. 6 Prawa budowlanego, a dotyczące w niniejszej sprawie warunków higienicznych i zdrowotnych oraz odpowiedniego zagospodarowania na działce budowlanej z uwagi na te warunki. Oznacza to, że [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny mógł uzgodnić w niniejszej sprawie przedmiotową ekspertyzę, a dla skuteczności tego uzgodnienia nie miała znaczenia sama ilość miejsc postojowych, ale czy miejsca te spełniają warunki sanitarno-higieniczne. To ekspertyza techniczna ma uzasadniać przyjęcie rozwiązań zamiennych. W skardze kasacyjnej nie podważono zaś prawidłowości przyjętych w niej rozwiązań technicznych, ponieważ – o czym już wyżej była mowa – ani z planu miejscowego, ani z obowiązujących przepisów prawa nie wynika jaka dokładnie powinna być zapewniona ilość miejsc postojowych i czy w związku z tym nie jest wystarczające w okolicznościach tej sprawy zapewnienie dwóch miejsc postojowych dla samochodów i 50 stanowisk dla rowerów. Z uwagi na obowiązującą zasadę wolności budowlanej (art. 4 Prawa budowlanego) organy architektoniczno-budowlane nie mogą odmówić inwestorowi udzielenia pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy nie wykazały, że dane zamierzenie budowlane nie jest zgodne z przepisami. Takich okoliczności jednak w tej sprawie nie wykazały, co musiało skutkować za uznaniem stanowiska organów jako wadliwego, czemu dał wyraz niewadliwie Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku.

Z tych względów zarzut dotyczący naruszenia § 2 ust. 3a w zw. z § 18 ust. 1 rozporządzenia należało uznać jako pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.