Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 999/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie tego samego organu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Spółka z.o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej 1/ uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie tego organu z dnia 21 maja 2020 r.; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz [...] Spółka z.o.o. z siedzibą w K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 21 maja 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 w związku z art. 126 i art. 113 § 1 K.p.a. stwierdziło nieważność postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia 15 listopada 2016 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji nr [...] wydanej dnia 26 listopada 2015 r. przez Prezydenta Miasta K. w przedmiocie ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Przebudowa, rozbudowa i nadbudowa na cele mieszkalne istniejącej oficyny tylnej kamienicy przy ul. [...] oraz przebudowa przyłączy elektrycznego i wod.-kan. na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.".

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Prezydenta Miasta K. decyzją z dnia 26 listopada 2015 r., ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Przebudowa, rozbudowa i nadbudowa na cele mieszkalne istniejącej oficyny tylnej kamienicy przy ul [...] oraz przebudowa przyłączy elektrycznego i wod.- kan. na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.". Decyzja ta została zaskarżona w trybie odwoławczym, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 22 lutego 2016 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Następnie firma A w K. zwróciła się z wnioskiem o wyjaśnienie treści decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 26 listopada 2015 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji w zakresie zapisu pkt Il.1.f załącznika nr 1 pn. Inne cechy zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z analizy architektoniczna - urbanistycznej, w którym zapisano, że dopuszcza się usytuowanie planowanej przebudowy, rozbudowy i nadbudowy w granicy z działkami sąsiadującymi tj. działkami nr [...],[...],[...]. Wnioskodawczyni firma A wskazała w piśmie z dnia 20 września 2016 r., że przedmiotowa inwestycja będzie kontynuowała nadbudowę i przebudowę w granicy z działkami sąsiadującymi nr [...] i [...], a nie z działką nr [...], z którą to działką teren inwestycji (działka nr [...]) nie graniczy. W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 10 listopada 2016 r., znak [...] wydanym w trybie art. 113 § 2 k.p.a., odmówiło wyjaśnienia treści zapisu punktu [...] załącznika nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 26 listopada 2015 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy. Następnie Prezydenta Miasta K. postanowieniem z dnia 15 listopada 2016 r. dokonał sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 26 listopada 2015 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Przebudowa, rozbudowa i nadbudowa na cele mieszkalne istniejącej oficyny tylnej kamienicy przy ul. [...] oraz przebudowa przyłącza elektrycznego i wod.- kan. na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K." w ten sposób, że w załączniku nr l do wskazanej decyzji w pkt Il.1.f na stronie 2 w wierszu 13 od góry zamiast: "dopuszcza się zabudowę w granicy z działkami sąsiadującymi (dz. nr [...], [...], [...])" powinno być: "ustala się zabudowę w granicy z działkami sąsiadującymi (dz. nr [...],[...],[...])". W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że wnioskowana oficyna jest zlokalizowana w granicy z działkami sąsiednimi nr [...] i [...], a zatem projektowana przebudowa, rozbudowa i nadbudowa analogicznie musi być realizowana w granicy z tymi samymi działkami i zapis w tym punkcie musi brzmieć: "ustala się zabudowę w granicy z działkami sąsiadującymi (dz. nr [...],[...],[...])". Wnioskiem z dnia 20 grudnia 2019 r. H. G. wystąpiła o stwierdzenie nieważności przedstawionego wyżej postanowienia z dnia 15 listopada 2016 r. wydanego przez Prezydenta Miasta K. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Jak wskazano we wniosku, postanowienie to zmienia merytorycznie rozstrzygnięcie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Następnie postanowieniem z dnia 21 maja 2020 r., Kolegium stwierdziło nieważność postanowienia z dnia 15 listopada 2016 r. wydanego przez Prezydenta Miasta K. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji wydanej dnia 26 listopada 2015 r. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium stwierdziło, iż postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 15 listopada 2016 r. nr [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki, narusza art. 113 § l k.p.a. w stopniu kwalifikowanym. W ocenie Kolegium postanowieniem tym dokonano bowiem zmiany merytorycznej treści pkt II.1.f załącznika nr 1 do decyzji organu I instancji z dnia 26 listopada 2015 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla opisanej na wstępie inwestycji. Zdaniem Kolegium bezsporne jest, że zawarty we wskazanym załączniku nr l do decyzji zapis o dopuszczeniu zabudowy w granicy z podanymi tam działkami sąsiadującymi, nie jest tożsamy z wprowadzonym kwestionowanym postanowieniem zapisem o ustaleniu zabudowy w granicy z podanymi działkami sąsiadującymi. Kolegium wskazało, że pojęcie "dopuszczenia zabudowy w granicy" z nieruchomościami sąsiednimi wprawdzie zezwala, ale też nie nakazuje na usytuowanie zabudowy w granicy działki, stąd też nie jest równoznaczne z "ustaleniem zabudowy w granicy", bowiem ten drugi zapis nie pozostawia już możliwości innego usytuowania zabudowy, jak tylko w granicy działki. Stąd też Kolegium stwierdziło, że takiej zmianie w ustaleniach decyzji o warunkach: zabudowy nie można przypisać cechy oczywistej omyłki, gdyż nawet w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy (tj. istniejąca oficyna kamienicy na działce nr [...] obr. [...], której przedmiotowa inwestycja dotyczy, usytuowana jest w granicy z innymi działkami) - nie może być traktowana jako omyłka, a tym bardziej nie nosi cech oczywistości.

Wniosek o ponowne rozparzenie sprawy złożyła firma A z siedzibą w K. wskazując, iż zamierzenie inwestycyjne objęte ww. decyzją zostało już zrealizowane, zatem racje ekonomiczne i gospodarcze w sposób oczywisty stoją na przeszkodzie w stwierdzeniu nieważności przedmiotowego postanowienia. Nadto w piśmie uzupełniającym wniosek o ponowne rozparzenie sprawy podkreślono, że inwestycja zostanie oddana do użytkowania do końca lipca 2020 r. Podkreślono, że działania podejmowane przez wnioskodawcę w sprawie mają na celu doprowadzenie do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę wydaną dla planowanej inwestycji. Dalej wskazano na orzecznictwo sądowe dotyczące pojęcia "oczywistej omyłki", zaznaczając następnie, że w toku całego postępowania prowadzonego przez organ I instancji i poprzedzającego wydanie decyzji o warunkach zabudowy, nie budziło żadnych wątpliwości, iż rozbudowa kamienicy przy ul. [...] w K. będzie realizowana w granicy z działkami sąsiadującymi (dz. nr [...].[...],[...]). Zwrócono uwagę na uzgodnienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K., z którego uzgodnienia w sposób jednoznaczny wynikała konieczność realizacji przyszłej inwestycji w granicy z ww. nieruchomościami. Podkreślono, że z treści wniosku o ustalenie warunków zabudowy, jak i z całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, w sposób jednoznaczny wynikało i wynika, że planowana rozbudowa oficyny kamienicy przy ul. [...] miała być realizowana w granicy z ww. działkami sąsiadującymi. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o odmowie stwierdzenia nieważności.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła również H. G. wskazując na problem nadmiernej rozbudowy oficyny budynku przy ul. [...] oraz zwrócono uwagę na nieprawidłowości w postanowieniu dotyczące sformułowania w zakresie sąsiedztwa działki [...] z budynkiem oficyny przy ul. [...]. Podkreślono, że oficyna budynku przy ul. [...] nigdy nie sąsiadowała z dz. nr [...], a tylko z działką nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 30 czerwca 2020 r., znak [...] utrzymało w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2020 r.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że istotą postępowania prowadzonego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie zarzut dotyczył wydania decyzji przez Prezydenta Miasta K. z rażącym naruszeniem prawa tj. zaistnienia wady kwalifikowanej, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Następnie organ ponownie rozpoznający sprawę wyjaśnił pojęcie "rażącego naruszenia prawa", wskazując, że naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter "rażący", tzn. gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu poprzez proste zestawienie ze sobą. Kluczową przesłanką z punktu widzenia regulacji art. 156 § 1 K.p.a. jest rażące naruszenie prawa. Dla dokonania oceny, czy na tle konkretnej sprawy mamy do czynienia z "rażącym naruszeniem prawa" należy brać pod uwagę gradację wad. Przy rażącym naruszeniu prawa chodzi bowiem o tego rodzaju wady, które powodują konieczność wyeliminowania decyzji (tu: postanowienia) z obrotu prawnego z racji istnienia w niej wad o dużym ciężarze gatunkowym. Wady te powstają w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji (tu: postanowienia) lub w wyniku załatwienia sprawy wydaniem decyzji (tu: postanowienia). Naruszenia prawa mają charakter rażący w sytuacji, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej (tu: postanowienia) oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części.

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło treść art. 113 § 1 K.p.a. oraz wyjaśniło, iż oczywista omyłka w rozumieniu przepisu art. 113 § 1 K.p.a., to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie względnie dodanie jakiegoś wyrazu. Następnie wskazano, iż istotne jest, aby w postępowaniu o sprostowanie w trybie art. 113 K.p.a. nie były rozpatrywane kwestie merytoryczne będące przedmiotem decyzji, a więc nie mogą być przedmiotem tego postępowania mylne ustalenia faktyczne lub błędne zastosowanie przepisów prawa (powołując się na wyrok NSA w Warszawie z dnia 18.12.2015 r. sygn. akt II OSK 931/14). Zdaniem Kolegium w rozpatrywanej sprawie dokonano zmiany merytorycznej treści pkt Il.1.f załącznika nr 1 do decyzji organu I instancji z dnia 26 listopada 2015 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla opisanej inwestycji. Zdaniem Kolegium zawarty w załączniku nr 1 do decyzji zapis o dopuszczeniu zabudowy w granicy z podanymi tam działkami sąsiadującymi, nie jest tożsamy z wprowadzonym kwestionowanym postanowieniem zapisem o ustaleniu zabudowy w granicy z podanymi działkami sąsiadującymi. Pojęcie "dopuszczenia zabudowy w granicy" z nieruchomościami sąsiednimi wprawdzie zezwala, ale też nie nakazuje na usytuowanie zabudowy w granicy działki, stąd też nie jest równoznaczne z "ustaleniem zabudowy w granicy", bowiem ten drugi zapis nie pozostawia już możliwości innego usytuowania zabudowy, jak tylko w granicy działki.

Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium stwierdziło, iż takiej zmianie w ustaleniach decyzji o warunkach zabudowy nie można przypisać cechy oczywistej omyłki, gdyż nawet w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy (tj. istniejąca oficyna kamienicy na działce nr [...] obr. [...], której przedmiotowa inwestycja dotyczy, usytuowana jest w granicy z innymi działkami) - nie może być traktowana jako omyłka, a tym bardziej nie nosi cech oczywistości, a zmiana będącego przedmiotem rozważania zapisu tj. zapisu zawartego w pkt Il.1.f załącznika nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy prowadziłaby do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia objętego decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, co na gruncie art. 113 § 1 K.p.a. jest niedopuszczalne. Powołując się na wyrok NSA z dnia 24 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1439/08 Kolegium wskazało, że sprostowanie nie może powodować zmiany stanu faktycznego przedstawionego w decyzji na stan, który nie odpowiada zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu. Nie można także uzupełniać stanu faktycznego, zmieniać wcześniejszych ustaleń i nadawać im znaczenia innego niż przed sprostowaniem.

Konkludując Kolegium stwierdziło, iż postanowienie będące przedmiotem postępowania jest dotknięte wadą kwalifikowaną, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., co skutkuje koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła firma A z siedzibą w K. zarzucając naruszenie:

1/ art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. w zakresie, w jakim organ utrzymał w mocy wcześniejsze postanowienie organu z dnia 21 maja 2020 r., stwierdzające nieważność postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia 15 listopada 2016 r., w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji wydanej dnia 26 listopada 2015 przez Prezydenta Miasta K. orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Przebudowa, rozbudowa i nadbudowa na cele mieszkalne istniejącej oficyny tylnej kamienicy przy ul. [...] oraz przebudowa przyłączy elektrycznego i wod.-kan. na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K." 9zwanego dalej jako: "postanowienie Prezydenta Miasta K."), pomimo, iż na gruncie niniejszego przypadku nie zaistniały łącznie przesłanki warunkujące stwierdzenie nieważności postanowienia Prezydenta Miasta K., czym także naruszono art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 158 § 1 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. w zakresie w jakim nie uchylono postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2020 r., i nie wydano postanowienia o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta K.;

2/ art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 113 § 1 K.p.a, w zakresie w jakim organ stwierdza, iż postanowienie Prezydenta Miasta K. naruszył w stopniu kwalifikowanym art. 113 § 1 K.p.a., co skutkowało koniecznością stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta K. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., gdy tymczasem na gruncie niniejszego przypadku nie zaistniały łącznie przesłanki warunkujące stwierdzenie nieważności postanowienia Prezydenta Miasta K..

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż w toku całego prowadzonego przez Prezydenta Miasta K. postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie sprostowanej następnie decyzji nie budziło żadnych wątpliwości, iż rozbudowa kamienicy przy ul. [...] w K. będzie realizowana w granicy z działkami sąsiadującymi (dz. nr [...],[...],[...]). Planowana rozbudowa oficyny kamienicy przy ul. [...] w K. miała być realizowana w granicy z ww. działkami sąsiadującymi. W konsekwencji sprostowanie decyzji w sposób wskazany w postanowieniu Prezydenta Miasta K. było w pełni dopuszczalne w oparciu o brzmienie art. 113 § l k.p.a. Zdaniem Skarżącego, przedmiotowe sprostowanie nie dokonało w sposób istotny modyfikacji rozstrzygnięcia zawartego w treści decyzji WZ. Dopuszczalność rozbudowy oficyny kamienicy przy ul. [...] w K. wynikała z treści decyzji WZ zarówno przed jej sprostowaniem, jak i po jej sprostowaniu.

W konkluzji strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości w całości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2020 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2020 r.,

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu zostało poddane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 30 czerwca 2020 r., utrzymujące w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2020 r., mocą którego stwierdzono nieważność postanowienia z dnia 15 listopada 2016 r. wydanego przez Prezydenta Miasta K. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji wydanej dnia 26 listopada 2015 r. przez Prezydenta Miasta K. orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Przebudowa, rozbudowa i nadbudowa na cele mieszkalne istniejącej oficyny tylnej kamienicy przy ul. [...] oraz przebudowa przyłączy elektrycznego i wod.-kan. na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.".

Istotą sporu w niniejszym postępowaniu jest ustalenie czy zastąpienie wyrażenia "dopuszczenia zabudowy w granicy" wyrażeniem "ustaleniem zabudowy w granicy" stanowi w rozumieniu art. 113 § 1 K.p.a. oczywistą omyłkę pisarską czy też merytoryczną ingerencję w treść decyzji uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności . Zgodnie z art. 113 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Zgodnie art. 113 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przyjęta w art. 113 § 1 K.p.a. klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca i charakteryzuje się oczywistością. Stanowi ona więc granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania wyrażającą się tym, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia. Wada merytoryczna nie jest bowiem oczywistą omyłką (pisarską) i nie podlega sprostowaniu w tym trybie.

Zakres oczywistości danej wady powinien być zawsze oceniany indywidualnie na gruncie realiów rozpatrywanej sprawy. Jednakże w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano na granice i przedmiotowy zakres znaczenia "oczywistości omyłki". Za oczywiste omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 K.p.a., uważa się omyłki nie powodujące istotnej wadliwości orzeczenia organu, mogącego skutkować koniecznością eliminacji rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. W orzecznictwie niekwestionowany jest pogląd, że błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stan faktyczny ustalony w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości (por. wyrok NSA z 11 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2530/16; wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2899/18 oraz wyrok NSA z dnia 20 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 323/10).

Dalej wskazać należy, że oczywistość błędu czy omyłki polega na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między myślą (zamierzeniem) wyrażoną przez organ administracji publicznej a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia niebudzących wątpliwości faktów (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2002 r., sygn. akt IV SA 489/01). Widoczna omyłka może wiązać się z niewłaściwym użyciem np. wyrazu, widocznie mylną pisownią albo niezamierzonym opuszczeniem jednego lub więcej wyrazów. Taka sytuacja może się więc wiązać z tym, że w decyzji administracyjnej czy w postanowieniu wyrażono coś, co widocznie niezgodne jest z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ administracji publicznej, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy omyłkę pisarską (por. wyrok NSA z 17 października 2001 r., sygn. akt II SA 1099/01).

W rozpoznawanej sprawie sprostowanie dotyczyło załącznika nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 26 listopada 2015 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Przebudowa, rozbudowa i nadbudowa na cele mieszkalne istniejącej oficyny tylnej kamienicy przy ul. [...] oraz przebudowa przyłącza elektrycznego i wod.- kan na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.", gdzie w pkt Il.1.f na stronie 2 w wierszu 13 od góry zamiast wyrażenia: "dopuszcza się zabudowę w granicy z działkami sąsiadującymi (dz. nr [...], [...], [...])" powinno być wyrażenie: "ustala się zabudowę w granicy z działkami sąsiadującymi (dz. nr [...],[...])". W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że wnioskowana oficyna jest zlokalizowana w granicy z działkami sąsiednimi nr [...],[...] i [...], a zatem projektowana przebudowa, rozbudowa i nadbudowa analogicznie musi być realizowana w granicy z tymi samymi działkami i zapis w tym punkcie musi brzmieć: "ustala się zabudowę w granicy z działkami sąsiadującymi (dz. nr [...],[...],[...])".

Mając na uwadze powyższe, Sąd podziela stanowisko Prezydenta Miasta K., że powyższe nieprawidłowości dopuszczalne były do sprostowania w trybie art. 113 § 1 K.p.a. Istotne w jest sprawie bowiem to, że zamiarem inwestora od początku była przebudowa, rozbudowa i nadbudowa analogicznie musi być realizowana w granicy z tymi samymi działkami. W konsekwencji, za wadliwe należało uznać stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że popełniony błąd pisarski jest omyłką istotną, niepodlegającą sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 K.p.a. W realiach rozpoznawanej sprawy zastąpienie wyrażenia: "dopuszcza się zabudowę w granicy z działkami sąsiadującymi (dz. nr [...], [...], [...])" wyrażeniem: "ustala się zabudowę w granicy z działkami sąsiadującymi (dz. nr [...],[...],[...])" nie jest bowiem omyłką co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Prezydent Miasta K. nie wprowadził poprzez sprostowanie zmian merytorycznych do decyzji, tj. nie zmodyfikował praw i obowiązków stron postępowania, w którym wydał rozstrzygnięcie.

Zaznaczyć należy, iż gdyby przyjąć inny pogląd prawny tj. że sprostowanie decyzji w wyżej wskazanym zakresie jest prawnie wadliwe, to wskazać należy, iż zgodnie z dyspozycją art.156 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2); była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały (pkt 5).

Co do pierwszej z dwu wyżej wymienionych przesłanek nieważnościach, w doktrynie i orzecznictwie przyjęło się powszechnie, iż rażąco wadliwie wydaną decyzje cechować winno to, że obraza przepisów na podstawie których jest wydana jest oczywista (nie wynika z wadliwej wykładni) a jej skutki nie są akceptowalne w państwie prawa. Rozwijając tę tezę przywołać należy choćby na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 14 marca 2012 r. II OSK 2525/10 w którym orzekł, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. W podobnym duchu wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 marca 2012 r. III UK 77/11 LEX nr 1213420 wskazując, iż decyzja administracyjna może zostać uznana za wydaną "z rażącym naruszeniem prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tylko wówczas, gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji.

Interpretacja pojęcia "rażące naruszenie prawa" jako kwalifikowana wadliwość decyzji (postanowienia) polegająca na naruszenia przez organ przepisów w sposób oczywisty, nie budzący wątpliwości a więc występującej w rozstrzygnięciu organu administracji sprzeczności między treścią tego rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną z jednoczesnym skutkiem tej wadliwości - powstaniem następstw, które nie są do pogodzenia z obowiązującym porządkiem prawnym tj. wywołujących skutki których nie sposób zaakceptować jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa, jest ugruntowana w orzecznictwie sądowym. Podkreśla się przy tym konieczność komutatywnego spełnienia obu tych przesłanek. Poza wyżej przytoczonymi orzeczeniami wskazać tu można dla przykładu wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 czerwca 2008 r. II OSK 387/07 LEX nr 486051, z dnia 8 kwietnia 2008 r. II OSK 368/07 LEX nr 468745, z dnia 15 marca 2012 r. z dnia 8 marca 2012 r. I OSK 363/11 oraz z dnia 24 listopada 2011 r. II OSK 1667/10.

Konkludując, stwierdzić należy, iż jeżeli nawet by przyjąć pogląd prawny, że skarżone postanowienie jest wadliwe, tj. w sposób prawnie niedopuszczalny ingeruje w merytoryczną treść decyzji, to trudno dopatrzeć się tu pierwszej ze wskazanych wyżej przesłanek, które uzasadniają stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia tj. oczywistości dokonania naruszenia przepisu a tym bardziej dopatrzyć się wystąpienia przesłanki drugiej - skutku jaskie postanowienie to w sferze prawnej wywołało, którego nie da się zaakceptować w państwie prawa. W tym stanie jeżeli uznać, że zaskarżone postanowienie można było wyeliminować z obrotu prawnego zwykłym środkiem jakim jest uchylenie postanowienia w wyniku rozpoznania zażalenia, to niedopuszczalnym jest stwierdzenie jego nieważności dokonane w postępowaniu nadzwyczajnym.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.