Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3841/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1, art. 149 § 1, art. 190
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 139 § 1, art. 140 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska- Nowacka, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SAB/Rz 3/18 w sprawach ze skarg D. R. na bezczynność oraz przewlekłość postępowania podatkowego prowadzonego przez Wójta Gminy K. w przedmiocie podatku rolnego za 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od D. R. na rzecz Wójta Gminy K. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SAB/Rz 3/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę D. R. na bezczynność oraz przewlekłość postępowania podatkowego prowadzonego przez Wójta Gminy K. w przedmiocie podatku rolnego za 2013 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a".

Sąd I instancji przedstawił następujący stan sprawy.

D. R. dwoma jednobrzmiącymi pismami skierowanymi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżyła bezczynne, przewlekłe i opieszałe działanie Wójta Gminy K. w przedmiocie prowadzenia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia podatku rolnego za 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny na rozprawie w dniu 10 września 2015 r. połączył sprawy do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i skargi D. R. oddalił.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 147/16 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 10 września 2015 r., sygn. akt I SAB/Rz 9/15 w całości i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Sąd kasacyjny stwierdził że Sąd I instancji nie rozważył zarzutu bezczynności organu, jak również nie przeanalizował czy postępowanie rzeczywiście toczyło się w sposób sprawny i bez zbędnej zwłoki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po ponownym rozpoznaniu sprawy oddalił skargi.

Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), w tych postępowaniach, które zostały wszczęte przed wejściem w życie ustawy musi być stosowany przepis art. 149 P.p.s.a. w dotychczasowym brzmieniu. W dalszej kolejności Sąd I instancji uzasadnił i wywiódł, że organ wydał decyzje, których domagała się skarżąca, a zatem w myśl treści przepisu obowiązującego do dnia 14 sierpnia 2015 r., niemożliwe jest stwierdzenie aby pozostawał on w bezczynności. Jedynym uprawieniem jakie sąd posiada w tym zakresie jest nakazanie organowi wydania decyzji, a ta została już wydana.

Odnośnie zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania Sąd I instancji uznał, że nie można zarzucić aby postępowanie toczyło się przewlekle zaś jego długi okres trwania wynikał ze skomplikowanego stanu faktycznego. Dostrzegł, że organ przeprowadzał kolejne czynności w odstępach kilkudniowych, z reguły nie dłużej niż co 2 tygodnie. Jedyny dłuższy okres bez przeprowadzenia czynności nastąpił pomiędzy 11 kwietnia 2013 r. a 25 czerwca 2013 r. Brak przeprowadzenia czynności w tym okresie jest jednak w ocenie Sądu I instancji usprawiedliwiony i nie świadczy o przewlekłości z uwagi na równolegle toczące się postępowanie przed Starostą Powiatowym w S. a następnie organem drugiej instancji w zakresie zmian w ewidencji gruntów i budynków. Postępowanie to miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła D. R. zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. naruszenie prawa materialnego, a to art. 139 § 1 oraz art. 140 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej jako: "O.p.", przez ich błędną wykładnię w ustalonym stanie faktycznym, co przejawiało się w:

a) uznaniu, że skarga w zakresie bezczynności jest bezzasadna z uwagi na to, że organ ostatecznie rozstrzygnął sprawę i wydał decyzję, podczas gdy organ podatkowy pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 139 O.p., jeśli nie dopełnił czynności określonych w art. 140 tej ustawy lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji, natomiast z dokonanych i bezsprzecznych ustaleń faktycznych sprawy wynika, że organ pomimo tego, że postępowanie w sprawie wszczęto z urzędu 25 lutego 2013 r., dopiero we wrześniu 2013 r., a więc po ponad 6 miesiącach, poinformował skarżącą o niemożności rozstrzygnięcia sprawy w ustawowym terminie, co należy kwalifikować jako bezczynność organu;

b) uznaniu, że postępowanie podatkowe organu za rok 2013 r., nie było przewlekle prowadzone, podczas gdy bezsprzeczne fakty i poczynione w toku sprawy ustalenia faktyczne według skarżącej jednoznacznie wskazywały na to, że postępowanie dowodowe organu o ile formalnie było prowadzone, to w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużych odstępach czasu oraz przez mnożenie czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy, która dotyczyła wymiaru podatku, a ponadto od września do grudnia 2013 r., praktycznie nie podejmowano merytorycznych czynności, co należy kwalifikować jako istotną przewlekłość postępowania podatkowego, które trwało przecież niemal rok.

II. naruszenie przepisów postępowania, a to:

a) art. 149 § 1 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 sierpnia 2015 r., przez przyjęcie, że niemożliwym jest stwierdzenie, aby organ pozostawał w bezczynności z uwagi na to, że organ wydał decyzję, której domagała się skarżąca, podczas gdy wydanie przez organ decyzji nie powoduje bezprzedmiotowości i niezasadności postępowania w zakresie stwierdzenia, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

b) art. 134 § 1 P.p.s.a., przez dokonanie błędnej oceny podejmowanych przez organ podatkowy w toku sprawy o ustalenie podatku rolnego za 2013 r. działań i czynności dowodowych przy uwzględnieniu charakteru sprawy, pod kątem zasadności ich podejmowania efektywności oraz rozciągłości w czasie, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż dokonanie prawidłowej oceny w tym zakresie prowadzi do przekonania, że organ podatkowy podejmował nieefektywne i rozciągnięte w czasie czynności postępowania w zakresie niepotrzebnym, biorąc pod uwagę charakter sprawy i stopień jej skomplikowania.

Wskazując na powyższe, na zasadzie art. 176 P.p.s.a., w zw. z art. 185 § 1 P.p.s.a., skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów sądowych w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przewidzianych za postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Stająca na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 28 marca 2019 r. pełnomocnik organu wniosła o oddaleni skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego od strony skarżącej na rzecz organu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddalaniu.

Na wstępie należy zauważyć, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 6 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 147/16, uchylił poprzedni wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 190 P.p.s.a., Sąd I instancji związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny; w sprawie nie zaistniały przesłanki umożliwiające odstąpienie od oceny prawnej dokonanej w wyroku z 6 lutego 2018 r. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 190 P.p.s.a. a zatem skarżąca nie kwestionuje, że Sąd pierwszej instancji rozpoznając sprawę ponownie dostosował się do wykładni prawa przedstawionej w cyt. wyroku NSA. Rozpoznając skargę kasacyjną od ponownie wydanego orzeczenia sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny jest również związany wykładnią prawa dokonaną we wcześniej wydanym kasacyjnym orzeczeniu. Związanie to wynika w sposób pośredni z tego przepisu, skoro nie można oprzeć ponownej skargi kasacyjnej na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną w sprawie, która była wcześniej przedmiotem rozstrzygnięcia przez ten sąd, w pierwszej kolejności zobowiązany jest ustalić, czy uzasadnienie wcześniejszego orzeczenia zawiera wykładnię prawa i jakich norm prawnych ona dotyczy. Następnie należy ocenić zarzuty skargi kasacyjnej przez pryzmat tej wykładni. Zarzuty ingerujące w ocenę prawną dokonaną we wcześniejszym orzeczeniu nie mogą być uwzględnione. Wykładnia prawa, o której mowa w tym przepisie, obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Pojęcie wykładni prawa należy rozumieć również jako wiążącą ocenę prawidłowości zastosowania przepisów postępowania odnoszących się do postępowania dowodowego, więc przesądzenia, że ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny jest prawidłowy (por. np. wyroki NSA: z dnia 21 stycznia 2010 r. I FSK 1469/08 oraz z dnia 26 maja 2015 r., II FSK 333/14). Moc wiążąca wyroku oznacza, że dana kwestia kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Odnosi się to zarówno do wykładni prawa, jego zastosowania w zaistniałym stanie faktycznym, jak również oceny tego stanu (por. np. B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 889-891).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2018 r. stwierdził, że Sąd I instancji nie rozważył zarzutu bezczynności organu, jak również nie przeanalizował czy postępowanie rzeczywiście toczyło się w sposób sprawny i bez zbędnej zwłoki.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena prawna sformułowana w wyroku z dnia 6 lutego 2018 r. została uwzględniona w orzeczeniu Sądu I instancji. Sąd ten odniósł się do zarzutu bezczynności jak również przenalizował postępowanie podatkowe pod kątem jego sprawności oraz czy nie jest obarczone zbędną zwłoką. Skarga kasacyjna nie ingeruje w kwestie objęte zakresem oceny prawnej zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w pkt 1 skargi kasacyjnej należy zauważyć, że przepisy art. 139 § 1 oraz art. 140 § 1 O.p. nie są przepisami prawa materialnego. Nie określają one praw i obowiązków strony ale stanowią normę regulującą postępowanie podatkowe. Przepis art. 139 § 1 O.p. stanowi, że załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej; zaś przepis art. 140 § 1 O.p. stwierdza, że: o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.

Należy także odnotować, że skarga kasacyjna powinna zawierać zarzuty wobec wyroku Sądu pierwszej instancji wykazując takie naruszenie prawa, które realizuje podstawy kasacyjne z art. 174 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie stosuje przepisów o postępowaniu podatkowym ale w ramach, wynikającego z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2012 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., obowiązku kontroli legalności kwestionowanego aktu, bada prawidłowość zastosowania tych przepisów przez organy podatkowe orzekające w sprawie, stosując zasady wynikające z regulacji Prawa o postępowaniu przez sądami administracyjnymi.

W podstawach skargi kasacyjnej zarzutu naruszenie przywołanych przepisów postępowania podatkowego w żaden sposób nie powiązano z właściwym przepisem postępowania przed sądami administracyjnymi. Powiązany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej z tymi zarzutami przepis art. 134 § 1 P.p.s.a jest nieadekwatny. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 597/17).

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 149 § 1 P.p.s.a. należy zauważyć, za Sądem I instancji, że ze względu na zmianę brzmienia tego przepisu z dniem 15 sierpnia 2015 r. należało w pierwszej kolejności ustalić brzmienie przepisu właściwego dla rozpoznania zarzutów podniesionych w skardze na bezczynność. Sąd I instancji przyjął, odwołując się do art. 2 ustawy zmieniającej, że zastosowanie w niniejszej sprawie znajdzie przepis art. 149 § 1 w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r. Ustalenie to nie zostało zakwestionowane w skardze kasacyjnej. Zatem ocena prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji w tym zakresie musi być dokonana w oparciu o przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r.

Ze stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji, i nie kwestionowanego w skardze kasacyjnej, wynika że na moment rozstrzygania skargi przez Sąd Wójt Gminy K. wydał decyzję, albowiem uczynił to w dniu 9 grudnia 2013 r.

W przypadku skargi na bezczynność, Sąd bierze pod uwagę okoliczności istniejące w dniu rozpoznania skargi, jedną z takich okoliczności jest istnienie przedmiotu zaskarżenia. Ujednolicona wskutek wydania przez NSA dnia 26 listopada 2008 r. uchwały siedmiu sędziów w sprawie I OPS 6/08 linia orzecznicza sądownictwa administracyjnego stanowi, że w sytuacji, w której po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności, zastosowanie ma art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Jak stwierdził WSA w Krakowie w wyroku z 12 grudnia 2014 r., II SAB/Kr 367/14, LEX nr 1602176, postępowanie staje się bezprzedmiotowe niewątpliwie w przypadku wydania przez organ administracji aktu lub interpretacji bądź też dokonania czynności po wniesieniu skargi na bezczynność organu, lecz przed jej rozpoznaniem przez sąd. Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeśli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej dokonania. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest bowiem stan z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności do tego momentu, czyni postępowanie w sprawie bezczynności bezprzedmiotowym.

Dopiero nowelizacja przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która weszła w życie od dnia 15 sierpnia 2018 r. nadała sądom administracyjnym kompetencję do orzekania w przedmiocie bezczynności organu także w sytuacji, gdy organ wydał akt administracyjny przed datą orzeczenia sądu administracyjnego. Stanowi o tym art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Odnosząc się do zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania należy ocenić, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny objętego skargą postępowania administracyjnego, w szczególności zaś uwzględnił ocenę prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2018 r.

Sąd I instancji wyczerpująco przedstawił podejmowane w ramach postępowania podatkowego czynności przez organ podatkowy. Dokonał analizy zasadności podejmowania poszczególnych czynności jak również ocenił, czy przedział czasowy w jakim zostały one podjęte mieścił się w granicach sprawnego prowadzenia postępowania. Ocenie tej nie można, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przypisać cech dowolności – Sąd I instancji wskazał bowiem na potrzebę dokonania tych czynności ze względu na okoliczności wynikające z przedstawionych mu akt podatkowych. Sąd I instancji dostrzegł także dłuższy okres, w którym nie została odnotowana żadna czynność organu podatkowego, a mianowicie pomiędzy 11 kwietnia 2013 r. a 25 czerwca 2013 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie jednak ocenił, że stwierdzony ponad 2 miesięczny brak czynności jest usprawiedliwiony z uwagi na równocześnie toczące się postępowanie administracyjne przed innymi organami w przedmiocie wpisania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Postępowanie to miało wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, gdyż przepis art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przy wymiarze podatków nakazuje uwzględniać zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Należy zauważyć, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, że sprawa będąca przedmiotem postępowania nie należała do spraw nazbyt skomplikowanych i nie można odeprzeć stwierdzenia, że czas jej rozpoznania (od lutego 2013 r. do grudnia 2013 r.) był zbyt długi i nie uzasadniony jakimiś szczególnymi przeszkodami, oprócz braku należytej organizacji pracy zachodzącej po stronie organu oraz braku konkretnego i realizowanego planu działania organu podatkowego. Niemniej jednak nie wskazano, które konkretnie czynności podejmowane przez organ w toku postępowania podatkowego, szczegółowo wymienione przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, były niecelowe lub były podejmowane zbyt późno. Nie sprecyzowano także w jakim sensie brak było konkretnego planu działania organu podatkowego. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że czynności organu podatkowego były nakierowane na rozstrzygnięcie sprawy podatkowej w kontekście obowiązujących przepisów prawa podatkowego, były celowe, zaś ich rozłożenie czasowe warunkowane było okolicznościami faktycznymi zaistniałymi na poszczególnych etapach tego postępowania jak i koniecznością zachowania uprawnień procesowych strony postępowania oraz innych jego uczestników. W szczególności podkreślić należy tutaj stwierdzenie Sądu I instancji, który zauważył, że przesłuchiwanie kolejnych osób w różnych odstępach czasu wynikało z wiedzy organu podatkowego, który analizując dotychczas zebrany materiał dochodził do wniosku, że konieczne jest przesłuchanie kolejnych osób, gdyż mogą być one podatnikami w sprawie. Zatem chodziło o okoliczności mające bezpośrednio wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Według art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze jak również stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał, jakich to konkretnych uchybień w postępowaniu administracyjnym dopuściły się organy administracji publicznej, które nie zostały podniesione w skardze, a których nie dostrzegł Sąd I instancji z urzędu, będąc do tego zobowiązany z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 oraz art. 209 ww. ustawy.