Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2113/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 196
law: Ustawa z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym - tekst jedn.
article: art. 96 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1382
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu  oraz o spółkach publicznych - tekst jednolity
article: art. 58 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 615
law: Ustawa z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi "C." S.A. z siedzibą w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych oraz umorzenia w części postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: Komisja, KNF) decyzją z [...] lipca 2017r. po rozpoznaniu wniosku C.S.A. z siedzibą we [...] (dalej: Spółka, strona, emitent, skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymała w całości swoją wcześniejszą decyzję z [...] grudnia 2016 r. nakładającą na Spółkę karę administracyjną w wysokości 400.000 zł. Rozstrzygnięcie to wydano w oparciu o

art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym

(Dz. U. z 2017 r., poz. 196 z późn. zm.; dalej: u.n.r.f.) oraz art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2013 r" poz. 1382, z poźn. zm.; dalej: ustawa o ofercie), w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r" poz. 615; dalej: Ustawa zmieniająca) w zw. z art. 58 ust. 2 Ustawy zmieniającej w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie,

Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

Wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie kary administracyjnej wobec podejrzenia naruszenia przez Spółkę art. 56 ustawy o ofercie. Po przeprowadzeniu postępowania Komisja decyzją z [...] grudnia 20016 r. nałożyła na stronę karę pieniężną w wysokości 400.000 zł.:

1. w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2012, nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2014 r., poz. 133, dalej: Rozporządzenie) w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2016, poz. 860, dalej: Rozporządzenie zmieniające) poprzez przekazanie niepełnego skonsolidowanego raportu rocznego za 2012 rok, tj. niezawierającego opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym;

2) w związku ze sporządzeniem raportu rocznego za rok 2012. nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 wr zw. z § 82 ust. 1 pkt 3, § 91 ust. 1 pkt 3 i 7 Rozporządzenia poprzez przekazanie niepełnego raportu rocznego za 2012 rok, tj. niezawierającego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2012 oraz opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym sprawozdaniu finansowym;

3) w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2014, nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia w zw. z par. B64 lit e, h oraz q (ii) Załącznika B do Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej 3 "Połączenia jednostek gospodarczych"; dalej: MSSF 3, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmującego określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 320 z dnia 29 listopada 2008 r. z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2014r.; dalej: rozporządzenie WE Nr 1126/2008, poprzez niepełne ujawnienia związane z połączeniem jednostek w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014;

II. na podstawie art. 105 k.p.a. i art. 11 ust. 1 i 5 u.n.r.f. umorzyła jako bezprzedmiotowe postępowanie w części w zakresie podejrzenia naruszenia przez Spółkę:

1) art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia oraz w zw. z par. 39a w zw. 7 par. B11 oraz par. B11E Załącznika B do Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej 7 "Instrumenty Finansowe: ujawnianie informacji"; dalej MSSF 7, stanowiącego załącznik do Rozporządzenia (WE) Nr 1126/2008 w zakresie niepełnych ujawnień dotyczących ryzyka płynności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012;

2) art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, § 92 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 w zw. z § 91 ust. 1 pkt 4 i ust. 6 pkt 11 Rozporządzenia w zakresie niepełnych ujawnień dotyczących zarządzania zasobami finansowymi, ze szczególnym uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań, w sprawozdaniu z działalności grupy kapitałowej emitenta za 2012 rok oraz w sprawozdaniu z działalności emitenta za 2012 rok.

Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Spółki, KNF utrzymała w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Odnosząc się do wniosku dowodowego strony o przeprowadzenie dowodu z decyzji z [...] kwietnia 2017 r. o nałożeniu na [...]. kary pieniężnej w wysokości 750.000 zł na okoliczność nieproporcjonalności kary nałożonej na emitenta, postanowieniem z [...] maja 2017 r. Komisja nie uwzględniła go, gdyż dotyczyła innego podmiotu i innej sprawy.

W ocenie Komisji przy ponownym rozpatrywaniu wniosku nie wystąpiła potrzeba uzupełniania materiału dowodowego i zmiany dokonanych przed wydaniem decyzji ustaleń faktycznych, opartych na wiarygodnych dowodach, co szczegółowo w decyzji uzasadniono. Komisja nie znalazła także podstaw do zmiany stanowiska odnośnie zastosowanych uregulowań prawnych.

Spółka jest podmiotem z branży budowlanej i deweloperskiej. Świadczy także usługi z zakresu wynajmu maszyn budowlanych i sprzętu budowlanego, a także z zakresu handlu materiałami budowlanymi. G. składa się z podmiotów działających w branży budowlanej, najmu i zarządzania nieruchomościami, wynajmu maszyn budowlanych, hotelarskiej, świadczenia usług w zakresie rekreacji, sportu i medycyny, gastronomicznej oraz handlowej. Akcje Spółki notowane są na rynku równoległym GPW od roku 2010.

Sporządzając skonsolidowane sprawozdanie finansowe za rok obrotowy 2012 oraz skonsolidowane sprawozdanie finansowe za rok obrotowy 2014 emitent zastosował MSR (tj. Międzynarodowe Standardy Rachunkowości, Międzynarodowe Standardy Sprawozdawczości Finansowej oraz związane z nimi interpretacje ogłoszone w formie rozporządzeń Komisji Europejskiej). W sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012 emitent zastosował polskie zasady rachunkowości, w tym m.in. przepisy ustawy o rachunkowości oraz Rozporządzenia.

[...]kwietnia 2012 r. Spółka złożyła w Sądzie Rejonowym dla [...] dla spraw upadłościowych i naprawczych, wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki z możliwością zawarcia układu, o czym poinformowała w raporcie bieżącym nr [...] z [...] kwietnia 2012 r. W dniu [...]kwietnia 2012 r. Sąd Rejonowy dla [...][...] dla spraw upadłościowych i naprawczych wydał postanowienie o ogłoszeniu upadłości emitenta z możliwością zawarcia układu. Orzeczenie stało się prawomocne z dniem [...] maja 2012 r., o czym Spółka zawiadomiła w raporcie bieżącym nr [...]z [...] maja 2012 r.

[...] czerwca 2013 r. został zawarty układ z wierzycielami przyjęty przez zgromadzenie wierzycieli i zatwierdzony przez sąd [...]czerwca 2013 r. o czym Spółka poinformowała w raporcie bieżącym nr [...]z [...] czerwca 2013 r. Następnie [...] września 2013 r. Spółka w raporcie bieżącym nr [...]poinformowała, że [...] września 2013 r. odebrała postanowienie sądowe z [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia zakończenia postępowania upadłościowego z możliwością zawarcia układu Spółki, wydane w związku z uprawomocnieniem się postanowienia o zatwierdzeniu układu.

W dniu [...] kwietnia 2013 r. Spółka przekazała do publiczne) wiadomości raport roczny za 2012 rok i skonsolidowany raport roczny za 2012 rok. Raport roczny za 2012 rok nie zawierał, pomimo obowiązku wynikającego z § 91 ust. 1 pkt 3 i 7 Rozporządzenia, sprawozdania finansowego za rok obrotowy oraz opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowym 2012. Skonsolidowany raport rocznym za 2012 rok nie zawierał, pomimo obowiązku wynikającego z § 92 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia, opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012.

W dniu [...] maja 2013 r. Spółka przedstawiła raport bieżący [...]dotyczący korekty raportu rocznego i skonsolidowanego raportu rocznego za 2012 rok.

W tym samym dniu - [...] maja 2013 r. Emitent przekazał do publicznej wiadomości skorygowany raport roczny i skonsolidowany raport roczny za 2012 rok, zawierający brakujące uprzednio elementy: sprawozdanie finansowe za rok obrotowy 2012, stanowisko podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych w sprawie odmowy wyrażenia opinii o badanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012 oraz stanowisko podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych w sprawie odmowy wyrażenia opinii o badanym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012. Biegły rewident stwierdził, że skonsolidowane sprawozdanie finansowe nie zawiera wszystkich potrzebnych korekt w sytuacji, gdyby G.nie była w stanie kontynuować działalności. Wątpliwości, czy układ zostanie przyjęty przez wierzycieli jednostki dominującej i przyjęty przez Sąd, miały wpływ na możliwość kontynuacji działalności jednostki dominującej oraz całej G. Stopień niepewności co do przyszłości G. był na tyle duży, że nie pozwalało to biegłemu rewidentowi na wyrażenie opinii o załączonym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym. Wówczas Spółka była w trudnej sytuacji finansowej i została postawiona w stan upadłości układowej.

[...] października 2014 r. Spółka opublikowała raport bieżący nr [...], w którym poinformowała o podpisaniu w tym dniu listu intencyjnego pomiędzy Spółką a [...]). Strony listu intencyjnego zadeklarowały, że podejmą negocjacje które; mają prowadzić do nabycia przez Spółkę od [...] 99,999% udziałów- w [...] (dalej: C. Sp. z o.o.). Negocjacje miały zakończyć się w terminie do [...] grudnia 2014 r. W razie osiągnięcia porozumienia zapłata ceny z tytułu nabycia udziałów w C. Sp. z o.o. nastąpić miała w terminie do 3 lat od zawarcia umowy. Ostateczna cena transakcyjna nabycia udziałów w C. Sp. z o.o. miała zostać ustalona w oparciu o zlecone przez Zarząd Spółki due dilligence, zrealizowane przez podmiot zewnętrzny oraz w drodze prowadzonych pomiędzy stronami negocjacji cen.

Następnie w raporcie bieżącym nr [...] z [...] grudnia 2014 r. oraz skorygowanym raporcie nr [...] z [...] grudnia 2014 r. Zarząd Spółki poinformował, m.in., iż w wykonaniu listu intencyjnego z [...] października 2014 r. zawarł w dniu [...] grudnia 2014 r. z [...] umowę sprzedaży [...]udziałów o wartości nominalnej [...] zł każdy udział o łącznej wartości [...]zł, stanowiących 100 % kapitału zakładowego C. Sp. z o.o. Cena sprzedaży udziałów została określona na kwotę [...] zł, przy czym zgodnie z postanowieniami umowy sprzedaży udziałów, winna zostać zapłacona w terminie 3 lat od dnia zawarcia umowy. Strony dopuściły, zależną od decyzji Emitenta, możliwość potrącenia wierzytelności z tytułu ceny sprzedaży udziałów ze wzajemną wierzytelnością przyszłą, jaka będzie przysługiwała kupującemu z tytułu opłacenia warrantów subskrypcyjnych lub z tytułu opłacenia przez sprzedającego obejmowanych akcji nowej emisji Spółki [...]SA. przez [...] lub inny wskazany przez sprzedającego podmiot. W tym celu [...] zobowiązał się w stosunku do Spółki[...]SA. do podjęcia wszelkich działań mających na celu objęcie bądź to warrantów subskrypcyjnych zamiennych na akcje oraz akcji nowych emisji w podwyższonym kapitale zakładowym Spółki [...] SA., bądź to akcji nowych emisji w podwyższonym kapitale zakładowym Emitenta na łączą cenę emisyjną równą co najmniej aktualnie przysługującej mu wierzytelności z tytułu ceny sprzedaży udziałów.

[...] marca 2015 r. Spółka przekazała do publicznej wiadomości skonsolidowany raport roczny za rok 2014. W skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014 Spółka zamieściła informacje dotyczące nabycia C. Sp. z o.o. Spółka też powiadomiła, że jej celem i zamiarem związanym z nabyciem 100% udziałów C. Sp. z o.o. było kontynuowanie i dalszy rozwój działalności C. Sp. z o.o. oraz spółek od niej zależnych, m.in. poprzez dalsze planowe zwiększanie ich wartości rynkowej w tym m.in. posiadanych nieruchomości komercyjnych i hotelowych zgodnie z dotychczasową polityką przyjętą przez C., dalszą komercjalizacją posiadanych nieruchomości oraz uruchomieniem kolejnych obiektów działających pod marką [...]oraz [...]Zamiarem było doprowadzenie do tzw. odwrotnego przejęcia G.C. H. S.A. przez [...].

Spółka poinformowała także, że pomiędzy nią a [...] zachodzi powiązanie osobowe (jednoosobowym dyrektorem spółki [...] pozostawał [...], będący jednocześnie wiceprezesem Zarządu Spółki).

Spółka przedstawiła ponadto zestawienie pozycji na dzień [...] grudnia 2014 r.: przychody ze sprzedaży, pozostałe przychody operacyjne, wynik na działalności operacyjnej, przychody finansowe, wynik finansowy okresu, udział w wartości firmy, wartość firmy przypisana do ośrodka generującego przepływy pieniężne, aktywa trwałe, aktywa finansowe, pozostałe aktywa, kredyty i pożyczki, pozostałe zobowiązania i rezerwy na zobowiązania w podziale na następujące jednostki: [...] oraz zaprezentowała sumy poszczególnych ww pozycji.

W skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2014 rok wartość firmy została skalkulowana na poziomie [...]tys. zł, przy czym zapłata wyniosła [...]tys. zł, udziały nie kontrolujące [...]tys. zł, a wartość godziwa zidentyfikowanych aktywów netto: [...] tys. zł.

W sprawozdaniu z działalności grupy kapitałowej emitenta za 2014 rok Zarząd poinformował również, iż w wyniku zawartej [...] grudnia 2014 r. umowy nabycia przez Spółkę 100% udziałów w C. Sp. z o.o. emitent przejął pełną kontrolę kapitałową oraz operacyjną nad spółkami zależnymi wchodzącymi wcześniej w skład G. C. Sp. z o.o. Podał, że wypracowany zysk netto za 2014 rok przez spółki wchodzące wcześniej w skład grupy C. Sp. z o.o. w łącznej kwocie [...]tys. zł netto nie podlega ujęciu w skonsolidowanym rachunku zysków i strat Spółki za 2014 rok, a konsolidacja wyników spółek z G.C. Sp. z o.o. będzie na bieżąco dokonywana w sprawozdaniu finansowym emitenta w 2015 roku.

Analogiczne informacje o nabyciu grupy kapitałowej C. Sp. z o.o. znalazły się także w pkt 8 sprawozdania z działalności grupy kapitałowej emitenta, opisującym znaczące umowy zawarte przez Spółkę i pomiędzy akcjonariuszami.

Komisja wskazała, że w sprawie zastosowanie miały przepisy obowiązujące w dacie zaistnienia opisanych wyżej zdarzeń, tj. ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, Rozporządzenia w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 25 maja 2016 r. dokonanej rozporządzeniem Ministra Finansów zmieniającym rozporządzenie w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2016, poz. 860), która weszła w życie 30 czerwca 2016 r., rozporządzenia WE Nr 1126/2008 w brzmieniu obowiązującym na koniec okresu sprawozdawczego, tj. na dzień 31 grudnia 2014 r.

Komisja odwołała się do obowiązków informacyjnych nałożonych na emitenta przez art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie, obejmujących m.in. obowiązek równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji bieżących i okresowych zgodnych co do rodzaju, zakresu, formy, częstotliwości i terminów ich przekazywania z właściwymi przepisami Rozporządzenia, w tym m.in. z § 3 ust. 1 i 2 (określa zawartość raportów bieżących i okresowych), § 82 ust. 1 i 2 (określa zasady przekazywania raportów okresowych), § 91 ust. 1 (określa zawartość raportu rocznego), § 92 ust. 2 (określa zawartość skonsolidowanego raportu rocznego) Rozporządzenia oraz MSSF3: par. 59 i par. B64 Załącznika B.

W przypadku zaś niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków informacyjnych nałożonych przez art. 56 ustawy o ofercie, Komisja, z mocy art. 96 ust. 1 pkt 1 tego aktu może wydać decyzję o wykluczeniu, na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożyć karę pieniężną do wysokości 1.000.000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie.

W oparciu o powyższe ustalenia Komisja nie miała wątpliwości co do spowodowania przez Spółkę naruszeń opisanych w pkt I kwestionowanej decyzji. Odnośnie uchybień opisanych w pkt II skarżonego rozstrzygnięcia KNF Spółce jako będącej stanie upadłości układowej nie można było przypisać ich naruszenia.

Odnosząc się do zarzutów Spółki wyjaśniła, że dopiero [...] maja 2013 r. do inwestorów trafiły kompletne raporty roczne zawierające wszystkie przewidziane prawem elementy, choć w takiej postaci powinny były być przekazane do publicznej wiadomości najpóźniej do 30 kwietnia 2013 r. W tym terminie zaś przekazano jedynie niepełny raport roczny i niepełny skonsolidowany raport roczny Spółki za 2012 rok. Nieprawidłowe działanie Spółki spowodowało, że przez dwa tygodnie inwestorzy pozbawieni byli danych finansowych wynikających ze sprawozdania finansowego oraz opinii podmiotu uprawnionego do badania o skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym i sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012 odnoszących się do zgodności sprawozdania finansowego z przyjętymi zasadami (polityką) rachunkowości. Nie można było opisanego opóźnienia traktować jako omyłki (tak ujęto w raporcie bieżącym nr [...]z [...] maja 2013 r.), zwłaszcza że Spółka nie wskazała żadnych okoliczności uzasadniających opisane kilkunastodniowe opóźnienie w przekazaniu pełnego raportu rocznego. Opisane działanie Spółki w znacznym stopniu ograniczyło wartość informacyjną ww. raportów okresowych. Dopiero od [...] maja 2013 r. inwestorzy mieli pełen obraz sytuacji finansowej Spółki wraz z informacją podmiotu uprawnionego do badania, który odmówił wyrażenia opinii o tych sprawozdaniach finansowych, z uwagi na brak pewności co do kontynuacji działalności przez Emitenta, a tym samym przez Grupę.

W trudnej sytuacji ekonomicznej Spółki, rzetelne przekazywanie przez nią danych finansowych było szczególnie istotne dla inwestorów. Akcje Spółki są notowane na rynku regulowanym od 2010r. Wobec tego, w kontekście posiadanego w tamtym czasie przez Spółkę statusu spółki publicznej od kilku lat, Spółka i jej pracownicy powinni zapewnić inwestorom terminowy dostęp do rzetelnych i kompletnych raportów okresowych.

Argument strony dotyczący sytuacji kadrowej w czasie gdy sporządzane były sprawozdania finansowe KNF uznała za nietrafiony. Kierownictwo emitenta papierów wartościowych zobowiązane jest podejmować takie działania, aby zapewnić prawidłowe wypełnienie obowiązków informacyjnych wobec inwestorów. Prowadzone w Spółce działania naprawcze nie mogły uzasadniać naruszania przez nią przepisów prawa.

W kwestii nieprzekazania opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych wraz z raportem skonsolidowanym, skoro podmiot ten wydał stanowiska w sprawie odmowy wyrażenia opinii zarówno o skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym, jak i sprawozdaniu finansowym za rok 2012, KNF podkreśliła, że w uzasadnieniu opinii przyczyną wyrażenia odmowy były kwestie związane z działalnością emitenta, świadczącą o jej stanie. O powyższym przez około 2 tygodnie, nie wiedzieli inwestorzy podejmujący decyzje dotyczące kupna lub sprzedaży akcji Spółki, co mogło doprowadzić do niewłaściwych decyzji inwestycyjnych.

Odnosząc się do zarzutu Spółki o braku ustalenia pełnej sytuacji finansowej strony, organ stwierdził, że sytuacja finansowa Spółki została oceniona na podstawie obiektywnego kryterium, tj. danych finansowych zawartych w sprawozdaniach finansowych emitenta. Został też uwzględniony fakt pozostawania przez Spółkę w procesie upadłości układowej, w tym jak jedno z kryteriów dokonania miarkowania kary pieniężnej. Komisja podkreśliła, że status emitenta papierów wartościowych zobowiązuje Spółkę zapewnienia prawidłowego wypełniania obowiązków informacyjnych, czego Strona nie dopełniła. Prowadzone w Spółce działania naprawcze nie mogły być uzasadnieniem dla naruszania przez nią przepisów prawa. Jednocześnie uwzględniając profil działalności spółki wiodącej C. H.S.A., obejmujący głównie proces zarządzania grupą, nadzór nad efektywnością zarządzania aktywami jednostek zależnych oraz optymalizację działalności jednostek w grupie, należało przeanalizować nie tylko dane finansowe Spółki, ale i dane grupy kapitałowej, w tym sprawozdania z przepływów pieniężnych, wbrew temu, co sugeruje Strona. Ponadto KNF prowadząc nadzór nad wykonywaniem obowiązków informacyjnych przez emitentów papierów wartościowych zobowiązana jest do przestrzegania przepisów prawa oraz przyjętych procedur, a także przede wszystkim jednolitego podejścia w stosunku do wszystkich podmiotów objętych tym nadzorem, co też uczyniła w odniesieniu do Spółki.

Odnosząc się do podnoszonego przez Spółkę krótszego, rzeczywistego terminu opóźnienia w przekazaniu kompletnych raportów okresowych za 2012 rok (zamiast 14 dni – 8 dni, przy uwzględnieniu świąt państwowych wraz z sobotami i niedzielami) KNF za kluczową kwestię uznał przekazanie przez emitenta niekompletnych raportów okresowych, a długość opóźnienia jako drugorzędną i mającą jedynie charakter wartościujący wagę naruszenia.

Odnosząc się do zarzutu Spółki pominięcia z punktu widzenia potencjalnych strat jakie mogli ponieść inwestorzy w sytuacji, gdy w omawianym okresie obrót na akcjach był relatywnie niski, a inwestorzy przy braku publikacji pełnych raportów rocznych zachowywali znaczną ostrożność, Komisja zauważyła, że charakter dokonanych przez Spółkę naruszeń nie pozwala na ustalenie strat poniesionych przez osoby trzecie w związku z naruszeniami. Natomiast kwestia wielkości obrotu na akcjach emitenta miała charakter wartościujący wagę naruszenia.

Komisja podkreśliła, że każde nieprawidłowe wykonywanie przez emitenta papierów wartościowych obowiązków informacyjnych potencjalnie implikuje ryzyko niewłaściwych decyzji inwestycyjnych i w konsekwencji poniesienia strat przez interesariuszy (mogły być nimi zarówno podmioty profesjonalne jak i nieprofesjonalne, dla których waga powyższych kwestii była szczególnie istotna).

Odnosząc się do kwestionowanego przez Spółkę naruszenia – niepełnych ujawnień związanych z połączeniem jednostek w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014, KNF podtrzymała, że Spółka w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014 nie ujawniła wszystkich informacji umożliwiających użytkownikom jej sprawozdań finansowych ocenę charakteru i skutków finansowych połączenia jednostek przeprowadzonego w czasie bieżącego okresu sprawozdawczego, tj. informacji wymaganych zgodnie z par. B64 lit e. h, oraz q (ii) Załącznika B do MSSF3, zawierających:

• jakościowy opis czynników, które doprowadziły do ujęcia wartości firmy, takich jak oczekiwana synergia łączących się działalności jednostki przejmowanej i jednostki przejmującej, wartości niematerialne niekwalifikujące się do osobnego ujęcia oraz inne czynniki,

• wartość godziwą należności, wartość brutto kwot należności wynikających z zawartych umów oraz najlepszy szacunek na dzień przejęcia określonych w umowach przepływów7 pieniężnych, których wpływu nie można oczekiwać, informacje na temat głównych klas należności, takich jak pożyczki, bezpośrednie leasingi finansowe i wszelkie inne klasy należności,

• przychody oraz zysk lub stratę połączonej jednostki za bieżący okres sprawozdawczy, wyliczone w taki sposób, jak gdyby datą przejęcia w przypadku wszystkich połączeń jednostek przeprowadzonych w trakcie roku był początek rocznego okresu sprawozdawczego. Jednocześnie Spółka nie poinformowała w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014, żeby ujawnienie którejkolwiek z ww. informacji było niewykonalne w praktyce i nie zamieściła stosownego wyjaśnienia w tym zakresie.

W świetle przytoczonych zasad MSSF3, oszacowana przez emitenta w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014 wartość firmy powinna być podparta opisem jakościowym czynników, które doprowadziły' do ujęcia wartości firmy, w szczególności ze względu na istotną wartość tej pozycji wynoszącą 306.589,1 tys. zł, co stanowi 27,3 % skonsolidowanej sumy bilansowej na dzień 31 grudnia 2014 r. (1.122.685,8 ty s. zł). Ponadto w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym powinny zostać również zaprezentowane dane dotyczące nabytych należności, a także przychody oraz zysk lub strata połączonej jednostki za bieżący okres sprawozdawczy. Spółka nie podała szczegółowych informacji na temat skutków niewywiązania się z przedmiotowej umowy przez emitenta, co z uwagi na wielkość transakcji i jej znaczenie dla Emitenta było także istotne dla inwestorów. Spółka zaprezentowała w nim tylko część informacji dotyczących transakcji połączenia z C. Sp. z o.o. wymaganych na podstawie MSSF3, takich jak nazwa i opis jednostki przejmowanej, data przejęcia, główne przyczyny połączenia jednostek oraz opis tego w jaki sposób jednostka przejmująca objęła kontrolę nad jednostką przejmowaną, a także dokonała ujęcia i wyceny wartości firmy.

Opisane ujawnienia były niewystarczające i uniemożliwiały dokonanie przez inwestorów giełdowych właściwej oceny charakteru i skutków finansowych przeprowadzonej transakcji, co negatywnie wpływało na możliwość dokonania oceny inwestycji w notowane walory emitenta.

Odnosząc się do zarzutu Spółki nieuwzględnienia pisma biegłego rewidenta wskazującego miejsca w sprawozdaniu finansowym za 2014r., w których znajdowały się informacje wymagane przez MSSF3, Komisja wyjaśniła, że zeznania biegłego rewidenta były zbieżne z zeznaniami Spółki oraz ustalonym przez Komisję zakresem ujawnień zawartych w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok 2014 uwzględnionym w kwestionowanej decyzji. Ujęte w nocie nr 7 do przedmiotowego sprawozdania finansowego dane zostały zamieszczone syntetycznie, niemniej jednak dla oceny czynników, które doprowadziły do podania wartości firmy informacje te były niewystarczające i nie spełniały wymogów rzetelnej prezentacji w świetle przepisów MSSF3. Pozostałe noty wskazane w wyjaśnieniach spółki także nie zawierały wymaganych przepisami ujawnień i analiz.

Komisja podkreśliła, że biegły rewident wskazał, że w sprawozdaniu finansowym nie ma odrębnego punktu opisującego czynniki doprowadzające do ujęcia wartości firmy. Komisja, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, potwierdziła brak ujawnienia w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok 2014 informacji wymaganych przez par. B64 lit. e), tj.: brak jakościowego opisu czynników, które doprowadziły do ujęcia wartości firmy. Zdaniem Komisji powyższe ujawnienie miało kluczowe znaczenie w tym przypadku, w szczególności ze względu na istotną wartość wartości firmy powstałej w wyniku przedmiotowego przejęcia. Komisja potwierdziła, że Spółka w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok 2014 opisała szczegóły transakcji nabycia udziałów, poinformowała o zakresie działalności spółek wschodzących w skład Grupy w wyniku tej transakcji oraz o planowanym rozwoju, czyli przedstawiła informacje, o których mowa w przepisie par. B64 lit. d), wymagającym ujawnienia głównych przyczyn połączenia oraz opisu tego w jaki sposób jednostka objęła kontrolę nad jednostką przejmowaną. Jednakże według Komisji przepisy par. B64 określone w lit. d) i lit. e) są wymogami odrębnymi i mają na celu przedstawienie innego zakresu informacji użytkownikom skonsolidowanego sprawozdania finansowego. Biorąc pod uwagę znaczącą wartość firmy, która powstała w wyniku transakcji, niezbędne było ujawnienie inwestorom jakie czynniki spowodowały, że emitent zobowiązał się do zapłaty za inwestycję wartości znacznie przewyższającej wartość nabytych aktywów netto.

Komisja stwierdziła też, że ujawnione przez Spółkę w notach 7, 2, 4,10 i 15 dane, nie spełniały wymogów przepisu par. B64 lit. h) MSSF3. Nie ujawniono w nich m.in. informacji na temat najlepszego szacunku na dzień przejęcia określonych w umowach przepływów pieniężnych, których wpływu nie można oczekiwać. Nie ujawniono również w sposób syntetyczny informacji na temat głównych klas nabytych należności, co stwierdził również podmiot uprawniony do badania, przez co możliwość dokonania przez użytkowników całościowej oceny wpływu połączenia na to skonsolidowane sprawozdanie finansowe była istotnie utrudniona.

Komisja wyjaśniła, że zawarte przez Spółkę dane i informacje w nocie 7 do sprawozdania finansowego za 2014 rok nie wypełniały też wymogów par. B64 lit. q pkt (ii) MSSF3, gdyż nie uwzględniają wyłączeń wynikających z występowania transakcji pomiędzy podmiotami powiązanymi. Komisja odwołała się do par. B86 lit.c załącznika B stanowiącego integralną część MSSF10 "Skonsolidowane sprawozdania finansowe", stanowiącego, że skonsolidowane sprawozdanie finansowe wyłącza w całości aktywa i zobowiązania, kapitał własny, pieniężne grupy kapitałowej odnoszące się do transakcji między jednostkami tej grupy kapitałowej. Nabyte przez emitenta spółki były ze sobą powiązane i stanowiły grupę kapitałową, której jednostką dominującą była C. Sp. z o.o. Zatem nie było słuszne twierdzenie strony, że pozyskanie rzetelnej informacji w przedmiotowym zakresie było możliwe poprzez proste zsumowanie danych poszczególnych jednostek. Przepis par. B64 lit. q pkt (ii) MSSF3 wymaga ujawnienia przychodów oraz zysku lub straty połączonej jednostki (ang.: combined entity), za cały roczny okres sprawozdawczy, a nie o wyniku łączących się jednostek (nie wszystkich jednostek odrębnie).

Zdaniem KNF ponowna analiza potwierdziła, że wbrew stanowisku Spółki, informacje mające istotne znaczenie dla oceny charakteru i skutków finansowych połączenia, zostały przez nią pominięte.

Komisja stwierdziła, że Spółka wykonała nienależycie obowiązki informacyjne, a ich zakres zawarty w treści skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2014 skutkowało uznaniem tego naruszenia za rażące oraz godzące w podstawowe prawa jej akcjonariuszy.

Za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych w ocenie Komisji, należy uznać takie naruszenie, kiedy waga przekazanych do publicznej wiadomości informacji niekompletnych i nierzetelnych jest znaczna, a tym samym prawo do informacji uczestników rynku i akcjonariuszy spółki publicznej jest w istotny sposób naruszone, a okoliczności sprawy wskazują, że strona mogła wykonać prawidłowo obowiązki informacyjne, albowiem miała pełną wiedzę niezbędną do tego. Na kwalifikację uchybień Spółki jako rażących miały wpływ waga i znaczenie raportów okresowych dla uczestników rynku kapitałowego. Dostarczają one danych finansowych i informacji na temat emitenta, przebiegu i wyników jego działalności, a także zawierają dane na temat skutków podejmowanych przez niego decyzji i otoczenia biznesowego, które są użyteczne dla szerokiego kręgu użytkowników przy podejmowaniu decyzji gospodarczych. Umożliwiają prognozowanie przyszłej sytuacji spółki i możliwości jej rozwoju. Ponadto raporty okresowe pozwalają ich odbiorcom na porównanie aktualnych danych finansowych podmiotu z wynikami historycznymi oraz z wynikami osiągniętymi przez innych emitentów. Ilustrują także sposób, w jaki kierownictwo jednostki zarządza nią oraz powierzonymi mu zasobami finansowymi. Raporty okresowe przedstawiają więc całościowy obraz emitenta i są dla uczestników rynku podstawowym źródłem danych na temat jego kondycji finansowej, umożliwiającymi im podjęcie świadomej decyzji inwestycyjnej.

Tych wszystkich informacji zabrakło inwestorom (aktualnym i ewentualnym), którzy niezależnie od stanu posiadania akcji Spółki i statusu, powinni mieć zapewniony powszechny i równy dostęp do informacji dotyczących Spółki i wyemitowanych przez nią papierów wartościowych w celu podjęcia decyzji inwestycyjnych. Przekazanie do publicznej wiadomości informacji niekompletnych i nierzetelnych spowodowało zachwianie fundamentalnej zasady, na której oparty jest publiczny obrót papierami wartościowymi, tj. równego postępu inwestorów do informacji.

Odnosząc się do rozumienia rażącego naruszenia obowiązków, Komisja zauważyła, że może wiązać się to ze stwierdzeniem przez organ nadzoru, iż naruszenie jest wynikiem zachowania wyraźnie sprzecznego z obowiązującymi przepisami. Równocześnie, takie kryteria jak częstość naruszeń czy charakter działań powinny być jednak przez organ nadzoru brane pod uwagę.

Podsumowując charakter i wagę stwierdzonych naruszeń, Komisja uznała, że:

- Przekazanie niekompletnych raportów okresowych za rok 2012 miało charakter rażący gdyż mogło mieć istotny wpływ na decyzje podejmowane w tamtym czasie przez inwestorów, w szczególności biorąc pod uwagę ówczesną sytuację w jakiej znajdowała się Spółka i jej grupa kapitałowa. Naruszenie przez emitenta przepisów w zakresie przekazania raportów okresowych było bezsprzeczne, gdyż przekazano niekompletne raporty, co przyznała również strona. Kwestie dotyczące długości trwania okresu naruszenia nie wpływają na ocenę w tym zakresie.

-- jednoznacznie stwierdziła i wykazała jakiego zakresu informacji nie ujawniono w raporcie okresowym. Ponadto należało dostrzec istotny wpływ połączenia na sytuację emitenta. Rażący charakter i tego naruszenia uznano za bezsprzeczny.

Odnosząc się do zarzutów Spółki naruszenia przez Komisję przepisów postępowania w sposób mający istotny wypływ na wynik sprawy, wskutek przyjęcia, że nałożona na stronę kara pieniężna w kwocie 400.000 zł jest adekwatna z punktu widzenia nie tylko zasady proporcjonalności oraz zasadny równości wobec prawa, ale i uwzględnia wagę naruszenia i czas jej trwania, przyczyny naruszenia, sytuację finansową strony oraz ewentualne straty poniesione przez osoby trzecie, należy wskazać, KNF nie uwzględniła tego zarzutu. Podkreśliła, że przy wydaniu decyzji w pierwszej instancji, wzięła pod uwagę następujące okoliczności: wagę naruszenia oraz czas jego trwania, przyczyny naruszenia, sytuację finansową podmiotu, na który jest nakładana kara, skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, o ile można tę skalę ustalić, straty poniesione przez osoby trzeciej w związku z naruszeniem, o ile można te straty ustalić, gotowość podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności tego naruszenia, a także uprzednie naruszenia przepisów niniejszej ustawy popełnione przez podmiot na który nakładana jest kara.

Komisja podtrzymała ocenę, że nałożenie kary czasowego lub bezterminowego wykluczenia papierów wartościowych Spółki z obrotu byłoby zbyt uciążliwą karą dla emitenta, a tym samym nieproporcjonalną. Organ nie brał pod uwagę wielkości innych podmiotów.

Komisja doszła do wniosku, że nie naruszyła art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, które miałoby polegać na naruszeniu zasady proporcjonalności i nałożeniu na stronę kary w wysokości niewspółmiernej do celu, w tym przy uwzględnieniu wagi naruszenia oraz czasu jego trwania, przyczyn naruszeń, sytuacji finansowej strony skarżącej oraz strat poniesionych przez osoby trzecie w związku z naruszeniem.

Odnosząc się do zarzutu Spółki, naruszenia przez Komisję przepisów prawa materialnego, a w szczególności: art. 96 ust 1 pkt 1 ustawy o ofercie w zw. z art. 58 ust. 2 ustawy z dnia 31 marca 2016 roku o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 615) w zw. z art. 96 ust 1h ustawy o ofercie w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie całkowicie dowolne nałożenie na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 400.000 zł za w skazane naruszenia, w rzeczywistym oderwaniu od rzeczywistej sytuacji finansowej strony skarżącej chociażby na tle innych uczestników rynku, rzeczywistej wagi naruszeń, których ewentualnie dopuściła się strona skarżąca oraz ich rzeczywistych przyczyn, a wreszcie z pominięciem okoliczności dotyczących tego czy w związku z tymi naruszeniami inwestorzy ponieśli straty, w tym z uwzględnieniem Konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, KNF nie podzieliła tego stanowiska.

Komisja podkreśliła, że zgodnie z par. 15 MSR 1 sprawozdanie finansowe rzetelnie przedstawia sytuację finansową, efektywność finansową i przepływy pieniężne jednostki. Komisja dokonała oceny sytuacji finansowej Spółki na podstawie danych przedstawionych w sprawozdaniach finansowych, które zgodnie z przepisami prawa powinny rzetelnie i jasno przedstawiać sytuację majątkową i finansową oraz wynik finansowy. Przy tym ocena sytuacji finansowej stanowi jedno z wielu kryteriów, które składają się na miarkowanie kary.

Komisja dokonała oceny sprawozdań finansowych G.C. H. S.A. obejmujących rok obrotowy: 2015, 2016, 2016, skonsolidowany raport kwartalny za I kwartał 2017 r., uwzględniła zarówno skonsolidowane, jak i jednostkowe dane finansowe (wynik finansowy, przychody ze sprzedaży oraz kapitały własne). Zatem szeroko oceniła sytuację finansową samej Spółki, jaki i grupy kapitałowej, której Spółka jest podmiotem dominującym. Uwzględniła powiązania kapitałowe, majątkowe, kontraktowe i personalne w ramach grup, które znajdują odzwierciedlenie w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym. Wzięto także pod uwagę obecny profil działalności spółki wiodącej C. H. S.A. tj. zarządzanie grupą, nadzór nad efektywnością zarządzania aktywami jednostek zależnych oraz optymalizacja działalności jednostek w grupie. Zatem, w celu właściwej oceny sytuacji finansowej i efektywności finansowej Emitenta, należało przeanalizować dane jednostki dominującej oraz dane finansowe grupy kapitałowej zawarte w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych grupy kapitałowej.

Odnosząc się do kwestii strat osób trzecich Komisja oceniła, iż z uwagi na charakter dokonanych przez Spółkę naruszeń nie można ustalić strat poniesionych przez osoby trzecie w związku ze stwierdzonymi naruszeniami.

Przy zastosowaniu środków sankcyjnych Komisja kierowała się zasadami subsydiarności (organ nadzoru rozważając zastosowanie danej sankcji powinien rozpatrzyć, czy nie ma możliwości osiągnięcia danego celu za pomocą innego środka, który nie będzie dolegliwy dla strony postępowania) oraz proporcjonalności (wyznacza racjonalność instrumentalną organu administracji, przejawiającą się w idealnym dopasowaniu środków).

W świetle powyższego Komisja w trakcie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia miała na uwadze wszelkie okoliczności wynikające z stanu faktycznego sprawy w postaci interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, przyczyny, wagi i rodzaju naruszenia, czasu jego trwania, rozmiaru bezprawności, charakteru naruszanego dobra, współpracę strony w toku prowadzonego postępowania, ewentualne skutki naruszenia, skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia oraz straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można te straty ustalić. Ponadto Komisja miała na uwadze sytuację finansową Spółki, która rozstrzyga o możliwości poniesienia ciężaru nałożonej kary pieniężnej przez karany podmiot. Uwzględniła też wagę naruszeń oraz ich rażący charakter, a także konstytucyjną zasadę równości podmiotów wobec prawa.

Komisja podkreśliła, że administracyjne kary pieniężne stanowią środek służący skłonieniu adresatów norm administracyjnoprawnych do ich przestrzegania. Odwołała się do ujęcia indywidualnego i ogólnego aspektu prewencyjnego kary. Zauważyła, że prewencja indywidualna ma na celu wywarcie takiej oddziaływania na Spółkę, które zapewni w przyszłości należyte przestrzeganie obowiązków informacyjnych ciążących na spółce publicznej. Prewencja ogólna ma na celu zapewnienie, że mimo nałożenia kary na podmiot indywidualny, również inne spółki publiczne, znając konsekwencje naruszania obowiązków informacyjnych, będą je należycie wypełniały.

Stwierdziła, że kara pieniężna ma również pełnić funkcję dyscyplinująco-represyjną, ma ingerować w sferę majątkową podmiotu, który naruszył regulacje dotyczące obowiązków informacyjnych. Zapłata kary pieniężnej, biorąc pod uwagę pozostałe kary z art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, będzie adekwatna do stwierdzonych naruszeń oraz najskuteczniejsza z punktu widzenia dolegliwości.

Komisja przypomniała, że ustalając wysokość kary pieniężnej działała w ramach uznania administracyjnego, co nie oznaczało jednak, że kierowała się dowolnością. Wzięła pod uwagę takie czynniki, jak adekwatność nałożonej kary do stwierdzonego naruszenia prawa, jak również wskazane powyżej względy prewencyjne oraz represyjne, jakie ma spełniać kara. Wymierzając powyższą karę, uwzględniła także okoliczność, że stwierdzone naruszenia obowiązków informacyjnych, których dopuściła się Strona, miały charakter rażący.

Jako okoliczność obciążającą KNF wzięła pod uwagę, że Spółka już wcześniej została ukarana za naruszenie obowiązków informacyjnych (decyzja Komisji z dnia [...] lutego 2012 r.). Fakt uprzedniego ukarania Spółki za naruszenie art. 56 ustawy o ofercie wskazywać miał na lekceważący stosunek Spółki do jej obowiązków jako spółki publicznej, co miało wpływ na wymiar kary pieniężnej.

Ustalając wysokość kary pieniężnej Komisja uwzględniła okoliczność, że w toku postępowania zidentyfikowano rażące naruszenia ustawy o ofercie, w związku ze sprawozdaniami finansowymi, które zostały opublikowane na przestrzeni ostatnich lat. Zatem Spółka kilkakrotnie wprowadzała akcjonariuszy w stan dezinformacji.

Komisja wzięła natomiast pod uwagę jako jedyną okoliczność łagodzącą (choć w niewielkim stopniu wpływającą na wymiar kary) fakt, że Spółka udzielała odpowiedzi na pisma Komisji kierowane w trakcie trwania postępowania.

Z uwagi na charakter dokonanych przez Spółkę naruszeń nie można było ustalić skali korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, jak również nie można było ustalić strat poniesionych przez osoby trzecie w związku z naruszeniem. Dlatego Komisja nie mogła ich uwzględnić przy wymiarze kary.

W ramach uznania administracyjnego, należało uwzględnić również sytuację ekonomiczną Emitenta, ale nie jako mającą decydujące znaczenie dla określenia wysokości kary pieniężnej. Komisja zauważyła, że kara w wysokości 400.000 zł, odpowiadająca 40 % ustawowego zagrożenia za stwierdzone naruszenie była karą adekwatną, współmierną do stwierdzonych w toku postępowania administracyjnego uchybień i spełnia wymóg celowości. Nakładając karę w powyższej wysokości Komisja miała również na uwadze, aby zastosowanie sankcji nie doprowadziło do powstania negatywnych konsekwencji, które nie pozostawałyby w relacji proporcjonalności do charakteru naruszeń, których dopuściła się Spółka.

Z przedstawionym stanowiskiem KNF nie zgodziła się Spółka i wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżone rozstrzygnięcie zaskarżyła w całości. Zarzuciła decyzji naruszenie:

I Przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

1) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębienia zaufania i:

- pomimo tego, iż organ za podstawę zaskarżonej decyzji ustalił, iż w sprawie nie jest możliwe ustalenie strat poniesionych przez podmioty trzecie w związku z naruszeniem wyciąganie wyrażanie wbrew temu niekorzystnych dla strony skarżącej ocen co do rzekomo istotnej wagi naruszeń (m.in. na stronie 34 pierwszy akapit od góry);

- pomimo tego, iż organ za podstawę zaskarżonej decyzji przyjmuje z jednej strony, iż decyzja w przedmiocie nałożenia kary jest wydawana w sprawach indywidualnych i konkretnych, tj. dotyczy jednoznacznie określonego podmiotu, a rozstrzygnięcie może dotyczyć jedynie okoliczności związanych ze Spółką, w sytuacji gdy z drugiej strony organ za podstawę decyzji np. ocenia wagę naruszeń nie z punktu widzenia tego kto faktycznie był interesariuszem raportów publikowanych przez Spółką, lecz kto potencjalnie mógł być;

- całkowicie dowolne utrzymanie w niezmienionej wysokości kary nałożonej na stronę skarżącą nawet pomimo ustalenia, iż część z ujawnień wymaganych treścią art. 56.ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia w zw. z par. B64 lit. e, h oraz q (ii) Załącznika B do Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej 3 "Połączenia jednostek gospodarczych", stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1606/2002Parlamentu Europejskiego i Rady (DZ.Urz. UE L 320 z dnia 29 listopada 2008 r. (z późn. zm.) zostało ujawnionych w treści skonsolidowanego sprawozdania finansowego Spółki za rok 2014, a przez to wbrew powyższej zasadzie odrywanie kary od konkretnych okoliczności sprawy i nakładanie jej w sposób dowolny, a nie uznaniowy;

2) Art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 5 u.n.r.f. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i brak ustalenia za podstawę zaskarżonej decyzji, iż:

a) pierwotny brak przekazania pełnego skonsolidowanego raportu rocznego za 2012 rok oraz pełnego raportu rocznego za 2012 rok, tj. brak przedłożenia w pierwotnej treści raportu stanowiska biegłego w sprawie odmowy wydania opinii do badania sprawozdań finansowych o badanym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym oraz jednostkowego sprawozdania finansowego za rok 2012 nastąpiło w istniejącej sytuacji finansowo - ekonomicznej i gospodarczej nie tylko z przyczyn, na które skarżąca nie miała już żadnego wpływu, tj. z powodu finalnej odmowy wydania tej opinii przez podmiot uprawniony do badania, a zatem w sytuacji od niej niezależnej w danych realiach, ale nadto z powodu niezawinionej przez stronę skarżącą; dezorganizacji, związanej z konieczną olbrzymią redukcją zatrudnienia oraz związanym z tym brakiem wykwalifikowanej kadry, co jednak mimo treści art. 96 ust. 1h pkt 2 ustawy o ofercie;

b) poprzez brak ustalenia pełnej sytuacji finansowej skarżącej, w tym w szczególności pominięcie, iż wskazane w treści zaskarżonej decyzji wyniki finansowe strony wykazane w jednostkowym sprawozdaniu finansowym za 2016 r. oraz skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2016 r. oraz jednostkowym oraz skonsolidowanym raporcie kwartalnym za I kw. 2017 r. są w przeważającej części pochodną aktualizacji wyceny majątku, co wprost wynika z treści noty nr 13, a nie konsekwencją stanu posiadanych środków pozwalających skarżącej na zapłatę nałożonej kary bez narażania na utratę płynności, a zatem zgodną z zasadą proporcjonalności;

c) pominięcie z punktu widzenia wagi naruszenia, iż brak publikacji stanowisk biegłego w sprawie odmowy wydania opinii do badania skonsolidowanego i jednostkowego sprawozdania finansowego, które jak się okazało z perspektywy czasu były oparte na błędnym założeniu co do możliwości kontynuacji prowadzenia działalności gospodarczej, było działaniem chroniącym potencjalnych interesantów;

d) pominięcie za podstawę ustaleń odnoszących się do nienależytego wykonania przez stronę obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia w zw. z par. B64 lit. e, h oraz q (ii) Zał. B do MSSF3, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1606 2002Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 320 z dnia 29 listopada 2008 r. z póżn. zm.) całości treści skonsolidowanego sprawozdania finansowego Grupy Kapitałowej skarżącej za 2014 rok z uwzględnieniem przyjętej przez Spółkę zasady istotności, a w szczególności, iż:

-odnośnie obowiązku wynikającego z treści par. B64 lit. e) Zał. B do MSSF3 zobowiązującego do ujawnienia jakościowego opisu czynników, które doprowadziły do ujęcia wartości firmy, takich jak oczekiwana synergia łączących się działalności jednostki przejmowanej i jednostki przejmującej, wartości niematerialne niekwalifikujące się do osobnego ujęcia oraz inne czynniki, skarżąca sprawozdaniu zarządu z działalności Grupy oraz w części sprawozdania finansowego dotyczącej Zmian w składzie Grupy w okresie od 01.01.2014 do 31.12.2014 roku (strona 5 sprawozdania) opisała m.in.:

• profile działalności jednostek przejętych.

• zmniejszenie ryzyka konkurencji jednostki dominującej poprzez szerokie kontakty spółek córek. Wskazuje on jakie są efekty połączenia, str. 38 Sprawozdania zarządu;

• zwiększenie ryzyka kredytowego(K. C. Sp. z o.o. ), str. 39 oraz nota kredyty;

• ujawnienie w sprawozdaniu zarządu w punkcie 4 w charakterystyce działalności informacji o działaniach w 2014 roku oraz w zawartych znaczących umowach pkt 8. w których doskonale widać, że stroną umowy jest nowo przejęta spółka C.;

• ujawnienie w sprawozdaniu finansowym informacji o transakcjach z jednostkami powiązanymi - poprzez prostą analizę dynamiki wzrostu czytelnik jest w stanie określić wpływ grupy C. Sp. z o.o. na starą G.nota 38;

a wobec czego z pewnością nie wypełnia jedynie wymogów ujawnień objętych par. B64 lit. d) dotyczących jedynie ujawnień głównych przyczyn połączenia oraz opisu tego, w jaki sposób jednostka objęła kontrolę nad jednostką przejmowaną; odnośnie obowiązku wynikającego z treści par. B64 lit. h) Załącznika B do MSSF3 zobowiązującego do ujawnienia w przypadku nabytych należności:

• wartości godziwej należności

• wartości brutto należności wynikających z zawartych umów

• najlepszego szacunku na dzień przejęcia określonych w umowach przepływów pieniężnych, których wpływu nie można oczekiwać

• informacji na temat głównych klas należności takich jak pożyczki, bezpośrednie leasingi finansowe i wszelkie inne klasy należności

iż. w nocie nr 7 zostały ujawnione globalne kwoty przejętych aktywów trwałych, aktywów finansowych oraz innych aktywów, w nocie nr 2 "Rzeczowe aktywa trwałe" oraz w nocie nr 4 "Nieruchomości inwestycyjne" zostały przedstawione szczegółowe informacje o wartości przejętych aktywów trwałych, w nocie nr 10 zostały przedstawione informacje w zakresie przejętych aktywów finansowych, w tym ujawniono w niej wartości przejętych składników, zaś informacja dotycząca udzielonych pożyczek została przedstawiona w nocie nr 15;

3) Art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 5 u.n.r.f. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i całkowicie dowolne przyjęcie, że:

- skarżąca publikując raport roczny za 2012 rok nienależycie wykonała obowiązki wynikające z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia oraz art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3, § 91 ust. 1 pkt 3 i 7 Rozporządzenia, w sytuacji gdy raport roczny (okresowy) strony skarżącej za 2012 rok składa się z dwóch raportów tj. raportu rocznego za 2012 skorygowanego raportem bieżącym [...]z dnia [...] maja 2013 roku i łączna treść tych raportów wypełnia wymogi określone wskazanymi przepisami, choć może jedynie nieterminowo; całkowicie dowolne uznanie za podstawę zaskarżonej decyzji, iż opinia podmiotu uprawnionego do badania i stanowisko w sprawie odmowy wyrażenia opinii mają równorzędne znacznie w kontekście § 91 ust. 1 pkt 7 i § 92 ust. 1 pt 7 Rozporządzenia w sytuacji, gdy § 91 ust. 1 pkt 7 i § 92 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia wprost stanowi wyłącznie o opinii podmiotu uprawnionego, a nie o stanowisku w sprawie odmowy wyrażenia opinii;

- wszystkie ewentualne uchybienia, jakich dopuściła się skarżąca mają charakter rażący, tj. widoczny na pierwszy rzut oka, w sytuacji, gdy nie tylko strona skarżąca przedstawia w sprawie szereg okoliczności wskazujących na wypełnienie przez nią wymogów dotyczących ujawnień, ale nadto sama ocena organu dotycząca tych uchybień jest wynikiem chociażby pogłębionej analizy, a niewątpliwie nie każde naruszenie prawa ma od razu charakter rażącego;

- bez względu na zmieniające się w toku postępowania w poszczególnych instancjach ustalenia organu co do zakresu ujawnień, a przez to ustalenia dotyczące uchybień strony skarżącej, wysokość kary nałożonej na skarżącą nie powinna ulec żądnym zmianom;

- nałożona na stronę kara pieniężna w kwocie 400.000. zł jest adekwatna z punktu widzenia nie tylko zasady proporcjonalności oraz zasadny równości wobec prawa, ale i także mieści się w zakresie uznaniowości uwzględniając wagę naruszenia i czas jej trwania, przyczyny naruszenia, sytuację finansową strony skarżącej oraz ewentualne straty poniesione przez osoby trzecie;

- niepełne ujawnienie związane z połączeniem jednostek w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014 uniemożliwiły inwestorom dokonanie pełnej oceny charakteru i skutków finansowych połączenia ze spółką C. Sp. z o.o. co mogło mieć wpływ na ich decyzje inwestycyjne podjęte na podstawie informacji zawartych w tym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym w sytuacji, gdy powyższa ocena jest nie tylko wyrażona na niepełnych ustaleniach faktycznych, a w szczególności przy braku uwzględnienia Międzynarodowego Standardu Rachunkowości nr 1 "Prezentacja Sprawozdań Finansowych" oraz z założeń koncepcyjnych MSR zgodnie z którymi uważa się, że "...użytkownicy z założenia posiadają dostateczną wiedzę z zakresu biznesu, działalności gospodarczej i rachunkowości oraz wykazują gotowość do uważnego zapoznania się prezentowanymi informacjami.;

4) Art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 5 u.n.r.f. poprzez brak uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim organ nie tylko utrzymał w całości swoją własną decyzję nakładającą na stronę karę m.in. za przekazanie niepełnego raportu rocznego za 2012 rok tj. niezawierającego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2012 oraz opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym sprawozdaniu finansowym oraz przekazanie niepełnego aportu rocznego za rok 2012, tj. niezawierającego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2012 oraz opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym sprawozdaniu finansowym pomimo tego, że sam organ w treści decyzji wskazuje, iż raport ten następnie został skorygowany raportem bieżącym nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., w którym zostały uzupełnione te braki wcześniejszego raportu, ale także nie w pełni wyjaśnił, w jakim zakresie przełożyły się na wielkość nałożonej na stronę skarżącą kary pieniężnej takie okoliczności jak waga naruszenia, przyczyny naruszenia oraz rzeczywista sytuacja finansowa strony skarżącej, w tym w kontekście zasady równości wobec prawa oraz zasady proporcjonalności, a w szczególności brak wyjaśnienia w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji dlaczego akurat kara w wysokości 400.000 zł nie tylko jest adekwatna do wagi naruszenia, czasu jego trwania, sytuacji finansowej strony skarżącej, ale nadto jej nałożenie w takiej, a nie innej wysokości jest adekwatne do celu jakiemu ona służy i nie różnicuje sytuacji strony skarżącej na tle innych podmiotów znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej;

5) Art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa i nałożenie na skarżącą kary w wysokości 400.000 zł w oderwaniu od wysokości kar nadkładach na inne podmioty, w szczególności w sytuacji gdy naruszenia jakich dopuszczają się te podmioty powodują rażąco większe straty dla inwestorów na rynku;

6) Art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady proporcjonalności i nałożenie na skarżącą kary w wysokości niewspółmiernej do celu, w tym przy uwzględnieniu wagi naruszenia oraz czasu jego trwania, przyczyn naruszeń, sytuacji finansowej strony oraz strat poniesionych przez osoby trzecie w związku z naruszeniem:

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności:

1) Art. 96 ust. I pkt 1 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 czerwca 2016 r. w zw. z art. 58 ust. 2 ustawy zmieniającej poprzez nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 400.000 zł wobec stwierdzenia, że C. S.A. m.in. publikując raport roczny za 2012 rok nienależycie wykonała obowiązki wynikające z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 7 w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie Rozporządzenia zmieniającego oraz art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3, § 91 ust. 1 pkt 3 i 7 Rozporządzenia, w sytuacji gdy raport roczny (okresowy) skarżącej za 2012 rok składa się z dwóch raportów tj. raportu rocznego za 2012 skorygowanego raportem bieżącym [...]z dnia [...] maja 2013 roku i łączna treść tych raportów wypełnia wymogi określone wskazanymi przepisami, choć być może z opóźnieniem;

2) Art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 czerwca 2016 r. w zw. z art. 58 ust. 2 ustawy zmieniającej w zw. z art. 96 ust. 1h ww ustawy (Dz.U. z 2016 r. poz. 1639 z późn. zm.) w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie w sposób całkowicie dowolny, a nie w ramach uznania administracyjnego, nałożenie na skarżącą kary pieniężnej akurat w wysokości 400.000 zł za wskazane rzekome naruszenia, w rzeczywistym oderwaniu m.in. od rzeczywistej sytuacji finansowej strony chociażby na tle innych uczestników rynku, rzeczywistej wagi naruszeń, których ewentualnie dopuściła się strona oraz ich rzeczywistych przyczyn, a wreszcie z pominięciem okoliczności dotyczących tego czy w związku z tymi naruszeniami inwestorzy ponieśli straty, w tym z uwzględnieniem konstytucyjnej zasady równości wobec prawa;

3) Art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 61 ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust; 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia (Dz.U. z 2016r., poz. 860) w zw. z par. B64 lit. e, h oraz q(ii) Załącznika B do MSSF3 "Połączenie jednostek gospodarczych", stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmującego określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (DZ. Urz. UE L 320 z dnia 29 listopada 2008 r. z późn. zm. w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2014 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, iż strona skarżąca dopuściła się niepełnego ujawnienia związanego z połączeniem jednostek w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014 w zakresie wskazanym w zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższymi zarzutami Spółka wnosiła o: uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, dopuszczenie dowodów dokumentów załączonych do skargi na okoliczności wskazane w treści jej uzasadnienia.

Komisja Nadzoru Finansowego w odpowiedzi na skargę podtrzymała argumentację przestawiona w decyzjach i wnosiła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga C. S.A. z siedzibą we [...] nie jest zasadna.

Przedmiotem skargi Spółki jest decyzja Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie nałożenia na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 400.000 zł wobec rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych określonych w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie wskutek przekazania do publicznej wiadomości raportu rocznego za 2012 rok niezawierającego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2012 oraz opinii podmiotu uprawnionego do badania o badanym sprawozdaniu finansowym za rok 2012, natomiast w odniesieniu do skonsolidowanego raportu rocznego - opinii podmiotu uprawnionego do badania o badanym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012 oraz poprzez niepełne ujawnienia związane z połączeniem jednostek w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014.

Jednocześnie należy zauważyć, że Spółka, chociaż oświadczyła, że zaskarża decyzję w całości, to faktycznie zarzuty skierowała do części obejmującej rozstrzygnięcie o karze pieniężnej.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji w części rozstrzygającej o nałożeniu kary był art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed wejścia w życie Ustawy zmieniającej: "W przypadku gdy emitent lub sprzedający lub podmiot ubiegający się o dopuszczenie instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi do obrotu na rynku regulowanym nie wykonuje albo wykonuje nienależycie obowiązki, o których mowa w art. 15a ust. 4 i 5, art. 20, art. 24 ust. 1 i 3, art. 37 ust. 3 i 4, art. 38 ust. 4-6, art. 38a ust. 2-4, art. 38b ust. 7-9, art. 39 ust. 1 i 2, art. 40, art. 41 ust. 1, ust. 3, ust. 8 zdanie drugie i ust. 9, art. 44 ust. 1, art. 45 ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 i 3, art. 46, art. 47 ust. 1, 3 i 5, art. 48, art. 50, art. 51a ust. 3 zdanie drugie i ust. 4, art. 52, art. 54 ust. 2 i 3, art. 56-56c, art. 57, art. 58 ust. 1, art. 59, art. 62 ust. 2, 6 i 8, art. 63, art. 66 i art. 70 (...) Komisja może wydać decyzję o wykluczeniu, na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożyć, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację finansową podmiotu, na który kara jest nakładana, karę pieniężną do wysokości 1.000.000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie.".

Co do wersji zastosowanych przepisów ustawy o ofercie i Rozporządzenia organ i skarżąca byli zgodni.

Komisja przyjęła, że Spółka nie dopełniła obowiązków informacyjnych przewidzianych w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie: emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 6, do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji bieżących i okresowych zgodnie z postanowieniami regulaminów, o których mowa w art. 61 - w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych wyłącznie do obrotu na rynku giełdowym niebędącym rynkiem oficjalnych notowań giełdowych lub obrotu na rynku pozagiełdowym. Nienależyte wypełnienie obowiązków informacyjnych przez emitenta dotyczyć miało raportu rocznego za 2012 rok, skonsolidowanego raportu rocznego za 2012 rok, skonsolidowanego raportu rocznego za 2014 rok.

Nie było sporu między stronami, że termin na przekazanie powyższych raportów upływał 30 kwietnia następnego roku po roku, którego dotyczył raport. Stwierdzone przez KNF braki dotyczył skonsolidowanego raportu rocznego za 012 rok i 2014 rok oraz raportu rocznego za 2012 rok.

Minimalne wymogi co do raportu rocznego określa § 91 ust. 1 Rozporządzenia. Wśród nich wymienia w pkt 3 i 7: roczne sprawozdanie finansowe, sporządzone zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości i zbadane przez podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych, zgodnie z obowiązującymi przepisami i normami zawodowymi – pkt 3, opinię podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym rocznym sprawozdaniu finansowym, zawierającą w odniesieniu do sprawozdania z działalności emitenta opinię, czy informacje zawarte w tym sprawozdaniu uwzględniają przepisy rozporządzenia i są zgodne z informacjami zawartymi w rocznym sprawozdaniu finansowym, oraz raport podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych z badania rocznego sprawozdania finansowego – pkt 7.

Z kolei minimalne konieczne elementy skonsolidowanego raportu rocznego wymieniono w § 92 ust. 1 Rozporządzenia. Wśród nich w pkt w pkt 7 ujęto opinię podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym rocznym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym, zawierającą w odniesieniu do sprawozdania z działalności grupy kapitałowej emitenta opinię, czy informacje zawarte w tym sprawozdaniu uwzględniają przepisy rozporządzenia i są zgodne z informacjami zawartymi w rocznym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym, oraz raport podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych z badania rocznego skonsolidowanego sprawozdania finansowego.

Spółka nie kwestionowała, że opublikowany [...] kwietnia 2013 r. raport roczny za 2012 r. nie zawierał sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2012 oraz opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012. Natomiast opublikowany w tej samej dacie skonsolidowany raport roczny nie opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012. Uzupełnione o brakujące elementy oba raporty przekazała do publicznej wiadomości [...] maja 2013 r.

Emitent próbował wykazać, że brak opinii biegłego rewidenta o sprawozdaniach finansowych połączony ze stanowiskiem biegłego o przyczynach odmowy sporządzenia opinii nie może być traktowany równorzędnie z wymaganą opinią, gdyż tylko o niej mówią § 91 ust. 1 pkt 7 i § 92 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia.

Nie można podzielić stanowiska Spółki w tym zakresie, gdyż w raporcie bieżącym nr [...]z [...]maja 2013 r. sama wyjaśniała, że omyłkowo nie zamieściła w ramach omawianych raportów jednostkowego raportu finansowego za 2012 rok oraz opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych za 2012 rok (k. – 95 akt adm.). Biegły rewident w swoim stanowisku z [...] kwietnia 2013 r. przedstawił powody, dla których odmówił wyrażenia opinii (k. – 212 akt adm.). Spółka nie podważała stanowiska biegłego rewidenta zaprezentowanego w stanowisku. Ponadto stanowisko zaprezentowane przez biegłego rewidenta w dniu [...] kwietnia 2013 r. także miało walor opinii w rozumieniu § 91 ust. 1 pkt 7 i § 92 ust. 2 pkt 7 Rozporządzenia, zważywszy na treść art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r., poz. 330) mówiący, że opinia powinna w sposób jednoznaczny wskazywać powody wyrażenia zastrzeżeń do sprawozdania finansowego, wyrażenia opinii negatywnej lub odmowy wyrażenia opinii, z uwagi na zaistnienie okoliczności uniemożliwiających jej sformułowanie. Zastrzeżenia należy wyrazić w sposób wskazujący na ich zasięg.

W skardze emitent nie rozważał skutków i przyczyn braku sprawozdania finansowego za 2012 rok w raporcie rocznym za 2012 rok.

Generalnie Spółka próbowała wykazać, że brak omawianych dokumentów nie nastąpił z przyczyn leżących po jej stronie, czemu przeczyło jej stanowisko zawarte w omówionym raporcie bieżącym [...]oraz stanowisko biegłego rewidenta z [...] kwietnia 2013 r. Okoliczność, że omawiane braki raportów rocznych za 2012 r. zostały uzupełnione [...] maja 2013 r., nie wyłączała odpowiedzialności skarżącej.

Według art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 6, do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji bieżących i okresowych zgodnie z postanowieniami regulaminów, o których mowa w art. 61 - w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych wyłącznie do obrotu na rynku giełdowym niebędącym rynkiem oficjalnych notowań giełdowych lub obrotu na rynku pozagiełdowym. Niedopełnienie tego obowiązku czyli terminowego przekazania wspomnianych informacji okresowych zagrożone jest sankcją z art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie.

Opisane uregulowanie jest zgodne z art. 28a lit. a dyrektywy 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym oraz zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE (Dz. Urz. UE L z 2004 r., poz. 390, s. 38, dalej: dyrektywa 2004/109/WE), mówiącym, że artykuł 28b (prawo zastosowania właściwych środków i kar administracyjnych przez właściwe organy) ma zastosowanie co najmniej do naruszenia niepodania przez emitenta do wiadomości publicznej w określonym terminie informacji wymaganych na mocy krajowych przepisów przyjętych w celu transpozycji art. 4 (dotyczy obowiązków informacyjnych związanych z raportami rocznymi).

Przechodząc do oceny kolejnego naruszenia stwierdzonego przez Komisję, tj. niepełnego ujawnienia w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014, związanego z połączeniem jednostek, Sąd także zaakceptował jej stanowisko. Zarzuty KNF były związane z zaprezentowaniem w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014 tylko części informacji dotyczących transakcji połączenia emitenta z C. Sp. z o.o. i powstania grupy kapitałowej C. S.A. Wśród wymaganych elementów skonsolidowanego raportu rocznego § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia wymienia bowiem roczne skonsolidowane sprawozdanie finansowe, sporządzone zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości i zbadane przez podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych, zgodnie z obowiązującymi przepisami i normami zawodowymi w przypadku stosowania MSR roczne skonsolidowane sprawozdanie finansowe sporządza się w zakresie określonym w tych standardach.

Sąd podzielił stanowisko Komisji, że Spółka w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014 zaprezentowała tylko część informacji dotyczących transakcji połączenia z C. Sp. z o.o. wymaganych na podstawie MSSF 3, jak: nazwa i opis jednostki przejmowanej, data przejęcia, główne przyczyny połączenia jednostek oraz opis tego w jaki sposób jednostka przejmująca objęła kontrolę nad jednostką przejmowaną, a także dokonała ujęcia i wyceny wartości firmy. Natomiast emitent w tymże sprawozdaniu finansowym nie ujawnił wszystkich informacji umożliwiających użytkownikom jej sprawozdań finansowych ocenę charakteru i skutków finansowych połączenia jednostek przeprowadzonego w czasie bieżącego okresu sprawozdawczego, wymaganych przez par. B64 lit. e) Zał. B MSSF 3: brak jakościowego opisu czynników, które doprowadziły do ujęcia wartości firmy. Biorąc pod uwagę znaczącą wartość firmy, która powstała w wyniku transakcji, niezbędne było ujawnienie inwestorom, jakie czynniki spowodowały, że emitent zobowiązał się do zapłaty za inwestycję wartości znacznie przewyższającej wartość nabytych aktywów netto. Spółka nie wskazała także szczegółowych informacji na temat skutków niewywiązania się z przedmiotowej umowy przez emitenta. Zważywszy na wielkość transakcji i jej znaczenie dla Spółki informacje takie były istotne dla inwestorów. W skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok 2014 nie ujawniono m.in. informacji na temat najlepszego szacunku na dzień przejęcia określonych w umowach przepływów pieniężnych, których wpływu nie można oczekiwać. Nie ujawniono również w sposób syntetyczny informacji na temat głównych klas nabytych należności, co potwierdził również podmiot uprawniony do badania sprawozdania, przez co możliwość dokonania przez użytkowników całościowej oceny wpływu połączenia na skonsolidowane sprawozdanie finansowe była istotnie utrudniona. Doprowadziło to, jak zauważyła KNF, że wskazane przez Stronę informacje ujawnione w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok 2014 nie wypełniały wymogów par. B64 lit. h) MSSF 3. Ponadto, co podniosła Komisja, dane i informacje zaprezentowane w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym nie wypełniały wymogów par. B64 lit. q pkt (ii) MSSF 3. gdyż nie uwzględniały wyłączeń wynikających z występowania transakcji pomiędzy podmiotami powiązanymi. Zatem wedle ponownej oceny Komisji wskazane przez Stronę informacje ujawnione w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok 2014 nie wypełniają wymogów par. B64 lit. q pkt (ii) MSSF 3.

Komisja oparła swoje stanowisko na wyjaśnieniach podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych(k: 541 - 543), które były zbieżne z wyjaśnieniami Spółki (k. 592 - 593) i co do zasady potwierdzały ustalony i uwzględniony przez Komisję zakres ujawnień zawartych w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok 2014.

W myśl art. 1 i 2 rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości (Dz. Urz. UE L 2002, poz. 243. s.1 "międzynarodowe standardy rachunkowości" będą oznaczały Międzynarodowe Standardy Rachunkowości (MSR), Międzynarodowe Standardy Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) i odnoszące się do nich Interpretacje (interpretacje SKI-KMISF), kolejne zmiany do tych standardów i odnoszących się do nich interpretacji, przyszłe standardy i związane z nimi interpretacje wydane lub przyjęte przez Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR)- art. 2, a celem rozporządzenia jest przyjęcie i stosowanie międzynarodowych standardów rachunkowości we Wspólnocie w celu zharmonizowania informacji finansowych przedstawianych przez spółki określone w art. 4, a tym samym wydajne funkcjonowanie wspólnotowego rynku kapitałowego i rynku wewnętrznego.

Z kolei według rozporządzenia Komisji (WE) nr 495/2009 z dnia 3 czerwca 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1126/2008 przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) 3 (Dz. Urz. UE L 2009, poz. 149, s. 22) wyznaczył, że zaktualizowany MSSF 3 Połączenia jednostek, określa zasady i wymogi dotyczące sposobu, w jaki w ramach połączenia jednostek jednostka przejmująca ujmuje i wycenia w swoich sprawozdaniach finansowych poszczególne elementy (takie jak możliwe do zidentyfikowania nabyte aktywa, przejęte zobowiązania, udziały niekontrolujące oraz wartość firmy) związane z księgowym traktowaniem transakcji nabycia. Określa on również, które informacje dotyczące tego rodzaju transakcji muszą zostać ujawnione.

Zatem MSSF 3 określa, które informacje dotyczące połączenia jednostek mają być ujawnione i w sposób zapewniający wysoki stopień przejrzystości i porównywalności sprawozdań finansowych.

Dlatego KNF prawidłowo zinterpretowała i zastosowała przy ocenie skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2014 przepisy par. B64 lit. e, h, q (ii) załącznika B do MSSF 3:

Aby spełnić wymóg określony w paragrafie 59 (Jednostka przejmująca ujawnia informacje umożliwiające użytkownikom jej sprawozdania finansowego ocenę charakteru i skutków finansowych połączenia jednostek przeprowadzonego: w czasie bieżącego okresu sprawozdawczego (lit. a) lub po zakończeniu okresu sprawozdawczego, ale przed dniem zatwierdzenia sprawozdania finansowego do publikacji (lit. b), jednostka przejmująca ujawnia następujące informacje o każdym połączeniu jednostek przeprowadzonym w trakcie okresu sprawozdawczego: (...)

e) jakościowy opis czynników, które doprowadziły do ujęcia wartości firmy, takich jak oczekiwana synergia łączących się działalności jednostki przejmowanej i jednostki przejmującej, wartości niematerialne niekwalifikujące się do osobnego ujęcia oraz inne czynniki,

h) w przypadku nabytych należności: wartość godziwą należności (i), wartość brutto kwot należności wynikających z zawartych umów (ii) oraz najlepszy szacunek na dzień przejęcia określonych w umowach przepływów pieniężnych, których wpływu nie można oczekiwać (iii). Należy ujawnić informacje na temat głównych klas należności, takich jak pożyczki, bezpośrednie leasingi finansowe i wszelkie inne klasy należności.,

q) następujące informacje (...) przychody oraz zysk lub stratę połączonej jednostki za bieżący okres sprawozdawczy, wyliczone w taki sposób, jak gdyby datą przejęcia w przypadku wszystkich połączeń jednostek przeprowadzonych w trakcie roku był początek rocznego okresu sprawozdawczego(ii). Gdyby ujawnienie którejkolwiek informacji spośród wymaganych przez niniejszy podpunkt było niewykonalne w praktyce, jednostka przejmująca ujawnia ten fakt oraz wyjaśnia, dlaczego jest to niewykonalne.

Nie można uznać rozproszenia niektórych informacji w sprawozdaniu, a nie syntetycznego ich przedstawienia jako realizacji opisanych obowiązków.

Jak wynika z akt administracyjnych kwestie prawidłowej interpretacji i stosowania MSSF 3 były sygnalizowane Spółce w związku z wcześniejszym przejęciem innej firmy.

Sąd podzielił stanowisko organu, że opisane naruszenia miały charakter rażący. Według § 3 Rozporządzenia raporty bieżące i okresowe powinny zawierać informacje odzwierciedlające specyfikę opisywanej sytuacji oraz powinny być sporządzone w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny (ust. 1), a przy tym przekazywane przez emitenta raporty bieżące i okresowe powinny być sporządzone w sposób umożliwiający inwestorom ocenę wpływu przekazywanych informacji na sytuację gospodarczą, majątkową i finansową emitenta. Ponadto według motywu 1 Preambuły rozporządzenia 109/2004 /WE skuteczne, przejrzyste i zintegrowane rynki papierów wartościowych stanowią wkład w tworzenie prawdziwego, jednolitego rynku europejskiego we Wspólnocie oraz sprzyjają rozwojowi i tworzeniu nowych miejsc pracy poprzez lepsze rozdysponowanie kapitału oraz redukcję kosztów. Ujawnienie precyzyjnych, wyczerpujących i aktualnych informacji o emitentach papierów wartościowych buduje trwałe zaufanie inwestorów i umożliwia opartą na odpowiednich informacjach ocenę ich wyników oraz aktywów. Wpływa to na poprawę ochrony inwestorów oraz skuteczności funkcjonowania rynku.

Naruszenia nie budziły wątpliwości i były istotne, gdyż za każdym razem dotyczyły kwestii finansowych ściśle związanych z istniejącą w danym momencie sytuacją Spółki, decydującą o dalszym jej funkcjonowaniu.

Przy tym do oceny czy naruszenie obowiązków miało charakter rażący nie można wprost odwoływać się do wykładni rażącego naruszenia przepisów prawa przewidzianej przez art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Uznanie, że naruszenie miało charakter rażący, miało wpływ na wysokość nałożonej kary pieniężnej.

Sąd nie podzielił także argumentacji skarżącej co wysokości nałożonej kary pieniężnej. Organ wyjaśnił, dlaczego zastosował tę sankcję – karę pieniężną. Sąd zaakceptował przedstawiona argumentację i dlatego doszedł do wniosku, ze KNF nie naruszył art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Została zastosowana adekwatna sankcja i w wysokości współmiernej do celu, jaki miała osiągnąć. Organ uwzględnił przy tym przesłanki, wymienione w art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie, decydujące o wysokości nałożonej kary, omawiając je i odnosząc do realiów niniejszej sprawy. Sąd nie dopatrzył się naruszenia omawianych wytycznych. Kara została nałożona z uwzględnieniem ustawowych przesłanek, przy czym decyzja wydawana jest co do indywidualnej sytuacji i podmiotu.

Należy przy tym zauważyć, że według art. 96 ust. 1h pkt 4 ustawy o ofercie do nałożenia sankcji nie jest niezbędne ustalenie skali uzyskanych strat, gdyż skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia - uwzględnia się, o ile można tę skalę ustalić.

Nie została naruszona zasada równości wymagana przez art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżąca chciała porównania z naruszeniami innego podmiotu, co z uwagi na konieczność oceny indywidualnej sytuacji nie była możliwa.

Dlatego dowody przedstawione przez skarżącą nie były przydatne. Przy tym te dowody też zostały ocenione przez KNF w zaskarżonej decyzji. Nie były to więc dowody, o których mowa w art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.).

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, zarówno tych podnoszonych w skardze, jak i innych, co należałoby uwzględnić z urzędu, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., jeżeliby wystąpiły. Generalnie skarga stanowiła polemikę z wyczerpującym stanowiskiem KNF zaprezentowanym w skarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze na mocy art. 151 p.p.s.a. należało oddalić skargę.