Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 377/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe - art.54 par.3
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, , , po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. i A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. w wysokości [...] zł.

Na powyższą decyzję E. i A. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Organ odwoławczy decyzją nr [...] z dnia [...] uchylił w całości decyzję nr [...] z dnia [...] i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Postanowieniem z dnia 8 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Gl 737/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach umorzył postępowanie sądowe ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] oraz zasądził od organu na rzecz skarżących kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Prawomocność tego postanowienia stwierdzono w dniu 30 maja 2005 r. z dniem 8 kwietnia 2005 r.

W dniu 11 marca 2005 r. pełnomocnik podatników złożył skargę na decyzję autokontrolną z dnia [...] nr [...]. Wyrokiem z dnia 13 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Gl 760/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił wspomnianą wyżej decyzję.

W związku z powyższym organ uznał, iż do obrotu prawnego powróciła decyzja z dnia [...] nr [...].

W piśmie z dnia 5 stycznia 2009 r. (data wpływu do organu) E. i A. S. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] oraz o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił stwierdzenia nieważności swojej decyzji ostatecznej utrzymującej w mocy decyzję organu podatkowego I instancji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r.

Podatnicy pismem z dnia 5 czerwca 2009 r. złożyli odwołanie od w/w decyzji, wnosząc o jej uchylenie i uwzględnienie wniosku o stwierdzenie nieważności.

Dyrektor Izby Skarbowej działając jako organ drugiej instancji decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podatnicy zaskarżyli powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 11 marca 2010 r. sygn. akt

I SA/Gl 826/09 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2011r. sygn. akt II FSK 1552/10 oddalił skargę kasacyjną organu od wyroku z dnia 11 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 826/09 stwierdzając m.in., iż "(...) uchylenie przez sąd administracyjny decyzji wydanej przez organ podatkowy w drodze autokontroli z art. 54 § 3 P.p.s.a. powoduje, że odżywa nie tylko poprzednio zaskarżona decyzja ale przede wszystkim skarga wniesiona przez stronę".

W związku z ostatecznym orzeczeniem NSA z dnia 7 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1552/10 Dyrektor Izby Skarbowej w K. przesłał w piśmie z dnia 20 maja 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odpowiedź na skargę E. i A. S., dotyczącą decyzji z dnia [...] nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. w wysokości [...] zł. Organ przesłał jednocześnie egzemplarz własnej decyzji z dnia [...] nr [...] wydanej w ramach autokontroli. Mocą tej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości decyzję z dnia [...] nr [...], jak również decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] oraz umorzył postępowanie w sprawie.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł jednocześnie o umorzenie postępowania w sprawie ze skargi na decyzję z dnia [...] nr [...].

W piśmie z dnia 13 lipca 2011 r. organ poinformował Sąd, iż decyzja wydana w ramach autokontroli nie została zaskarżona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

W myśl z kolei art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy w dniu

[...] uchylił decyzję, będącą przedmiotem skargi, jak również decyzję organu pierwszej instancji oraz umorzył postępowanie podatkowe.

W konsekwencji takiego działania wyeliminowano z obrotu prawnego zaskarżone do tut. Sądu rozstrzygnięcie, ponadto zaś decyzja autokontrolna nie została przez strony zakwestionowana. Tym samym uznać należy, że odpadła przyczyna będąca podstawą wniesienia skargi. Okoliczność ta sprawia, że postępowanie sądowoadministracyjne, zainicjowane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe.

W związku z powyższym na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.