Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1632/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1, art. 37a  pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Janusz Walawski, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienie do dyspozycji – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w sprawie zwolnienia ze stanowiska [...] laboratorium kryminalistycznego i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] J. D. - pozostającej w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w dniu [...] maja 2010 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęła kopia postanowienia o przedstawieniu zarzutów J. L. – [...] Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...], delegowany do Prokuratury Apelacyjnej w [...] postawił wymienionej zarzut popełnienia przestępstwa z art. 271 § 1 Kk w zbiegu z art. 233 § 4 Kk w związku z art. 11 § 2 Kk, a także przestępstwa z art. 231 § 1 Kk. Ponadto prokurator zastosował wobec wymienionej środki zapobiegawcze w postaci poręczenia majątkowego w kwocie 10.000 zł i zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji oraz nakazał powstrzymać się od wykonywania funkcji biegłego "w zakresie działalności" wskazanej dla J. L. na liście Prezesa Sądu Okręgowego w [...] i od pełnienia funkcji biegłego.

W związku z powyższym, Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko J. L., obwiniając ją o popełnienie czynu z art. 132 ust. 3 pkt 3 oraz z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 16 załącznika "Zasady etyki zawodowej policjanta" do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] organ uzupełnił dotychczasowe zarzuty o kolejne dwa zarzuty popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji zw. z art. 271 § 1 Kk w zbiegu z art. 233 § 4 Kk w związku z art. 11 § 2 Kk oraz o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z art. 231 §1 Kk.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] pismem z dnia [...] maja 2010 r. poinformował J. L. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia jej z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do swojej dyspozycji - na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji.

Rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] zawiesił J. L. 50 % ostatnio należnego uposażenia - od najbliższego terminu płatności.

Następnie rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, Komendant Wojewódzki Policji w [...] zwolnił z dniem [...] czerwca 2010 r. J. L. ze stanowiska [...] Laboratorium Kryminalistycznego KWP w [...] i z dniem [...] czerwca 2010 r. przeniósł ją do swojej dyspozycji na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienia ze służby. Decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że decyzję o przeniesieniu J. L. do dyspozycji spowodowała konieczność zapewnienia w Laboratorium Kryminalistycznym ciągłości w zakresie kierowania i stałego nadzoru, z uwagi na przedstawienie policjantce zarzutów popełnienia przestępstwa. Organ wskazał, że przedstawienie zarzutów i zawieszenie w czynnościach służbowych policjanta, który zajmuje stanowisko kierownicze, podważa jego autorytet jako przełożonego i reprezentanta danej komórki na zewnątrz. Ponadto organ podkreślił szczególną rolę Laboratorium Kryminalistycznego w strukturze Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] oraz wynikającą stąd konieczność zapewnienia sprawnego wykonywania funkcji organizatorskich i kierowniczych w tej komórce. Wskazał ponadto, że wydźwięk społeczny, towarzyszący tej sprawie, wpływa niekorzystnie na realizację przypisanych laboratorium kryminalistycznemu zadań. Organ wskazał też, że zawieszenie w czynnościach służbowych, związane z wykonywaniem obowiązków służbowych uniemożliwia w obecnym czasie J. L. kierowanie wydziałem. Organ wskazał, że przy podjęciu decyzji wziął również po uwagę prowadzone przeciwko funkcjonariuszce postępowanie dyscyplinarne, korzystanie przez nią ze zwolnienia lekarskiego oraz wydźwięk medialny sprawy. Organ wskazał również, że czasowe przeniesienie wymienionej do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] umożliwi zapewnienie w laboratorium kryminalistycznym ciągłości w zakresie kierowania i stałego nadzoru nad funkcjonowaniem Wydziału, a także pozwoli na ocenę przydatności strony na innym stanowisku służbowym, przy uwzględnieniu jej kwalifikacji, stażu oraz dotychczasowego przebiegu służby.

Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności organ uzasadnił interesem społecznym wyrażającym się w konieczności zapewnienia ciągłości w zakresie kierowania i stałego nadzoru w komórce organizacyjnej, wykonującej zadania służbowe o istotnym znaczeniu dla sprawnej realizacji zadań zarówno przez Komendę Wojewódzką Policji w [...], jak i inne jednostki Policji.

Od powyższej decyzji pełnomocnik J. L. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, uznając, że brak jest faktycznych podstaw do zwolnienia J. L. ze stanowiska. Wskazał, że nie zaistniał istotny interes służby. Podkreślił, że wobec nieprzyznania się J. L. do stawianych jej zarzutów nie można przyjąć, że sam fakt ich przedstawienia może być podstawą do odwołania z dotychczas zajmowanego stanowiska. Wskazał też, że interes służby nie jest zagrożony, gdyż i tak nie może ona wykonywać swoich obowiązków ze względu na zawieszenie w czynnościach. Odwołanie natomiast z zajmowanego stanowiska - jak twierdzi pełnomocnik - na obecnym etapie postępowania nie leży w interesie służby i może być odbierane wyłącznie jako dodatkowy środek represji i w stosunku do strony postępowania. Uznał też, iż zapewnienie kierowania komórką nie wymaga podjęcia tak drastycznych środków wobec J. L. jak zwolnienie ze stanowiska, zwłaszcza w świetle konstytucyjnej zasady domniemania niewinności. W przypadku uniewinnienia jej lub umorzenia postępowania karnego odwołująca zostanie po prostu skrzywdzona nie tylko przez sam fakt postawienia jej zarzutów i zawieszenia w czynnościach, ale przez fakt bezzasadnego zwolnienia jej ze stanowiska.

W dniu [...] lipca 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał rozkaz personalny nr [...], w którym wskazał, że na podstawie aktu małżeństwa nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. wydanego przez Urząd Stanu Cywilnego w [...] J. L. zmieniła nazwisko na "D.".

Rozpatrując sprawę organ odwoławczy przywołał art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i wskazał, że Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podkreślił, że jednym z podstawowych warunków wykonania tego zadania jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze (por. wyrok SN - Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 lutego 1993 r., sygn. akt III AZP 38/92). Stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, którego istotną cechą jest równorzędność stron, albowiem służba w Policji nie jest zwykłą pracą najemną. Dlatego też stosunek służbowy ma charakter administracyjnoprawny w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Z tego właśnie względu art. 28 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że mianowanie będące źródłem stosunku służbowego następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do służby. A zatem konsensusu wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków pełnienia tej służby. Ustawowe ograniczenia w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko służbowe należy traktować jako wyjątki od zasady dającej przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalania treści stosunku służbowego. Poza tymi ograniczeniami przełożony właściwy w sprawach osobowych może bez zgody policjanta przenieść go na inne stanowisko służbowe, w tym na stanowisko równorzędne. Organ wskazał, że w myśl art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Wymienionym przełożonym - odpowiedzialnym za stan bezpieczeństwa i porządku publicznego na podległym terenie - "przyznano uprawnienie do kształtowania polityki kadrowej, przy czym kreują ją tak, by optymalnie wykorzystać posiadane zasoby ludzkie w celu realizacji ustawowych zadań Policji. Z kolei uregulowanie prawne zawarte w cytowanym powyżej przepisie nie wskazuje przesłanek uzasadniających podjęcie omawianych w nim decyzji. Tym samym daje to właściwemu przełożonemu możliwość rozstrzygnięcia sprawy w granicach uznania administracyjnego. W rozpatrywanym przypadku organem właściwym do podjęcia decyzji w tym zakresie jest Komendant Wojewódzki Policji w [...] - zgodnie z art. 32 ust. 1 cyt. ustawy. W myśl natomiast art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy, w tym przypadku do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

Organ odwoławczy stwierdził, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] został wydany przez właściwy organ oraz uwzględnia obowiązujące w tym zakresie podstawy prawnej. Art. 32 ust. 1 cytowanej ustawy uprawnia bowiem wymieniony organ do podjęcia decyzji w sprawie zwolnienia J. D. z zajmowanego stanowiska, zaś art. 37a pkt 1 tejże ustawy pozwala przenieść policjanta zwolnionego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Decyzja ta, zdaniem organu II instancji, nie ma również charakteru dowolności.

Organ uznał, że w organizacji o strukturze hierarchicznej, której funkcjonowanie opiera się na zdyscyplinowaniu funkcjonariuszy, zagadnienie obsadzenia stanowisk kierowniczych pozostaje szczególnie istotną kwestią. Przełożony wyższego stopnia jest bowiem zobowiązany mianować na stanowiska kierownicze niższego szczebla osoby dające - w jego przekonaniu – rękojmię optymalnego zapewnienia realizacji zadań służbowych. Tak więc Komendant Wojewódzki Policji w [...] był zarówno uprawniony, jak i zobowiązany do dokonania zmiany na stanowisku [...] Laboratorium Kryminalistycznego KWP w [...] w przypadku stwierdzenia takiej konieczności. Organ przypomniał, że jak wynika z akt sprawy J. D. przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstwa polegającego na tym, że jako funkcjonariusz Policji pełniący obowiązki [...] Laboratorium Kryminalistycznego KWP w [...] poświadczyła nieprawdę w opinii laboratorium kryminalistycznego, a także, że jako funkcjonariusz Policji pełniący obowiązki [...] Laboratorium Kryminalistycznego KWP w [...] nie dopełniła obowiązków ochrony dowodów rzeczowych, oraz że zastosowano wobec niej środki zapobiegawcze m.in. w postaci poręczenia majątkowego oraz zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji. Ponadto, że przełożony dyscyplinarny wszczął wobec wymienionej postępowanie dyscyplinarne, w którym zarzuty dotyczą przekroczenia uprawnień, niedopełnienia obowiązków oraz nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej. Uzasadniając decyzję dodał też, że od dnia [...] marca 2010 r. do chwili obecnej J. D. przebywa nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim oraz, że sprawa J. D. pozostaje w zainteresowaniu mediów i jest przez nie na bieżąco relacjonowana. Organ odwoławczy podzielił argumenty organu I instancji, w szczególności dotyczące braku możliwości kierowania przez J. D. Laboratorium Kryminalistycznym KWP w [...]. Dodał, że osoby na stanowiskach kierowniczych powinny charakteryzować się pełną dyspozycyjnością, którą to wymieniona nie może się aktualnie wykazać (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1981/09). Wskazał też, że laboratorium kryminalistyczne jest komórką organizacyjną o szczególnym znaczeniu i że zakres zadań tej komórki obejmuje planowanie, organizowanie, koordynowanie oraz realizowanie (a także nadzorowanie na obszarze województwa [...]) techniczno-kryminalistycznego zabezpieczenia procesu wykrywczego poprzez wykonywanie ekspertyz kryminalistycznych na rzecz Policji i innych organów procesowych na terenie województwa [...], zaś w niektórych przypadkach również z terenu województwa [...]. Ponadto laboratorium kryminalistyczne uczestniczy w pracach badawczo-wdrożeniowych z zakresu techniki kryminalistycznej, realizuje doskonalenie zawodowe policjantów oraz szkolenia z zakresu techniki kryminalistycznej i badań kryminalistycznych, również na rzecz zainteresowanych podmiotów zewnętrznych. Do zadań wymienionego laboratorium należy także współpraca z Centralnym Laboratorium Kryminalistycznym Komendy Głównej Policji oraz uczelniami i innym instytucjami w zakresie techniki kryminalistycznej i badań kryminalistycznych. Zdaniem organu, podstawowe znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania komórki ma prawidłowe kierowanie jej pracami i zarządzanie personelem, zaś w sytuacji zbiegu takich czynników jak zawieszenie w czynnościach [...] laboratorium kryminalistycznego, długotrwała choroba, trudny do przewidzenia jest powrót J. D. do wykonywania czynności służbowych. A zatem zwolnienie J. D. - osoby, która długotrwale nie może wykonywać swojej funkcji - ze stanowiska [...] tego wydziału było trafnym posunięciem organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił ponadto, że istotne dla sprawy jest też to, że J. D. ma postawione zarzuty popełnienia przestępstwa pozostającego w ścisłym związku nie tylko ze służbą, ale wręcz z wykonywaniem funkcji [...] laboratorium kryminalistycznego, jest to bowiem zarzut szczególnie poważny z punktu widzenia interesu służby. Analogicznie sprawa ma się z zarzutami postawionymi w postępowaniu dyscyplinarnym. Organ uznał również za istotny wydźwięk społeczny wywołany przez publikacje prasowe i uznał, że nie należy dopuścić do sytuacji, gdy opinia społeczna utwierdzi się w przekonaniu, że stanowisko [...] laboratorium kryminalistycznego może piastować osoba stojąca pod zarzutami poważnego naruszenia prawa w związku z wykonywaniem tej funkcji.

Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika J. D. dotyczącego istnienia interesu służby wskazał, że jest oczywistym, że w interesie służby leży niezwłoczne uregulowanie sytuacji kadrowej w Laboratorium Kryminalistycznym KWP w [...]. Wskazał też, że decyzja nie koliduje z obowiązującą w postępowaniu karnym zasadą "domniemania niewinności". Zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska i przeniesienie do dyspozycji właściwego przełożonego nie przesądza o jego winie w żadnym toczącym się postępowaniu. Organ nie podważa też dotychczasowych pozytywnych ocen pracy strony.

Decyzja ta stała się przedmiotem skargi, wniesionej przez pełnomocnika skarżącej radcę prawnego K. S., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1, art. 37 a pkt 1 ustawy o Policji poprzez błędne, wadliwe i sprzeczne z prawem uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały podstawy do zwolnienia z dniem [...] czerwca 2010 r. J. D. ze stanowiska [...] Laboratorium Kryminalistycznego KWP w [...] i przeniesienia z dniem [...] czerwca 2010 r. do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy mimo, że ustalony w sprawie stan faktyczny i prawny wykazał i potwierdził wadliwość i dowolność decyzji wydanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i utrzymanej w mocy przez Komendanta Głównego Policji. Zarzucił też naruszenie art. 42 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 5 § 1 kpk w zw. z art. 32 ust. 1 i art. 37 a pkt 1 ustawy o Policji poprzez złamanie konstytucyjnej zasady domniemania niewinności i uznanie, że wystarczającą podstawę do zwolnienia policjanta ze służby stanowi wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutu popełnienia przestępstwa, jak również medialny wydźwięk sprawy - mimo, iż postępowanie karne nie zostało zakończone i wina strony nie została udowodniona, a przyczyna określona jako wydźwięk społeczny nie została sprecyzowana i brak jest dowodów, że może ona w jakikolwiek sposób wiązać się z osobą skarżącej. Zarzucił też naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: art. 6, 7, 8, 9, 10 i 11, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez niedokonanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w celu uzyskania w wyniku postępowania takiego obrazu faktycznego, który jest zgodny z rzeczywistością i znajduje uzasadnienie w świetle obowiązującego stanu prawnego, złamanie zasady stanowiącej uprawnienie organu administracji do wydawania decyzji o charakterze uznaniowym poprzez zaniechanie obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonującej pod względem prawnym i faktycznym. Zarzucił też naruszenie art. 75 § 1 kpa, 77 § 1 kpa, art. 80 kpa, art. 81 kpa, art. 86 kpa poprzez nieuwzględnienie reguł procesowych dotyczących zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wadliwe uznanie, że ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie uzasadnia utrzymanie w mocy decyzji o zwolnieniu skarżącej z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji, podczas gdy wszechstronna i wnikliwa analiza materiału dowodowego w jego całokształcie nie daje podstaw do uznania, że okoliczności sprawy stanowiące podstawę do wydania zaskarżonej decyzji zostały udowodnione i należycie, wszechstronnie ocenione przez organ z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów. Zarzucił też naruszenie art. 135 kpa w zw. z art. 11 kpa i art. 107 § 3 kpa poprzez odmowę wstrzymania natychmiastowego wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego i brak przy tym odniesienia się do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu administracji kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik skarżącej przypomniał stan faktyczny sprawy i zarzucił organowi, brak przekonywującej i uzasadniającej stanowisko organu argumentacji, czym naruszył zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 kpa. Uznał bowiem, że organ nie wykazał, że zaszły rzeczywiste potrzeby, wynikające z przyjętego modelu funkcjonowania Policji zmiany na stanowisku [...] wydziału oraz, że nowe stanowisko jest równorzędne. Powołując się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1247/06, LEX nr 328589 wskazał, że swobodne kształtowanie struktury KGP oraz dobór odpowiednich funkcjonariuszy nie może oznaczać prawa organu do dowolności i arbitralności podejmowanych rozstrzygnięć, nawet jeżeli dotyczy to decyzji uznaniowych.

Zarzucił również, że organ pominął przy ocenie zasadności decyzji KWP w [...], podnoszone przez skarżącą i wymagające respektowania, konstytucyjną zasadę domniemania niewinności, szczególnie w sytuacji nieprzyznania się przez skarżącą do stawianych jej zarzutów.

Wskazał też, że zastosowanie środka zabezpieczenia w postępowaniu przygotowawczym i tak uniemożliwia skarżącej wykonywanie obowiązków na dotychczas zajmowanym stanowisku, co powoduje, że zwolnienie jej ze stanowiska i przeniesienie do dyspozycji jest bezprzedmiotowe.

Pełnomocnik zarzucił też organowi, że odwołanie skarżącej z zajmowanego stanowiska nosi cechy dodatkowego środka represji w stosunku do strony postępowania. Podkreślił, że postępowanie w sprawie zwolnienia policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie do dyspozycji komendanta wojewódzkiego policji powinno respektować słuszny interes funkcjonariusza (art. 7 kpa) oraz interes społeczny-interes służby Policji. Podał, że w przypadku uniewinnienia lub umorzenia postępowania karnego skarżąca zostanie po prostu skrzywdzona nie tylko przez sam fakt postawienia jej zarzutów i zawieszenia w czynnościach, ale również przez fakt bezzasadnego zwolnienia jej ze stanowiska. Ewentualne przywrócenie jej na stanowisko nie przywróci dobrego imienia i spowoduje podważenie zaufania do funkcjonowania organów Państwa. Powołując się zaś na zasady doświadczenia życiowego wskazał, że samo postawienie zarzutu nie świadczy o popełnieniu przestępstwa. Odniósł się również do okoliczności, na którą organ również zwracał uwagę w uzasadnieniu decyzji, dotyczącej długotrwałej choroby skarżącej i wskazał, że skarżąca będąc ubezpieczona ma zagwarantowane prawo do zwolnienia lekarskiego.

Pełnomocnik skarżącej zarzucił ponadto organowi nieprawidłowe określenie daty zwolnienia skarżącej ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], skoro bowiem zwolnienie ze stanowiska miało nastąpić z dniem [...] czerwca 2010 r., a przeniesienie do dyspozycji Komendanta z dniem [...] czerwca 2010 r., to należy dojść do wniosku, że przez okres 1 dnia skarżąca nie będzie miała żadnego stanowiska służbowego. Jeżeli zatem za miarodajny przyjąć początek tych dni, to skarżąca pozostaje bez żadnego stanowiska służbowego w dniu [...] czerwca 2010 r., jeśli zaś uznać za miarodajny koniec tych dni, to dniem bez żadnego stanowiska był [...] czerwca 2010 r. Powołał się przy tym na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt: II SA/Wa 1754/06, z dnia 9 lutego 2007 r.

Pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi II instancji również, że ten w niezaskarżalnym postanowieniu z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] odmówił wstrzymania natychmiastowego wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego negując zasadność i prawidłowość takiego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte już w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga J. D. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą materialnoprawną decyzji stanowił przepis art. 32 ust. 1 i art. 37 a pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.).

Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji, stosownie do przepisu art. 28 ustawy o Policji, powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków pełnienia tej służby. Przepis art. 32 jest przepisem kompetencyjnym, na podstawie którego policjanta można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych w określonych w tym przepisie przypadkach.

W myśl art. 37a ustawy o Policji policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Zwolniony w tym trybie policjant pozostaje w dalszym ciągu w służbie. Wprowadzenie przez ustawodawcę instytucji dyspozycji pozwala organom Policji na stosowanie jej jako przejściowego ujęcia ewidencyjnego do czasu mianowania na kolejne stanowisko służbowe lub zwolnienia ze służby.

Podkreślić należy, że stosunek służbowy policjanta opiera się na administracyjnoprawnym stosunku zatrudnienia, którego cechami wyróżniającymi są między innymi: hierarchiczne podporządkowanie, ścisła podległość służbowa, dyspozycyjność i poddanie rozkazom. Decyzja o przeniesieniu policjanta do dyspozycji opiera się w dużym stopniu na uznaniu przełożonego co oznacza, że organ może, gdy uzna, że zaistniała sytuacja tego wymaga, z uwagi na dobro formacji przenieść funkcjonariusza do dyspozycji. Decyzja o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji przełożonego jest decyzją uznaniową, zaś ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 kpa, a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służby).

Nie ulega wątpliwości, iż ustawa o Policji nakłada na każdego funkcjonariusza obowiązek rzetelnego wywiązywania się z obowiązków służbowych, nie mówiąc o tych z nich, którzy sprawują funkcje kierownicze odpowiadając za prawidłowe działanie danej jednostki (wydziału czy sekcji), w tym - za prawidłowe organizowanie pracy i wywiązywanie się z nałożonych zadań.

Funkcjonariusz Policji podejmując decyzję o wstąpieniu do służby w strukturach Policji i nawiązując stosunek służbowy, którego źródłem jest mianowanie, godzi się na możliwość władczego działania swego przełożonego w sprawach wynikających z nawiązanego stosunku służbowego, w tym na decyzje przełożonych w sprawach osobowych. Kandydat na policjanta świadomie poddaje się służbowej dyspozycji przełożonego, która polegać może także na dowolnym określeniu miejsca pełnienia służby oraz stanowiska funkcjonariusza. Dlatego w ocenie Sądu zwolnienie skarżącej z zajmowanego stanowiska i przeniesienie jej do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] dokonane zostało w granicach przysługujących organowi władczych uprawnień w stosunku do policjanta, a wynikających z przepisów ustawy o Policji.

Realizacja tych uprawnień następuje właśnie poprzez kształtowanie sytuacji kadrowej w sposób najbardziej, zdaniem przełożonych odpowiadający potrzebom Policji (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 638/08).

Kontrola sądu administracyjnego tego rodzaju decyzji sprowadza się wyłącznie do ustalenia czy dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej, czy organ przy jej wydawaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego i czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy przesłankami odnoszącymi się do strony.

W ocenie Sądu organ w sposób przekonujący wykazał istnienie interesu służby, powody i przyczyny dla których zwalniając skarżącą z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego przeniósł ją do swojej dyspozycji.

Zdaniem Sądu organ administracyjny nie przekroczył w sprawie uznania administracyjnego. Podkreślić należy, że bezpośrednią przyczyną podjęcia przez organ decyzji o zwolnieniu skarżącej ze stanowiska i przeniesieniu jej do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] było przedstawienie jej przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], delegowanego do Prokuratury Apelacyjnej w [...] zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 271 § 1 Kk w zbiegu z art. 233 § 4 Kk w związku z art. 11 § 2 Kk, a także przestępstwa z art. 231 § 1 Kk. Ponadto zastosowano wobec skarżącej środki zapobiegawcze w postaci poręczenia majątkowego i zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji oraz nakazano powstrzymać się od wykonywania funkcji biegłego w zakresie działalności wskazanej dla J. D. na liście Prezesa Sądu Okręgowego w [...] i od pełnienia funkcji biegłego. Podkreślić należy, że zarzuty te w istocie związane były bezpośrednio z wykonywaniem przez skarżącą służby w laboratorium kryminalistycznym tej Komendy, a polegały na poświadczeniu nieprawdy w opinii laboratorium kryminalistycznego, przez skarżącą, będącą funkcjonariuszem Policji pełniącym obowiązki [...] tego wydziału, a także, że jako funkcjonariusz Policji pełniący obowiązki [...] tego laboratorium nie dopełniła obowiązków ochrony dowodów rzeczowych. Pamiętać należy również, że wobec skarżącej wszczęto postępowanie dyscyplinarne, w którym zarzuty dotyczą przekroczenia uprawnień, niedopełnienia obowiązków oraz nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej. Należy uwzględnić również sytuację związaną z długotrwałą absencją chorobową skarżącej, trwającej od dnia [...]marca 2010 r. Oczywistym jest, że osoby na stanowiskach kierowniczych powinny charakteryzować się pełną dyspozycyjnością, której to skarżąca aktualnie nie posiada. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1981/09). Zgodzić się należy z organem, że dla prawidłowego funkcjonowania każdej komórki organizacyjnej, w tym również Laboratorium Kryminalistycznym Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] istotne jest prawidłowe kierowanie jej pracami i zarządzanie personelem. W rozpoznawanej sprawie podkreślić należy, że skarżąca została wskazanym wyżej postanowieniem prokuratorskim zawieszona w czynnościach [...] laboratorium kryminalistycznego co w połączeniu z długotrwałą chorobą niewątpliwie uzasadniało decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o jej zwolnienie ze stanowiska [...] tego wydziału i przeniesieniu jej do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

Nie można nie zgodzić się z organem, że również wydźwięk społeczny wywołany przez publikacje prasowe odgrywał istotną rolę w podjęciu decyzji przez organ, bowiem pamiętać należy, że rola i zadania Policji są specyficzne i nie należy doprowadzać do sytuacji, gdy opinia społeczna utwierdzi się w przekonaniu, że stanowisko [...] laboratorium kryminalistycznego może piastować osoba stojąca pod zarzutami poważnego naruszenia prawa w związku z wykonywaniem tej funkcji.

W pełni też zgodzić należy się z oceną organu, iż w interesie służby w zaistniałej sytuacji, zasadne jest czasowe przeniesienie skarżącej do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Takie przeniesienie umożliwi sprawne funkcjonowanie laboratorium a także rzeczową ocenę przydatności skarżącej na innym stanowisku służbowym przy uwzględnieniu jej kwalifikacji, stażu oraz dotychczasowego przebiegu służby.

Jeśli zaś chodzi o postawiony przez pełnomocnika skarżącej zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady domniemania niewinności to Sąd nie podziela tego zarzutu. Organ nie przesądził bowiem o winie skarżącej, nie zwolnił jej ze służby, a jedynie zwolnił ze stanowiska i przeniósł do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] uznając, że interes społeczny, w tym wypadku interes służby tego wymaga. Ponadto podkreślić należy, ze zasada domniemania niewinności nie znajduje zastosowania w postępowaniu administracyjnym, będąc zasadą prawa karnego.

Sąd nie podzielił również zarzutu pełnomocnika skarżącej odnośnie daty zwolnienia skarżącej ze stanowiska i przeniesienia jej do dyspozycji, uznając, że została ona prawidłowo określona. Ponadto wskazać należy, że pogląd wyrażony w powołanym wyroku WSA w Warszawie jest poglądem odosobnionym i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę go nie podziela.

Odnośnie zaś zarzutu bezprzedmiotowości zwolnienia skarżącej ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji, w sytuacji gdy jest ona zawieszona w czynnościach służbowych to wskazać należy, że są to dwie różne instytucje prawne, które wzajemnie się nie wykluczają. A zatem i tego zarzutu Sąd nie podzielił.

Zaskarżona decyzja została więc wystarczająco uzasadniona, a zatem organy wykazały, że zaistniały przesłanki do zastosowania wobec skarżącej przepisu art. 37a pkt 1 ustawy o Policji.

Reasumując należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie można zarzucić organowi wydającemu decyzję w II instancji naruszenia przepisów prawa materialnego, czy też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.