Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2353/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 4 i 9, art. 3 ust. 4, art. 5 ust. 3 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2008 nr 116 poz 730
law: Ustawa z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej
article: art. 30e, art. 30c ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Protokolant Anna Wojtowicz-Hess po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Gospodarki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2143/13 w sprawie ze skargi G. Spółki jawnej w B. na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od G. Spółki jawnej w B. na rzecz Ministra Gospodarki kwotę 340 (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2143/13, po rozpoznaniu skargi G. Spółka jawna na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Ministrowi Gospodarki.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.

Skarżąca w dniu 22 października 2012 r. złożyła wniosek o przyznanie premii technologicznej, w rozumieniu ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116, poz. 730 ze zm., dalej jako ustawa o wspieraniu działalności innowacyjnej) w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013, oś priorytetowa: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, działanie 4.3: Kredyt technologiczny.

Pismem z dnia [...] maja 2013 r. Instytucja Wdrażająca – Bank Gospodarstwa Krajowego (BGK) poinformował wnioskodawcę, że wniosek jest niezgodny z przepisami ustawy o działalności innowacyjnej, ponieważ nie spełnia on następujących kryteriów oceny merytorycznej: - projekt zostanie rozpoczęty po dniu wpływu wniosku o przyznanie do BGK – niezgodność z art. 4 ust. 2 ustawy o wspieraniu działalności innowacyjnej; projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz przepisami ustawy o działalności inwestycyjnej; wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o wspieraniu działalności innowacyjnej; stwierdzając, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat.

W wyniku rozpoznania protestu Minister Gospodarki uznał go za zasadny w zakresie pierwszego z wyżej wymienionych kryteriów oraz za niezasadny w pozostałym zakresie, tym samym podtrzymał negatywny wynik oceny merytorycznej wniosku.

Minister Gospodarki podzielił ocenę Instytucji Wdrażającej, że przedmiotowy wniosek dotyczy projektu, który miałby polegać na tym, że wnioskodawca nabywa linię produkcyjną z wdrożoną technologią, w której do produkcji pierścieni ślizgowych wykorzystywany jest laser oraz know-how niezbędne do realizacji produkcji. Minister wskazał, że z treści dokumentacji jednoznacznie wynika, że wnioskodawca nabywa linię produkcyjną z wdrożoną technologią. Zakup licencji i know-how na produkcję pierścieni ślizgowych spełniał oceniane kryterium, natomiast nabycie linii produkcyjnej z wdrożoną technologią nie spełnia wymogów art. 3 ust. 4 ustawy wspieraniu działalności innowacyjnej.

Minister Gospodarki ponadto stwierdził, że know-how, współtworzące przedmiot umowy z dnia 8 listopada 2012 r. o transferze technologii poprzez sprzedaż licencji dotyczy głównie doboru parametrów pracy linii oraz doboru materiałów. Niemożliwym będzie zdaniem Ministra Gospodarki innowacyjne wytwarzanie pierścieni ślizgowych w sposób zamierzony przez skarżącą, gdyż dla wdrożenia nowej technologii produkcji pierścieni ślizgowych, nie wystarczą urządzenia stanowiące linię produkcyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Ministrowi Gospodarki.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że autor opinii, która wymagana była na podstawie regulaminu przeprowadzania konkursu stwierdził, że "wyszczególnione w umowie licencyjnej technologie zostaną objęte analizami techniczno-naukowymi, w celu ich dalszego doskonalenia w zakładzie licencjobiorcy" oraz "...licencjobiorcy, który to w ramach projektu, będzie stale udoskonalać nabytą technologię." W przedmiotowej opinii stwierdzono, że inwestycja polega na nabyciu prawa własności technologii (prawo własności przemysłowej) w formie licencji i dalszym wdrażaniu i udoskonalaniu danego rozwiązania technologicznego..."

Sąd wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o wspieraniu działalności innowacyjnej kredyt technologiczny nie może być udzielany na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego.

W ocenie Sądu, organ stojąc na stanowisku, iż wnioskodawca nabył właśnie linię produkcyjną, w której została wdrożona nowa technologia mająca być przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego, nie przeanalizował dostatecznie, pod kątem zakwestionowanych kryteriów umowy o transferze technologii poprzez sprzedaż licencji z dnia 8 listopada 2012 r. Sąd podkreślił, że w § 1 umowy zaznaczono, że licencja zostanie spółce przekazana dopiero "po montażu i uruchomieniu systemu maszynowego", co wprost wskazuje na rozdział pomiędzy systemem maszyn stanowiących kompletną linię produkcyjną konieczną do produkcji, a licencją na wdrażanie nowej technologii przy produkcji pierścieni ślizgowych.

Sąd wskazał, że spółka przedstawiła we wniosku planowaną inwestycję, złożyła wymaganą opinię o nowej technologii, a po zapoznaniu się z przyczynami odmowy przyznania premii technologicznej – w ramach protestu – wyszczególniła te elementy, które jej zdaniem różnicują technologię objętej wnioskiem inwestycji od technologii wdrożonej w zakupionym systemie maszynowym.

Sąd podniósł, że obowiązkiem organu, jest dokonywanie ocen wniosków z poszanowaniem zasad określonych w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm. dalej jako u.z.p.p.r.), w tym zasady wynikającej z art. 26 ust. 2 ww. ustawy, - równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz przejrzystości stosowania reguł. W rozpoznawanej sprawie organ powinien był porównać technologię objętą całą inwestycją z technologią wdrożoną w zakupionych środkach trwałych.

Wobec nieprzeprowadzenia wnikliwej analizy we wskazanym powyżej zakresie organ, w ocenie Sądu I instancji, nie był uprawniony do zajęcia wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcie stanowiska, iż niezgodność projektu z celami i zakresem działania 4.3 potwierdza także fakt, iż nazwa nabywanej technologii "Nowa Technologia Produkcji Pierścieni Ślizgowych" jest tożsama z tytułem zgłoszonego projektu.

W konkluzji Sąd I instancji wskazał, że Minister Gospodarki dokonując ponownie oceny wniosku pod kątem art. 3 ust. 4 ustawy o wspieraniu działalności innowacyjnej zobligowany będzie do wzięcia pod uwagę i rzeczowego ustosunkowania się do argumentacji skarżącej z uwzględnieniem opinii do wniosku i załączonej do protestu umowy o transferze technologii.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Minister Gospodarki, zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.) oraz art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. w związku z art. 3 § 3 p.p.s.a. oraz art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. i art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. oraz § 6 ust. 2 pkt 4 i § 9 ust. 10 pkt 3 Procedury odwoławczej w ramach PO IG stanowiącej załącznik 4.4. do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia na lata 2007-2013, polegające na błędnym i nie znajdującym oparcia w aktach sprawy ustaleniu, iż:

a) organ całkowicie pominął istotne fragmenty opinii o nowej technologii (tj. "nowatorskie wdrażanie procesów", "Wyszczególnione w umowie licencyjnej technologie zostaną objęte analizami techniczno-naukowymi, w celu ich dalszego doskonalenia w zakładzie licencjobiorcy", "...licencjobiorcy, który to w ramach projektu, będzie stale udoskonalać nabytą technologię", "Inwestycja polega na nabyciu prawa własności technologii (prawo własności przemysłowej) w formie licencji i dalszym wdrażaniu i udoskonalaniu danego rozwiązania technologicznego..."), podczas gdy z informacji Organu z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...] o nieuwzględnieniu protestu (zwanej dalej: skarżoną, informacją) wynika, że Organ dokonał analizy treści ww. opinii także w zakresie w jakim odwołuje się ona do nowatorskiego wdrażania procesów i dalszego udoskonalania technologii,

b) organ nie przeanalizował dostatecznie pod kątem zakwestionowanych kryteriów Umowy z dnia 8 listopada 2012 r. o Transferze technologii poprzez sprzedaż licencji, podczas gdy dopuszczalność pogłębionej analizy ww. umowy jest wątpliwa wobec przedstawienia jej przez Wnioskodawcę w pełnej treści dopiero na etapie protestu

- co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przesądziło o przyjęciu przez Sąd, że ocena wniosku o dofinansowanie została przeprowadzona z naruszeniem prawa i doprowadziło do nieuprawnionego uwzględnienia skargi, podczas gdy Organ dokonał oceny wniosku o dofinansowanie w sposób kompleksowy i rzetelny, przy udziale eksperta posiadającego specjalistyczną wiedzę z zakresu objętego przedmiotem projektu, poddając analizie opinię o nowej technologii, jak i odnosząc się do treści ww. umowy w zakresie w jakim było to dopuszczalne na etapie rozstrzygania protestu, co znajduje odzwierciedlenie w skarżonej informacji;

2. art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. w związku z art. 3 § 3 p.p.s.a. oraz pkt 15 Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 Działanie 4.3 Kredyt technologiczny, polegające na błędnym ustaleniu, że wskazywane przez Sąd fragmenty opinii o nowej technologii, mogłyby świadczyć, że projekt Skarżącej jest zgodny z wymogami określonymi art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116, poz. 730, ze zm.), tj. Skarżąca nie nabywa kompletnej linii produkcyjnej z wdrożoną już nową technologią, która jest przedmiotem projektu finansowanego kredytem technologicznym, podczas gdy konfrontacja tych fragmentów z całością dokumentacji aplikacyjnej, może prowadzić wyłącznie do wniosku, że nowa technologia opiera się na funkcjonalności i technologii zastosowanej w planowanych do zakupu środkach trwałych, zaś przekazywane know-how dotyczy głównie doboru parametrów pracy linii oraz doboru materiałów, co potwierdza opinia eksperta posiadającego specjalistyczną wiedzę z zakresu objętego projektem Skarżącej - co miało istotny wpływ na wynik sprawy gdyż przesądziło o przyjęciu przez Sąd, że ocena wniosku o dofinansowanie została przeprowadzona z naruszeniem prawa i doprowadziło do uwzględnienia skargi;

3. art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. w związku z art. 3 § 3 p.p.s.a. polegające na błędnym ustaleniu, że okoliczność, iż zgodnie z § 1 Umowy z dnia 8 listopada 2012 r. o Transferze technologii poprzez sprzedaż licencji, licencja "Nowa Technologia Produkcji Pierścieni Ślizgowych" zostanie Skarżącej przekazana dopiero po "montażu i uruchomieniu systemu maszynowego" wprost wskazuje na rozdział pomiędzy systemem maszyn stanowiących kompletną linię produkcyjną konieczną do produkcji a licencją na wdrażanie nowej technologii przy produkcji pierścieni ślizgowych, podczas gdy przekazanie licencji na korzystanie z technologii produkcji pierścieni ślizgowych po zamontowaniu maszyn i urządzeń w żaden sposób nie wyklucza, iż technologia została już w nich wdrożona, a z analizy dokumentacji aplikacyjnej dokonanej przez Organ przy udziale eksperta wynika, że nowa technologia opiera się na funkcjonalności i technologii zastosowanej w planowanych do zakupu środkach trwałych, zaś przekazywane know-how dotyczy głównie doboru parametrów pracy linii oraz doboru materiałów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy gdyż przesądziło o przyjęciu przez Sąd, że ocena wniosku o dofinansowanie została przeprowadzona z naruszeniem prawa i doprowadziło do uwzględnienia skargi;

4. art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz § 9 ust. 7 pkt 1 i 2 Procedury odwoławczej i § 7 ust. 2 pkt 13 zdanie drugie Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia Działanie 4.3: Kredyt Technologiczny (dalej: Regulamin) polegające na zaniechaniu przez Sąd odniesienia się do dokonanej przez Organ oceny kryterium: " Wnioskodawca uzyskał opinią wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730, ze zm.) zwanej dalej ustawą, stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat", w ramach której stwierdzono, że Skarżąca nie przedstawiła w opinii o nowej technologii dostatecznego uzasadnienia zastosowania środków trwałych niezbędnych do wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług mających być wynikiem realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym, podczas gdy ocena ta była zasadna, bowiem uzasadnienie to jest lakoniczne i przy większości środków trwałych odnosi się do ich niezawodności w istniejących liniach produkcyjnych, bez wskazania na rolę we wdrożeniu nowej technologii, co w rezultacie oznacza, że projekt Skarżącej nie spełnia wskazanego kryterium merytorycznego, które to zaniechanie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby Sąd przeanalizował ocenę dokonaną przez Organ w tym zakresie, musiałby dojść do wniosku, iż jest ona prawidłowa, co prowadziłoby do nieuwzględnienia skargi wobec wykazanego w tej ocenie niespełnienia tego kryterium;

5. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 3 p.p.s.a., art. 30e u.z.p.p.r. polegające na zaniechaniu przez Sąd kontroli prawidłowości dokonanej przez organ oceny kryterium: " Wnioskodawca uzyskał opinią wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730, ze zm.) zwanej dalej ustawą, stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat'', które skutkowało niezawarciem w uzasadnieniu skarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania w sprawie w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną G. Spółka jawna wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do jej rozpoznania wypada przypomnieć, iż przedmiotem rozpoznania przez Sąd I instancji była ocena wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, złożonego w ramach PO IG na lata 2007-2013, oś priorytetu: Inwestycja w innowacyjne przedsięwzięcia, działania 4.3: Kredyt technologiczny.

Zasady udzielania kredytów technologicznych i premii technologicznych zostały uregulowane w ustawie o wspieraniu działalności innowacyjnej. Dla rozpoznania niniejszej sprawy istotne znaczenie mają normy wyrażone w art. 2 ust. 1 pkt 4 i 9, art. 3 ust. 4 oraz art. 5 ust. 3 pkt 1 i 2 b) i c) powołanej ustawy.

Podstawą odmowy przyznania promesy premii technologicznej przez IW było uznanie, że przedstawiony przez wnioskodawcę projekt pn. "Nowa technologia produkcji pierścieni ślizgowych" nie spełnia trzech kryteriów merytorycznych przyznania tej premii. W wyniku rozpatrzenia protestu Minister Gospodarki uznał ostatecznie, że projekt nie spełnia dwóch kryteriów, tj.:

1. "Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730, z późn. zm.)" oraz

2. "Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730, z późn. zm.) zwanej dalej ustawą, stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat."

Organ wskazał, iż poddany ocenie projekt nie odpowiada wymogom, o których mowa w art. 3 ust. 4 ustawy o wspieraniu działalności innowacyjnej, których spełnienie jest badane w ramach kryterium wymienionego jako pierwsze.

Zgodnie z tym przepisem kredyt technologiczny nie może być udzielany na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. Tymczasem, w ocenie organu, z dokumentów aplikacyjnych jednoznacznie wynika, że wnioskodawca nabywa linię produkcyjną z wdrożoną technologią. To z kolei prowadzi do wniosku, że projekt nie dotyczy inwestycji technologicznej, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o wspieraniu działalności innowacyjnej, a więc inwestycji, która polega na zakupie nowej technologii, jej wdrożeniu oraz uruchomieniu na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o wspieraniu działalności innowacyjnej przez nową technologię uważa się bowiem technologię w postaci prawa własności przemysłowej lub usługi badawczo-rozwojowej (w rozumieniu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług), lub nieopatentowanej wiedzy technicznej, która umożliwia wytwarzanie nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług i nie jest stosowana na świecie dłużej niż 5 lat.

Organ wskazał też, że projekt nie spełnia drugiego z podanych kryteriów.

Opinia, która podlega ocenie w ramach tego kryterium, nie zawiera żądanej treści, m.in. w zakresie: wykazu i uzasadnienia zastosowania środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych niezbędnych do wdrożenia technologii do wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług mających być wynikiem realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym. W dokumentacji aplikacyjnej wnioskodawca nie wskazał roli środków trwałych we wdrażaniu nowej technologii, zaś uzasadnienie zastosowania większości środków trwałych projektu zawarte w opinii odwołuje się do ich niezawodności w istniejących liniach produkcyjnych, co nie wyjaśnia roli, jaką miałyby one odegrać we wdrażanej technologii, a tym samym nie spełnia ona wymogów, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b) i c) ustawy o wspieraniu działalności innowacyjnej.

Tak dokonana przez organ ocena projektu nie znalazła akceptacji Sądu I instancji, co w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy uznać co najmniej za przedwczesne.

Wypada bowiem zauważyć, iż wskazane przez Sąd fragmenty opinii zawierają uniwersalną treść, a co za tym idzie nie mogą przesądzać o tym czy przeprowadzona przez organ weryfikacja kryteriów merytorycznych jest prawidłowa. Nie wystarczy bowiem stwierdzić, iż projekt dotyczy "nowatorskiego wdrożenia procesów", ale trzeba to jeszcze wykazać, a to, jak wskazał organ nie zostało uczynione przez wnioskodawcę. Podobnie należy odnieść się do kolejnego fragmentu opinii stanowiącego niejako deklarację, że objęta licencją technologia zostanie w przyszłości poddana analizie techniczno – naukowej w celu dalszego doskonalenia. Jak zauważył organ w piśmie z dnia 30 sierpnia 2013 r. (s. 6), podjętym w wyniku rozpoznania protestu, zapewnienia te nie mogą stanowić o zmianie kwalifikacji nabycia środków trwałych (z wdrożoną technologią), chociażby z uwagi na to, że jest to okoliczność przyszła i niepewna, a tym samym nie mająca wypływu na ocenę konkretnej technologii. W analogiczny sposób należy odnieść się do podniesionej przez Sąd I instancji kwestii braku dostatecznego przeanalizowania przez organ umowy z dnia 8 listopada 2012 r. o transferze technologii poprzez sprzedaż licencji. Z samego faktu, że § 1 tej umowy wprost wskazuje na rozdział pomiędzy systemem maszyn stanowiących kompletną linię produkcyjną konieczną do produkcji, a licencją na wdrożenie nowej technologii przy produkcji pierścieni ślizgowych, jeszcze nic nie wynika, zwłaszcza wobec faktu, iż Sąd I instancji nie wskazał istotnych przyczyn, z powodu których zakwestionował dokonaną przez IW ocenę wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera bowiem rozważań na temat prawidłowości dokonanej przez organ oceny, w kontekście wspomnianych wcześniej kryteriów, co ewentualnie pozwoliłoby na prześledzenie procesu myślowego, który doprowadził do podjęcia tego orzeczenie, a tym samym nie poddaje się kontroli instancyjnej.

Reasumując, za zasadne należało uznać naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a. i art. 30e u.z.p.p.r.

Sąd I instancji w konsekwencji naruszył też art. art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. w związku z art. 3 § 3 p.p.s.a.

Rozpoznając ponownie sprawę, Sąd I instancji będzie zobowiązany do uwzględnienia przestawionych powyżej wskazań, pamiętając przy tym, iż przedmiotowy wniosek o dofinansowaniu uzyskał negatywną ocenę z powodu niespełnienia dwóch kryteriów merytorycznych, co niejako wyznacza granice rozpoznania tej sprawy.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.