Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 398/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit c, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 135, art. 169 par. 1,  art. 222, art. 228 par. 1 pkt 3,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 38,
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga,, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 września 2010r. sprawy ze skargi W. E. S.A. w O. Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 22 kwietnia 2010 r. nr (...) w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz W.E.Y S.A. w O. Ś. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w K., postanowieniem z dnia [...]nr [...]stwierdził pozostawienie bez rozpatrzenia odwołania W. E. S.A. z siedzibą w O.Ś., zwanej dalej Spółką od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...].

W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. określił Spółce ww. decyzją zobowiązanie w podatku akcyzowym za grudzień 2006r. w kwocie 21 948 zł. Od powyższej decyzji, spółka złożyła odwołanie.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej w K. ww. odwołanie nie spełniało warunków formalnych wynikających z art. 222 Ordynacji podatkowej, bowiem nie określało istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania. W związku z tym Spółkę wezwano do usunięcia braków odwołania w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia, zgodnie z art. 228 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Pismem z dnia 30 grudnia 2009r. zostało przesłane uzupełnienie odwołania.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z informacją o sposobie reprezentacji Spółki umieszczoną w KRS 0000143691 do składania oświadczeń i podpisywania w imieniu Spółki uprawniony jest każdy z członków zarządu samodzielnie. W skład zarządu Spółki zgodnie z wpisem w KRS z dnia 26 czerwca 2009r. na stanowisko prezesa został powołany M. J.. Zgodnie z wpisem w KRS z dnia 29 stycznia 2010r. M. J. został odwołany ze stanowiska prezesa Spółki, a powołany na to stanowisko został K. S.. W. W. natomiast zgodnie z wpisem w KRS z dnia 12 grudnia 2002r. został powołany w skład rady nadzorczej Spółki.

Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, że odwołanie zostało wniesione i podpisane przez M. J. – Prezesa Zarządu Spółki, a więc osobę umocowaną do reprezentacji spółki. Natomiast uzupełnienie odwołania zostało wniesione i podpisane przez W. W. - Przewodniczącego Rady Nadzorczej, który nie był umocowany do reprezentacji Spółki.

W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, że wniesione odwołanie nie zostało uzupełnione w określonym terminie, zgodnie z wezwaniem, w związku z czym nie zawiera wymaganych elementów i na podstawie art. 228 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia.

Na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

1. art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. art. 368 § 1 ksh i art. 373 § 1 ksh w zw. z art. 383 § 1 ksh polegające na uznaniu, iż pismo z dnia 30 grudnia 2009r. stanowiące uzupełnienie odwołania z dnia 23 listopada 2009r. zostało podpisane przez osobę nieumocowaną do reprezentacji Spółki, podczas gdy podpisujący to pismo W. W. został delegowany przez Radę Nadzorczą Spółki do czasowego wykonywania czynności członka zarządu, a tym samym Spółka była właściwie reprezentowana,

2. art. 169 § 1 w zw. z art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewezwanie Spółki do wykazania prawidłowości reprezentacji, jeżeli stwierdzono, iż reprezentacja spółki przez W. W. była nieprawidłowa,

3. art. 228 § 1 ust. 3 w zw. z art. 222 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie postanowienia stwierdzającego pozostawienie odwołania z dnia 23 listopada 2009r. bez rozpoznania w sytuacji, gdy wniesione odwołanie, następnie uzupełnione pismem z dnia 30 grudnia2009r., spełniało wymogi prawem przewidziane.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że uchwałą Rady Nadzorczej Spółki z dnia 28 grudnia 2009r. jej członek W. W. został, z powodu braków osobowych w składzie zarządu, delegowany do czasowego pełnienia funkcji członka zarządu tej spółki. W związku z tym W. W. był umocowany do reprezentacji Spółki w dacie wnoszenia pisma z dnia 30 grudnia 2009r. Wprawdzie, W. W. stawiając podpis pod pismem, przybił pieczęć imienną z określoną funkcją członka rady nadzorczej. Jednakże jest to bez znaczenia w sytuacji, gdy w momencie złożenia podpisu był delegowany przez radę nadzorczą do wykonania czynności członka zarządu. Skarżąca wskazała na dołączone do skargi: uchwałę Rady Nadzorczej Spółki z dnia 28 grudnia 2009r. oraz protokół z posiedzenia Rady Nadzorczej Spółki.

Ponadto, zdaniem skarżącej, organ podatkowy w sytuacji gdy powziął wątpliwość co do prawidłowej reprezentacji spółki powinien wezwać ją do wykazania prawidłowej reprezentacji działającego w jej imieniu W. W.. Brak wykazania należytej reprezentacji jest bowiem brakiem formalnym pisma podlegającym uzupełnieniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ponadto podniósł, iż z dołączonych do skargi kserokopii dokumentów, wynika iż rada nadzorcza postanowiła upoważnić W.W. do reprezentowania spółki przed organami kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w zakresie odwołania od przedmiotowej decyzji, a zatem W. W. nie został, jak sugeruje Spółka, delegowany do jej zarządu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną -

- art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.

Przeprowadzona w powyższych granicach kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga jest zasadna, ponieważ zaskarżone postanowienie dotknięte jest wadą, która mogła mieć istotny wpływ na wynik postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit.c. ustawy p.p.s.a.

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia organu stanowi

art. 228 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art. 222 Ordynacji podatkowej. Bezpośrednią przyczyną zastosowania tego przepisu przez organ była niewłaściwa, w ocenie organu, reprezentacja strony w piśmie stanowiącym uzupełnienie odwołania.

Należy podnieść, iż w świetle art. 135 Ordynacji podatkowej zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych w sprawach podatkowych ocenia się według przepisów prawa cywilnego, jeżeli przepisy prawa podatkowego nie stanowią inaczej.

Zatem w przypadku osób prawnych, do których należą m.in. spółki akcyjne, reprezentacja przypisana jest organom danej osoby prawnej. Art. 38 Kodeksu cywilnego stanowi bowiem, że osoby prawne działają przez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i w opartym na niej statucie. Jeżeli stroną postępowania jest osoba prawna do powinności organu prowadzącego to postępowanie należy w pierwszej kolejności ocena czy w sprawie występuje należycie umocowany reprezentant. W przypadku wątpliwości w tym zakresie organ zobowiązany jest, stosownie do art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, wezwać stronę do uzupełnienia braku formalnego pisma. Brak wykazania należytej reprezentacji jest bowiem brakiem formalnym pisma podlegającym uzupełnieniu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Dyrektor Izby Celnej w K. nie sprostał stawianym mu wymaganiom w ww. zakresie. Stwierdzając, bowiem na podstawie wpisów w Krajowym Rejestrze Sądowym, nienależytą reprezentację strony poprzez podpisanie uzupełnienia odwołania przez W.a W.ego członka jej rady nadzorczej, nie wezwał strony do wykazania prawidłowości takiej właśnie reprezentacji skarżącej w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Dopiero bowiem niezastosowanie się strony do takiego wezwania uzasadniałoby pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. Wezwanie strony do uzupełnienia braku formalnego pisma było tym bardziej zasadne, iż z akt sprawy wynika, że organ oceniając legitymację do wniesienia uzupełnienia odwołania strony, dysponował jedynie wydrukiem wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego Spółki z bazy internetowej. Brak jest natomiast informacji o dokumentach określających organ uprawniony do reprezentacji skarżącej oraz sposób jej reprezentacji, dołączonych przez samą Spółkę, a także o wezwaniach organu do ich uzupełnienia. Należy podnieść, że oczywiście takim dokumentem najczęściej jest aktualny odpis KRS danego podmiotu. Należy jednak pamiętać, że wpisy do tego rejestru mają charakter deklaratoryjny. To nie na podstawie wpisu w KRS dana osoba ma prawo do reprezentowania osoby prawnej. Jej uprawnienia w tym zakresie, bowiem najczęściej powstają z chwilą podjęcia stosownych uchwał przez organy osoby prawnej, natomiast wpis jest kwestią następczą, stwierdzającą istniejący już stan rzeczy. Okoliczności tej organ odwoławczy nie wziął jednak pod uwagę, w związku z czym, naruszył przepisy postępowania, a naruszenie to, w ocenie Sądu, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ, realizując obowiązek badania z urzędu legitymacji procesowej strony, przeprowadzi czynności wyjaśniające na potwierdzenie aktualnego sposobu reprezentacji skarżącej i następnie podejmie stosowne czynności procesowe.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c. ustawy p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. Na podstawie art. 152 tej ustawy stwierdził jego niewykonalność. Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnia art. 200 ustawy p.p.s.a.