Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 127/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 197 § 2, art. 246 § 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Lu 1185/13 w przedmiocie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 9 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od gier za wrzesień 2012 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 1185/13, odmówił przyznania prawa pomocy M. sp. z o.o. z siedzibą w L. – nazywaną dalej "Spółką".

Z uzasadnienia postanowienia sądu pierwszej instancji wynika, że Spółka we wniosku o udzielenia prawa pomocy wykazała na koniec 2012 r. stratę w wysokości 324.890,33 zł. Wysokość jej kapitału zakładowego wynosiła 1.410.000 zł, niemniej jednak, biorąc pod uwagę wysokość straty, miał on wartość ujemną i wynosił - 8.230,75 zł. Wartość środków trwałych Spółki wynosiła 249.069,79 zł, przy czym w większości były to nieczynne automaty do gry. W dniu 11 kwietnia 2013 r. na rachunku bankowym Spółka posiadała 1.068,61 zł.

Zdaniem sądu pierwszej instancji, sytuacja majątkowa i finansowa Spółki nie dawała podstaw do uznania, że zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Spółka posiadała bowiem wystarczające środki na pokrycie kosztów sądowych – przy czym przez środki nie należy rozumieć jedynie środków finansowych zgromadzonych na rachunkach bankowych lecz również wartość środków trwałych i wysokość kapitału zakładowego. Jakkolwiek na rachunku bankowym Spółki znajdowała się niewielka kwota, posiadała ona znaczne aktywa trwałe (501.671,04 zł) i aktywa obrotowe (42.197,26 zł). Oprócz automatów do gry Spółka posiadała także inne środki trwałe w postaci budynków i lokali (90.299,36) oraz środki trwałe w budowie (63.808,25 zł). Ponadto znaczna część kosztów uzyskania przychodów miała charakter niepieniężny i wynikała z odpisów amortyzacyjnych w kwocie 187.054,93 zł. Spółka powinna mieć świadomość i liczyć się z konicznością ponoszenia kosztów postępowania sądowego. Tym bardziej, że osoba prawna powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli posiada jakiekolwiek środki majątkowe oraz dochody. Jeżeli jej kondycja byłaby na tyle zła, że zagrożone byłoby istnienie Spółki, zarząd powinien był przedsięwziąć kroki zmierzające do zmiany tej sytuacji, np. podjąć decyzję o dopłatach na pokrycie strat lub uzupełnienie kapitału zakładowego. Zdaniem sądu pierwszej instancji, skoro Spółka nie wykorzystała wszystkich możliwości w celu zebrania środków na pokrycie kosztów sądowych, nie może oczekiwać, że państwo udzieli jej bezzwrotnej pomocy finansowej i pokryje koszty prowadzenia postępowania sądowego.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Spółki podniósł zarzut naruszenia art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że Spółka nie wykazała w dostateczny sposób, iż nie posiada wystarczających środków na poniesienie kosztów postępowania. Autor zażalenie argumentował, że Spółka nie ma możliwości poniesienia kosztów postępowania, ponieważ w 2012 r. poniosła stratę w wysokości 324.890,33 zł, a wartość jej kapitału zakładowego w rzeczywistości jest ujemna i wynosi -8.230,75 zł. Spółka musiała bowiem przeznaczyć przychód na pokrycie straty. Z uwagi na zajęcie automatów do gier – głównego składnika środków trwałych – Spółka faktycznie nie ma możliwości prowadzenia działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie prawnej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Wskazany przepis stanowi odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a., a instytucja prawa pomocy ma zastosowanie w szczególnie uzasadnionych sytuacjach. W przypadku osób prawnych, wówczas gdy nie są wstanie uiścić pełnych kosztów sądowych. Stosując prawo pomocy nie można bowiem chronić, czy też wzbogacać majątku osób prywatnych, gdyż celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym brak środków finansowych ten dostęp uniemożliwia. Zapobiegliwości i przezorności w tym zakresie należy szczególnie wymagać od osób toczących spory sądowe w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 października 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1433/07, a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 5 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 236/08 oraz dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 208/08).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy w pełni zaakceptować rozstrzygnięcie wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Z załączników do wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika bowiem, że Spółka uzyskała w 2012 r. przychód w wysokości 2.170.780,45 zł. W sytuacji, uwzględniając wartości jej majątku trwałego, niedopuszczalne byłoby przyjęcie, że spełnia ona przesłanki przyznania prawa pomocy. W orzecznictwie zwraca się uwagę na fakt, że przedsiębiorstwo, które nie wykazało, że utraciło płynność finansową i nadal funkcjonuje w obrocie gospodarczym, nawet pomimo trudności finansowych powinno partycypować w kosztach postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z 1 kwietnia 2008 r. I OZ 208/08). Spółka w istocie nie wykazała, że boryka się z groźbą niewypłacalności – przedłożone dokumenty świadczą o prowadzeniu działalności na dużą skalę, z której uzyskiwane są znaczne przychody oraz ponoszone także jej wysokie koszty. Nadwyżka kosztów nad przychodami nie oznacza, że Spółka nie posiada żadnych środków finansowych umożliwiających uiszczenie opłat sądowych. Wykazanie starty za ubiegły rok podatkowy nie musi oznaczać utraty płynności finansowej przez przedsiębiorcę. W niniejszej sprawie poza powoływaniem się na stratę Spółka nie przedłożyła żadnych dowodów na ryzyko utraty płynności finansowej, a jej twierdzenia o trudnej sytuacji finansowej wydają się gołosłowne. Skoro Spółka osiąga przychód, jest kwestią wyboru, czy przeznaczy uzyskane środki na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy na pokrycie kosztów sądowych. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że nakładom na działalność gospodarczą nie można przypisać pierwszeństwa przez kosztami sądowymi.

Trudno przyjąć, że Spółka, która na przestrzeni jednego roku uzyskała przychody w wysokości ponad 2.000.000,00 zł, posiada nieruchomości o wartości 90.299,36 zł, środki trwałe w budowie o wartości 63.808,25 zł oraz posiadała na koniec 2012 r. aktywa obrotowe w wysokości 42.197,26 zł, nie jest w stanie zebrać kwoty kilkunastu tysięcy złotych (wysokość wpisów we wszystkich sprawach w zawisłych przed sądami administracyjnymi) na pokrycie wpisów sądowych w innych sprawach sądowoadministracyjnych, a także innych kosztów, które ewentualnie w tym postępowaniu mogą wystąpić. W tej sytuacji prawidłowo sąd pierwszej instancji przyjął, że w sprawie nie zaszły przesłanki przemawiające za obciążeniem Skarbu Państwa kosztami prowadzonego przez Spółkę postępowania sądowoadministracyjnego.

Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 przywołanej ustawy.