Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 845/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134 par. 1 pkt 1, art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 3 pkt 6 i 7, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 23, artt. 30 ust. 1 pkt 3, art. 49b ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 14 ust. 8
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi C. Z. i R. "V." Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 r., IV SA/Po 114/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2011 r., nr [...], o odstąpieniu od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia robót wykonanych przy remoncie ogrodzenia nieruchomości na terenie działek nr [...], [...], [...] w miejscowości Ś., Gmina Ś., do stanu zgodnego z prawem.

W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że organy administracji publicznej nie ustaliły w sposób prawidłowy stanu faktycznego w sprawie. Nie zbadano bowiem, czy działka nr [...] ma status drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19 poz. 115 z późn. zm.), a w konsekwencji nie rozważano, czy zastosowanie nie znajdował art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 z późn. zm., dalej: "pr. bud."). Ponadto organy administracji publicznej nie określiły dokładnie, na czym polegały wykonane roboty budowlane, wskazując zarazem, że ewentualne postępowanie legalizacyjne ogrodzenia jako urządzenia budowlanego powinno być prowadzone w oparciu o art. 49b ust. 1 pr. bud.

Wyrokiem z dnia 4 września 2013 r., II SA/Po 666/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę C. Z. i R. "V." Sp. z o.o. w K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], o odstąpieniu od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych wykonanych przy budowie ogrodzenia na działce nr [...], [...] i [...] w miejscowości Ś., w Gminie Ś., do stanu zgodnego z prawem.

W uzasadnieniu powyższego wyroku sąd wyjaśnił, że organ I instancji nie wypełnił wszystkich wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 kwietnia 2012 r., na co trafnie zwrócił uwagę organ II instancji. Sąd następnie zauważył, że na działce nr [...] znajduje się droga, ale nie posiada ona statusu drogi publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Niemniej droga ta ma charakter ogólnodostępny, co wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowaniu przestrzennego Miasta Ś., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej Gminy Ś. z dnia [...] marca 2010 r., zgodnie z którym działka nr [...] jest terenem ogólnodostępnych dróg pieszo-jezdnych. Tym samym ogrodzenie, będące przedmiotem rozpatrywanej sprawy, zlokalizowane zostało od strony miejsca publicznego, o jakim mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 pr. bud. Kolejną kwestią wymagającą wyjaśnienia był charakter wykonanych robót budowlanych. Sąd podzielił stanowisko organu II instancji, w świetle którego roboty te należało zakwalifikować w myśl art. 3 pkt 6 pr. bud. jako budowę – odbudowę. Skarżący zdemontował bowiem istniejące ogrodzenie i na jego miejsce wykonał nowe ogrodzenie. Ze względu na skalę robót budowlanych nie można ich było uznać za remont lub przebudowę. W konsekwencji niezbędne było w świetle art. 30 ust. 1 pkt 3 pr. bud. dokonanie odpowiedniego zgłoszenia, czego jednak nie uczyniono. Tym samym zastosowanie w sprawie powinien znaleźć tryb naprawczy opisany w art. 49b pr. bud., przy czym ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym z art. 3 pkt 9 pr. bud. Sąd zaznaczył przy tym, że rozważane postępowanie legalizacyjne powinno dotyczyć tylko odcinka ogrodzenia znajdującego się od strony działki nr [...].

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r., znak [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. na podstawie art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 2 pr. bud. i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") nakazał C. Z. i R. "V." Sp. z o.o. w K. rozbiórkę ogrodzenia wykonanego z siatki stalowej, usytuowanego na działce gruntu oznaczonej nr [...] w miejscowości Ś., Gmina Ś., na długości wyznaczonej przez odcinki północne granic działek nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...].

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że przedmiotowe ogrodzenie usytuowane jest na działce nr [...]w kierunku wschodnio-zachodnim, na odcinku od działki nr [...] do działki nr [...]. Powstało ono w latach 70. ubiegłego wieku pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 38 poz. 229 z późn. zm.) na potrzeby O. W. K. W. B. w K.. W dacie wykonywania tej inwestycji ustawodawca nie wymagał od inwestora legitymowania się pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem dokonanym właściwemu organowi administracji publicznej. W 1991 r. pod wpływem protestów właścicieli działek sąsiednich, który twierdzili, że ogrodzenie przebiega przez ich nieruchomości, inwestor zdemontował je i wybudował nowe ok. 12 m dalej na północ, w obecnej lokalizacji. Roboty te wykonano również pod rządami ustawy – Prawo budowalne z 1974 r. W latach 2002-2003 inwestor dokonał wymiany wspomnianego ogrodzenia poprzez zastąpienie przęseł z siatki osadzonej w ramkach stalowych siatką stalową powlekaną tworzywem, osadzoną na słupkach stalowych o wysokości 160 cm, przy czym bramy zostały wykonane z kształtowników stalowych. Roboty te zostały wykonane w miejscu istniejącego dotychczas ogrodzenia. W chwili ich dokonywania na inwestorze spoczywał jednak w myśl art. 29 ust. 2 pkt 1 pr. bud. obowiązek dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania tego przedsięwzięcia. Takie zgłoszenie nie zostało dokonane, a opisane roboty budowlane mają charakter samowoli. Wobec tego organ I instancji na podstawie art. 81c pr. bud. zobowiązał skarżącego do przedłożenia (1) oceny stanu technicznego wykonanych robót budowlanych pod względem ich zdolności z przepisami techniczno-budowlanymi, zasadami wiedzy technicznej i jakości użytych materiałów budowlanych oraz (2) inwentaryzacji geodezyjnej ogrodzenia. Ze złożonej w dniu 18 lipca 2011 r. oceny stanu technicznego wynika, że roboty budowlane zostały wykonane prawidłowo, a użyte materiały budowlane posiadają wszystkie niezbędne atesty. Ogrodzenie jest w dobrym stanie technicznym, a zatem brak było podstaw do wydawania nakazu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Ponadto organ I instancji zauważył, że działki nr [...] i [...] nie są wymienione w uchwale nr [...] Rady Miejskiej Gminy Ś. z dnia [...] lutego 2001 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych, wobec czego nie można ich uznać za drogi gminne. Nie zmienia to jednak faktu, że działki te należą do Gminy Ś., a zatem stanowią teren publiczny. Każda niezidentyfikowana z imienia i nazwiska osoba może bowiem korzystać z tego obszaru. Organ I instancji zauważył również, że roboty budowlane powinny być zakwalifikowane jako odbudowa w rozumieniu art. 3 pkt 6 pr. bud. W konsekwencji inwestor powinien był zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 1 pr. bud. dokonać odpowiedniego zgłoszenia zamiaru budowlanego, czego jednak nie uczynił. Niezbędne było zatem wdrożenie odpowiedniego postępowania naprawczego z art. 40 i art. 51 pr. bud., gdyż ogrodzenie jako urządzenie budowlane w myśl art. 3 pkt 9 pr. bud. nie stanowi samodzielnego obiektu budowlanego, lecz jest związane z zabudową nieruchomości. Wobec tego postanowieniem z dnia 8 stycznia 2014 r. organ I instancji na podstawie art. 49b pr. bud. nałożył na skarżącego obowiązek przedłożenia odpowiednich dokumentów, zaświadczeń i oświadczeń w terminie 30 dni. Mimo skutecznego doręczenia powyższego orzeczenia, skarżący nie wykonał ciążących na nim obowiązków. Konieczne stało się zatem orzeczenie nakazu rozbiórki.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. C. Z. i R. "V." w K. odwołało się od powyższej decyzji z dnia [...] marca 2014 r.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że działka nr [...] została uznana za miejsce publiczne na podstawie postanowień planu miejscowego obowiązującego od 2010 r. i na podstawie faktycznego władania tą nieruchomością przez Gminę Ś.. Tymczasem poprzednio obowiązujący plan miejscowy, który pozostawał w mocy w 2002 r., utrzymywał dotychczasowe użytkowanie dla o. w. K. W. B. "K.". Ustalenia te zostały wskazane w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] lutego 1993 r., znak [...], zatwierdzającej podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] i [...]. Wymienione w obowiązującym w 2002 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenie działki nr [...] wskazuje, że nie miała ona charakteru publicznego, ogólnodostępnego. W konsekwencji nie można więc uznać, że przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane od strony miejsca publicznego, co z kolei oznacza, że zastosowania do nich nie znajdował art. 30 ust. 1 pkt 2 pr. bud., przewidujący konieczność dokonania odpowiedniego zgłoszenia. W rezultacie nie można również przypisywać skarżącemu samowoli budowlanej. Jednocześnie skarżący podnosił, że nie powinien być adresatem decyzji organu I instancji. Ogrodzenie zostało bowiem zrealizowane przez poprzednika prawnego skarżącego. Poza tym obecnie toczy się postępowanie o stwierdzenie nabycia własności działki nr [...] przez zasiedzenie na rzecz skarżącego.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., znak [...], Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 142 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 pr. bud. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją postanowienie organu I instancji z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wyjaśniając zarazem, że z wydanych dotychczas orzeczeń sądowych wynika, iż bezspornie wykonane roboty budowlane powinny być zakwalifikowane jako odbudowa, a właściwy tryb naprawczy został określony w art. 49b pr. bud. Jednocześnie w wyroku z dnia 4 września 2013 r., II SA/Po 666/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że ogrodzenie usytuowane od strony działki nr [...] należy traktować jako znajdujące się od strony miejsca publicznego. Niezbędne było zatem dokonanie odpowiedniego zgłoszenia, a jego brak pozostaje poza sporem w rozpatrywanej sprawie. Niemniej zawiadomieniami z dnia [...] stycznia 2011 r. organ I instancji powiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie budowy ogrodzenia w obrębie działek nr [...], [...] i [...]. Nie poinformował on jednak stron o zmianie zakresu przedmiotowego postępowania, co stanowiło istotne uchybienie. Nie można bowiem podejmować rozstrzygnięcia tylko co do fragmentu przedmiotu postępowania. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że rozważane ogrodzenie przebiega przy bramie na działce nr [...] oraz przy bramy na działce nr [...], przez działki nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z bramą oddzielającą działkę nr [...] od działki nr [...]. Natomiast postanowienie organu I instancji z dnia [...] stycznia 2014 r. dotyczy odcinka ogrodzenia od wschodniej granicy działki nr [...] do zachodniej granicy działki nr [...]. Tym samym postanowienie to nie odpowiada zakresowi wskazanemu w wymienionych wyżej zawiadomieniach. Co więcej, brak tożsamości dotyczy również wspomnianego postanowienia oraz zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2014 r. Organ I instancji nakazał bowiem rozbiórkę ogrodzenia na długości północnych granic działek nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. W konsekwencji organ I instancji rozszerzył w decyzji zakres orzeczenia o docinek ogrodzenia wyznaczony przez północną granicę działki nr [...], wykluczając w tym zakresie możliwość legalizacji ogrodzenia. Mając zarazem na uwadze art. 49b pr. bud., należy zaznaczyć, że zakres decyzji rozbiórkowej musi pokrywać się postanowieniem wydanym w celu umożliwiania zalegalizowania samowoli budowlanej. Ponadto zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją postanowienie nie odnosi się do wszystkich elementów omawianego ogrodzenia, gdyż pomija bramy stanowiące jego integralny element. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, organ II instancji wyjaśnił, że skarżący nie kwestionował swojego następstwa prawnego po poprzednim właścicielu nieruchomości. Organy administracji publicznej dysponują przy tym wiedzą o toczącym się postępowaniu w przedmiocie zasiedzenia działki nr [...] przez skarżącego.

Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. C. Z. i R. "V." Sp. z o.o. w K. zaskarżyło powyższą decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi II instancji naruszenie: (1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy, a w szczególności poprzez niezbadanie przeznaczenia działki nr [...] na przełomie 2002/2003 r., mimo stosownych wytycznych w wyroku z dnia 19 kwietnia 2012 r., IV SA/Po 114/12, (2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie istotnych faktów i dowodów przedstawionych przez skarżącą, a w szczególności nieustalenie, czy w latach 2002-2003 odbudowa ogrodzenia wymagała dokonania zgłoszenia, (3) art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do organów administracji publicznej, (4) art. 30 ust. 1 pkt 3 pr. bud. poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie, (5) art. 49b pr. bud. poprzez bezzasadne zastosowanie i błędną wykładnię.

W uzasadnieniu skarżący powtórzył przytoczone wyżej zarzuty oraz argumentację zawartą w odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

W piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. uczestnicy I. i L. O. poparli stanowisko organu II instancji, podnosząc, że jeszcze w okresie poprzedzającym I wojnę światową droga na działce nr [...] istniała i miała charakter ogólnodostępny. Podobnie wypowiedział się również L. O. w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r.

W trakcie rozprawy sądowej w dniu [...] stycznia 2015 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko zawarte w skardze z dnia [...] lipca 2014 r. oraz dodatkowo powołał się na nowe okoliczności, które zostały ujawnione już po wydaniu wyroku z dnia 4 września 2013 r. II SA/Po 666/13, oraz po wydaniu decyzji organu I instancji z dnia [...] marca 2014 r. Dopiero wtedy skarżący sprawdził bowiem plany miejscowe, jakie obowiązywały w latach 2002-2003. W ich świetle działka nr [...] nie była miejscem publicznym, gdyż znajdowała się na terenie o. w. K. W. B. "K.".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 260 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie należy zauważyć, że w rozpatrywanie sprawie zostały już wydane dwa prawomocne orzeczenia sadów administracyjnych, tj. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 kwietnia 2012 r., IV SA/Po 114/12 (k. 67 akt adm. organu I instancji), oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 września 2013 r., II SA/Po 666/13 (k. 110 akt adm. organu I instancji). Okoliczność ta ma istotne znaczenie, gdyż w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem skargi.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 poz. 1409 z późn. zm., dalej: "pr. bud."). Zgodnie z art. 28 ust. 1 pr. bud., roboty budowlane można rozpocząć co do zasady jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika przy tym z art. 29 ust. 1 pkt 23 pr. bud., pozwolenia na budowę nie wymaga jednak budowa ogrodzenia. Niemniej ustawodawca wskazuje zarazem w art. 30 ust. 1 pkt 3 pr. bud., że budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji publicznej.

Należy przy tym zauważyć, że w myśl art. 3 pkt 7 pr. bud. przez zwrot "roboty budowlane" rozumie się budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z kolei wyraz "budowa" należy interpretować w świetle art. 3 pkt 6 pr. bud. jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego.

Odnosząc powyższe uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy najpierw zauważyć, że przedmiotowe postępowanie dotyczyło legalności wykonania robót budowlanych zrealizowanych w latach 2002-2003 i polegających na zastąpieniu przęseł ogrodzenia z siatki osadzonej w ramkach stalowych siatką stalową powlekaną tworzywem, osadzoną na słupkach stalowych, o wysokości 1,60 cm, oraz bramą wykonaną z kształtowników stalowych. Zakres tych prac należy uznać za bezsporny, gdyż nie był kwestionowany przez żadną ze stron postępowania.

Trzeba przy tym zauważyć, że w powołanym wyroku z dnia 4 września 2013 r., II SA/Po 666/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przesądził, iż roboty budowlane wykonane przez skarżącego stanowiły odbudowę, a zatem powinny być kwalifikowane jako budowa w rozumieniu art. 3 pkt 6 pr. bud. Inwestor zdemontował bowiem stare ogrodzenia, zakładając na jego miejsce nowe ogrodzenie. Zakres powyższych robót budowlanych wykraczał zatem poza pojęcie remontu lub przebudowy. Jednocześnie w cytowanym orzeczeniu wskazano, że przedmiotowe ogrodzenie zostało wykonane od strony miejsca publicznego, co w konsekwencji oznacza, że niezbędne było dokonanie przez inwestora zgłoszenia, o jakim mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 pr. bud. Sąd stanął na stanowisku, że działka nr [...] nie posiada wprawdzie statusu drogi publicznej, lecz niemniej zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2010 r., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej Gminy Ś. z dnia [...] marca 2010 r., nieruchomość ta zakwalifikowana została jako ogólnodostępna droga pieszo-jezdna. Tym samym stanowi ona miejsce publiczne.

Konkluzje te wynikają bezpośrednio z cytowanego wyroku z dnia 4 września 2013 r. i Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest nimi związany na mocy art. 153 p.p.s.a. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wskazane wyżej zgłoszenie nie zostało w rzeczywistości dokonane w niniejszej sprawie, co z kolei oznacza, że organy administracji publicznej zobowiązane były wdrożyć odpowiedni tryb naprawczy. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organów nadzoru budowlanego, w świetle którego zastosowanie w rozpatrywanej sprawie powinien znaleźć art. 49b pr. bud.

Zgodnie z art. 49b ust. 1 pr. bud., właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Jak wynika z kolei z art. 49b ust. 2 pr. bud., jeżeli wspomniana wyżej budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku – z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowienie – gdy budowa nie została zakończona – prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni dokumentów wymienionych w tym przepisie.

Z tej perspektywy należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, w świetle którego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wadliwie określił zakres przedmiotowy decyzji z dnia [...] marca 2014 r., znak [...] (k. 119 akt adm. organu I instancji). Z zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia [...] stycznia 2011 r. wynika bowiem, że organ I instancji badał legalność ogrodzenia w obrębie działek nr [...], [...] i [...] w miejscowości Ś., Gmina Ś. (k. 30-31 akt adm. organu I instancji). Z kolei w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2014 r., znak [...], wydanym przez organ I instancji na mocy art. 49b ust. 2 pr. bud. wskazano, że rozważane ogrodzenie znajduje się w obrębie działek nr [...], [...] i [...], wzdłuż działki nr [...] w kierunku wschodnio-zachodnim na odcinku: od wschodniej granicy działki nr [...] do zachodniej granicy działki nr [...] (k. 112 akt adm. organu I instancji). W decyzji z dnia [...] marca 2014 r. podano natomiast, że omawiane ogrodzenie zlokalizowane jest na działce nr [...] i przebieg przez północne odcinki działek nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Tym samym pomiędzy zakresem zawiadomienia z dnia [...] stycznia 2011 r., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. i decyzji z dnia [...] marca 2014 r. zachodzą istotne rozbieżności, przy czym organ I instancji nie zawiadomił stron o zmianach w przedmiocie postępowania. Jednocześnie organ I instancji nie odniósł się w ogóle do kwestii legalności wykonania bram, które stanowią integralny element całości analizowanej konstrukcji. W konsekwencji należy więc uznać, że uchylenie decyzji z dnia [...] marca 2014 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji było trafne.

Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze z dnia [...] lipca 2014 r. (k. 5-13 akt sądowych) i uzupełnionej oświadczeniami złożonymi w toku rozprawy w dniu [...] stycznia 2015 r. (k. 90-91 akt sądowych), należy zauważyć, że w istocie skarżący zmierza do wykazania, że w rozpatrywanej sprawie zaistniały nowe okoliczności faktyczne, które uzasadniałyby odstąpienie od związania stanowiskiem wyrażonym w powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia z dnia 4 września 2013 r., II SA/Po 666/13. Dopiero po wydaniu tego orzeczenia skarżący sprawdził bowiem postanowienia zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dacie dokonania omawianych robót budowlanych. Z ustaleń tych wynika, że działka nr [...] znajdowała się na terenie o. w. K. W. B. "K.", a zatem nie stanowiła miejsca publicznego.

Wywody te nie zasługują jednak zdaniem Sądu na aprobatę. Najpierw należy bowiem zauważyć, że wystąpienie nowych okoliczności faktycznych (istotna zmiana stanu faktycznego ustalonego w prawomocnym orzeczeniu) może uzasadniać odstąpienie od stanowiska, które należałoby przyjąć w ramach związania wynikającego z art. 153 p.p.s.a. Niemniej taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.), plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, a zatem w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78 poz. 483 z późn. zm.) stanowi prawo powszechnie wiążące. Tym samym argumentacja skarżącego dotyczy w istocie okoliczności o charakterze prawnym, a nie faktycznym. Skarżący nie przywołuje bowiem żadnego nowego zdarzenia (faktu), co z kolei oznacza, że brak jest podstaw do odstąpienia od stanowiska wyrażonego w wyroku z dnia 4 września 2013 r. Na aktualnym etapie postępowanie niemożliwe jest bowiem wdanie się w merytoryczną polemikę z wymienionym orzeczeniem co do okoliczności prawnych, takich jak ustalenia zawarte w aktach prawa miejscowego – w planie miejscowym. Właściwym do tego środkiem było wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 4 września 2013 r., czego jednak nie uczyniono.

Podsumowując, należy stwierdzić, że organ II instancji trafnie wskazał na wady, jakimi obarczona była decyzja z dnia [...] marca 2014 r., i uchylił to rozstrzygnięcie, przekazując zarazem sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na aprobatę nie zasługiwały natomiast wywody skarżącego. W szczególności brak jest zdaniem Sądu podstaw do odstąpienia od związania stanowiskiem wyrażonym w prawomocnych orzeczeniach sądowych wydanych w niniejszej sprawie.

W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Skarga jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.