Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2170/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 35, art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 64 ust. 1 pkt 1, ust. 2, art. 140aa ust. 3 pkt 1, ust. 4 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 1-3,
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD"), decyzją z [...] lipca 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 935 dalej: "K.p.a."), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017 r., poz. 935), art. 64 ust. 1, ust. 2, art. 140aa ust. 1, ust. 3, ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit b), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260, dalej: "P.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm., dalej: "u.d.p."), po rozpatrzeniu odwołania T. J. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2017 r. nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2000 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że [...] kwietnia 2017 r. w miejscowości T., na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki R. o nr. rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki K. o nr. rej. [...]. Pojazdem członowym kierował J. W., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem walcówki nisko węglowej (ładunek podzielny) w imieniu Strony prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: J., na trasie S. - W. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z [...] kwietnia 2017 r.

Organ wyjaśnił, że w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu - 11,6 t (bez odjęcia błędu w wysokości 2%) - przekroczenie o 1,7 t czyli o 16% dopuszczalnego nacisk. Nie stwierdzono przekroczenia innych parametrów kontrolowanego pojazdu. Zastosowano dla strony korzystniejszy wynik ważenia bez odejmowania tolerancji, gdyż odjęcie tolerancji spowodowałoby wymierzenie wyższej kary.

GITD wskazał, że w świetle obowiązującego w dniu kontroli rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2015 r. poz. 802), odcinek drogi krajowej nr [...] przebiegający przez miejscowość T., stanowił drogę o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t.

Organ stwierdził, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do P.r.d., jest wydawane na przejazd pojazdu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Organ uznał, że stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b karę pieniężną, w niniejszej sprawie należało nałożyć w wysokości 2000 zł – wymierzaną gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%.

GITD dodał, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z [...] kwietnia 2017 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych [...] i [...]. Waga o nr [...] w dniu kontroli legitymowała się ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w K. z terminem ważności do 30 czerwca 2017 r. Natomiast waga o nr [...] legitymowała się w dniu kontroli ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z terminem ważności do 30 listopada 2017 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach.

GITD wyjaśnił następnie, że obowiązek państw członkowskich wynikający z art. 3 ust. 1 tiret dyrektywy 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r., w odniesieniu do masy pojazdów dotyczy ruchu międzynarodowego, w związku z czym nie dotyczy całej sieci dróg publicznych w Polsce. Organ dodał, że ruch międzynarodowy, o którym mowa w ww. art. 3 ww. dyrektywy koncentruje się na drogach krajowych, a zwłaszcza na transeuropejskiej sieci transportu drogowego oraz, że prawodawstwo unijne częstokroć opiera się, również expressis verbis, na założeniu, że ruch drogowy związany z przekroczeniem granic odbywa się przede wszystkim na transeuropejskiej sieci transportowej. W ocenie organu dyrektywa 96/53/WE nie obliguje państw członkowskich UE do budowy wszystkich dróg publicznych o dopuszczalnej nośności 11,5 t na oś. Na drogach, na których w Polsce odbywa się ruch międzynarodowy, dopuszczalna nośność dróg wynosi 11,5 t na oś. Tym samym spełnione są wymagania art. 3 ust. 1 tiret pierwsze, dyrektywy 96/53/WE w związku z załącznikiem I tej dyrektywy. Zgodne z art. 7 dyrektywy 96/53/WE, dyrektywa ta nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów.

GITD wyjaśnił również, że w pkt 2.4 instrukcji obsługi wag SAW 10C/II wyraźnie wskazano, że wagi te mogą być eksploatowane w konfiguracji samych tylko dwóch wag (jednej pary) przy pomiarach obciążenia osi. Wskazał ponadto, że przewożony była walcówka niskowęglowa, która nie stanowi ładunku sypkiego. Tego typu ładunek można przy odpowiedniej staranności prawidłowo rozmieścić oraz zabezpieczyć, dlatego też niezasadnym było by w takim przypadku zastosowanie normy określonej w art. 140 ust. 4 pkt 2 P.r.d. Stwierdził także, że Strona nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia.

W skardze z [...] września 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję GITD z [...] lipca 2017 r. w całości, Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 7 oraz art. 8 K.p.a., poprzez stosowanie procedur kontrolnych niezgodnych z prawem poprzez przeprowadzenie pomiarów nacisków osi oraz masy całkowitej pojazdu 5-cio osiowego przy pomocy wag przenośnych do pomiarów statycznych (poprzez sumowanie nacisków osi), co bez wątpliwości jest zaprzeczeniem zasady nakazującej organom administracji publicznej działanie na podstawie i w granicach prawa oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,

2) art. 7 oraz 107 K.p.a., poprzez oparcie decyzji na materiale dowodnym wynikającym z błędnie przeprowadzonego pomiaru rzeczywistej masy całkowitej pojazdu wagami nieprzeznaczonymi do tego typu kontroli oraz sprawdzanie nacisków osi pojazdu 5-cio osiowego dwiema przenośnymi wagami do pomiarów statycznych podczas gdy z dokumentów producenckich urządzeń nie wynika by w tej konfiguracji mogły one zostać użyte do pomiaru nacisku osi wielokrotnych,

3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., poprzez nie wyjaśnienie istoty sprawy i nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego, a także wadliwą jego analizę, skutkujące w konsekwencji błędnym przyjęciem, iż zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na naruszenie określone w decyzji organu I Instancji,

4) art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej i wydanie decyzji administracyjnej nakładającej karę pieniężną bez przeprowadzenia wnikliwego i szczegółowego postępowania administracyjnego,

5) art. 140aa ust. 4 P.r.d., poprzez nie orzeczenie o nie wszczynaniu postępowania lub o jego umorzeniu w sytuacji, gdy została spełniona przesłanka do zastosowania wskazanego przepisu, jako że Skarżący dochował należytej staranności w czynnościach związanych z przejazdem nie mając wpływu na powstanie naruszenia.

W uzasadnieniu skargi Skarżący przeprowadził obszerny wywód, kwestionując możliwość użycia wag służących do wykonywania pomiarów statycznych typu SAW 10 C/II dla ustalenia nacisków osi pojazdu członowego (ciągnika samochodowego oraz naczepy) wyposażonego łącznie w 5 osi, stwierdzając, że nie są one przystosowane do ustalania ewentualnego przekroczenia nacisków osi pojazdów wieloosiowych (w tym pięcioosiowych) oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów. Odwołał się również do treści art. 3 dyrektywy 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. oraz do pisma GITD z 30 października 2015 r., w którym organ wskazał, że należy akceptować nacisk osi do 11,5 tony na wszystkich drogach przy spełnieniu określonych przesłanek wskazanych w tym piśmie.

Skarżący dodał także, że dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Zatrudniony przez niego i należycie przeszkolony pracownik był obecny zarówno przy załadunku jak i mocowaniu przewożonego materiału w postaci walcówki nisko węglowej, jak również zgłaszał w tym przedmiocie stosowne zastrzeżenia będąc zapewnianym przez osoby odpowiedzialne za załadunek, iż przewożony materiał nie wykroczy poza ograniczenia przewidziane przepisami ustawy P.r.d. Pracownik Skarżącego zadbał o to by załadowca dokonał ważenia pojazdu pod kątem dopuszczalnej masy całkowitej, co też załadowca uczynił stwierdzając, że d.m.c. pojazdu jest zgodna z przepisami. Skarżący nie mógł zrobić więcej, jako że wymaganie od niego by każdorazowo już w miejscu załadunku dokonywał kontroli pod kątem nacisku na oś byłoby nadmierną dla niego uciążliwością ze względu na złożoność takiego badania.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek podzielny w postaci walcówki niskowęglowej. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd wynika z art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Jak wynika natomiast z art. 140aa ust. 1 P.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Pojazdem nienormatywnym jest, w świetle definicji art. 2 pkt 35a P.r.d., pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

W niniejszej sprawie kara pieniężna została wymierzona Skarżącemu za przejazd nienormatywnym pojazdem po odcinku drogi krajowej nr [...] o dopuszczalnym nacisk pojedynczej osi do 10 t., co wynika z treści lp. 62, obowiązującego w dniu kontroli załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2015 r. poz. 802), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 41 ust. 2 pkt 1 u.d.p.

Przy tego rodzaju naruszeniu, tj. przejazdu pojazdem nienormatywnym, przewożącym ładunek podzielny, naruszony zostaje art. 64 ust. 2 P.r.d., zgodnie z którym zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Dodać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 35b P.r.d., ładunkiem podzielnym jest ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody, mógł być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. W zakresie tej definicji mieści się przewożona przedmiotowym pojazdem walcówka niskowęglowa.

W konsekwencji naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, określonego w art. 64 ust. 2 P.r.d., w świetle art. 140ab ust. 2 P.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Ustawodawca nie przewidział odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz uregulował konstrukcję prawną polegającą na zastosowaniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia. Z art. 64 ust. 3, art. 64a-64g oraz z załącznika nr 1 do P.r.d. wynika, że ustawodawca przewidział siedem kategorii zezwoleń, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 P.r.d., uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń. Wyjaśnienia wymaga, że w niniejszej sprawie nie mogły mieć zastosowania zezwolenia kategorii I i kategorii II, ponieważ zezwolenia kategorii I nie wydaje się na przejazd po drodze krajowej, co wynika z Lp. 1 tabeli 4 załącznika do P.r.d., natomiast zezwolenie kategorii II, jak stanowi art. 64b ust. 1 P.r.d., jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej.

Organ I instancji nałożył na Skarżącego, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b P.r.d., karę pieniężną, jak za brak zezwolenia kategorii VII, z czym zgodził się GITD. Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej o 1,7 t, czyli 16% dopuszczalnej wartości, przy nacisku tej osi 11,6 t, na drodze o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t.

Tymczasem, zgodnie z lp. 7 załącznika nr 1 do P.r.d., zezwolenie kategorii VII dotyczy pojazdów nienormatywnych o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI oraz o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Podkreślenia wymaga, że organ nie pomniejszył stwierdzonego w pomiarze wagi wyniku ważenia o 2% margines błędu, paradoksalnie działając na korzyść Skarżącego. Pomniejszenie wyniku ważenia, zakwalifikowałoby osiągnięty wynik do zezwolenia kategorii IV, za brak którego przewidziana jest kara w wysokości 5.000 zł. Powyższe działanie organów zasługuje na akceptację. Organ I instancji prawidłowo zatem, zdaniem Sądu, nałożył na Skarżącego, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b P.r.d., karę pieniężną, jak za brak zezwolenia kategorii VII – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, z czym zgodził się organ II instancji. Dodać należy, że zgodnie z lp. 7 załącznika nr 1 do P.r.d., zezwolenie kategorii VII dotyczy pojazdów nienormatywnych o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Kontrolując zaskarżoną decyzję oraz decyzję I instancji, Sąd doszedł do wniosku, że organy Inspekcji Transportu Drogowego rozstrzygające w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów prawa materialnego. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiału dowodowego oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy. Argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Organy obu instancji dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego.

Dodać należy, że Skarżący w świetle brzmienia art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 P.r.d., był obowiązany przestrzegać norm, z których wynika, że ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu oraz że umieszcza się go na pojeździe w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. W świetle powyższych obowiązków, kierowca wykonujący przejazd w imieniu Skarżącego, nie powinien wyjeżdżać na drogę publiczną nie znając parametrów wagowych pojazdu wraz z naciskiem osi na drogę. Do takiej natomiast sytuacji doszło w niniejszej sprawie, co wynika m.in. z wyjaśnień Skarżącej zawartych w skardze, gdzie Skarżący stwierdził, że zatrudniony przez niego kierowca zadbał o to by załadowca dokonał ważenia pojazdu pod kątem dopuszczalnej masy całkowitej, nie mógł jednak zrobić więcej, jako że wymaganie od niego by każdorazowo już w miejscu załadunku dokonywał kontroli pod kątem nacisku na oś byłoby nadmierną dla niego uciążliwością ze względu na złożoność takiego badania. Te wyjaśnienia Skarżącego potwierdzają, że przedmiotowy pojazd członowy nie został zważony po dokonaniu załadunku walcówki niskowęglowej, pod względem nacisku osi. Kierowca wyjechał zatem na drogę publiczną nie znając nacisku osi pojazdu na drogę. Okoliczność ta oznacza, że kierowca, za działania którego w zakresie dokonywanego przewozu ładunku w niniejszej sprawie, odpowiedzialność ponosi Skarżąca, podejmował ryzyko ewentualnego naruszenia dopuszczalnych norm w zakresie nacisku osi. W konsekwencji oznacza to, że w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 140aa ust. 4 pkt 1 P.r.d., tj. okoliczności świadczące o tym, że Skarżący dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Organy obu instancji prawidłowo zatem oceniły tę kwestię.

Sąd stwierdza, że nie ma znaczenia dla sprawy argumentacja Skarżącego, kwestionująca możliwość użycia wag typu SAW 10C/II do ważenia osi wielokrotnych oraz masy całkowitej pojazdu. W przedmiotowej sprawie stwierdzono jedynie naruszenie w zakresie nacisku pojedynczej osi napędowej. GITD prawidłowo natomiast wskazał, że z instrukcji obsługi wag SAW 10C/II wyraźnie wynika że wagi te mogą być eksploatowane w konfiguracji samych tylko dwóch wag (jednej pary) przy pomiarach obciążenia osi.

Sąd stwierdza, że GITD prawidłowo również wyjaśnił, że dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej na odcinku drogi krajowej nr [...], na którym doszło do skontrolowania pojazdu członowego, odpowiada regulacji wynikającej z dyrektywy 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. Dyrektywa 96/53/WE nie obliguje państw członkowskich UE do budowy wszystkich dróg publicznych o dopuszczalnej nośności 11,5 t na oś. Organ wyjaśnił, że na drogach, na których w Polsce odbywa się ruch międzynarodowy, dopuszczalna nośność dróg wynosi 11,5 t na oś, przez co spełnione są wymagania art. 3 ust. 1 tiret pierwsze, dyrektywy 96/53/WE w związku z załącznikiem I tej dyrektywy. Zgodne natomiast z art. 7 dyrektywy 96/53/WE, dyrektywa ta nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów.

Odnosząc się do podniesionej przez Skarżącego kwestii akceptacji przez GITD w piśmie z 30 października 2015 r., nacisk osi do 11,5 tony na wszystkich drogach przy spełnieniu określonych przesłanek wskazanych w tym piśmie, Sąd zauważa, że pisma GITD zawierające zalecenia dla podległych mu organów nie stanowią źródła prawa powszechnie obowiązującego. Odwołanie się do takich zaleceń ma sens tylko wówczas, gdy nie pozostają one w sprzeczności z obowiązującym prawem. Niezależnie od powyższego, zalecenia te odnosiły się do przewozu międzynarodowego, który nie miał miejsca w niniejszej sprawie.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł jak w sentencji wyroku.