Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1813/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7 usat. 1 pkt 1.
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) orzeka, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku; 1) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 9 264 (dziewięć tysięcy dwieście sześćdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] roku, nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: "Kolegium" lub "SKO"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 roku, poz. 749 ze zm., dalej: "O.p."), po ponownym rozpoznaniu odwołania A S.A. z siedzibą w K. (dalej: "Spółka", "A" lub "podatnik"), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2005 w kwocie [...] złotych.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia 2 września 2010 roku A zwróciła się do organu podatkowego pierwszej instancji o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 rok oraz złożyła skorygowaną deklarację na ten podatek wraz z wyjaśnieniami dotyczącymi przyczyn jej złożenia.

Organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 rok.

Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Burmistrz Miasta P. odmówił Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 rok.

Na skutek wniesionego odwołania SKO, decyzją z dnia [...] roku, nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

Od powyższej decyzji podatnik wniósł skargę do WSA w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 10 maja 2011 roku, sygn. akt I SA/Gl 185/11 uchylił decyzję Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że "przystąpienie do wyjaśnienia, czy w sprawie zaistniało zdarzenie prawne w postaci nadpłaty podatku, powinno być poprzedzone wyjaśnieniem ewentualnego zdarzenia prawnego, tj. określeniem zobowiązania podatkowego, w oparciu o art. 21 § 3 O.p.".

Postanowieniem z dnia [...] roku Burmistrz Miasta P. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia Kopalni wysokości zobowiązania podatkowego za 2005 rok, w związku ze złożoną w dniu 2 września 2010 roku korektą deklaracji podatkowej.

Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] organ pierwszej instancji określił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 rok w kwocie [...] złotych.

Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania A, decyzją z dnia [...] roku, nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji.

W wyniku wniesienia skargi na powołaną wyżej decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 5 czerwca 2013 roku, sygn. akt I SA/Gl 37/13 ponownie uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 roku, po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.). Wyjaśnił jednocześnie, że "sytuacja taka jest niedopuszczalna, chyba że postepowanie podatkowe mimo upływu terminu przedawnienia nie staje się bezprzedmiotowe, co może wynikać tylko z jednoznacznego przepisu ustawowego, wymagającego kontynuacji postępowania wszczętego z inicjatywy podatnika przed upływem tego terminu".

Powołaną wyżej decyzją z dnia [...] roku SKO utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji z dnia [...] roku.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie.

Następnie podkreślił, że "złożenie przez podatnika w dniu 2 września 2010 r., a więc przed upływem terminu określonego w art. 70 Ordynacji podatkowej, wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2005, powoduje że w sprawie nie występuje bezprzedmiotowość postepowania wskazana w art. 208 Ordynacji podatkowej, gdyż rozpatrzenie wniosku nie jest możliwe bez dokonania uprzednich ustaleń w przedmiocie wysokości podatku należnego. Stąd też wydanie przez organ podatkowy I instancji decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2005 jest nie tylko zgodne z zaleceniami WSA w Gliwicach zawartymi w wyroku o sygn. akt I SA/GL 185/11 z dnia 10 maja 2011 r., lecz również z Uchwałą Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I FPS 1/12, gdzie w końcowej części uzasadnienia wskazując na ujemną przesłankę procesową do orzekania w przedmiocie przedawnionego zobowiązania podatkowego powołano się na jednoznaczne wyjątki wskazane w ustawie, wymagające kontynuacji postępowanie w tej sprawie".

W dalszej części uzasadnienia decyzji SKO wskazało, że w stanie prawnym obowiązującym w 2005 roku na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: u.p.o.l.) zwolnione od podatku od nieruchomości były budowle kolejowe stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, służące do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania tym ruchem, umożliwiające dokonywanie przewozów osób lub rzeczy – wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, a także zajęte pod nie grunty. Ustawa uzależniała zatem nabycie prawa do zwolnienia od podatku od łącznego spełnienia wszystkich, następujących przesłanek :

– zwolnienie dotyczyło wyłącznie budowli stanowiących całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, służących do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania tym ruchem, umożliwiających dokonywanie przewozów osób lub rzeczy,

– zwolnienie dotyczyło powyższych budowli, jednakże pod warunkiem ich wykorzystania na potrzeby "publicznego transportu kolejowego",

– wykorzystywanie budowli na potrzeby "publicznego transportu kolejowego" miało charakter wyłączny,

– grunty pod budowlami kolejowymi korzystały ze zwolnienia jedynie wówczas, gdy posadowione na nich budowle również korzystały z takiego zwolnienia.

Organ podatkowy zaznaczył, że niespełnienie chociażby jednej z przesłanek powoduje, że grunty i znajdujące się na nich budowle nie mogą korzystać z wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie przywołanego wyżej przepisu.

Następnie wskazał, że przeprowadzone podstępowanie dowodowe wykazało, że Spółka w badanym okresie nie wykorzystywała swojej infrastruktury kolejowej wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Podkreślił, że podatnik wykorzystywał w 2005 roku infrastrukturę również dla własnych potrzeb, poprzez jej udostępnienie za odpłatnością innemu podmiotowi gospodarczemu, tj. B sp. z o.o. z siedzibą w K., czyli realizował za pomocą tej infrastruktury, inny niż transport publiczny cel gospodarczy polegający na dzierżawie, wynajmie środków trwałych za odpłatnością. Przede wszystkim zaś wykorzystywał własne linie kolejowe do przewozów towarów własnych, tj. piasku i pochodnych. W badanym roku podatkowym podstawowym rodzajem działalności podatnika była eksploatacja złóż kruszyw, natomiast innym rodzajem działalności było między innymi świadczenie usług przewozowych w transporcie kolejowym oraz sprzedaż detaliczna poza siecią sklepową. Podatnik posiadał dwa własne punkty sprzedaży (poza siedzibą Spółki) usytuowane przy trasie własnych linii kolejowych (w P. i Z.). Tym samym podatnik dostarczał do swojego punktu sprzedaży własne towary handlowe, własnym taborem kolejowym, po własnych liniach kolejowych. Linie Kolejowe A nie były więc wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego.

W skardze na powyższą decyzję, skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik A S.A. w K. wskazał na :

– nie rozpoznanie zarzutów w zakresie błędnej oceny i kwalifikacji stanu faktycznego sprawy,

– naruszenie przepisów konstytuujących zasadę równości zawartą w art. 2 Konstytucji R.P.,

– naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2005 roku, w związku z przepisami ustawy z dnia 28 marca 2003 roku o transporcie kolejowym oraz dyrektywy 91/440/EWG – poprzez brak jej wykładni i niewłaściwe zastosowanie w tym zakresie :

a) znaczenia zwrotu "publiczny transport kolejowy" oraz "wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego";

b) pojęcia posterunków nastawni kolejowych i ich przynależności do linii kolejowych oraz pojęcia budowli w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.;

c) dzierżawy majątku, a "wykorzystywania" wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego";

d) uznania, że przekazanie infrastruktury zarządcy w formie dzierżawy wyklucza zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, co wprost jest sprzeczne z poglądem wyrażonym w wyroku NSA o sygn. akt II FSK 2590/11.

W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł "o dopuszczenie dowodu z:

– opinii biegłego ds. kolejowych dla ustalenia pojęć "wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego", "posterunek ruchu. Nastawnia kolejowa oraz linia kolejowa" w kontekście stanu faktycznego sprawy,

– dokumentu "Zarządzanie Infrastrukturą Kolejową w Polsce – na podstawie prawa polskiego i wspólnotowego", UTK Warszawa, 30.01.2012 r. – dla ustalenia jak wyżej".

Pełnomocnik sformułował wniosek o uchylenie decyzji odwoławczej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik w znacznym zakresie ponowił argumenty zawarte w odwołaniu oraz poprzedniej skardze z dnia 28 grudnia 2012 roku.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślił, że "o publicznym charakterze transportu kolejowego przesądza to, czy zarządca udostępnia linie kolejowe uprawnionym przewoźnikom kolejowym, a nie faktycznie z linii korzystają niektórzy z nich, którzy mają w tym interes gospodarczy". Podkreślił także, że "nie ma natomiast znaczenia dla spełnienia przesłanek zwolnienia oddanie przez skarżącą w dzierżawę budowli kolejowych zarządcy infrastruktury. Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający oddaje dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków (art. 693 § 1 k.c.). Dzierżawca powinien korzystać z rzeczy zgodnie z jej przeznaczeniem (art.696 k.c.). Zarządca infrastruktury to podmiot wykonujący działalność polegającą na zarządzaniu infrastrukturą kolejową, na zasadach kreślonych w ustawie o transporcie kolejowym (art. 4 pkt 5 u.t.k.). W ramach swoich obowiązków udostępnia on tę infrastrukturę uprawnionym przewoźnikom. Tym samym wydzierżawienie mu linii kolejowych nie stanowi samo w sobie o innym jej wykorzystywaniu niż dla potrzeb publicznego transportu kolejowego, skoro ma być ona wykorzystywana zgodnie z jej pierwotnym przeznaczeniem".

W końcowej części uzasadnienia skargi pełnomocnik podniósł, iż "nie może budzić wątpliwości, iż ze zwolnienia zawartego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. korzystają budynki stanowiące element budowli będącej linią kolejową. (...) Przyjęcie wykładni lansowanej przez Kolegium, prowadzi do rezultatu, w którego efekcie zwolnieniu z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podlegają jedynie pewne elementy linii kolejowej, a to z wyłączeniem budynków nastawni i posterunków kolejowych. To zaś w oczywisty sposób wskazuje na absurdalność takiej wykładni".

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko.

Podkreśliło, że zaskarżoną decyzję należało utrzymać w mocy z uwagi na wyniki przeprowadzonego postepowania wyjaśniającego na okoliczność braku wyłącznego wykorzystywania przez podatnika infrastruktury kolejowej na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Wskazało, że wyrokami z dnia 15 maja oraz 5 października 2012 roku (sygn. akt II FSK 2150/10, 2231/10 oraz 1702/11) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi podatnika na decyzje SKO, utrzymujące w mocy decyzje organu pierwszej instancji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za lata 2002, 2003 i 2004.

Stwierdziło także, że zmiany przepisów, w tym przepisów o transporcie kolejowym w związku z ich dostosowaniem do przepisów unijnych stały się powodem zmiany treści art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Aktualnie brzmienie tego przepisu i określenie w nim warunków do zwolnienia podatkowego jest całkowicie odmienne od wcześniej obowiązującego, gdyż obecnie ustawodawca już nie uzależnia zwolnienia od wykorzystywania infrastruktury kolejowej wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje :

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy).

Stwierdzenie przez sąd, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia czy w świetle art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – w stanie prawnym obowiązującym w 2005 roku – infrastruktura kolejowa stanowiąca własność skarżącej Spółki podlegała zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organy podatkowe przyjęły przy tym, że udostępnienie tej infrastruktury innemu podmiotowi w ramach umowy dzierżawy, a także wykorzystywanie jej do przewozu własnych towarów, wyłącza przesłankę wyłączności, a to w konsekwencji oznacza, że posiadana infrastruktura nie korzysta ze zwolnienia określonego w tym przepisie. Stanowisko to kwestionowała strona skarżąca, akcentując przedmiotowy charakter zwolnienia określonego w tym przepisie.

W tym miejscu należy wskazać, że latach 2003-2006 o zwolnieniu z podatku od nieruchomości stanowił art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., stwierdzając, że są nim objęte budowle kolejowe stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, służące do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania tym ruchem, umożliwiające dokonywanie przewozów osób lub rzeczy – wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, a także zajęte pod nie grunty.

Wymaga podkreślenia okoliczność, że orzecznictwo w sprawie interpretacji pojęcia wykorzystywania infrastruktury kolejowej wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego ewoluowało, co w znacznej mierze miało też wpływ na podejmowane przez organy podatkowe rozstrzygnięcia. Uwaga ta dotyczy również skutków prawnych umowy dzierżawy.

Obecnie ugruntowanym wydaje się pogląd, że przekazanie infrastruktury kolejowej w ramach umowy dzierżawy innemu podmiotowi (licencjonowanemu zarządcy) – przy spełnieniu pozostałych przesłanek określonych w tym przepisie – nie pozbawia jej właściciela prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości. Pogląd powyższy wynika m.in. z wyroku NSA z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 1847/11, w którym zawarto wywód, że "ze względu na przedmiotowy charakter zwolnienia podatkowego, określonego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (a przed rokiem 2003 – w art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.), nie ma znaczenia, kto jest właścicielem (wieczystym użytkownikiem) tych budowli i gruntów. Są one zatem objęte zwolnieniem także wtedy, gdy ich właścicielem (wieczystym użytkownikiem) jest podmiot będący jednocześnie licencjonowanym przewoźnikiem – wszakże pod warunkiem, że nie jest jednocześnie ich zarządcą. Jeżeli jednak łączy on te funkcje, infrastruktura kolejowa nie jest już wyłącznie wykorzystywana na potrzeby publicznego transportu kolejowego, co niweczy możliwość objęcia jej omawianym zwolnieniem podatkowym". W badanej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżąca Spółka nie łączyła w badanym roku podatkowym funkcji zarządcy infrastruktury i funkcji przewoźnika, co uzasadnia – w świetle zacytowanego poglądu – że infrastruktura kolejowa będąca jej własnością korzystała ze zwolnienia określonego w w/w przepisie.

Wymaga przy tym zaakcentowania, że organy podatkowe przyjęły, że wydzierżawianie infrastruktury kolejowej innemu podmiotowi stanowi jej wykorzystanie w działalności gospodarczej. Pogląd ten został uznany za błędny przez NSA w w/w wyroku, gdyż Sąd ten stwierdził, że "...nie akceptuje poglądu, że odpłatne wydzierżawienie infrastruktury kolejowej świadczy o jej wykorzystaniu w działalności gospodarczej innego rodzaju, niż publiczny transport kolejowy. Wskazana operacja gospodarcza prowadzi do rozdzielenia funkcji zarządcy infrastruktury od funkcji przewoźnika, co jest realizacją wymogu ustanowionego w ustawie o transporcie kolejowym z 2003 r. Tym samym jej rezultatem jest właśnie doprowadzenie do pełnego "upublicznienia" transportu kolejowego przez zagwarantowanie każdemu przewoźnikowi możliwości skorzystania z linii kolejowej na podobnych warunkach". Niezależnie od tego NSA podkreślił, że "...treść cywilnoprawnej umowy, której przedmiotem jest infrastruktura kolejowa, jest obojętna dla oceny spełnienia kryteriów zwolnienia podatkowego o charakterze przedmiotowym, które odnoszą się wyłącznie do sposobu wykorzystywania tej infrastruktury, a nie charakteru związanych z nią praw rzeczowych i obligacyjnych".

Dodatkowego podkreślenia wymaga także, że w wyrokach wydanych w dniu 16 maja 2013 r. NSA sformułował także pogląd, że "o publicznym charakterze transportu przesądza to, czy zarządca udostępnia linie kolejowe uprawnionym przewoźnikom kolejowym, a nie to, czy faktycznie z linii korzystają tylko niektórzy z nich, którzy mają w tym interes gospodarczy. Pogląd ten Naczelny Sąd Administracyjny podzielił także w wyrokach: z dnia 29 lipca 2010 r. (II FSK 729/09), z dnia 15 maja 2012 r. (II FSK 2150/10), z dnia 5 października 2012 r. (II FSK 367 i 1508/11 oraz z dnia 23 stycznia 2014r. (II FSK 463/12, 726/12, 948/12, 1001/12, 1740/12). Pogląd, że udostępnienie linii kolejowej przez zarządcę wszystkim potencjalnym użytkownikom, przez których rozumieć należy uprawnionych (licencjonowanych) przewoźników, świadczy o wykorzystywaniu infrastruktury kolejowej wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, należy więc uznać za ugruntowany".

Reasumując uznać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 16 maja 2013 r. przesądził dwie kwestie :

– pierwszą, że udostępnianie infrastruktury w ramach umowy dzierżawy czy też innej umowy obligacyjnej innemu podmiotowi gospodarczemu nie pozbawia jej właściciela prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości, pod warunkiem spełnienia pozostałych warunków określonych w tym przepisie,

– drugą, że nie wyłącza charakteru wyłączności przewożenie przez właściciela infrastruktury kolejowej własnych towarów w ramach posiadanej licencji przewoźnika.

W opisanej sytuacji, za zasadny zatem uznać należało zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy podatkowe art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w badanym roku podatkowym, gdyż wykładnia tego przepisu, dokonana przez organy podatkowe, był błędna, czego następstwem było nieprawidłowe niezastosowanie przepisu do stanu faktycznego sprawy.

Rozstrzygając sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uwzględni ocenę prawną dokonaną w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, której sednem jest uznanie, że o wykorzystywaniu budowli i zajętych pod nie gruntów wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego przesądza udostępnianie ich przez zarządcę wszystkim potencjalnym użytkownikom, będącym licencjonowanymi przewoźnikami, przy czym nie ma znaczenia, kto jest właścicielem (wieczystym użytkownikiem) tych budowli i gruntów. Są one zatem objęte zwolnieniem także wtedy, gdy ich właścicielem (wieczystym użytkownikiem) jest podmiot będący jednocześnie licencjonowanym przewoźnikiem – wszakże pod warunkiem, że nie jest jednocześnie ich zarządcą. Odpłatne wydzierżawienie infrastruktury kolejowej nie świadczy o jej wykorzystaniu w działalności gospodarczej innego rodzaju, niż publiczny transport kolejowy, nawet jeżeli przy jej wykorzystaniu skarżąca prowadziła także przewozy własnych towarów jako licencjonowany przewoźnik, gdyż prowadzi to do rozdzielenia funkcji zarządcy infrastruktury od funkcji przewoźnika. Ponieważ w roku podatkowym 2005 skarżąca Spółka w następstwie wydzierżawienia tej infrastruktury innemu podmiotowi, który przejął od niej funkcję zarządcy, była tylko przewoźnikiem, budowle (w tym jak trafnie wykazał to pełnomocnik strony skarżącej również budynki stanowiące element budowli będącej linią kolejową, tj. np. nastawnie i posterunki kolejowe) i zajęte pod nie grunty były wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, co oznacza spełnienie w tym okresie warunków przedmiotowego zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w roku 2005).

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 z późniejszymi zmianami), orzekł jak w sentencji wyroku.

W punkcie drugim wyroku Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, do czego był zobowiązany treścią art. 152 tej ustawy

W punkcie trzecim wyroku Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. koszty postępowania sądowego w kwocie 9.264 złotych obejmujące uiszczony wpis w wysokości 2.047 złotych oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 7.200 złotych i opłaty skarbowej za pełnomocnictwo w kwocie 17 złotych. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz przepis § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 roku, poz. 490).