Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 222/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla Sędzia NSA Marek Gorski Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na decyzję Wojewody z dnia 30 stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części uzasadnienia na str. 3 od słów: "Analiza zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez organ odwoławczy" do słów: "rozstrzygnięcie obarczone taką wadą kwalifikuje się do wyeliminowania z obrotu prawnego", 2. oddala skargę w pozostałym zakresie, 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego Stowarzyszenia A kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 4 listopada 2005r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B Sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych BP z infrastrukturą towarzyszącą w G. przy ul. G. H. [...] wraz z przebudową skrzyżowania ulic H. / K.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postanowieniem z dnia 11 października 2005r. nr [...] nałożono na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego stacji paliw do zgodności z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nr [...] z dnia 7 stycznia 2005r. Zdaniem organu złożone przez inwestora pisemne wyjaśnienie z dnia 21 października 2005r. nie mogło być uznane za jako wykonanie obowiązku nałożonego w/w postanowieniem. Z projektu budowlanego wynika, że zachodzi konieczność wycinki i przesadzenia 4 drzew z alei lipowej wzdłuż ulicy G. H., nie można było zatem stwierdzić, że projekt budowlany jest zgodny z warunkami decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 7 stycznia 2005r.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła B Sp. z o.o. wnosząc o jej uchylenie jako naruszającej wskazane w odwołaniu przepisy prawa materialnego i procesowego oraz wydanie decyzji merytorycznej bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), decyzją z dnia 30 stycznia 2006r. nr [...] orzekł o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 04 listopada 2005 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności zajął się kwestią udziału Stowarzyszenia A w postępowaniu na prawach strony. Organ dokonał analizy przyjętych w art. 28 k.p.a. i 28 ust. 2 Prawa budowlanego rozwiązań dotyczących definicji strony postępowania, w tym postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Nadto powołał się na przepis ustępu 3 art. 28 Prawa budowlanego, który stanowi, że przepisu art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego, określającego zasady udziału organizacji społecznych w postępowaniu administracyjnym, nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę.

Zdaniem organu dokonana przez niego analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, że organ pierwszej instancji w sposób nieuprawniony, w sprzeczności z obowiązującym przepisem art. 28 ust. 3 ustawy Prawo budowlane uznał jako stronę postępowania Stowarzyszenie A. W ten sposób doszło do wyraźnego naruszenia art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 28 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy stwierdził, że nieuprawnione włączenie do postępowania administracyjnego osób lub innych podmiotów niebędących stronami pociąga za sobą konsekwencje wynikające z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. i rozstrzygniecie obarczone taką wadą kwalifikuje się do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Nadto decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 k.p.a., bowiem w jej uzasadnieniu organ pierwszej instancji nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, nie wyjaśnił też podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Organ odwoławczy stwierdził również, iż w przedmiotowej sprawie funkcjonują w obrocie prawnym dwie decyzje Prezydenta Miasta ustalające dla B Sp. z o.o. warunki realizacji przedmiotowej inwestycji na tej samej działce: decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 09 lipca 2004r. nr [...] dla inwestycji polegającej na realizacji stacji paliw płynnych z usługami towarzyszącymi wraz z urządzeniami technicznymi przy ul. G. H. [...] w G. (działka nr [...]) oraz decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 07 stycznia 2005 r. nr [...] dla inwestycji polegającej na przebudowie skrzyżowania ulic H. i K. oraz skomunikowanie projektowanej stacji B z zewnętrznym układem komunikacyjnym w G.-W., które pokrywają się obszarowo tj. dotyczą tego samego obszaru w istotnej jego części - dz. nr [...]. Ponadto decyzje zawierają zapisy dotyczące "wspólnej części", które wykluczają się wzajemnie - dotyczy to rozbieżności w zapisach z zakresu ustaleń ochrony środowiska przyrody i krajobrazu określających lokalizację projektowanego wjazdu względem istniejącego szpaleru lip i możliwości ewentualnej ich wycinki, zawartych w pkt 1 ust. 2 decyzji z dnia 09 lipca 2004r. oraz w pkt 2 decyzji z dnia 07 stycznia 2005r.

Organ wskazał, iż tym samym w obrocie prawnym pozostają w/w dwie decyzje Prezydenta Miasta ustalające dla B sprzeczne ze sobą warunki realizacji przedmiotowej inwestycji, co jest niedopuszczalne i stanowi naruszenie przepisów k.p.a. Organ powołał się przy tym na przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ pierwszej instancji winien zatem doprowadzić do zgodności zapisów w wydawanych dla przedmiotowej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy z obowiązującymi przepisami prawa. Niedopuszczalna jest sytuacja, w której inwestor legitymuje się dwiema sprzecznymi decyzjami tego samego organu dotyczącymi w istotnej części tego samego zakresu na tej samej działce.

W ocenie organu odwoławczego decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem cytowanych wyżej przepisów prawa i zachodziła w tym przypadku konieczność wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Organ powołał się również w uzasadnieniu na konieczność zachowania przy rozpatrywaniu sprawy zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Skargę na powyższą decyzję złożyło Stowarzyszenie A wnosząc o stwierdzenie jej nieważności ewentualnie jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. rażące naruszenie przepisów prawa poprzez zakwestionowanie przymiotu strony Stowarzyszenia w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym oraz pominięcie przepisu art. 33 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska oraz ustawy z 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 113, poz. 954) będącego lex specialis w odniesieniu do przepisu art. 28 ust. 2 i ust. 3 prawa budowlanego,

2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez nie umożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów postępowania przed wydaniem ostatecznej decyzji, co narusza art. 7,9, 10, 77 i 79 k.p.a.,

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dn. 2 marca 1999r. (Dz. U. Nr 43 poz. 430 ze zm.) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, w szczególności § 77 i 78 z odniesieniem do § 113 ust. 7 dotyczących usytuowania zjazdu publicznego. Stwierdzono, że w/w przepisy wskazują na konieczność m. in. dostosowania zjazdu do wymogów bezpieczeństwa ruchu na drodze oraz wymagań ruchu pieszych, całkowicie pominiętych w ocenie projektu budowlanego przez organ odwoławczy.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzja jest sprzeczna z przepisami art. 33 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zdaniem strony skarżącej wprowadzona od 11 lipca 2003 r. nowelizacja ustawy Prawo budowlane wyłączająca stosowanie art. 31 k.p.a. w postępowaniach administracyjnych o wydanie pozwolenia na budowę ma dość ograniczone znaczenie, gdyż nie zmieniono jednocześnie przepisów prawa ochrony środowiska, które gwarantują udział organizacji ekologicznych w sprawach inwestycji formalnie zaliczanych do mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Wskazano, że Stowarzyszenie A jest organizacją ekologiczną o adekwatnym do przedmiotowej sprawy miejscu swego działania. W związku z ogłoszeniem Wydziału Ochrony Środowiska UM o wszczęciu przedmiotowego postępowania administracyjnego i możliwości składania uwag i wniosków do tej inwestycji, organizacja wyraziła taką wolę w dniu 27 września 2005r., tym samym może w tym postępowaniu uczestniczyć. Tym samym, zdaniem strony skarżącej stanowisko Wojewody w powyższej kwestii jest całkowicie bezzasadne.

Nadto Wojewoda w postępowaniu odwoławczym uniemożliwił odniesienie się przez Stowarzyszenie do opinii dr hab. W. S., w której zawarta została argumentacja, przedstawiona następnie przez organ odwoławczy. Należy to uznać za pozbawienie strony możliwości działania w postępowaniu dowodowym przeprowadzonym przez organ odwoławczy, co uzasadnia, zdaniem skarżącej, złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt. 4 k.p.a. z powodu rażącego naruszenia prawa.

Wątpliwości strony skarżącej budzą także deklaracje organu odwoławczego odnośnie samodzielnej oceny całokształtu zebranego materiału dowodowego, bowiem organ odwoławczy zupełnie pominął ocenę projektu budowlanego pod kątem zgodności z przepisami prawa, tymczasem projekt skomunikowana inwestycji z zewnętrznym układem komunikacji przedstawiony przez inwestora, zawiera naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Stwierdzono, że sprawa bezpieczeństwa uczestników ruchu nie była przedmiotem analizy organu odwoławczego, tymczasem łączy się ona ściśle z podnoszonym przez ten organ stanowiskiem o funkcjonowaniu w obrocie prawnym dwóch decyzji Prezydenta Miasta o sprzecznych ze sobą warunkach realizacji przedmiotowej inwestycji.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej powołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzono, że w aktach sprawy brak jest postanowienia w sprawie dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu oraz uzasadnienia przyjętego stanowiska w tej kwestii przez organ pierwszej instancji. Nadto, zdaniem organu, po rozpatrzeniu materiału dowodowego sprawy, był on zobligowany przepisami prawa do wydania decyzji kasacyjnej w sprawie, bowiem zakres koniecznego do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie mieścił się w przyznanej dyspozycja art. 136 k.p.a. kompetencji organu odwoławczego.

Odpowiedź na skargę złożyła również Spółka B wnosząc o jej oddalenie i wymieniając w uzasadnieniu argumenty przemawiające za słusznością takiego stanowiska.

Postanowieniem z dnia 23 maja 2006r. Sąd postanowił oddalić wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W kolejnym piśmie z dnia 27 lipca 2006r. strona skarżąca odnosząc się do treści odpowiedzi na skargę Wojewody stwierdziła, że wynika z niej, iż organ ten przyznaje się do naruszenia w postępowaniu odwoławczym przepisów prawa poprzez zakwestionowanie przymiotu strony Stowarzyszenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargę należało uwzględnić w części tj. uchylając zaskarżoną decyzję w części uzasadnienia rozstrzygającego kwestię udziału strony skarżącej w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony. W pozostałym zakresie Sąd skargę oddalił uznając prawidłowość zaskarżonej decyzji co do treści podjętego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia i trafności uzasadnienia w pozostałym ( nieuchylonym ) zakresie.

Wydanie przez Sąd orzeczenia, w którym uchylono tylko część uzasadnienia zaskarżonej decyzji znajduje oparcie w treści art. 3 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 107 § 1 k.p.a.. Z treści tego ostatniego przepisu wynika, że uzasadnienie jest składnikiem treści decyzji administracyjnej i jako takie może zostać poddane kontroli, o której mowa w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Takie stanowisko znajduje oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych, które wielokrotnie wypowiadało się z aprobatą o możliwości zaskarżenia uzasadnienia decyzji, a co za tym idzie jego uchylenia ( por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 1998r., sygn. akt I SA 1896/97, baza LEX nr 44519, czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 października 2004r., Sygn. akt II SA/Lu 161/04 wraz z glosą Janusza Borkowskiego, opubl. OSP 200, poz. 15).

Przechodząc do meritum sprawy, w pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii przyjętego przez organ odwoławczy stanowiska o niezgodnym z prawem dopuszczeniu przez organ pierwszej instancji do udziału w postępowaniu na prawach strony Stowarzyszenia A.

Należy stwierdzić, że zasadnie organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji na treść art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), który wyłącza możliwość stosowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę przepisu art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego regulującego m.in. kwestię dopuszczenia organizacji społecznych do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony. W istocie wyłącza on udział organizacji społecznych w takim postępowaniu. Organ odwoławczy nie zwrócił jednak uwagi na fakt, że legitymacja niektórych organizacji społecznych do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę może wynikać z innych przepisów prawa. Zgodnie z treścią art. 33 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, ze zm., zwana dalej ustawą) - na który powołała się strona skarżącą w skardze - organizacje ekologiczne, które, uzasadniając to miejscem swojego działania, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu administracyjnym wymagającym udziału społeczeństwa i złożyły uwagi lub wnioski w ramach tego postępowania, uczestniczą w tym postępowaniu na prawach strony. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji ekologicznej służy zażalenie. Z przyjętej w cytowanym przepisie konstrukcji wynika, że w przypadku zgłoszenia przez organizację ekologiczną chęci udziału w postępowaniu organ wydaje postanowienie jedynie wówczas, gdy odmawia dopuszczenia takiej organizacji do udziału w postępowaniu. Tym samym niezasadne jest stanowisko organu odwoławczego, z którego wynika, że w każdym przypadku organ oceniający zgodność z przepisami prawa zgłoszenia udziału w postępowaniu na prawach strony, musi wyrazić swojej stanowisko w tej kwestii w formie postanowienia. Wynika to jednak z faktu, że organ odwoławczy zajmując kategoryczne stanowisko w powyższej kwestii w ogóle nie zauważył istnienia cytowanego wyżej przepisu i tym samym nie można było uznać go za prawidłowe. Z tej właśnie przyczyny Sąd uchylił odpowiedni fragment uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Podstawowym problemem, jaki pojawia się w związku ze stosowaniem przepisu art. 33 Prawa ochrony środowiska jest ustalenie czy toczące się przed organem administracji budowlanej postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa.

Należy w tym miejscu zauważyć, że niniejsze postępowanie zostało wszczęte w dniu 19 lipca 2005r., zaś postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w efekcie którego zapadła decyzja z dnia 09 lipca 2004r. nr [...] wszczęto w dniu 28 lipca 1999r. Nie bez przyczyny Sąd zwraca uwagę na powyższe daty, bowiem mają one znaczenie przy rozstrzygnięciu kwestii, czy przedmiotowe postępowanie należy zaliczyć do takich, w których wymagany jest udział społeczeństwa.

W dniu 28 lipca 2005r. weszła w życie ustawa z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954 ze zm.). Przepis art. 19 ust. 1 tej ustawy stanowi, że do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu. Przez uprawniony podmiot należy rozumieć wnioskodawcę, który przed dniem 28 lipca 2005r. wystąpił do właściwego organu administracji o wydanie jednej z decyzji administracyjnych wymienionych w art. 46 ust. 4 Prawa ochrony środowiska w brzmieniu sprzed nowelizacji tj. m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego. W przedmiotowej sprawie Inwestor złożył wniosek o zastosowanie do rozstrzygnięcia sprawy przepisów dotychczasowych tj. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 28 lipca 2005r. i do nich będzie się również odwoływał Sąd w dalszej części swoich rozważań.

Przepis art. 53 Prawa ochrony środowiska stanowił, że organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązek sporządzenia takiego raportu dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko może wynikać bezpośrednio z przepisów prawa ( art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy) bądź na mocy postanowienia stwierdzającego taki obowiązek ( art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 2 ustawy). Należy jednak zauważyć, nawiązując do faktu wszczęcia w dniu 28 lipca 1999r. postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, że w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.) znajduje się przepis art. 5 ust. 2, który stanowi, że jeżeli postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczące przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska, wszczęto przed dniem 1 stycznia 2001 r., art. 51 ust. 6 Prawa ochrony środowiska w zakresie, w jakim wyłącza on stosowanie art. 50 ust. 2 i art. 51 ust. 2 Prawa ochrony środowiska, nie stosuje się; uzgodnienia przed wydaniem decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę z organem ochrony środowiska w rozumieniu Prawa ochrony środowiska oraz z organem, o którym mowa w art. 57 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, dokonuje organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę.

Z analizy cytowanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zostało wszczęte przed dniem 1 stycznia 2001r., to na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę organ stwierdza w drodze postanowienia obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, po zasięgnięciu opinii odpowiednich organów ( art. 51 ust. 2 i 3 ustawy).

Jak wynika z tego co wyżej powiedziano, cytowany przepis art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. ma w przedmiotowej sprawie zastosowanie. Nota bene z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji w dniu 5 sierpnia 2005r. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Wydziału Ochrony Środowiska UM o wydanie opinii co do konieczności sporządzenia raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Brak jest w aktach odpowiedzi na oba w/w pisma.

Reasumując powyższe należy stwierdzić, że dopiero po przeprowadzeniu przez organ pierwszej instancji analizy uwzględniającej rozważania Sądu można będzie bezspornie stwierdzić czy Stowarzyszenie A powinno uczestniczyć w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony. Tym samym też należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji w części o której była wyżej mowa nie odpowiadało wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., w myśl którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów przedstawionych w skardze Sąd stwierdza, że nie zasługują one na uwzględnienie. W ocenie Sądu wydane przez organ drugiej instancji rozstrzygnięcie, z uwagi na wady jakim dotkniętą była decyzja organu pierwszej instancji, było zasadne. Słusznie bowiem organ zwrócił uwagę na fakt istnienia w obrocie prawnym dwóch decyzji administracyjnych dotyczących ( w części) tego samego przedmiotu, co wymaga podjęcia odpowiednich działań zmierzających do zlikwidowania takiego stanu. W związku z powyższym nie można wykluczyć powstania sytuacji, w której może dojść do zmiany projektu budowlanego, a nadto, dopiero po usunięciu wskazanych przez organ wad będzie mogło dojść do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, co wymagać będzie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego de facto od nowa. Uzasadniało to zdaniem Sądu wydanie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia kasacyjnego na mocy art. 138 § 2 k.p.a., co organ w zaskarżonej decyzji w sposób odpowiedni uzasadnił.

Z tej również przyczyny trudno uznać za zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. (Dz. U. Nr 43 poz. 430 ze zm.) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Powszechnie przyjęty jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że organ odwoławczy, wydając decyzję kasacyjną ogranicza się tylko do oceny potrzeby ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Organ ten nie rozstrzyga wówczas o meritum sprawy. ( tak zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2001r. Sygn. akt II SA 734/00, baza LEX nr 53455 i z dnia 25 listopada 2003r. Sygn. akt IV SA 1496/02, M.Prawn. 2004/2/60).

W trakcie prowadzonego postępowania Sąd nie stwierdził również naruszeń prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w szczególności odnosi się to do wymienionych w skardze postanowień art. 7, 9, 10, 77 i 79 k.p.a.

Przepisy art. 7, 9 i 10 statuują zasady ogólne postępowania administracyjnego:

- art. 7 zasadę prawdy obiektywnej,

- art. 9 zasadę udzielania informacji,

- art. 10 zasadę czynnego udziału strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym.

Realizację tych zasad gwarantują konkretne przepisy procesowe mające na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego, zapewnienie stronie lub jej przedstawicielom czynnego udziału we wszystkich podejmowanych czynnościach procesowych, udzielenie informacji o obowiązujących przepisach prawa oraz dokonanych w postępowaniu ustaleniach.

Wprawdzie, na co zwróciła uwagę skarżąca w skardze, w postępowaniu przed organem drugiej instancji doszło do uzupełnienia postępowania dowodowego w sprawie, o czym strona nie została poinformowana. Jednak przekazany przez Inwestora dokument stanowił jedynie rozwinięcie przedstawionych w odwołaniu zarzutów. Tym samym mimo, że takie działanie stanowiło naruszenie w/w przepisów k.p.a. i art. 81 w związku z art. 140 k.p.a. to zdaniem Sądu naruszenie to nie miało istotnego wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem twierdzić, że strona skarżąca nie brała udziału w postępowaniu odwoławczym w sytuacji, gdy o jego wszczęciu została powiadomiona pismem organu pierwszej instancji z dnia 30 listopada 2005r. Nadto, mając świadomości toczącego się przed organem drugiej instancji postępowania strona skarżąca miała możliwość składania wniosków dowodowych w sprawie. Również termin pomiędzy datą złożenia odwołania a datą podjęcia zaskarżonej decyzji umożliwiał stronie zajęcie stanowiska w sprawie.

Zarzut naruszenia art. 79 k.p.a. jest bezzasadny z uwagi na fakt, że w toku postępowania odwoławczego organ nie przeprowadzał dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin.

Uwzględniając całokształt okoliczności sprawy Sąd stwierdził, że wady, którym dotknięte było uzasadnienie zaskarżonej decyzji należało usunąć, bowiem nie odpowiadało ono wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Nie uzasadniało to jednak uchylenia zaskarżonej decyzji w pozostałej części, bowiem, jak wskazano wyżej, jest ona zgodna z prawem, nadto przeczyłoby to względom ekonomii procesowej i prowadziło do nieuzasadnionego przedłużania postępowania w sprawie. Warto też zauważyć, że takie orzeczenie nie ma negatywnych skutków dla strony skarżącej, bowiem ocena jej legitymacji do uczestniczenia w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony będzie po raz kolejny przedmiotem oceny ze strony organów prowadzących postępowanie w sprawie.

Z tych względów, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.