Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1086/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4 i pkt 6, art. 148, art. 149 par. 1 i par. 3.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 20 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2008 roku sprawy ze skargi U. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], znak: [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej U. J. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 8 lipca 2005 r. U.J. złożyła w Starostwie Powiatowym w P. wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę transformatora wysokiego napięcia na nieruchomości, stanowiącej własność E. J., położonej w W. nr 3, gmina D., graniczącej z nieruchomością wnioskodawczyni. W jego uzasadnieniu podniosła, że jest bezpośrednim sąsiadem placu budowy i bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Z tego też względu jest stroną, której przysługuje prawo żądania wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Jako drugą podstawę wznowienia postępowania strona wskazała art. 145 § 1 pkt 6 kpa. Jej zdaniem, organ przy wydawaniu pozwolenia na budowę transformatora wysokiego napięcia powinien uwzględnić przepisy o ochronie środowiska i w tym zakresie uzyskać opinie właściwych organów. Dodatkowo na podstawie art. 152 kpa U. J. wniosła o wstrzymanie wykonania w/w decyzji.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], Starosta P. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty P. z dnia [...] r. Nr [...] oraz odmówił wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Po rozpatrzeniu odwołania U. J., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], organ I instancji odmówił wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Następnie, postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Starosta P. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę oraz późniejszego przeniesienia tej decyzji na rzecz Zakładu Energetycznego A. S.A. Rejon Energetyczny S. (decyzją z dnia [...] roku Nr [...]) i po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] r. Nr [...], odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] r. Nr [...].

Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania U. J., decyzją z dnia [...] r. Nr [...], uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Starosta P. wznowił postępowanie w sprawie decyzji z dnia [...] r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę i przeniesieniu tego pozwolenia decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na Zakład Energetyczny, jednak decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r.

Po rozpatrzeniu odwołania U. J., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającym ją postanowieniem i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, organ I instancji decyzją z dnia [...] r. Nr [...], odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją Starosty P. z dnia [...] r. Nr [...], znak: [...] o pozwoleniu na budowę linii energetycznej SN 15 kV, słupowej stacji transformatorowej 15/0,4 kV oraz przyłączy energetycznych kablowych do złączy ZK w linii ogrodzenia działek nr ewid. 26 i 27/4, położonych w miejscowości W., gm. D., ze względu na uchybienie terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 Kpa.

Od tej decyzji odwołała się U. J.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, podnosząc że Starosta nie ustosunkował się do tej części wniosku, w której strona domagała się wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 6 kpa. Zdaniem organu odwoławczego, w tej sytuacji odmowa wznowienia postępowania była przedwczesna.

Pismem z dnia 21 maja 2007 r., organ I instancji wezwał U.J. do wyjaśnienia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, w którym dniu, od kogo i o jakiej decyzji (podając numer i datę wydania) powzięła wiadomość; od której decyzji domaga się wznowienia postępowania oraz wskazania kiedy dowiedziała się o przesłance z art. 145 § 1 pkt 6 kpa, czyli o braku opinii innego organu w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.

Odpowiadając na wezwanie, U. J. w piśmie z dnia 30 maja 2007 r. podniosła, że nie ma nic więcej do dodania ponad to, co przedstawiła w swoich pismach, wnioskach i odwołaniach. Jej zdaniem, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie świadczy bezspornie o tym, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania został zachowany i zachodzą podstawy do wznowienia tegoż postępowania, określone w art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 6 kpa.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], Starosta P. na podstawie art. 149 § 3 kpa i art. 148 kpa odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty P. z dnia [...] r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę linii energetycznej SN 15 kV, słupowej stacji transformatorowej 15/0,4 kV oraz przyłączy energetycznych kablowych do złączy ZK w linii ogrodzenia działek nr ewid. 26 i 27/4 położonych w miejscowości W., gm. D.

W odwołaniu od tej decyzji U. J., wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 kpa bądź ewentualnie o wydanie decyzji w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Zdaniem odwołującej, poza sporem pozostaje okoliczność, że jako właścicielka sąsiedniej nieruchomości powinna uczestniczyć w postępowaniu o wydanie decyzji zezwalającej na budowę linii energetycznej i słupowej stacji transformatorowej w linii ogrodzenia działek gruntu, zwłaszcza, że wniosek o wznowienie przedmiotowego postępowania złożyła w terminie o którym mowa w art. 148 § 2 kpa. Bieg terminu przewidzianego w art. 148 § 2 kpa rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu decyzji. Istotne jest więc to, aby strona dowiedziała się o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu. Podniosła także, że odwołanie jej wyraźnie precyzowało, że chodzi o decyzje dotyczące budowy linii energetycznej i słupowej stacji transformatorowej, które to inwestycje były prowadzone na sąsiedniej nieruchomości należącej do Pana J., w granicy z jej nieruchomością.

Pismem z dnia 31 sierpnia 2007 r. organ poinformował U. J. o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia w kwestii zebranego materiału dowodowego. Strona z uprawnienia tego jednak nie skorzystała.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...]znak [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 148 kpa utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W jej uzasadnieniu, organ odwoławczy wyjaśnił, iż postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. Pierwsza faza tego postępowania polega na zbadaniu, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na przesłankach wymienionych w art. 145 § 1 kpa i czy został zachowany termin do jego złożenia, przewidziany w art. 148 kpa.

W niniejszej sprawie, Starosta P. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] udzielił J.J. pozwolenia na budowę linii energetycznej SN 15 kV, słupowej stacji transformatorowej 15/0,4 kV oraz przyłączy energetycznych kablowych do złączy ZK w linii ogrodzenia działek nr ewid. 26 i 27/4, położonych w miejscowości W., gm. D., a decyzją z dnia [...] roku Nr [...] przeniósł powyższe pozwolenie na budowę na Zakład Energetyczny A. Spółka Akcyjna Rejon Energetyczny S. Obie decyzje są ostateczne, co oznacza, że w tej sprawie nie występują negatywne przesłanki przedmiotowe uniemożliwiające wznowienie postępowania.

W przypadku wskazania przez stronę przyczyny wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, strona powinna złożyć wniosek w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. Bieg terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 kpa rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Informacja o wydanej decyzji nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz może pochodzić także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie.

Biorąc pod uwagę fakt, że w sprawie budowy linii energetycznej na terenie działki położonej w W., należącej do J. J. wydane zostały dwie decyzje istotne było, ażeby we wniosku o wznowienie postępowania wnioskodawczyni określiła cechy indentyfikacyjne decyzji, od której domagała się wznowienia.

W ocenie Wojewody, treść wniosku o wznowienie postępowania z dnia 8 lipca 2005 r. dowodzi, że U. J. posiadała wiedzę tylko o prowadzonych robotach budowlanych transformatora wysokiego napięcia na sąsiedniej nieruchomości. Z wniosku nie wynika jednak, że posiadała ona wiedzę o decyzji, od której domagała się wznowienia postępowania. Niezasadny jest wobec tego zarzut odwołującej, iż domagała się ona wznowienia postępowania zarówno od decyzji udzielającej pozwolenia na budowę dla J. J. jak i od decyzji przenoszącej to pozwolenie na rzecz Zakładu Energetycznego A. S.A, gdyż nie złożyła wyraźnie takiego oświadczenia. Z wniosku wynika bowiem, że strona domagała się wznowienia postępowania wobec jednej decyzji, jednakże nie wskazała cech identyfikacyjnych tej decyzji, co było - według organu -konieczne. Co więcej, strona mimo licznych wezwań ze strony organu nie wskazała, kiedy dowiedziała się o tej decyzji. Strona powinna bowiem udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o decyzji, stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Przy czym, zachowanie terminu musi być udowodnione przez stronę, zaś organ administracji obowiązany jest z urzędu zbadać zachowanie tego terminu. Oczywiście, organ swobodnie ocenia dowody w tej mierze i może uznać za dostateczny dowód nawet oświadczenie strony, tłumacząc w uzasadnieniu dlaczego dał wiarę stronie.

Według organu II instancji, składane w tym zakresie przez U.J. oświadczenia wzajemnie się wykluczają. Mianowicie, w dniu 21 listopada 2005 r. odwołująca podała, że o fakcie rozpoczęcia budowy linii energetycznej dowiedziała się w dniu 8 lipca 2005 r., a o dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dowiedziała się w połowie sierpnia 2005 r., gdy została jej doręczona decyzja organu I instancji Nr [...] z dnia [...] r. Doręczenie tej decyzji nastąpiło w dniu [...] r. Następnie w piśmie, które wpłynęło do Starostwa w dniu 27 kwietnia 2006 r., U. J. wyjaśniła, że w sprawie terminu, w którym dowiedziała się o decyzji z dnia [...] r. wypowiedziała się już w piśmie z dnia 21 listopada 2005 r. i nie ma w tej sprawie nic więcej do dodania. W piśmie z dnia 18 lutego 2006 r. strona wyjaśniła, że o tym, iż prace związane z budową linii energetycznej są prowadzone w oparciu o decyzję administracyjną dowiedziała się w dniu 8 lipca 2005 r., jednakże nie wyjaśniła, kiedy dowiedziała się o decyzji na podstawie której prowadzone są te prace. I wreszcie, w kolejnym oświadczeniu z dnia 22 maja 2006 r., złożonym w trybie art. 75 § 2 kpa, U. J. stwierdziła, że w dniu 7 lipca 2005 r. dowiedziała się od pracowników budujących transformator o decyzji o pozwoleniu na budowę tego transformatora i w tym samym dniu złożyła wniosek o wznowienie postępowania.

Powyższe oświadczenie budzi, w ocenie Wojewody wątpliwości, albowiem wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 8 lipca 2005 r., a nie w dniu 7 lipca 2005 r. Ponadto w dalszym postępowaniu wyjaśniającym został potwierdzony fakt, iż U. J. w dniu 7 lipca 2005 r. dowiedziała się jedynie o robotach budowlanych dotyczących przedmiotowej budowy, a nie dowiedziała się o samej decyzji pozwolenia na budowę. Co więcej, osoby, które z ramienia Zakładu Energetycznego wykonywały przedmiotową inwestycję w dniach od 5 lipca do 13 lipca 2005 r. na działkach nr ewid. 26 i 27/4, potwierdziły, że w dniu 7 lipca 2005 r. rozmawiały z U. J. na temat przedmiotowej budowy i jej zakresu oraz wpływu na otoczenie. W rozmowie nie został natomiast wymieniony numer pozwolenia na budowę, ani jego data i treść rozstrzygnięcia. Dowodem na to są notatki spisane w dniu 8 stycznia 2007 r. i 11 stycznia 2007 r., z których wynika ponadto, że na tablicy informacyjnej znajdującej się na terenie inwestycji w okresie od 5 lipca 2005 r. do 13 lipca 2005 r. były umieszczone numery i daty wydania obu decyzji.

Wojewoda stwierdził ponadto, iż z zebranego materiału dowodowego wynika, że U. J. interesowała się tylko przedmiotem i zakresem budowy. Nie zabiegała jednak o to, ażeby ustalić cechy identyfikacyjne decyzji, od której domagała się wznowienia, takie jak jej numer, datę wydania, rozstrzygnięcie, choć miała taką możliwość, skoro tablica informacyjna zawierała cechy identyfikacyjne decyzji pozwolenia na budowę i jej przeniesienia na rzecz Zakładu Energetycznego. Zainteresowana miała także możliwość zapoznania się z tymi decyzjami w organie, który je wydał, jednakże tego nie uczyniła. Nie skorzystała również z możliwości zapoznania się i wypowiedzenia, co do zebranego materiału dowodowego.

Powyższe okoliczności, świadczą w ocenie organu o tym, iż wnioskodawczyni nie wykazała, od której decyzji domaga się wznowienia przez organ I instancji postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 kpa i nie udowodniła dochowania terminu jednego miesiąca, o którym mowa w art. 148 § 2 kpa.

Przechodząc do kwestii wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 kpa, organ podniósł, że pismem z dnia 31 sierpnia 2007 r. U.J. została wezwana do wyjaśnienia okoliczności warunkujących zastosowanie trybu art. 145 § 1 pkt 6 kpa, poprzez wskazanie kiedy dowiedziała się o tych okolicznościach i którego organu stanowisko powinno być uwzględnione przez organ I instancji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W zakreślonym przez organ terminie strona nie udzieliła odpowiedzi. Z tego też powodu, wniosek o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 6 kpa nie mógł zostać rozpatrzony przez organ I instancji, gdyż wnioskodawczyni nie udowodniła, kiedy dowiedziała się o okolicznościach, warunkujących zastosowanie tego trybu.

Jednocześnie Wojewoda dodał, że rozważania Starosty o braku konieczności uzyskania opinii innych organów w postępowaniu poprzedzającym wydanie przedmiotowego pozwolenia na budowę, były zbędne, gdyż na tym etapie postępowania organ powinien odnieść się tylko do kwestii formalnej, jaką było zachowanie terminu.

Skoro zatem, wnioskodawczyni nie udowodniła zachowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i § 2 kpa i nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania organ I instancji zobligowany był odmówić wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, U. J. zarzuciła naruszenie art. 148 § 2, 7, 77, 80 i 107 § 3 kpa i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W motywach skargi powtórzyła argumenty z odwołania od decyzji organu I instancji oraz pism składanych w toku postępowania administracyjnego.

Odpowiadając na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu spornego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd administracyjny rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej lub w postanowieniu z punktu widzenia zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i zastosowania przepisów prawa materialnego właściwego na czas wydania decyzji lub postanowienia.

Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia, następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bada więc, zaskarżone orzeczenie pod kątem wszelkich naruszeń prawa, a nie tylko tych wskazanych w skardze. Stosuje przy tym przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135). W myśl art. 133 § 1 powołanej ustawy sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy.

Z wymienionych przepisów wynika, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Starosty P. z dnia [...] r. odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty P. z dnia [...] r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę linii energetycznej SN 15 kV, słupowej stacji transformatorowej 15/0,4 kV oraz przyłączy energetycznych kablowych do złączy ZK w linii ogrodzenia działek o nr ewid. 26 i 27/4 położonych w miejscowości W., gm. D.

Zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w ramach postępowania wznowieniowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego.

Przesłanki wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną określone zostały enumeratywnie w art. 145 § 1 pkt 1-8 i art. 145a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 1 i 2 kpa).

W myśl art. 149 kpa wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 1), zaś odmowa jego wznowienia następuje w drodze decyzji (§ 3). Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2 art.149).

Oznacza to, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracyjny bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, wymienione w art. 145 § 1 i 145a § 1 kpa oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 kpa. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie postępowania nie wskazuje przesłanek przewidzianych we wspomnianych wyżej przepisach bądź nie został zachowany termin do jego złożenia, organ administracji publicznej może na podstawie art. 149 § 3 kpa wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151 kpa.

Przenosząc poczynione wyżej uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić trzeba, że organy orzekające w sprawie odmawiając U. J. wznowienia postępowania administracyjnego naruszyły omówione przepisy kpa, albowiem, według Sądu, złożony przez skarżącą wniosek o wznowienie postępowania odpowiadał wszelkim wymogom formalnym koniecznym do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania.

Po pierwsze, niespornym jest, że skarżąca określiła w nim wystarczająco jasno i jednoznacznie, iż domaga się wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji administracyjnej, "stanowiącej pozwolenie na budowę budowli w postaci transformatora wysokiego napięcia na nieruchomości będącej w granicach nieruchomości stanowiącej przedmiot własności E. J. a położonej w W. numer 3, gmina D".

Wbrew stanowisku organów orzekających, strona nie musiała wskazać dokładnego numeru i daty wydania decyzji administracyjnej, co do której żądała wznowienia postępowania, skoro organ I instancji już w piśmie z dnia 2 listopada 2005 r. (k.10 segregatora) sam sprecyzował decyzję, do której, jego zdaniem, odnosił się wniosek o wznowienie postępowania, podając iż chodzi o decyzję pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] r. Co istotne, U. J. udzielając odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 24 października 2006 r., w piśmie z dnia 10 listopada 2006 r. (k. 33 segregatora) oświadczyła, że jeśli w dacie złożenia wniosku o wznowienie postępowania funkcjonowały w obrocie prawnym dwie decyzje zezwalające na budowę transformatora, to jej wniosek dotyczy właśnie tych dwóch decyzji. Swoje stanowisko w tym zakresie podtrzymała zresztą w odwołaniu od decyzji Starosty P. z dnia [...] r. odmawiającej wznowienia przedmiotowego postępowania. Dlatego też niecelowym i pozbawionym zupełnej logiki było, w przekonaniu Sądu, późniejsze wzywanie skarżącej do podania numeru i daty wydania decyzji, której dotyczył jej wniosek (pismo z dnia 31 stycznia 2007 r. – k. 40 segregatora i pismo z dnia 21 maja 2007 r. k. 46 segregatora), skoro okoliczność ta została dostatecznie wyjaśniona.

Po drugie, omawiany wniosek został oparty na ustawowych przesłankach wznowienia postępowania. Mianowicie, już w pierwszym jego zdaniu, strona wskazała, iż żąda wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 6 kpa, czyli z uwagi na fakt, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, dotyczącym wydania pozwolenia na budowę transformatora oraz wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Bliżej zresztą odniosła się do tych okoliczności w uzasadnieniu złożonego wniosku.

I wreszcie po trzecie, niespornym jest, w ocenie Sądu, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem miesięcznego terminu, o którym stanowi art. 148 § 1 i § 2 kpa i okoliczność ta została dostatecznie udowodniona zarówno przez skarżącą jak i w toku postępowania wyjaśniającego.

Otóż, już w treści wniosku o wznowienie postępowania, a także w później składanych pismach, U.J. stała na stanowisku, iż o prowadzeniu prac związanych z budową linii energetycznej w oparciu o decyzję administracyjną pozwolenia na budowę dowiedziała się w dniu 8 lipca 2005 r. i w tym samym dniu złożyła stosowny wniosek o wznowienie postępowania (k. 3, 17, 21, 33 segregatora, k. 5 t. II akt). Fakt, iż w jednym z pism strona wskazała datę 7 lipca 2005 r. nie miał tak naprawdę istotnego znaczenia dla ustalenia, czy ów termin został zachowany, skoro wniosek o wznowienie został złożony siedzibie organu I instancji dzień później. Okoliczność ta została zresztą potwierdzona przez przedstawiciela Zakładu Energetycznego – W. B. oraz wykonawcę inwestycji z ramienia Zakładu – J.S. (k. 37 i 38 segregatora), z którymi U. J. przeprowadziła rozmowę na temat realizowanej inwestycji i jej wpływu na otoczenie (oddziaływanie pola elektromagnetycznego), zanim jeszcze złożyła przedmiotowy wniosek.

Podnieść w tym miejscu trzeba, że poczynione przez organ I instancji ustalenia, iż na budowie w dniach od 5 do 13 lipca 2005 r. umieszczona była tablica informacyjna, zawierająca dane o dwóch decyzjach, stanowiących podstawę prowadzenia robót budowlanych, nie podważyły wiarygodności oświadczenia skarżącej, co do zachowania terminu określonego w art. 148 kpa, skoro jak zostało to już kilkakrotnie zauważone wniosek o wznowienie postępowania pochodził z dnia 8 lipca 2005 r.

Dodać jeszcze wypada, że wnioskodawczyni w piśmie z dnia 10 listopada 2006 r. wyjaśniła, iż w dniu 8 lipca 2005 r. przebywała na działce w towarzystwie mamy, siostry i córki. Wskazała więc osoby, które mogłyby ewentualnie potwierdzić termin, w którym dowiedziała się o przesłankach stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Fakt, iż nie wskazała bliższych danych tych osób, nie stanowił dla organu administracyjnego przeszkody do wezwania strony, aby podała te dane, a następnie wezwania tych osób do złożenia wyjaśnień, jeśli organ w dalszym ciągu miał wątpliwości, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w wymaganym do tego terminie.

Kolejnym zagadnieniem wymagającym uwagi, jest prowadzenie przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w kierunku ustalenia, czy w rozpoznawanej sprawie zachodziła przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 6 kpa.

Jak zostało to już wcześniej zaakcentowane na tym etapie postępowania Starosta P. był zobligowany tylko i wyłącznie ustalić, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera na ustawowych przesłankach i czy został złożony w terminie. Jeśli kontrola w tym zakresie zakończyłaby się pozytywnie, wówczas winien wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i dopiero później badać, czy w rozpoznawanej sprawie zachodziły ustawowe przesłanki wznowienia postępowania, w przeciwnym zaś razie winien wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Podejmując więc czynności, o których wyżej mowa organ I instancji naruszył, według Sądu, art. 149 kpa i uchybienie to, wbrew stanowisku organu odwoławczego, miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Konkludując, zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz przytoczone wyżej okoliczności świadczą, w przekonaniu Sądu, o wydaniu zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu P. z naruszeniem art. 148 oraz art.149 § 1 i 3 kpa. W świetle stwierdzonych uchybień, które niewątpliwie miały istotny wpływ na wynik sprawy, skarga U. J. zasługiwała na uwzględnienie, a wydane w sprawie rozstrzygnięcia musiały zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

Prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające, organ I instancji przeanalizuje zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i oceni go pod kątem zachowania przez U. J. terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania i wskazania ustawowych przesłanek wznowienia, a następnie wyda w tym przedmiocie rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom prawa. Swoje stanowisko zaś uzasadni zgodnie z regułami określonymi w art. 107 § 3 kpa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). O kosztach postępowania sądowego orzeczono w trybie art. 200 tej ustawy.

B.C.

B.C.