Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1060/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: ART. 110
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant specjalista Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2019 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za służbę oddala skargę


UZASADNIENIE

Sprawa zawisła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie następującym stanie faktycznym:

Postanowieniem nr (...) z dnia (...) września 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w (...) wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko P. S., zarzucając mu popełnienie przewinienia dyscyplinarnego o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067, ze zm., dalej jako ustawa o Policji) w zw. z § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r., nr 1, poz. 3).

Raportem z dnia (...) grudnia 2017 r. P. S. złożył pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby z dniem (...) stycznia 2019 r. Orzeczeniem nr (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) stycznia 2018 r., P. S. został uznany winnym zarzucanego mu w postępowaniu dyscyplinarnym czynu i wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Orzeczenie to zostało doręczone stronie w dniu 29 stycznia 2018 r. (na podstawie treści notatki urzędowej z dnia 29 stycznia 2018 r., której został przyznany walor dokumentu urzędowego). Orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez P. S., wobec powyższego stało się prawomocne. Rozkazem personalnym nr (...) z dnia (...) lutego 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji w (...), na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił P. S. ze służby w Policji z dniem 28 lutego 2018 r.

Decyzją nr (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia 1 marca 2018 r. przyznano P. S. nagrodę roczną w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w 2018 r.

W dniu 5 czerwca 2018 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w (...) wpłynęło pismo z dnia 29 maja 2018 r., w którym zwrócono się o udzielenie informacji na temat działań, podjętych w celu uregulowania należnych P. S., na podstawie obowiązujących przepisów, dodatków, premii i nagród.

Pismem z dnia 15 listopada 2018 r. zatytułowanym "Ponaglenie" pełnomocnik P. S., powołując się na wcześniejszą korespondencję, prowadzoną z organem I instancji wskazał, że w sprawie jego mocodawcy dotyczącej wypłaty zaległych świadczeń, w tym nagrody rocznej za 2017 r., nie dokonano tej wypłaty, jak również nie wydano decyzji administracyjnej w tej sprawie.

Postanowieniem nr (...) z dnia (...) grudnia 2018 r. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu ponaglenia w zakresie dotyczącym przyznania nagrody rocznej za służbę, pełnioną w 2017 r. stwierdził m.in., że Komendant Wojewódzki Policji w (...) dopuścił się bezczynności i zobowiązał organ I instancji do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego postępowania.

W dniu 3 stycznia 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w (...) wydał decyzję nr (...), na mocy której odmówił przyznania P. S. nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2017 r. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazał art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji.

W dniu 18 stycznia 2019 r. P. S. złożył odwołanie od w.w. decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego i prawa materialnego, tj.:

- art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w oparciu o niedoręczone, a co

za tym idzie niefunkcjonujące w obrocie prawnym orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) nr (...) z dnia (...) stycznia 2018 r.;

- art. 136 k.p.k. w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji, poprzez uznanie orzeczenia

Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) nr (...) z dnia (...) stycznia 2018 r. za prawidłowo doręczone w sytuacji usiłowania przekazania skarżącemu przesyłki zawierającej dokument na zamkniętym szpitalnym oddziale dla nerwowo i psychicznie chorych;

- nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) nr (...) z dnia (...) lutego 2018 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie złożonego przez niego raportu, tj. na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji.

Nadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie i odmowę przyznania nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2017 r. w sytuacji, gdy skarżący pełnił służbę przez okres ponad 6 miesięcy kalendarzowych, a także został zwolniony ze służby rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) nr (...) z dnia (...) lutego 2018 r., na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji;

- art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy skarżący nie popełnił w roku 2017 przestępstwa ani czynu, za który wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby (to znaczy jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-6 ustawy o Policji );

- art. 8a ustawy o Policji, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy orzeczenie w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nie funkcjonuje w obrocie prawnym i jako takie nie może stanowić podstawy do ustalenia okoliczności powodujących odmowę przyznania nagrody rocznej.

Komendant Główny Policji decyzją nr (...) z dnia (...) marca 2019 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania P. S. od decyzji nr (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) stycznia 2019 r. w sprawie odmowy przyznania nagrody rocznej za rok 2017, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Komendant Główny Policji, odnosząc się do zarzutów pełnomocnika strony zawartych w odwołaniu wskazał, że zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. W myśl art. 110 ust. 3 cytowanej ustawy, nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy. Zgodnie jednak z art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji, nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku popełnienia czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-6. Stosownie do art. 110 ust. 8 cytowanego aktu prawnego, obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o których mowa m. in. w art. 134 pkt 3-6. Jak wynika natomiast z art. 110 ust. 8a ustawy o Policji, okoliczności uzasadniające pozbawienie prawa do nagrody rocznej ustala się na podstawie orzeczeń i decyzji organów właściwych w sprawach karnych o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, w sprawach dyscyplinarnych oraz w sprawach dotyczących opiniowania policjantów, a także na podstawie dokumentacji prowadzonej w sprawach osobowych policjantów.

Organ II instancji zaakcentował, że użyte w art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji sformułowanie "nie przysługuje" wskazuje na obligatoryjny charakter tego przepisu i nie pozostawia przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych możliwości stosowania uznania administracyjnego w zakresie przyznania prawa do nagrody rocznej. W niniejszej sprawie wydanie decyzji o odmowie przyznania prawa do nagrody rocznej za rok 2017 determinowane było wyłącznie treścią orzeczenia oraz wskazanym w nim rodzajem kary (wydalenia ze służby), które to orzeczenie organ był zobowiązany uwzględnić, zgodnie z dyspozycją art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji. Mając zaś na uwadze fakt, że czyn, za który P. S. wymierzono karę wydalenia ze służby, popełnił on w roku 2017, konieczna była odmowa przyznania mu nagrody rocznej za rok 2017 (art. 110 ust. 8 ustawy o Policji).

Komendant Główny Policji odniósł się do zarzutu P. S. naruszenia przez organ I instancji procedury administracyjnej w prowadzonym uprzednio postępowaniu dyscyplinarnym, m.in. poprzez wadliwe doręczenie orzeczenia dyscyplinarnego oraz wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia dyscyplinarnego nr (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) stycznia 2018 r. Organ odwoławczy wskazał na unormowania postępowania dyscyplinarnego policjantów, zawarte w rozdziale 10 ustawy o Policji i podkreślił, że ustawa o Policji w art. 135p ust. 1 przewiduje odesłanie jedynie do odpowiedniego stosowania przepisów postępowania karnego w ściśle określonym zakresie, a mianowicie w zakresie rozdziału 14 (dotyczącego wezwań), rozdziału 15 (dotyczącego doręczeń), rozdziału 21 (dotyczącego świadków), podkreślając brak odesłania do stosowania (nawet odpowiednio) przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Komendant Główny Policji uznał, że orzeczenie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym nie jest decyzją administracyjną, a zatem brak jest też możliwości wzruszenia takiego orzeczenia w trybie, przewidzianym w art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a.

P. S. wniósł skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem prawa, a to:

1) naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik

sprawy tj.:

a) art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o nie doręczone, a co za tym idzie nie funkcjonujące w obrocie prawnym orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) nr (...) z dnia (...) stycznia 2018 r.;

b) art. 136 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (dalej k.p.k.) w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez uznanie orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) nr (...) z dnia (...) stycznia 2018 r. za prawidłowo doręczone w sytuacji usiłowania przekazania skarżącemu przesyłki zawierającej dokument na zamkniętym szpitalnym oddziale dla nerwowo i psychicznie chorych;

c) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w wydanej decyzji rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) nr (...) z dnia (...) lutego 2018 r., wydanego na podstawie art. 41 ust.

3 ustawy o Policji, którym to skarżący został ze służby zwolniony na podstawie uwzględnionego raportu skarżącego z dnia 20 grudnia 2017 r.

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i odmowę przyznania nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2017 r. w sytuacji gdy skarżący pełnił służbę przez okres ponad 6 miesięcy kalendarzowych;

b) art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i odmowę przyznania nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2017 r. w sytuacji gdy skarżący został zwolniony ze służby na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) nr (...) z dnia (...) lutego 2018 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie złożonego przez niego

raportu, tj. na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji;

c) art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy skarżący nie popełnił w roku 2017 przestępstwa ani czynu, za który wymierzono mu

jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-6 ustawy o Policji;

d) art. 8a ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy orzeczenie w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej (orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) nr (...) z dnia (...) stycznia 2018 r.) nie funkcjonuje w obrocie prawnym i jako takie nie może stanowić podstawy do ustalenia

okoliczności powodujących odmowę przyznania nagrody rocznej.

W konsekwencji Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji Komendanta Głównego Policji nr (...) z dnia (...) marca 2019 r., oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął zarzuty wskazując, że orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) nr (...) z dnia (...) stycznia 2018 r. nie zostało skutecznie doręczone oraz, że organy I i II instancji nie uwzględniły, przy wydawaniu decyzji dotyczącej nagrody rocznej za służbę, wydania rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) nr (...) z dnia (...) lutego 2018 r., a zgodnie z jego treścią, Skarżący został zwolniony ze służby z dniem (...) lutego 2018 r. na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Po pierwsze podkreślenia wymaga, że skarga dotyczyła decyzji Komendanta Głównego Policji nr (...) z dnia (...) marca 2019 r. w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za rok 2017. Sąd nie mógł więc badać prawidłowości decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, które nastąpiło rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) nr (...) z dnia (...) lutego 2018 r., wydanym na podstawie art. 41 ust.3 ustawy o Policji. Wszystkie zarzuty skargi, dotyczące tego rozkazu, oraz postępowania dyscyplinarnego, toczącego się wobec skarżacego, pozostają więc poza zakresem orzekania w sprawie niniejszej. Skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, powinien więc zwrócić się do niego o poradę, dotyczącą sposobu wyeliminowania w.w. rozkazu z porządku prawnego. Tak długo, jak rozkaz ten jest ostateczny, Sąd nie może go kwestionować. Stosownie bowiem do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188, dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Granice sprawy wyznaczone są przez treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, w sprawie niniejszej jest to odmowa przyznania nagrody rocznej, i do oceny jej legalności sprowadzały się obowiązki Sądu, orzekającego w niniejszym postępowaniu.

W tym zakresie należy odwołać się do art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. W myśl art. 110 ust. 3 cytowanej ustawy, nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy. Zgodnie jednak z art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji, nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku popełnienia czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-6.

W myśl art. 110 ust. 8 cytowanego aktu prawnego, obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o których mowa m. in. w art. 134 pkt 3-6.

Okoliczności uzasadniające pozbawienie prawa do nagrody rocznej, stosownie do art. 110 ust. 8a ustawy o Policji, ustala się na podstawie orzeczeń i decyzji organów właściwych w sprawach karnych o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, w sprawach dyscyplinarnych oraz w sprawach dotyczących opiniowania policjantów, a także na podstawie dokumentacji prowadzonej w sprawach osobowych policjantów.

Sąd podziela pogląd organu, że użyte w art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji pojęcie "nie przysługuje" wskazuje na obligatoryjny charakter tego przepisu. Oznacza to, że skoro czyn, za który P. S. wymierzono karę wydalenia ze służby popełnił on w roku 2017, nie przysługiwała mu nagroda roczna za ten rok i prawidłowo odmówiono mu jej przyznania (art. 110 ust. 8 cytowanej ustawy o Policji). Wydanie decyzji o odmowie przyznania prawa do nagrody rocznej za rok 2017 determinowane było wyłącznie treścią orzeczenia oraz rodzajem kary - wydalenia ze służby. Rozpoznając zatem wniosek skarżącego, dotyczący wypłacenia mu dodatków, premii i nagród, organ był zobowiązany uwzględnić fakt wydania orzeczenia o wydaleniu P. S. ze służby, zgodnie z dyspozycją art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji.

Tak jak zaznaczono na wstępie, w niniejszym postępowaniu nie mogły być badane zarzuty dotyczące postepowania dyscyplinarnego ani rozkazu personalnego o wydaleniu P. S. ze służby w Policji, wykraczają one bowiem poza granice sprawy, określone w art. 134 § 1 p.p.s.a. Tak długo, jak powołane orzeczenie jest ostateczne, wiąże nie tylko organy, ale i Sąd, orzekający w sprawie niniejszej.

W konsekwencji skarga musiała zostać oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.