Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 211/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność postanowienia I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 59 par 1 pkt 1, art. 54 par 1, art. 18
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 145 par 1 pkt 2, art. 200, art. 205 par 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Sędzia WSAE. Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 maja 2018 r. sprawy ze skargi P. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 17 października 2017 r., nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej P. L. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Sz [...]

U Z A S A D N I E N I E

Zawiadomieniem z dnia [...] r. doręczonym w dniu [...] r. Prezydent Miasta S. poinformował P. L. (dalej zwaną "Zobowiązaną", "Skarżącą" lub "Stroną") o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] z dnia [...] r.

Pismem z dnia [...] r. nadanym w dniu [...] r. Zobowiązana złożyła pismo zatytułowane jako Skarga na ww. czynność egzekucyjną. W treści pisma wskazała, że organ dokonał jej z naruszeniem art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.) - dalej: "u.p.e.a.", bowiem obowiązek zapłaty należności objętych ww. tytułami wykonawczymi (opłaty za postój w strefie płatnego parkowania) wygasł z uwagi na jego przedawnienie, gdyż dotyczy zaległych opłat za 2010 i 2011 r., a zatem ich termin przedawnienia upływał odpowiednio [...] r. i [...] r. Zdaniem Skarżącej z uwagi na to, że czynność zajęcia została dokonana [...] r., więc już po upływie ww. terminów przedawnienia, zajęcie powinno zostać uchylone, ponieważ zostało dokonana po dniu zaistnienia zdarzenia powodującego umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...] r.

nr [...], wydanym na podstawie art. 54 § 1 i § 5 u.p.e.a. oddalił skargę na czynność egzekucyjną.

W uzasadnieniu wskazał, że "zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej. Prowadzone postępowanie skargowe może badać jedynie te okoliczności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego. Wykluczona jest możliwość sprawdzania legalności w tym trybie działań, czynności i aktów, które podejmowane są w postępowaniu egzekucyjnym przez wierzyciela egzekwującego. Ponadto skarga ta ma charakter subsydiarny i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy spod egzekucji czy skargę do sądu powszechnego (...)"

Dalej organ ocenił prawidłowość dokonanej czynności zajęcia wierzytelności

z rachunku bankowego. Organ uznał, że sposób dokonania czynności był zgodny

z art. 80 u.p.e.a. Zauważył, że zaskarżona czynność egzekucyjna - zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w [...] - została dokonana

z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia, tj. [...] r. Z kolei zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego wraz z odpisami tytułów wykonawczych i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego, zostało doręczone Zobowiązanej [...] r. W ocenie organu zawiadomienie to zawierało wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a., natomiast czynność egzekucyjna w postaci zastosowania środka egzekucyjnego została dokonana w oparciu o ww. tytuły wykonawcze. W wyniku powyższego uznał skargę za bezzasadną.

Dodatkowo ustosunkowując się do twierdzeń Zobowiązanej, że obowiązek zapłaty wygasł z powodu przedawnienia, organ egzekucyjny wyjaśnił, że w przypadku tytułu wykonawczego nr [...], obejmującego postój z dnia [...] r. okres terminu przedawnienia upłynąłby z końcem 2015 r., natomiast

w przypadku pozostałych ww. tytułów wykonawczych, obejmujących postoje z 2011 r., okres ten upłynąłby z końcem 2016 r.

Jednakże, organ zwrócił uwagę, że w dniu [...] r. organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w [...] na podstawie ww. tytułów wykonawczych (zawiadomienie o zastosowaniu tego środka zostało doręczone Zobowiązanej [...] r.), co skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Nadto, [...] r. organ zastosował kolejny środek egzekucyjny tj. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w [...] (zawiadomienie o zajęciu ww. wierzytelności zostało przez Zobowiązaną odebrane [...] r.), a następny tj. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w [...] organ egzekucyjny zastosował [...] r., co również skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia. W tych okolicznościach 5 letni okres przedawnienia biegnie na nowo od dnia [...] r.

W zażaleniu na ww. postanowienie Zobowiązana podniosła, że przedawnienie obowiązku nastąpiło co do pierwszej opłaty z upływem [...] r. a pozostałych opłat z upływem [...] r. Nie zgodziła się również, że zastosowanie w sprawie ma inna ustawa, niż ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2009 r., Nr 168, poz. 1323) – dalej: "u.d.p.". Zdaniem Skarżącej ustawa ta reguluje kwestię przedawnienia i jest ona ustawą szczególną w odniesieniu do ustawy o finansach publicznych, jak i ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z orzecznictwem biegu terminu przedawnienia nie przerywa w tej sytuacji ani doręczenie decyzji ani wystawienie tytułu wykonawczego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia

[...] r. nr [...] postanowiło:

1) uchylić ww. postanowienie organu I instancji w całości,

2) uwzględnić skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w banku [...] w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] i uchylić czynność w tym postępowaniu,

3) oddalić skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w banku [...] w postępowaniach egzekucyjnych prowadzonych na podstawie ww. pozostałych tytułów wykonawczych.

W uzasadnieniu wyjaśniło, że skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty.

Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie, zgodnie z art. 40d ust. 3 u.d.p., okres przedawnienia należności, wynosi 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym należności te powinny zostać uiszczone. Przy czym, u.d.p. nie reguluje kompleksowo instytucji przedawnienia należności, które objęte są jej regulacją, ograniczając się do wskazania początkowego terminu biegu przedawnienia oraz okresu jego trwania. Natomiast w ogóle nie reguluje kwestii przerwy lub zawieszenia biegu przedawnienia.

Organ wyjaśnił dalej, że zgodnie z art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia

2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 157, poz. 1240 ze zm.) należności z tytułu opłat i kar za korzystanie z dróg publicznych należą do kategorii niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawny. Zgodnie

z art. 67 tej ustawy, do należności tych stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (o.p.). W sprawie ma zatem zastosowanie art. 70 o.p. traktujący o instytucji przerwania biegu przedawnienia, w tym przepisy dotyczące przerwania biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został zawiadomiony (art. 70 § 4 o.p.).

Przy czym przepisy te mają zastosowanie do przerwania biegu terminu przedawnienia należności z tytułu opłat za korzystanie z dróg publicznych dopiero od dnia [...] r., z tym dniem bowiem weszła w życie ww. ustawa o finansach publicznych. Organ zaznaczył również, że przerwanie biegu przedawnienia i jego reaktywacja następują tyle razy, ile został zastosowany środek egzekucyjny, o którym zobowiązany został powiadomiony.

Mając powyższe rozważania na uwadze, co do zawiadomień o dokonaniu czynności egzekucyjnej z dnia [...] r. (doręczonego Zobowiązanej [...] r.), którym organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej

w [...] w S. oraz z dnia [...] r. (doręczonego Zobowiązanej [...] r.), którym organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w [...] - organ odwoławczy stwierdził, że organ egzekucyjny nie zastosował w toku postępowań egzekucyjnych opisanych środków egzekucyjnych.

Z informacji uzyskanej od [...] z dnia [...] r wynikało bowiem, że Zobowiązana jest zatrudniona u przedmiotowego pracodawcy i otrzymuje najniższe miesięczne wynagrodzenie, które jest wolne od potrąceń, co potwierdza fakt późniejszej aktualizacji wynagrodzenia za pracę dokonanego przez organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] r. Tym samym, organ egzekucyjny nie dokonał zajęcia wierzytelności z wynagrodzenia za pracę ale innej wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca. [...] pismem z dnia [...] r poinformował, że nie prowadzi rachunku bankowego Zobowiązanej.

Natomiast, organ egzekucyjny zawiadomieniem [...] r., doręczonym bankowi [...] r., zaś Zobowiązanej [...] r., dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] pismem z [...] r wskazał, że na zajętych rachunkach bankowych brak jest środków pieniężnych, a nadto poinformował, że nastąpił zbieg egzekucji z rachunku bankowego z egzekucją do tego rachunku prowadzoną przez komornika przy Sądzie Rejonowym [...] i [...].

W tym stanie rzeczy, organ odwoławczy stwierdził, że przerwa biegu przedawnienia należności objętych ww. tytułami wykonawczymi nastąpiła

nie wcześniej niż [...] r. Oznacza to, że należność objęta tytułem wykonawczym nr [...] uległa przedawnieniu [...] r., a więc przed zawiadomieniem Zobowiązanej o zastosowaniu środka egzekucyjnego

w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego

w [...] Należności objęte pozostałymi tytułami wykonawczymi nie uległy natomiast przedawnieniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżąca zaskarżyła punkt 3 ww. postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego oddalający skargę na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego z dnia [...] r., w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego/wkładu oszczędnościowego, dokonanego w ramach postępowania egzekucyjnego objętego tytułami wykonawczymi nr [...], [...], [...], [...], [...], wystawionym przez Prezydenta Miasta S. [...] r. wskazując, że w tym zakresie postanowienie narusza jej interes prawny poprzez błędne ustalenie, iż należności objęte ww. tytułami wykonawczymi nie uległy przedawnieniu.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie w sprawie przepisów art. 40d. 3 u.d.p.,

2) art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. z uwagi na okoliczność, że obowiązek zapłaty wygasł

z powodu przedawnienia oraz poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie i nie umorzenie postępowania.

Podnosząc takie zarzuty wniosła o uchylenie w części w punkcie 3 zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, umorzenie postępowania w tym zakresie, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że nie zgadza się z twierdzeniami organu egzekucyjnego oraz organu odwoławczego, że do niepodatkowych należności budżetowych zastosowanie ma ustawa o finansach publicznych, która to odsyła

do działu III o.p.

Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 40d. 3 u.d.p. obowiązek uiszczenia opłat przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty powinny zostać uiszczone. Zdaniem Skarżącej, u.d.p. reguluje kwestię przedawnienia i jest ona ustawą szczególną w odniesieniu do prawa ustawy o finansach publicznych, jak i o.p. Zgodnie z zasadą ustawa szczególna uchyla ustawę ogólną i zastosowanie znajduje wyłącznie u.d.p. Jeśli miały być stosowane regulacje co do przerwy lub zawieszenia biegu przedawnienia co do należności, których obowiązek uiszczenia powstaje według u.d.p., to ustawa ta regulowałaby to albo odsyłała wprost do konkretnych przepisów. W u.d.p. nie występuje luka bo reguluje ona kwestie przedawnienia wprost. Przepisy Działu III o.p. nie będą miały tu więc zastosowana.

Zdaniem Skarżącej, mając zatem na uwadze, że czynności zajęcia dokonano

[...] r., a więc już po upływie przedawnienia, zaskarżone zajęcie powinno zostać uchylone, gdyż dokonane zostało po dniu zaistnienia zdarzenia powodującego na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a., umorzenie postępowania egzekucyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) dalej p.p.s.a., uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprawujących wymiar sprawiedliwości sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem oraz rozstrzygania sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, ma stwierdzić, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji (postanowienia) podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie

z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] r. nr [...] którym postanowiono:

1) uchylić w całości postanowienie organu I instancji tj. postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. oddalające skargę na czynność egzekucyjną,

2) uwzględnić skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w banku [...] w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] i uchylić czynność w tym postępowaniu,

3) oddalić skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w banku [...] w postępowaniach egzekucyjnych prowadzonych na podstawie ww. pozostałych tytułów wykonawczych.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Warto podkreślić, że określone przez ustawodawcę kompetencje Sądu w fazie orzekania w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne lub postanowienia zawarte w art. 145 § 1 p.p.s.a. wskazują na kolejność kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia istoty wad aktu administracyjnego, przy czym w pierwszej kolejności akt podlega badaniu z punktu widzenia istnienia wad skutkujących jego nieważnością, w dalszej kolejności wad postępowania uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego, następnie pozostałych wad postępowania z punktu widzenia możliwości ich istotnego wpływu na wynik postępowania, a wreszcie uchybień polegających na naruszeniu prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie istnienia wad istotniejszych w myśl wyżej przyjętej hierarchii eliminuje potrzebę ustalania istnienia pozostałych wad (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk,

M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 672).

Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z [...] r., sygn. akt FSK [...]). Sytuacja taka ma miejsce w przedmiotowej sprawie,

w której Sąd dopatrzył się wad decyzji skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, które to wady nie były przedmiotem zarzutów Skarżącej.

Otóż zauważyć należy, że w badanej sprawie organy obu instancji w treści uzasadnień wydanych w obu instancjach postanowień wyjaśniły Skarżącej, że skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego o której stanowi art. 54 § 1 u.p.e.a. przysługuje zobowiązanemu w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej. Zarazem wyjaśniono też, że prowadzone postępowanie skargowe może badać jedynie te okoliczności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego. Wykluczona jest możliwość sprawdzania legalności w tym trybie działań, czynności i aktów, które podejmowane są w postępowaniu egzekucyjnym przez wierzyciela egzekwującego. Ponadto skarga ta ma charakter subsydiarny i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy spod egzekucji czy skargę do sądu powszechnego.

Powyższe wyjaśnienie jest w pełni zgodne z prawem. W związku z powyższym Sąd zauważa, że organy mimo, iż potraktowały wniosek Skarżącej jako skargę, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a. i mimo, że wyjaśniły w obu postanowieniach, iż skarga nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, a w ramach postępowania skargowego wywołanego tą skargą nie można badać okoliczności objętych zakresem innego środka prawnego - to właśnie to uczyniły postanowieniach obu instancji.

Zauważyć bowiem należy, że wbrew powyższej treści uzasadnienia organy obu instancji rozpoznały w trybie skargowym kwestię przedawnienia egzekwowanych opłat, która przedmiotem badania mogła być tylko i wyłącznie w trybie rozpoznania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. złożonych w określonym ustawowo terminie albo na skutek wniosku o umorzenie postępowania złożonego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

Należy podkreślić, że Skarżąca co prawda nazwała pismo z dnia [...] r. inicjujące badane postępowanie "Skargą na czynności egzekucyjne" i wskazała, że opiera ją na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a., zarazem jednak w treści pisma zarzuciła zaskarżonym czynnościom egzekucyjnym naruszenie art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. i wyjaśniła, że nastąpiło to z uwagi na okoliczność, iż obowiązek zapłaty wygasł z powodu przedawnienia.

Zauważyć trzeba, że to organ ma obowiązek jednoznacznego ustalenia treści żądania Strony. Podkreślić należy przy tym, że powszechny w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest pogląd, że o znaczeniu pisma decyduje jego treść, a nie forma czy nazwa. Warto w tym miejscu przywołać choćby wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r. sygn. akt II OSK [...], gdzie wskazano, iż "(...) w postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązuje ogólna zasada wypracowana w procedurze administracyjnej, zgodnie z którą o znaczeniu pisma decyduje jego treść, a nie forma czy też nazwa pisma (...)." Podobne stanowisko zajął np. [...] w wyroku z dnia [...] r. sygn. akt IV SA [...] (wszystkie orzeczenia dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl), uznając iż "(...) nie ma zatem istotnego znaczenia jaką nazwę zobowiązany nadał swojemu pismu, istotna jest jego treść (...)".

Tymczasem wydanie rozstrzygnięcia co do kwestii przedawnienia egzekwowanego obowiązku w ramach w trybu skargowego, z jednoczesnym wyjaśnieniem Skarżącej, iż w ramach tego trybu nie mogą być badane kwestie objęte innym trybem zaskarżenia, a zatem ze świadomością organów iż zarzut przedawnienia nie powinien być przez nie rozpatrywany, gdyż badanie kwestii przedawnienia jest dopuszczalne wyłącznie w innych, wyżej wymienionych trybach spowodowało, iż oceniane postanowienia należało uznać za wydane z rażącym naruszeniem prawa o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - stosowanym w niniejszej sprawie z mocy odesłania zawartego w art. 18 u.p.e.a. - co skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności postanowień organów obu instancji.

Z uwagi na powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia I instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ winien poprzez wezwanie Strony jednoznacznie ustalić z którego środka zaskarżenia chciała ona w niniejszej sprawie skorzystać, ewentualnie czy zamiarem jej było złożenie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W sytuacji gdy byłby to więcej niż jeden środek należy wydać odrębne rozstrzygnięcie dla każdego z nich.

Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł natomiast o kosztach postępowania. Na wysokość tych kosztów składa się wpis od skargi ustalony

i uiszczony w kwocie [...]zł