Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SO/Kr 31/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: wymierzono grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1 w zw. z art. 154 par. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Kraków, dnia 27 października 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 27 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. H. i B. H. o wymierzenie grzywny "T" S.A. w K. z powodu nieprzekazania skargi sądowi postanawia: I. wymierzyć "T" S.A. w K. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; II. zasądzić od "T" S.A. w K. solidarnie na rzecz G. H. i B. H. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 18 września 2014r. G. H. i B. H., załączając skargę na bezczynność, złożyli wniosek o wymierzenie "T" S.A. w K. grzywny oraz o zasądzenie kosztów, wobec nieprzekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, która to skarga została złożona spółki "T" dnia 30 maja 2014 r. (data nadania).

Skarżona spółka w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny wskazała, że opóźnienie rzeczywiście nastąpiło, gdyż skarga została przez spółkę przekazana do Sądu dopiero w dniu 6 października 2014r., to jest po otrzymaniu z Sądu odpisu wniosku o wymierzenie grzywny. Jednakże skarżona spółka wskazała, iż nie powinna być ukarana grzywną z powodu wywiązania się w dniu 3 października 2014r.z obowiązku udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, a nadto z faktu, iż wielość wniosków o udostępnienie informacji publicznej spowodowało brak płynności w prowadzeniu niektórych spraw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z treścią art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. zwaną dalej w skrócie p.p.s.a ) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, a ten organ ma obowiązek przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 p.p.s.a.).

Niesporne jest, że skarżona "T" S.A. nie wywiązała się w terminie z obowiązku przekazania skargi na bezczynność i uczyniła to dopiero po złożeniu przez skarżących wniosku o wymierzenie grzywny (4 miesiące od dnia otrzymania skargi).

W ocenie Sądu działania "T" S.A. nie może całkowicie usprawiedliwiać powoływanie się na zakłócenie płynności w prowadzeniu niektórych spraw wobec wielości wniosków o udostępnienie informacji publicznej, gdyż rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest innego rodzaju sprawą niż samo otrzymanie skargi na bezczynność złożonej do sądu administracyjnego, gdzie jedynie należy taką skargę przekazać do sądu. Takiego typu zaniechanie może prowadzić do poważnego utrudnienia korzystania skarżących z przysługujących im uprawnień do wniesienia skargi, nawet jeśli nie ma ono znamion celowości. Stąd działanie "T" S.A. można uznać za utrudnianie sprawowania wymiaru sprawiedliwości w stopniu skutkującym grzywną w wysokości 500 zł.

W zaistniałych okolicznościach orzeczona grzywna w niewielkiej wysokości mając na uwadze maksymalne progi zawarte w art. 154 § 6 w zw. z art. 55 § 1 p.p.s.a., będzie w ocenie Sądu obecnie spełniać cele, dla jakich winna być orzekana, zarówno cechując się adekwatną karą za konkretne wyżej opisane zaniechanie, jak i skutkować będzie prewencyjnie na przyszłość w celu uniknięcia takich zaniechań.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 202 § 2 p.p.s.a.