Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 53/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Asesorzy WSA Agnieszka Miernik, Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant Monika Michnik, po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania odwołania postanawia - umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie


UZASADNIENIE

Pan W. P. wniósł skargę z dnia [...] lipca 2006 r. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej. Podał w niej, że w dniu [...] września 2000 r. (ta błędna data została przez skarżącego skorygowana na [...] września 2000 r.) Likwidator [...] Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał decyzję nr [...], w której orzekł o dodatku specjalnym przysługującym skarżącemu. Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie z dnia [...] września 2000 r., za pośrednictwem organu I instancji, do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (MSWiA). Organ I instancji nie przesłał jednak akt postępowania do organu odwoławczego w terminie wskazanym w art. 133 Kodeksu postępowania administracyjnego, ani nie skorzystał z możliwości przewidzianych w art. 132 Kpa. Po likwidacji [...] Jednostek Wojskowych MSWiA w roku 2001 jego następcą prawnym został Minister Obrony Narodowej. Dlatego w dniu [...] czerwca 2006 r. skarżący osobiście przekazał egzemplarz odwołania z dnia [...] września 2000 r. Ministrowi Obrony Narodowej. Organ ten nie przekazał w terminie 7 dni tego odwołania do organu I instancji, ani też nie wydał decyzji odwoławczej w terminie 30 dni. Skarżący podał też, że w dniu [...] lipca 2006 r. wezwał Ministra Obrony Narodowej do usunięcia naruszenia prawa, ale wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Skarżący wniósł więc o zobowiązanie organu do wydania decyzji odwoławczej lub o zobowiązanie go do przekazania odwołania (na podstawie art. 104 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) organowi I instancji w celu ewentualnego skorzystania z art. 132, a razie nieskorzystania z tego przepisu - z art. 133 Kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania. Podał, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. wydanym na podstawie art. 65 § 1 Kpa, przekazał powyższy wniosek z dnia [...] czerwca 2006 r. i odwołanie skarżącego z dnia [...] września 2000 r. do MSWiA. W ocenie organu to właśnie MSWiA powinien być adresatem tego odwołania i to ten organ pozostawał w bezczynności. Wydanie postanowienia z dnia [...] lipca 2006 r. czyni skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej bezprzedmiotową.

Mając na uwadze, że skarżący nie określił jednoznacznie przedmiotu swojej skargi (tj. nie wskazał jednoznacznie, na czym polega bezczynność organu) oraz nie określił naruszenia prawa lub interesu prawnego, wezwany do sprecyzowania tej skargi, w piśmie z dnia [...] października 2006 r. podał, że jej przedmiotem jest bezczynność polegająca na zaniechaniu dokonania czynności materialno- technicznej, tzn. przekazania odwołania od decyzji Likwidatora [...] Jednostek Wojskowych MSWiA do organu I instancji. Skarżący podał też, że to przekazanie powinno jednocześnie wskazywać organ właściwy do rozpatrzenia jego odwołania. Przekazanie odwołania i wskazanie organu właściwego są, w ocenie skarżącego, czynnościami materialno-technicznymi, których, wbrew obowiązkowi, Minister Obrony Narodowej nie wykonał. Ta kategoria czynności została ujęta, w jego ocenie, w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 października 2006 r. sygn. akt II SAB/Wa 143/06 odrzucił skargę W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż bezczynność w zakresie przekazania sprawy jaką jest czynność materialno- techniczna nie podlega kognicji sądu administracyjnego.

W dniu [...] listopada 2006 r. skargę kasacyjną na powyższe postanowienie złożył W. P.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt I OSK 324/07 uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu NSA przywołał treść art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który dopuszcza skargę na bezczynność organu administracji. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji nastąpiły zmiany we właściwości organów. Skarżący nie był profesjonalistą i w tym zakresie nie miał obowiązku posiadania wiedzy, który organ jest właściwy w jego sprawie, mógł więc przypuszczać, iż złożył odwołanie do organu właściwego. Sąd podkreślił, iż odwołanie złożono sześć lat temu i do tej pory nie zostało ono rozpatrzone. NSA zwrócił także uwagę na to, że postanowienie Ministra Obrony Narodowej zostało wydane dopiero po wniesieniu przez skarżącego skargi do sądu administracyjnego i ta okoliczność winna być przedmiotem oceny sądu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "ppsa", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji.

Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, iż postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] (doręczonym skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2006 r.) Minister Obrony Narodowej na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego, przekazał wniosek skarżącego do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Wskazać w tym miejscu należy, iż w doktrynie istnieje rozbieżność poglądów odnosząca się do umorzenia postępowania z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania. Według części przedstawicieli doktryny nie ma podstaw do umorzenia postępowania w sytuacji, kiedy po wniesieniu skargi na bezczynność organu w zakresie określonym w art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, organ wydał decyzję, co do której pozostawał w bezczynności. Według nich postępowanie sądowoadministracyjne nie jest z tego powodu bezprzedmiotowe, a tylko skarga nie może zostać uwzględniona ze względu na możliwości orzecznicze przewidziane dla sądu administracyjnego w art. 149 ppsa (Woś, Knysiak - Molczyk, Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis 2005, s. 496).

Natomiast pozostała część przedstawicieli nauki uważa, że gdy żądanie skarżącego zostało uwzględnione przez organ po wniesieniu skargi na bezczynność organu, to postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe i sąd obowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa (Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis 2006, s. 348).

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę przychyla się do drugiego z przedstawionych stanowisk, albowiem pogląd, iż skarga podlega oddaleniu jako bezzasadna jest wątpliwy. Przecież w dacie wnoszenia skargi organ niewątpliwie pozostawał w bezczynności, a więc skarga nie była wtedy bezzasadna.

W tym stanie rzeczy, wobec braku przedmiotu zaskarżenia, postępowanie w niniejszej sprawie podlega, jako bezprzedmiotowe, umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.