Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 563/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Zaliczka alimentacyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 27 ust. 1 i 2, art. 30 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1228
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 13 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2013 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., znak [...], Prezydent Miasta P. na podstawie art. 30 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 10, art. 27 ust. 1, 1a i 2 oraz art. 25 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. nr 1 poz. 7 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku K. K. (1) odmówił umorzenia należności wypłaconych osobie uprawnionej z funduszu alimentacyjnego, ustalonych w decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...] (okres świadczeniowym 2009/2010), na kwotę 2.000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami, naliczanymi od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń do dnia spłaty, (2) odmówił częściowego umorzenia należności wypłaconych osobie uprawnionej z funduszu alimentacyjnego, ustalonych w wymienionej decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., oraz (3) rozłożył na raty miesięczne w wysokości po 100,00 zł spłatę należności wypłaconych osobie uprawnionej z funduszu alimentacyjnego, ustalonych we wspomnianej decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. począwszy od stycznia 2013 r.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wnioskiem z dnia [...] marca 2011 r. K. K. zwrócił się o umorzenie należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, a ustalonych decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., ze względu na trudną sytuację materialną i zdrowotną. Prezydent Miasta P. wskazał przy tym, że opisana wyżej decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r. została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2011 r., a skarga na to rozstrzygnięcie została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Po 726/11. Organ zaznaczył ponadto, że równolegle toczy się odrębne postępowanie zmierzające do umniejszenia długu skarżącego zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] lipca 2011 r., obniżającym wysokość alimentów do kwoty 100 zł miesięcznie w okresie od dnia [...] maja 2010 r. do dnia [...] lutego 2011 r. W tej mierze wydano już decyzję nakazującą zwrot nienależnie pobranych świadczeń przez osobę uprawnioną do alimentów, lecz ze względu na wniesienie odwołania konieczne jest uzyskanie odpowiedniego rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Organ zwrócił zarazem uwagę na fakt, że skarżący w piśmie z dnia [...] października 2012 r. przedstawił swoją aktualną sytuację życiową oraz zaznaczył, że w przypadku wydania negatywnej decyzji o umorzeniu należności, wnosi on o umorzenie części należności lub rozłożenie pozostałej części na raty, po 100 zł miesięcznie. Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalono, że skarżący ma 57 lat, do dnia [...] maja 2012 r. legitymował się Orzeczeniem lekarza-Orzecznika ZUS z dnia [...] lipca 2010 r., stwierdzającym całkowitą niezdolność do pracy. K. K. przedłożył także kserokopię zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] lipca 2012 r., wedle którego pozostaje on pod stałą opieka psychiatryczną, a ze względu na stan psychiczny jest trwale niezdolny do udziału w czynnościach procesowych. Skarżący utrzymuje się z renty w wysokości 2.195,64 zł, która zajęta jest przez komornika; faktycznie wypłacana jest mu kwota 501,65 zł. W piśmie z dnia [...] marca 2011 r. wnioskodawca wyjaśnił, że obecnie nie pracuje, jest po wypadku, któremu uległ w listopadzie 2009 r. (uraz głowy), spłaca liczne kredyty, które zaciągnął w związku z prowadzoną przed wypadkiem działalnością gospodarczą. Na potwierdzenie trudnej sytuacji materialnej przedłożono postanowienie sądu o zwolnieniu z kosztów sądowych. Skarżący zaznaczył przy tym, że przed wypadkiem nie miał żadnych kłopotów, spłacał swoje należności (alimenty i kredyty), a wyroki które obecnie egzekwuje komornik dotyczą również jego byłej żony, z którą do końca 2008 r. był w spółce cywilnej i długi te musi spłacać jako wspólnik. Miesięczne wydatki na lekarzy wynoszą ok. 280 zł – skarżący korzysta prywatnie z porad psychologa i psychiatry, ponieważ wizyty bezpłatne są rzadkie, a bez pomocy tych lekarzy traci koncentrację i ma zaniki pamięci. Skarżący podkreślił poza tym, że nie ma własnego mieszkania; wraz z żoną jest współwłaścicielem (udział wynoszący 1/2) domu o powierzchni 160 m2 w B., przy ul. G. [...], obciążonej kredytem hipotecznym. Nie może jednak przebywać w tym domu, gdyż była żona nie zgadza się na jego zamieszkanie i nie stać go na ogrzewanie takiego budynku. Obecnie toczy się sprawa o zniesienie współwłasności powyższego domu. Skarżący aktualnie wynajmuje pokój, za który płaci 200,00 zł miesięcznie, często zalega z zapłatą za czynsz, ale liczy, że po sprzedaży domu uda mu się spłacić długi i wynająć dla siebie kawalerkę. Z zestawienia miesięcznych wydatków, przedstawionego w piśmie z dnia [...] marca 2011 r., wynika, że K. K. przeznacza 280 zł na wizyty lekarskie, w tym tygodniowo 40 zł na psychologa i 120 zł na psychiatrę, 250 zł na leki, 700-800 zł na wyżywienie i 50 zł na środki higieny. Oświadczył ona zarazem, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych i drogocennych przedmiotów o wartości powyżej 10.000,00 zł,. Jest właścicielem samochodu marki Jeep o wartości 23.000,00 zł, który obciążony jest kredytem hipotecznym. Ponadto, z kopii oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach z dnia [...] sierpnia 2012 r., załączonej do pisma z dnia [...] października 2012 r., wynika, że posiada on udział w 1/12 części nieruchomości o powierzchni 4.000,00 m2, bez dostępu do drogi i bez możliwości sprzedaży działki. Organ wskazał, że trudna sytuacja materialna, brak stałych dochodów dotyczą wszystkich dłużników alimentacyjnych, a wypłata świadczeń na podstawie powołanej ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów następuje wtedy, gdy dłużnik alimentacyjny nie ma majątku lub dochodów podlegających egzekucji. Przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie zwalnia dłużnika z jego zobowiązań. Analizując możliwość zastosowania ulg w zakresie spłaty należności wypłaconych osobom uprawnionym z funduszu alimentacyjnego, należy z brać pod uwagę sytuację dochodową osoby zobowiązanej i jej rodziny. Wskazane przez skarżącego okoliczności nie pozwalają w ocenie organu na uwzględnienie żądania umorzenia należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego w całości lub w części. Dochód K. K. w postaci renty wynoszącej 2.195,64 zł jest realnych źródłem utrzymania. Ponadto, skarżący jest współwłaścicielem dwóch nieruchomości i brak podstaw, aby osobie dysponującej majątkiem w tej postaci umorzyć należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. W przeciwnym razie należałoby bowiem stwierdzić, że alimenty są w istocie wypłacane ze środków publicznych. Tymczasem obowiązek alimentacyjny ciąży na rodzicach także wtedy, gdy ich sytuacja materialna jest zła. Poza tym umorzenie przedmiotowych należności byłoby przedwczesne, gdyż egzekucja wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego może być prowadzona przez komornika sądowego z nieruchomości, której współwłaścicielem jest skarżący. Dlatego należało przychylić się jedynie do wniosku o rozłożenie na razy należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego.

Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. K. K. odwołał się od powyższej decyzji z dnia [...] listopada 2012 r.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ I instancji nie uzasadnił przyczyn odmowy umorzenia należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, a w szczególności nie dokonał indywidualnej oceny jego sytuacji materialnej. Tym bardziej, że nie popadł on w kłopoty finansowe z własnej woli i wcześniej nie zalegał z alimentami. Co więcej, już w dacie rozpoczęcia wypłaty świadczeń przez organ I instancji, skarżący miał nadpłatę w alimentach. Za umorzeniem przedmiotowych należności ma natomiast przemawiać obiektywnie trudna sytuacja skarżącego, który nie ma możliwości podjęcia pracy; przyznano mu rentę z orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy. Ponadto zaznaczył, że uzyskuje w rzeczywistości minimalne dochody w wysokości ok. 500,00 zł miesięcznie na skutek prowadzonej egzekucji komorniczej. Przy tak skromnych środka utrzymania każda kwota wpłacana na poczet rozważanego długu jest znacznym uszczerbkiem; zwłaszcza, że kwota 100 zł stanowi 1/5 dochodu skarżącego. Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie jest również aspekt psychologiczny. Skarżący od wielu lat leczy się u psychologa i psychiatry i każda taka sytuacja powoduje kolejne załamanie i cofanie się skutków dotychczasowego leczenia. Ponadto, nieruchomości oraz samochód, wymienione przez organ I instancji, są w istocie pozbawione wartości. Nieruchomość zabudowana domem mieszkalnym jest bowiem przedmiotem współwłasności skarżącego i jego byłej żony; nieruchomość obciążona jest hipoteką. Nieruchomość rolna, w której skarżący ma udział wynoszący 1/12, również nie może być zbyta z uwagi na brak zgody pozostałych współwłaścicieli. Samochód również obciążony jest kredytem, którego wysokość przekracza wartość pojazdu, a sam skarżący stara się o znalezienie nabywcy jedynie w zamian za przejęcie kredytu. Brak jakiejkolwiek wartości wszystkich posiadanych przez skarżącego przedmiotów został zresztą potwierdzony zwolnieniem go od ponoszenia kosztów sądowych przez sąd powszechny.

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. nr 79 poz. 856 z późn. zm.), art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 30 ust. 2 powołanej ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło bowiem, skarżący utrzymuje się z renty w wysokości 2.195,64 zł, a przedstawione przez niego zestawienie miesięcznych wydatków we wniosku z dnia [...] marca 2011 r. obejmuje kwotę 1.380,00 zł. Umorzenie należności może mieć miejsce tylko wtedy, gdy sytuacja dochodowa zobowiązanego nie pozwala na wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku. Spłata zaciągniętych kredytów nie jest takim uzasadnieniem i nie może być traktowana jako pierwszorzędna w stosunku do spłaty należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Wspieranie osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnego z powodu braku możliwości wyegzekwowania alimentów należy bowiem łączyć z działaniami zmierzającymi do zwiększenia odpowiedzialności osób zobowiązanych do alimentacji.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. K. K. zaskarżył powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, powtarzając swoją argumentację zawartą w odwołaniu z dnia [...] stycznia 2013 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w poznaniu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 powołanej ustawy – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r. poz. 1228 z późn. zm.). Zgodnie z art. 27 ust. 1 powołanej ustawy, dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Jak wynika przy tym z art. 27 ust. 2 cytowanej ustawy, organ właściwy wierzyciela wydaje, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Tym samym fakt uiszczenia alimentów ze środków publicznych nie zwalania dłużnika alimentacyjnego z ciążącego na nim obowiązku.

Niemniej, w myśl art. 30 ust. 2 i 3 powołanej ustawy organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając jego sytuację dochodową i rodzinną. Umorzenie należności następuje przy tym w drodze decyzji administracyjnej. W tym miejscu należy zauważyć, że w art. 30 ust. 2 cytowanej ustawy został użyty wyraz "może", co z kolei wskazuje na uznaniowy charakter rozstrzygnięcia wydawanego na podstawie tego przepisu. Ustawodawca tym samym pozostawia organom administracji publicznej pewien luz decyzyjny, co nie oznacza jednakże zgody na całkowitą dowolność przyjętego rozstrzygnięcia. Trzeba jednak podkreślić, że w takim przypadku zakres badania przez Sąd legalności zaskarżonej decyzji jest ograniczony i dotyczy on głównie kwestii należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego, wnikliwego rozważania stanowiska stron oraz przekonującego uzasadnienia wydanej decyzji. Sąd nie może natomiast wpływać bezpośrednio na treść rozstrzygnięcia.

Odnosząc te uwagi do specyfiki niniejszej sprawy należy najpierw zauważyć, że decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...], Prezydent Miasta P. zobowiązał K. K. do zwrotu należności w kwocie 2.000,00 zł odpowiadającej wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej w okresie od dnia [...] sierpnia 2010 r. do dnia [...] listopada 2010 r. na mocy decyzji własnej z dnia [...] lipca 2010 r., znak [...], łącznie z ustawowymi odsetkami naliczonymi od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego do dnia spłaty (k. 7-8 akt adm. organu I instancji). Powyższa decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r. została następnie utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] maja 2011 r., znak [...] (k. 9-12 akt adm. organu I instancji), a wniesiona na nią skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu została oddalona prawomocnym wyrokiem z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Po 726/11 (k. 13 akt adm. organu I instancji). Tym samym w chwili wydawania kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2013 r., znak [...] (k. 8-14 akt adm. organu II instancji), utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2012 r., [...] (k.70-73 akt adm. organu I instancji), w obrocie istniała już ostateczna decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r. o obowiązku zwrotu należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego.

W skardze z dnia [...] kwietnia 2013 r. K. K. zwracał jednak uwagę na fakt spłacenia alimentów w wyższej kwocie niż był do tego faktycznie zobowiązany (k. 2-3 akt sądowych). Okoliczność ta pozostaje co do zasady bez znaczenia z perspektywy rozpatrywania wniosku o zastosowanie ulg wymienionych w art. 30 ust. 2 powołanej ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Środki prawne przewidziane w tym przepisie są bowiem nakierowane na modyfikację obowiązku zwrotu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, a nie kwestionowanie jego istnienia lub wielkości. Dlatego z punktu widzenia art. 30 ust. 2 cytowanej ustawowy kluczowe znaczenie ma funkcjonowanie w obrocie prawnym aktu stwierdzającego obowiązek zwrotu omawianych świadczeń. Warunek ten został w niniejszej sprawie spełniony poprzez wydanie i niewyeliminowanie opisanej wyżej ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. Wystąpienie stanu nadpłaty może być natomiast rozpatrywane w odrębnym postępowaniu.

W tym miejscu Sąd pragnie jeszcze wskazać na marginesie, że wymieniona decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r., będąca podstawą wydania decyzji kontrolowanych w przedmiotowej sprawie, wymagałaby jednak korekty ze względu na wyrok Sądu Rejonowego P. – N. M. i W. w P. z dnia [...] lipca 2011 r., sygn. akt [...], zgodnie z którym K. K. był zobowiązany do uiszczania alimentów w wysokości 100 zł w okresie od dnia [...] maja 2010 r. do dnia [...] lutego 2011 r., a od dnia [...] marca 2011 r. – w wysokości 400 zł (k. 14-15 akt adm. organu I instancji). Tymczasem w decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. przyjęto, że skarżący był zobowiązany do uiszczenia 500 zł miesięcznie tytułem alimentów, co nie odpowiada sentencji powyższego wyroku z dnia [...] lipca 2011 r. Organy administracji publicznej powinny zatem rozważyć w szczególności wzruszenie decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., co prowadziłoby do weryfikacji zadłużenia skarżacego i jego ewentualnej nadpłaty.

Przechodząc do istoty rozpatrywanej sprawy, należy zauważyć, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w konsekwencji doznanego wypadku K. K. jest osobą trwale schorowaną, niepracującą i niezdolną do pracy. W wyniku dokonanych zajęć komorniczych wypłacane jest mu ok. 500 zł miesięcznie z przyznanej mu renty w wysokości ok. 2.000 zł. Skarżący spłaca liczne kredyty powstałe w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną jeszcze przed wypadkiem. Miesięcznie wydaje on ok. 280 zł na wizyty lekarskie, w tym tygodniowo 40 zł na psychologa i 120 zł na psychiatrę, 250 zł na lekarstwa, 700-800 zł na wyżywienie i ok. 50 zł na środki higieny. Ponadto skarżący płaci 200 zł czynszu za wynajmowany pokój; niekiedy zalega z opłatą. K. K. jest poza tym współwłaścicielem (udział wynosi 1/2) domu o powierzchni ok. 160 m2. Według oświadczenia skarżącego nie może on tam zamieszkać z uwagi na brak zgody byłej żony, będącej drugim współwłaścicielem, oraz kłopoty z ogrzaniem budynku. Skarżący dysponuje on również udziałem wynoszącym 1/12 w nieruchomości o powierzchni 4.000 m2, bez dostępu do drogi i bez możliwości sprzedaży udziału. Skarżący ma samochód marki Jeep we współwłasności z bankiem, obciążony na zabezpieczenie kredytu. W pozostałym zakresie nie posiada on żadnych oszczędności, papierów wartościowych lub drogocennych przedmiotów o wartości powyżej 10.000,00 zł.

Powyższe ustalenia znajdują swoje potwierdzenie w piśmie skarżącego z dnia [...] marca 2011 r. (k. 25-27 akt adm. organu I instancji), oświadczeniach o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania z dnia [...] grudnia 2010 r. i [...] sierpnia 2012 r. (k. 30-32, 51-54 akt adm. organu I instancji), orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] lipca 2010 r., znak [...] (k. 41 akt adm. organu I instancji), zaświadczeniach lekarskich z dnia 17 marca 2011 r. i [...] lipca 2012 r., wystawianych przez Centrum Medyczne L. w W. (k. 40, 57 akt adm. organu I instancji), zaświadczeniach rentowych, wystawianych przez ZUS (k. 33-34, 38 akt adm. organu I instancji oraz k. 4 akt sądowych) i potwierdzeniach wypłaty środków przekazem pocztowym (k. 39, 56 akt adm. organu I instancji). Nie były one również kwestionowane przez żadną ze stron postępowania.

Biorąc zatem pod uwagę dotychczasowe rozważania, należy uznać, że organy administracji publicznej w sposób wystarczający zgromadziły materiał dowodowy w rozpatrywanej i rozważyły go jako całość. Ustalone w sprawie fakty pozwalają bowiem na rekonstrukcję sytuacji dochodowej i rodzinnej skarżącego. Tym samym uczyniono zadość wymogom, wynikającym z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zgodnie z którym organy administracji publicznej stoją w toku postępowania na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Spełniono również wytyczne wynikające z art. 77 § 1 k.p.a., według którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz z art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Sąd jednocześnie podziela co do zasady stanowisko organów administracji publicznej wskazujące na brak podstaw do umorzenia należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Skarżący posiada bowiem stałe źródło dochodu w postaci renty. Wprawdzie świadczenie to jest przedmiotem zajęcia komorniczego, lecz nie ulega wątpliwości, że dysponuje on również majątkiem w postaci udziałów w dwóch nieruchomościach. Istniejące trudności w zbyciu powyższych nieruchomości nie wykluczają jednak definitywnie możliwości pozyskania środków finansowych wystarczających do spłaty zadłużenia. Tym samym umorzenie należności wobec funduszu alimentacyjnego mogłoby być uznane za przedwczesne. Zwłaszcza, że skarżący zwracał już wcześniej uwagę na toczące się postępowanie w przedmiocie zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej domem w B. Zakończenie tego postępowania doprowadzi bowiem w konsekwencji do usunięcia przeszkody w sprzedaży tej nieruchomości albo do uzyskania środków pieniężnych w postaci spłaty udziału skarżącego. Tę ogólną konkluzję wzmacnia obecnie dodatkowo fakt, że zadłużenie K. K. zostało w całości spłacone, jak wynika z pisma Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 2013 r., znak [...] (k. 17 akt sądowych). Rozłożenie na raty należności podlegającej zwrotowi było zatem adekwatnym środkiem udzielenia ulgi skarżącemu w spłacie przedmiotowego długu, a nadto czyniło zadość jego żądaniu, o jakim mowa w piśmie z dnia [...] października 2012 r. (k. 58 akt adm. organu I instancji).

Tym samym należy uznać, że materiał dowodowy został zgromadzony w niniejszej sprawie był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, a zebrane dowody zostały rozpatrzone przez organy administracji publicznej jako całość. Uzasadnienie prezentowane na rzecz przyjętego rozstrzygnięcia jest przy tym w ocenie Sądu spójne, logiczne i nie budzi wątpliwości, wyjaśniając dostatecznie motywy, jakimi kierowały się organy administracji publicznej załatwiając wniosek skarżącego. W konsekwencji nie zaistniała więc w niniejszej sprawie podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia [...] lutego 2013 r.

W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Skarga jako bezzasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).