Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2391/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1,  art. 54,  art. 57
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2017 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] S.A. z siedzibą w [...] jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...], wydana w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy:

W dniu [...] kwietnia 2016 r. inwestor – [...] S.A. w [...] zawiadomił, na podstawie art. 54 ustawy – Prawo budowlane, [...] WINB o zakończeniu budowy linii 220 kV relacji [...]-[...] w zakresie wejść liniowych od słupa 135 do bramki liniowej na SE 220/110 kV [...] oraz od słupa 24 do bramki liniowej na SE 220/110 kV [...], realizowanej w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], zezwalającą na budowę pn.: Rozbudowa i modernizacja stacji elektroenergetycznej 220/110 kV [...], II etap, wejścia liniowe.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...][...] WINB, na podstawie art. 57 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, dalej: Prawo budowlane), nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia w terminie do 3 czerwca 2016 r. dokumentów załączonych do zawiadomienia o zakończeniu budowy, m.in. o dokumentację geodezyjną, wykonaną zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy.

Przy piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. (data wpływu) inwestor przedłożył do akt wymagane dokumenty, w tym protokołu odbioru częściowego oraz dokumentację geodezyjną.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] [...] WINB, na podstawie art. 54 w zw. z art. 81 ust. 1 pkt 2 oraz art. 83 ust. 3, art. 82 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) w związku z § 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach których organem pierwszej instancji jest wojewoda (Dz. U. z 2010 r., Nr 235, poz. 1539), zgłosił sprzeciw wobec zamiaru przestąpienia do użytkowania obiektu budowlanego: linii 220 kV relacji [...]-[...] w zakresie wejść liniowych od słupa 135 do bramki liniowej na SE 22/110 kV [...] oraz od słupa 24 do bramki liniowej na SE 220/110 kV [...], objętego nieostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], o pozwoleniu na budowę pn. Rozbudowa stacji elektroenergetycznej 220/110 kV [...] w ramach zamierzenia budowlanego pod nazwą: "Rozbudowa i modernizacja stacji elektroenergetycznej 220/110 kV [...] – II etap, wejścia liniowe", kategoria obiektu XXVI.

Na skutek odwołania od tej decyzji wniesionego przez inwestora, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...].

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że inwestor realizował roboty budowlane (objęte zawiadomieniem o zakończeniu robót z dnia [...] kwietnia 2016 r.), w okresie wykonalności decyzji o pozwoleniu na budowę (Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...]), tj. w dniach od 19 do 21 kwietnia 2016 r., a w dniach kolejnych, w tym po wstrzymaniu postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] wykonania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę, wykonał pomiary na budowie. W okresie wykonalności decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor dokonał zawiadomienia o zakończeniu ww. budowy, natomiast uzupełnienia dokumentów załączonych do zawiadomienia dokonał w momencie, gdy wykonalność decyzji pozwolenia na budowę ustała w związku z postanowieniem Wojewody [...] o wstrzymaniu postanowienia o nadaniu ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W związku z wstrzymaniem wykonania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o pozwoleniu na budowę oraz w związku z wniesieniem w terminie odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę, zastosowanie znajduje przepis art. 130 § 2 k.p.a., zgodnie z którym wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Zatem w chwili obecnej decyzja o pozwoleniu na budowę jest nieostateczna w administracyjnym toku instancji, a jej byt jest uzależniony od decyzji organu odwoławczego, tj. GINB.

Odnosząc się do treści odwołania, organ podał, że organ nadzoru budowlanego po złożeniu zawiadomienia o zakończeniu budowy zobligowany jest zbadać czy zakończona inwestycja została wykonana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę lub ze zmianami nieodstępującymi w sposób istotny od tych warunków oraz obowiązującymi przepisami. Tym samym, w związku z brakiem wykonalnej i ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę w dacie podejmowania przez [...] WINB rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego zawiadomienia o zakończeniu budowy, wojewódzki organ nadzoru budowlanego nie miał możliwości zbadania czy zakończone roboty budowlane objęte zawiadomieniem o zakończeniu budowy zostały wykonane zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę lub ze zmianami nieodstępującymi w sposób istotny od tych warunków oraz z obowiązującymi przepisami. W konsekwencji za zasadne GINB uznał stanowisko organu I instancji (jak wskazał: [...] WINB zamiast [...] WINB), wskazujące na to, że bezpośrednią przesłanką wniesienia sprzeciwu w sprawie zamiaru przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego jest brak na dzień rozpatrywania zawiadomienia inwestora o zakończeniu budowy, ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę.

W uzasadnieniu wskazanej decyzji organ odwoławczy podał także, że zawiadomienie o zakończeniu budowy złożone w sprawie, zawierało braki, dlatego też postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] [...] WINB nałożył na inwestora obowiązek ich usunięcia w zakreślonym terminie. Złożone w wykonaniu tego postanowienia dokumenty nie stanowią dokumentów w świetle obowiązujących przepisów, z uwagi na brak ich oryginału bądź poświadczenia kopii z oryginałem. Tym samym [...] WINB stwierdził w tym zakresie brak dokumentów wymaganych art. 57 ust. 1 pkt 4 i 5 Prawa budowlanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję GINB z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...], skarżąca Spółka – [...] S.A., reprezentowana przez r.pr. T. W., wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] WINB z dnia [...] czerwca 2016 r., a także zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

-art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 54 Prawa budowlanego przez jego nieuzasadnione zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki do zgłoszenia sprzeciwu,

-art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji odniesienia się do zarzutów odwołania, tj. naruszenia przez organ I instancji art. 104 Prawa budowlanego w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 20 grudnia 1988 r. zmieniającego rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 42, poz. 334),

-art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie roboty budowlane po wstrzymaniu wykonania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji pozwolenia na budowę nie mogły być kontynuowane w sytuacji, gdy ww. przepis nie nakłada obowiązku wstrzymania się od wykonania robót budowlanych, jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę jest nieostateczna,

-art. 57 ust. 1 pkt 4 i 5 Prawa budowlanego poprzez stwierdzenie braku dokumentów wymaganych ww. przepisem w sytuacji, gdy inwestor w zakreślonym przez organ terminie dokonał uzupełnienia dokumentacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja GINB z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] czerwca 2016 r., wnoszącą sprzeciw do zamiaru przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego.

Decyzje te zostały wydane w związku z zawiadomieniem inwestora z dnia [...] kwietnia 2016 r. (uzupełnionym o dodatkowe dokumenty w dniu [...] czerwca 2016 r.) o zakończeniu budowy obiektu budowlanego, realizowanego w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...] marca 2016 r. nr [...]. Bezpośrednim powodem wniesienia wskazanego sprzeciwu było ustalenie, iż decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] marca 2016 r. nie jest ostateczna, nadto - nie może być wykonywana, albowiem postępowanie odwoławcze od tej decyzji jest w toku a postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Wojewoda [...] wstrzymał z urzędu wykonanie postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzji z dnia [...] marca 2016 r. W takich też okolicznościach w obu instancjach przyjęto, że nie ma możliwości zbadania wykonanej inwestycji z warunkami pozwolenia na budowę.

W ocenie Sądu, stanowisko zawarte w ww. decyzjach jest prawidłowe, uwzględnia okoliczności sprawy, obecne brzmienie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, ale też przepisy art. 130 k.p.a.

I tak, rozwijając powyższe zważyć należy, iż podstawę materialnoprawną ww. decyzji stanowił art. 54 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym do użytkowania obiektu budowlanego, na którego budowę jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Rację ma przy tym skarżąca podnosząc w skardze, iż przepis ten nie określa expressis verbis przesłanek wniesienia sprzeciwu. Nie oznacza to jednak, że organ właściwy do wydania decyzji został przez ustawodawcę upoważniony do swobodnego uznania, czy stwierdzone okoliczności są wystarczające do orzeczenia na podstawie tego przepisu o sprzeciwie. Określenie właściwego zakresu zastosowania instytucji sprzeciwu, o której mowa w art. 54 Prawa budowlanego, wymaga dokonania wykładni systemowej z uwzględnieniem m. in. funkcji jakie ustawodawca powierzył organom nadzoru budowlanego i przyznanych im na mocy tej ustawy kompetencji (v. art. 84, art. 84a ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). W konsekwencji stwierdzić trzeba, że skoro podstawową funkcją organów nadzoru budowlanego jest kontrola poprawności prowadzenia procesu inwestycyjno-budowlanego, a do zawiadomienia o zakończeniu budowy należy dołączyć szereg dokumentów dotyczących tego procesu (v. art. 57 ust. 1), to zadaniem organu nadzoru budowlanego po otrzymaniu zawiadomienia z art. 54 omawianej ustawy, jest skontrolowanie zrealizowanej inwestycji pod kątem jej zgodności z zatwierdzonym projektem, warunkami pozwolenia na budowę oraz z przepisami prawa. Tym samym podstawową przyczyną zgłoszenia sprzeciwu będzie stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę. Przy czym, skoro powołany art. 54 nie zawiera katalogu przesłanek zgłoszenia przez organ nadzoru budowlanego sprzeciwu, nie można też wykluczyć innych, nadzwyczajnych sytuacji uzasadniających wniesienie sprzeciwu. Taka też, zdaniem Sądu, wystąpiła w niniejszej sprawie, uniemożliwiając organom nadzoru budowlanego dokonanie sprawdzenia zrealizowanej inwestycji co do jej zgodności z zatwierdzonym projektem i pozwoleniem na budowę.

Z akt administracyjnych wynika bowiem, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], na podstawie której prowadzono inwestycję, nie stała się ostateczna (wobec wniesienia od niej w terminie odwołania, co nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2016 r.). Nadto, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] Wojewoda [...] wstrzymał z urzędu wykonanie postanowienia własnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] o nadaniu ww. decyzji z dnia [...] marca 2016 r. rygoru natychmiastowej wykonalności. Tym samym orzekając w niniejszej sprawie i ustalając powyższe, [...] WINB (a za nim GINB), prawidłowo przyjął, że nie jest możliwe zakończenie ww. inwestycji poprzez milczące przyjęcie zawiadomienia z art. 54 Prawa budowlanego. W dacie orzekania w niniejszej sprawie [...] WINB nie mógł bowiem ocenić tej inwestycji, skoro pozwolenie na budowę nie mogło być wykonywane (bo możliwość taka ustała wobec wydania ww. postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016 r.).

Oceny tej nie mogło zmienić uwzględnienie w sprawie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego (w obecnym brzmieniu, znajdującym zastosowanie w sprawie a wprowadzonym nowelizacją z dnia 20 lutego 2015 r., obowiązującą od dnia 28 czerwca 2015 r.), stosownie do którego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Wprawdzie wynika z niego, iż inwestycja może być rozpoczęta i prowadzona na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, która nie jest ostateczna (co znaczy tyle, że nie upłynął jeszcze termin do wniesienia od niej odwołania). Takie uregulowanie stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 130 § 1 k.p.a., zgodnie z którym przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Jednakże, w przypadku wniesienia w terminie odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej w oparciu o znowelizowany przepis art. 28 ust. 1, następuje skutek, o którym mowa w art. 130 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym ostatnim, wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Zważyć przy tym należy, iż dokonując wykładni art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego w obecnym, znowelizowanym brzmieniu, nie sposób przyjąć, aby zamiarem ustawodawcy było umożliwienie realizacji inwestycji także w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, na zasadzie wyjątku od ww. art. 130 § 2 k.p.a. Takie wyjątki są, zostały uregulowane w art. 130 § 3 i 4 k.p.a., a brzmienie art. 28 ust. 1 ww. ustawy materialnej należy interpretować jedynie jako zezwolenie na przystąpienie do inwestycji przed tym, zanim decyzja stanie się ostateczna; niemniej w razie wniesienia od niej odwołania – należy wziąć pod uwagę przepisy art. 130 k.p.a., co też słusznie w niniejszej sprawie zostało uczynione. Sąd dostrzega przy tym, iż zgodnie z art. 130 § 3 pkt 1 i 2 k.p.a., przepisu § 2 nie stosuje się w przypadkach, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108), albo gdy decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Ponadto decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, gdy jest zgodna z żądaniem wszystkich stron (§ 4 art. 130). Żadna z tych sytuacji w tym przypadku nie miała miejsca (rygor natychmiastowej wykonalności został wstrzymany; żaden przepis prawa nie stanowi o natychmiastowym wykonywaniu decyzji o pozwoleniu na budowę; nadto – z uwagi na charakter tej decyzji, nie można stwierdzić, aby była ona zgodna z żądaniem wszystkich stron), a to oznacza, że nastąpiło wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę z mocy prawa. Taki skutek wywołuje wniesienie odwołania (i niewystąpienie żadnej z okoliczności wyłączających zastosowanie § 2 art. 130), co powoduje, że z chwilą wniesienia odwołania strona, która przystąpiła do wykonywania nieostatecznej decyzji, obowiązana jest przerwać jej wykonanie, a organ jest obowiązany z urzędu czuwać nad tym.

W konsekwencji w niniejszej sprawie, inwestor mógł realizować inwestycję na podstawie decyzji z dnia [...] marca 2016 r., od dnia jej wydania do dnia [...] kwietnia 2016 r., a następnie powstrzymać się z wykonywaniem tego orzeczenia do dnia zakończenia postępowania odwoławczego. Zawiadomienie o zakończeniu budowy zostało złożone [...] kwietnia 2016 r., ale braki jego zostały uzupełnione w dniu [...] czerwca 2016 r., a więc wówczas, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę z mocy prawa podlegała wstrzymaniu wykonania. W takim zaś przypadku nie było możliwe zweryfikowanie zrealizowanej inwestycji z nieostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Należy bowiem stwierdzić, iż badanie wniesionego zawiadomienia o zakończeniu budowy jest w takich warunkach przedwczesne, z uwagi na prowadzone postępowanie odwoławcze dotyczące decyzji o pozwoleniu na budowę i istniejącą możliwość jej uchylenia lub zmiany. Podkreślić zaś trzeba, że dla przystąpienia do użytkowania obiektu w oparciu o art. 54 Prawa budowlanego, istotne znaczenie ma ustalenie, iż inwestycja została zrealizowana zgodnie z pozwoleniem na budowę, pozostającym w obrocie prawnym.

Z tych też przyczyn, Sąd uznał, iż powody przywołane w obu decyzjach wydanych w sprawie, uzasadniały wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 54 Prawa budowlanego. Dlatego też Sąd nie podzielił zarzutów skargi, dotyczących wadliwego zastosowania w sprawie ww. art. 54, jak i art. 28 ust 1 Prawa budowlanego.

Sąd stwierdza przy tym, iż decyzja o sprzeciwie została wniesiona w terminie 14 dni, przewidzianym w art. 54. Sąd zauważa w tej kwestii, iż stosownie do art. 57 ust. 4 tej ustawy inwestor jest obowiązany uzupełnić dokumenty składające się na zawiadomienie o zakończeniu budowy obiektu budowlanego wymienione w ust. 1- 3, jeżeli w wyniku ich sprawdzenia przez właściwy organ, okaże się, że są one niekompletne lub posiadają braki i nieścisłości. Z tego też wynika, że organ może wydać decyzję o sprzeciwie w terminie 14 dni od daty doręczenia mu kompletnego zawiadomienia o zakończeniu budowy lub upływu terminu zakreślonego w wezwaniu do uzupełnienia wniosku. Organ w zakresie badania dokumentacji, jaką należy dołączyć do zawiadomienia o zakończeniu budowy, nie jest bowiem zwolniony od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i zachowania norm prawnych oraz zasad postępowania, o których mowa w art. 7, art. 10 i art. 77 § 1 k.p.a. Wskazuje na to wprost art. 57 ust. 4 Prawa budowlanego, który niezależnie od powyższych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nakłada na organ obowiązek ustalenia, czy złożone zawiadomienie jest kompletne. Tym samym, czternastodniowy termin do zgłoszenia sprzeciwu może rozpocząć swój bieg dopiero wówczas, gdy inwestor złoży wszystkie kompletne dokumenty, niezbędne do oceny, czy budowa została zrealizowana zgodnie z pozwoleniem na budowę i innymi przepisami. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, albowiem zawiadomienie, które wpłynęło do organu w dniu [...] kwietnia 2016 r. zawierało braki i zostało uzupełnione dopiero na wezwanie organu w terminie wyznaczonym do dnia 3 czerwca 2016 r. Od tej też daty należało liczyć w sprawie termin 14 dni na wniesienie sprzeciwu, który wobec nadania decyzji o sprzeciwie w dniu [...] czerwca 2016 r. został zachowany.

Sąd zauważa nadto, iż w sprawie nie budzi wątpliwości, że zawiadomienie o zakończeniu budowy zostało przez inwestora uzupełnione, w wykonaniu wezwania organu. Niemniej dokumenty, które przedłożono stanowią kopie dokumentów niepotwierdzonych za zgodność z oryginałem. Powyższe, choć podniesione w sprawie, nie stanowiło bezpośredniego powodu wniesienia sprzeciwu w ww. trybie art. 54. Rację mają jednak organy orzekające wskazując, iż dokumentacja wymagana art. 57 ust. 1 pkt 4 i 5 Prawa budowlanego winna być przedłożona w odpowiedniej formie: w oryginale bądź w kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem. Zważyć przy tym należy, iż w art. 57 Prawa budowlanego uregulowano formalne wymogi omawianego zawiadomienia i odnoszące się do tej czynności obowiązki i uprawnienia organu administracji. Wynika z nich, że organ administracji dokonuje oceny zgodności z prawem wykonanych robót budowlanych właśnie na podstawie informacji przedstawionych przez inwestora, stąd też tak istotne znaczenie ma przedłożenie wszystkich wymaganych w art. 57 ust. 1 dokumentów, czemu odpowiada uprawnienie organu do dokonania ich weryfikacji.

I w końcu, zważyć należy, że także kwestia dotycząca uprawnień budowlanych osoby pełniącej funkcję kierownika budowy, choć poruszona w decyzji I instancji, wykraczała poza zakres niniejszej sprawy i nie stanowiła powodu, dla którego wniesiono sprzeciw. Dlatego też brak analizy organu odwoławczego w tej kwestii (i nie odniesienie się do zarzutów odwołania dotyczących tego problemu), nie może stanowić o istotnym naruszeniu w sprawie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 104 Prawa budowlanego, pozostaje bowiem bez znaczenia w sprawie.

Z tych też przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) orzekł, jak w sentencji.