Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 704/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 145  par. 1  pkt 5, art. 151  par. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) Asesor WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 października 2022 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 23 lutego 2022 r., znak SKO.RD/4120/505/2021 w przedmiocie stwierdzenia, po wznowieniu postępowania, wydania ostatecznej decyzji o rejestracji pojazdu, z naruszeniem prawa uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi P. B. (dalej: skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 23.02.2022 r. (znak SKO.RD/4120/505/2021) utrzymująca mocy decyzję Starosty Wielickiego z 8.11.2021 r. (nr [...]) stwierdzającą, że decyzja tego organu z 3.06.2016 r. o rejestracji pojazdu, wydana została z naruszeniem prawa, jednak jej uchylenie nie może nastąpić, z uwagi na upływ 5 lat od dnia jej doręczenia.

Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 13.05.2016 r. skarżąca złożyła do Starosty Wielickiego wniosek o rejestrację pojazdu [...], rok produkcji 2012, dotychczasowy nr rejestracyjny [...]. Do wniosku załączyła m.in. umowę sprzedaży tego auta, zawartą 12.05.2016 r. z P. K. Po weryfikacji dokumentów, Starosta Wielicki w dacie złożenia wniosku dokonał czasowej rejestracji pojazdu, wydając pozwolenie czasowe oraz tablice rejestracyjne. Następnie, Starosta Wielicki w dniu 3.06.2016 r. wydał wyżej wskazaną decyzję o rejestracji przedmiotowego pojazdu (znak [...]; k. 8 a.a.), który otrzymał tablice rejestracyjne o numerze [...]. Decyzja ta, uzyskała przymiot ostateczności 17.06.2016 r.

W dniu 27.08.2021 r. do Starosty Wielickiego wpłynął wniosek [...] Bank [...] S.A. w W. (k. 37, k. 38) o wydanie zaświadczenia o rejestracji przedmiotowego samochodu [...]. W złożonym wniosku Bank powołał postanowienie z 20.05.2018 r. wydane przez asesora Prokuratury Rejonowej Warszawa-Mokotów w Warszawie w przedmiocie dowodów rzeczowych, wskazujące Bank jako właściciela tego samochodu. W opisywanym wniosku wyjaśniono m.in., że żądane zaświadczenie jest niezbędne celem rejestracji pojazdu na Bank we właściwym wydziale komunikacji. Zwrócono uwagę, że zgodnie z umową kredytową zawartą w dniu 21.01.2016 r. między [...], a P. K., przez czas obowiązywania tej umowy, kredytobiorca nie mógł bez zgody Banku przenieść własności pojazdu na osobę trzecią (par. 6 pkt 8 umowy). W związku z powyższym Bank wskazał, iż dokonana rejestracja tego auta naruszała obowiązujące przepisy. Celem potwierdzenia faktu, że to Bank jest właścicielem pojazdu, do wniosku, poza wskazaną umową kredytową, dołączone zostało także oświadczenie [...] z dnia 31.08.2016 r. (k. 30) o przejęciu go na własność oraz umowa zastawu rejestrowego z 21.01.2016 r. (k. 33), zawarta z P. K., w ramach której, na samochodzie [...] ustanowiono zastaw rejestrowy celem zabezpieczenia wierzytelności Banku z tytułu udzielonego kredytu na zakup tego auta.

Starosta Wielicki, postanowieniem z 8.09.2021 r. (k. 44), wydanym na podstawie art. 145 par. 1 pkt 5 k.p.a. wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją tego organu z 3.06.2016 r. orzekającą o rejestracji pojazdu [...], rok produkcji 2012, nr rejestracyjny [...]. W uzasadnieniu podał, że z uzyskanych z [...] Bank [...] S.A. w W. pism wynika, że nie nastąpiło skuteczne przeniesienie prawa własności pojazdu na rzecz skarżącej, która pojazd ten kupiła od P. K. (klienta Banku) i dokonała jego rejestracji w organie. W związku z wyjściem na jaw nowych okoliczności i dowodów uznano za zasadne wznowienie postępowania w sprawie rejestracji przedmiotowego samochodu.

W toku postępowania skarżąca złożyła pismo z 25.10.2021 r. (k. 56), w którym podała, iż sporne auto nabyła zgodnie z najlepszą swoją wiedzą.

Starosta Wielicki decyzją z 8.11.2021 r., wydaną na podstawie art. 151 par. 2, art. 146 par. 1 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 5 k.p.a. stwierdził, że decyzja tego organu z 3.06.2016 r. o rejestracji pojazdu marki [...], nr rejestracyjny [...] została wydana z naruszeniem prawa, a uchylenie tej decyzji nie może jednak nastąpić, gdyż od dnia jej doręczenia stronie upłynęło 5 lat. W uzasadnieniu organ I instancji powołał art. 72 ustawy z 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym akcentując, że podstawę rejestracji pojazdu stanowi udokumentowanie prawa własności. Powyższe, odbywa się w oparciu o odpowiednie dokumenty, które nie mogą budzić wątpliwości, co do ich rzetelności i autentyczności. Organ I instancji podkreślił, że dokonuje rejestracji pojazdu na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych i nie może kreować, ani korygować tych stosunków. Starosta zauważył, że skarżąca rejestrując przedmiotowy pojazd, posłużyła się umową sprzedaży z 12.05.2016 r. zawartą z P. K. Jak następnie podał, z dokumentów jednak przedłożonych organowi przez [...] wynika, iż nie nastąpiło skuteczne przeniesienia prawa własności tego auta na skarżącą, a więc prawo własności do przedmiotowego pojazdu nie zostało udokumentowane zgodnie ze stanem faktycznym, co jest niezbędne do rejestracji auta, i co w konsekwencji mogło stanowić podstawę do uchylenia decyzji o jego rejestracji. Jednocześnie organ I instancji uznał, że skoro od doręczenia decyzji z 3.06.2016 r. upłynęło ponad 5 lat, to brak było podstaw do uchylenia tej decyzji, a możliwe było jedynie stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa (art. 151 par. 2 k.p.a., art. 146 par. 1 k.p.a.).

W odwołaniu od opisanej wyżej decyzji Starosty Wielickiego skarżąca podała, iż nie była świadoma braku możliwości przeniesienia na jej rzecz prawa własności przedmiotowego pojazdu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 23.02.2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że w postępowaniu przeprowadzonym w trybie wznowienia, Starosta Wielicki uzyskał wiedzę co do nowych dowodów, dotyczących istotnych okoliczności nieznanych temu organowi w dniu wydawania decyzji o rejestracji samochodu [...]. Mianowicie, jak podało SKO w Krakowie, prawo własności przedmiotowego pojazdu nie zostało udokumentowane zgodnie ze stanem rzeczywistym, co jest niezbędne do skutecznego zarejestrowania auta. Zatem, decyzja administracyjna dopuszczająca przedmiotowy pojazd do obrotu prawnego winna zostać wyeliminowana. Organ II instancji zwrócił uwagę na art. 146 par. 1 k.p.a. i wskazał, że z akt sprawy wynika, iż od dnia doręczenia opisanej wyżej decyzji Starosty Wielickiego z 3.06.2016 r. upłynęło pięć lat, a więc wystąpiła negatywna przesłanka przewidziana we wskazanym wyżej przepisie, wykluczająca uchylenie tej decyzji. Zgodnie natomiast z art. 151 par. 2 k.p.a. w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczność z powodu, których nie uchylił tej decyzji. Okolicznością tą, był właśnie upływ pięcioletniego terminu przewidzianego w powołanym wyżej przepisie.

W skardze do sądu administracyjnego na opisaną wyżej decyzję SKO w Krakowie z 23.02.2022 r. skarżąca podała m.in., że dokumenty zgromadzone w postępowaniu, w którym wydana została decyzja Starosty Wielickiego z 3.06.2016 r. o zarejestrowaniu pojazdu [...], zostały zweryfikowane przez urzędnika i nie zawierały żadnych informacji o wadliwości wskazującej na niedopuszczalność zarejestrowania tegoż auta. Skarga domagała się uchylenia obu kontrolowanych decyzji.

W odpowiedzi na skargę SKO w Krakowie żądało jej oddalenia, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna i skutkowała uchyleniem obu kontrolowanych decyzji.

Postępowanie w kontrolowanej sprawie toczyło się w trybie nadzwyczajnym, tj. w trybie wznowienia postępowania. Istotą wznowienia jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do wydania tej decyzji, obarczone było wadliwością określoną w art. 145, art. 145a, art. 145aa, art. 145b k.p.a. Stosownie do art. 149 par. 2 k.p.a., wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania – otwiera etap merytorycznego badania przyczyny wznowienia i rozstrzygnięcia sprawy. Zatem, we wznowionym postępowaniu, organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać istnienie przyczyny wznowienia. Czynności podejmowane na tym etapie mają charakter weryfikacyjny, a punktem odniesienia są elementy konstytutywne sprawy administracyjnej, w takim kształcie jaki miały w chwili wydania decyzji ostatecznej (por. T. Kiełkowski, w: H. Knysiak-Sudyka (red.), "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2019, s. 1030).

Wznowienie postępowania w kontrolowanej sprawie nastąpiło w oparciu o przesłankę z art. 145 par. 1 pkt 5 k.p.a. Aby można było rozważać wystąpienie przyczyny wznowieniowej wskazanej w tym przepisie, muszą wyjść na jaw nowe okoliczności lub nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, a nie były znane organowi, który wydał tę decyzję, a nadto, które są dla sprawy istotne. Jeżeli natomiast, okoliczności i dowody powstały po dacie wydania decyzji ostatecznej, nie będą one mogły stanowić podstawy wznowieniowej (por. wyrok NSA z 9.07.2020 r., sygn. akt I OSK 2970/19). Spełnienie warunku "istotności" dla sprawy nowych dowodów i okoliczności wymaga wykazania bezpośredniego związku między tymi nowymi okolicznościami (dowodami), a przedmiotem pierwotnego postępowania prowadzonego w sprawie.

W realiach ocenianego przypadku należy zauważyć, że powołanej powyżej przesłanki wznowienia postępowania w przedmiocie rejestracji pojazdu, upatrywały organy administracji w pojawieniu się nowych dowodów, które przedłożone zostały przez [...]. Organy przyjęły stanowisko, że skarżąca rejestrując pojazd, posłużyła się dowodem jego własności (umową sprzedaży) w oparciu o którą "nie nastąpiło skuteczne przeniesienie prawa własności, a więc prawo własności nie zostało udokumentowane zgodnie ze stanem rzeczywistym". Przy wskazanej wadliwości postępowania i stwierdzeniu upływu 5 lat od wydania decyzji ostatecznej, organy orzekły o wydaniu tejże decyzji z naruszeniem prawa.

Wg Sądu, oba kontrolowane w sprawie akty naruszają art. 107 par. 3 k.p.a. w zw. z art. 77 par. 1, art. 80 k.p.a., a w konsekwencji także art. 145 par. 1 pkt 5 k.p.a., art. 149 par. 2 k.p.a. i art. 151 par. 2 k.p.a.

Analiza bowiem części motywacyjnych obu kontrolowanych decyzji prowadzi do wniosku, wbrew wymogom wynikającym z powołanych wyżej przepisów, nie przedstawiły one jakichkolwiek rozważań, ani ocen, w kwestii wystąpienia w tej sprawie przyczyny wznowieniowej.

Na wstępie należy zauważyć, że z kontrolowanych decyzji w ogóle nie wynika, które z dokumentów przedłożonych przez [...], orzekające organy uznały za "nowe", w rozumieniu art. 145 par. 1 pkt 5 k.p.a., i które miały na uwadze, przy ocenie wystąpienia tej przesłanki wznowieniowej. Z decyzji organu I instancji wyczytać można tylko tyle, że powodem wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej rejestracji pojazdu były "dokumenty" dostarczone temu organowi przez [...], i z nich ma wynikać "brak skutecznego przeniesienia własności auta na skarżącą". Stwierdzenia tego, żaden z orzekających w tej sprawie organów administracji nie rozwinął i nie wyjaśnił, przez co nie sposób zorientować się, co do tego, które z dokumentów realizować miały przesłankę wznowieniową tj., które były "nowe" i "istotne", i jaki był ich związek z pierwotnym postępowaniem prowadzonym w sprawie. Inaczej rzecz ujmując, z treści zaskarżonych decyzji nie wynikało nie tylko to, jakie dokumenty z przedłożonych przez Bank do akt sprawy uznały organy za mające znaczenie dla sprawy wznowieniowej w oparciu o przesłankę z art. 145 par. 1 pkt 5 k.p.a., ale także nie przedstawiły rozważań (powodów zajęcia stanowiska), co do tego, że skarżąca w dacie rejestracji spornego auta (3.06.2016 r.) nie była jego właścicielem. Samo zaś powołanie się na bliżej niezidentyfikowane "dokumenty Banku" – przy jednoczesnym braku przeprowadzenia ich starannej oceny i analizy pod kątem istotnych dla sprawy wznowieniowej przesłanek, nie mogło skutkować uznaniem przez Sąd, że zaskarżone akty wydane zostały z poszanowaniem art. 107 par. 3 k.p.a., w związku z wyznaczającym zakres koniecznych w sprawie rozważań – art. 149 par. 2 k.p.a. Stwierdzone powyżej uchybienie, samoistnie świadczyło o naruszeniu powołanych wyżej przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik kontrolowanej sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. 2022 r., poz. 329; dalej p.p.s.a.).

Niezależnie od powyższego dostrzec trzeba, że [...], przy piśmie z dnia 11.02.2021 r. przedłożył do akt sprawy szereg dokumentów o różnym charakterze i znaczeniu (k. 20-37). Pośród tych dokumentów, zwrócić należy szczególna uwagę na zawartą przez [...] z P. K. umowę kredytową z 21.01.2016 r., jak też pochodzącą z tej samej daty umowę zastawu rejestrowego oraz oświadczenie wymienionego Banku z 31.08.2016 r. skierowane do P. K. o przejęciu przedmiotowego pojazdu na własność [...]. Co się tyczy tego ostatnio powołanego dokumentu to podkreślić trzeba, iż oświadczenie o przejęciu prawa własności pojazdu przez Bank, rodzące określone konsekwencje w sferze właścicielskiej tego auta (o czym będzie mowa niżej), nie mogło w ogóle stanowić dowodu miarodajnego z punktu widzenia art. 145 par. 1 pkt 5 k.p.a. Dowód ten bowiem nie istniał jeszcze w dniu wydania przez Starostę Wielickiego decyzji z 3.06.2016 r. o rejestracji pojazdu. Jak wyżej wskazano, stanowiący podstawę prawną wznowienia postępowania w tej sprawie (dot. rejestracji pojazdu) - art. 145 par. 1 pkt 5 k.p.a., dopuszcza możliwość wznowienia postępowania w sytuacji wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, gdy istniały one w dniu wydania decyzji, nie będąc przy tym znanymi organowi, który wydał decyzję objętą postępowaniem. Proste zaś zestawienie wskazanej daty oświadczenia Banku o przejęciu prawa własności pojazdu (31.08.2016 r.) - z datą 3.06.2016 r., tj. z datą wydania przez Starostę Wielickiego decyzji o jego rejestracji (objętej postępowaniem o wznowienie) jednoznacznie wskazuje, że oceniany dokument powstał i wywołał określone skutki prawne, prawie 3 miesiące po wydaniu spornej decyzji. Skoro więc nie istniał ten dokument jeszcze w dacie wydania przedmiotowego aktu, to nie mógł on dowodzić wystąpienia podstawy, w oparciu o którą wznowione zostało to kontrolowane postępowanie.

Pozostałe z wymienionych wyżej dokumentów (umowa kredytowa oraz zastawu rejestrowego z 21.01.2016 r.), choć istniały w dacie wydawanej decyzji o rejestracji spornego auta, to jednak organy administracji nie zaprezentowały żadnych ocen i rozumowania, prowadzącego do wykazania związku tych dokumentów z realiami kontrolowanego przypadku (przesłanki istotności dla sprawy). Inaczej mówiąc, nie zaprezentowały organy jakiejkolwiek argumentacji pozwalającej poznać powody zajętego stanowiska w kwestii przyjętej przesłanki wznowieniowej, a wskazującej, iż z dokumentów tych wynikać ma brak skutecznego nabycia przez skarżącą prawa własności [...], objętego decyzją o rejestracji.

Niewątpliwie jednak, kwestia dotycząca prawa własności rejestrowanego pojazdu stanowi element konstytutywny sprawy dotyczącej rejestracji pojazdu i jest jedną z tych okoliczności, które winny zostać ustalone przez organ w toku takiego postępowania. Jak bowiem wynika z art. 72 ust. 1 w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym, rejestracji pojazdu dokonuje się na wniosek jego właściciela, na podstawie dowodu własności pojazdu, którym może być m.in. umowa sprzedaży. Ciężar udokumentowania prawa własności do auta stanowiącego przedmiot rejestracji, spoczywa więc na osobie domagającej się dokonania tej czynności przez organ. Dostrzec trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w postępowaniu administracyjnym o rejestrację pojazdu, wnioskodawca winien wykazać się tytułem do pojazdu, poprzez złożenie odpowiedniego dokumentu, a organy administracji nie są uprawnione do ustalania, czy doszło do skutecznego nabycia prawa własności pojazdu (por. wyrok NSA z 2.08.2016; sygn. akt I OSK 2674/14). Z drugiej jednak strony, z uwagi na przedstawione wyżej przepisy art. 72 ust. 1 i art. 73 ust. 1 ustawy, orzecznictwo wskazuje, że organy rejestracyjne winny odnieść się także do takich okoliczności sprawy, które są niezbędne do ustalenia, czy z wnioskiem o rejestrację pojazdu wystąpił aktualny jego właściciel (por. wyrok NSA z 22.01.2020 r.; sygn. akt I OSK 2304/18). Podważenie natomiast w trybie wznowienia postępowania ostatecznej decyzji o zarejestrowaniu pojazdu musi opierać się na niewątpliwych ustaleniach i kategorycznych ocenach, których - jak wyżej już wskazano - orzekające w tej sprawie organy administracji publicznej, nie zaprezentowały, lapidarnie jedynie powołując się na "dokumenty" przedłożone do akt sprawy przez [...]. W szczególności, w akcentowanym wyżej aspekcie dotyczącym odniesienia się do tego, czy z wnioskiem o rejestrację pojazdu wystąpił aktualny jego właściciel, organy zaniechały dokonania analizy i oceny treści, znajdującej się w aktach umowy kredytowej z 21.01.2016 r., jak też pochodzącej z tej samej daty, umowy zastawu rejestrowego. Tymczasem treść tej umowy kredytowej, w par. 6 ust. 8 stwierdza, że kredytobiorca (P. K.) zobowiązał się względem kredytodawcy, że przez czas obowiązywania tej umowy, nie dokona przeniesienia prawa własności pojazdu ([...]), bez zgody Banku. Choć na cytowane wyżej postanowienie umowne zwrócił uwagę Bank w piśmie z 11.02.2021 r., jednak niesłusznie, postanowienie to nie zostało poddane bliższym ocenom przez orzekające organy administracji. Skoro bowiem przyjęły one brak skuteczności nabycia prawa własności przedmiotowego auta przez skarżącą, to znając treść cytowanego postanowienia kontraktowego, obowiązkiem organów, w kontekście art. 145 par. 1 pkt 5 oraz art. 149 par. 2 k.p.a. – było zaprezentowanie rozważań, ocen i wniosków właśnie co do tego, czy cytowane zastrzeżenie kontraktowe mogło podważać umowę sprzedaży spornego auta z 12.05.2016 r. w sposób wykluczający możliwość rejestracji tego pojazdu na skarżącą, czy też, naruszenie tego postanowienia umownego rodzić mogło jedynie inną, pozostającą bez znaczenia dla postępowania rejestracyjnego, odpowiedzialność strony umowy (kredytobiorcy) względem drugiej strony kontraktu, za brak wywiązania się z przyjętego zobowiązania. Wobec zaniechania jakiejkolwiek wypowiedzi organów w tym względzie, nie sposób zorientować się, czy motywem przyjętego stanowiska podważającego skuteczność nabycia przez skarżąca prawa własności pojazdu było cytowane wyżej postanowienie umowy kredytowej, czy któreś z postanowień umowy zastawu rejestrowego, czy też oświadczenie Banku o przejęciu prawa własności pojazdu (które to oświadczenie, jak wyżej wskazano, nie powstało w ramach czasowych określonych treścią art. 145 par. 1 pkt 5 k.p.a.), czy też inny jeszcze dokument znajdujący się w aktach sprawy.

Niewątpliwie jednak, oceniając zagadnienie dotyczące prawa własności spornego pojazdu dostrzec trzeba, iż zarówno z umowy kredytowej z 21.01.2016 r., jak i z zawartej w tym samym dniu umowy zastawu rejestrowego wynikało bezspornie, że to kredytobiorca (zastawca), w całym okresie trwania obu tych umów, pozostawał wciąż właścicielem spornego pojazdu [...]. Taki stan rzeczy, wobec braku w aktach informacji przeciwnej, istniał więc także w dacie zawierania umowy sprzedaży tego samochodu (tj. w dniu 12.05.2016 r.), którą to umowę przedłożyła następnie (13.05.2016 r.) skarżąca przy wniosku o rejestrację pojazdu. Choć dokument oświadczenia banku o przejęciu prawa własności auta, z przyczyn wyżej przedstawionych, nie stanowił miarodajnego dla sprawy wznowieniowej dowodu w aspekcie wystąpienia przesłanki z art. 145 par. 1 pkt 5 k.p.a., to jednak może być on pomocny w tym znaczeniu, że wskazuje na niewątpliwą datę przejścia prawa własności tego pojazdu na Bank. Zwrócić bowiem należy uwagę, że w orzecznictwie akcentuje się, że powstanie skutku rzeczowego w postaci przejęcia przez zastawnika przedmiotu zastawu rejestrowego następuje właśnie z dniem złożenia w formie pisemnej oświadczenia o przejęciu przedmiotu zastawu (por. wyrok SN z 10.03.2016 r. sygn. akt III CSK 167/15). Wskazać więc trzeba, że jednostronne oświadczenie woli złożone przez uprawnionego, z dniem złożenia takiego oświadczenia, wywołuje więc skutek w postaci przejęcia na własność przedmiotu zastawu rejestrowego przez zastawnika (bank). Taką też możliwość przejęcia przedmiotu zastawu przewidywała, znajdująca się w aktach sprawy umowa zastawu rejestrowego, zawarta między Bankiem, a P. K. (par. 4 ust. 1 lit. b, por. też art. 22 ustawy z 6.12.1996 r. o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów; Dz. U. 2018 r., poz. 2017). Na potrzeby kontrolowanej sprawy istotne jest więc wskazanie, że skutki prawne wywołane przez to oświadczenie definitywnie przesądzają o chwili (dacie) utraty przez P. K. prawa własności przedmiotowego pojazdu (31.08.2016 r.), a data ta jedynie potwierdza wcześniejsze wnioski, iż w momencie zawierania ze skarżącą umowy sprzedaży, P. K. był właścicielem spornego auta. Ten z kolei fakt, rzutować niewątpliwie może, na niezbędne w tej sprawie oceny organów, dotyczące (kwestionowanej dotychczas z pominięciem jakichkolwiek rozważań) skuteczności nabycia przez skarżącą spornego pojazdu, w oparciu o umowę, będącą podstawą wydania decyzji o rejestracji tego auta.

Przedstawione wyżej aspekty tej sprawy pozostały poza zakresem uwagi orzekających organów administracji publicznej. W związku z powyższym sąd uznał, że stwierdzone uchybienia świadczą o mogącym mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy naruszeniu powołanych już wcześniej przepisów postępowania, tj. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 par. 1 k.p.a., w zw. z art. 145 par. 1 pkt 5 k.p.a., art. 149 par. 2 k.p.a., art. 151 par. 2 k.p.a. oraz art. 107 par. 3 k.p.a., co nakazywało uchylić oba kontrolowane akty. Mając na uwadze sformułowaną wyżej ocenę tej sprawy, w ponownie prowadzonym postępowaniu, organ rozważy kwestię wystąpienia w tej sprawie przyczyny wznowienia, wskazując, które spośród dokumentów przedłożonych przez Bank do akt sprawy realizują przyjętą przesłankę wznowieniową oraz dokona oceny przyjętych dowodów, pod kątem przesłanek uwzględnianych w tej sprawie, prezentując wyniki dokonanych ocen w sposób zgodny z art. 107 par. 3 k.p.a. Pozytywne ustalenie wystąpienia przesłanki wznowieniowej otworzy drogę do ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji orzekającej o istocie sprawy, chyba że organ stwierdzi, iż w tej sprawie występują okoliczności określone w art. 146 par. 1 w zw. z art. 151 par. 2 k.p.a., wówczas ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (por. wyrok NSA z 13.05.2014 r., sygn. akt II GSK 450/13). Pamiętać przy tym należy, iż stwierdzenie przez organ naruszenia prawa, o którym mowa w ostatnio wskazanym przepisie, dotyczy jedynie zaistnienia przesłanek wznowieniowych, które uzasadniałyby uchylenie decyzji ostatecznej, gdyby nie upływ terminu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30.08.2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329), orzekł jak w sentencji wyroku.