Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 849/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2009-02-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zwolniono od uiszczenia wpisu
w pozostałym zakresie wniosek oddalono
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.246 pkt 2 w zw z art.260
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2009 r. na skutek sprzeciwu wniosku T.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej weryfikacji zgłoszenia celnego co do pochodzenia towaru p o s t a n a w i a 1. przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu, 2. w pozostałej części wniosek oddalić.


UZASADNIENIE

W związku z wezwaniem do uiszczenia ustalonego na 200 zł wpisu od

skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2008 r. nr [...], T.K. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych podnosząc, że sytuacja w jakiej znalazł się od momentu wszczęcia postępowań celnych w stosunku do jego firmy , do momentu wydania decyzji obciążających go kwota należności celno-podatkowych ulega ciągłemu pogorszeniu. Według skarżącego zakończenie części postępowań administracyjnych uniemożliwiło mu dalszą działalność i znalazł się na progu bankructwa.

W treści wniosku skarżący oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i dwoma synami w wieku 17 i 18 lat, prowadzi nieprzynoszącą żadnego dochodu działalność gospodarczą, jego żona pracuje na podstawie umowy na czas określony za wynagrodzeniem miesięcznym wynoszącym 281,50 zł brutto. Wskazał, że miesięczne koszty utrzymania jego rodziny wynoszą ok. 3.000 zł. Stanowią je należności za mieszkanie, telewizję, radio i telefon, koszty wyżywienia oraz "inne opłaty". Egzystencja rodziny skarżącego możliwa jest dzięki bezzwrotnej pomocy jego ojca i teściów.

Skarżący oświadczył także, iż nie składał deklaracji na podatek dochodowy od osób fizycznych, przedstawił też kserokopie deklaracji VAT-7 za sierpień , wrzesień i październik 2008 r. , z których wynika , że skarżący nie deklarował podatku należnego.

Nadto wskazał, iż ojciec i teściowie utrzymują się z emerytur, on zaś i jego żona (od [...] lipca 2002 r. istnieje w ich małżeństwie ustrój rozdzielności majątkowej) nie posiadają żadnego majątku , oszczędności.

Po rozpoznaniu wniosku referendarz sądowy postanowieniem z dnia

21 stycznia 2009 r. odmówił przyznania prawa pomocy. Z uzasadnienia wynika, że powodem odmowy było nieprzedstawienie przez skarżącego informacji i dokumentów potwierdzających w sposób niewątpliwy, czy i w jakim zakresie poniesienie kosztów sądowych przekracza jego możliwości finansowe, pomimo że to na skarżącym spoczywał ciężar dowodu w tej kwestii.

Skarżący w ustawowym terminie skutecznie wniósł sprzeciw od tego postanowienia. Nie godząc się z odmownym rozstrzygnięciem w przedmiocie prawa pomocy podkreślał, iż od chwili wszczęcia postępowania weryfikacyjnego przez organy celne jego sytuacja finansowa i jego rodziny ulega ciągłemu pogorszeniu. Pozbawienie go prawa pomocy w kwestii całkowitego zwolnienia z kosztów sądowych, jest równoznaczne z brakiem możliwości poddania przez Sąd ocenie zgodności z prawem działań organu celnego dokonanych w trakcie całego postępowania administracyjnego. Sytuacja ta powoduje, że w rzeczywistości pozbawiony zostaje konstytucyjnego prawa do Sądu, który jako jedyna instytucja może zbadać działania organu celnego w zakresie zgodności z prawem. Zauważył także, iż nawet najbardziej zapobiegliwy, przezorny i profesjonalny przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą, w swoich działaniach nie jest w stanie uwzględnić ewentualnie mogących powstać skutków, które mogłyby być pokryte z planowanych wydatków. Odmowa udzielenia mu przez Sąd prawa pomocy jest równoznaczna z pozbawieniem go prawa do rzetelnej oceny przez Sąd dowodów i faktów oraz okoliczności uznanych przez organ celny za dostatecznie udowodnione. Stan taki spowoduje, że nigdy nie będzie w stanie uzyskać stanowiska niezawisłego sądu w sprawach, które doprowadziły jego życie do koszmaru i rzeczywistego bankructwa. Podkreślił, iż duża ilość trwających sporów z organem celnym, które znajdują się na różnych etapach rozstrzygania, zarówno przed sądem jak i organem celnym, doprowadziła do sytuacji, kiedy określane w decyzjach administracyjnych wysokie zobowiązania i w związku z tym wysokie wpisy sądowe przekraczają nie tylko jego możliwości, ale również możliwości bliskich - nawet gdyby hipotetycznie założyć, że takową pomoc w ogóle oni mu udzielą.

Przekonywał, iż pozbawienie go prawa pomocy w kwestii całkowitego zwolnienia z kosztów sądowych, spowoduje, że decyzje organu celnego nie zostaną poddane rzetelnej i niezależnej ocenie Sądu, a zatem odmowa przyznania takiej formy pomocy doprowadzi do sytuacji, która utrwali organ celny w przekonaniu, że jego działania stanowią o zachowaniu granic prawa i braku naruszenia prawnych unormowań.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie skarżonego postawienia i ponowne rozpatrzenie złożonego wniosku o udzielenie mu prawa pomocy.

Sąd zważył:

W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej P.p.s.a.) wniesienie sprzeciwu ma ten skutek, że postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Prawo pomocy obejmuje na podstawie art. 244 § 1 P.p.s.a. zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, co stanowi jego zakres całkowity w myśl art. 245 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 245 § 3 cyt. ustawy prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata. Zgodnie z § 4 art. 245 częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej.

Przepis art. 246 § 1 P.p.s.a. wskazuje przesłanki, na podstawie których następuje przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej. W zakresie całkowitym następuje ono, gdy osoba fizyczna wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z treści cyt. wyżej przepisu wynika, iż ciężar wykazania występowania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na osobie składającej wniosek w zakresie przyznania tego prawa. Okoliczności wskazane w tym wniosku należy uzasadnić i uprawdopodobnić, a uznanie czy to nastąpiło należy do oceny sądu.

Mając na względzie powyższe rozważania, w oparciu o całokształt złożonych dokumentów, okoliczności sprawy, sytuację materialną i rodzinną wnioskodawcy Sąd doszedł do przekonania, że skarżący zasługuje na przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie w części od opłat sądowych, a mianowicie od wpisu od skargi w kwocie 200 zł.

Sąd wziął m.in. pod uwagę, iż przedmiotowa sprawa nie jest jedyną, w której skarżący zobowiązany jest do uiszczenia należnego wpisu sądowego. W takiej bowiem sytuacji ocena kondycji majątkowej strony powinna opierać się na analizie kosztów postępowania sądowego i aktualnej sytuacji finansowej strony. W tej mierze nie mógł być pominięty czynnik związany z prowadzeniem licznych postępowań sądowych, wzgląd należało też mieć na to, że pomoc otrzymywana od wstępnych stanowi jedyne źródło pokrycia potrzeb skarżącego dotyczących jego utrzymania oraz pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym członków najbliższej rodziny. Skarżący wykazał przy tym , że brak jest dochodów z działalności gospodarczej.

W tych okolicznościach Sąd przyjął , że domaganie się uiszczenia należnych opłat sądowych może spowodować niebezpieczeństwo pozbawienia skarżącego i jego najbliższych możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, bądź będzie prowadzić do ograniczenia prawa do kontroli zaskarżonej decyzji administracyjnej.

Na podstawie powołanych wyżej przepisów art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 P.p.s.a. Sąd orzekł zatem jak w sentencji.