Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 587/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 38 uat. 1 pkt 3, art. 38a ust. 1 pkt 12 i ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 167 poz 1399
law: Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach  uzdrowiskowych
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 2 ust. 1-2, par. 14 ust. 2 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek,, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2012r. sprawy ze skargi B.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz B.B. kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania B. W. B., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] znak: GPŚ-I.6220.2.2011 w sprawie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Budowie urządzeń infrastruktury technicznej, na którą składają się następujące obiekty: 1) elektrownie wiatrowe w ilości szt. 2 o łącznej mocy do 1200 kW, wysokości wieży do 78 m, średnicy wirnika do 56 m, 2) fundamenty pod elektrownie wiatrowe 2 szt., 3) linie kablowe średniego napięcia SN, zlokalizowanego na działce nr ewid. 122, położonej w miejscowości S., gm. S..

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się z wniosku B. W. B., w trybie ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy S. odmówił wnioskodawczyni ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowej inwestycji.

W odwołaniu B. W. B. zarzuciła organowi naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez niepoinformowanie stron o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości składania wniosków, w tym brak informacji o stanowisku Ministra Zdrowia co do braku możliwości lokalizacji wnioskowanej inwestycji w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej. Zdaniem wnioskodawczyni organ powinien uzyskać stanowisko Ministra Zdrowia przed przeprowadzeniem całego postępowania, bez narażania strony na koszty związane z uzyskaniem raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Nadto w odwołaniu podniesiono, że w orzecznictwie wyrażono pogląd odnośnie możliwości lokalizacji masztów anten stacji bazowych telefonii komórkowej, w strefie ochrony uzdrowiskowej w związku z tym brak jest podstaw do odmowy ustalenia warunków ochrony środowiska dla elektrowni wiatrowej.

Powołując przepisy § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), organ odwoławczy ustalił bezspornie, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Obowiązek przedłożenia raportu został nałożony przez Wójta Gminy S. po uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Busku-Zdroju stwierdzających potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ustalenia przedstawionego raportu, z których wynika, że planowana przedsięwzięcie pomimo usytuowania na terenie Szanieckiego Parku Krajobrazowego nie narusza zakazów obowiązujących w stosunku do tej formy przyrody, nie będzie także oddziaływać negatywnie na graniczący z nim obszar Natura 2000 Ostoja Szaniecko-S.ka, nie zostały zakwestionowane przez organ.

Spór powstał natomiast w związku z lokalizacją planowanej inwestycji w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej uzdrowiska S.. W statucie uzdrowiska ustanowionym uchwałą Rady Gminy S. z dnia 20 kwietnia 2009r. nr XXVII/122/09 ustalono w oparciu o udokumentowane zasoby wód leczniczych i leczniczy klimat warunki lecznicze i przewidziano, że na tym terenie obowiązuje m.in. zakaz prowadzenia działań mających wpływ na fizjografię uzdrowiska i jego założenia przestrzenne lub właściwości lecznicze.

Naczelnik Wydziału ds. Uzdrowisk Departamentu Organizacji Ochrony Zdrowia Ministerstwa Zdrowia w piśmie z dnia 20.02.2012r. wskazał, że zgodnie z zakazami określonymi w ustawie z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, budowa elektrowni wiatrowych w strefach ochrony uzdrowiskowej jest zabroniona. Podobne stanowisko zajął Dyrektor Departamentu Organizacji Ochrony Zdrowia Ministerstwa Zdrowia w piśmie z dnia 8.03.2012r., stwierdzając, że przedstawiane w indywidualnych sprawach uzgodnienia nie odnoszą się do warunków naturalnych niezbędnych do prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego.

Kolegium ustaliło, że planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z § 23 ust. 1 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. z wyłączeniem sołectwa S., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w Solcu-Zdroju z dnia 29 sierpnia 2008r. nr XXI/96/2008, ustanawiającym zakaz prowadzenia w strefie "C" działań mających wpływ na fizjografię uzdrowiska i jego założenia przestrzenne lub właściwości lecznicze klimatu. Powyższy zakaz stanowi powtórzenie treści art. 38 ust. 1 pkt 3 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym (...).

Organ akcentując charakter planowanej inwestycji, z uwagi na jej wyróżniające z otoczenia parametry, stanowiące element dominujący krajobrazu w obrębie wyniosłości terenowej związane z przebiegiem Wału Wójczo-Pińczowskiego, uznał, że będzie ona miała negatywny wpływ na fizjografię uzdrowiska, jego założenia przestrzenne oraz swoisty mikroklimat utrzymujący się w osłonie Wału Wójczo-Pińczowskiego. Również raport potwierdza, że projektowane wieże elektrowni wiatrowej będą górować nad otoczeniem pogarszając walory krajobrazowe. Wybudowanie elektrowni wiatrowej spowoduje ingerencję w warunki naturalne niezbędne do prowadzenia leczenia uzdrowiskowego. Tym samym zdaniem organu lokalizacja planowanej inwestycji narusza art. 38a ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym (...).

Organ powołując się na raport wskazał ponadto na możliwość emisji infradźwięków charakteryzujących się dużą i trudną do ustalenia długością fali, co nie wyklucza możliwości ich negatywnego oddziaływania na środowisko.

Powyższe ustalenia, w tym stanowisko Ministra Zdrowia, uzasadniały zdaniem organu odwoławczego wydanie negatywnej decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Mimo bowiem braku wśród ustawowych przesłanek wydania decyzji odmownej odesłania do przepisów odrębnych, za wyjątkiem ustaleń planu miejscowego (jeżeli został uchwalony), ratio legis tych uregulowań, którym jest ochrona środowiska naturalnego, nakazuje sięgać do innych przepisów, zwłaszcza tych, które bezwzględnie zakazują lokalizowania na danym terenie pewnych inwestycji.

Odnosząc się do zarzutu zbędnego opracowania kosztownego raportu Kolegium wskazało, że powyższa kwestia nie może być przedmiotem analizy i oceny Kolegium, natomiast strona może dochodzić roszczeń odszkodowawczych przed sądem cywilnym. Zagadnienie dotyczące lokalizacji w strefie ochrony uzdrowiskowej masztów anten stacji bazowych telefonii komórkowej z uwagi na indywidualny charakter stanowi odrębną sprawę. Kolegium nie zgodziło się również z zarzutem naruszenia art. 10 k.p.a., podkreślając udział pełnomocnika strony na każdym etapie niniejszego postępowania, w tym zawartej w obwieszczeniu z dnia 2.03.2012r. informacji o wystąpieniu Wójta Gminy S. do Ministra Zdrowia o interpretację. Z będącą odpowiedzią treścią pisma z dnia 8.03.2012r. pełnomocnik zapoznał się w dniu 28.03.2012r.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach B. W. B. wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzuciła naruszenie przepisów:

1) prawa materialnego tj.:

– art. 38a ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych w zw. z § 23 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S. oraz Statutem Uzdrowiska S., poprzez przyjęcie, że w strefie uzdrowiskowej "C" zakazane jest ogólnie lokalizowanie elektrowni wiatrowych, w szczególności planowanej przez skarżącą inwestycji, i nieuchylenie decyzji organu I instancji;

– art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji mimo stwierdzenia, że zgodnie z raportem o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, inwestycja ta nie zagraża środowisku w żadnym stopniu;

2) postępowania, tj:

a) naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie jakichkolwiek czynności zmierzających do ustalenia na wstępie, czy planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustawą o lecznictwie uzdrowiskowym (...), miejscowym planem i statutem uzdrowiska, a tym samym narażenie skarżącej na wydatki;

b) naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez niezawiadomienie stron o zakończeniu postępowania dowodowego, w sytuacji gdy przeprowadzano takie dowody po zawiadomieniu stron w tym trybie;

c) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie jakichkolwiek dowodów przeczących tezom raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko;

d) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, bez przeprowadzania jakichkolwiek dowodów, tezy Ministra Zdrowia, o zakazie lokalizowania przedmiotowej inwestycji w strefie uzdrowiskowej "C" uzdrowiska;

e) nierówne traktowanie stron poprzez dopuszczenie do lokalizacji w pobliżu inwestycji skarżącej masztu pomiarowego o wysokości przekraczającej wysokość masztów projektowanej przez skarżącą elektrowni wiatrowej.

W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że w toku postępowania żaden z uczestników, a także organ w decyzji, nie zakwestionowali przedłożonego raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zaskarżona decyzja poza nieudokumentowanymi wątpliwościami co do emisji infradźwięków nie zawiera w istocie żadnych zarzutów merytorycznych dotyczących wpływu planowanej inwestycji na środowisko. Zdaniem skarżącej organ wydając kwestionowaną decyzję oparł się wyłącznie na dwóch lapidarnych pismach z Ministerstwa Zdrowia, z których jedno (z dnia 8.03.2012r.) wpłynęło już po poinformowaniu stron o zebraniu materiału dowodowego, kierując się w istocie nieuzasadnioną obawą, że realizacja planowanej inwestycji może pozbawić Gminę S. statusu gminy uzdrowiskowej.

W skardze wskazano na rozbieżność między treścią uzasadnienia organów obu instancji. Kolegium bowiem stwierdziło, bez przeprowadzania żadnego dowodu, że planowana inwestycja będzie miała negatywny wpływ na fizjografię uzdrowiska, tymczasem z uzasadnienia organu I instancji wynika, że ten wpływ negatywny jedynie może wystąpić.

Zdaniem skarżącej, pominięto w decyzji faktyczną lokalizację inwestycji, ograniczając ustalenia w tym zakresie do podania numeru działki ewidencyjnej. Nie uwzględniono, że do granic strefy uzdrowiskowej "C" brakuje kilkudziesięciu metrów i czy w ogóle planowana elektrownia jest widoczna z uzdrowiska.

Powołując się na pogląd zaprezentowany w wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2007r. (sygn. IV SA/Wa 2077/06), stwierdzono, że skoro ustawa z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym (...) dopuszcza lokalizację stacji telefonii komórkowej w obszarze "B", to tym bardziej dopuszczalna będzie tego typu działalność w mniej chronionej strefie "C". Bez zbadania indywidualnej sytuacji i przeprowadzenia dowodów nie można więc orzec o sprzeczności lokalizacji inwestycji tylko na podstawie zapisów ustawy lub statutu.

Skarżąca zarzuciła organowi niewyjaśnienie, na czym polegać ma ingerencja w środowisko i dlaczego będzie ona miała negatywny wpływ na fizjografię uzdrowiska, jego układ urbanistyczny lub właściwości lecznicze klimatu. Wskazała, że uzasadnienie decyzji nie spełnia kryterium prawidłowego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego i motywów rozstrzygnięcia, brak jest opisu otoczenia planowanej inwestycji. W ocenie skarżącej, analizując treść art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r., nie ma podstaw do odmowy wydania pozytywnej decyzji w niniejszej sprawie.

W uzupełnieniu skargi powyższemu rozstrzygnięciu zarzucano ponadto naruszenie art. 8 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, poprzez dopuszczenie do posadowienia masztu do pomiarów wiatru o wysokości 90 m w odległości ok. 300 m od planowanej inwestycji, a także naruszenie art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji elementów, o których mowa w tym przepisie.

Skarżąca podniosła, że zakaz budowy elektrowni wiatrowych został przewidziany tylko w strefie "A" ochrony uzdrowiskowej, zaś w strefie "C" tylko w sytuacji, gdyby elektrownie wiatrowe wpływały na fizjografię uzdrowiska i jego założenia przestrzenne lub właściwości lecznicze klimatu. Opinie z Ministerstwa Zdrowia stoją zatem w sprzeczności z obowiązującym prawem. Wzniesienie elektrowni wiatrowej nie może być zdaniem skarżącej traktowane jako naruszenie fizjografii w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 2003r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych. Budowa dwóch turbin wiatrowych nie może być również uznana za naruszenie założeń przestrzennych uzdrowiska. Nie ma też podstaw do uznania, że przedmiotowa inwestycja narusza właściwości lecznicze klimatu, w sytuacji gdy mamy do czynienia z możliwością uzyskania jednej "z najczystszych" postaci energii elektrycznej. Hałas nie przekroczy 40 db w przypadku zabudowy mieszkaniowej i 45 db w przypadku zabudowy zagrodowej, co mieści się w obowiązujących normach.

Odnosząc się do twierdzeń organu I instancji jakoby raport o oddziaływaniu na środowisko niewystarczająco określił wartość dopuszczalnego poziomu hałasu w obrębie całej nieruchomości, nie określił dokładnie i nie zbadał kwestii wpływu infradźwięków oraz "efektu migotania cienia" na zdrowie ludzi, skarżąca podniosła, że w takiej sytuacji organ powinien ją wezwać do uzupełnienia raportu, do czego był zobowiązany stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. Brak tego wezwania oznacza, że organ wydał decyzję w oparciu o niekompletny raport, uchybiając tym samym zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). W konsekwencji ocena dowodów przez organ była dowolna. Naruszenie art. 85 ust. 2 przez organ I instancji polegało zaś na tym, że w uzasadnieniu decyzji nie wskazano, w jakim zakresie uwagi zgłoszone w toku postępowania zostały uwzględnione i dlaczego, oraz w jakim zakresie uwzględniono ustalenia zawarte w raporcie i którym ustaleniom odmówiono mocy dowodowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wyjaśnił, że działka nr ewid. 122 znajduje się obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem R – teren upraw polowych. Treść § 59 planu miejscowego nie dopuszcza zdaniem organu prowadzenia działalności niezgodnej z funkcją rolniczą terenu, a taką działalnością byłaby produkcja energii elektrycznej w elektrowni wiatrowej. Organ powołał się przy tym na definicję urządzenia elektroenergetycznego zawartą w art. 3 Prawa energetycznego. Budowa farmy wiatrowej na działce nr 122 oznaczałaby faktyczną zmianę przeznaczenia jednostki urbanistycznej z przeważającej funkcji upraw rolnych na funkcję przemysłową. Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał wyrok NSA z dnia 9 lutego 2011r. (sygn. II OSK 238/10).

Na rozprawie w dniu 24 października 2012r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że planowana inwestycja ma znajdować się w strefie "C" uzdrowiskowej na jej obrzeżach. Podniósł ponadto, że argumentacja organu zawarta w odpowiedzi na skargę powinna się znaleźć z zaskarżonej decyzji lub w decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270), dalej zwana p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Wojewody Świętokrzyskiego została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kryteria jakimi powinien kierować się organ przy wydawaniu decyzji poprzedzonych przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko określa art. 80 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej jako ustawa. Zgodnie z ust. 1 cyt. przepisu właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Stosownie do treści ust. 2 art. 80, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, przy czym wyjątki przewidziane w tym przepisie nie dotyczą elektrowni wiatrowych.

Z postanowień art. 80 ust. 2 wynika, że podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli został uchwalony.

Kolegium prawidłowo ustaliło, że dla terenu objętego planowaną inwestycją obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. z wyłączeniem sołectwa S. zatwierdzonego uchwałą Nr XXI/96/2008 Rady Gminy w Solcu-Zdroju z dnia 29 sierpnia 2008r. (Dz.Urz. Woj. Świętokrzyskiego Nr 219, poz. 2925) oraz postanowienia statutu uzdrowiska ustanowionego uchwałą nr XXVII/122/09 Rady Gminy S. z dnia 20 kwietnia 2009r. w sprawie statutu uzdrowiska S. (ze zmianami). Zapis ujęty w § 23 ust. 4 pkt 4 planu oraz obowiązujący w statucie zakaz odpowiadają brzmieniu art. 38a ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U. Nr 176, poz. 1399 ze zm.), stanowiącego, że w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej zabrania się budowy lub innych czynności, o których m.in. mowa w art. 38a ust. 1 pkt 12 tj. prowadzenia działań mających negatywny wpływ na fizjografię uzdrowiska i jego układ urbanistyczny ( w planie określono: przestrzenny) lub właściwości lecznicze klimatu. Zdaniem Kolegium budowa elektrowni jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a sam raport potwierdza, że projektowane wieże elektrowni wiatrowej będą górować nad otoczeniem i wskutek tego będą pogorszone walory krajobrazowe. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić, albowiem wbrew twierdzeniom organu nie znajduje ono potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.

W ocenie Sądu, w zakresie określonym art. 80 ust. 2 ustawy, argumentacja zarówno organu I jak i II instancji jest lakoniczna i nie daje podstaw do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Rację ma skarżący twierdząc, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zawierają generalnego zakazu budowy elektrowni wiatrowych w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej, a tylko w sytuacji, gdyby elektrownie wiatrowe negatywnie wpływały na fizjografię uzdrowiska i jego układ przestrzenny lub właściwości lecznicze klimatu. Sam fakt lokalizacji planowanej inwestycji w obszarze ochrony uzdrowiskowej "C" nie narusza, jak przyjęło Kolegium art. 38a ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (w uzasadnieniu mylnie powołano art. 38 ust. 1 pkt 3 lit d w brzmieniu przed nowelizacją ustawy wprowadzonej ustawą z dnia 4 marca 2011r. Dz.U. Nr 73, poz. 390, która obowiązuje od 7 lipca 2011r.).

Zauważyć także trzeba, że jakkolwiek w świetle regulacji dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, opinia Ministra Zdrowia, nie ma charakteru wiążącego, to nie mniej jednak z uwagi na dyspozycję art. 38a ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 12, nie można jej pominąć. Opinia Ministra Zdrowia jako organu właściwego do potwierdzenia spełnienia warunków koniecznych do nadania statusu uzdrowiska przez obszar, dla którego sporządzono operat uzdrowiskowy (art. 40 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym...) jest jednym z elementów materiału dowodowego w niniejszej sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podlegającym rozpatrzeniu przez organ wydający decyzję, według zasad określonych w art. 7 k.p.a. oraz w trybie określonym w art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. Opinia powinna zawierać argumentację pozwalającą na zweryfikowanie jej prawidłowości, w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Samo negatywne stanowisko, co do możliwości budowy elektrowni wiatrowej w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej wyrażone przez przedstawicieli Ministerstwa Zdrowia jest niewystarczające. W niniejszej sprawie brak właściwego uzasadnienia w pismach z dnia 20.02.2012r. i z dnia 8.03.2012r. ogranicza więc stwierdzenie, czy wszystkie ważne kwestie zostały rozważone, w szczególności co do negatywnego wpływu planowanej inwestycji na właściwości lecznicze klimatu.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy uznać należy, że organy nie wyjaśniły w sposób niebudzący wątpliwości wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na zasadność rozstrzygnięcia, czym naruszyły art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Tym samym również uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności organy nie wykazały, że planowane przedsięwzięcie będzie negatywnie wpływać na fizjografię uzdrowiska i jego układ urbanistyczny lub właściwości lecznicze klimatu. Ocena zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została dokonana wybiórczo, z pominięciem wszechstronnej analizy zapisów odnoszących się do terenu, na którym zaplanowano inwestycję. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostają natomiast wyjaśnienia organu zawarte w odpowiedzi na skargę, rozszerzające argumentację w kwestii niedopuszczalności prowadzenia działalności niezgodnej z wynikającą z planu, funkcją rolniczą terenu. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, odpowiedź na skargę nie może zastępować czy też uzupełniać uzasadnienia rozstrzygnięcia podjętego w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 11.05.2010r. II GSK 586/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21.09.2007r., VI SA/Wa 705/07, http:/orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Powszechnie przyjmuje się, że celem odpowiedzi na skargę jest odniesienie się organu do zarzutów skargi, nie zaś naprawianie popełnionych przez organ wadliwości w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji.

Trafnie Skarżący podnosi w skardze, że organ w ogóle nie uzasadnił wpływu turbin wiatrowych na fizjografię uzdrowiska i jego założenia przestrzenne lub właściwości lecznicze klimatu, nie opisał otoczenia, w którym planowane jest posadowienie turbin wiatrowych, nie ustalił jakie są założenia przestrzenne w tym uzdrowisku i na jaki (bądź jakie) elementy fizjograficzne uzdrowiska będzie miała wpływ inwestycja. Wątpliwości Sądu budzi stwierdzenie Kolegium, że ingerencja w fizjografię uzdrowiska i jego założenia przestrzenne poprzez pogorszenie walorów krajobrazowych nastąpi wskutek górowania elektrowni wiatrowych nad otoczeniem, skoro organ pomija i nie odnosi się do treści raportu, z którego wynika teza przeciwna tj. że: "punkt widokowy na Wale Wójczo-Pińczowskim w rejonie Sułkowic, usytuowany jest 300m na wschód od działki nr 122; punkt nie jest w żadnym przypadku zagrożony funkcjonowaniem 2 sztuk elektrowni wiatrowych" (zał. Nr 4.2, ad 10.).

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Koszty zastępstwa procesowego określono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 i 2 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), uwzględniając znaczny nakład pracy pełnomocników, a także zawiły charakter sprawy.

Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji, uwzględniając wskazane wyżej uwagi Sądu, dokona ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w zakresie wpływu planowanej inwestycji na fizjografię uzdrowiska i jego układ urbanistyczny lub właściwości lecznicze klimatu, w aspekcie przesłanek przewidzianych w art. 38a ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. W sytuacji stwierdzenia braków w tym materiale lub wątpliwości co do okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy organ rozważy możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Dopiero w oparciu o tak przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i zgromadzony w aktach materiał dowodowy podejmie rozstrzygnięciem którego treści obecnie Sąd nie przesadza, zaś swoje stanowisko uzasadni stosownie do wymogów przewidzianych w art. 107 § 3 k.p.a.