Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 468/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 3 ust. 1 pkt 6, art. 3 ust. 1 pkt 19, art. 26 ust. 6
journal: Dz.U. 2020 poz 797
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.

SENTENCJA

Dnia 17 marca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2021 roku sprawy ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu K. J., prowadzącej Kancelarię Radcy Prawnego w L. przy A, kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. a.bł.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 468/20

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta P. nakazał G.G. usunięcie odpadów o kodach wymienionych w tabeli z terenu nieruchomości o nr ewidencyjnym 408, obręb geodezyjny [...], położonej w miejscowości P., przy ul. A 31, jako miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania i magazynowania w terminie 60 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stała się ostateczna. Wykonanie decyzji ma nastąpić przez przekazanie odpadów podmiotowi posiadającemu stosowne zezwolenie właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania odpadami oraz zawiadomienie o wykonaniu nałożonego obowiązku i przedstawienie dowodów potwierdzających wykonanie nakazu.

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości, jako posiadającej istotne wady prawne oraz nakazanie zakończenia i zamknięcia postępowania w sprawie zgromadzonych odpadów, wobec stwierdzenia ich wywiezienia i niewystępowania.

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 26 ustawy o odpadach posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, a w przypadku nieusunięcia odpadów wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem przypadku, gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub wygaśnięcia decyzji związanej z gospodarką odpadami.

Zastosowanie środka nadzorczego w postaci decyzji administracyjnej nakazującej usunięcie odpadów wymaga następujących ustaleń: istnienia odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach; przechowywania odpadów w miejscu nieprzeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów; posiadacza odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach. Żadne inne kwestie nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy usunięcia odpadów.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że na terenie działki o nr ewidencyjnym 408, w obrębie geodezyjnym [...]; położonej w P. przy ul. A 31 znajdują się odpady.

O tym, co jest odpadem przesądza ustawa o odpadach i rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów. Określone rodzaje odpadów przestają być odpadami, jeżeli na skutek poddania ich odzyskowi, w tym recyklingowi, spełniają łącznie określone warunki (art. 14 ustawy o odpadach). Nie jest to zależne od woli posiadacza odpadów. Utrata statusu odpadu nie następuję również w wyniku uporządkowania odpadów.

W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił rodzaj odpadów. Załączone do akt sprawy fotografie jednoznacznie potwierdzają istnienie odpadów. Dokumentacja fotograficzna ma potwierdzać istnienie odpadów i pomóc w określeniu ich rodzaju. W trakcie oględzin, co oczywiste potwierdzono istnienie odpadów, ale przede wszystkim ich położenie.

Bezsprzeczne odpady znajdują się w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania (teren nie jest składowiskiem, brak jest obiektu budowlanego przeznaczonego do składowania odpadów - art. 3 ust. 1 pkt 25 ustawy o odpadach). Wykluczyć należy również możliwość magazynowania odpadów. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach pod pojęciem magazynowania odpadów rozumie się czasowe przechowywanie odpadów obejmujące: a) wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę (skarżący nie jest wytwórcą odpadów znajdujących się na nieruchomości), b) tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów (skarżący nie jest przedsiębiorcą prowadzącym zbieranie odpadów - brak wymaganego przepisami prawa zezwolenia - art. 43 ust. l pkt 4 ustawy o odpadach), c) magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów (skarżący nie jest przedsiębiorcą prowadzącym przetwarzanie odpadów - brak wymaganego przepisami prawa zezwolenia - art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach).

Pojęcie "posiadacza odpadów" zostało zdefiniowane w art. 3 ust. 3 pkt 19 ustawy o odpadach i "rozumie się przez to wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości". W ustawie o odpadach brak jest definicji legalnej "władającego powierzchnia ziemi", dlatego zgodnie z zasadami wykładni systemowej zewnętrznej należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej p.o.ś.; zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 04 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1615/15; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/G1 127/16). W myśl art. 3 pkt 44 p.o.ś. pod pojęciem władającego powierzchnią ziemi rozumie się właściciela nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako władający. Władającym nieruchomością jest skarżący.

W ocenie Kolegium zgodnie z art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach organ pierwszej instancji określił: termin usunięcia odpadów, który dawał realną szansę wykonania decyzji.

Kolegium w pełni podzieliło pogląd zaprezentowany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 07 września 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 411/16, iż: "Nie ma przy tym racji skarżący twierdząc, że decyzja winna określać ewentualną ilość odpadów, które mają zostać usunięte lub sposób obliczenia tej ilości. Wprawdzie wyliczenie zamieszczone w art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach ma charakter otwarty, jednak nie budzi wątpliwości, że żaden przepis ustawy o odpadach nie nakazuje precyzowania w decyzji kubatury odpadów podlegających usunięciu. Zresztą prawidłowe zadośćuczynienie temu obowiązkowi przez organ wiązałoby się w praktyce z usunięciem tych odpadów przez sam organ, celem ustalenia ich masy (grubości, ilości itd.), co wydaje się działaniem absurdalnym. W praktyce więc niemożliwe byłoby wydanie jakiejkolwiek decyzji nakazującej usunięcie odpadów" (zob. też. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 277/15). Podobnie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Po 121/14 stwierdzając, iż: "[...] w decyzji nakładającej obowiązek usunięcia odpadów organ nie musiał określać ich ilości. Rzeczą strony jest doprowadzenie do takiego stanu działki [...], jaki istniał przed nawiezieniem spornych mas ziemi, co jednoznacznie wynika z wydanych w sprawie decyzji".

Kolegium podkreśliło przy tym, że w interesie strony jest jak najszybsze usunięcie odpadów. Zgodnie z art. 293 p.o.ś. za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone w wysokości 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania (ust. 1). Magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania traktuje się jako składowanie odpadów bez wymaganej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska, z zastrzeżeniem ust. 3 (ust. 2).

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi G.G. podniósł że:

"Jak wynika z pisma przewodniego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., które datowano na 17.03.2020 r. od Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w P., podpisanego i sygnowanego przez Prezydenta Miasta P., sprawie nadano bardzo szybki bieg, bez zbędnej zwłoki. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., swoją decyzję wydało po niepotrzebnej zwłoce w dacie 05.05.2020 n, czyli po ok. 50 dniach, co jest sprzeczne z dostępną mi wykładnia prawną w takich sprawach procedowanych przez Samorządowe Kolegia Odwoławcze, gdzie wskazuje się na termin 30 dniowy. Już to pokazuje na pewne uchybienia prawne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. orzekając w przedmiotowej sprawie, miało świadomość stanu epidemiologicznego w Polsce i związanych z tym decyzji administracyjnych wstrzymujących działanie znacznej części gospodarki kraju, w tym wielu firm i przedsiębiorstw, także z branży obrotu odpadami, celem ochrony obywateli przed zarażaniem się koronawirusem. Jednak S.K.O. nie wzięło pod uwagę braku możliwości ewentualnego podjęcia przeze mnie działań w kierunku wywiezienia "podmiotowi posiadającemu stosowne zezwolenie właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania odpadami", abstrahując od stanu faktycznego braku ma moim terenie przedmiotowych odpadów, gdzie wskazywałem na brak udowodnienia występowania rzekomych odpadów dokumentacją fotograficzną przez organ pierwszej instancji. Brak, według mojej oceny, przedłużenia terminu na usunięcie przedmiotowych odpadów, w wypadku uznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. ich występowania na moim terenie, co nie ma miejsca, do czasu ustabilizowania się stanu epidemiologicznego, odmrożenia gospodarki do stanu działania przedmiotowych firm gospodarowania odpadami i dopiero wtedy uprawomocnienia się decyzji z terminem jej realizacji na 60 dni. W tym zakresie uważam za chybione postępowanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., zgodnie z wyrażoną w art. 15 kodeksu postępowania administracyjnego zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, gdzie strona ma prawo do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez dwa różne organy, powtórnie w pełnym zakresie dokonało analizy przedmiotowej sprawy. Jednakże w wyniku tej analizy, dokonując zapoznania się z materiałem dowodowym w postaci zdjęć wykonanych przez pracowników Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. na terenie mojej nieruchomości o nr ewidencyjnym Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., obręb geodezyjny [...], położonej w P., ul. A 31, mylnie uznało za aktualne zdjęcia wykonane w dniu 23.10.2019 r. i odpowiadające stanowi na dzień wydania przez Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w P. odwoływane] decyzji z dnia [...].02.2020 r. w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów. Od w/w daty dokonałem wywozu do podmiotu zajmującego się skupem surowców wtórnych, wszystkich pokazanych na zdjęciach odpadów, co wykazałem w pismach i załącznikach w postaci formularza przyjęcia odpadów, także podczas rekontroli w dniu 28.02.2020 r. - vide zdjęcia ze stanu faktycznego podczas kontroli w tym dniu. To te zdjęcia są ostatnimi aktualnymi i pokazują stan faktyczny. Nie ma już sterty złomu stalowego wykazanego na zdjęciach z 23.10.2020/11:00, ani dużej ilości toreb plastykowych z zawartością butelek szklanych. W mojej ocenie wskazuje to na brak staranności w ocenie zgromadzonego przez Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w P. materiału dowodowego, co wpłynęło bezpośrednio na wydanie decyzji S.K.O. w tej sprawie. Stawia mnie to w niemożliwej do realizacji sytuacji udowodnienia dokumentami usunięcia z mojego terenu do przedsiębiorstwa prowadzącego odbiór surowców wtórnych, odpadów z mojego terenu, których nie ma. Wskazać także ponownie należy, że w trakcie kontroli w dniu 28.02.2020 przez Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w P., nie wykazano znacznych ilości odpadów, a jedynie kilka opon i dwa zderzaki, oraz po jednej lodówce, pralce i kuchni gazowej, do czego odniosłem się szczegółowo w treści II l a-i mojego odwołania z dnia 15.03.2020 r. Tak więc nie mogę się zgodzić z treścią uzasadnienia str.2/5 linijka 27 – 29. Stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., w zakresie oceny ilości odpadów na moim terenie, pozostaje polemiką z moją opinią o nieprecyzyjnym określeniu przez kontrolujących mnie pracowników Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w P. o "znacznych ilościach odpadów", gdzie można odnieść mylne wrażenie o rażących uchybieniach z mojej strony względem obowiązujących przepisów w związku z wielotonowymi ilościami odpadów zgromadzonych na moim terenie, a nie ilościach liczonych jedynie w dziesiątki kilogramów i to mających miejsce jedynie podczas pierwszej kontroli w dniu 23.10.2019 r. Reszta z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. nr [...] z dnia [...].05.2020 r. jest przywołaniem podstaw prawnych i wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. Docenić należy wkład pracy w przywołanie tychże, jednakże biorąc pod uwagę moje stanowisko w zakresie pkt. 3 tego pisma, co w mojej ocenie powoduje nieprawidłową interpretację stanu faktycznego, a co za tym idzie, niepotrzebne podnoszenie kwestii własności i posiadacza odpadów, przechowywania, magazynowania odpadów, ich statusu i stanu prawnego, przetwarzania i recyklingu, prawidłowości oceny katalogowej przez organ pierwszej instancji, a także ich miejsca składowania pod kątem właściwości terenu i właściwości obiektu. Jednocześnie także należy wskazać na chybione przywołanie w uzasadnieniu S.K.O. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18.05.2013 r., sygn. Akt II SA/Po 121/14, gdyż co do zasady odnosi się on do nawiezienia mas ziemi, co nie przystaje do rzeczywistości tej sprawy, gdzie teren mojej nieruchomości jest spoziomowany do powierzchni ulicy, tj. chodnika i jezdni asfaltowej i nie wymaga nawożenia mas ziemi, także w wyniku wywiezienia/usunięcia rzekomych odpadów. Ponadto teren ten jest utwardzony płytami chodnikowymi na większości powierzchni, czysty, bez plam po odpadach, oraz przerostów chwastów. Biorąc powyższe pod uwagę, nie mogę zgodzić się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. nr [...] z dnia [...].05.2020 r., jako sprzeczną ze stanem faktycznym jaki ma miejsce na moim terenie. Dlatego też za konieczne uważam złożenie powyższego odwołania, jako formy zaskarżenia w/w decyzji S.K.O., jako sprzecznej z prawem".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono zasad postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Innymi słowy istotą kontroli przez sąd administracyjny jest zbadanie, czy zaskarżona decyzja odpowiada mającym zastosowanie w sprawie przepisom prawa materialnego i czy została wydana w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym adekwatnie do wymogów kodeksu postępowania administracyjnego.

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu tego rodzaju naruszeń prawa, które uzasadniałoby jego uchylenie.

Na wstępnie należy dodatkowo wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 oraz art. 120 p.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r. poz. 797), powoływanej dalej jako "ustawa". Cytowana ustawa obejmuje problematykę związaną z gospodarowaniem odpadami, określając środki służące ochronie środowiska, życia i zdrowia ludzi, zapobiegające i zmniejszające negatywny wpływ wynikający z wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi oraz ograniczające ogólne skutki użytkowania zasobów i poprawiające efektywność takiego użytkowania.

Pojęcie odpadu ustawa definiuje w art. 3 ust. 1 pkt 6, zgodnie z którym przez odpad rozumieć należy każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest zobowiązany.

Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy posiadaczem odpadów jest ich wytwórca lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, będąca w posiadaniu odpadów. Domniemywa się przy tym, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości.

Zaskarżona decyzja oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji wydane zostały na podstawie art. 26 ustawy. Zgodnie z jego treścią posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego ich usunięcia z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. W przypadku nieusunięcia odpadów wójt, burmistrz lub prezydent miasta w drodze decyzji wydawanej z urzędu nakazuje posiadaczowi odpadów ich usunięcie Ust. 6 cyt. art. 26 ustawy określa zaś warunki formalne decyzji, stanowiąc, iż powinna określać ona w szczególności - termin usunięcia odpadów, ich rodzaj oraz sposób usunięcia.

Powszechnie przyjmuje się, że cytowana regulacja prawna określa zatem następujące warunki wydania decyzji nakazującej usunięcie odpadów - po pierwsze ich istnienie, po drugie ich posiadanie w miejscu nieprzeznaczonym do składowania lub magazynowania oraz po trzecie ustalenie podmiotu zobowiązanego do usunięcia nielegalnie składowanych odpadów.

Sąd uznał, że w realiach rozpoznawanej sprawy wszystkie te elementy zostały prawidłowo ustalone i udokumentowane przez organy administracyjne obu instancji. Stan faktyczny przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia nie budzi zdaniem sądu wątpliwości.

Materiał zgromadzony w toku postępowania, w szczególności dokumentacja fotograficzna wskazuje w sposób jednoznaczny, że skarżący prowadzi "nieformalną działalność gospodarczą" polegającą na zbieraniu odpadów, które składowane są na terenie nieruchomości o nr ewidencyjnym 408, obręb geodezyjny [...], położonej w miejscowości P., przy ul. A 31. Skarżący czerpie z tego rodzaju działalności dochody, co zostało przyznane w skardze. Fakt zalegania odpadów również nie jest w sprawie sporny między stronami. Nie jest także sporne, iż odpady te zalegają w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Nie budzi również wątpliwości fakt, że skarżący jest posiadaczem odpadów w rozumieniu ustawowym. Organ wskazał na sposób i termin, w jakim usunięcie odpadów ma nastąpić. Skarżący sugeruje jednakże, że z uwagi na pandemię może mieć problem z ich przekazaniem odpowiednim uprawnionym podmiotom. Kwestią sporną jest również i przede wszystkim brak określenia ilości zalegających odpadów na dzień wydania decyzji organu odwoławczego w sytuacji, gdy skarżący podnosi, że część odpadów została wywieziona.

Podkreślenia jednak wymaga, że bez znaczenia pozostaje fakt, że organ II instancji "nie zaktualizował" stanu zalegania odpadów na nieruchomości skarżącego, skoro wywiezienie części odpadów nie czyni w jakimkolwiek zakresie bezprzedmiotowym postępowania administracyjnego. Na skarżącego został nałożony obowiązek wywiezienia całości oznaczonych w decyzji odpadów i kontroli organu odwoławczego podlegała zasadność nałożenia obowiązku w zakresie istniejącym na dzień wydania decyzji przez organ I instancji. Sąd w składzie orzekającym podziela w całej rozciągłości stanowisko organu uwzględniające ukształtowaną już linię orzeczniczą, że brak jest podstaw prawnych i racjonalnych do stawiania wymogu, że decyzja winna określać ewentualną ilość odpadów, które mają zostać usunięte lub wskazywać sposób obliczenia tej ilości, skoro ilość odpadów może ulegać nieustannie zmianie. Wprawdzie wyliczenie zamieszczone w art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach ma charakter otwarty, jednak nie budzi wątpliwości, że żaden przepis ustawy o odpadach nie nakazuje precyzowania w decyzji ilości odpadów podlegających usunięciu.

Wyjaśnienia również wymaga, że ustawodawca wprowadził wymóg, aby decyzja wydana w omawianym trybie zawierała określenie sposobu usunięcia odpadów. Wskazanie terminu usunięcia odpadów, rodzaju odpadów podlegających usunięciu oraz sposobu ich usunięcia należy uznać za kompletne, co powoduje, że decyzja jest wykonalna. W tym miejscu warto wskazać, że brak jest jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia, że w związku ze stanem epidemicznym możliwość odbioru odpadów przez właściwe uprawnione podmiotu podlega zawieszeniu czy ograniczeniu. Co więcej, z uwagi na cel przepisów art. 26 ustawy o odpadach nie jest uprawnione oczekiwanie przez osobę zobowiązaną do usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania, że obowiązek ten zostanie ukształtowany w sposób i w terminie, jaki daje skarżącemu szansę na większy zarobek.

Nie mogą również wywołać na gruncie niniejszego postępowania zarzuty skarżącego dotyczące przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ odwoławczy, gdyż pozostaje to bez wpływu na ocenę prawidłowości w świetle art. 26 ustawy o odpadach wydania zaskarżonej decyzji.

Reasumując, w niniejszej sprawie organy administracji przeprowadziły postępowanie z poszanowaniem zasad określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, zwłaszcza podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Materiał dowodowy został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony w całości (art. 77 § 1 k.p.a.). Następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego organy oceniły, że zostały spełnione przesłanki do wydania kwestionowanej decyzji (art. 80 k.p.a.), co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zapadłych rozstrzygnięć (art. 107 § 3 k.p.a.).

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 wyroku.

O kosztach postępowania (pkt 2 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 68).

dc