Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1299/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 146 ust. 1
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
article: art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Dariusz Czarkowski (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia ... czerwca 2020 r. nr ... w przedmiocie odmowy dokonania korekty dokumentu DSK 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] sp. z o. o z siedzibą w W. (dalej jako "Skarżąca", "Strona", "Spółka") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej jako "Dyrektor IAS", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno- Skarbowego w Warszawie (dalej jako "Naczelnik UCS", "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania korekty dokumentu [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] kwietnia 2019 r. w urzędzie celnym wyjścia ([...] ) we F. procedurą tranzytu wg [...] został objęty towar w postaci: łącznik elektroniczny, wiązka przewodów i jednostka napędowa o wadze brutto 1100,83 kg i wadze netto 990,70 kg. Przedmiotowy towar w dniu [...] kwietnia 2019 r. został przedstawiony upoważnionemu odbiorcy, tj. Stronie. O dostarczeniu towaru upoważniony odbiorca poinformował urząd celny przeznaczenia ([...] ) w W. i po upływie określonego w pozwoleniu czasu otrzymał zgodę na rozładunek towaru (komunikat IE043). Po dokonaniu rozładunku upoważniony odbiorca przesłał w systemie NCTS do urzędu przeznaczenia uwagi rozładunkowe (komunikat IE044) zawierające informację o zakończeniu rozładunku z wynikiem "zgodnie", nie wskazując jakichkolwiek rozbieżności co do ilości i rodzaju rozładowanego towaru. W związku z powyższym do urzędu wyjścia został wysłany komunikat IE018 - wyniki kontroli w miejscu przeznaczenia z kodem wyniku kontroli A2 uznano za zgodne. Następnie urząd przeznaczenia wysłał do upoważnionego odbiorcy informację o zwolnieniu towaru z tranzytu - (komunikat IE025) w wyniku czego operacja tranzytowa została zakończona, a upoważniony odbiorca mógł dysponować całością towaru dla celów objęcia kolejną procedurą lub czasowym składowaniem. Z dokumentów wynika, że towar objęty zgłoszeniem w procedurze tranzytu [...] (list przewozowy nr [...] ) został złożony w magazynie czasowego składowania pod nr [...] .

Pismem z dnia 10 kwietnia 2019 r. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zmianę wagi brutto i netto w dokumencie DSK poprzez przyjęcie rzeczywistej wagi towaru jako 1135 kg brutto zamiast deklarowanej w dokumentach celnych 1100,83 kg brutto. We wniosku Strona podniosła, iż w wyniku przeważenia towaru na wniosek klienta Strony stwierdzono, że waga przesyłki wynosi 1135 kg.

Spółka do wniosku załączyła:

- protokół ważenia przesyłki (bez daty, podpisany przez pracowników Spółki jako osoby upoważnione do ważenia);

- zlecenie wydania [...] wraz ze zgodą urzędu celnego na oględziny i ważenie przesyłki (adnotacja bez daty);

- [...] .

Organ I instancji decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] odmówił dokonania korekty dokumentu [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r.

W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, iż towary zostały zwolnione z procedury tranzytu z wynikiem kontroli A2 - uznano za zgodne. Tym samym brak jest podstaw do zmiany dokumentu DSK, który został utworzony na podstawie w/w zgłoszenia tranzytowego. Wyjaśnienie niezgodności i ewentualna zmiana danych w przedmiotowym zgłoszeniu celnym, w ocenie organu pierwszoinstancyjnego, należy do kompetencji urzędu celnego wyjścia.

Pismem datowanym na dzień 18 lipca 2019 r. Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji Naczelnika UCS.

Uznając bezzasadność odwołania Dyrektor IAS decyzją z [...] czerwca 2019 r. o ww. numerze utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę wydawania decyzji stanowią natomiast przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.Urz. UE L 269 z 10.10.2013r. z późn. zm.), rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad określających niektóre przepisy unijnego kodeksu celnego (Dz.Urz. UE L 343 z 29.12.2015r.) i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.Urz. UE L 343 z dnia 29 grudnia 2015 r.). Organ odwoławczy podniósł, że niniejszej sprawie rozbieżności dot. wagi towaru stwierdzono dopiero w dniu 10 kwietnia 2019 r. (tj. po zwolnieniu towaru do kolejnej procedury) dokonano wówczas przeważenia przesyłki stwierdzając, iż waga jej to zamiast deklarowanej w dokumentach celnych 1100,83 kg brutto wynosi 1135 kg brutto. Istotne znaczenie miał fakt, iż przedsiębiorca nie zgłosił uwag przeładunkowych zgodnie z obowiązującą instrukcją postępowania dla przedsiębiorców korzystających z Nowego Skomputeryzowanego Systemu Tranzytowego NCTS, a tym samym nie wykonał prawidłowo obowiązków wynikających z pozwolenia nr [...] . Do urzędu przeznaczenia został wysłany komunikat "zgodnie", co stanowiło podstawę do zwolnienia towaru w celu objęcia następną procedurą. Odmowa korekty wagi w niniejszej sprawie wynikała z następujących okoliczności faktycznych:

1) procedura została zakończona. Strona zgłosiła w systemie NCTS zakończenie procedury komunikatem "zgodnie" a tym samym zwolniła towar do kolejnej procedury;

2) przeprowadzona analiza zgromadzonego materiału potwierdziła uchybienia przedsiębiorcy w ramach uzyskanego statusu upoważnionego odbiorcy podczas przeprowadzanej procedury tranzytu.

Odnosząc się do art. 146 UKC wskazano, że elementy przemawiające za sprostowaniem zgłoszenia celnego mają fakultatywny charakter co oznacza, iż to od organu zależy zmiana tych elementów, pod warunkiem spełnienia przesłanek do zmiany danych, a tych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Niespójność wagi towaru została ujawniona na etapie przeważenia towaru objętego czasowym składowaniem przed objęciem kolejną procedurą. Należy podkreślić, iż czynność ta odbywała się po zwolnieniu towaru. W przedmiotowej sprawie wniosek o korektę wagi został złożony w dniu 10 kwietnia 2019 r., a zatem 2 dni po zwolnieniu towarów. W ocenie Dyrektora IAS nie ulega wątpliwości, że osoba dokonująca przekazania komunikatu "zgodne" ponosi odpowiedzialność za jego treść, a możliwość jego zmiany kończy się co do zasady najpóźniej w dacie zwolnienia towarów. Z powyższego obowiązku upoważniony przedsiębiorca nigdy nie został zwolniony. Należy zauważyć, że przepisy prawa celnego umożliwiają uczestnikowi danej procedury sprawdzenie w drodze rewizji celnej np. ilości sprowadzonego towaru, tak przed dokonaniem zgłoszenia celnego jak i przed zwolnieniem towaru do kolejnej procedury. W badanej sprawie Skarżąca nie skorzystała z takiej możliwości i przeważenie towaru nastąpiło po zwolnieniu towaru. Czynność ważenia nie została dokonana w obecności funkcjonariusza celnego, co pozbawia dokument sporządzony na okoliczność dokonanej czynności walorów dokumentu urzędowego wynikających z art. 194 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy powołał się nadto na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2018 r., wydany w sprawie o sygn. akt I GSK 157/16, w którym orzeczono, że gdy towar zostanie zwolniony spod dozoru celnego organ celny nie ma obowiązku uwzględnić wniosku o dokonanie korekty, gdyż nie miał możliwości kontroli towaru z uwagi na to, że towar wyszedł spod dozoru celnego. Organy nie miały obowiązku prawnego robić ustaleń w celu weryfikacji okoliczności takich jak ubytki naturalne czy błędny pomiar masy. Ponadto przedłożono przez Skarżącą raport końcowy (tu protokół ważenia) nie został sporządzony przez pracownika organu celnego, był więc dla organów mało istotny przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy.

Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Dyrektora IAS wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika UCS oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie:

1) naruszenie art. 233 § 1 pkt 1) Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem prawa, podczas gdy należało przedmiotową decyzję uchylić w całości;

2) naruszenie podstawowych zasad postępowania: art. 120 Ordynacji podatkowej - zasady praworządności, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej - pogłębiania zaufania do organów podatkowych, art. 127 Ordynacji podatkowej - zasady dwuinstancyjności;

3) naruszenie art. 146 ust. 1 UKC poprzez błędne uznanie co do niemożności sprostowania deklaracji do czasowego składowania, podczas gdy takie przesłanki do sprostowania danych w zakresie wagi towaru wskazanej na deklaracji do czasowego składowania zostały spełnione;

4) naruszenie art. 173 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 UKC poprzez błędne uznanie co do niemożności sprostowania zgłoszenia celnego, w szczególności przez wzgląd na przesłanie przez Spółkę uwag rozładunkowych z wynikiem "zgodnie" (komunikat IE044) co zakończyło procedurę tranzytu i po zwolnieniu towaru, co uniemożliwia dokonywanie jakichkolwiek zmian w zgłoszeniu, podczas gdy obowiązujące przepisy nie zakazują dokonania takiej zmiany, a zostały spełnione uzasadnione przesłanki do sprostowania wagi towaru wskazanej na zgłoszeniu celnym;

5) naruszenie art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej, tj. zasady prawdy obiektywnej w zw. z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie całego materiału dowodowego i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, który winien być zebrany i rozpatrzony w sprawie, w konsekwencji co spowodowało błędną ocenę dowodów przez organ i wydanie błędnej decyzji kończącej administracyjny tok postępowania;

6) naruszenie art. 90e ust. 1 Prawa celnego w zw. z art. 140 § 1 oraz art. 125 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, tj. zasady szybkości postępowania, poprzez załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym z naruszeniem terminów ustawowych, podczas gdy rozpoznanie sprawy winno nastąpić niezwłocznie, nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany był zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, co w przedmiotowym postępowaniu nie miało miejsca.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie.

W piśmie datowanym na dzień 16 września 2020 r. Skarżąca złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy.

Dyrektor IAS, w piśmie datowanym na dzień 22 września 2020 r., nie wyraził zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwana dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Sąd, kierując się tymi przesłankami uznał, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu.

W dniu 16 listopada 2020 r. w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym, mając na względzie zarządzenie nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnych działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniu wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym oraz zarządzenie nr 21 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2020 r. w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-Cov-2 ustalonych w Zarządzeniu nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych sprawa niniejsza została przez Przewodniczącego Wydziału skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs (4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374)

Odnosząc się do ram prawnych niniejszej sprawy należy wskazać na treść art. 146 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.Urz. UE L 269 z 10.10.2013r. z późn. zm.), dalej zwany UKC, zgodnie z którym zgłaszający, na wniosek, za zgodą organów celnych może po złożeniu deklaracji do czasowego składowania sprostować jedną lub kilka jej danych. Sprostowanie nie może powodować, że deklaracja będzie dotyczyć towarów innych niż te, które pierwotnie obejmowała.

Sprostowanie nie jest możliwe, jeżeli organy celne:

a) poinformowały osobę, która złożyła deklarację, o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów;

b) stwierdziły nieprawidłowość danych zawartych w deklaracji.

Z ustalonego stanu faktycznego bezspornie wynika, iż Strona zakończyła operację tranzytową jako zgodną, nie informując urzędu celnego przeznaczenia ([...] ) o jakichkolwiek nieprawidłowościach, w tym odnoszących się do wagi/ ilości towaru. W dniu 10 kwietnia 2019 r. dokonano przeważenia przesyłki stwierdzając, iż waga jej, zamiast deklarowanej w dokumentach celnych 1100,83 kg brutto, wynosi 1135 kg brutto. Z uzasadnienia decyzji Dyrektora IAS wynika, że odmówiono zastosowania art. 146 UKC, bowiem elementy przemawiające za sprostowaniem zgłoszenia celnego mają fakultatywny charakter co oznacza, iż to od organu zależy zmiana tych elementów, pod warunkiem spełnienia przesłanek do zmiany danych, a tych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Przyjmując, aczkolwiek o wadliwym sposobie uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd wypowie się poniżej, że odmówiono korekty dokumentu [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., gdyż, w ocenie organu, do faktycznych zmian w zakresie wagi towarów nie doszło, ze stanowiskiem Dyrektora IAS w tym zakresie nie można się zgodzić. Organu odwoławczego nie przekonują dokumenty załączone do wniosku o zmianę wagi brutto i netto w dokumencie DSK tj.:

- protokół ważenia przesyłki, bowiem nie widnieje na nim data oraz został on podpisany przez pracowników Spółki jako osoby upoważnione do ważenia;

- zlecenie wydania [...] wraz ze zgodą urzędu celnego na oględziny i ważenie przesyłki. Organ odwoławczy w tym zakresie wskazuje nadto, że Strona zgłosiła w systemie NCTS zakończenie procedury komunikatem "zgodnie", a tym samym zwolniła towar do kolejnej procedury. W czynności ważenia nie brał zaś udziału również funkcjonariusz celny. Sąd w składzie niniejszym podziela pogląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 stycznia 2016 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 578/15, że komunikat IE045 określany mianem komunikatu zamknięcia w procedurze tranzytu jest wydawany w systemie informatycznym i ma jedynie charakter informacyjny. Komunikat ten, w przypadku stwierdzenia w okresie późniejszym nieprawidłowości w zakresie procedury tranzytu, nie uniemożliwia prowadzenia postępowania w tym przedmiocie przez organy celne, ani nie zwalnia z odpowiedzialności głównego zobowiązanego i przewoźnika. Dokument ten nie może w związku z tym być traktowany jako dowód prawidłowego przeprowadzenia procedury tranzytu. Mając zatem na uwadze, że komunikaty w procedurze zamknięcia mają jedynie charakter informacji, tym samym argumentacja Dyrektora IAS, oparta o treść komunikatów, jest zbyt daleko idąca w swoich skutkach. Rację należy przyznać Stronie, iż przesłanie przez Spółkę uwag rozładunkowych z wynikiem "zgodnie" (komunikat IE044) co zakończyło procedurę tranzytu i po zwolnieniu towaru, nie uniemożliwia dokonywanie jakichkolwiek zmian w zgłoszeniu, bowiem obowiązujące przepisy nie zakazują dokonania takiej zmiany.

Stwierdzone zaś przez organ uchybienia przedsiębiorcy w ramach uzyskanego statusu upoważnionego odbiorcy podczas przeprowadzanej procedury tranzytu również nie uniemożliwiają korekty dokumenty DSK. Dokonanie przeważenia towaru dopiero w dniu 10 kwietnia 2019 r. czyli po zwolnieniu towaru oraz fakt, iż czynność ważenia nie została dokonana w obecności funkcjonariusza celnego, co ma pozbawiać dokument sporządzony na okoliczność dokonanej czynności walorów dokumentu urzędowego, nie oznaczają, że nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania art. 146 ust. 1 UKC. Przepis ten bowiem nie zawiera tego rodzaju ograniczenia. Na marginesie należy wskazać, że w aktach sprawy administracyjnej znajduje się dokument "Zlecenie wydania" nr [...] (k. 4 akt administracyjnych), na którym funkcjonariusz służby celno-skarbowej wyraził zgodę na czynność oględzin i ważenia towaru. Tym samym organy skarbowe zostały poinformowane o planowanej czynności ważenia i nie wnosiły do niej żadnych zastrzeżeń. Powyższa okoliczność nie może pozostawać poza oceną materiału dowodowego zebranego w sprawie.

W ocenie Sądu z uzasadnienia decyzji nie wynika jakiej przesłanki zawartej w art. 146 ust.1 UKC do zmiany danych w dokumencie DSK nie stwierdzono. Organ nie wyjaśnia czy okoliczność zgłoszenia przez Stronę w systemie NCTS zakończenie procedury komunikatem "zgodnie" oraz stwierdzone uchybienia przedsiębiorcy w ramach uzyskanego statusu upoważnionego odbiorcy podczas przeprowadzanej procedury tranzytu są przesłankami wykluczającymi korektę dokumentu DSK z mocy przepisu czy też w oparciu o te okoliczności organ przyjął, że nieprawidłowości w wadze towaru są niewiarygodne.

Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, bowiem narusza art. 210 § 1 pkt 6, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 146 ust.1 UKC.

W ocenie Sądu zarzut naruszenie art. 90e ust. 1 Prawa celnego w zw. z art. 140 § 1 oraz art. 125 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, tj. zasady szybkości postępowania, poprzez załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym z naruszeniem terminów ustawowych jest bez znaczenia dla wyniku rozstrzygnięcia sprawy. Dyrektor IAS słusznie w odpowiedzi na skargę podniósł, iż termin wynikający z powyższej normy prawnej ma charakter instrukcyjny i jego upływ nie pozbawia organu administracji możliwości orzekania w sprawie, ani też nie powoduje wadliwości wydanej w tym postępowaniu decyzji.

Niezasadny jest również zarzut naruszenie art. 173 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 UKC. Dotyczy on bowiem sprostowania zgłoszenia celnego. W art. 5 pkt 12 UKC zawarto legalną definicję "zgłoszenia celnego", zgodnie z którą oznacza on czynność, przez którą osoba w wymaganej formie i w określony sposób wyraża zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną, wskazując w stosownych przypadkach wszelkie szczegółowe ustalenia, które mają mieć zastosowanie. Za "procedurę celną" uznaje się zaś jedną z następujących procedur, którą zgodnie z przepisami kodeksu można objąć towary:

a) dopuszczenie do obrotu;

b) procedury specjalne;

c) wywóz (art. 5 pkt 16 UKC).

W rezultacie czasowe składowanie, o którym mowa w art. 5 pkt 17 UKC, nie jest procedurą celną, a dokument DSK nie jest zgłoszeniem celnym. Tym samym art. 173 UKC nie może mieć zastosowania do dokumentu DSK.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie pod uwagę wywody zawarte w powyższym wyroku, w tym uwzględni, iż komunikaty w procedurze zamknięcia mają jedynie charakter informacji, a przesłanie przez Spółkę uwag rozładunkowych z wynikiem "zgodnie" (komunikat IE044) co zakończyło procedurę tranzytu i po zwolnieniu towaru, nie uniemożliwia dokonywanie jakichkolwiek zmian w zgłoszeniu, bowiem obowiązujące przepisy nie zakazują dokonania takiej zmiany. W prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji organ wskaże w sposób wyraźny czy i jaka przesłanka pozwalająca na korektę dokumentu DSK ewentualnie nie została spełniona w niniejszej sprawie i dlaczego. Organ wyjaśni czy ewentualna odmowa korekty dokumentu DSK wynika z mocy obowiązujących przepisów uniemożliwiających wprost jego korektę czy też z analizy zebranego materiału w sprawie, z którego, w ocenie organu, ma wynikać, że do zmian faktycznych w zakresie wagi towarów w ogóle nie doszło.

Końcowo odnosząc się do wniosku Strony o przeprowadzenie rozprawy oraz braku zgody organu na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu należy wskazać, że rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym zostało oparte o art. 15zzs (4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda Strony na rozpoznanie w tym trybie zatem nie jest konieczna. Przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w tym przypadku jest uzależnione od uznania, że rozprawa mogłaby wywołać nadmierne zagrożenie dla życia i zdrowia osób w niej uczestniczących. Mając na uwadze, że Miasto Stołeczne Warszawa, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte tzw. obszarem czerwonym przesłanka powyższa została spełniona.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt pkt 1 lit. c) orzekł jak w sentencji wyroku (punkt 1 wyroku).

Odnośnie wniosku o zwrot kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis, a także wynagrodzenie pełnomocnika (w tym przypadku radcy prawnego) reprezentującego stronę skarżącą, o czym stanowi art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a.

Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy, zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę stanowiącą sumę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego (500 zł) oraz wynagrodzenia radcy prawnego (480 zł), jak też zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) (punkt 2 wyroku).