Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 518/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7,  art. 1
journal: Dz.U. 1995 nr 16 poz 78
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant starszy sekretarz sądowy Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lutego 2014r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 8 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji: budowa dwóch bloków bioelektrowni o mocy 5,8 MWe każdy oraz budowa zakładu produkcji nawozów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 marca 2013 r., nr [...] Burmistrz Z.S. odmówił A. sp. z o.o. z siedzibą we Wrocławiu ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa dwóch bloków bioelektrowni o mocy 5,8 MWe każdy oraz budowa zakładu produkcji nawozów", w miejscowości K., na działce nr [...], AM-1, obręb K., gmina Z.S..

Przedstawiając podwody podjęcia niekorzystnego dla Spółki rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczony został wokół działki, której dotyczy wniosek, obszar analizowany, na którym przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Przeprowadzona analiza wykazała, że działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej nie są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych oraz intensywności wykorzystania terenu. W obszarze analizowanym nie znajduje się bowiem żadna działka zabudowana zabudową produkcyjną, dostępna z tej samej drogi publicznej. Ponadto przeszkodą dla ustalenia warunków zabudowy w rozpatrywanym przypadku był brak zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Niezależnie od powyższego według organu administracyjnego wydanie decyzji o warunkach zabudowy byłoby niezgodne z przepisami odrębnymi.

Przedstawiając szczegółowo motywy podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne należy zaliczyć do kategorii zabudowy produkcyjnej. Według jego oceny, cechy zamierzenia inwestycyjnego świadczą o zamiarze podjęcia działalności produkcyjnej w rozumieniu art. 4 pkt 26 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.) – dalej: "u.o.g.r.l.", czyli działalności nierolniczej i nieleśnej, powodującej utratę albo ograniczenie wartości użytkowej gruntów oraz art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 z późn. zm.) – dalej: u.p.e., stanowiącym, że przedsiębiorstwem energetycznym jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi.

Powołując się na zawartą w art. 4 pkt 2 u.o.g.r.l. definicję budynków i urządzeń służących wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu, jak też na regulację wynikającą z § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877) – dalej: r.M.R. - wprowadzającą pojęcie budowli rolniczych, organ I instancji przyjął, że określenie budowli rolniczych związane jest z potrzebami gospodarstwa rolnego, służącymi produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu, a nie działalności produkcyjnej jakiej dotyczy wnioskowany przedmiot inwestycji. To z kolei, wobec braku zabudowy produkcyjnej w obszarze analizowanym, nie pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W takim przypadku nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l., przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha - wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. Odnosząc powyższą regulację do ustalonego stanu faktycznego sprawy, organ I instancji stwierdził, że teren objęty wnioskiem - działka oznaczona geodezyjnie nr [...] ma powierzchnię 10.8897 ha i obejmuje użytki oznaczone w ewidencji gruntów jako: Lz-Pslll - 0,1780 ha, Pslll - 2,7300 ha, Rllla - 7,1017, Rlllb - 0,8800 ha. Linie rozgraniczające teren inwestycji zajmują część działki nr [...] położoną poza obszarem dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Powierzchnia tego terenu wynosi około 8 ha. Teren ten nie posiada jednak zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Tym samym, w ocenie organu administracyjnego nie został spełniony warunek przewidziany w art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p.

Powołując się na regulację prawną zawartą w u.o.g.r.l., organ I instancji przyjął również, że inwestycja objęta wnioskiem nie spełnia kolejnego warunku z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., gdyż wydanie decyzji o warunkach zabudowy byłoby niezgodne z przepisami odrębnymi.

Ponadto, na podstawie przeprowadzonej analizy dokumentów (miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy Z.S. - uchwała nr [...] z dnia 27 maja 1993 r.), organ I instancji wykluczył możliwość zaistnienia sytuacji, opisanej w art. 61 ust. 2 u.p.z.p. Przy rozstrzyganiu sprawy, uwzględnił także fakt, że dla części działki o nr [...] objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, obowiązują ustalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Z.S., uchwalone dnia 2 czerwca 2010 r. - uchwała Nr [...] Rady Miejskiej Z.S.. Zgodnie z przywołanym dokumentem dla przedmiotowego terenu wskazano kierunek zagospodarowania przestrzennego oznaczony jednostką planistyczną R - tereny rolnicze z zakazem lokalizacji zabudowy (strefa terenów otwartych). Wskazano, że ustalenia te zostały zachowane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości K., który został uchwalony w dniu 28 lutego 2013 r.

Od tej decyzji odwołała się spółka A. zarzucając organowi l instancji rażące naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 6 k.p.a. poprzez nie zastosowanie art. 61 ust. 3 u.p.z.p.;

- art. 7 k.p.a. poprzez poczynienie ustaleń niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy;

- art. 10 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia o niezałatwieniu sprawy w terminie;

- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego polegające na zawieszeniu postępowania;

- art. 124 § 2 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, której uzasadnienie nie spełnia wymogów prawem przewidzianych.

Ponadto odwołująca się strona podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 61 ust. 1 pkt 1, 4 i 5 u.p.z.p. poprzez błędne zastosowanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia 8 maja 2013 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium podzieliło przyjęte w zaskarżonej decyzji stanowisko o niespełnieniu przez projektowane zamierzenie wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. W ocenie organu odwoławczego, planowana budowa dwóch bloków bioelektrowni o mocy 5,8 MWe każdy oraz budowa zakładu produkcji nawozów na części działki nr [...], w miejscowości K., jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu w obszarze analizowanym. W tym zakresie organ odwoławczy zauważył, że działka zainwestowania jest niezabudowaną nieruchomością, przeznaczoną na działalność rolniczą. Otoczona jest nieruchomościami użytkowanymi rolniczo, z zabudową zagrodową i mieszkaniową. W obszarze analizowanym i w jego najbliższej okolicy nie występują obiekty o identycznej funkcji i podobnych parametrach. Kolegium zgodziło się także ze stanowiskiem dotyczącym braku możliwości uznania planowanej inwestycji za urządzenie infrastruktury technicznej. W tym zakresie organ II instancji przyznał, że u.p.z.p. nie zawiera definicji "urządzenia infrastruktury technicznej". Taką definicję ustawową zawiera ustawa o gospodarce nieruchomościami (dalej: u.g.n.). W art. 143 ust. 2 tej ustawy przyjęto, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumiana jest budowa drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. W tym znaczeniu zabudowa produkcyjna nie mieści się w zbiorze objętym definicją urządzenia infrastruktury technicznej, stanowiącego element uzbrojenia terenu w znaczeniu art. 2 pkt 13 u.p.z.p. Powyższe, według Kolegium decyduje o braku możliwości wyłączenia w sprawie zastosowania zasady "dobrego sąsiedztwa" (art. 61 ust. 3 u.p.z.p.).

Kolegium nie podzieliło również stanowiska skarżącej Spółki dotyczącego braku dla planowanego zamierzenia wymogu uzyskania zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na nierolnicze. W ocenie organu odwoławczego, projektowana inwestycja wpłynie na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na nierolnicze. Powołując się na art. 2 ust. 1 i art. 4 pkt 2 u.o.g.r.l. przyjęto, że zamierzenie nie mieści się w kategorii gruntów rolnych oraz budynków i urządzeń służących wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu. Według Kolegium z powyższego wynika, że planowanej inwestycji nie można uznać za wchodzące w skład gospodarstwa rolnego budynki i urządzenia służące produkcji rolniczej. Zamierzenia nie można uznać również za budynki i urządzenia służące bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny stosownie do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 z późn. zm.) działami specjalnymi produkcji rolnej są: uprawy w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy roślin in vitro, fermowa hodowla i chów drobiu rzeźnego i nierzeźnego, wylęgarnie drobiu, hodowla i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, hodowla dżdżownic, hodowla entomofagów, hodowla jedwabników prowadzenie pasiek oraz hodowla i chów innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym.

Podsumowując, Kolegium przyjęło, że dla obszaru objętego wnioskiem inwestora stanowiącego grunty rolne, niemożliwe będzie wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ przeznaczenie ich na cele nierolnicze może nastąpić wyłącznie w planie zagospodarowania przestrzennego. Kolegium nie podzieliło również zarzutów odnoszących się do nierzetelnego wykonania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie organu odwoławczego odzwierciedla ona stan faktyczny i zawiera wszystkie dane, które pozwoliły na stwierdzenie o braku spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Ostateczną decyzję Kolegium zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. sp. z o.o., zarzucając jej rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie:

- art. 6 k.p.a. poprzez niezastosowanie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., w sytuacji gdy planowana inwestycja mieści się w pojęciu "urządzeń infrastruktury technicznej", o których mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.;

- art. 7 k.p.a., w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez poczynienie ustaleń faktycznych niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy, bowiem istniejąca w obszarze analizowanym zabudowa zagrodowa towarzyszy i służy funkcjonującym na tym terenie gospodarstwom rolnym, zajmującym się uprawą roli i wytwarzaniem płodów rolnych, co oznacza, że właściciele tych gospodarstw prowadzą działalność produkcyjną i taki właśnie cel ma planowana inwestycja. Spółka wskazała, że planowana inwestycja ma również charakter rolniczy i jest funkcjonalnie sprzężona z rolnictwem i korzystna dla gospodarstw rolnych poprzez odbiór ich płodów. Ponadto nie zachodzi sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, ponieważ w odległości około 315 m był PGR;

- art. 10, w zw. z art. 61 § 4 i art. 81 oraz art. 36 § 1 k.p.a., poprzez brak powiadomienia o niezałatwieniu sprawy w terminie;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że w powołanym stanie faktycznym i prawnym istniała podstawa odmowy ustalenia warunków zabudowy;

- art. 9 k.p.a. zawierającego zasadę należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych.;

- zasad określonych w art. 8, art. 10, art. 11, art. 12 k.p.a.;

- art. 124 § 2, 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, której uzasadnienie nie spełnia wymogów prawem przewidzianych;

- art. 138 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy (istoty zarzutów zawartych w zażaleniu na decyzję organu pierwszej instancji).

Ponadto skarżąca Spółka podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 1 u.p.z.p., § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. oraz art. 3 pkt 20 a u.p.e.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca strona wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto, wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Argumentując przedstawione zarzuty autor skargi zwrócił uwagę na brak ustosunkowania się przez Kolegium do wszystkich zarzutów stawianych w odwołaniu wobec decyzji z dnia 1 marca 2013 r. Przede wszystkim organ II Instancji nie odniósł się do zarzutu braku właściwego uzasadnienia decyzji, w której treści powołano się jedynie na dosłowne brzmienie przepisów u.p.z.p. oraz na fakt opracowywania planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie strony skarżącej, jest to dalece niewystarczające. Organ II Instancji do tego zarzutu nie się nie odniósł. W konsekwencji nie rozpoznał w tym zakresie odwołania, czym naruszył art. 124 § 2, 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez wydanie "postanowienia", którego uzasadnienie nie spełnia wymogów prawem przewidzianych. Autor skargi podkreślił, że Kolegium rozpoznając odwołanie skoncentrowało się na tym, czy zamierzenie skarżącej strony nie wymaga zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na nierolnicze. Nie zgadzając się z wnioskami i interpretacją prawa dokonaną przez Kolegium, Spółka podniosła, że zamierzenie objęte wnioskiem nie wymaga zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na nierolnicze. W tym zakresie dokonana przez orzekające w sprawie organy interpretacja prawa jest jednostronna i opiera się głównie na ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wskazano, że zagadnienia związane z lokalizacją biogazowni oraz budynków należących do ciągu technologicznego na gruntach rolnych regulują przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z dnia 3 lutego 1995 r. (Dz. U. 2004, Nr 121, poz.1266) oraz r.M.R. Zgodnie z 1 § 3 tego ostatniego rozporządzenia, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o budowlach rolniczych - rozumie się przez to budowle dla potrzeb rolnictwa i przechowalnictwa produktów rolnych, w szczególności takie jak: zbiorniki na płynne odchody zwierzęce, płyty do składowania obornika, silosy na kiszonkę, silosy na zboże i pasze, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu.

W ocenie strony skarżącej objęte wnioskiem obiekty/budowle rolnicze są kluczowymi elementami bioelektrowni rolniczej, a w zakładzie produkcji nawozów przerobiony poferment w postaci nawozów granulowanych oraz płynnych ponownie powróci do gleby. Z tych też powodów objęta wnioskiem inwestycja realizuje cel rolny. Zgodnie z powyższym biogazownie/bioelektrownie na biomasę rolniczą, które realizują cel rolny nie potrzebują zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na nierolnicze, a warunki zabudowy powinny być bezwzględnie wydane jeżeli jest wydana prawomocna decyzja środowiskowa.

Autor skargi podkreślił, że przez okres ponad dwóch lat Burmistrz, mając wielokrotnie kontakt z przedstawicielami Spółki, nie poinformował o fakcie uzależnienia kontynuowania inwestycji od zmian w m.p.z.p. Tym samym, stworzył błędne przekonanie po stronie inwestora, że jest zainteresowany realizacją inwestycji, co doprowadziło Spółkę do podjęcia pierwszych kroków celem ubiegania się o wymagane decyzje i postanowienia potrzebne do realizacji tego przedsięwzięcia. Zauważono przy tym, że jest to o tyle niezrozumiałe, że uchwała Rady Miejskiej w Z.S. nr [...] r. z dnia 30 marca 2007 r. była znana organowi już w trakcie podjęcia przez inwestora procesu inwestycyjnego. W ramach podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.) organ zobowiązany był m.in. do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.

W dalszej części skargi jej autor podniósł, że w decyzji środowiskowej wydanej dla przedmiotowej inwestycji określono część działki zainwestowania jako "nieużytki rolne", a część która jest objęta m.p.z.p. jako teren użytków rolnych bez zabudowy. Inwestor zgodnie z pkt III 5 ma to uwzględnić w projekcie budowlanym (wyciąg z decyzji str.14 i 6). Podkreślono, że po otrzymaniu pozytywnej decyzji środowiskowej Spółka zaczęła angażować środki finansowe na różnego rodzaju opracowania, raporty, mapy, badania związane z uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy.

Przedstawiając przebieg postępowania przed organem I instancji, w szczególności zwracając uwagę na okres zawieszenia postępowania oraz brak zastosowania się przez organ I instancji do wyznaczonego przez Kolegium terminu załatwienia sprawy, autor skargi podkreślając celowość takiego przewlekłego postępowania wskazał, że miało to doprowadzić do przyjęcia w dniu 28 lutego 2013r. dla spornego obszaru planu miejscowego w którym wykluczono powstanie ww. inwestycji.

W skardze zauważono również, że do doręczonej Spółce decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy nie dołączono załącznika nr 1 i nr 2 zasłaniając się obszernością dokumentu. W ocenie skarżącej takie postępowanie jest niedopuszczalne. Organ I Instancji naruszył także zasadę określoną w art. 10, art. 11 i art. 12 k.p.a. poprzez brak zasygnalizowania stronie zamiaru i powodów zastopowania postępowania oraz zasadę określoną w art. 8 k.p.a. Spółka dopatruje się też celowości w niezgłoszeniu przez Burmistrza do biura urbanistycznego opracowującego m.p.z.p. konieczności naniesienia w planie "nowej inwestycji", o której organ wydający decyzję miał wiedzę już na przełomie 2010/2011 roku.

Na dowód zasadności prezentowanego stanowiska, że planowana inwestycja jest inwestycją rolniczą i wobec tego spełnia zasadę kontynuacji funkcji produkcyjno-rolniczej opartej na biomasie (burak cukrowy i kukurydza), do skargi dołączono wyciąg z decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Wójta Gminy Nowe P. z dnia 2 grudnia 2011 r. dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie biogazowni rolniczej. Zauważono przy tym, że organ wydający tą decyzję nie miał problemów z przekazaniem inwestorowi załącznika mapy zasadniczej w skali 1:1000. Kolejnym dowodem na poparcie przyjętego w skardze stanowiska jest postanowienie Starosty O. z dnia 26 września 2007r. nr [...], którym uzgodniono projekt decyzji Burmistrza O. o warunkach zabudowy dla elektrowni biogazowej jako realizującej cele rolnicze i nie wymagające uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

Podkreślono raz jeszcze, że planowana inwestycja - jako całość - stanowi budynki i budowle rolnicze w rozumieniu przepisów r.M.R. Jednocześnie skarżący zauważył, że bioelektrownie-biogazownie są inwestycjami nietypowymi, które z oczywistych względów nie mogą wpisywać się w cechy, charakter i parametry dotychczasowego zagospodarowania i zabudowy terenu. W przypadku budowy bioelektrowni-biogazowni rolniczej rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy postrzegać szeroko. W innym przypadku wybudowanie bioelektrowni-biogazowni na terenie, na którym dotychczas żadna z działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej nie była zabudowana w podobny sposób - tj. zabudowana bioelektrownią-biogazownią - nie byłoby możliwe. Oznaczałoby to całkowity paraliż takich inwestycji. Według Spółki, powyższą argumentację potwierdzają orzeczenia w podobnych sprawach (m.in. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., nr [...], a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt. II SA/Wr 273/10).

Podsumowując skargę jej autor zaznaczył, że Spółka posiada wydaną przez Burmistrza Z.S. prawomocną decyzję środowiskową z dnia 13 października 2011 r., w której to określono grunty, na których ma powstać inwestycja jako "nieużytki rolne". Inwestor wypełnił wszelkie warunki dla wydania warunków zabudowy, co potwierdził organ I instancji wydając postanowienie z dnia 21 lutego 2012 r. o wydłużeniu terminu załatwienia sprawy o 9 miesięcy (do 14 listopada 2012r.). Nadto potwierdzeniem spełnienia warunku celu rolniczego są powołane decyzje i postanowienia organów administracji i sądów administracyjnych, a także wpisu Spółki do rejestru biogazowni rolniczych prowadzonego przez Prezesa ARR a nie koncesja URE (Urzędu Regulacji Energetyki).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie złożonym w dniu 30 stycznia 2013 r. reprezentujący Spółkę pełnomocnik, podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w skardze. W obszernych motywach przedstawionych na poparcie przyjętego stanowiska podkreślił, że zgodnie z normą prawną zawartą w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, ich rozmieszczenie ustala się w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Kwestią bezsporną w realiach sprawy pozostaje wydanie w dniu 13 października 2011 roku przez Burmistrza Z.S. decyzji nr 1/2011 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn. "Budowa 2 Bloków Bioelektrowni o mocy 5,8 MWe każdy, 2 Bloków Biogazowni o mocy 5,8 MWe każdy, oraz budowa Zakładu Produkcji Nawozów w miejscowości K.. Inwestycja ta, z przyczyn znanych jedynie organowi I instancji, nie została uwzględniona w studium. Tymczasem w przekonaniu pełnomocnika skarżącej, zgodnie z treścią normy prawnej zawartej w art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o których mowa w art. 72 ust. 1 (a więc także organ wydający decyzję o warunkach zabudowy). Dalej pełnomocnik dowodził, że skoro Burmistrz Z.S. wydał wskazaną decyzję środowiskową, a następnie w toku postępowania o wydanie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji zawiesił postępowanie, to z pewnością wiedział o opisanym obowiązku i miał czas na uwzględnienie inwestycji w studium, a następnie w przygotowanym m.p.z.p., który nie może być sprzeczny ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zaniechanie powyższego obowiązku, według pełnomocnika stanowiło przejaw działania celowego, zmierzającego do uniemożliwienia Spółce realizacji zamierzonej inwestycji. W przekonaniu strony skarżącej takie działanie pozostaje tym bardziej niezrozumiałe, że planowana budowa, jako innowacyjny projekt w zakresie odnawialnych źródeł energii, został objęty patronatem przez Centrum Odnawialnych Źródeł Energii przy Uniwersytecie Przyrodniczym we Wrocławiu.

Według pełnomocnika błędem okazało się również przyjęcie, które legło u podstaw obu zaskarżonych decyzji, że planowana inwestycja nie może być zakwalifikowana jako: "urządzenie infrastruktury technicznej". Wskazując na brak wypracowania zarówno w doktrynie jaki i w orzecznictwie jednolitego stanowiska w omawianym zakresie, pełnomocnik zwrócił uwagę na powoływany już w skardze wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt: II SA/Wr 273/10, w którym wyrażono pogląd, że "przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawierają legalnej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna".(...). W celu ustalenia znaczenia tego pojęcia niezbędne jest zatem zastosowanie reguł wykładni prawa. Podstawowym rodzajem wykładni przepisów prawa jest zaś wykładnia językowa (gramatyczna), której reguły nakazują, w przypadku braku definicji legalnej danego pojęcia, nadawać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu. Odwołując się zarówno do łacińskiego pochodzenie słowa "infrastruktura", jak i definicji "infrastruktury technicznej" sformułowanej w encyklopedii powszechnej przyjąć należy, że infrastruktura techniczna to urządzenia, sieci przesyłowe i związane z nimi obiekty świadczące niezbędne i podstawowe usługi dla określonej jednostki przestrzenno-gospodarczej, w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu, teletechniki itp. - Popularna Encyklopedia Powszechna t. VII, s. 238, Kraków 1995)". W przekonaniu pełnomocnika spółki zastosowanie wykładni językowej pojęcia "infrastruktura techniczna" – pozwala na przyjęcie, że biogazownie rolnicze spełniają warunki konieczny do zakwalifikowania ich do takich właśnie urządzeń.

Niezależnie od powyższego wskazano, że przygotowując się do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, skarżąca Spółka uzyskała niezależną ocenę przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Analiza ta wykazała, że planowana budowa należy do tzw. innych inwestycji w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt. 2 u.p.z.p. i stosownie do art. 59 ust. 1 tejże ustawy wymaga ustalenia warunków zabudowy. Z tej też przyczyny, mając na uwadze wymagania wskazane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy jednoczesnej świadomości braku jednolitego stanowiska sądów w zakresie zakwalifikowania przedsięwzięcia jako "infrastruktura techniczna", strona przygotowała projekt specjalnie pod kątem przytoczonych wymogów ustawowych tak, aby mieć pewność uzyskania warunków zabudowy. Na podstawie § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wyznaczony został odpowiedni obszar analizowany. Na potrzeby wniosku, przyjęto szerokość obszaru analizowanego w wymiarze 700 m w każdą stronę, od granic terenu objętego wnioskiem. W wyznaczonym obszarze analizowanym przeprowadzona została ocena funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., jak również wyznaczone zostały odpowiednie parametry zabudowy w zakresie: szerokości elewacji frontowej, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu. Mając na uwadze powyższe ustalono ponad wszelką wątpliwość, że istniejąca na obszarze analizowanym zabudowa pozwala na kontynuację funkcji oraz na określenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy produkcyjnej. Usytuowane na obszarze tym budynki posłużyły bowiem do ustalenia parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej dla wnioskowanych przez inwestora budynków produkcyjnych i obiektów towarzyszących.

W wystąpieniu procesowym zwrócono też uwagę na utrwalony w judykaturze pogląd, zgodnie z którym: "kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie uznawane za uzupełniające i nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uznawane uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Nie jest wadliwy wniosek, że kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, wystarczające jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 października 2013 r, sygn. akt VIII SA/Wa 634/13). W przekonaniu pełnomocnika projektowane bioelektrownie i biogazowanie w zakresie swego funkcjonowania, korzystać będą z surowców rolniczych i produktów ubocznych rolnictwa wytwarzanych przez okoliczne gospodarstwa. Wobec tego, ich funkcjonowanie nie tylko nie będzie kolidować z istniejącą w obszarze analizowanym zabudową rolniczą, ale wręcz harmonijnie z nią współgrać. Ponadto, organy obu instancji straciły z pola widzenia istotną z punktu widzenia inwestora okoliczność, że planowana inwestycja zgodnie z projektem posiada dostęp do drogi wojewódzkiej, od której budynki zostaną oddalone, jak również drogę wewnętrzną. W konsekwencji, właśnie ze względu na oddalenie inwestycji od dróg publicznych, możliwe było odstąpienie od ustalania obowiązującej linii zabudowy, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (dowód: wizualizacja projektu bioelektrowni oraz wizualizacja perspektywy terenu zakładu od strony północno-wschodniej). Podkreślono przy tym raz jeszcze, że planowana inwestycja nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż realizuje ona cel rolny. Komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu, stanowiące zasadnicze elementy projektu, bez wątpienia stanowią budowle rolnicze o jakich mowa w r.M.R.

Podczas rozprawy pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a.

W wyniku dokonanej kontroli należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji nie naruszają przepisów prawa procesowego w sposób uzasadniających wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie organy administracyjne przeprowadziły postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie kontrolowanych aktów prawnych nie naruszając przepisów postępowania administracyjnego tak, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a). W kontekście zarzutów skargi, dla porządku zauważyć należy, że organy nie mogły naruszyć przepisów art. 124 i art. 126 k.p.a, gdyż dotyczą one postanowień a nie decyzji i nie były w sprawie stosowane. Nie odniesienie się przez organ II instancji do zarzutu wskazującego na braki w uzasadnieniu organu pierwszej instancji, pozostawało bez wpływu na wynik sprawy. Podobnie ocenić należy zarzut naruszenia art. 36 k.p.a. Strona uważając, że zachodzi przesłanka bezczynności, czy też przewlekłości postepowania mogła zwalczać je w odpowiednim trybie. Nadto prawidłowość zawieszenia postępowania poddana została kontroli instancyjno-sądowej i nie budziła zastrzeżeń, pod względem zgodności z prawem. Kwestę naruszenia pozostałych przepisów procesowych w kontekście ich wpływu na wynik sprawy należy natomiast rozpatrywać w łączności z przepisami prawa materialnego, co wiąże się z dalszymi wywodami.

Mając na względzie przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), zwanej dalej w skrócie u.p.z.p., należy wskazać na zasadę z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy, według której, każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 4 ust. 2 cyt. ustawy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje dla innych inwestycji (niż określone w pkt 1) w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Stosownie do dyspozycji art. 61 ww. ustawy warunki zabudowy można ustalić tylko wówczas gdy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi oraz spełnia warunki określone w pkt 1-5:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą na uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Dla rozpoznania przedmiotowej sprawy istotne znaczenie ma, że nie spełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek prowadzić musi do wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy.

W niniejszej sprawie organy administracji wskazały bowiem na nie spełnienie aż trzech z ww. warunków: po pierwsze - wskazano na brak spełnienia wymagań wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa, tj. brak w obszarze analizowanym zabudowy, która pozwoliłaby na wyznaczenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy; po drugie – wykazano, że teren planowanego zamierzenia wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele a nadto nie jest objęty zgodą na zmianę przeznaczenia uzyskaną przy sporządzaniu planów, które utraciły moc w związku z wejściem w życie u.p.z.p.; po trzecie - stwierdzono, że wydanie decyzji pozytywnej prowadziłoby do braku zgodności z przepisami odrębnymi, tj. ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz.1266 ze zm. – dalej u.o.g.r.l).

Analizę prawidłowości zaprezentowanego stanowiska należy, zdaniem Sądu rozpocząć od oceny spełnienia przesłanki braku wymogu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Jej spełnienie – nawet w przypadku wadliwej oceny co do pozostałych przesłanek – jest wystraczającym argumentem za odmowa ustalenia warunków zabudowy.

Ocena ta wymaga zbadania czy teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy stanowi grunt rolny i wymaga uzyskania wskazanej wcześniej zgody. Oceny tej należy dokonać przy uwzględnieniu treści przepisu art. 7 ust. 1 i ust. 2 u.o.g.r.l Jeżeli bowiem zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych jest wymagana, to przepis ten wprowadza ogólną zasadę, zgodnie z którą, zmiany takiej dokonać można tylko w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nie jest więc możliwa zmiana przeznaczenia na mocy decyzji o warunkach zabudowy. Według ust. 2 ww. przepisu, zgody na zmianę na cele nierolnicze wymagają grunty rolne stanowiące użytki rolne klas I - III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha.

W niniejszej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy terenu obejmującego część działki nr [...] o pow. 7,0218 ha. Zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów przedstawionym przez inwestora, w skład działki nr [...] o pow. 10,8897 ha wchodzą następujące użytki: LZ-PS III (grunty zadrzewione i zakrzewione) o pow. 0,1780 ha, Ps III- pastwiska trwałe o pow. 2,7300 ha oraz grunty orne: R lIla o pow. 7,1017 ha i R lllb o pow. 0,8800 ha. Z powyższych niekwestionowanych danych, jasno wynika, że mamy do czynienia z gruntami rolnymi w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l., tj. gruntami określonymi w ewidencji gruntów jako użytki rolne. Rozważyć zatem należy, czy realizacja spornej inwestycji wymaga zgody na zmianę przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze.

Z przestawionego przez stronę wyrysu z mapy ewidencyjnej, na której zaznaczone zostały kontury użytków rolnych wynika, że przeważającą część terenu planowanego zainwestowania stanowi użytek orny w klasie R IIIa. Świadczy o tym również powierzchnia tego użytku 7,1017 ha. Należy jednak mieć na uwadze, że wnioskiem strony o ustalenie warunków zabudowy nie została objęta cała działka nr 327/10 (gdyż w pewnym zakresie objęta jest ustaleniami planu miejscowego), lecz jej część o pow. 7,0218 ha. W konsekwencji wniosek ten nie objął też całego użytku rolnego klasy III o pow. 7,1017 ha. Pomimo, że orzekające w sprawie organy nie podały precyzyjnie jaka powierzchnia przedmiotowego użytku rolnego klasy III objęta została planowanym zamierzeniem, to jednak proste zestawienie wskazanego wyżej wypisu z ewidencji gruntów z planem sytuacyjnym stanowiącym załącznik graficznym do wniosku, oraz z danymi na temat powierzchni zajmowanej przez poszczególne obiekty przedstawionymi w aneksie do wniosku z dnia 6 lutego 2012 r. jednoznacznie wskazują, że teren objęty planowanym zamierzeniem ulokowany jest w znacznej części na zwartym obszarze na użytkach klasy R III i przekroczy 0,5 ha tych użytków. Tym samym, wykorzystanie przedmiotowego terenu na cele nierolnicze wymaga uzyskania zgody o której mowa art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. Organy również wskazały - a skarżący okoliczności tej nie kwestionuje - że teren ten, nie posiada zgody uzyskanej przy sporządzaniu wcześniejszych planów. W takiej sytuacji - w myśl art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.- nie jest dopuszczalne wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla takiego terenu a zmiana jego przeznaczenia może nastąpić tylko w planie miejscowym.

Sąd miał jednak na uwadze, że przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie można interpretować jako absolutnego zakazu wydawania pozytywnych decyzji dla terenów rolnych i leśnych, gdyż w nieuzasadniony sposób ograniczałoby to prawa inwestorów niezgodnie z celem dla którego przepis ten wprowadzono. Celem tym jest zaś podkreślenie ochrony prawnej gruntów rolnych przed niekontrolowaną zmianą przeznaczenia gruntów rolnych, co pozostaje w spójności z celem uregulowań zawartych w u.o.g.r.l zmierzającym do ograniczania przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. W sprzeczności z tym celem nie pozostaje zatem realizacja inwestycji służącej rolniczemu wykorzystaniu tych gruntów. Dlatego w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że można wydawać decyzję o warunkach zabudowy na gruntach rolnych, ale jedynie na przedsięwzięcia, które są zgodne z rolnym przeznaczeniem terenu. Wówczas nie dochodzi do zmiany jego przeznaczenia a jedynie służy kontynuacji celu na jaki teren jest przeznaczony (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2009 r. IV SA/Wa 1976/08, LEX nr 550306). Judykatura prezentuje pogląd, że nieruchomość, na której planuje się budowę obiektów zaliczanych do budowli rolniczych, nie traci przez to charakteru "gruntu rolnego" czy też "użytku rolnego" (por. NSA w postanowieniu z dnia 20 lipca 2012 r. II OW 65/12, LEX nr 152252).

Skarżący twierdzi, że w niniejszej sprawie zachodzi przedstawiona wyżej sytuacja. Jego zdaniem, planowana inwestycja realizuje cel rolniczy, bowiem w jej skład wchodzą budowle rolnicze - komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu - o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 z późn. zm dalej: r.M.R.).

Sąd tego stanowiska jednak nie podziela. Wymaga zauważenia, że strona skarżąca planuje budowę bioelektrowni składającej się z dwóch bloków o mocy 5,8 MWe każdy oraz zakładu produkcji nawozów. Projektowana inwestycja obejmuje szereg obiektów, w tym oprócz zbiorników procesowych, zbiorników biogazu również budynki: techniczny, administracyjno - socjalny z laboratorium, zapleczem socjalnym, biurem, a w ramach zakładu nawozów: budynek magazynowy, budynek administracyjny, budynek stacji uzdatniania wody, nadto drogi i place manewrowe dla tirów i specjalistycznych samochodów. Z kolei z decyzji środowiskowej uzyskanej dla przedmiotowej inwestycji wynika, że przeznaczona jest ona do produkcji biogazu (paliwa odnawialnego), który służyć będzie do produkcji energii elektrycznej i biometanu na biogazowni, który z kolei wykorzystywany będzie do ogrzewania obiektów bioelektrowni i zakładu produkcji. Otrzymana w procesie fermentacji przefermentowana biomasa wykorzystywana będzie do produkcji nawozów, które po zapakowaniu i magazynowaniu przekazywane będą do dalszej dystrybucji (sprzedaż). Wyprodukowana energia przeznaczona zostanie do sprzedaży przez sieć elektroenergetyczną.

Mając zatem na uwadze wniosek inwestora i złożone przez niego dokumenty należy przyjąć, że podstawowym celem planowanego zamierzenia jest podjęcie działalności przemysłowej w postaci przedsiębiorstwa energetycznego w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (dalej u.p.e). W brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy przepis ten stanowił, że przedsiębiorstwo energetyczne to podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi albo przesyłania dwutlenku węgla. Taką też działalność Spółka prowadzi, co wynika z wpisu do KRS-u (wytwarzanie i zaopatrywanie w energię elektryczna gaz, parę wodną, gorącą wodę i powietrze do układów klimatyzacyjnych). Uwzględniając powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, planowana inwestycja jako całość (bo tak musi być wobec wniosku inwestora rozpatrywana), jest obiektem służącym do produkcji energii elektrycznej. Będzie "zakładem produkcyjnym" przedsiębiorstwa energetycznego, gdyż służyć będzie wytwarzaniu energii elektrycznej z uprzednio wytworzonego biogazu. Nadto planowany jest zakład produkcji nawozów w celu ich dalszej sprzedaży. Cechy zamierzenia inwestycyjnego wynikające zarówno z wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy oraz z decyzji środowiskowej, świadczą o zamiarze podjęcia przez skarżącą Spółkę działalności przemysłowej, w rozumieniu art. 4 pkt 26 u.o.g.r.l. oraz o prowadzeniu przez inwestora przedsiębiorstwa energetycznego w rozumieniu art. 3 pkt 12 u.p.e. Do tożsamych wniosków w związku z planowaną inwestycją doszedł również tutejszy Sąd, rozpoznając skargę Spółki na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla tej samej inwestycji (powiększonej o dwa bloki biogazowni), planowanej do realizacji na tej samej nieruchomości. Skarżąca kwestionując legalność zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 u.p.z.p wskazywała, że planowana inwestycja realizuje cel rolny, więc nie występuje obawa sprzeczności między zamierzonym zagospodarowaniem terenu a koncepcją przyjętą w projekcie planu miejscowego. W prawomocnym wyroku z dnia 15 maja 1012 r. II SA/Wr 119/12 Sąd uznał, że teren pod inwestycję zawiera cechy wymienione w art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. a elementy zamierzenia inwestycyjnego niewątpliwie świadczą o zamiarze podjęcia przez skarżącego działalności przemysłowej w rozumieniu art. 4 pkt 26 u.o.g.r.l oraz 3 pkt 12 u.p.e. Okoliczność, że wśród tych budowli wymienia się komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu nie uzasadnia wniosku, że zamierzona przez skarżącego budowa, będzie służyła działalności rolniczej a nie przemysłowej i nie zmieni rolniczego charakteru terenu. Przedstawiona ocena pozostaje aktualna również w niniejszej sprawie, a skład orzekający w całości ją podziela.

W konsekwencji stwierdzić należy, że zabudowa gruntów rolnych planowaną inwestycją spowoduje, że utracą one charakter rolny. Ze względu na charakter zamierzenia jako całości, nie będzie ich można uznać objętego nią terenu za grunty znajdujące się pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno spożywczemu (tj. służące przechowywaniu środków produkcji, prowadzeniu produkcji rolniczej, przetwarzaniu i magazynowaniu wyprodukowanych w gospodarstwie produktów rolniczych), jak też za budynki i urządzenia służące bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny, stosowanie do przepisów podatkowych (art. 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 w związku z art. 4 pkt 4 u.o.g.r.l). Powyższą okoliczność trafnie zauważono i argumentowano w zaskarżonej decyzji. Organ II instancji, wbrew wywodom skargi, nie oparł się zatem jedynie na przepisach prawa podatkowego ale na przepisach u.o.g.r.l. Odpowiednie przepisy podatkowe, przytoczone zostały w związku z odesłaniem wynikającym z art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy.

Zgodzić się należy ze skarżącym, że takie obiekty jak komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu stanowiące część składową bioeletrowni i biogazowni, w myśl § 3 r.M.R. z 1997 r. należą do budowli rolniczych. Jednak okoliczność, że tego rodzaju budowle wchodzą w skład planowanej inwestycji nie uzasadnia wniosku, że całe zamierzenie inwestycyjne nie zmieni rolniczego charakteru gruntów na których jest planowane. Zamierzenie to – jak już zaznaczono - obejmuje obiekty o charakterze mieszanym tj. nie tylko obiekty kwalifikowane jako budowle rolnicze ale również inne budowle (wiaty, drogi place manewrowe) i budynki (budynki administracyjno-socjalne, techniczne, magazynowe, uzdatniania wody). Zdaniem Sądu, w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy zamierzenie inwestycje należy postrzegać jako całość z uwzględnieniem funkcji jakiej ma służyć (por. WSA W Bydgoszczy z dnia 3 października 2012 r. II SA/Bd 696/12). To nie pozwala zaś na przyjęcie, że mamy do czynienia z budowlą rolniczą, w rozumieniu przepisów o warunkach technicznych dla budowli rolniczych. Obok budowli rolniczych inwestycja obejmuje również budynki, które nie służą wyłącznie produkcji rolniczej, a nadto przywołane przepisy odnoszą się do budowli dla potrzeb rolnictwa i przechowalnictwa a nie do zakładów przemysłowych (por. również wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 119/12, w Łodzi z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 162/13 i z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 1109/12, w Krakowie z dnia 7 stycznia 2013r., sygn. akt II SA/Kr 1588/12, w Gdańsku z dnia 26 czerwca 2013r., sygn. akt II SA/Gd 248/13). Przedstawiona w tym względzie argumentacja skarżącej nie jest więc uzasadniona.

Zauważyć należy, że zmiana gruntów rolnych na cele nierolnicze nie nastąpiłaby, gdyby istotnie planowano zabudowę budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych (art. 2 ust. 1 pkt 3 u.o.g.r.l.) lub budynkami służącymi bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny (art. 2 ust. 1 pkt 4 w. ustawy) - co jednak w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Nawet jeżeli bowiem uznać, że produkcja biogazu związana jest z produkcja rolną, to nie odbywa się ona w ramach gospodarstwa rolnego (wykorzystywania jako substratu do bioelektrowni/biogazowni tylko surowca wyprodukowanego we własnym gospodarstwie rolnym) a takiej sytuacji faktycznej dotyczył przywołany w skardze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 273/10 (zob. także wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 1243/12). Ponadto, jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 248/13, przy ocenie warunków zabudowy zamierzenia inwestycyjnego którego celem jest produkcja energii elektrycznej, bez znaczenia pozostaje, że produkcja biogazu będzie ściśle związana z rolnictwem poprzez wytwarzanie masy pofermentacyjnej wykorzystywanej jako nawóz. To, że w ramach takiego zamierzenia podjęcia będą zlokalizowane także budowle rolnicze, nie przesądza przy ocenie całego zamierzenia jako nie zmieniającego przeznaczenia rolnego gruntu.

Uzupełniająco tylko można dodać, że zamiar podjęcia działalności dla produkcji energii elektrycznej i cieplnej potwierdza również oświadczenie skarżącej złożone w postępowaniu sądowym o udzielenie pomocy (k-52 akt sądowych). Co więcej mając na uwadze wyjaśnienia składane w tym postępowaniu, należy zauważyć, że Spółka w ogóle nie zamierza podjąć działalności produkcyjnej, gdyż planuje odsprzedać całość projektu bioenergetycznego wraz z wszystkimi pozwoleniami inwestorowi z Włoch (k-91, 93 akt sądowych). Jak sama wyjaśnia jest ona spółką typu "start-up" - tj. spółką celową powstałą dla zrealizowania projektu i uzyskania koniecznych pozwoleń (k-56). Powyższe okoliczności, jak również fakt ubieganie się o dofinansowanie projektu przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska w związku z produkcją z odnawialnych źródeł, wskazują na pozarolniczy charakter działalności skarżącej. NROŚ wspiera bowiem inwestycje, których celem jest rozwój odnawialnych źródeł energii pochodzących ze słońca, wiatru, wody lub biomasy a nie produkcja rolna (informacja dostępna na tronie internetowej Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej pod adresem http://nfosigw.gov.pl).

Wobec przedstawionej wyżej argumentacji należy przyjąć, że skoro planowane zamierzenie inwestycyjne wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych klasy III na cele nierolnicze, to wobec jednoznacznego brzmienia art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., zaistniała przeszkoda dla wydania decyzji ustalającej w niniejszej sprawie warunki zabudowy. Działanie przeciwne, czyli ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia realizującego cel nierolniczy (działalność przemysłową), na gruntach rolnych wymagających zgody na zmianę przeznaczenia na cele rolne, prowadziłoby wprost do naruszenia art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l, zgodnie z którym, zmiana przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze wymagająca przedmiotowej zgody, dokonywana jest tylko w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Tym samym, należy zgodzić się z organami, że nie zostałby również spełniony kolejny warunek z art. 61 ust. 1 tj. warunek zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (pkt 5). Jak wskazuje się w orzecznictwie, katalog przepisów odrębnych przez których pryzmat jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do przepisów odrębnych należy niewątpliwie zaliczyć regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich, a także przepisy sanitarne, unormowania z zakresu prawa geologicznego i górniczego i inne w zakresie w jakim kształtują one możliwość zabudowy (tak w wyroku z dnia 9 stycznia 2013 r. II SA/Łd 1005/12, LEX nr 1270466). Przywołane przepisy art. 7 u.o.g.r.l. niewątpliwie pozostają w ścisłym związku z przepisami u.p.z.p. w zakresie ustalenia warunków zabudowy i należy je traktować jako przepisy odrębne w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 ( por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2010r. II OSK 801/09, nsa.gov.pl).

Z punktu widzenia podnoszonej w skardze argumentacji do zarzutu niepoinformowania Spółki przez organ I instancji o podjęciu w trakcie prowadzonego postępowania prac planistycznych zmierzających do uchwalenia niekorzystnych dla skarżącej rozwiązań w m.p.z.p., można wskazać na brak konsekwencji w działaniach skarżącej. W tym zakresie wypowiedział się również WSA we Wrocławiu w przywołanym wcześniej wyroku z dnia 15 maja 2012r. zwracając uwagę, że skarżący w sposób świadomy zrezygnował z udziału w jawnej procedurze uchwalania planu miejscowego, uznając siebie za rolnika, dla którego rolnicze przeznaczenie terenu jest korzystne. Nie można wobec tego zarzucać organowi I instancji wywołania u strony skarżącej błędnego przekonania co do intencji związanych z zaproponowaną przez Spółkę inwestycją, ponieważ gmina w tym zakresie skorzystała z przysługującego jej władztwa planistycznego. Strona natomiast mogła i co Sądowi jest znane z urzędu, korzystała z przysługujących środków obrony prawnej, m.in. kwestionując postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 27 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy (por. wyrok). Mając zatem informację o opracowywaniu planu miejscowego dla terenu inwestycji, Spółka powinna wystąpić o ustalenie przeznaczenia tego terenu pod zamierzoną inwestycję.

Nie można także podzielić stanowiska skarżącej dotyczącego skutków prawnych jakie wywołuje decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Wbrew twierdzeniom skargi, decyzja środowiskowa ma bowiem charakter wiążący dla organu właściwego do ustalania warunków zabudowy w tym sensie, że treść tej decyzji nie może zostać pominięta przy wydawaniu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, a określone zagadnienia nie mogą zostać ocenione odmiennie. Ocenie winny podlegać wyłącznie zagadnienia, które nie były oceniane w postępowaniu zakończonym decyzją środowiskową, a przede wszystkim te, które podlegają wyłącznym ustaleniom w postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepisy u.p.z.p. Uzyskania jednak pozytywnej decyzji środowiskowej nie gwarantuje oraz nie przesądza uzyskania pozytywnych decyzji na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Dotyczy to zarówno decyzji o warunkach zabudowy, jaki i pozwolenia na budowę lub pozwolenia wodnoprawnego (tak też WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 433/10). Nie znajduje również oparcia w obowiązujących przepisach prawa podnoszony przez Spółkę zarzut braku uwzględnienia decyzji środowiskowej w studium uwarunkowań i kierunków rozwoju gminy. Podstawy takiej nie stanowi przywołany przez pełnomocnika skarżącej przepis art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zauważyć także należy, że użyte w decyzji środowiskowej określenie część działki zainwestowania jako "nieużytki rolne", nie zmienia charakteru rolnego gruntu, którym zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l. są grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne. Zgodnie z powołanym już wyżej wypisem z ewidencji gruntów przedstawionym przez inwestora w skład działki nr [...] wchodzą następujące użytki: LZ-PS III (grunty zadrzewione i zakrzewione), Ps III- pastwiska trwałe oraz grunty orne R lIla i R lllb.

Przyjedzie również podnieść, że powołana przez Spółkę decyzja Wójta Gminy N. P. z dnia 2 grudnia 2011 r. oraz postanowienie Starosty O. z 26 września 2007 r. zostały wydane w indywidualnej innej sprawie i nie może wiązać tut. Sądu. Decyzje i postanowienia nie są bowiem źródłem powszechnie obowiązującego prawa i wiążą w konkretnej sprawie, a organy administracyjne mają działać na podstawie i w granicach prawa.

Sąd nie mógł jednak odnieść się do tych spośród zarzutów skargi, które dotyczyły braku spełnienia przez planowaną zabudowę wymagań wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), a to ze względu na dostrzeżone w sprawie braki w zakresie ustaleń odnoszących się do sposobu wyznaczenia wokół działki której dotyczy wniosek, obszaru analizowanego. W tym względzie zarzuty naruszenia prawa procesowego - art. 7, art. 77 i art. 10 k.p.a. - okazały się zasadne. Wątpliwości budzi zwłaszcza prawidłowość wyznaczenia przez organ pierwszej instancji obszaru analizowanego w kontekście wymogów wynikających z § 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalanie wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ nie wyjaśnił bowiem szczegółowo w jaki sposób ustalił szerokość frontu działki, która stała się następnie podstawą dla wytyczenia obszaru analizowanego. Uniemożliwia to skontrolowanie prawidłowości działania organu. Nieczytelne są również w tym zakresie mapy stanowiące załączniki do decyzji, sporządzone niezgodnie z przepisami, skoro jeden z nich wykonany został w skali 1:5000. Zasadnie również skarżący zarzucał organowi, że nie został mu doręczony załącznik do decyzji stanowiący mapę w skali 1:1000, stanowiący integralną części decyzji. Powyższy uchybienia procesowe istotne są jednak dla oceny, czy prawidłowo organ uznał, że w sprawie nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Miałyby zatem decydujące znaczenie, w sytuacji, gdyby jedyną podstawę dla wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy było nie spełnienie warunków wynikających z tego przepisu. Jednak wobec brzmienia art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stwierdzenia uchybienia procesowe pozostały bez wpływu na wynik sprawy. Wymóg łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 -5, powoduje konieczność odmówienia ustalenia warunków zabudowy w sytuacji, gdy choćby jeden z tych warunków nie zostanie spełniony. Ponieważ orzekające w sprawie organy zasadnie wykazały, że planowane zamierzenie nie spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p., zatem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Wobec ustalenia, że zaplanowana inwestycja wymaga zgody na zmianę przeznaczenia terenu na cele nierolne i tym samym narusza przepisy odrębne, bez znaczenia pozostaje, czy spełnia ona pozostałe wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-4 ustawy (podobnie WSA w wyroku z dnia 12 maja 2010 r., II SA/Po 11/10). W takiej sytuacji nie zachodzi potrzeba ustalania parametrów i cech zabudowy, czemu służyć ma taka analiza i wyznaczenie obszaru analizowanego w oparciu o przywołany wcześniej § 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. Zdaniem Sądu z ww. przepisów jednoznacznie wynika, że najpierw badać należy spełnienie warunków z art 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., a dopiero stwierdzenie, że wnioskowana inwestycja spełnia określone w niej warunki, organ wyznacza obszar analizowany w oparciu o § 3 rozporządzeniu i w oparciu o wyniki przeprowadzonej analizy określa warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji w zakresie wymaganym przepisami rozporządzenia.

W kontekście przedstawionych wyżej wywodów bez znaczenia pozostaje podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. i nie wymaga on głębszych rozważań. Można jedynie zauważyć, że ze względu na całościową ocenę planowanego zamierzania inwestycyjnego, które obejmuje również wyszczególnione we wniosku obiekty kubaturowe (budynki i budowle), nie można tego zamierzenia uznać za urządzenie infrastruktury technicznej. Nie są to bowiem obiekty, które mogą stanowić część infrastruktury (art. 3 pkt 1 lit. a i b, pkt 2 i pkt 3 Prawa budowlanego). W wyroku z dnia 7 listopada 2013 r. II OSK 372/13 (nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny podzielił jako utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że przedsięwzięcie polegające na budowie elektrociepłowni na biogaz wraz z infrastrukturą towarzyszącą winno spełniać wymóg dobrego sąsiedztwa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., gdyż nie jest to urządzenie infrastruktury technicznej. W art. 61 ust. 3 u.p.z.p. mowa jest bowiem o urządzeniach infrastruktury technicznej, nie zaś o obiektach infrastruktury technicznej, zatem odniesienie do obiektów dotyczy jedynie obiektów liniowych. W przypadku infrastruktury technicznej ustawodawca nie odniósł tej infrastruktury również do obiektów wskazując, że chodzi tu jedynie o urządzenia infrastruktury technicznej. Nie jest uprawnione i uzasadnione traktowanie pojęcia urządzenia w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. u.p.e i pojęcia urządzenie infrastruktury technicznej, w rozumieniu u.p.z.p., jako pojęć tożsamych. Budynki nie są objęte pojęciem urządzeń infrastruktury technicznej ( por. też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 15.2.2013 r., II SA/Łd 1109/12, Lex nr 1287051; prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 27.6.2013 r., II SA/Kr 393/13,nsa.gov.pl). Dodać należy, że przywołane w skardze orzeczenie tut. sądu z dnia 23 listopada 2010 r. – jak już wcześniej wskazano - podjęte zostało w innej sprawie (dotyczącej przede wszystkim oceny legitymacji do wniesienia na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego). Przywoływana w skardze wypowiedź Sądu dotycząca interpretacji pojęcia "infrastruktury technicznej", poczyniona została na marginesie rozważań merytorycznych i nie odnosiła się do postępowania o ustalenie warunków zabudowy – w szczególności do brzmienia art. 61 ust. 3 tej ustawy - ale do konkretnych, indywidulanych okoliczności faktycznych sprawy w której zapadł wyrok, przede wszystkim w kontekście interpretacji zapisów zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określającego przeznaczenie i zagospodarowanie nieruchomości skarżących. Nie znajduje więc uzasadnienia automatyczne przenoszenie tego poglądu na grunt niniejszej sprawy.

Wobec poczynionych wyżej rozważań Sąd podzielił zasadniczą argumentację organów obu instancji i uznał, że - wobec niespełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. - w realiach rozpoznawanej sprawy brak było podstaw prawnych do wydania stronie skarżącej decyzji ustalającej warunki zabudowy. W przekonaniu składu orzekającego, stan faktyczny sprawy został poprawnie w tym zakresie ustalony i oceniony przez organy administracyjne. W motywach kwestionowanej decyzji Kolegium rzetelnie i szczegółowo z odniesieniem do konkretnych norm prawa materialnego wyjaśniło okoliczności, które zadecydowały o podjęciu takiego rozstrzygnięcia.

Z wszystkich wyżej wymienionych względów skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić, po myśli art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.