Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 330/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1092/10 w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić wniosek


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 8 listopada 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1092/10, oddalił skargę A. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku A. R. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania "zaskarżonych decyzji". W uzasadnieniu wniosku podniósł, że suma kar nałożonych na skarżącego w różnych sprawach przekracza 100.000 zł. Wyegzekwowanie takiej kwoty przed wydaniem orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny może doprowadzić do bankructwa przedsiębiorstwa i zwolnienia współpracujących z nim kierowców, co spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Z powołanych przepisów wynika, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, uzależnione jest wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca dążąc do uzyskania ochrony tymczasowej musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności ostatecznych aktów.

Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy mieć przy tym na uwadze, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek, zaś wywody wnioskodawcy powinny znaleźć potwierdzenie w materiale sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, Lex 575347).

Naczelny Sąd Administracyjny ma na uwadze, że każde rozstrzygnięcie administracyjne polegające na nałożeniu kary pieniężnej powoduje, z istoty rzeczy, dolegliwość finansową dla podmiotu, na który ją nałożono. Samo wystąpienie tego skutku nie jest jednak wystarczającą przyczyną wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FZ 237/09, Lex 552215). Pogorszenie sytuacji finansowej podmiotu na skutek wykonania orzeczenia o nałożeniu kary jest normalnym i zakładanym przez ustawodawcę skutkiem. W związku z tym, bez zaistnienia dodatkowych okoliczności nie może być ono rozpatrywane w kategorii szkody ani trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie takich okoliczności mogłoby polegać na uprawdopodobnieniu, że w konkretnej sytuacji wyegzekwowanie kary na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, spowoduje szkodę inną niż tylko pomniejszenie majątku o kwotę kary lub wywoła skutki niemożliwe do odwrócenia przez zwrot tej kwoty, w sytuacji gdyby w wyniku kontroli sądowej okazało się, że nałożenie kary było wadliwe.

W rozpoznawanej sprawie skarżący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczył się do stwierdzeń, że wykonanie wszystkich decyzji nakładających kary pieniężne za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, może doprowadzić do bankructwa spółki oraz zwolnienia współpracujących z firmą kierowców. Powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, skarżący powinien chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe stwierdzenia. Tymczasem nie przedstawił on żadnych dowodów na potwierdzenie okoliczności istnienia ryzyka utraty płynności finansowej, mogącej prowadzić do bankructwa. Również twierdzenie, że suma kar nałożonych na skarżącego przekracza kwotę 100.000 zł nie zostało w wiarygodny sposób wykazane. Skarżący nie złożył także żadnych dokumentów świadczących o jego trudnej sytuacji finansowej.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. oddalił wniosek.