Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2311/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 64a ust. 1 i 2, art. 63, art. 131 ust. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA del. Anna Żak Protokolant: starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2850/12 w sprawie ze skargi [...] w [...] na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie legalizacji urządzenia wodnego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 11 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Polskiego Związku Wędkarskiego w [...] na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z [...] września 2012 r. w przedmiocie legalizacji urządzenia wodnego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Podaniem z 14 września 2011 r., uzupełnionym w dniach 6 października

2011 r. oraz 28 października 2011 r. inwestor M. L. (prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...]), wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji dotyczącej legalizacji wykonanego bez pozwolenia wodnoprawnego urządzenia wodnego - Małej Elektrowni Wodnej w [...], umiejscowionej na dwuprzęsłowej konstrukcji żelbetonowej z komorami turbin, zabudowanej wiatą o konstrukcji stalowej, zlokalizowanej na działce nr [...].

Decyzją z [...] grudnia 2011 r. Starosta [...], na podstawie art. 64a ust. 2 i art. 140 ust. 1 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.) oraz art. 104 K.p.a., odmówił wnioskodawcy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na legalizację urządzenia wodne. Organ pierwszej instancji uznał, że miejsce lokalizacji i moc Małej Elektrowni Wodnej nie są zgodne z analizą przyjętą w "Koncepcji programowo-przestrzennej na budowę zbiornika wodnego we wsi [...], gmina [...] (lewy brzeg rzeki [...], km 33+550)". Elektrownia ta posadowiona na dwuprzęsłowej konstrukcji żelbetonowej z komorami turbin, zabudowana wiatą o konstrukcji stalowej nie znajduje się na mnichu upustowym zbiornika, a przed kanałem odprowadzającym. Nadto łączna moc elektrowni przekracza moc przyjętą w koncepcji N=2,19 kW. Z tego względu urządzenie wodne niezgodne jest z ustaleniami decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. o warunkach zabudowy, a zatem lokalizacja urządzenia wodnego narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Na skutek wniesionego przez inwestora odwołania, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] decyzją z [...] września 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 64a i art. 4 ust. 4 Prawa wodnego uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o legalizacji urządzenia wodnego – Małej Elektrowni Wodnej w [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy po pierwsze wskazał, że w decyzji o warunkach zabudowy brak jest jakiejkolwiek wzmianki o lokalizacji, jak też mocy "możliwej" do zainstalowania elektrowni wodnej, która w istniejących warunkach poboru i zrzutu wody powodowałaby, że realizacja Małej Elektrowni Wodnej byłaby ekonomicznie nieuzasadniona (bezcelowa). Po drugie, wydana decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dotycząca zakresu prac związanych z prowadzonym przez inwestora remontem zbiornika, mających na celu powiększenie jego funkcji przeciwpowodziowych stworzyła możliwości i korzystne warunki do wykorzystania zbiornika dla celów małej elektrowni wodnej. Zmiana przepustu z rur betonowych Ø 0,8 m z obustronnymi zastawkami do piętrzenia oraz mnicha upustowego z leżakiem Ø 0,8 m (tj. urządzeń opisanych w Koncepcji) na budowle żelbetonowe o dużo większej przepustowości, pozwoliła na wykonanie Małej Elektrowni Wodnej o mocy N = ok. 50-60 kW. Wykonane urządzenie umożliwia spełnienie warunku opisanego w art. 126 ust. 2 Prawa wodnego. Opisane w dokumentach poziomy lustra wody na jazie oraz w zbiorniku nie powodują negatywnego oddziaływania na osoby trzecie. Podjęcie przez inwestora działań służących poprawie stanu zasobów ryb m. in. przez wykonanie przepławki dla jazu w km 145+950 rzeki [...], jest działaniem korzystnym dla lokalnego środowiska wodnego.

Polski Związek Wędkarski w [...] w skardze wniósł o uchylenie decyzji z [...] września 2012 r., zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 K.p.a., art. 125 pkt 2 i art. 126 ust. 2 Prawa wodnego oraz art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2012 r., poz. 647 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę, stwierdził, że decyzja z [...] września 2012 r. odpowiada prawu, ponieważ inwestor wypełnił wszystkie warunki niezbędne do zalegalizowania urządzenia wodnego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, ustalenia przyjęte w decyzji legalizującej urządzenie wodne - Mała Elektrownia Wodna w [...] - nie są sprzeczne z decyzją z [...] sierpnia 2006 r. o warunkach zabudowy. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że opracowana "Koncepcja programowo-przestrzenna na budowę zbiornika wodnego we wsi [...], gmina [...] (lewy brzeg rzeki [...], km 33+550)", nie może zastąpić decyzji o warunkach zabudowy w zakresie określającym lokalizację inwestycji. Koncepcja ta nie ma charakteru wiążącego dla organu orzekającego w przedmiocie legalizacji urządzenia wodnego. Decyzja z dnia [...] sierpnia 2006 r. nie wskazuje kryterium lokalizacyjnego, ponad linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczone na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500. Skoro sama decyzja ściśle nie określa lokalizacji urządzenia wodnego, to nie można przyjąć, że faktyczne jej posadowienie sprzeczne jest z decyzją o warunkach zabudowy. Organ zobowiązany jest do zbadania zgodności inwestycji z warunkami zagospodarowania przestrzennego, określonymi w tym przypadku w decyzji o warunkach zabudowy. Nie jest natomiast zobowiązany do oceny takiej zgodności z dokumentem pn. "Koncepcja programowo-przestrzenna na budowę zbiornika wodnego we wsi [...], gmina [...] (lewy brzeg rzeki [...], km 33+550)", a przywołanej w decyzji o warunkach zabudowy. Organ właściwy dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jako organ wyspecjalizowany w zakresie prawa wodnego, ma wystarczającą wiedzę i kompetencje dla samodzielnego określenia zakresu samowoli, jej oddziaływania na osoby trzecie oraz stanu zasobu ryb, a także ustalenia, że wykonane urządzenie zapewni wykorzystanie potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony. W tym zakresie dla rozstrzygnięcia sprawy nie jest niezbędne sporządzenie specjalistycznej ekspertyzy. Organ w sposób wyczerpujący wyjaśnił, że zakres prac związanych z prowadzonym przez inwestora remontem zbiornika, mających na celu powiększenie jego funkcji przeciwpowodziowych stworzył możliwości i korzystne warunki do wykorzystania zbiornika dla celów małej elektrowni wodnej. Podjęcie przez inwestora działań służących poprawie stanu zasobów ryb m. in. poprzez wykonanie przepławki dla jazu w km 145+950 rzeki [...], jest działaniem korzystnym dla lokalnego środowiska wodnego, a inwestycja nie powoduje negatywnego oddziaływania na osoby trzecie. Z operatu wodnoprawnego na legalizację urządzenia wodnego Małej Elektrowni Wodnej [...], sporządzonego we wrześniu 2011 r. wynika, że zbiornik oraz elektrownia nie będą znacząco wpływać zarówno na wody powierzchniowe jak i podziemne. Reżim wodny w dolinie zostanie utrzymany w stanie nienaruszonym. Dodatkowo wpłynie pozytywnie na retencję gruntową w dolinie. Przepływ wody przez urządzenia MEW nie spowoduje zachwiania wzrostu roślinności i zwierząt żyjących w wodach rzeki [...]. W ocenie Sądu pierwszej instancji dowody zebrane przez organ były wystarczające do zalegalizowania Małej Elektrowni Wodnej. Brak jest podstaw do twierdzenia, by w ustalonym w sprawie stanie faktycznym organ zobowiązany był zwrócić się do biegłego o wydanie opinii na podstawie art. 84 § 1 K.p.a.

W skardze kasacyjnej Polski Związek Wędkarski zaskarżył w całości wyrok z 11 kwietnia 2013 r., zarzucając mu:

1) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 134 § 1 P.p.s.a. przez zbadanie i rozstrzygnięcie skargi wyłącznie w zakresie jej zarzutów i wniosków oraz powołanych w skardze podstaw prawnych z pominięciem całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 7 K.p.a. przez:

- brak przeanalizowania wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w toku postępowania, w tym pominięcie zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 126 ust. 2 Prawa wodnego oraz art. 125 pkt 2 Prawa wodnego w zw. z art. 59 ust. 2 w zw. z art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

- niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności "Koncepcji programowo-przestrzennej na budowę zbiornika wodnego we wsi [...], gmina [...]",

c) art. 141 § 4 P.p.s.a. przez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, z którego nie wynika, aby sąd dokonał wszechstronnej kontroli ustaleń faktycznych przyjętych przez organy w postępowaniu administracyjnym, w szczególności w kwestii dotyczącej zakresu zbadania zgodności inwestycji z warunkami zagospodarowania przestrzennego oraz ustalenia zakresu negatywnego oddziaływania budowli na osoby trzecie, a także ustalenia, że wykonane urządzenie zapewni wykorzystanie potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony,

d) art. 3 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej P.u.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. oraz art. 7, 77 i art. 80 K.p.a. przez wadliwe oddalenie skargi, w sytuacji kiedy organ administracji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie przedmiotowej samowoli oraz jej negatywnego oddziaływania na osoby trzecie, a także poprawienia stanu zasobu ryb, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.,

e) art. 200 P.p.s.a. przez wadliwe niezasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi,

2) na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:

a) art. 125 Prawa wodnego w zw. z art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że strona naruszająca swoim działaniem przepisy prawa sama korzysta z ochrony przewidzianej w tym przepisie,

b) art. 126 Prawa wodnego przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ administracji publicznej jest zobowiązany wydać pozwolenie wodnoprawne mimo dowodów istotnego negatywnego wpływu na środowisko naturalne, bez uwzględnienia negatywnego oddziaływania budowli na osoby trzecie oraz ustalenia, że wykonane urządzenie zapewni wykorzystanie potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd pierwszej instancji ocenił wcześniejsze działanie inwestora jako usprawiedliwione, stosując uproszczony i automatyczny tryb rozumowania przy odrzuceniu znaczenia niczym nie podważonych faktów w kontekście całej logiki sytuacyjnej zdarzenia. Zmieniając położenie elektrowni wodnej inwestor działał niezgodnie z ustaleniami wskazanymi w decyzji o warunkach zabudowy naruszając art. 125 pkt 2 Prawo wodne w zw. z art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącego, skoro istnieje obowiązek określony w art. 126 ust. 2 Prawa wodnego polegający na zapewnieniu potencjału hydrotechnicznego rzeki w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony, to organ administracji powinien był ustalić, czy spełnione zostały przesłanki wskazane w tym przepisie, czego nie uczynił. Organ nie przeprowadził dowodów, które wskazywałyby na sposób korzystania z wody i warunki eksploatacji znajdujących się tam urządzeń. Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że organ ma wystarczającą wiedzę i kompetencje do samodzielnego ustalenia zakresu samowoli oraz jej oddziaływania na osoby trzecie i stan zasobu ryb, pomimo braku przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w tym zakresie. Sąd nie wziął pod uwagę, że w toku postępowania administracyjnego organ naruszył spoczywający na nim obowiązek zebrania całego materiału dowodowego sprawy.

Przytaczając takie podstawy kasacyjne skarżący wniósł uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi z 19 sierpnia 2013 r. inwestor wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Inwestor podkreślił, że postępowanie dotyczy legalizacji, a nie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Niezasadne są zarzuty naruszenia art. 134 §1 P.p.s.a., art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 3 § 1 P.u.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. i art. 7, 77 i art. 80 k.p.a. Naruszenie powołanych w podstawach kasacyjnych przepisów skarżącego wiąże z tym, że jego zdaniem Sąd pierwszej instancji rozpoznał sprawę z pominięciem całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, a także nieprzeanalizowaniem wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego. W ocenie skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny wadliwie oddalił skargę, w sytuacji gdy organ administracji nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego sprawy.

Stosownie do art. 64a ust. 1 Prawa wodnego, jeżeli urządzenie wodne zostało wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, wówczas jego właściciel może wystąpić o legalizację urządzenia dołączając dokumenty wskazane w art. 131 ust. 2 Prawa wodnego (operat wodnoprawny, decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli jest ona wymagana oraz opis prowadzenia zamierzonej działalności sporządzony w języku nietechnicznym). W postępowaniu administracyjnym dotyczącym legalizacji urządzenia wodnego właściwy organ ustalając stan faktyczny i prawny sprawy czyni to z punktu widzenia wymagań, jakie wybudowane urządzenie powinno spełniać ze względu na treść dokumentów wymienionych w art. 131 ust. 2 Prawa wodnego. Zgodnie z art. 64a ust. 2 Prawa wodnego lokalizacja urządzenia wodnego nie może naruszać przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów, o których stanowi art. 63 Prawa wodnego. Przy projektowaniu, wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń wodnych należy kierować się zasadą zrównoważonego rozwoju, a w szczególności zachowaniem dobrego stanu wód i charakterystycznych dla nich biocenoz, potrzebą zachowania istniejącej rzeźby terenu oraz biologicznych stosunków w środowisku wodnym i na terenach podmokłych (art. 63 ust. 1 Prawa wodnego). W kontekście wymagań zawartych w tych przepisach należy oceniać, czy organ administracyjny rozpoznający sprawę w przedmiocie legalizacji urządzenia wodnoprawnego prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie dają podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji naruszył wskazane w podstawach kasacyjnych przepisy. Nie można podzielić zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, na skutek czego w sprawie został wadliwie ustalony stan faktyczny. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej miał wystarczające podstawy do zalegalizowania urządzenia wodnego – Małej Elektrowni Wodnej w [...]. Skarżący nie przedstawił takich dowodów, które wskazywałyby na to, że obiekt jest niezgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lub też narusza przepisy art. 63 ust. 1 Prawa wodnego.

Sąd pierwszej instancji, działając w oparciu o art. 134 P.p.s.a., dokonał kontroli decyzji z [...] września 2012 r. w granicach zapadłego rozstrzygnięcia oraz konkretnej sprawy administracyjnej, w której zostało ono podjęte. Skarżący nie wykazał, które dowody zebrane w sprawie zostały pominięte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a przez to również konsekwencji jakie uchybienie to mogłoby wywrzeć na treść zapadłego wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, wpływających na treść zapadłego wyroku, a w szczególności do kwestii zgodności lokalizacji urządzenia wodnego z decyzją z [...] sierpnia 2006 r. o warunkach zabudowy. Należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że ustalenia przyjęte w decyzji legalizującej urządzenie wodne - Mała Elektrownia Wodna w [...] - nie są sprzeczne z decyzją z [...] sierpnia 2006 r. o warunkach zabudowy. Decyzja z [...] sierpnia 2006 r. ustala warunki zabudowy działek nr [...] w [...] dla zbiornika wodnego o funkcji retencji z możliwością budowy małej elektrowni wodnej. Decyzja ta nie wskazuje szczegółowego kryterium lokalizacyjnego tej elektrowni wodnej, ponad linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczone na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500. Skoro zatem decyzja z [...] sierpnia 2006 r. nie określa konkretnie miejsca usytuowania Małej Elektrowni Wodnej w [...] (ponad linie rozgraniczające teren inwestycji), to nie można uznać, że decyzja legalizująca tę Elektrownię, usytuowaną na dwuprzęsłowej konstrukcji żelbetonowej z komorami turbin na działce nr [...] w [...] narusza ustalenia decyzji z [...] sierpnia 2006 r. Natomiast okoliczność, że w "Koncepcji programowo-przestrzennej na budowę zbiornika wodnego we wsi [...], gmina [...] (lewy brzeg rzeki [...], km 33+550)", wskazano, że "istnieje możliwość zainstalowania małej elektrowni wodnej przy mnichu upustowym", nie oznacza, że inwestor zobowiązany był w tym miejscu usytuować kwestionowane urządzenie wodne. Słusznie podkreślił Sąd pierwszej instancji, że opracowanie to, jakkolwiek odwołano się do niego w decyzji o warunkach zabudowy, nie może tej decyzji zastąpić w zakresie określającym lokalizację inwestycji. Zwłaszcza, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie jest uprawniony do wskazywania precyzyjnego usytuowania projektowanych obiektów w terenie, ponieważ ta materia należy do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyrok NSA z 19 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1740/13). Koncepcja programowo-przestrzenna nie uzyskała charakteru wiążącego, tylko z tego powodu, że decyzja z [...] sierpnia 2006 r. uwzględnia zawarte w niej ustalenia odnośnie zbiornika wodnego. Należy także zwrócić uwagę, że Starosta [...] pismem z 10 listopada 2011 r. zwrócił się do Burmistrza Gminy i Miasta [...] o wyjaśnienie, czy zawarte w decyzji o warunkach zabudowy zobowiązanie do uwzględnienia ustaleń zawartych w powołanej koncepcji programowo-przestrzennej odnosi się tylko do zbiornika wodnego, czy również do warunków wykonania małej elektrowni wodnej. W piśmie z dnia 22 listopada 2011 r. Burmistrz Gminy i Miasta [...] wyjaśnił, że koncepcja dotyczy budowy zbiornika wodnego.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej należy także podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że Dyrektor Regionalny Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], jako organ wyspecjalizowany w zakresie prawa wodnego, może, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności operat wodnoprawny, samodzielnie oceniać sposób oddziaływania urządzenia wodnego na osoby trzecie, a także to, czy projektowany sposób korzystania z wody zapewnia wykorzystanie potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony. Z operatu wodnoprawnego wynika, że Mała Elektrownia Wodna w [...] przyczyni się do efektywniejszego wykorzystania terenu. Powstały zbiornik zwiększy retencję wody w dolnie rzeki [...]. Krajobraz wzbogaci się o znaczną powierzchnię lustra wody, co pozytywnie wpłynie na mikroklimat oraz wzrost populacji ptactwa wodnego i innych istot wodnych. W operacie tym przedstawiona została również konstrukcja spornej elektrowni oraz dane techniczne urządzeń wytwarzających energię elektryczną. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, że zmiana przepustu z rur betonowych Ø 0,8 m z obustronnymi zastawkami do piętrzenia oraz mnicha upustowego z leżakiem Ø 0,8 m (tj. urządzeń opisanych w Koncepcji) na budowle żelbetonowe o dużo większej przepustowości, pozwoliła na wykonanie Małej Elektrowni Wodnej o mocy N = ok. 50-60 kW, co zapewnia wykorzystanie potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony. W tym zakresie dla rozstrzygnięcia sprawy nie jest konieczne sporządzenie specjalistycznej ekspertyzy, albowiem organy oparły się o operat wodnoprawny. Operat ten jako dowód w sprawie można kwestionować przy pomocy innych środków dowodowych, których jednak skarżący nie przedstawił.

Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a., który stanowi o elementach składowych jakie powinno zawierać pisemne uzasadnienie wyroku. Uzasadnienie wyroku z 11 kwietnia 2013 r. zawiera wszystkie wymienione w tym przepisie elementy. Poza tym, w orzecznictwie sądowym przesądzono, że art. 141 § 4 P.p.s.a może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3/39). Uzasadnienie wyroku z 11 kwietnia 2013 r. takie stanowisko niewątpliwie zawiera.

Skutecznej podstawy kasacyjnej nie mógł stanowić zarzut sformułowany w oparciu o art. 200 P.p.s.a., który w ogóle nie znalazł w sprawie zastosowania z uwagi na oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Mając na uwadze treść decyzji o warunkach zabudowy oraz operat wodnoprawny, organ nie miał podstawy do wydania decyzji o odmowie legalizacji Małej Elektrowni Wodnej w [...]. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i odniósł się do zarzutów skargi. W takich okolicznościach sprawy nie ma wystarczających podstaw prawnych, żeby zarzucić sądowi administracyjnemu, że naruszył wskazane w podstawach kasacyjnych przepisy, w szczególności poprzez zaakceptowanie wadliwie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.