Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 137/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 155 par. 1, art. 149, art. 151, art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1, art. 14 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze skargi D.D. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w Bodzentynie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy w Bodzentynie do rozpoznania wniosku D.D. z dnia 30 czerwca 2021 r. w zakresie punktów 9 i 10 - w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w części obejmującej punkt 8 wniosku z dnia 30 czerwca 2021 r.; III. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie opisanym w pkt I i II wyroku, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny; V. oddala skargę w pozostałej części; VI. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy w Bodzentynie na rzecz D.D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 30 czerwca 2021 r. D. D. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy o udostępnienie, na wskazany adres do korespondencji, następujących informacji publicznych:

1) kserokopii wyroku sądowego wraz z uzasadnieniem, który zapadł w pierwszej instancji, dotyczącego sporu pomiędzy Gminą B., a wykonawcą zadania pn. "Uporządkowanie gospodarki wodno-ściekowej w aglomeracji Ś. K. - budowa, przebudowa i rozbudowa oczyszczalni ścieków w miejscowości Ś. K.";

2) kserokopii prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem (o ile będzie dostępne w chwili sporządzania informacji), który zapadł w drugiej instancji, dotyczącego sporu pomiędzy Gminą B., a wykonawcą zadania pn. " Uporządkowanie gospodarki wodno-ściekowej w aglomeracji Ś. K. - budowa, przebudowa i rozbudowa oczyszczalni ścieków w miejscowości Ś. K.";

3) kserokopii umowy (wraz z ewentualnymi aneksami) z wykonawcą zadania pn. "Uporządkowanie gospodarki wodno-ściekowej w aglomeracji Ś. K. - budowa, przebudowa i rozbudowa oczyszczalni ścieków w miejscowości Ś. K.";

4) wykazu wszystkich kosztów sądowych poniesionych przez Gminę B. w związku z przedmiotową sprawą z rozbiciem i opisem poszczególnych kosztów (w tym koszty zastępstwa procesowego, obsługi prawnej, itp.);

5) wykazu kosztów związanych z zajęciem komorniczym w związku z przedmiotową sprawą z rozbiciem i opisem poszczególnych kosztów;

6) kserokopii wniesionej skargi na czynności komornicze;

7) kserokopii skargi konstytucyjnej wniesionej w przedmiotowej sprawie;

8) kserokopię korespondencji prowadzonej z komornikiem, który dokonał zajęcia komorniczego w przedmiotowej sprawie;

9) kserokopii korespondencji prowadzonej z wykonawcą ww. zadania;

10) wydruku wiadomości e-mail od mecenasa P. W., w której Zastępca Burmistrza A. J. został poinformowany o rozstrzygnięciu w przedmiotowej sprawie (na sesji została podana data, tj. środa - 26.05.2021).

Pismem z dnia 14 lipca 2021 r. organ poinformował wnioskodawcę, że odpowiedź na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej zostanie udzielona do dnia 31 sierpnia 2021 r. z uwagi na rozpoczynający się sezon urlopowy pracowników.

Następnie Burmistrz Miasta i Gminy w odpowiedzi na wniosek udzielonej pismem z dnia 31 sierpnia 2021 r. przesłał wnioskodawcy: kopię wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 25 sierpnia 2020 r., kopię postanowienia Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 4 stycznia 2021 r. oraz kopię umowy pn. "Uporządkowanie gospodarki wodno-ściekowej w aglomeracji Ś. K. - budowa, przebudowa i rozbudowa oczyszczalni ścieków w miejscowości Ś. K.". Organ poinformował skarżącego, że Gmina B. w związku ze sprawą z powództwa S. [...] Sp. z o.o. Sp. k. poniosła następujące koszty: 75.592,66 zł z tytułu kosztów procesu; 13.284 zł z tytułu kosztów zastępstwa procesowego; 17 zł z tytułu opłaty skarbowej w postępowaniu sądowym; 2.700 zł z tytułu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu egzekucyjnym; 18,15 zł z tytułu kosztów doręczania korespondencji w postępowaniu egzekucyjnym.

Jednocześnie organ zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie, jakiej korespondencji dotyczy jego wniosek, zaś w pozostałym zakresie poinformował, że Urząd Miasta i Gminy B. nie posiada dokumentacji, o której przekazanie skarżący zawnioskował.

W dniu 17 września D. D. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia 30 czerwca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej( t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176), dalej jako "u.d.i.p.".

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie organu, tj. Burmistrza Miasta i Gminy do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy;

2) zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych;

3) zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności;

4) na podstawie art. 149 § 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019. poz. 2325) - o orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

5) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi D. D. podniósł, że pismem z dnia 14 lipca 2021 r. Sekretarz Miasta i Gminy B. poinformował, że odpowiedź na wniosek zostanie udzielona do dnia 31 sierpnia 2021 r. Pismo zostało złożone w dniu 30 czerwca 2021 r., zatem ustawowy termin udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy, powinien zostać ustalony do dnia 30 sierpnia 2021 r. Około godziny 14.45 w dniu 1 września 2021 roku, kierowca zatrudniony w Urzędzie Miasta i Gminy B. przywiózł mu odpowiedź pismo znak: [...], a więc ustawowy termin przekazania informacji publicznej nie został dochowany. Skarżący dodał, że sprawa jest istotna, że dotyczy zajęcia komorniczego kwoty ponad 1,7 min złotych z rachunku bankowego Gminy B., a sam jest Radnym Rady Miejskiej w B. i członkiem komisji rewizyjnej, stąd sprawa budzi wiele jego wątpliwości. Przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony w związku z informacjami jakie pojawiły się na sesji Rady Miejskiej w B. w dniu 2 czerwca 2021 r. oraz w dniu 24 czerwca 2021 r. Jako niezrozumiałe skarżący ocenił wzywanie go do sprecyzowania, jakiej korespondencji dotyczy wniosek, ponieważ w złożonym wniosku w dniu 30 czerwca 2021 r. wyraźnie zaznaczył, o jakich informacji publicznych udostępnienie wnosił.

Ponadto z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, zdaniem strony, że sezon urlopowy nie jest argumentem do wydłużania terminu załatwienia sprawy, gdyż rzeczą organu jest zapewnienie jego sprawnego funkcjonowania. Termin udzielenia odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej został zakreślony niezgodnie z obowiązującymi przepisami, ale nawet ten termin nie został dochowany. Działanie organu, jak wskazał skarżący, jest próbą wykpienia obywatela, mieszkańca gminy, Radnego Rady Miejskiej, członka Komisji Rewizyjnej. Organ usiłuje nie udzielić odpowiedzi, lub odwlekać w czasie jej udzielenie, na bardzo istotne z punktu widzenia członka komisji rewizyjnej kwestie, który będzie miał poddać ocenie wykonanie budżetu Gminy B.. Strona zwróciła przy tym uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 sierpnia 2021 r., sygn.. akt II SAB/Ke 79/21. Odnośnie zaniechania przekazania wnioskowanych informacji publicznych, skarżący podniósł, że jest to bez wątpienia zachowanie pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Mając na uwadze, że nie jest to pierwszy przypadek takiego działania, doszło do rażącego naruszenia prawa, gdzie przekroczenie to jest znaczne (nieudostępnienie wielu informacji) i niezaprzeczalne. W stosunkowo krótkim czasie po raz kolejny złożona została przez skarżącego skarga na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy, nadto w kilku innych sprawach związanych z decyzjami odmownym dotyczącymi udzielenia informacji publicznych Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało orzeczenia "uchylające" te decyzje. Mamy więc, w opinii skarżącego, do czynienia z permanentnym uchylaniem się od udostępniania informacji publicznej lub utrudnianiem w pozyskiwaniu informacji publicznej, poprzez wielokrotne wydawanie decyzji, które następnie są uchylane i proces pozyskiwania informacji trwa miesiącami. W związku z powyższym, zdaniem strony, w obecnej sytuacji niezbędne jest zastosowanie prewencyjno-represyjnych środków prawnych i konieczne staje się dodatkowo orzeczenie wobec organu dolegliwości natury finansowej.

Jak końcowo podniósł skarżący, włodarze Miasta i Gminy B. czują się bezkarnie i unikają odpowiedzi na stawiane przeze niego pytania, co potwierdza wypowiedź Burmistrza Miasta i Gminy na Sesji Rady Miejskiej w B. z dnia 27 stycznia 2021 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że organ nie pozostaje w bezczynności, gdyż udzielił odpowiedzi na wniosek D. D.. i przekazał dokumenty, które posiadał. Nawet jeśli przyjąć, że termin do udzielenia odpowiedzi został uchybiony przez organ, to organ zauważył, iż skarga została wniesiona przeszło dwa tygodnie po otrzymaniu przez skarżącego pisma, co winno skutkować oddaleniem skargi, albowiem skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania podlega oddalaniu w razie wniesienia jej do sądu już po zakończeniu postępowania administracyjnego, w którym zarzuca się organowi przewlekłe prowadzenie postępowania.

Organ, w toku postępowania prosił o doprecyzowanie wniosku, gdyż skarżący żądał korespondencji prowadzonej z komornikiem oraz z wykonawcą inwestycji. Organ wyjaśnił, że nie prowadził korespondencji z komornikiem, natomiast korespondencja z wykonawcą inwestycji "Uporządkowanie gospodarki wodno-ściekowej w aglomeracji Ś. K. - budowa i rozbudowa oczyszczalni ścieków w miejscowości Ś. K." jest niezwykle obszerna, gdyż była to duża inwestycja, która była realizowana przez kilkanaście miesięcy. W zakresie przesłanego maila przez mecenasa, jak wskazał organ, zachodziła obawa naruszenia tajemnicy adwokackiej, dlatego też organ poprosił o doprecyzowanie, jakich informacji domaga się wnioskodawca.

Odnosząc się zaś do załączonych do skargi wyroku oraz stenogramu, organ zauważył, że załączony wyrok jest nieprawomocny i dotyczy zupełnie innej sprawy. D. D. pomimo, że pełni funkcję członka komisji rewizyjnej Rady Miejskiej w B., dodatkowo zasypuje Urząd wnioskami o udostępnienie informacji publicznej. Przywołane w skardze słowa Burmistrza nie dotyczą informacji publicznej, a są odpowiedzią na ciągłe utarczki radnego D. D., co potwierdza załączony do skargi stenogram.

Sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a.") na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje orzekanie także w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej - czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarga okazała się częściowo zasadna.

Zasady oraz tryb udostępniania informacji publicznej reguluje powołana wyżej ustawa o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta wprowadziła w art. 1 ust. 1 definicję legalną "informacji publicznej", przez którą to informację należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych".

Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, przy czym informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 tej ustawy. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., obowiązek wydania decyzji administracyjnej spoczywa na organie zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej - poza sytuacjami, gdy zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania - w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia, bo istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Odpowiednio do okoliczności faktycznych rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinno polegać zatem zasadniczo na: udostępnieniu informacji publicznej będącej w dyspozycji organu w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku - w drodze dokonania czynności materialno-technicznej, odmowie jej udzielenia - w drodze decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy w przypadku uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy (brak spełnienia warunku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy lub ograniczenie dostępu do informacji stosownie do art. 5 ustawy), wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania - w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy lub poinformowaniu wnioskodawcy, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, a więc nie dotyczy informacji publicznej.

Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi natomiast wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, m.in. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają przy tym znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu.

W niniejszej sprawie co do zasady nie było sporu, że Burmistrz Miasta i Gminy jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w kontekście żądanych informacji określonych we wniosku skarżącego z dnia 30 czerwca 2021 r. (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

Organ nie powziął również wątpliwości co do trybu, w jakim D. D. zwrócił się o żądane informacje, dlatego pismem z dnia 14 lipca 2021 r., działając w warunkach art. 13 ust. 2 u.d.i.p., poinformował skarżącego o przedłużeniu terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek do dnia 31 sierpnia 2021 r. Dopuszczalne jest wydłużenie 14-dniowego terminu w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej, przy czym organ jest zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy, przed upływem tych 14 dni, o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji. Tak się stało w tej sprawie. Jednocześnie przepisy u.d.i.p. nie wskazują, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne, należy jednak uznać, że muszą to być powody bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej.

W analizowanym przypadku do przedłużenia terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. doszło z uwagi na braki kadrowe spowodowane urlopem. Powody te są racjonalne, a ponadto zostały przedstawione wnioskodawcy na piśmie i w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Następnie pismem z dnia 31 sierpnia 2021 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na ww. wniosek, na zasadzie regulacji zawartych w u.d.i.p. Niemniej analiza treści udzielonej skarżącemu pismem z dnia 31 sierpnia 2021 r. odpowiedzi na zadane we wniosku pytania doprowadziła Sąd do przekonania, że organ nie załatwił powyższego wniosku w części sposób zgodny z literą prawa.

Po pierwsze, trzeba zauważyć, że odpowiedź na wniosek D. D. z dnia 30 czerwca 2021 r. – do daty wniesienia skargi w tej sprawie - udzielona została odnośnie żądań zawartych w punktach 1, 2, 3, 4, 5, 6 i 7 (w piśmie z dnia 31 sierpnia 2021r.). Rzecz jasna Sąd w sprawie jak niniejsza nie dokonuje merytorycznej kontroli treści udzielonych odpowiedzi w tym znaczeniu, że nie weryfikuje, czy udzielone odpowiedzi są prawdziwe, a jedynie kontroluje, czy z treści udzielonej odpowiedzi na wniosek wynika, że został on rozpoznany i załatwiony w całości w przewidzianej prawem formie i trybie. W odpowiedzi udzielonej skarżącemu w piśmie z dnia 31 sierpnia 2021 r. organ wyszczególnił koszty postępowania sądowego i egzekucyjnego, co w zestawieniu z treścią pytań w punktach 4 i 5 wniosku nie budzi wątpliwości, że chodzi o koszty postępowania związane ze sprawą dotyczącą umowy opisanej w punktach 1-3 wniosku. Ponieważ równocześnie organ zwrócił się do wnioskodawcy o sprecyzowanie wniosku w części dotyczącej tego, jakiej korespondencji dotyczy wniosek, to odpowiedź udzielona w zdaniu: "W pozostałym zakresie niniejszym informuję, iż Urząd Miasta i Gminy B. nie posiada dokumentacji o której przekazanie Pan wnioskuje." dotyczy, zdaniem Sądu, odpowiedzi na wniosek w zakresie pytań 6 i 7 wniosku. Trudno jednocześnie ocenić, czy pismo z dnia 31 sierpnia 2021 r. zawierające powyższe informacje publiczne, wyekspediowano do skarżącego w ostatnim dniu miesiąca sierpnia czy już w dniu 1 września 2021 r., gdy je doręczono. Tak czy inaczej, z uwagi na to, że udzielenie odpowiedzi przez organ na omówione wyżej pytania nastąpiło, jeśli nawet z naruszeniem art. 13 ust. 2 u.d.i.p., ale przed wniesieniem skargi, skargę należało na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalić w tym zakresie (pkt V wyroku).

Odnośnie informacji publicznej żądanej w punktach 8-10, czyli żądania udostępnienia korespondencji prowadzonej przez organ z komornikiem, wykonawcą zadania pn. "Uporządkowanie gospodarki wodno-ściekowej w aglomeracji Ś. K. - budowa, przebudowa i rozbudowa oczyszczalni ścieków w miejscowości Ś. K." i P. W., to rację przyznał Sąd skarżącemu, że żądania te zostały precyzyjnie opisane i nie mogło budzić wątpliwości organu, o jaką konkretnie korespondencję chodzi we wniosku. Tym bardziej, że już udzielając odpowiedzi na skargę, organ takowych wątpliwości nie miał, podnosząc m.in. w zakresie korespondencji prowadzonej z komornikiem, że organ nie prowadził korespondencji z komornikiem. Stąd w części dotyczącej odpowiedzi na pytanie zawarte w punkcie 8 wniosku Sąd - jako że informacji tej udzielono po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego - umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w punkcie II wyroku na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jako bezprzedmiotowe.

Natomiast Sąd uznał, że ani w piśmie z dnia 31 sierpnia 2021 r., ani w odpowiedzi na skargę organ nie rozpoznał wniosku skarżącego z dnia 30 czerwca 2021 r. w części dotyczącej pytań zawartych w punktach 9 i 10. Jak już wyżej podniesiono, żądanie wniosku w tym zakresie zostało wystarczająco precyzyjnie sformułowane. Sama tylko okoliczność, że korespondencja z wykonawcą zadania jest obszerna, nie uzasadnia sposobu załatwienia tego wniosku – organ bowiem nie tylko, że w ostatnim dniu wyznaczonego terminu wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania żądania, to jeszcze nie wyjaśnił wnioskodawcy powodów takiego wezwania. Następnie dopiero w odpowiedzi na skargę Burmistrz wyjaśnia, że korespondencja ta jest obszerna. Organ powinien był w pierwszej kolejności ocenić, czy żądanie wniosku zawarte w puntach 9 i 10 dotyczy udzielenia informacji publicznej (art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p.), a jeśli tak, to czy nie jest to - z uwagi chociażby na obszerność korespondencji koniecznej do przeanalizowania – informacja przetworzona, i czy informacja ta nie naruszy zakazów, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 – 2a u.d.i.p. (np. ze względu na ochronę tajemnicy adwokackiej).

W dalszej kolejności organ powinien był zareagować na taki wniosek adekwatnie do poczynionych ustaleń w zgodzie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej (m.in. w zgodzie z przepisami określającymi terminy ustawowe), o czym była już mowa wyżej. Tak jednak w tej sprawie organ nie działał, co skutkowało uwzględnieniem skargi w zakresie żądania zobowiązania organu do rozpoznania wniosku w zakresie punktów 9 i 10, czemu Sąd dał wyraz w wyroku. Wymaga wyjaśnić, że odmowa udostepnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Wobec powyższego, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zobowiązał Burmistrza Miasta i Gminy do rozpoznania wniosku D. D. z dnia 30 czerwca 2021 r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie punktów 9 i 10 tego wniosku - w terminie 14 dni od doręczenia organowi akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku (pkt I wyroku). Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku we wskazanym zakresie w zakreślonym terminie, uznając, że organ w dalszym ciągu pozostaje w tej części bezczynny (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Organ będzie zobowiązany do uwzględnienia przedstawionej w uzasadnieniu wyroku oceny prawnej Sądu (art. 153 p.p.s.a.).

Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, o której mowa w punktach I i II wyroku, lecz nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III wyroku). Jak już Sąd wyjaśnił w wyroku wydanym w sprawie II SAB/Ke 79/21, kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 675/12, lex nr 1218894; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, lex nr 1299457). W niniejszej sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, ponieważ organ zareagował na wniosek skarżącego, odpowiadając na ten wniosek najpierw pismem z dnia 14 lipca 2021 r., a potem pismem z dnia 31 sierpnia 2021 r. - z zachowaniem terminu wyznaczonego w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Nie można więc uznać, że działanie organu "z góry" nacechowane było złą wolą, choćby z uwagi na to, że na większość pytań zawartych we wniosku udzielono odpowiedzi. Inaczej mówiąc, w okolicznościach tej sprawy Sąd nie dopatrzył się szczególnie nagannego zachowania organu w realizowaniu jego ustawowych obowiązków.

Powyższe powody legły także u podstaw orzeczenia zawartego w punkcie IV wyroku w części dotyczącej żądania wymierzenia organowi grzywny. Zgodnie z dyspozycją art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd może, nie musi, orzec grzywnę lub zasądzić sumę pieniężną. W okolicznościach faktycznych tej sprawy Sąd uznał, że organ nie zlekceważył swoich obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej i w znacznej części odnośnie wniosku skarżącego z dnia 30 czerwca 2021r. wywiązał się z tych obowiązków. Wykazane w tej sprawie przez skarżącego ponowne naruszenie prawa przez Burmistrza [...] i Gminy w B. nie dowodzi samo w sobie o celowym, uporczywym lekceważeniu przez ten organ swoich obowiązków wynikających z u.d.i.p. Niewykluczone, że organ odmówił skarżącemu udzielenia informacji publicznej w innych sprawach, wydając decyzje administracyjne następnie uchylone przez organ drugiej instancji, ale trudno Sądowi w okolicznościach tej sprawy te twierdzenia zweryfikować. Treść stanowisk procesowych zajętych w sprawie przez skarżącego i organ może wskazywać na istnienie sporu pomiędzy skarżącym a Burmistrzem i niewykluczone, że zachowanie obu stron tego sporu również przekłada się na, z jednej strony, zarzut podnoszony w skardze - celowego unikania odpowiedzi na wnioski skarżącego, z drugiej strony zaś na zarzut wyartykułowany w odpowiedzi na skargę – "zasypywania" Urzędu przez skarżącego wnioskami o informację publiczną. W tej sprawie jednak istnienie ewentualnego sporu nie może "z góry" rozstrzygać ani o zasadności ani też o bezzasadności żądań i twierdzeń skargi.

Sąd nie był władny orzec o konieczności ustalenia przez organ osób winnych bezczynności i zarządzenia wyjaśnienia jej przyczyn. Sąd dysponuje uprawnieniem z art. 155 § 1 p.p.s.a (tzw. sygnalizacja), ale w tej sprawie Sąd nie dopatrzył się podstaw do podjęcia takich działań procesowych.

Odnośnie twierdzenia organu dotyczącego wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego po zakończeniu tego postępowania, należy zauważyć, że przepisy k.p.a., poza przypadkami wskazanymi w art. 16 u.d.i.p., nie mają zastosowania do czynności związanych z udostępnianiem informacji publicznej, które podejmowane są co do zasady w formie czynności materialno-technicznej. W tej sprawie postępowanie administracyjne w reżimie zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego nie toczyło się. Brak było zatem podstaw do stosowania poglądu orzecznictwa sądowego powołanego w odpowiedzi na skargę.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 §1 p.p.s.a., na które złożył się wpis od skargi - 100 zł (pkt VI wyroku).