Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2075/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 240 § 1 pkt 1,2,4 i 5,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia del. WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 992/10 w sprawie ze skargi R. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 5 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 26 marca 2012 r., I SA/Gl 992/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę R. F. (zwanego dalej skarżącym) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 5 lipca 2010 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynika, że K. i R. F. (zwani dalej małżonkami) w Urzędzie Skarbowym w Z. złożyli zeznanie podatkowe PIT-36 za 2003 r. Należny podatek dochodowy

w zeznaniu wykazano w wysokości 0 zł. Skarżący prowadził działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "A." z M. S.

Organ podatkowy I instancji ustalił, że w koszty zaksięgowano usługi podwykonawcze świadczone przez M. S. (syna wspólnika skarżącego)

na podstawie umowy zawartej w dniu 10 lipca 2003 r.

w zakresie demontażu i ponownego montażu linii aerozolowych (automatycznej

i półautomatycznej) na łączną kwotę 96.000 zł. Organ uznał, że syn wspólnika skarżącego wystawił faktury dla firmy A. pomimo niewykonania usług - zatem kwota 96.000 zł nie mogła stanowić kosztu uzyskania

przychodu na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca

1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, zwanej dalej: u.p.d.o.f.). Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. decyzją z dnia 20 lipca 2005 r. (Nr [...]) określił małżonkom wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 8.790,90 zł. Skarżący nie odwoływał się od tej decyzji – stała się ona ostateczna.

3. W dniu 6 sierpnia 2008 r. małżonkowie wnieśli o skorygowanie

zobowiązania podatkowego za 2003 r. PIT-36. W piśmie wskazali na wyroki Sądu Rejonowego w Dąbrowie Górniczej Wydział IX Sąd Grodzki z dnia 1 października 2007 r. oraz Sądu Okręgowego w Katowicach VII Wydział Karny z dnia 17 października 2008 r., mocą których uniewinniono oskarżonego – wspólnika skarżącego - od popełnienia czynu zawyżenia w księdze podatkowej przedsiębiorstwa "A." kosztów uzyskania przychodów za 2003 r. Skarżący – pismem z dnia 16 września 2008 r. – wyjaśnił, że jest to wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia

1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej: ord. pod.).

4. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. postanowieniem z dnia 13 października 2008 r. wznowił postępowanie podatkowe zakończone decyzją ostateczną z dnia 20 lipca 2005 r. (Nr [...]). Następnie po przeprowadzeniu postępowania podatkowego w zakresie istnienia przesłanek co do wznowienia wskazanych przez małżonków z art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 ord. pod. stwierdził, że:

- nie zaistniała przesłanka wymieniona w art. 240 § 1 pkt 1 ord. pod., tj. "dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe";

- zaistniała przesłanka wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod., tj. "wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję".

Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. decyzją z dnia 12 października 2009 r. (Nr [...]) uchylił w całości ostateczną decyzję z dnia 20 lipca 2005 r. (Nr [...]) w sprawie określenia wysokości należnego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości 8.790,90 zł, określając jego wysokość na kwotę 16.291 zł. Od powyższej decyzji organu małżonkowie odwołali się.

5. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach decyzją z dnia 15 stycznia 2010 r. na podstawie art. 233 § 2 ord. pod. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 12 października 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że orzeczenia sądów powszechnych oraz materiał dowodowy z postępowań przed tymi sądami nie zostały ocenione pod kątem przesłanek, które mogą stanowić o wznowieniu postępowania.

6. Przed wydaniem decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. postanowieniami z dnia 3 marca 2010 r. o nr [...] oraz

o nr [...] zawiadomił małżonków o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w toku postępowania.

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy małżonkowie wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 20 lipca 2005 r. (Nr [...]) w sprawie określenia wysokości należnego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości 8.790,90 zł - będące uzupełnieniem żądania wznowienia postępowania, stanowiące jednakże samoistne wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji. Małżonkowie podnieśli, że powołana decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ na etapie prowadzonej kontroli przez Urząd Skarbowy w D., prowadzonej na wniosek Urzędu Skarbowego w Z., skarżący nie uczestniczył na prawach strony. Wskazali także, że zgodnie z art. 247 § 1 pkt 3 ord. pod. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji, która została wydana

z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto skarżący wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wszczął postępowanie podatkowe, a następnie wydał decyzję w dniu 20 lipca 2005 r. opierając się na decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w D.o Nr [...], która dotyczyła wspólnika skarżącego – M. S., a która okazała się dowodem fałszywym. Zdaniem strony "fałszywość" tej decyzji wynika z uniewinniającego wyroku sądu grodzkiego i okręgowego – wyrokiem uniewinniającym sąd powszechny obu instancji orzekł, że nie było podstaw do postawienia wspólnikowi skarżącego zarzutu popełnienia przestępstwa karno-skarbowego.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. decyzją z dnia 29 marca 2010 r. (Nr [...]

- odmówił uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 20 lipca 2005 r. w sprawie określenia wysokości należnego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości 8.790,90 zł po wznowieniu postępowania na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 ord. pod. z uwagi na niestwierdzenie istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 ord. pod. oraz

- odmówił wznowienia postępowania na podstawie art. 243 § 3 w związku z art. 240 § 1 pkt 4 ord. pod. ze względu na jego niedopuszczalność.

W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy I instancji podniósł, że we wniosku

o wznowienie postępowania, jak i w samym postępowaniu strona nie przedłożyła żadnych dowodów świadczących o tym, że:

a) dowody okazały się fałszywe,

b) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Organ I instancji stwierdził, że wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na zasadzie art. 240 § 1 pkt 4 ord. pod. (strona nie

z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) należy złożyć w zawitym terminie jednego miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, co wynika z art. 241 § 2 pkt 1 ord. pod., którego strona nie dochowała.

7. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 240 ord. pod. poprzez zanegowanie, że w sprawie wystąpiły przesłanki wskazujące, iż:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Uzasadniając je skarżący stwierdził, że w wyrokach karnych znajduje się odniesienie do materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania podatkowego będącego przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem strony jest to nowa ocena stanu faktycznego, dokonana na podstawie zebranego przez Urząd Skarbowy w D.materiału dowodowego oraz w oparciu o nowe dowody w postaci zeznań świadków. Podniósł, że w postępowaniu przed sądem grodzkim "obalona została fałszywa teza", iż wspólnik skarżącego w sposób nieuprawniony zawyżył koszty.

Skarżący sformułował zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 4 ord. pod., zgodnie

z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Pełnomocnik podniósł, że o przeprowadzenie kontroli przez Urząd Skarbowy w D. wnioskował Urząd Skarbowy w Z., określając zakres kontroli, który miał dotyczyć rozliczeń podatkowych skarżącego. Jego zdaniem Urząd Skarbowy

w D. powinien upoważnienie do kontroli dostarczyć skarżącemu.

W sytuacjach wymagających wyjaśnień skarżący powinien być wezwany do złożenia zeznań na etapie kontrolnym.

8. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach decyzją z dnia 5 lipca 2010 r. Nr ([...]) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 29 marca 2010 r. (Nr [...]) wydanej w sprawie:

1) odmowy uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 20 lipca 2005 r. (Nr PD [...]) w sprawie określenia wysokości należnego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. w wysokości 8.790,90 zł po wznowieniu postępowania na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 ord. pod.

z uwagi na niestwierdzenie istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 ord. pod.,

oraz

2) odmowy wznowienia postępowania na podstawie art. 243 § 3 w związku z art. 240 § 1 pkt 4 ord. pod. ze względu na jego niedopuszczalność .

9. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W uzasadnieniu powtórzył

argumenty prezentowane we wniosku i zwyczajnym środku zaskarżenia wywiedzionym w sprawie, a następnie zaakcentował przede wszystkim, że

w przedmiotowej sprawie organy podatkowe naruszyły "zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie, zasadę czynnego udziału strony

w postępowaniu oraz zasadę prawdy obiektywnej, tj. art. 121 §1, art. 123 w związku z art. 188 i art. 122 w związku z art. 187 § 1 ord. pod., poprzez odmowę uznania dowodów złożonych w sprawie karnej i skarbowej sądu grodzkiego i okręgowego".

W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze Dyrektor Izby Skarbowej

w Katowicach stwierdził, że nie jest ona uzasadniona i wniósł o jej oddalenie.

10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za niezasadną, podnosząc, że wskazane we wniosku przez stronę skarżącą dowody z przesłuchania świadków i wyroków uniewinniających sądu grodzkiego z dnia 1 października 2007 r., oraz sądu okręgowego z dnia 17 października 2008 r. nie spełniają przesłanek art. 240 § 1 pkt 1 czy 5 ord. pod. – przez to nie otwierają drogi do weryfikacji ostatecznej decyzji wymiarowej. Wskazane przez stronę skarżącą okoliczności nie mają charakteru nowych i nie istniały w dniu 20 lipca 2007r., tj. w dniu wydania kwestionowanej przez stronę decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Zaznaczył, że przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym jest sprawa odrębna w stosunku do sprawy rozpoznawanej w trybie zwykłym i jego celem jest weryfikacja decyzji ostatecznej. Nie wyczerpuje przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 2 ord. pod. inna ocena dowodów.. Organ podatkowy przed wszczęciem postępowania w sprawie wznowienia postępowania obowiązany jest rozpoznać dopuszczalność wznowienia postępowania - to jest sprawdzić, czy wskazana została przesłanka określona w art. 240 § 1 ord. pod. i czy został zachowany termin wniesienia żądania wznowienia postępowania określony w art. 241 § 2 ord. pod. Jest to etap wstępny, w którym nie bada się istnienia wskazanej przesłanki wznowienia postępowania. Ona może dopiero zostać rozpoznana

w drugim etapie postępowania, to jest po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 243 § 1 ord. pod. Niedochowania miesięcznego terminu do złożenia wniosku od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji w dniu 20 lipca 2005 r. nie kwestionuje sama strona. W związku z tym zgodnie z art. 243 § 3 ord. pod. organ podatkowy stwierdzając niedopuszczalność wznowienia postępowania, z uwagi na uchybienie terminu do złożenia wniosku o jego wznowienie, wydał prawidłową decyzję o odmowie wznowienia postępowania z tej przyczyny. Sąd pierwszej instancji ocenił, że organy podatkowe nie naruszyły zasad określonych ustawą Ordynacja podatkowa.

11. Powyższy wyrok skarżący zaskarżył w całości skargą kasacyjną, zarzucając mu naruszenie, zgodnie z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.):

1) art. 240 § 1 pkt. 5 ord. pod. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że zaistniała sytuacja faktyczna nie mieści się w hipotezie normy prawnej zawartej w powyższym przepisie;

2) art. 134 § 1 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na uchybieniu przez sąd pierwszej instancji obowiązkowi zbadania z urzędu wszelkich naruszeń prawa w granicach sprawy, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze, w szczególności tych, które skutkowały stwierdzeniem nieważności decyzji, tj. art. 247 § 1 pkt 1 i 3 poprzez:

-wydanie decyzji z naruszeniem właściwości rzeczowej, tj. uchybieniem art. 244 § 1 i 2 ord. pod.

-rażące naruszenie prawa procesowego w zakresie obowiązków dowodowych, tj. art. 122 i 187 ord. pod.,

Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o: na zasadzie przepisu art. 185 § 1 ustawy - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.

- zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na swoją rzecz i zasądzenie na rzecz adwokata M. K. kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, gdyż nie zostały one pokryte ani w całości, ani w części.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

12. W uchwale NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, podniesiono, że: "W sytuacji, gdy strona przytoczy w petitum skargi kasacyjnej wyłącznie zarzut naruszenia prawa przez organ administracji publicznej, nie powiązawszy go

z zarzutem naruszenia prawa przez WSA, nie jest uzasadnione bezwarunkowe

i automatyczne dyskwalifikowanie takiej skargi z powołaniem się na niedopełnienie wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a.". Ta uwaga ma zastosowanie do zarzutu nr 1 skargi kasacyjnej, gdzie jako naruszony wskazano art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod. bez powiązania go z odpowiednimi przepisami (art. 151 p.p.s.a.) dotyczącymi postępowania przed sądem I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zarzutami skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę przesłanki nieważności postępowania wskazane w art. 183 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia ich spełnienia Sąd przystępuje do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Skarżący zarzucił, że sąd pierwszej instancji nie dostrzegł naruszenia przez organ art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod. Nowym dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji, nieznanym organowi, miała być odmienna ocena okoliczności, zawarta

w wyrokach sądu grodzkiego i okręgowego.

Po pierwsze należy wskazać, że art. 11 p.p.s.a. przewiduje związanie sądu administracyjnego wyrokiem sądu powszechnego, który jest skazujący. Ustawodawca nie przewidział zatem możliwości automatycznego związania sądu administracyjnego wyrokiem sądu powszechnego, który nie ma charakteru skazującego.

Po drugie, nie można za nowe okoliczności faktyczne uznać wyłącznie odmiennej oceny dowodów- jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., II FSK 1776/11, wyrok WSA z dnia 16 listopada 2011 r., I SA/Op 348/11 i wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2013 r., II FSK 300/12). Podobnie wypowiedział się NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 grudnia 2013 r., II FSK 248/12, w którym zaznaczył, że: "Sąd administracyjny pierwszej, jak również drugiej instancji, nie kwestionuje faktu wydania oraz mocy obowiązującej wyroku sądu okręgowego. Wyrok ten nie rozstrzyga jednakże jakiejkolwiek sprawy podatkowej, orzeka o zwolnieniu skarżącego z odpowiedzialności. Powyższe nie jest jednak nową okolicznością faktyczną lub nowym dowodem w administracyjnej sprawie podatkowej, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod., a tylko określoną oceną stanu faktycznego, który uprzednio stanowił już przedmiot oceny organów podatkowych". Skoro wyjaśnione zostało, czy odmienna ocena zawarta w wyrokach może być okolicznością nową, nawiązując do treści art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod. należy zastanowić się, czy były to może dowody, które istniały w dniu wydania decyzji. Decyzja została wydana w dniu 20 lipca 2007 r. Wyroki uniewinniające sądu powszechnego zapadły w dniach: 1 października 2007 r. i 17 października 2008 r.

W skardze kasacyjnej skarżący wskazał, że dowód z przesłuchania świadków istniał w momencie wydania decyzji bo "organ podatkowy miał możliwość przeprowadzić" ten dowód. Tym samym skoro odmienna ocena okoliczności zawarta w wyrokach uniewinniających nie może stanowić nowego dowodu i wyroki te nie istniały w dniu wydania decyzji tym samym nie są przesłanką wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5. Tym samym sąd pierwszej instancji orzekający

w niniejszej sprawie trafnie zauważył (str. 23 uzasadnienia), że "organ

wykazał, iż wskazane we wniosku przez stronę skarżącą dowody

z przesłuchania świadków i wyroków uniewinniających sądu grodzkiego i sądu okręgowego nie spełniają przesłanek art. 240 1 pkt (...) 5 ord. pod.".

13. W skardze kasacyjnej skarżący wskazał również, że sąd pierwszej instancji – nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi – nie zauważył,

iż wznowienie postępowania nastąpiło przez organ inny, niż wymieniony w art. 244 ord. pod. Art. 244 § 1 ord. pod. wskazuje, że organem właściwym do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Paragraf 2 art. 244 ord. pod. stanowi natomiast, że jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działanie organu wskazanego w § 1, to wówczas o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia. Wskazać należy za sądem pierwszej instancji, że Naczelnik US w Z. decyzją z dnia 20 lipca 2005 r. określił małżonkom wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych. Małżonkowie nie wnieśli odwołania, zatem decyzja ta stała się ostateczna. Skarżący pismem z dnia 6 sierpnia 2008 r. złożył wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 i 5 ord. pod. w związku z wyrokami sądu grodzkiego i okręgowego. Mając to na uwadze Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. decyzją z dnia 29 marca 2010 r. odmówił wznowienia postępowania, wskazując, że "wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na zasadzie art. 240 § 1 pkt 4 ord. pod. (strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) należy złożyć w zawitym terminie jednego miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, co wynika z art. 241 § 2 pkt 1 ord. pod.". Sąd pierwszej instancji przyjął (str. 7 uzasadnienia), że organ wskazał,

iż skarżący tego terminu nie dochował. Niedochowanie terminu jest czynnością obiektywną. Prostą w ocenie operacją algebraiczną, polegającą na zestawieniu dwóch dat. Nie ma tu zatem mowy o uznaniowości - jest to istotne dla sprawy. Trafnie zarzucił skarżący, że skoro podstawą wznowienia miało być działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.to organ ten nie powinien orzekać w tej sprawie, by nie być sędzią we własnej sprawie i zachować obiektywność. Jednakże organ ten odmówił wznowienia na podstawie obiektywnej, technicznej- upływu terminu. Nawet, gdyby organ nadrzędny nad NUS w Z. wyznaczył inny organ pierwszoinstancyjny do rozpatrzenia wniosku- rozstrzygnięcie tego wyznaczonego organu musiałoby być identyczne z zapadłym. Upływ terminu jest bowiem okolicznością obiektywną. Inny organ pierwszoinstancyjny nie mógłby ocenić tej okoliczności inaczej. Z powyższych rozważań wynika, że w istocie naruszenie przepisu o właściwości nie miało wpływu na końcowe rozstrzygnięcie. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny nie uznaje za trafny drugi zarzut skargi kasacyjnej-podkreślić bowiem należy, że zarzut naruszenia przepisów postępowania jest zasadny, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie można również podzielić zarzutu niedostrzeżenia przez sąd pierwszej instancji, że organ naruszył art. 122 i 187 ord. pod. Naczelny Sąd Administracyjny podziela opinię sądu pierwszej instancji wyrażoną w uzasadnieniu (str. 27) wyroku, że w niniejszej sprawie organy podatkowe podjęły niezbędne i wszelkie działania

w celu odtworzenia chronologii wydarzeń. Nie zmienia tego stanowiska ocena sądu powszechnego, zawarta w wyrokach sądu grodzkiego i sądu okręgowego. Organy skrupulatnie zebrały materiał i przeanalizowały go, dochodząc do takich, a nie innych wniosków.

14. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak

w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.