Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 187/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 16
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 14 czerwca 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca Sędziowie: Sędzia NSA Lidia Błystak Asesor WSA Katarzyna Borońska Protokolant: Aleksandra Madej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi "A spółki z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...]r.. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącej kwotę 699 (sześćset dziewięćdziesiąt dziewięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A" spółki z o.o. z siedzibą w J. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...]r. nr [...]w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r.

Organ I instancji po przeprowadzeniu kontroli skarbowej zakwestionował prawidłowość dokonanego przez Spółkę rozliczenia w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. i określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie [...]zł (zadeklarowany [...]zł). Nieprawidłowości stwierdzono zarówno w zakresie przychodów (zawyżenie o kwotę [...]zł) jak i w zakresie kosztów uzyskanie przychodów ( zawyżenie o kwotę [...]zł).

Zawyżenie przychodów nastąpiło na skutek zaliczenia do przychodów zmiany stanu produktów, na które składały się rozliczenia międzyokresowe kosztów. Jako podstawę prawną dokonanej korekty organ I instancji powołał przepisy art. 12 - art.14 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz.654 ze zm.) - dalej w skrócie updp wywodząc, iż nie wymieniają jako przychodu zmiany stanu rozliczeń miedzyokresowych kosztów.

W zakresie kosztów uzyskania przychodów zakwestionowano:

1) Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty [...]zł (netto) za wykonanie (umowa z dniu [...]r.), przez "B" spółkę z o. o we W. usługi polegającej na: wynajmie bazy adresowej zawierającej [...]adresów ([...]zł), kopertowaniu materiałów reklamowych do dystrybucji w ilości [...]sztuk ([...]zł), dystrybucji materiałów reklamowych w ilości [...] ([...]zł).

Organ I instancji uznał, iż z przedstawionej umowy oraz faktur obciążających za wykonane usług wynika, iż przedmiotem umowy była akcja reklamowa skierowana do wybranego kręgu potencjalnych klientów - osób fizycznych znanych z imienia i nazwiska oraz adresu zamieszkania stanowiła, zatem wydatek na cele reklamowe objęte limitem wynoszącym 0,25% przychodów.

2) Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty [...]zł wydatkowanej na wynajem autobusu - wycieczka przedstawicieli holenderskiej firmy C (faktura nr [...]z dnia [...]r) ujętej w ewidencji księgowej jako wydatku na remonty i naprawy, podczas gdy był to wydatek o charakterze reprezentacyjnym objęty limitem wynoszącym 0,25% przychodu,

Limit wydatków na cele reprezentacji i reklamy uznany za koszt uzyskania przychodu wynosił w 2002 r. [...]zł. Łączne wydatki na cele reprezentacji i reklamy objęte limitem Spółka wykazała w kwocie [...]zł (tj. [...]zł - których organ nie kwestionował, a podatnik uznał za koszty limitowane oraz [...]zł i [...]zł- zakwestionowane w toku postępowania, a przez podatnika zaliczone w całości do kosztów, jako nie objęte limitem).

3) Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na usługi transportowe udokumentowane rachunkami nr [...], nr [...], nr [...]i nr [...]wystawionymi przez D [...] E. T., ul. P. Ż. [...]J.w łącznej kwocie [...]zł za jazdy na trasach Ja.- H., J.- N.- H., J.- H. -N. - uznając za niewiarygodne wyjaśnienia podatnika, iż były to wyjazdy służbowe członków zarządu spółki "A (D. i W. S.), a celem wyjazdów było uzgodnienie działań marketingowych w 2002 r., strategii handlowej (np. wprowadzenie nowego produktu), podsumowanie wyjazdów poznawczych i dyskusyjnych, rozmowy handlowe z firma E podczas, których akceptowali m in. wygląd, ilość i skład katalogu z logiem Spółki "A).

4) Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty [...]zł wydatkowanej na pokrycie kosztów podróże służbowych członków zarządu spółki "A" oraz pracowników (M. W., B. D.M., R. S., D. W.) - uznając za niewiarygodne wyjaśnienia podatnika, iż były to wyjazdy służbowe zarządu w celu uzgodnienia warunków finansowych, w związku z nieporozumieniami utrudniającymi handel z firmami C w Holandii i F w Niemczech oraz w związku z przedstawieniem nowych produktów i omówieniem strategii sprzedaży z przedstawicielami handlowymi. Za niewiarygodne uznano także wyjaśnienia dotyczące wyjazdów służbowych pracowników w celu omówienia strategii sprzedażowych, systemu zamówień nowo wprowadzonych produktów, przeszkolenia dotyczącego produktów i procesów reklamowych, przywiezienia materiałów reklamowych w tym do prezentacji w salonach G oraz materiałów poglądowych dla sieci H z siedzibą w Moskwie, z którą Spółka A" rozpoczęła współpracę.

Wyjaśnienia nie zostały uwzględnione, bowiem z ustaleń organu I instancji wynikało, iż D. S. i W. S. (zarząd spółki z o. o. "A) są jednocześnie wspólnikami spółki jawnej I z siedzibą w J. ul. D. [...] i w trakcie kontroli skarbowej przeprowadzonej w tej spółce jawnej, zakończonej wynikiem kontroli, stwierdzono szereg wyjazdów służbowych w/w osób, których celem były rozmowy handlowe oraz odbiór towarów. Z porównania ustaleń kontrolnych dotyczących obu firm wynikało, iż wystąpiła zbieżność w okresie trwania podróży służbowych. Ponadto wyłącznym importerem na całą Polskę produktów wymienionych firm z Holandii i Niemiec jest spółka jawna "I", a nie spółka z o. o. "A". Ostatniej z wymienionych spółek nie łączyły z tymi firmami żadne związki formalne wynikające z transakcji handlowych. Z tego powodu wyjazdy w celu prowadzenia rozmów nie znajdują potwierdzenia, brak też dowodów odprawy celnej materiałów reklamowych, katalogów informacyjnych, po które jeździli pracownicy tej spółki. W dokumentacji księgowej spółki "A" brak dowodów zakupu paliwa do samochodu osobowego Toyota Camry, wykorzystywanego do podróży zagranicznych.

Wydatki te organ uznał za nie mające związku z przychodem, zatem zaliczając je do kosztów Spółka naruszyła art. 15 ust. 1 updp.

5) Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów składki na rzecz związku pracodawców w kwocie wyliczonej i wykazanej jako koszt przez spółkę tj. w kwocie [...] zł; w ocenie organu kosztem jest kwota [...]zł.

Spółka dokonała także odliczenia od dochodu darowizn na cele kultu religijnego oraz charytatywno-opiekuńcze w wys.10% dochodu w kwocie [...]zł; w związku z podwyższeniem dochodu ([...]zł) odliczenie to przyjęto w kwocie [...]zł.

W odwołaniu "A spółka z o. o. w J. wniosła o uchylenie decyzji i określenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. i zarzuciła:

- naruszenie art. 15, art. 16 updp

- naruszenie art. 120- art.122 i art. 187 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz.926 ze zm.)

Spółka uznała za zasadne dokonane przez organ I instancji korekty w zakresie przychodu. W odniesieniu do kwestionowanych kosztów uzyskania przychodów za zasadne uznała korekty dotyczące wydatków poniesionych na cele reprezentacji (kwota [...]zł) oraz wyliczenia składki na rzecz organizacji pracodawców. Za bezpodstawne uznała: zaliczenie usług o charakterze marketingowym ([...]zł) związanych z realizacją umowy zawartej z "B spółką z o.o. we W. do w wydatków na reklamę o charakterze niepublicznym oraz nie uznanie za koszt uzyskania przychodów wydatków na pokrycia kosztów zagranicznych podróże służbowe członków zarządu spółki "A" w J. i pracowników tej spółki, zarzucając brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego rozstrzyganie wszelkich niejasności i wątpliwości na niekorzyść strony.

Spółka twierdzi, iż spółka z o.o. "B" świadczyła usługi o charakterze marketingowym tj. m in. dokonywała kopertowania i dostarczenia informacji handlowej (oferty). Oferta ta ograniczała się do podstawowych elementów przyszłej umowy, informowała zapraszała do zawarcia tej umowy (zawierała podstawowe postanowienia umowy tj. przedmiot, cenę, ewentualne rabaty, upusty, promocje, warunki nabycia, miejsce odbioru, termin zawarcia umowy). Spółka "B" prowadziła także telemarketingowe badanie rynku.

Odnosząc się do zakwestionowanych wydatków na pokrycie kosztów delegacji wyjaśniła, iż jest dystrybutorem produktów firm C z E. i "E - Niemcy, których importerem była s.j. "I" mogła, zatem ponosić wydatki na delegacje mające bezpośredni związek z uzyskanymi przychodami. Zbieżność dat i godzin wyjazdów została wyjaśniona w toku postępowania, a fakt jednoczesnego wyjazdu samochodów z obu firm tj. spółki z o. o "A" i s.j. "I nie może przesądzać o zasadności poniesienia tych wydatków i ich związku z uzyskaniem przychodów. Odnośnie przywożonych materiałów reklamowych i informacyjnych wypożyczanych na targi lub promocje odbywające się w sieciach handlowych - nie podlegały one opłacie celnej, dlatego nie posiadają dokumentów odpraw. W ocenie strony nie zebrano i nie rozpatrzono w tym zakresie pełnego materiału dowodowego.

Organ odwoławczy utrzymał decyzję w mocy. Stwierdził, iż odnośnie spornych wydatków na reklamę Spółka jako dowód przedstawiła umowę zawartą ze spółka z o.o. "B". Z umowy tej wynika, że spółka świadczyła usługi w zakresie "mailingu"- dystrybucji materiałów reklamowych do klientów, których dane zawarte były w bazie adresowej spółki z o.o."B" oraz usługi "telmarketingu" - telefonicznego badania opinii klientów. Kolportaż i dystrybucja dotyczyły materiałów reklamowych, a nie jak twierdzi skarżąca w odwołaniu ofert. Brak podstaw do przyjęcia, iż zarówno w umowie, jak i w fakturach spółka świadcząca profesjonalnie tego typu usługi ("B") nieprawidłowo określiła jej przedmiot.

Wydatki poniesione na "telemarketing" zaliczono w całości do kosztów.

Odnośnie zakwestionowanych wydatków związanych z delegacjami organ odwoławczy potwierdził, iż wydatki te nie miały związku z przychodami spółki z o.o. "A" z uwagi na:

- istniejące sprzeczności w terminach wyjazdów i powrotów z podróży przez członków zarządu spółki "A" i wspólników s.j. "I" dotyczące wyjazdów w dniach [...]-[...] r.-Holandia ("A" spółka z o.o.) i [...]-[...]r.- Niemcy(s.j. "I) oraz w dniach[...] - [...]r. Holandia i Niemcy("A" spółka z o.o.) i w dniach [...]-11 listopad 2002 r. Berlin(s.j. "I"),

- wskazanie jako celu wyjazdów: podsumowania wyjazdów poznawczych i dyskusyjnych z czerwca, rozmów handlowych dotyczących akceptowania wyglądu, ilości nowych produktów, warunków płatności,

- brak odprawy celnej towaru określonego jako (standy reklamowe, displey i inne materiały reklamowe) mimo, iż przepis art. 145 §1 i 2 ustawy Kodeks celny nakładał taki obowiązek,

- nie udokumentowanie zakupu paliwa do samochodu wykorzystywanego w podróży służbowej,

- stwierdzenie, iż jedynym importerem towarów firm wskazanych przez spółkę z o.o. "A" jest s.j. "I" i to tą spółkę łączyły umowy w firmami zagranicznymi.

Organ wyjaśnił, iż uznał za koszt uzyskania przychodów wydatek skarżącej związane z wyjazd do Hiszpanii na spotkanie organizowane przez firmę C gdyż rozliczono go w ramach limitowanych kosztów reklamy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzucając podobnie jak w odwołaniu naruszenie przepisów prawa materialnego tj., art. 15 i 16 updp przez ich błędną wykładnię oraz naruszenie przepisów procedury tj. art. 121- art.122, art. 124 oraz art. 180, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż w toku postępowania organy podatkowe nie ustaliły stanu faktycznego, a oceny zebranego materiału dokonały w sposób stronniczy.

W odniesieniu do wydatków poniesionych w związku z realizacją przez "B" spółkę z o. o we W. skarżąca zarzuciła, iż organy podatkowe całkowicie pominęły składane w toku postępowania wyjaśnienia oraz nie przesłuchały w charakterze świadka prezesa spółki wykonującej usługę. W ocenie skarżącej usługę tą nieprawidłowo uznano za usługę o charakterze reklamy niepublicznej, przyjmując, iż materiały reklamowe dystrybuowano do ściśle określonych podmiotów z bazy danych firmy wykonującej usługę. Powołuje się na wyjaśnienie o zakresie stosowania prawa podatkowego udzielone przez Pierwszy M. Urząd Skarbowy w W. z dnia [...]r. (nr [...]) z którego wynika, że wydatki poniesione na nabycie bazy adresowej, od podmiotu trzeciego i brak wpływu na jej zawartość przed nabyciem, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów bez ograniczeń.

Odnosząc się do zakwestionowanych wydatków związanych z podróżami zagranicznymi członków zarządu i pracowników skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów procesowych w szczególności nie przesłuchanie jako świadków delegowanych pracowników w celu ustalenia zarówno faktu wyjazdu jak i celu wyjazdów.

Ponadto w ocenie strony fakt, iż spółka "A nie zawierała bezpośrednio umów z kontrahentami zagranicznymi (firmy C z E. i E z Niemiec) nie wykluczał wyjazdów służbowych przedstawicieli i pracowników tej Spółki do firm, których produkty Spółka sprzedawała.

Skarżąca potwierdzając ustalenia organów podatkowych, iż wspólnicy s.j. I", która była importerem towarów byli jednocześnie jedynymi udziałowcami i członkami zarządu "A" spółki z o.o. w J. (dystrybutora tych towarów), wskazuje na konieczność, z tych właśnie przyczyn, rozdzielania kosztów ponoszonych przez każdy z tych podmiotów. W ocenie skarżącej dla partnera zagranicznego ma znaczenie sposób dystrybucji, ceny sprzedaży, terminy płatności a także szereg innych umiejętności i wiedza firm zajmujących się dystrybucją ich produktów. Dla kontrahenta istotna jest znajomość nie tylko importera produktów, ale także firmy zajmującej się bezpośrednio sprzedażą tych produktów na rynku polskim.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i przytoczył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę uznano za uzasadniona w zakresie dotyczącym nie uznania za koszt uzyskania przychodów wydatków poniesionych na pokrycie kosztów podróży zagranicznych członków zarządu spółki i jej pracowników.

Sporne w sprawie były dwie kwestie. Pierwsza dotyczyła wydatków zdaniem skarżącej Spółki poniesionych na sfinansowanie usług marketingowych. Druga dotyczyła ponoszonych przez Spółkę wydatków na pokrycie kosztów zagranicznych podróży służbowych członków zarządu spółki i jej pracowników. W odniesieniu do obu spornych kwestii podniesiono, naruszenie przepisów procesowych (art. 121, art.122, art. 124, art. 180, art. 187 §1 i art. 191 Ordynacji podatkowej) oraz przepisów prawa materialnie (art. 15 i art. 16 updp).

Przyjmując, iż podstawowe znaczenie dla prawidłowego rozpoznania sprawy mają ustalenia faktyczne w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego. Punktem wyjścia do dalszych rozważań może być, bowiem wyłącznie prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy.

Organy podatkowe ustaleń dotyczących realizacji umowy zawartej w dniu [...]r ze spółka z o.o. "B" we W. dokonały na podstawie zapisów wskazanej przez "A" spółkę z o.o. umowy, opisu wykonanych usług w fakturach wystawionych przez "B" oraz informacji zawartych w piśmie z dnia [...]r. prezesa zarządu spółki z o.o "B. W ocenie Sądu zebrany w tym zakresie materiał dowodowy pozwalał na ustalenie rzeczywistej realizacji zawartej w dniu [...]r. umowy. W postępowaniu odwoławczym, co do zakresu wykonanych usług wypowiedział się także prezes zarządu "", wskazując, iż w ramach wykonanych usług wykonano: "telefoniczne badanie opinii klientów, pakowaliśmy foldery, katalogi różnych produktów, cenniki, informacje o firmie i wysyłaliśmy do różnych (losowo przez nas wybranych) instytucji, biur, marketów, zakładów pracy i innych osób.", ponadto stwierdził, iż w związku z upływem czasu nie jest w stanie dokładnie opisać wykonywanych prac. W takim stanie faktycznym za nieuzasadniony należny uznać sformułowany dopiero w skardze zarzut nie przesłuchania w charakterze świadka prezesa zarządu spółki wykonującej usługi.

Ocena zebranego w w/w zakresie materiału dowodowego także, zdaniem Sadu, nie budzi zastrzeżeń. Organy podatkowe dokonując analizy umowy z dnia [...]r. stwierdziły, iż obejmowała ona zarówno usługę mailingu (przyjęcie od zamawiającego materiałów reklamowych, magazynowanie tych materiałów, przygotowanie ich do dystrybucji, dystrybucję) jak i usługi telemarketingu -telefoniczne badanie opinii klientów. Koszty związane z usługami telemarketingu organy podatkowe zaliczył do kosztów uzyskania przychodów skarżącej jako usługi marketingowe, usługi mailingu jako usługi o charakterze reklamy niepublicznej zaliczyły do kosztów reklamy limitowanej. Ustalenia dokonane w toku postępowania przeczą twierdzeniom skarżącej, iż w ramach usług mailingu przekazano losowo wybranym z bazy danych spółki "B nie materiały reklamowe, ale oferty. W szczególności charakter materiałów jako reklamowy określiła umowa z dnia [...]r., wystawione za wykonane usługi faktury oraz wyjaśnienia prezesa zarządu spółki z o.o "B" zawarte w piśmie z dnia [...].

Skarżąca Spółka podnosi także, iż wykonane usługi mailingu nie mogą zostać zakwalifikowane jako reklama niepubliczna, gdyż zleceniodawca nie miał wpływu na dobór adresatów tej reklamy. Wyboru dokonała firma wykonująca usługę posługując się własna bazą adresową, której zakup obejmowała także umowa. W tym zakresie skarżąca powołała się na informację o zakresie stosowanie przepisów podatkowych udzieloną przez Pierwszy MB Urząd Skarbowy w WB.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych w art. 16 ust. 1pkt 28 stanowi, iż "Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji i reklamy w części przekraczającej 0,25% przychodów chyba, że reklama prowadzona jest w środkach masowego przekazu lub publicznie w inny sposób". Pojęcia reprezentacja i reklama nie zostały w ustawach podatkowych zdefiniowane. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego najistotniejszymi cechami reklamy są przedstawienie informacji o towarze (właściwości, zalety techniczne, estetyczne, cechy użytkowe jakościowe, itp.) oraz zachęcenie konsumenta do zakupu tego właśnie towaru (wyrok z dnia 14.11.2002 r. I SA/Wr 4097/01 Przegląd Podatkowy 2003/12/54). Jakkolwiek z ustalonego stanu faktycznego, wbrew twierdzeniom skarżącej wynika, iż spółkę "B" kolportowała materiały reklamowe a nie oferty, należy wskazać, iż zgodnie z art. 66 kodeksu cywilnego oferta winna określać istotne postanowienia umowy w tym określenie stron umowy. Wskazane w piśmie prezesa zarządu spółką "B" dostarczone przez skarżącą materiały do kolportażu, tj. foldery, katalogi różnych produktów, cenniki, informacje o firmie, nie spełniały warunków oferty. Zgodnie z wolą ustawodawcy wydatki na reklamę mogą być w całości uznane za koszty uzyskania przychodów, jeśli reklama jest prowadzona w środkach masowego przekazy lub publicznie w inny sposób. Przez reklamę prowadzoną publicznie należy rozumieć reklamę dostępną dla nieograniczonego, anonimowego kręgu odbiorców. Kryterium decydującym o charakterze reklamy jest, zatem osoba adresata tej reklamy. Jesli reklama skierowana została do konkretnej osoby, znanej z imienia, nazwiska, adresu lub kręgu takich osób, jest to reklama niepubliczna. Nie ma w tym przypadku znaczenia liczba osób, do których skierowano taką reklamę, ani fakt czy wyboru tych osób dokonał podmiot reklamowany czy na jego zlecenia inny podmiot gospodarczy, przy wykorzystaniu własnej bazy danych.

Organy podatkowe zasadnie przyjęły, iż usługa mailingu wykonana przez spółkę B" w ramach umowy z dnia [...]r. jest reklamą o charakterze niepublicznym, a zatem może być zaliczona do kosztu uzyskania przychodów do wysokości limitu wynikającego z art. 16 ust. 1 pkt 28 updp. Spółka "A" zleciła, bowiem spółce "B" dystrybucję materiałów reklamowych do osób znanych z imienia, nazwiska, adresu znajdujących się w bazie danych należącej do B. Takie wykonanie usługi powodowało, iż krąg odbiorów reklamy zostało zarówno ograniczony do osób znajdujących się w bazie danych zleceniobiorcy jak i zindywidualizowany kierowany do konkretnych znanych zleceniobiorcy osób. Nie został, zatem zrealizowany żaden z warunków reklama prowadzonej publiczne tj. nieograniczony i anonimowy krąg odbiorców.

Drugą sporną w sprawie kwestią były wydatki poniesione przez skarżącą na pokrycie kosztów zagranicznych podróży służbowych członków zarządu spółki i jej pracowników. W tym zakresie Sąd uznał, iż przestawiony materiał dowodowy nie dawał podstaw do stwierdzenia, iż zakwestionowane wydatki nie są kosztami uzyskania przychodów, gdyż skarżąca nie poniosła ich w celu uzyskania przychodów. Fakt, iż członkowie zarządu spółki z o.o. "A" są jednocześnie wspólnikami spółki jawnej I", zajmującej się importem towarów sprzedawanych na rynku polskim przez spółkę z o.o. "A" nie oznacza, iż pracownicy tych spółek nie mogą w tych samych terminach odbywać podróży służbowych. Każda z tych spółek jest odrębnym podmiotem gospodarczym. Każda zobowiązana jest do wykazywania uzyskanego przychodu i poniesionych w związku z tym kosztów. Z tego względu fakt, iż pracownik s.j. "I wyjeżdża samochodem ciężarowym po importowany towar nie oznacza, iż pracownik spółki z o.o. A nie może wyjechać po materiały reklamowe. Zasadnie zarzuca skarżąca, iż jako odrębny podmiot gospodarczy ponosi koszty prowadzonej przez siebie działalności. W tym przypadku organy podatkowe winny, ustalić czy podróż taka odbyła się. W szczególności czy i w jakiej ilości dostarczono materiały reklamowe, w jaki sposób i kiedy były wykorzystywane (przekazywane do rozpowszechnienia, wykorzystywane na targach, prezentacjach itp), w jaki sposób rozliczane były przez pracowników koszty wyjazdów służbowych. W pozostałych przypadkach niezbędne jest ustalenie celu wyjazdu oraz zakresu spraw załatanych podczas tych wyjazdów przez pracowników. W tym celu niezbędne jest przeprowadzenie dowodu z zeznań tych pracowników, których wyjazdy służbowe organ podatkowy kwestionuje. Fakt, iż skarżąca nie posiada dokumentów odprawy celnej, co jest naruszeniem art. 145 §1 Kodeksu celnego, nie oznacza, iż towar (standt reklamowe, display i inne materiały reklamowe) nie zostały wwieziony na polski obszar celny w sposób wskazany przez skarżącą. Niezbędne jest ustalenie czy i kiedy towar ten został wykorzystany i kiedy i w jaki sposób został zwrócony. Niewystarczające są także ustalenia w zakresie celu wyjazdów członków zarządu skarżącej Spółki. Spółka "A" nie była związana umowami handlowymi z producentami sprzedawanego sprzętu nie oznacza to, iż nie mogła bezpośrednio kontaktować się z producentami sprzedawanych towarów. W piśmie z dnia [...]r. skarżąca wyjaśniła zarzucane sprzeczności w terminach wyjazdów zagranicznych członków zarządu spółki A i wspólników spółki jawnej I" . Wskazała również, że omawiane, podczas wyjazdów służbowych do producentów, warunki płatności dotyczyły uzgodnień w zakresie promocji oraz szkolenia dla pracowników skarżącej. W odwołaniu od decyzji organu I instancji wyjaśniła, iż współpraca z dużymi sieciami handlowymi wymaga "długich terminów płatności, którym nie podołają ani firma I ani firma A i niezbędny jest udział w przedsięwzięciu producenta. Wyniki ustaleń wszystkich tych firm dopiero może i daje dobry rezultat, dzięki czemu w tym roku podpisaliśmy umowę nie tylko z J w Polsce, ale z J Europejskim ... na dostawy do tej sieci". Organy podatkowe w decyzjach do argumentacji tej nie ustosunkowały się, nie podjęły też dalszych ustaleń zmierzających do wyjaśnienia faktycznych terminów wyjazdów członków zarządu skarżącej, jak również ustalenia z udziałem członków zarządu celu poszczególnych wyjazdów i ich związku z uzyskanym przychodem.

W zakresie wydatków poniesionych przez skarżącą na pokrycie kosztów wyjazdów służbowych pracowników i członków zarządu organy podatkowe nie podjęły wszelkich niezbędnych czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, czym naruszyły art. 122 Ordynacji podatkowej.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 wymienionej ustawy. Rozstrzygnięcie w zakresie wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji uzasadnia art. 152 tej ustawy.