Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 129/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i ust 4
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant Daria Burdzyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. sp. k.a. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku hotelowego wraz z infrastrukturą techniczną i niezbędnymi elementami zagospodarowania terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr[...] , wydaną po kasacyjnym orzeczeniu organu odwoławczego z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, Prezydent W. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 92 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. N. – Przedsiębiorstwo Ogólnobudowlane "N." z siedzibą w K. – jako inwestorowi pozwolenia na budowę budynku hotelowego wraz z infrastrukturą techniczną, kanalizacją deszczową, kablem średniego napięcia (z wyłączeniem przyłączy gazu, wodociągowego kanalizacji sanitarnej oraz zjazdów z drogi publicznej ul. Z. na lokalizację których inwestor uzyskał decyzję Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta Nr [...] z dnia [...] r.), niezbędnymi elementami zagospodarowania terenu, przewidzianej do realizacji na terenie nieruchomości przy ul. Z. [...] we W. (działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], AM-[...], obręb P.), kategoria obiektu – XIV – budynek hotelowy.

W osnowie decyzji Prezydent W. określił również szczególne warunki zabezpieczenia budowy i prowadzenia robót budowlanych, szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie, obowiązki inwestora i kierownika budowy oraz wskazał, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 powołanej powyżej ustawy – Prawo budowlane obejmuje nieruchomość przy ul. Z. [...] we W., oznaczoną geodezyjnie jako działki oznaczone numerami:[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], AM-[...], obręb P.

Opisana powyżej decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody D. z dnia [...] r. Nr[...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez R. – sp. z o.o. – sp.k., w którym zarzucono zaskarżonej w toku instancyjnym decyzji naruszenie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru rozwoju P.-P. oraz zespołu urbanistycznego Toru Wyścigów Konnych w obrębie P. W. – część B, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...] r. (Dz.U. Woj. Dln. z dnia 2004 r. Nr [...], poz.[...]) oraz rażące naruszenie art. 40 ust. 2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedoręczenie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] pełnomocnikom R. sp. z o.o. – sp.k. Decyzja organu odwoławczego, powyżej wskazana, została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 marca 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. II SA/Wr 577/09 ze skargi R. – sp. z o.o. – sp.k., a skarga kasacyjna wniesiona przez V.N. oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2011 r. (sygn. akt II OSK 1443/10).

W tych okolicznościach – wobec prawomocności wyroku z dnia 18 marca 2010 r. – Wojewoda D. podjął ponownie czynności postępowania odwoławczego, a po jego przeprowadzeniu decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję (tj. decyzję Prezydenta W. z dnia [...]r. Nr[...]).

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał przepis art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, wskazał też przepis art. 35 ust. 3 regulujący kwestię odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę oraz na przepis art. 35 ust. 4 powoływanej ustawy, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Następnie Wojewoda D. wyjaśnił w uzasadnieniu, że w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego części obszaru rozwoju P.-P. oraz zespołu urbanistycznego Toru Wyścigów Konnych w obrębie P.W. – część B, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...] r., obszar objęty inwestycją usytuowany jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem U1-usługi. Zgodnie z ustaleniami zawartymi w § 8 opisanego powyżej planu miejscowego wyznacza się obszar usług oznaczony na rysunku planu symbolem U1, na którym ustala się niżej wymienione przeznaczenie podstawowe, rozumiane zgodnie z określeniami zawartymi w § 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego:

1) wypoczynek;

2) turystyka;

3) kultura;

4) handel detaliczny z zakazem lokalizacji obiektów o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2.

Jednocześnie – jak podał organ orzekający – w § 8 ust. 6 pkt 3 omawianego planu miejscowego lokalny prawodawca postanowił, że na obszarze oznaczonym symbolem U1, wyznacza się jak na rysunku planu lokalizację dominanty wysokościowej w zachodniej części obszaru. Natomiast zgodnie z wyjaśnieniem zawartym w § 5 pkt 1 powoływanego aktu planistycznej dominanta wysokości jest to obiekt budowlany lub jego część, który koncentruje uwagę obserwatora w pewnym obszarze ze względu na swoją wysokość i wyróżniającą formę architektoniczną, przy czym w myśl zapisu zawartego w § 8 ust. 5 pkt 15 omawianej uchwały wysokość dominanty powinna wynosić od 15 m do 20 m, mierzona od poziomu terenu do najwyższego punktu.

W dalszej części uzasadnienia Wojewoda D. wyjaśnił, że z przekazanych akt sprawy wynika, że hotel objęty wnioskiem inwestora zaprojektowany został jako obiekt o 6 kondygnacjach nadziemnych i jednej kondygnacji podziemnej, przeznaczonej na garaż. Kształt obiektu dostosowany został do kształtu działki i zdeterminowany obowiązującą i nieprzekraczalną linią zabudowy od strony ul. Z. Jego wysokość nie przekracza 20 m (wynosi 19,80 m). Analiza projektu budowlanego wskazuje zatem, że zarówno ze względu na swoją wysokość jak i wyróżniającą się formę architektoniczną będzie on stanowił dominantę wysokości obszaru objętego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru rozwoju P.-P. oraz zespołu urbanistycznego Toru Wyścigów Konnych w obrębie P. W. - część B, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...] r.

Zdaniem organu odwoławczego realizacja projektowanej inwestycji, której wysokość nie przekroczy 20 m, pozostaje w zgodności z § 8 ust. 5 pkt 15 mpzp, określającym wysokość dominanty, zatem w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania § 8 ust. 5 pkt 12 i pkt 13 mpzp, określający wysokość minimalną i maksymalną nowoprojektowanych budynków.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w toku postępowania organ orzekający zauważył, że projektowana inwestycja pozostaje w zgodności z pozostałymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na obszarze zainwestowania. Jedyny zaprojektowany przez inwestora plac manewrowy zlokalizowany został w północnej części działki oddalonej od ul. Z., co pozostaje w zgodności z § 8 ust. 5 pkt 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zakazuje lokalizować place manewrowe od strony ul. Z. Jednocześnie wypełniając dyspozycję § 8 ust. 5 pkt 11 mpzp, inwestor zagospodarował teren od strony obszaru zieleni izolacyjnej ZI, przewidując w tym miejscu nasadzenia drzew zimozielonych. Niezależnie od powyższego, zgodnie z § 8 ust. 6 pkt 4 mpzp, wzdłuż granicy z obszarem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oznaczonym w miejscowym planie symbolem MNw, w projekcie przewidziano pas zieleni ochronnej o szerokości 8 m z drzewami i krzewami zimozielonymi.

Następnie – odnosząc się do poruszonej przez skarżącego kwestii nie uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia – Wojewoda D. stwierdził, że materiał sprawy wskazuje, iż inwestor pismem z dnia 16 lipca 2008 r. zwrócił się do Wydziału Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego W. z pytaniem o konieczność uzyskania, dla przedmiotowej inwestycji powołanej wyżej decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na wniosek inwestora, w piśmie z dnia 12 sierpnia 2008 r., stwierdzono jednoznacznie, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, w związku z czym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w rozumieniu art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 z późn. zm.). Wojewoda D. podkreślił przy tym, że organ administracji publicznej obowiązany jest do uwzględnienia stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu orzekania (na dzień wydania decyzji kończącej postępowanie). W badanej sprawie istotny jest zdaniem organu fakt, że zgodnie z brzmieniem § 4 obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397) do postępowań w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe i z tych względów – w ocenie organu odwoławczego – dołączone do akt sprawy pisemne stanowisko Wydziału Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego W. należy uznać za obowiązujące.

W zakończeniu uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza, w myśl art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi w tym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.).

Zgodnie z § 13 ust. 1 omawianego rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń-co uznaje się za spełnione, jeżeli:

1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:

a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,

b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m,

2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60.

Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (§ 13 ust. 2).

Stosownie do postanowień § 60 ust. 1 powołanego rozporządzenia, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8.00-16.00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7.00-17.00.

Wojewoda D.podkreślił, że sąsiadujące z terenem inwestycji działki nr [...] oraz [...], AM-[...], obręb P., należące do spółki R. sp. z o.o. sp. k., nie zostały dotychczas zabudowane, w związku z czym nie znajdą w stosunku do nich zastosowania, wskazane zapisy rozporządzenia, które wyraźnie odnoszą się do przypadków przesłaniania i nasłonecznienia obiektów istniejących (pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi). W sposób jednoznaczny wynika to z treści § 13 powołanego rozporządzenia, który dla ustalenia wysokości przesłaniania wymaga znajomości parametrów architektonicznych budynku, mianowicie usytuowania krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego lub poziomu najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego. Odnosząc się zatem do zarzutów podniesionych w odwołaniu należy podkreślić, że zamierzenie budowlane objęte wnioskiem inwestora pozostaje w zgodności z § 12 w zw. z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Organ odwoławczy nadmienił też, że biorąc pod uwagę parametry projektowanej inwestycji: jej wysokość 19,80 oraz odległość projektowanego budynku od granic z działkami: nr [...] - ok. 17 m, oraz [...] - ok. 26 m należy stwierdzić, że realizacja inwestycji objętej wnioskiem nie pozbawi skarżącej spółki możliwości zainwestowania należących do niej nieruchomości, zgodnie z ich przeznaczeniem przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do wątpliwości w kwestii odprowadzania wód deszczowych z terenu posesji przy ul. Z. [...] we W. organ wskazał, że z uwagi na przeciążenie odbiornika głównego - rowu S-[...], zgodnie z warunkami technicznymi wydanymi przez Zarząd Zieleni Miejskiej z dnia [...]r., [...], uprawniony projektant w specjalności instalacyjno- inżynieryjnej zaprojektował układ kanalizacji deszczowej wraz z technicznymi budowlami towarzyszącymi, odwadniającymi posesję do gruntu. Na podstawie bilansu wód opadowych i analizy warunków gruntowo-wodnych przewidziano do realizacji dwa układy technologiczne: układ retencji wody deszczowej z dachu (dwa stalowe zbiorniki retencyjne 100 m3 zapewniające 21 dniowe zapasy wody deszczowej) z jej wtórnym wykorzystaniem na potrzeby bytowo- gospodarcze hotelu oraz układ podczyszczania wody deszczowej z parkingów, drogi wewnętrznej i innych terenów utwardzonych, z odpływem obu ciągów ściekowych do układu rozsączania w gruncie. Jak wynika z przedłożonego projektu moduł zastosowanych skrzynek rozsączająch wyposażony jest w 3 wywietrzniki [...] oraz awaryjny przelew do rowu [...] z zasuwą burzową w studni 1000 mm. Zgodnie z opracowaniem technicznym, wylot awaryjny z instalacji odwadniającej do rowu [...] zadziała tylko w wypadku awarii lub remontu przedstawionych w opracowaniu urządzeń do retencji, oczyszczania i rozsączania wód deszczowych, a dobór technologiczny obiektów gwarantuje pracę układu także dla deszczu nawalnego.

W tych okolicznościach Wojewoda D. stwierdził, że z przekazanych akt sprawy wynika jednoznacznie, że projektowana inwestycja pozostaje w zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części obszaru rozwoju P.-P. oraz zespołu urbanistycznego Toru Wyścigów Konnych w obrębie P. W. - część B, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej W. Nr [...]z dnia [...] r. oraz warunkami technicznymi a inwestor przedłożył wymagane prawem opinie i uzgodnienia w tym m. in. decyzję Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta z dnia [...] r., Nr[...] , zezwalającą na lokalizację zjazdów z drogi publicznej ul. Z.oraz pozwolenie wodno- prawne z dnia [...] r.,[....].

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że załączony do wniosku projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia a projektant opracowując projekt budowlany zobowiązany jest sporządzić go w sposób zgodny z wymaganiami ustawy Prawo budowlane, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowała R. sp. z o.o. sp.k.a. (poprzednio R. sp. z o.o. – sp.k.) poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi działający imieniem spółki R. pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r. Nr [...]i zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając jednocześnie zaskarżonej decyzji:

I. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 153 u.p.p.s.a. w zw. z art.7, 77 i 107 § 3 Kodeksu Postępowania Administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a wyrażające się w niezastosowaniu się przez Wojewodę D. w zaskarżonej decyzji do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 marca 2010 r. (sygn. II SA/Wr 577/09) i potwierdzonych następnie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2011 roku (I OSK 1443/10), a to poprzez nie wyjaśnienie przez Wojewodę D. (a także przez Prezydenta W. na etapie rozpoznawania sprawy w I instancji - na co zwrócił uwagę NSA w uzasadnieniu swego wyroku) zasadności i podstawy odstąpienia od stanowiska wyrażonego w treści decyzji kasacyjnej Wojewody D. z dnia [...] roku (Nr[...]) wskazującej, że realizacja planowanej inwestycji naruszy przepisy uchwały stanowiącej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i uznaniu tym samym przy ponownym rozpoznaniu sprawy (pomimo nie dokonania przez inwestora zmiany projektu), że przedmiotowa inwestycja jest jednak zgodna z przepisami obowiązującego planu miejscowego;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 8 ust. 5 pkt 13 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru rozwoju P.-P. oraz zespołu urbanistycznego Toru Wyścigów Konnych, w obrębie P. we W. - część B (zwana w dalszej części skargi "planem miejscowym"), poprzez zatwierdzenie inwestycji której wysokość przekracza maksymalną wysokość przewidywaną w planie miejscowym i zaplanowanie jej w całości w wysokości 19,80 metrów (jako dominantę) w sytuacji gdy przewidywana na tym terenie (oznaczonym w planie miejscowym symbolem U1) maksymalna wysokość budynków wynosi 13 metrów mierzona od poziomu terenu do najwyższego gzymsu lub okapu oraz 18 metrów mierzona od poziomu terenu do najwyższej kalenicy - co potwierdził wcześniej Wojewoda D. w uzasadnieniu swej decyzji z dnia[...] roku (nr[...]);

III. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 8 ust. 6 pkt 3 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru rozwoju P.-P. oraz zespołu urbanistycznego Toru Wyścigów Konnych, w obrębie P. we W. - część B, poprzez udzielenie pozwolenia na budowę dla obiektu (inwestycji), która w całości jest dominantą w sytuacji gdy z rysunku obowiązującego planu miejscowego wynika, że dominanta zlokalizowana jest w znacznie mniejszej części terenu oznaczonego symbolem Ul (konkretnie w jego zachodniej części w sposób określony na rysunku stanowiącym załącznik graficzny do planu miejscowego), aniżeli znajduje się projektowana inwestycja;

IV. naruszenie przepisów postępowania mając istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 5 ust.1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2010 r. Nr. 243 poz. 1623 ze zm.) poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego niespełniającego wymagań podstawowych bezpieczeństwa pożarowego, albowiem zatwierdzony projekt został zaprojektowany w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w oparciu o przepisy, nieistniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji Wojewody D., rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. nr 80, poz.563) natomiast w toku rozpoznawania sprawy zostało wydane Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2010 r. Nr 109 poz.719), które określa inne wymagania w zakresie ochrony przeciwpożarowej, aniżeli rozporządzenie na podstawie, którego doszło do zaprojektowania inwestycji, a projekt budowlany nie został dostosowany do wymogów ochrony przeciwpożarowej wymaganej nowymi przepisami;

V. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 5 ust.1 pkt 9 Prawa budowlanego, które to naruszenie wyraża się w wyrażeniu zgody na inwestycję zaprojektowaną na całym obszarze oznaczonym na obowiązującym planie miejscowym symbolem U1 w formie dominanty i tym samym nie wyważenie interesów skarżącej spółki w zakresie możliwości zagospodarowania przez skarżącą w przyszłości jej terenów sąsiadujących z planowaną inwestycją ze względu na brak nasłonecznienia działki.

Do każdego z opisanych powyżej zarzutów przedstawiona została w uzasadnieniu skargi przez pełnomocnika skarżącej szczegółowa i wyczerpująca argumentacja.

W odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 22 lutego 2013 r. Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi, podając jednocześnie, że w treści skargi nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia, a przedstawione w skardze zarzuty i wywody są zbieżne z podnoszonymi w toku administracyjnego postępowania orzekającego i nie zostały uwzględnione przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w sprawie.

Na rozprawie wyznaczonej na dzień 16 kwietnia 2013 r. pełnomocnik uczestników postępowania – M. i V. N. złożył do akt pismo procesowe oznaczone jako "odpowiedź na skargę", zawierające m.in. wniosek o oddalenie skargi oraz o zobowiązanie skarżącej Spółki do przedstawienia dokumentów potwierdzających i wykazujących jej interes prawny we wniesieniu skargi i występowaniu w niniejszym postępowaniu w charakterze skarżącego, ponieważ skarga została wniesiona w dniu 22 stycznia 2013 r., a wykreślenie R. sp. z o.o. – sp.k. z rejestru KRS nastąpiło dopiero w dniu [...] r.

Pismo zawierało uzasadnienie wniosków w niej zawartych i zaopatrzone zostało w załączniki, w tym dokumenty graficzne, załączone do akt sprawy.

W toku rozprawy pełnomocnik skarżącej Spółki oświadczył, że podtrzymuje skargę i wnioski w niej zawarte, a pełnomocnik uczestników postępowania wniósł o oddalenie skargi.

Sąd postanowił zobowiązać pełnomocnika R. sp. z o.o. – sp.k.a. do przedłożenia w terminie 7 dni uchwały wspólników z dnia 9 sierpnia 2012 r. o przekształceniu R.sp. z o.o. – sp.k. w R. sp. z o.o. – sp. k.a., a dowód z tego dokumentu przeprowadzić poza rozprawą oraz odroczyć termin ogłoszenia orzeczenia w sprawie i wyznaczyć go na dzień 25 kwietnia 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia w rozpoznawanej sprawie naruszenia prawa, procesowego i materialnego obligującego do uwzględnienia skargi, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. Nr 270, poz. 1101), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ponadto – poprzedzając przedstawienie motywów podjętego wyroku – Sąd uznał za właściwe wyjaśnić, że nie podziela zastrzeżeń pełnomocnika uczestników postępowania (inwestorów), kwestionującego legitymację skargową R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – Spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą we W., a materiał sprawy, w tym uchwała wspólników Spółki z dnia [...]r. upoważniają do stwierdzenia, że jest ona kontynuatorką bytu prawnego R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – Spółki komandytowej z siedzibą we W.

Zdaniem Sądu nie zasługiwał także na akceptację zawarty w skardze zarzut naruszenia w rozpoznawanej sprawie przepis art. 153 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezastosowanie się organu drugiej instancji do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 marca 2010 r. (sygn. akt II SA/Wr 577/09), zaaprobowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 listopada 2011 r. (sygn. akt II OSK 1443/10). Należy zwrócić uwagę, że Sądy obu instancji orzekając w tej sprawie przyznały organowi administracji publicznej prawo do zmiany oceny i stanowiska uprzednio przyjętego przy załatwianiu sprawy z zastrzeżeniem zamieszczenia przesłanek, jakimi się kierowały w uzasadnieniu decyzji. W uznaniu Sądu Wojewoda D. zastosował się do tych wskazań, skorzystał również – co sugerował Sąd pierwszej instancji – z tekstu uzasadnienia projektu przedmiotowej uchwały planistycznej i wyjaśnił – stosownie do art. 11 kpa – zasadność przesłanek, którymi się kierował przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w sprawie.

Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy powołanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4 art. 35).

W powyższych regulacjach normatywnych określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do kompetencji tegoż organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu tylko pod względem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Na tym etapie postępowania następuje również określenie obszaru oddziaływania obiektu, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania (por. R. Dziwiński, P. Ziemski; Komentarz do art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, [w:] R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II). Przepis zaś art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie ustala, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa powyżej oraz wówczas gdy inwestor złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 32 ust. 4 pkt 1) lub złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane (art. 32 ust. 4 pkt 1a) oraz złożył - pod rygorem odpowiedzialności karnej - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2). Oznacza to więc, iż przepis z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia (por. E. Radziszewski, Prawo budowlane. Przepisy i komentarz, Warszawa 2006, s. 129).

W rozpoznawanej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji – kierując się dyspozycją zawartą na wskazanym powyżej przepisie, wcześniej przywoływanym, uznały, że brak jest podstaw do nieuwzględnienia wniosku inwestora i wydania negatywnego orzeczenia.

Zdaniem Sądu ocena przyjęta przez organy właściwe w postępowaniu jurysdykcyjnym jest prawidłowa i znajduje uzasadnione podstawy w materiale sprawy, na podstawie którego – zgodnie z przepisem art. 133 § 1 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeka sąd administracyjny.

W uznaniu Sądu uprawnia on przede wszystkim do przyjęcia, że załączony do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru rozwoju P.-P. oraz zespołu urbanistycznego Toru Wyścigów Konnych w obrębie P. we W. – część B, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. Nr[...] , w odniesieniu do którego dokonywana była przez organy właściwe instancyjne, ocena w zakresie art. 35 ust. 1 pkt 1 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane.

W ustaleniach tych teren objęty przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym należy do obszaru oznaczonego na rysunku planu symbolem U1, na którym jednym z uwzględnionych w przyjętych rozwiązaniach planistycznych przeznaczeń podstawowych jest turystyka.

W § 6 pkt 8 omawianej uchwały lokalny prawodawca wyjaśnił, że określenie to oznacza działalność obiektów i zespołów o walorach turystycznych, działalność biur i agencji turystycznych, biur podróży, hoteli, modeli, domów wycieczkowych, schronisk młodzieżowych, kempingów, a także usługi przewodnickie, informacja turystyczna itp.

Istotne zatem jest, że kwestionowaną decyzją zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku hotelowego wraz z infrastrukturą techniczną (szczegółowo określoną w osnowie decyzji).

Ponadto uchwałodawca w § 8 ust. 6 pkt 3 części tekstowej powoływanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanowił, że na obszarze oznaczonym symbolem U1 wyznacza się jak na rysunku planu lokalizację dominanty wysokościowej w zachodniej części obszaru. W myśl § 5 pkt 1 omawianej uchwały planistycznej stosowane w uchwale określenie "dominanta wysokości" oznacza obiekt budowlany lub jego część, który koncentruje uwagę obserwatora w pewnym obszarze ze względu na swoją wysokość i wyróżniającą formę architektoniczną.

W odniesieniu do dominanty odstąpiono też od maksymalnych parametrów wysokościowych budynków, ustalonych w § 8 pkt 13 powoływanej uchwały.

Powyższe – zdaniem Sądu – oznacza, że w zamyśle lokalnego prawodawcy dominanta powinna stanowić centralny element przestrzeni w obszarze wjazdu do miasta od strony południowej, o funkcjach reprezentacyjnych, na które wskazuje sposób usytuowania na terenie jednostki strukturalnej planu.

Zważyć też należy, że wyjaśniając pojęcie dominanty uchwałodawca posługuje się określeniem "obiekt budowlany", którego definicja legalna zawarta została w art. 3 pkt 1 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane.

Zgodnie z jego treścią pod pojęciem "obiekt budowlany" należy rozumieć: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury.

Istotne również – zdaniem Sądu – jest, że w powoływanym wcześniej § 8 pkt 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjęto, że ustalona w nim maksymalna wysokość budynku mierzona od poziomu terenu do najwyższego gzymsu lub okapu oraz kaletnicy nie dotyczy dominanty wysokości, co potwierdza, że w zatwierdzonej uchwałą koncepcji planistycznej uwzględniono dominantę także w formie budynku.

To z kolei pozwala uznać, że umiejscowienie na rysunku planu symbolu dominanty w wierzchołku zachodniej części obszaru U1 dotyczy przypadku wprowadzenia dominanty jako jedynie części obiektu budowlanego w formie wyeksponowanego elementu przestrzennego oraz, że bez względu na bryłę architektoniczną i kształt budynku, który ma stanowić dominantę oznaczone symbolem na rysunku planu miejsce nie może zostać pominięte przy jego sytuowaniu. (W ocenie Sądu ze względu na treść definicji zawartych w art. 3 pkt 3 i 4 ustawy – Prawo budowlane dominantą nie może być budowla ani obiekt małej architektury.)

Na tak skonkretyzowanym miejscu w terenie nie byłoby możliwe – uwzględniając proporcje wynikające ze skali w jakiej sporządzona jest część graficzna planu – usytuowanie budynku (stosownie do § 5 pkt 1 i § 8 ust. 6 pkt 3 uchwały) o wymaganych ustaleniami planu walorach architektonicznych.

Z tych względów – zdaniem Sądu – inwestycja objęta pozwoleniem na budowę udzielonym zaskarżoną decyzją jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przyjmując taką ocenę Sąd uznał za niezasadne, czy raczej bezprzedmiotowe zarzuty sformułowane w pkt II skargi, wskazujące na naruszenie przy projektowaniu przedmiotowej inwestycji wymaganych aktem planistycznym dla budynków sytuowanych na obszarze oznaczonym symbolem U1 parametrów wysokościowych.

Zdaniem Sądu nie zasługują także na akceptację zarzuty odnoszące się do kwestii bezpieczeństwa przeciwpożarowego, regulowanych przepisami aktów wykonawczych, powoływanych w skardze.

Wskazywane przez pełnomocnika skarżącej Spółki rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 409, poz. 719), nie zmieniło ani nie uchyliło rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, natomiast nowelizacja tego aktu wykonawczego, obowiązująca od dnia 14 sierpnia 2009 r. nie zmieniła trybu dokonywania uzgodnienia projektu. Natomiast rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 56, poz. 461) (w tym niektóre przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego) zawiera w § 2 zapis stanowiący, m.in., że przepisów tego rozporządzenia nie stosuje się, jeżeli przed dniem jego wejścia w życie został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów. Zapis ten ma zatem zastosowanie do przedmiotowego wniosku.

Istotne też jest – zdaniem Sądu – że za prawidłowość i zgodność z prawem przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań projektowych, w tym w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego odpowiada projektant i osoby sprawdzające projekt budowlany w myśl art. 20 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Spełnienie przez zrealizowaną inwestycję wymagań gwarantujących bezpieczeństwo przeciwpożarowe jest również sprawdzane po ukończeniu budowy w toku stosownej procedury, regulowanej ustawowo, a ewentualne nieprawidłowości w tym zakresie uniemożliwiają inwestorowi przystąpienie do użytkowania obiektu.

Ponadto Sąd, kierując się w swojej ocenie poglądami prezentowanymi w judykaturze administracyjnej, nie znalazł też podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane. Zasadne jest bowiem twierdzenie, że wobec niezabudowania nieruchomości sąsiedniej w stosunku do działki zainwestowania nie jest możliwe zastosowanie ochrony, jaką stwarza przepis § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane. Regulację tą stosować można wówczas, gdy jedna z nieruchomości sąsiadujących jest już zabudowana (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 22/09, Lex nr 573681). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 powoływanej powyżej ustawy, czyli w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której nie inwestorzy, a osoby trzecie – właściciele nieruchomości innych, planujący dopiero w przyszłości realizowanie inwestycji, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 465/09, Lex nr 577666).

Rozważając gwarancje, jakie wynikają z przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, że interes osób trzecich chroniony wskazanym powyżej przepisem nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy (wyrok z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 451/10, Lex nr 1080298), a ochrona interesów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami, a wynika to wprost z art. 35 ust. 4 powoływanej ustawy (wyrok z dnia 8 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 402/10, Lex nr 1080270).

Sąd w składzie orzekającym w sprawie przedstawione powyżej poglądy podziela.

W opisanych powyżej okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że zaskarżona decyzja ani decyzja ją poprzedzająca nie wymagają wyeliminowania z obrotu prawnego – stosownie do przepisu art. 151 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.