Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 431/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2019-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 165a par. 1, art. 14h
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w [...] na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597,00 zł (słownie złotych: pięćset dziewięćdziesiąt siedem 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. (dalej także: Spółka, Podatnik, Skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 lipca 2019 r. (sygn. [...]), dotyczące utrzymania w mocy postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 maja 2019 r. (sygn. [...]) w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w odniesieniu do części wniosku z 1 lutego 2019 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie pytań oznaczonych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczących sposobu wyliczenia przysługującej Spółce wartości pomocy publicznej.

Z akt sprawy wynika, iż dnia 1 lutego 2019 r. Skarżąca wystąpiła do DKIS z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. We wniosku Spółka zadała następujące pytania:

1. Czy wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na nabycie składników majątku wymienionych w § 6 ust.1 Rozporządzenia w sprawie pomocy, sfinansowane w całości lub w części z dotacji będą mogły jednocześnie stanowić dla Wnioskodawcy wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą, stanowiące podstawę do wyliczenia dopuszczalnej wielkości zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 865, dalej: UPDOP), a jeśli tak, to w jakiej wysokości - czy będzie to 100% wartości poszczególnych wydatków tj. pełna wartość wydatku bez podatku VAT czy też różnica pomiędzy pełną wartością poszczególnych wydatków a wartością udzielonej pomocy publicznej z dotacji celowej przypisanej do tychże wydatków?

2. Czy otrzymanie transzy dotacji celowej będzie skutkować pomniejszeniem kwoty zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 UPDOP, udzielonego Spółce w związku z realizacją inwestycji strefowej? A jeśli tak to czy dla ustalenia przysługującej kwoty zwolnienia podatkowego należy przyjąć zdyskontowane wartości pomocy publicznej przysługujące w oparciu o poniesione wydatki w formie dotacji oraz zwolnienia podatkowego?

3. Czy wskazana przez wnioskodawcę metodyka wyłączenia z kosztów podatkowych wydatków sfinansowanych dotacją jest prawidłowa?

4. W jakim momencie wydatki w formie zapłaconych zaliczek na środki trwałe lub płatności częściowych zapłaconych z dołu za wykonane prace inwestycyjne powinny zostać uznane za poniesione i uwzględnione w wartości wydatków inwestycyjnych kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną?

5. Czy otrzymaną pomoc publiczną, zarówno w formie dotacji jak i w formie zwolnienia Spółka powinna dyskontować na dzień uzyskania zezwolenia strefowego? A jeśli pomoc uzyskana w formie dotacji ma być również dyskontowana to jaką należy przyjąć w tym względzie stopę referencyjną?

Postanowieniem z dnia 14 maja 2019 r. DKIS odmówił wszczęcia postępowania w sprawie części wniosku z 1 lutego 2019 r. tj. w zakresie rozstrzygnięcia:

1) czy dla ustalenia przysługującej kwoty zwolnienia podatkowego należy przyjąć zdyskontowane wartości pomocy publicznej przysługującej w oparciu o wydatki w formie dotacji oraz zwolnienia podatkowego?

2) czy wskazana przez Skarżącą metodyka wyłączania z kosztów podatkowych wydatków sfinansowanych dotacją była prawidłowa?

3) czy jeśli pomoc uzyskana w formie dotacji ma być również dyskontowana to jaką należy przyjąć w tym względzie stopę referencyjną?

Organ wskazał, że przedmiotem wydania interpretacji w trybie art. 14b §1 OP może być wyłącznie przepis prawa podatkowego w odniesieniu do danego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Jednocześnie DKIS podkreślił, że w jego ocenie Skarżąca wniosła o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej zagadnienia technicznego związanego ze sposobem wyliczenia wartości pomocy publicznej oraz metodyki wyłączenia z kosztów podatkowych, a także zagadnienia, które nie dotyczy przepisów prawa podatkowego.

Nie zgadzając się z taką argumentacją, dnia 21 maja 2019 r. Spółka wniosła zażalenie na postanowienie DKIS, w którym wskazała, że pytania dotyczące określenia przysługującej jej puli zwolnienia podatkowego znajdują swoje oparcie w przepisach UPDOP i w przeciwieństwie do twierdzeń organu, nie stanowią zagadnień technicznych. W zażaleniu Spółka podkreśliła również, że przedstawione w interpretacji podatkowej wątpliwości miały na celu wyjaśnienie, w jaki sposób Skarżąca jako podatnik powinna prawidłowo określić podstawę opodatkowania. Spółka podkreśliła, że prawidłowe ustalenie kwoty przysługującego zwolnienia z podatku dochodowego bądź prawidłowe zakwalifikowanie danego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu niezbędne jest do poprawnego ustalenia wysokości podstawy opodatkowania, a dalej także wysokości podatku dochodowego.

Po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Spółki, dnia 16 lipca 2019 r. DKIS wydał postanowienie, którym utrzymał w mocy postanowienie z dnia 14 maja 2019 r. dotyczące odmowy wszczęcia postępowania w zakresie części wniosku Skarżącej z dnia 1 lutego 2019 r.

Organ ponownie podkreślił, że potwierdzenie prawidłowości przyjętego przez Spółkę wyliczenia wartości pomocy publicznej oraz metodyki wyłączenia z kosztów podatkowych wydatków sfinansowanych dotacją możliwe jest jedynie w toku postępowania podatkowego, którego prowadzenie nie należy do jego kompetencji.

Swoje stanowisko organ uzasadniał tym, że powyższych kwestii nie można uznać za zagadnienia w zakresie przepisów materialnego prawa podatkowego. Nie są one także regulowane przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych lub wydawanymi na jej podstawie przepisami wykonawczymi. Tym samym analiza tych zagadnień, w ocenie organu, wykracza poza zakres postępowania interpretacyjnego.

Dodatkowo organ uznał za w pełni nieuzasadniony zarzut naruszenia zawartej w art. 121 OP zasady zaufania do organów podatkowych, który Spółka podniosła w zażaleniu na postanowienie. Odmawiając wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie, zdaniem organu prawidłowo zastosował on obowiązujące przepisy prawa, a wydanie postanowienia w jego opinii było właściwe.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono w skardze wniesionej do tut. Sądu:

— naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 3 pkt. 2 w zw. z art. 14b §1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 900, dalej: OP) polegającą na uznaniu przez organ podatkowy, że celem wystąpienia Skarżącej z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej było uzyskanie interpretacji przepisów niestanowiących przepisów prawa podatkowego, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie ww. wniosku;

— naruszenie przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 165a §1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b §1 OP polegające na odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej, mimo iż wniosek ten spełniał wszystkie wymogi wskazane w obowiązujących przepisach, w związku z czym Skarżąca miała prawo oczekiwać, że jej wniosek I zostanie rozpatrzony;

— naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 121 §1 OP w związku z art. 14h OP poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności zastosowania przez organ interpretacyjny przepisu art. 165a § 1 w zw. z art. 14h OP, uzasadniającego odmowę wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z art. 165a § 1 OP, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Organ interpretacyjny stwierdzając istnienie przesłanek odmowy wszczęcia postępowania stosuje ww. przepis odpowiednio na podstawie odesłania zawartego w art. 14h OP.

Mając na uwadze płaszczyznę sporu w niniejszej sprawie na wstępie rozważań należy zwrócić uwagę na charakter postępowania wywołanego wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, cel wydania interpretacji indywidualnej i jej istotne cechy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się m.in., że indywidualna interpretacja prawa podatkowego nie jest aktem administracyjnym, a więc nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach jej adresata. Jest to czynność, która nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tylko o nich się wypowiada. Polega ona bowiem wyłącznie na udzieleniu informacji, nie wiąże się z przyznaniem, stwierdzeniem albo uznaniem uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego nie tworzy w stosunku do jej adresata jakichkolwiek prawnie znaczących uprawnień i/lub obowiązków. Tworzy jedynie stan udzielenia informacji o możliwościach stosowania i wykładni prawa, do której jej adresat może się zastosować, choć niewątpliwie nie ma takiego obowiązku. Na etapie uzyskiwania interpretacji dochodzi jedynie do niewiążącej "wymiany poglądów" na możliwość zastosowania konkretnych przepisów prawa podatkowego do pewnego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1550/12, wyrok ten i orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się natomiast do charakteru postępowania interpretacyjnego z punktu widzenia podatnika, zwrócić należy uwagę, że w celu zabezpieczenia swojego interesu prawnego, zainteresowany (wnioskodawca) ma prawo oczekiwać wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej wątpliwości regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego. Dlatego w orzecznictwie akcentuje się także, że instytucja indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego pełni dwie funkcje, tj.:

1) informacyjną, ponieważ ma na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości, co do prawno-podatkowych skutków dotyczących zastosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego w konkretnym stanie faktycznym oraz

2) gwarancyjną, ponieważ chroni podmiot, który zastosował się do wydanej w jego sprawie interpretacji indywidualnej przed ewentualnymi negatywnymi skutkami wynikającymi z zastosowania się do jej treści.

Ponadto wskazuje się też, że wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 OP). Stosownie zaś do art. 14b § 3 tej ustawy, składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - § 2 OP). Podkreśla się ponadto, że pojęcie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, którym posługują się przepisy OP, nie jest tożsame z pojęciem wykładni prawa, ani też nawet interpretacji rozumianej, jako wynik przeprowadzonej wykładni. Postępowanie, które jest prowadzone w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego jest postępowaniem, w którym organ uprawiony do jej wydania ma udzielić podatnikowi informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym sprawy.

Ponadto należy zaznaczyć, że choć w art. 14b § 1 OP mowa jest o tym, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydaje się na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, to błędne jest rozumienie tego przepisu w ten sposób, że każdy wniosek podatnika o wydanie interpretacji podatkowej w jego indywidualnej sprawie zobowiązuje organ podatkowy do wydania takiej interpretacji. Leżące u podstaw wprowadzenia instytucji interpretacji indywidualnych prawo podatnika do uzyskania informacji o sposobie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego nie ma bowiem charakteru absolutnego. Jego realizacja nie jest bezwarunkowa, a wręcz przeciwnie, obwarowana została przez ustawodawcę pewnymi przesłankami, na jakich prawo to może znaleźć swój wyraz w procesowej formie pisemnej interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie podatnika. Warunki te, to nie tylko wymogi formalne wniosku o jej udzielenie, jak obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz przedstawienie własnego stanowiska, ale w równym stopniu także kryteria materialnoprawne, tj. związane m.in. z tym, o co pyta podatnik.

Jak już wyżej wskazano, przepis art. 14b § 3 OP nakłada na składającego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązek do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W judykaturze wyrażono pogląd, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Stan faktyczny musi więc być opisany w sposób konkretny i jednoznaczny (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1803/13). Organ podatkowy nie może domniemywać intencji podatnika, ani za podatnika ustalać stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), uzupełniać, zmieniać, weryfikować, czy oceniać jego zgodność z rzeczywistością. Uwaga ta dotyczy również sądu administracyjnego, tym bardziej, że nie jest on organem interpretacyjnym w rozumieniu OP i udzieloną (w określonym stanie faktycznym) interpretację indywidualną tylko kontroluje pod względem zgodności z prawem i legalności postępowania, w którym została wydana. Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II FPS 2/11; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 268/14). Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 994/17).

Dalej zauważyć należy, iż zgodnie bowiem z art. 14b §1 OP uprawnione organy podatkowe wydają indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego. Z kolei, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 2 OP ilekroć w ustawie [OP] jest mowa o przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz innych ratyfikowanych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Odwołując się natomiast do przepisu art. 3 pkt 1 OP należy podkreślić, że ustawy podatkowe, to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych i osób trzecich.

W ocenie Sądu pojęcie prawa podatkowego winno być rozumiane jako wszelkie normy prawne, regulujące kwestię zobowiązań podatkowych. Podkreślić należy, że pytania zadane przez Skarżącą dotyczyły określenia prawidłowej wysokości kosztów uzyskania przychodu oraz przysługującej  puli zwolnienia podatkowego - zatem kwestii związanych z normami prawno - podatkowymi, uregulowanymi w przepisach UPDOP. Wyjaśnienie zagadnień budzących wątpliwości Skarżącej niezbędne jest do wywiązania się z obowiązków nałożonych na Spółkę przepisami prawa podatkowego - chociażby w postaci złożenia prawidłowo wypełnionego zeznania podatkowego.

Podkreślić należy, że określając czym są przepisy prawa podatkowego, nie można ograniczać się wyłącznie do ustaw zawierających w swoim tytule takie pojęcie - przede wszystkim należy bowiem brać pod uwagę rzeczywistą treść zawartej w danej ustawie regulacji, która ma wpływ na opodatkowanie. Choć przepisy prawa podatkowego stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego - wręcz przeciwnie, wraz z przepisami innych gałęzi prawa stanowią całość jednego porządku prawnego obowiązującego na terytorium RP. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych (m. in. wyrok NSA z 14 listopada 2014 r., sygn. II FSK 2524/12, wyrok WSA w Gdańsku z 7 maja 2019 r., sygn. I SA/Gd 442/19).

Ponadto w orzecznictwie podkreśla się, że utożsamianie pojęcia prawa podatkowego, o którym mowa w art. 14a § 10P z pojęciem ustaw prawa podatkowego, o których mowa w art. 3 pkt 1 OP jest nieuprawnione.

W uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia organ powołuje się na brak kompetencji w przedmiotowym zakresie, wskazując, że uzyskanie odpowiedzi na zadane przez Skarżącą pytania możliwe będzie jedynie w toku postępowania podatkowego. Dalej organ wskazuje, że dokonanie oceny Spółki wiązałoby się z nadaniem określonym dokumentom waloru dowodu, a tego typu działanie wyłączone jest z zakresu interpretacji indywidualnych. W tym miejscu jednak należy podnieść, że celem przedstawienia wątpliwości we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie było uzyskanie oceny materiału dowodowego, a jedynie uzyskanie odpowiedzi na pytanie w jaki sposób Podatnik obliczyć powinien wysokość kosztów uzyskania przychodu oraz przysługującą pulę zwolnienia podatkowego. Na marginesie wskazać, że organ prowadzący postępowanie prowadzi je właśnie w oparciu o przepisy prawa podatkowego, które to przepisy mogą stanowić przedmiot indywidualnej interpretacji podatkowej.

Kolejno, należy zwrócić uwagę na kwestie związane ze sposobem wyliczenia wartości otrzymanej pomocy publicznej oraz sposobem wyłączenia wydatków sfinansowanych dotacją z kosztów uzyskania przychodów.

Zarówno ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. z 2019 r., poz. 482 ze zm.), jak i Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 232, poz. 158) nie wskazują sposobu wyliczenia wartości pomocy publicznej oraz sposobu wyłączenia wydatków sfinansowanych dotacją z kosztów uzyskania przychodu.

Zagadnienia przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wobec których organ odmówił wydania interpretacji indywidualnej, dotyczą ustalenia wysokości kosztów podatkowych, a także przysługującej Spółce puli pomocy publicznej, co z kolei nierozerwalnie związane jest z ustaleniem podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych w prawidłowej wysokości. W celu prawidłowego rozliczenia przysługującego Skarżącej zwolnienia z podatku dochodowego w pierwszej kolejności powinna ona ustalić w jakiej wysokości owe zwolnienie przysługuje.

Wskazać należy ponadto, że wywiązywanie się z obowiązków podatkowych wymaga właściwego odczytywania niejasnych przepisów prawa podatkowego, co Spółka próbowała uzyskać, kierując wniosek o interpretację przepisów prawa podatkowego do właściwego organu. przedstawione we wniosku pytania miały na celu umożliwić Spółce prawidłowe wywiązanie się z ciążących na niej obowiązków - m. in. w postaci złożenia prawidłowo wypełnionej deklaracji rocznej wraz z załącznikami.

Podsumowując, w związku z brakiem szczegółowych unormowań zagadnień takich jak wyliczenie wartości udzielonej pomocy publicznej oraz sposobu wyłączenia wydatków sfinansowanych dotacją z kosztów uzyskania przychodów, a także biorąc pod uwagę fakt, że przedmiot wątpliwości Skarżącej został uregulowany przepisami prawa podatkowego, co Podatnik skutecznie wykazał, w opinii Sądu organ podatkowy zobowiązany był wydać interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego w tym zakresie.

Warto w tym miejscu wskazać, że zgodnie z przepisem art. 165a § 1 OP organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania, jeśli zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Należy jednak podkreślić, że przepis ten nie może być przez organy podatkowe interpretowany rozszerzająco - przyjęcie takiej wykładni spowodowałoby bowiem wyposażenie organów podatkowych w skuteczny środek ograniczający merytoryczne rozpatrywanie wniosków i tym samym oznaczałoby ograniczenie prawa podatników do otrzymania interpretacji indywidualnej, co przeczyłoby celom, dla jakich ustanowiona została instytucja interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Wykładnia przepisu art. 120 OP, zgodnie z którym organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa wskazuje, że działanie na podstawie przepisów prawa, o którym mowa w analizowanym przepisie, oznacza działanie na podstawie obowiązującej normy prawnej, oznacza też konieczność prawidłowego ustalenia znaczenia tej normy oraz niewadliwego dokonania subsumcji i następnie prawidłowe ustalenie skutków prawnych. Dotyczy to stosowania zarówno norm prawa materialnego, jak i procesowego (wyrok NSA z 24.01.2001 r., sygn. II SA 55/00).

W opinii Sądu zagadnienie wyliczenia wartości pomocy publicznej oraz sposobu wyłączenia z kosztów podatkowych wydatków sfinansowanych z dotacji mieści się w zakresie przepisów materialnego prawa podatkowego, co zostało przez Spółkę wykazane, a zatem bezprawnie organ odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji podatkowej.

W ocenie Sądu przytoczone powyżej argumenty dowodzą, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka umożliwiająca organowi odmowę wszczęcia postępowania, gdyż złożony wniosek spełniał wszystkie wymogi formalne wskazane w obowiązujących przepisach, w tym dotyczył przepisów prawa podatkowego, a jednocześnie nie zaistniały w sprawie przesłanki negatywne do wydania indywidulanej interpretacji podatkowej, w związku z czym Spółka miała prawo oczekiwać, że wniosek jej zostanie rozpatrzony.

Podkreślić należy, że wprowadzając w życie przepisy dotyczące interpretacji podatkowych wydawanych przez organy podatkowe, ustawodawca miał na celu przede wszystkim zminimalizowanie skutków ryzyka działań podejmowanych przez podatników, płatników i inkasentów. Niewydanie rozstrzygnięcia w zaskarżonym zakresie, który organ argumentuje brakiem właściwych kompetencji, pozbawiło Spółkę możliwości skorzystania z ochrony w postaci indywidualnej interpretacji podatkowej, a w konsekwencji zwiększyło ryzyko wystąpienia na tym tle sporu z organem podatkowym.

W ocenie Sądu, w okolicznościach badanej sprawy organ nie miał zatem uzasadnionych podstaw do zastosowania przepisu art. 165a OP i wydania zaskarżonego postanowienia, albowiem skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji jasno i precyzyjnie opisał stan faktyczny i zdarzenie przyszłe, na tle którego zadał jednoznaczne pytanie. Powyższe, zdaniem Sądu, oznacza, że organ powinien wydać w sprawie interpretację indywidualną, w uzasadnieniu której winien ocenić stanowisko skarżącej i podać prawne podstawy tej oceny, lub - w przypadku uznania stanowiska skarżącej za prawidłowe w pełnym zakresie - odstąpić od uzasadnienia prawnego. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ podatkowy zbyt pochopnie zastosował przepis art. 165a OP i odmówił wszczęcia postępowania a w konsekwencji wydania żądanego przez skarżącą aktu. W konsekwencji za zasadny należy uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 165a OP.

W toku ponownego rozpoznania sprawy, organ interpretacyjny obowiązany jest uwzględnić dokonaną przez Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę wykładnię powołanych powyżej przepisów prawa, które w okolicznościach faktycznych tej sprawy nie dają podstaw do odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - w skrócie: "P.p.s.a."), Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa procesowego. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 4 P.p.s.a w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1687).