Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 399/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 2 ust. 1, par. 9 ust. 1, par. 9 ust. 3
journal: Dz.U. 2009 nr 33 poz 262
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18 art. 2 pkt 2, art. 30 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 1 lit. c;
law: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2009 w pomniejszonej wysokości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora P. Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR

w W. M. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], wydaną w sprawie przyznania E. S. płatności rolnośrodowiskowej na 2009 r. w pomniejszonej wysokości.

Wymienione rozstrzygnięcia podjęte zostały w następujących okolicznościach faktycznych.

We wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2009 r. skarżący zadeklarował pakiet 1. Rolnictwo zrównoważone, wariant 1.1 - zrównoważony system gospodarowania, na powierzchni 24,68 ha (19,01 ha grunty orne) oraz pakiet 3. Ekstensywne trwałe użytki zielone, wariant 3.1 - ekstensywna gospodarka

na łąkach i pastwiskach na powierzchni 5,67 ha.

W dniu [...] czerwca 2009 r. w gospodarstwie rolnym skarżącego przeprowadzono kontrolę na miejscu, z której sporządzono raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni nr [...].

W dniu [...] stycznia 2011 r. wezwano skarżącego do złożenia wyjaśnień

w zakresie deklarowanej powierzchni użytków rolnych na działkach ewidencyjnych nr: [...], [...], [...],[...] oraz łącznej powierzchni deklarowanych działek ewidencyjnych.

W odpowiedzi na to wezwanie, skarżący złożył korektę wniosku, nie zmieniając jednak powierzchni deklarowanej na ww. działkach ewidencyjnych. Ponadto złożył oświadczenie dotyczące deklaracji powierzchni trwałych użytków zielonych na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...] oraz [...].

Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. M., z uwagi na stwierdzone zawyżenia powierzchni gruntów, przyznał skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na 2009 r. w pomniejszonej wysokości. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. (decyzja z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]).

Wyrokiem z dnia 4 listopada 2011 r. I SA/Bk 265/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę na ww. decyzję.

Od tego orzeczenia skarżący wywiódł skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił i wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2013 r. II GSK 133/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi

I instancji. Spośród postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów NSA uwzględnił zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 w związku z art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd kasacyjny za nieusprawiedliwione uznał natomiast zarzuty naruszenia art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 oraz art. 37a ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Białymstoku, wyrokiem z dnia 10 lica 2013 r. I SA/Bk 217/13 uchylił decyzję Dyrektora P. Oddziału ARiMR w Ł. z dnia [...] maja 2011 r. oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. M. z dnia [...]lutego 2011 r.

Sąd wskazał, że określając powierzchnie działek rolnych organy uwzględniły strefę buforową okalającą obwód działek rolnych na poziomie 1,25 m. Z punktu widzenia art. 30 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 oznacza, iż doszło do naruszenia (zakłócenia) przez nieuwzględnienie tolerancji 1,5 - metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki rolnej, a także maksymalnej tolerancji

w odniesieniu do każdej działki rolnej, która nie mogła przekraczać wartości bezwzględnej 1,0 ha, zwłaszcza, że w odniesieniu do pakietu 1. stwierdzona

w trakcie pomiaru różnica wyniosła 0,16 ha, zaś w odniesieniu do pakietu 3. wyniosła 0,21 ha. WSA zwrócił uwagę na różnice w wersjach językowych art. 30 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Polska wersja językowa posługuje

się bowiem wyrażeniem "1,5 - metrowa strefa buforowa", podczas gdy wersje anglojęzyczna oraz francuskojęzyczna wskazują na "max. 1,5 m", co miałoby oznaczać, że wskazują jedynie na górną granicę dopuszczając wartości mniejsze

niż 1,5 m. W ocenie Sądu niedopuszczalne jest z uwagi na ochronę zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa (co dotyczy także obywatela UE i prawa UE), a także przewidywalność interpretacji niebudzących z punktu widzenia językowego wątpliwości norm źródeł prawa, zaskakiwanie skarżącego odmiennym i jednocześnie niekorzystnym dla niego brzmieniem normy prawa europejskiego w innych wersjach językowych, podczas gdy norma ta jest dostępna

w jego rodzimej, polskiej wersji językowej. Nie znajduje uzasadnienia oczekiwanie organu by skarżący wykazał się znajomością prawa obowiązującego na terenie RP

w innych, niż polska wersjach językowych. W takiej sytuacji to na organie ciąży obowiązek poinformowania skarżącego w przypadku odmiennej interpretacji danego pojęcia o przyczynie i źródle odmiennej interpretacji na początkowym etapie postępowania tak, by pogłębiać zaufanie obywateli do państwa, prawa, organów administracji publicznej i ich pracowników.

W efekcie, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. M. ponownie rozpatrzył sprawę i wydał [...] lutego 2014 r. decyzję o przyznaniu skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy zaskarżoną następnie do Sądu decyzją organu odwoławczego z dnia [...] maja 2014 r.

Ustalając stan faktyczny w zakresie pakietu 1. Rolnictwo zrównoważone, wariantu 1.1 - zrównoważony system gospodarowania, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR oparł się na wynikach z kontroli na miejscu zamieszczonych

w raporcie z czynności kontrolnych nr [...], w raporcie z czynności kontrolnych nr [...] oraz pomiarach powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) tj. ustalił powierzchnię wnioskowaną i stwierdzoną działek rolnych. Stwierdził zawyżenie powierzchni o 0,12 ha, co stanowi 0,64% powierzchni stwierdzonej. Płatność przyznano jedynie do powierzchni stwierdzonej 18,89 ha (19,01 ha grunty orne - 0,12 ha powierzchnia zawyżona) - art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych

w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności i przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z dnia 30 kwietnia 2004, str. 18, ze zm.).

Natomiast w zakresie pakietu 3. Ekstensywne trwałe użytki zielone, wariant 3.1 - ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach, w celu ustalenia, które

z zadeklarowanych działek rolnych spełniają warunek trwałego użytku zielonego

(art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 796/2004), organ odwoławczy dokonał weryfikacji upraw na działkach zadeklarowanych do wariantu 3.1 w okresie pięciu lat wstecz przed złożeniem przedmiotowego wniosku. Podstawą podjętych ustaleń były również wyniki z kontroli na miejscu zamieszczone w raporcie z czynności kontrolnych nr [...] oraz pomiary powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG). W rezultacie organ ustalił, że powierzchnia działek rolnych, która spełnia definicję trwałego użytku zielonego wynosi 3,91 ha. Stwierdzone pomniejszenia w wyniku pomiaru powierzchni PEG i kontroli na miejscu wynoszą zaś 0,38 ha, co stanowi 10,76% powierzchni stwierdzonej. W związku z tym należało

w ocenie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR zastosować art. 16 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005

w zakresie wprowadzania procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności

w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368, z dnia 23 grudnia 2006, str. 74 ze zm.), w związku z art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Tym samym płatność rolnośrodowiskowa została przyznana do powierzchni 2,77 ha.

Organ odwoławczy zauważył, że w związku z wyrokiem WSA w Białymstoku

z dnia 10 lipca 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR poinformował skarżącego, że polska wersja językowa art. 30 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE)

nr 796/2004 różni się od francuskiej i angielskiej wersji językowej. Ponadto wyjaśnił, że polska wersja językowa posługuje się wyrażeniem "1,5 - metrowa strefa buforowa", podczas gdy wersje anglojęzyczna oraz francuskojęzyczna wskazują

na "max. 1,5 m", co miałoby oznaczać, że wskazują jedynie na górną granicę dopuszczając wartości mniejsze niż 1,5 m. Z uwagi na fakt, że wszystkie wersje językowe danego aktu prawnego mają jednakową moc obowiązującą - są równie autentyczne.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał następnie, że z art. 30 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004 regulującego metodę określania powierzchni działki rolnej wynika, że powierzchnia działki rolnej określana jest za pomocą wszelkich środków spełniających minimalną jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne,

a tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5 - metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki rolnej, z zastrzeżeniem, że maksymalna tolerancja w odniesieniu do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha. Z kolei przepis art. 24 ust. 1 lit. c tego rozporządzenia stanowi, iż kontrole administracyjne opisane w art. 23 rozporządzenia Rady (WE)

nr 1782/2003 pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych, między innymi dzięki kontrolom krzyżowym, a kontrole te dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi w jednym wniosku a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych, oraz weryfikują kwalifikacje do pomocy określonych terenów jako takich.

Z akt administracyjnych wynika, że określając powierzchnie działek rolnych organy uwzględniły wyniki kontroli na miejscu, gdzie zastosowano strefę buforową okalającą obwód działek rolnych na poziomie 1,25 m przy użyciu sprzętu GPS (poddanego testom walidacji oraz ekspertyzie w sprawie określenia zasad obliczania maksymalnych wartości tolerancji w zakresie precyzji pomiarów powierzchni

w Katedrze Geodezji Satelitarnej i Nawigacji na Uniwersytecie W.-M. w O. - jednostce, która znajduje się na liście instytucji rekomendowanych do realizacji testów walidacji),

Z uwagi na fakt, że wszystkie wersje językowe danego aktu prawnego mają jednakową moc obowiązującą - są równie autentyczne (por. A. Doczekalska, Interpretacja wielojęzycznego prawa Unii Europejskiej, EPS 2006, Nr 2, s. 15). Zatem wartość 1,25 m nie przekracza maksymalnej wartości strefy buforowej, która zgodnie z art. 30 rozporządzenia nr 796/2004 wynosi 1,5 m i stosowana jest

w ramach kontroli realizowanych przez pracowników ARiMR i na zlecenie ARiMR.

W związku z powyższym, w trakcie kontroli na miejscu w gospodarstwie skarżącego, tolerancję pomiaru wyliczono poprawnie z zastosowaniem, szerokości strefy buforowej wynoszącej 1,25 m.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] lutego 2014 r. jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i unijnego.

W skardze złożonej do Sądu na decyzję organu odwoławczego z dnia 19 maja 2014 r. skarżący zarzucił:

- wadliwą, sprzeczną z treścią tego przepisu wykładnię art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, zawierającego definicję trwałego użytku zielonego, a przez to bezpodstawne wykluczenie z pakietu 3.1 działek rolnych AN, AB, AF, AG i DD;

- niezastosowanie art. 30 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, zgodnie z którym tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5 metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki rolnej, a maksymalna tolerancja nie może przekraczać 1,0 ha, a przez

to bezpodstawne wykluczenie z płatności działki Ł oraz zmniejszenie powierzchni działek M i AM oraz błędne wyliczenie różnicy procentowej powierzchni wariantu 3.1;

- naruszenie art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, w tym wyników kontroli z dnia 28 czerwca 2009 r.;

- dowolną ocenę zebranych dowodów w sprawie i powołanie jako dowodów wyników z kontroli z dnia 8 maja 2012 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W załączniku do protokołu rozprawy z dnia 30 grudnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego wyznaczony z urzędu podniósł, że z punktu widzenia art. 30 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 doszło do naruszenia (zakłócenia) przez nieuwzględnienie tolerancji 1,5 - metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki rolnej, a także maksymalnej tolerancji w odniesieniu do każdej działki rolnej, która nie mogła przekraczać wartości bezwzględnej 1,0 ha, zwłaszcza, że w odniesieniu

do pakietu 1. stwierdzona w trakcie pomiaru różnica wyniosła 0,16 ha, zaś

w odniesieniu do pakietu 3. wyniosła 0,21 ha.

Odnosząc się do obowiązku nałożonego na organ w wyroku WSA z dnia

10 lipca 2013 r. w zakresie poinformowania skarżącego na początkowym etapie postępowania o przyczynie i źródle odmiennej interpretacji pojęć w różnych wersjach językowych art. 30 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 wskazał,

że początkowy etap postępowania, to moment przyjęcia wniosku o płatność bądź wszczęcie kontroli. Późniejsze poinformowanie, już po przeprowadzeniu kontroli na miejscu, nie jest skuteczne w świetle ww. wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Z przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi

z 26 lutego 2009 r. z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków

i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. nr 33, poz. 262 ze zm.) wynika, że płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza

w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, wynosi co najmniej 1 ha;

3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, obejmujące wymogi wykraczające ponadpodstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej, na gruntach,

na których rolnik zadeklarował realizację tego zobowiązania we wniosku

o przyznanie pierwszej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych; 4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu.

Zgodnie z § 9 ust. 1 powyższego rozporządzenia rolnośrodowiskowego,

w przypadku pakietu rolnictwo zrównoważone, płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako grunty orne.

W przypadku pakietu Ekstensywne trwałe użytki zielone płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako trwałe użytki zielone (§ 9 ust. 3 tego aktu).

W odniesieniu do zadeklarowanych obszarów za 2009 r. zastosowanie

w sprawie znajdują również przepisy cytowanego już rozporządzenia Komisji (WE)

nr 796/2004, który w art. 2 ust. 2 definiuje "trwałe użytki zielone", jako grunt zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielnych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (zasianych), niewłączony do płodozmianu

w gospodarstwie przez okres pięciu lat lub dłużej, z wyłączeniem nie znajdującym

w tej sprawie zastosowania.

W art. 30 ust. 1 przywołanego rozporządzenia unijnego, powierzchnia działki rolnej określana jest za pomocą wszelkich środków spełniających minimalną jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5 - metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki rolnej. Maksymalna tolerancja w odniesieniu do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha.

Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2014 r. wskazać trzeba w pierwszej kolejności, że sprawa ta była już przedmiotem orzekania zarówno przez tut. Sądem (prawomocny wyrok z dnia 10 lica 2013 r. I SA/Bk 217/13), jak też przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z dnia

25 kwietnia 2013 r. II GSK 133/12).

Powyższe niesie za sobą określone implikacje dla rozpatrzenia skuteczności zarzutów postawionych w niniejszej skardze. Zgodnie bowiem z art. 170 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony

i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe,

a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w tym przepisie w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono

w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński,

A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 170, LEX 2013).

Należy ponadto podkreślić, że stosownie do art. 153 cytowanej ustawy procesowej, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone

w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wobec tego, ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym

w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie.

W tym stanie rzeczy Sąd przypomina, że w wyroku w sprawie II GSK 133/12 NSA uczynił już przedmiotem rozpoznania zarzut naruszenia art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 i uznał, że nie jest on usprawiedliwiony. Sąd kasacyjny podzielił pogląd, że dla potrzeb płatności rolnośrodowiskowej, nie każdy grunt zajęty pod uprawy zielone stanowi trwały użytek zielony, lecz jedynie taki, który spełnia wszystkie warunki określone w definicji z art. 2 pkt 2 tj. oprócz tego, że jest zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielonych naturalnych dodatkowo przez okres pięciu lat lub dłużej, nie był włączony do płodozmianu

w gospodarstwie, a więc grunty te służyły do upraw traw lub innych upraw zielonych naturalnych, co najmniej przez pięć kolejnych lat, po ich przekształceniu.

Tym samym, nadal powtarzany przez skarżącego zarzut naruszenia art. 2

pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 nie mógł być ponownie badany,

a wykładnia tego przepisu zaprezentowana w wyroku NSA wiąże skład orzekający

w niniejszej sprawie.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 30 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 Sąd zauważa, że na mocy art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organy związane były oceną prawną ale także zaleceniami zawartymi w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 lica 2013 r. I SA/Bk 217/13.

W wyroku tym Sąd wskazał, że z art. 30 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004 wynika, że powierzchnia działki rolnej określana jest za pomocą wszelkich środków spełniających minimalną jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne, a tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5 - metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki rolnej, z zastrzeżeniem, że maksymalna tolerancja w odniesieniu do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha. Z kolei przepis

art. 24 ust. 1 lit. c tego rozporządzenia stanowi, że kontrole administracyjne opisane w art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych, między innymi dzięki kontrolom krzyżowym, a kontrole

te dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi w jednym wniosku a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych, oraz weryfikują kwalifikacje do pomocy określonych terenów jako takich.

W przywołanym orzeczeniu WSA stwierdził, że określając powierzchnie działek rolnych organy uwzględniły strefę buforową okalającą obwód działek rolnych na poziomie 1,25 m. Z punktu widzenia przywołanego powyżej art. 30 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 oznacza to zdaniem Sądu, iż doszło

do naruszenia (zakłócenia) przez jej nieuwzględnienie, tolerancji 1,5 - metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki rolnej, a także maksymalnej tolerancji

w odniesieniu do każdej działki rolnej, która nie mogła przekraczać wartości bezwzględnej 1,0 ha.

W tym zakresie Sąd zauważył, że polska wersja językowa art. 30 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 różni się od francuskiej i angielskiej wersji językowej. Polska wersja językowa bowiem posługuje się wyrażeniem "1,5 -metrowa strefa buforowa", podczas gdy wersje anglojęzyczna oraz francuskojęzyczna wskazują na "max. 1,5 m", co miałoby oznaczać, że wskazują jedynie na górną granicę dopuszczając wartości mniejsze niż 1,5 m. Stwierdził następnie, że z uwagi na fakt, że wszystkie wersje językowe danego aktu prawnego mają jednakową moc obowiązującą – są równie autentyczne. Podzielił także pogląd wyrażany

w orzecznictwie TSUE, zgodnie z którym konieczność jednolitej wykładni dyrektyw unijnych wyklucza rozpatrywanie, w razie wątpliwości, danego przepisu w sposób oderwany, lecz przeciwnie, wymaga, aby był on interpretowany i stosowany w świetle wersji sporządzonych w innych językach urzędowych.

W związku z tym, że argumentacja o rozbieżności treści art. 30 ust. 1 rozporządzenia w poszczególnych wersjach językowych nie była znana skarżącemu na etapie postępowania ani przed organami administracji publicznej, ani przed Sądem I instancji orzekającym w sprawie po raz pierwszy, ani też przed NSA, Sąd uznał w omawianym wyroku, że zasadna zaufania obywateli do państwa wymagała, aby skarżący na początkowym etapie postępowania został poinformowany

w przypadku odmiennej interpretacji danego pojęcia - o przyczynie i źródle odmiennej interpretacji.

Wypełniając powyższe zalecenie, organ I instancji – rozpatrując ponownie sprawę – wystosował w dniu 8 stycznia 2014 r. do skarżącego pismo informujące,

że polska wersja językowa art. 30 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 różni się od francuskiej i angielskiej wersji językowej. Ponadto wyjaśnił, że polska wersja językowa posługuje się wyrażeniem "1,5 - metrowa strefa buforowa", podczas gdy wersje anglojęzyczna oraz francuskojęzyczna wskazują na "max. 1,5 m",

co miałoby oznaczać, że wskazują jedynie na górną granicę dopuszczając wartości mniejsze niż 1,5 m.

Zastosowana w sprawie wartość strefy buforowej na poziomie 1,25 m została określona przy użyciu sprzętu GPS, poddanego testom walidacji i ekspertyzie

w sprawie określenia zasad obliczenia maksymalnych wartości tolerancji w zakresie precyzji pomiarów. Przy uwzględnieniu konieczności zapewnienia jednolitej wykładni dyrektyw unijnych, interpretacja oraz stosowanie przepisu unijnego powinno się odbywać w świetle wersji sporządzonych w innych językach urzędowych. Stąd organ słusznie wyjaśnił, że wartość 1,25 m nie przekracza maksymalnej wartości strefy buforowej, która zgodnie z art. 30 rozporządzenia nr 796/2004 wynosi 1,5 m

i stosowana jest w ramach kontroli. W związku z powyższym, w trakcie kontroli

na miejscu w gospodarstwie skarżącego, tolerancję pomiaru wyliczono poprawnie

z zastosowaniem szerokości strefy buforowej wynoszącej 1,25 m.

W związku z powyższym zasadnie wyłączono z płatności działkę Ł, jako nie spełniającą definicji działki rolnej o minimalnej powierzchni 0,10 ha. Zasadnie również zmniejszono powierzchnię do płatności działek M i AM. Z działki rolnej M

o powierzchni deklarowanej 0,55 ha zadeklarowanej w wariancie 3.1 wykluczono powierzchnię niekwalifikowaną 0,07 ha (zabudowania gospodarskie oraz staw). Dla tego wariantu prawidłowo obliczono różnicę procentową stanowiącą zawyżenie powierzchni stwierdzonej.

Zdaniem Sądu organy w tej sprawie wyczerpująco rozpatrzyły materiał dowodowy i oparły swoje rozstrzygnięcia na wyniku kontroli przeprowadzonej

[...] czerwca 2009 r., wynikach kontroli przeprowadzonej w dniach [...]-[...] maja 2012 r., wynikach weryfikacji powierzchni na działkach ewidencyjnych w oparciu o pomiary powierzchni ewidencyjno-gospodarczej na podstawie art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej

i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003.

Pozbawiony podstaw jest zarzut kwestionujący jako dowód w sprawie protokół kontroli przeprowadzonej w 2012 r. Przede wszystkim skarżący sformułował

go dopiero w skardze, zatem organ nie miał możliwości odniesienia się w decyzji

do nowego twierdzenia. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR przekonująco zaś wyjaśnił w odpowiedzi na skargę przyczyny oparcia się również na wynikach tej kontroli, przeprowadzonej m.in. odnośnie działek rolnych, które nie były poddane kontroli w dniu [...] czerwca 2009 r.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzekł jak w sentencji

na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.