Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 540/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.134par.1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 59 par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 39 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Ruszyński Sędziowie NSA Sylwia Zapalska As. sąd. WSA Karol Pawlicki(spr.) Protokolant sekr. sąd. Magdalena Rossa- Śliwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2008 r. sprawy ze skargi A w P na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych oddala skargę /-/K. Pawlicki /-/J. Ruszyński /-/S. Zapalska


UZASADNIENIE

I SA/Po 540/08

U Z A S A D N I E N I E

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie egzekucyjne, prowadzone wobec majątku zobowiązanej E M-O, na skutek nieściągalności. Postępowanie umorzono zgodnie z art.59 §2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz.1954 ze zm.), ponieważ nie stwierdzono ruchomości, wierzytelności ani innych praw majątkowych, w stosunku do których można byłoby przeprowadzić skuteczną egzekucję administracyjną. Zobowiązana pozostaje na utrzymaniu ojca, z którym mieszka we wsi M. Znamiona zewnętrzne i przeprowadzony wywiad środowiskowy pozwalają – w ocenie organu – stwierdzić, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

W zażaleniu z dnia [...] wierzyciel – A w P – wniósł o uchylenie w/w postanowienia.

Według skarżącego organ egzekucyjny oparł się w swoich ustaleniach jedynie na protokołach o stanie majątkowym zobowiązanej, spisanych w dniu [...] i [...]. Natomiast według informacji pozyskanych przez wierzyciela zobowiązana jest zatrudniona w B we W w pełnym wymiarze czasu, z wynagrodzeniem za [...] w wysokości [...]. Oznacza to, że organ nie zweryfikował informacji zawartych w w/w protokołach, poprzestając na oświadczeniu zobowiązanej, iż jest osobą bezrobotną. Zgłoszenie zobowiązanej do ubezpieczenia społecznego nastąpiło od [...], a więc w chwili sporządzania drugiego z protokołów zobowiązana nie była już osobą bezrobotną.

Postanowieniem z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że jak to wynika z akt sprawy, organ egzekucyjny nie miał żadnych zeznań ani deklaracji, z których wynikałby fakt zatrudnienia zobowiązanej. Z kolei wierzyciel nie powiadomił organu egzekucyjnego o powyższym. W tej sytuacji rozstrzygnięcie podjęte zostało na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W skardze z dnia [...] A w P zarzucił postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej i poprzedzającemu go postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego naruszenie art.59 §2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zdaniem wierzyciela organ egzekucyjny nie zweryfikował oświadczeń złożonych przez zobowiązaną i nie wziął pod uwagę faktu jej zatrudnienia od [...].

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art.1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei według art.134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powstałą podstawą prawną.

W przedmiotowej sprawie skarga okazała się bezzasadna.

Przesłanka fakultatywnego umorzenia postępowania egzekucyjnego została uregulowana w art.59 §2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postępowanie to może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu dotyczącym należności pieniężnych nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

W niniejszej sprawie organ egzekucyjny doszedł do powyższego wniosku na podstawie zebranych dowodów:

– protokołów o stanie majątkowym zobowiązanej z [...], [...] i [...] (k.[...],[...],[...] akt adm.),

– pisma A z dnia [...], pisma C w P z dnia [...] pisma D w P z [...] (między k.[...] i [...]),

– pismo E z dnia [...].

Najbardziej aktualne dane dotyczące sytuacji majątkowej zobowiązanej zawierają protokoły sporządzone w [...]. Protokoły zawierają pouczenie osób udzielających informacji o ich odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy.

Informacje zawarte w w/w protokołach nie zostały przez wierzyciela zakwestionowane. W jego opinii natomiast organ egzekucyjny nie zweryfikował danych zawartych w protokole z [...]. Jednocześnie – na co wskazał organ odwoławczy – wierzyciel nie poinformował organu egzekucyjnego o fakcie podjęcia pracy przez zobowiązaną.

W tych okolicznościach – zdaniem Sądu – organ egzekucyjny miał podstawy do umorzenia postępowania wobec stwierdzenia, że nie uzyska się w niniejszym postępowaniu kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Jednocześnie nie bez znaczenia jest fakt, na co wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że zgodnie z art.39 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. w podatku dochodowym od osób fizycznych – płatnik informuje urząd skarbowy o dochodach podatnika i pobranych zaliczkach w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/ K. Pawlicki /-/ J. Ruszyński /-/ S. Zapalska

L.Sz.