Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2474/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2015 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE) wymierzył A. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: strona, skarżąca) karę pieniężną w wysokości 17.608,35 zł (słownie: siedemnaście sześćset osiem złotych 35/100), płatną do budżetu państwa, za:

Niewykonanie obowiązków określonych w ustawie art. 17 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 dla telewizorów Telewizor LG LED TV 42", model 42LN5400-ZA nr seryjny 305WRQE77820 i Telewizor 3D Smart LED TV 42" PHILIPS, model 42PFL5008H/12, nr seryjny FZ1A1312002454 odnośnie udostępnienia użytkownikowi Kart produktów. W dokumentacjach telewizorów występował brak Karty produktu zawierającej informacje określone w załączniku III Rozporządzenia Nr 1062/2010.

Podstawą prawną zastosowaną przez Prezesa UKE były przepisy art. 17 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 14 września 2012 r. o obowiązkach w zakresie informowania o zużyciu energii przez produkty wykorzystujące energię (Dz. U. z 2012 r. poz. 1203), zwanej dalej "Ustawą", i art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.), zwanej dalej "Prawem telekomunikacyjnym", oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "Kpa".

Decyzją z dnia [...] maja 2014 r., rozstrzygając wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UKE:

I. uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w części, w której wymierzył stronie karę pieniężną za nieprzestrzeganie zakazu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 Ustawy tj. zakazu wprowadzania do obrotu produktów wykorzystujących energię, do których nie dołączono etykiety i karty, i w tym zakresie umorzył postępowanie w pierwszej instancji;

II. w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] tj. w części, w której wymierzył stronie karę pieniężną, w wysokości 17.608, 35 złotych (słownie: siedemnaście tysięcy sześćset osiem złotych 35/100) za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 3 Ustawy tj. obowiązku udostępnienia użytkownikowi końcowemu karty telewizora LG LED TV 42", model 42LN5400-ZA oraz karty telewizora 3D SMART LED TV 42", model 42PFL5008H/12).

Jak wynika z akt, w dniu [...] października 2013 r. upoważnieni przez Prezesa UKE pracownicy Urzędu Komunikacji Elektronicznej Delegatury w S., na podstawie art. 199 ust. 1b ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r. poz. 243, zwanej dalej "Pt") w związku z art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 1 i art. 12 Ustawy, przeprowadzili kontrolę u strony, która jest dystrybutorem w rozumieniu art. 3 pkt 2 Ustawy. Przebieg kontroli został odnotowany w protokole kontroli z [...] października 2013 r. nr [...] (zwanym dalej "Protokołem kontroli").

Przedmiotem kontroli było sprawdzenie wykonywania przez stronę obowiązków, o których mowa w art. 4, art. 5 i art. 7 ust. 1 Ustawy oraz przestrzegania zakazów, o których mowa w art. 6 Ustawy, odnośnie wprowadzanych do obrotu lub oddawanych do użytku produktów wykorzystujących energię, o których mowa w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 1062/2010 z dnia 28 września 2010 r. uzupełniającym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla telewizorów (Dz. Urz. UE L 314 z 30.11.2010 r., str. 64) (zwanym dalej "Rozporządzeniem delegowanym Komisji 1062/2010").

Kontroli poddano cztery produkty:

- telewizor LG LED TV 42", model 42LN5400-ZA;

- telewizor LED FUNAI 24", model 24FL553P/10;

- telewizor LED SMART TV 46", model UE46F5500AW;

- telewizor 3D SMART LED TV 42", model 42PFL5008H/12.

W toku kontroli ustalono, że Strona, jako dystrybutor w rozumieniu art. 3 pkt 2 Ustawy, naruszyła obowiązek, określony w art. 4 ust. 3 Ustawy, ciążący na dystrybutorze, dotyczący udostępniania użytkownikowi końcowemu karty produktów wykorzystujących energię tj. telewizora LG LED TV 42", model 42LN5400-ZA (załącznik 1 Protokołu kontroli) oraz telewizora 3D SMART LED TV 42", model 42PFL5008H/12 (załącznik nr 4 Protokołu kontroli).

Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 3 Ustawy dystrybutor jest zobowiązany umieścić na produkcie wykorzystującym energię etykietę w widocznym miejscu oraz udostępnić użytkownikowi końcowemu kartę tego produktu. Obowiązek ten odnosi się min. do telewizorów, objętych Rozporządzeniem delegowanym Komisji 1062/2010. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 1 pkt 1 Ustawy karze pieniężnej podlega ten, kto nie dopełnia obowiązku, o którym mowa w art. 4 Ustawy.

Prezes UKE w dniu [...] listopada 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia Stronie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku określonego w art. 4 ust. 3 Ustawy, tj. nieudostępnienie użytkownikowi końcowemu karty produktu oraz nieprzestrzeganie określonego w art. 6 ust. 1 pkt 1 zakazu wprowadzania do obrotu produktów wykorzystujących energię, do których nie dołączono etykiety i karty.

Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. strona wyjaśniła "brakująca karta produktu została niezwłocznie uzupełniona w dokumentacji kontrolowanych sprzętów. (...) Na życzenie klienta karta produktu jest udostępniana. Nie mieliśmy dotąd sytuacji aby klient zażądał karty produktu do wglądu, a taka karta nie była by dostępna." Dodatkowo strona "ze względu na nikłą szkodliwość, brak niebezpieczeństwa dla klienta oraz szybką reakcję" wniosła o umorzenie postępowania i odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej w przedmiotowej sprawie.

Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. Prezes UKE zawiadomił stronę o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, a także o prawie do ostatecznego wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów.

Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. Strona podtrzymała stanowisko przedstawione w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r.

Prezes UKE, decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. wymierzył Stronie karę pieniężną w wysokości 17.608,35 złotych za "niewykonanie obowiązków określonych w ustawie art. 17 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 dla telewizorów Telewizor LG LED TV 42", model 42LN5400-ZA, nr seryjny 305WRQE77820 Telewizor 3D Smart LED TV 42" PHILIPS, model 42PFL5008H/12, nr seryjny FZ1A1312002454 odnośnie udostępniania użytkownikowi Kart produktów. W dokumentacjach telewizorów brak Karty produktu zawierającej informacje określone w załączniku III Rozporządzenia Nr 1062/2010."

Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona zarzuciła zaskarżonej Decyzji naruszenie art. 107 § 3 K.p.a., polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu Decyzji "faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej" oraz na niewyjaśnieniu przekonywująco, czy doszło do naruszenia przepisów prawa. Dodatkowo, zdaniem Strony, "w żaden sposób nie odniesiono się również do faktu, iż to dystrybutorzy wskazanych telewizorów: LG Electronics Polska oraz PHILIPS zaniedbali dołączenia karty produktów do dwóch modeli w których stwierdzono naruszenie".

Strona zaskarżyła w całości i wniosła decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. o odstąpienie od wymierzenia jej kary pieniężnej.

Pismem z dnia [...] marca 2014 r. Prezes UKE poinformował Stronę o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, a także o prawie do ostatecznego wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów.

Prezes UKE, uzasadniając decyzję z dnia [...] maja 2014 r. podkreślił, iż przepis art. 138 § 1 k.p.a. pozwala m.in. uchylić decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.), m.in. w celu skorygowania wad prawnych decyzji pierwszej instancji. Organ odwoławczy, bądź organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy może także uchylić zaskarżoną decyzję w całości lub w części i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości lub w części (art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.), albo umorzyć postępowanie odwoławcze (art. 1398 § 1 pkt 3 k.p.a.).

Organ wskazał, iż podstawą wydania decyzji w kontrolowanej sprawie był przepis art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., przy czym podstawą częściowego umorzenia postępowania pierwszoinstancyjnego był art. 105 k.p.a. (bezprzedmiotowość postępowania).

Organ wyjaśnił, iż Prezes UKE, jako organ kontrolujący w rozumieniu Ustawy, dokonał sprawdzenia wykonywania przez Stronę obowiązków, o których mowa w art. 4, art. 5 i art. 7 ust. 1 Ustawy oraz przestrzegania zakazów, o których mowa w art. 6 Ustawy. W wyniku tej kontroli Prezes UKE stwierdził, iż strona, będąca dystrybutorem w rozumieniu art. 3 pkt 2 Ustawy, naruszyła określony w art. 4 ust. 3 Ustawy obowiązek ciążący na dystrybutorze produktów wykorzystujących energię. Strona nie udostępniła bowiem użytkownikowi końcowemu karty dwóch produktów wykorzystujących energię tj. telewizora LG LED TV 42", model 42LN5400-ZA (co zostało stwierdzone w załączniku nr 1 protokołu kontroli) oraz telewizora 3D SMART LED TV 42", model 42PFL5008H/12 (co zostało stwierdzone w załączniku nr 4 Protokołu kontroli). Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 3 Ustawy dystrybutor jest zobowiązany umieścić na produkcie wykorzystującym energię etykietę w widocznym miejscu oraz udostępnić użytkownikowi końcowemu kartę tego produktu. Wobec powyższego, ustalenie, iż Strona nie dopełniła obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 3 Ustawy, obligowało Prezesa UKE do wydania rozstrzygnięcia, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 Ustawy, wymierzającego karę pieniężną. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1 pkt 1 Ustawy, karze pieniężnej podlega ten, kto nie dopełnia obowiązku, o którym mowa w art. 4 oraz w art. 5 Ustawy.

Organ podkreślił, że po przeprowadzeniu w dniu [...] października 2013 r. kontroli, Prezes UKE, pismem z dnia [...] listopada 2013 r. zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku określonego w art. 4 ust. 3 Ustawy (obowiązku udostępnienia użytkownikowi końcowemu karty produktu) oraz nieprzestrzeganie zakazu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 Ustawy (zakazu wprowadzania do obrotu produktów wykorzystujących energię, do których nie dołączono etykiety i karty w odniesieniu do produktów wykorzystujących energię (tj. telewizora LG LED TV 42", model 42LN5400-ZA oraz telewizora Philips 3D Smart LED TV 42", model 42PFL5008H/12)). Natomiast - jak zostało już powyższej podniesione - w trakcie kontroli zostało stwierdzone jedynie, że Strona nie wykonała obowiązku określonego w art. 4 ust. 3 Ustawy. Zatem, w toku kontroli nie stwierdzono nieprzestrzegania przez Stronę zakazu, o którym mowa w art. 6 pkt 1 Ustawy. Ponadto zauważyć należy, że zakaz określony w art. 6 ust. 1 pkt 1 Ustawy dotyczy dostawcy a nie dystrybutora, bowiem to dostawca jest podmiotem, który, w rozumieniu art. 3 pkt 1 Ustawy, wprowadza do obrotu produkt wykorzystujący energię lub oddaje go do użytku. Niemożliwe więc było stwierdzenie nieprzestrzegania przez Stronę, jako dystrybutora w rozumieniu art. 3 pkt 2 Ustawy, zakazu w tym zakresie. Strona, będąca dystrybutorem telewizora LG LED TV 42", model 42LN5400-ZA oraz telewizora Philips 3D Smart LED TV 42", model 42PFL5008H/12, nie jest bowiem adresatem zakazu wprowadzania do obrotu produktów wykorzystujących energię, do których nie dołączono etykiety i karty, oraz dla których nie sporządzono dokumentacji technicznej. Tym samym, brak było przesłanek uprawniających Prezesa UKE do wymierzenia Stronie kary pieniężnej z tytułu nieprzestrzegania zakazu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 Ustawy. Co za tym idzie, nie było podstaw prawnych do wszczęcia i prowadzenia wobec Strony postępowania w sprawie nieprzestrzegania zakazu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 Ustawy, gdyż postępowanie w tym zakresie było bezprzedmiotowe już od chwili jego wszczęcia. Natomiast na mocy Decyzji, Prezes UKE, w oparciu o art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2 Ustawy, wymierzył Stronie karę pieniężną, w wysokości 17.608,35 złotych, za "niewykonanie obowiązków określonych w ustawie art. 17 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 dla telewizorów Telewizor LG LED TV 42", model 42LN5400-ZA, nr seryjny 305WRQE77820 i Telewizor 3D Smart LED TV 42" PHILLPS, model 42PFL5008H/12, nr seryjny FZ1A1312002454 odnośnie udostępnienia użytkownikowi Karty produktów. W dokumentacjach telewizorów występował brak Karty produktu zawierającej informacje określone w załączniku III Rozporządzenia Nr 1062/2010."

Wobec powyższego organ stwierdził, że decyzja z dnia [...] stycznia 2014 r. w części dotyczącej rozstrzygnięcia o wymierzeniu kary pieniężnej za nieprzestrzeganie zakazu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 Ustawy (art. 17 ust. 1 pkt 2 Ustawy), jest wadliwa. Wadliwość Decyzji w ww. zakresie polegała na podjęciu merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie nieprzestrzegania przez stronę zakazu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 Ustawy, w sytuacji gdy postępowanie w powyższej części było już w chwili jego wszczęcia bezprzedmiotowe.

Odnosząc się natomiast do pozostałej części Decyzji tj. wymierzenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku udostępnienia użytkownikowi końcowemu karty produktu (art. 4 ust. 3 Ustawy), organ wskazał, że rozpatrując sprawę ponownie Prezes UKE nie znalazł podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, o co wnosiła Strona we Wniosku. Jak wynika z protokołu kontroli - Strona nie udostępniła użytkownikom końcowym kart produktów tj. telewizora LG LED TV 42", model 42LN5400-ZA oraz telewizora Philips 3D Smart LED TV 42", model 42PFL5008H/12. Została więc wypełniona dyspozycja art. 17 ust. 1 pkt 1 Ustawy, stanowiącego, iż karze pieniężnej podlega ten, kto nie dopełnia obowiązku, o którym mowa w art. 4 oraz w art. 5 Ustawy, co oznacza, że na stronę powinna zostać nałożona kara pieniężna z powyższego tytułu. Kara pieniężna, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 Ustawy, jest bowiem wymierzana za sam fakt niedopełnienia obowiązku określonego w art. 4 oraz w art. 5 Ustawy. Bez znaczenia dla jej wymierzenia jest więc okoliczność, że np. niedopełnienie obowiązków określonych w Ustawie dotyczyło jednego czy też większej liczby produktów, lub też okoliczność, że niedopełnienie obowiązków nie miało wpływu na bezpieczeństwo klientów dystrybutora oraz to czy te obowiązki zostały już realizowane. Jednocześnie należy wyjaśnić, iż również "fakt niedołączenia karty produktów przez innych dystrybutorów", co podnosi strona, nie ma znaczenia przy wymierzaniu kary pieniężnej. Obowiązek dostawcy, określony w art. 4 ust. 1 pkt 1 Ustawy, odnośnie dołączania do produktu wykorzystującego energię - karty sporządzonej w języku polskim - nie zwalnia bowiem dystrybutora z jego obowiązku, określonego w art. 4 ust. 3 Ustawy, dotyczącego udostępniania użytkownikowi końcowemu tej karty. W takiej sytuacji dystrybutor powinien powstrzymać się ze sprzedażą produktów wykorzystujących energię (w niniejszej sprawie przedmiotowych telewizorów), co do których nie jest możliwe udostępnianie kart (np. z powodu ich niedołączenia przez dostawcę).

Organ podkreślił końcowo, iż niedopełnienie przez Stronę obowiązku, określonego w art. 4 ust. 3 Ustawy, w zakresie udostępniania użytkownikowi końcowemu karty produktów wykorzystujących energię (tj. telewizora LG LED TV 42", model 42LN5400-ZA oraz telewizora 3D SMART LED TV 42", model 42PFL5008H/12) - jest bezsprzeczne w świetle zebranego w niniejszym postępowaniu materiału dowodowego. Powyższą okoliczność potwierdza bowiem protokół kontroli, do ustaleń którego Strona nie zgłosiła żadnych uwag ani zastrzeżeń. Zasadne zatem było, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 Ustawy, wymierzenie Stronie kary pieniężnej za niedopełnienie powyższego obowiązku.

Organ wskazał nadto, iż zgodnie z art. 17 ust. 2 Ustawy, w przypadkach, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1-3 Ustawy, kara pieniężna wynosi od pięciokrotnego do dwudziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statycznego (zwanego dalej "Prezesem GUS") w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" (zwanym dalej "M.P.") na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zatem, wymierzając Stronie karę pieniężną za niedopełnienie obowiązku, określonego w art. 4 ust. 3 Ustawy, Prezes UKE, jako podstawę wymierzenia tej kary, powinien uwzględnić przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej za rok 2013, które zgodnie z komunikatem Prezesa GUS z dnia 11 lutego 2014 r. (M.P. z 2014 r. poz. 146) wynosiło 3.650,06 złotych. Tym samym, stosownie do art. 17 ust. 2 Ustawy, kara pieniężna za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 3 Ustawy powinna wynosić od 18.250,25 złotych do 73.003,00 złotych. Zauważyć jednakże należy, że w dniu wydania Decyzji Prezes GUS nie opublikował jeszcze komunikatu o wysokości przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za 2013 r., wobec czego podstawę wymierzenia kary pieniężnej stanowiło przeciętne wynagrodzenia miesięczne w gospodarce narodowej za 2012 r., ogłoszone w komunikacie Prezesa GUS z dnia 11 lutego 2013 r. (M.P. z 2013 r. poz. 89) wynoszące 3.521,67 złotych. Wymierzona Stronie kara pieniężna w wysokości 17.608,35 złotych stanowi więc pięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok 2012, a tym samym stanowi najniższą wysokość kary pieniężnej, jaką Prezes UKE mógł wymierzyć w oparciu o art. 17 ust. 2 Ustawy w dniu wydania Decyzji tj. w dniu [...] stycznia 2014 r.

Organ podkreślił, że decyzja z dnia [...] maja 2014 r. w przeciwieństwie do poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a., tj. zarówno pełne uzasadnienie faktyczne, jak i prawne.

Strona wniosła od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w punkcie II w części, w której utrzymuje ona w mocy decyzję Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2014 r., w której wymierza skarżącej karę pieniężną w wysokości 17.608,35 zł za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 3 Ustawy.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust 3 Ustawy o obowiązkach w zakresie informowania o zużyciu energii przez produkty zużywające energię, albowiem decyzją Prezesa UKE otrzymaną w dniu [...] maja 2014 r., na skarżącą nałożono karę w wysokości 17.608,35 zł za niedopełnienie obowiązku udostępnienia użytkownikowi końcowemu karty telewizora LG LED TV 42" model 42LN5400-ZA, oraz karty telewizora 3D SMART LED TV 42" model 42PFL5008H/12, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia przypuszczenie, iż jeżeli użytkownik końcowy zażądałby udostępnienia karty telewizora LG LED TV 42" model 42LN5400-ZA, oraz karty telewizora 3D SMART LED TV 42" model 42 PFL5008H/12 to zapewne by ją otrzymał, albowiem brak tych kart wynika nie z celowego działania skarżącej tylko przeoczenia, a strona skarżąca podjęła wszelkie staranie po zgłoszeniu braku przez organ kontrolujący, by niezwłocznie uzyskać powyższe karty pomimo niedostarczenia jej przez dostawcę, a to uzasadnia przypuszczenie że udostępnienie karty użytkownikowi końcowemu zapewne w praktyce byłoby niezwłocznie zrealizowane, a zatem wymierzenie kary pieniężnej jest całkowicie bezzasadne,

2. przepisów prawa procesowego, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy a to: art. 7 w zw. z art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, załatwienie sprawy poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej.

Wskazując na powyższe zarzuty, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Skarżąca podniosła, iż brak karty telewizora LG LED TV 42" model 42 LN5400-ZA oraz karty telewizora 3D SMART LED TV 42" model 42PFL5008H/12 nie było wynikiem rażącego niedbalstwa i celowego działania mającego na celu naruszenie prawa a jedynie niedopatrzeniem pracowników skarżącej, którzy nie sprawdzili w sposób staranny dokumentacji załączonej do przedmiotowych telewizorów, w momencie ich odbioru od dostawcy.

W dalszej części skargi wywodziła, iż to na dostawcy w myśl informacji określonych w załączniku III Rozporządzenia 1062/2010 oraz przepisach art. 4 ust. 1 pkt 1 i 3 ust. 1 lit. b ustawy spoczywał obowiązek dołączenia karty w języku polskim – z którego to obowiązku dostawca się nie wywiązał.

Na skarżącej jako na dystrybutorze – zgodnie z informacjami określonymi w Załączniku III Rozporządzenia 1062/2010 (art. 4 ust. 3 Ustawy) spoczywał jedynie obowiązek udostępnienia użytkownikowi końcowemu karty produktu dostarczony przez dostawcę. Wykazany podczas kontroli brak dokumentu wynika zatem z niezgodnego z prawem działania dostawcy.

Ponadto – w sposób nieuzasadniony organ przyjął, iż skarżąca nie udostępniłaby kart telewizorów na żądanie użytkowników końcowych – w sytuacji, w której zaraz po kontroli skarżąca podjęła niezwłocznie działania u dostawcy, mające na celu uzupełnienie brakującej dokumentacji dotyczącej dwóch telewizorów, przy czym działania te okazały się skuteczne. Zasadnym jest uznanie, że użytkownikowi końcowemu karty byłyby udostępnione. Zdaniem skarżącej wymierzenie tak surowej kary było w opisanej sytuacji bezzasadne, a działanie organu narusza wskazane w zarzutach przepisy.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał poglądy wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest pozbawiona uzasadnionych podstaw, a zaskarżona decyzja pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem.

Na wstępie wymaga wyjaśnienia, iż ratio legis przepisów Ustawy jest zapewnienie użytkownikom nabywającym produkty wykorzystujące energię (np. telewizory) informacji o zużyciu energii przez te produkty. Obowiązki w tym zakresie ciążą na dostawcach i dystrybutorach tych produktów. Jeden ze sposobów dostarczenia informacji o zużyciu energii stanowi karta produktu (karta), zawierająca techniczne informacje o produkcie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 Ustawy, dostawca jest zobowiązany dołączyć kartę do produktu wykorzystującego energię, natomiast, zgodnie z art. 4 ust. 3 Ustawy, dystrybutor jest zobowiązany udostępnić ją użytkownikowi końcowemu. Obydwa te obowiązki (dostawcy i dystrybutora), choć łączy je wspólnie przedmiot ich realizacji w postaci karty, to jednak prawnie nie są od siebie zależne. Obowiązek dostawcy do dołączenia karty do produktu nie stanowi bowiem przesłanki (warunku prawnego) obowiązku dystrybutora do udostępnienia karty.

Należy zauważyć, iż karta powinna być dostępna użytkownikowi końcowemu już w chwili oferowania lub wystawienia produktu do sprzedaży, a nie - jak twierdzi Skarżąca - dopiero na żądanie użytkownika końcowego. Naruszenie obowiązku przez skarżącą dotyczy więc nie tego, że karta nie byłaby udostępniania (np. na żądanie użytkownika końcowego), ale tego, że nie była ona dostępna użytkownikowi końcowemu w momencie oferowania lub sprzedaży produktu. Przyjęcie stanowiska Skarżącej, że dystrybutorzy mogą dokonywać sprzedaży produktów wykorzystujących energię, do których nie dołączono kart, prowadziłoby do sytuacji, w której nabywcy takich produktów byliby pozbawieni informacji o ich zużyciu energii. To zaś mogłoby ograniczyć im wybór produktu, który zużywa mniej energii. Takie działanie dystrybutorów pozostawałoby zaś w sprzeczności z wspomnianym wyżej celem Ustawy.

Jak wyjaśniono już w zaskarżonej decyzji Prezesa UKE "fakt niedołączenia karty produktów przez innych dystrybutorów", (...), nie ma znaczenia przy wymierzaniu kary pieniężnej. Obowiązek dostawcy, określony w art. 4 ust. 1 pkt 1 Ustawy, odnośnie dołączania do produktu wykorzystującego energię - karty sporządzonej w języku polskim - nie zwalnia bowiem dystrybutora z jego obowiązku, określonego w art. 4 ust. 3 Ustawy, dotyczącego udostępniania użytkownikowi końcowemu tej karty. W takiej sytuacji dystrybutor powinien powstrzymać się ze sprzedażą produktów wykorzystujących energię (....), co do których nie jest możliwe udostępnianie kart (np. z powodu ich niedołączenia przez dostawcę)". Za takim rozumowaniem przemawia także treść art. 14 ust. 1 pkt 2 Ustawy, zgodnie z którym, w przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 4, art. 5 lub art. 7 ust. 1, lub nieprzestrzegania zakazów, o których mowa w art. 6, organ kontrolujący może zwrócić się do kontrolowanego o wstrzymanie sprzedaży produktu wykorzystującego energię.

W decyzji Prezesa UKE wyjaśniono także, że "Kara pieniężna, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 Ustawy, jest bowiem wymierzana za sam fakt niedopełnienia obowiązku określonego w art. 4 oraz w art. 5 Ustawy. Bez znaczenia dla jej wymierzenia jest więc okoliczność, że np. (...) obowiązki zostały już realizowane". Należy dodatkowo wskazać, iż kara ta jest wymierzana niezależnie od winy. Nie ma zatem znaczenia dla jej wymierzenia także to, że "brak tych kart wynika nie z celowego działania skarżącej tylko przeoczenia'' oraz że "brak karty (...) nie było wynikiem rażącego niedbalstwa i celowego działania mającego na celu naruszenie prawa a jedynie niedopatrzeniem pracowników skarżącej, którzy nie sprawdzili w sposób staranny dokumentacji załączonej do przedmiotowych telewizorów, w momencie ich odbioru od dostawcy". Na marginesie należy podnieść, iż Skarżąca odpowiada za działania swoich pracowników i to wyłącznie od niej zależy, czy będzie egzekwować od swoich pracowników' wykonywanie prawidłowe, czyli zgodne z prawem, przez nich pracy.

Podkreślić należy, iż niedopełnienie przez skarżącą obowiązku określonego w art. 4 ust. 3 Ustawy w zakresie udostępniania użytkownikowi końcowemu karty produktów wykorzystujących energię (tj. telewizora LG LED TV 42", model 42LN5400-ZA oraz telewizora 3D SMART LED TV 42", model 42PFL5008H/12) - jest bezsprzeczne w świetle zebranego w postępowaniu materiału dowodowego. Powyższą okoliczność potwierdza Protokół kontroli z dnia [...] października 2013 r. nr [...], do ustaleń którego Strona nie zgłosiła żadnych uwag ani zastrzeżeń. Zasadne zatem było, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 Ustawy, wymierzenie kary pieniężnej za niedopełnienie powyższego obowiązku.

Wskazać także należy, iż zarzut odnośnie "surowości" kary pieniężnej jest również chybiony. Wymierzona kara pieniężna stanowi bowiem pięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej i jest najniższą wysokością kary pieniężnej, jaką Prezes UKE mógł wymierzyć w oparciu o art. 17 ust. 2 Ustawy.

W odniesieniu do zarzutu procesowego Sąd doszedł do przekonania, iż organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokładnie wskazał podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Wykazano w Decyzji naruszenie przez Skarżącą obowiązku, określonego w art. 4 ust. 3 Ustawy w zakresie udostępniania użytkownikowi końcowemu karty telewizorów: LG LED TV 42", model 42LN5400-ZA oraz telewizora 3D SMART LED TV 42", model 42PFL5008H/12. Jako dowód zaistnienia tego faktu Prezes UKE wskazał w Decyzji przede wszystkim Protokół kontroli z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. Szczegółowo, w oparciu o wykładnię przepisów prawa, wyjaśniono zasadność przesłanek, którymi kierował się Prezes UKE, rozpatrując sprawę. W uzasadnieniu Decyzji Prezes UKE podał także w sposób wyczerpujący i na podstawie stosownych wywodów, dlaczego nie uznano twierdzeń Skarżącej.

Reasumując, decyzja wymierzająca skarżącej karę pieniężną za naruszenie określonych Ustawą obowiązków ma umocowanie w przepisach Ustawy (art. 17 ust. 1 pkt 1). Przepisy prawa jednoznacznie stanowią, iż decyzja ma charakter związany, bowiem Prezes UKE nie miał możliwości wydania innego rozstrzygnięcia.

Z uwagi na powyższe, w myśl art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.