Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 272/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: ART. 122, ART. 187, ART. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 a i c, art. 200, art. 206
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 23 ust. 1 pkt 1 b i c
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Sygnatura akt: I SA/Ke 272/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Jarmasz (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant: ref.staż. Emilia Kundera, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11.01.2006 r. sprawy ze skargi A. i J. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]numer [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących kwotę 100 zł. (słownie sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

W dniu[...] A. i J. małżonkowie J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] numer [...].

Decyzją tą Dyrektor Izby jako organ II instancji uchylił rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] numer [...] w całości i określił A. i J. J. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r. w kwocie [...]zł, w tym powstałe w zaliczkach miesięcznych, które stały się elementem należnego podatku w kwocie [...]zł.

Rozstrzygnięcia te zapadły głównie powodu ustaleń dokonanych w prowadzonej przez J. J. działalności gospodarczej w ramach Zakładu opodatkowanej na zasadach ogólnych.

W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono nieprawidłowości w zakresie ewidencjonowania kosztów uzyskania przychodów, w wyniku których koszty te zawyżono.

Powyższe ustalenia skutkowały stwierdzeniem nierzetelności prowadzonej podatkowej księgi przychodów i rozchodów w zakresie kosztów uzyskania przychodów za cały rok podatkowy 2002, a z uwagi na to pominięto ją jako dowód w postępowaniu w trybie art. 193 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, a podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej ustalono w oparciu o dokumenty źródłowe.

Ponadto organ podatkowy stwierdził, że A. J. bezpodstawnie odliczyła od dochodu kwotę [...]zł z tytułu poniesionych wydatków rehabilitacyjnych.

W postępowaniu odwoławczym, w wyniku ponownej analizy wyjaśnień oraz materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, za koszty uzyskania przychodów uznano poniesione przez J. J. wydatki z tytułu:

- opłaty za abonament telefonu stacjonarnego w Św. K. tj. w miejscu ujawnionym we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, w kwocie [...]zł,

- zakupu napędów wykorzystywanych jako wyposażenie przedsiębiorstwa w kwocie [..]zł,

- zakupu drzwi stanowiących wyposażenie siedziby firmy w K., os. N. S. w kwocie [...]zł.

Natomiast w pozostałym zakresie organ odwoławczy podzielił stanowisko zajęte w decyzji organu I instancji wywodząc, że.

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. l ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Mając na uwadze treść powołanego przepisu stwierdzono, że prawidłowym było wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kwoty [...]zł stanowiącej opłatę za pobyt i wyżywienie w Ośrodku wczasowym w S. W toku prowadzonego postępowania podatkowego podatnik nie uprawdopodobnił, że pobyt w w/w ośrodku pozostawał w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ odwoławczy za niewystarczające uznał ogólne twierdzenia, że było to spotkanie z kontrahentem w celu załatwienia części zamiennych do urządzeń wiertniczych wyprodukowanych w dawnym ZSRR, jak również z producentami krajowymi urządzeń wiertniczych, z których wynikałyby konkretne efekty w postaci np. zawartych umów, kontraktów mających wpływ na wielkość uzyskiwanego przychodu.

Uznano także, że brak było podstaw do zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych wydatków na zakup 21 sztuk szafek kuchennych, okapu kuchennego, a także kuchni elektryczno-gazowej.

Zdaniem organów ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że podatnik zakupił w PHUP A. 21 sztuk szafek kuchennych wraz z okapem na podstawie faktury VAT Nr [...] z dnia [...] oraz kuchnię elektryczno-gazową na podstawie faktury VAT Nr[...]z dnia [...], które następnie zostały zamontowane na ul. T. w K. Jako dowód wskazano protokół z kontroli doraźnej sporządzony w dniu 28 sierpnia 2003r. z główną księgową Firmy "A." J. S., z którego wynika, że zarówno meble jak i kuchnia elektryczno-gazową zostały zawiezione na adres: K., ul. T.

Nie uwzględniono podniesionego przez podatnika argumentu, że zarówno kuchnia elektryczno- gazowa, jak też część szafek kuchennych zostały zawieziona na bazę w C., jako nie znajdującego oparcia w zebranym materiale dowodowym.

Mając na względzie, że w mieszkaniu na ul. T. mieszka syn podatnika, będący pełnomocnikiem jego firmy, uznano, że okoliczności te świadczą o tym, iż zakup przedmiotowych szafek i kuchni elektryczno-gazowej był przeznaczony na prywatne potrzeby pełnomocnika. Zatem wydatek ten nie może być uznany za koszty uzyskania przychodu w rozumieniu w/w przepisu art. 22 ustawy podatkowej.

W związku z powyższym nie uwzględniono wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków w osobach pracowników organu podatkowego dokonujących kontroli na okoliczność ustalenia, czy sporne szafki znajdowały się w siedzibie firmy w K., os. N. S. oraz wyjaśnień, iż część tych mebli znajdowała się na bazie w C.

Także w zakresie zakupu bram garażowych wraz z napędami związanych z adaptacją garaży nr [...] i [...] położonych w K. przy ul. W. stwierdzono, że wydatek ten nie stanowi kosztu podatkowego.

W myśl przepisu art. 23 ust. l pkt l lit. b) i c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych (...).

Zaś zgodnie z art. 22a ustawy o podatku dochodowym amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

- budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

- maszyny, urządzenia i środki transportu,

- inne przedmioty

o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą (...), zwane środkami trwałymi.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że J. J. aktem notarialnym z dnia [...] nabył od B. S.A. w K. w/w garaże, które nie spełniały wymogów Podatnika (m.in. szerokość bram wjazdowych uniemożliwiała wjazd samochodem [...]) i były wykonane w sposób niezgodny z wcześniejszymi ustaleniami z wykonawcą. Biorąc pod uwagą fakt, że pomimo zgłaszania wymienionych usterek B. nie dokonał wymaganych napraw, J. J. dokonał koniecznych przeróbek w zakresie wymiany bram wraz z napędami na własny koszt. Powyższy fakt potwierdza pismo Firmy B. z dnia 14 czerwca 2004r..

W związku z tym, że z dokumentów źródłowych wynika, że w/w roboty adaptacyjne, a także pozostałe prace związane z wykończeniem garaży zostały przez Podatnika wykonane przed przyjęciem tego środka trwałego do użytkowania, które miało miejsce w miesiącu sierpniu 2002r. stwierdzono, że roboty te nie stanowią remontu środka trwałego lecz podwyższają jego wartość początkową. Dzięki wykonanym pracom polegającym na wymianie w garażach bram wraz z napędami - garaże te stały się bowiem kompletne i zdatne do wykorzystania w prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej.

Przywołując w/w przepisy art. 22 ust. l w związku z art. 23 ust. l pkt l lit. b) i c) uznano, że brak jest także podstaw do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodu wydatków poniesionych na zakup i remont koparko-ładowarki [...] w łącznej kwocie [...]zł. Koparka została zakupiona od firmy C. sp. jawna w dniu 23 października 2002r. za kwotę [...]zł. Następnie w tejże firmie dokonano jej naprawy udokumentowanej fakturami z dnia [...] oraz [...]na kwotę odpowiednio: [...]zł i [...]zł.

W toku postępowania podatkowego organy nie kwestionowały konieczności dokonania remontu koparko-ładowarki, a jedynie stwierdziły, że wydatki z tego tytułu, w myśl cytowanego przepisu art. 23 ust. l pkt l lit. b) i c), nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, a zwiększają wartość początkową środka trwałego stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.

Ponadto odmówiono zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków w łącznej kwocie [...]zł przeznaczonej na zakup artykułów spożywczo-cukierniczych, higienicznych oraz BHP jako wydatkowanych nie w celu osiągnięcia przychodów, lecz dla celów osobistych.

I na to rozstrzygnięcie A. i J. J. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o jego uchylenie w całości i zarzucając naruszenie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ podatkowy I instancji nieprawidłowo określił kwotę zaległości podatkowej za 2002r. przyjmując do wyliczenia tej zaległości kwotę podatku wpłaconego tj. [...]zł zamiast podatku zeznanego w kwocie [...]zł.

Sformułowano ogólny zarzut nie uwzględnienia przez organ pierwszoinstancyjny składanych przez Podatnika wniosków i wyjaśnień zawartych w pismach z dnia 18 stycznia i 18 lutego 2004r..

Nie zgodzono się ze stanowiskiem nie uznania za koszt podatkowy wydatków za pobyt w ośrodku wczasowym, na zakup koparko-ładowarki, bramy garażowej i napędów, na podatek od nieruchomości w Św. K., czyli miejsca wykorzystywanego jako magazyn zapasowy w prowadzonej działalności gospodarczej, jak też wydatków na zakup okapu, kuchni elektryczno gazowej, stanowiących wyposażenie bazy w C. oraz szafek kuchennych stanowiących wyposażenie bazy w C. i siedziby firmy, a także wydatków w kwocie [...]zł, jako wydatku na reprezentację i reklamę.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wydatek związany z pobytem trzech osób w Ośrodku Wypoczynkowym w S. miał związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, gdyż dotyczył spotkania z kontrahentem-dostawcą części do urządzeń wiertniczych wyprodukowanych w dawnym ZSRR, a w konsekwencji prowadzonych rozmów było dostarczenie części zamiennych do urządzeń wiertniczych wykorzystywanych przy realizacji wierceń dla Kopalni Węgla, których zastosowanie pozwoliło na uzyskanie przychodu w wysokości [...]zł.

Stanowisko prezentowane w postępowaniu w kwestii szafek, okapu kuchennego potwierdzają ustalenia Urzędu Skarbowego w B. zawarte w protokole z kontroli doraźnej przeprowadzonej na podstawie upoważnienia z dnia 19 listopada 2003r., jak również ustalenia pracowników Urzędu Skarbowego w K., którzy w trakcie przeprowadzonej kontroli w dniach 28 i 30 czerwca oraz l, 2, 3, 4 lipca 2004r. w siedzibie firmy widzieli zamontowane tam szafki oraz okap kuchenny, a szafkach tych znajdowała się dokumentacja finansowo- księgowa firmy.

Według skarżących zakup bramy garażowej z napędem nie był ulepszeniem środka trwałego w rozumieniu art. 22 g ust. l, art. 23 ust. l pkt l lit. b i c oraz przepisu art. 22 ust. 17 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz niezbędnym remontem spowodowanym błędem technicznym wykonawcy przedmiotowego garażu. Pomijając bezzasadnie jako dowód w postępowaniu podatkowym wyjaśnienia skarżącego oraz sprzedawcy wymienionego garażu naruszono przepisy art. 122 i 180 §1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem Strony brak ujęcia spornych garaży w ewidencji środków trwałych w miesiącu lipcu 2002r. spowodowany był niemożnością porozumienia się z firmą B., co do wymiany bram zgodnie z umową.

Skarżący powtórzyli, że nie zgadzają się także z wyłączeniem z kosztów uzyskania przychodów poniesionych wydatków na remont koparko-ładowarki, skoro przeprowadzona naprawa miała na celu przywrócenie sprawności użytkowej koparce, a zatem stanowisko organów podatkowych, że stanowiła ona modernizację środka trwałego jest bezzasadne. Zauważono przy tym, że w polskich przepisach prawa podatkowego nie ma ustalonego limitu wartości robót remontowych zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów, a więc kwalifikowanie przez organy podatkowe wykonanych napraw jako modernizację środka trwałego stanowi nadinterpretację przepisów podatkowych.

W udzielonej odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi

Podkreślono, że niektóre z podniesionych przez Podatników w skardze zarzutów nie były przedmiotem postępowania odwoławczego, gdyż w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nie kwestionowano ustaleń organu podatkowego I instancji w tym zakresie: podatku d nieruchomości, zakupu materiałów i usług przeznaczonych na remont pomieszczenia biurowego i garaży, wydatków na zakup artykułów spożywczych, higienicznych i BHP. Zarzuty te sformułowano na etapie skargi.

Odpowiadając na zarzut skargi o nieprawidłowym wyliczeniu przez organ pierwszej instancji kwoty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r. wyjaśniono, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., w której określono wymienioną kwotę zaległości została uchylona w całości zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr.153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Tak więc wyeliminować z obrotu prawnego można decyzję jedynie wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego /art.145 § 1 pkt 1) ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.

Skarga zasługuje na uwzględnienie w części.

Zarówno przepis art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, wyrażający jedną z podstawowych zasad procedury podatkowej tj. zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej, jak i uregulowanie art. 187 § 1 oraz art. 191 tej ustawy, nakładają na organ podatkowy obowiązek dążenia w prowadzonym postępowaniu do jak najdokładniejszego, całościowego ustalenia stanu faktycznego sprawy poprzez zebranie wszystkich istotnych dowodów i wyjaśnienie ewentualnie występujących wątpliwości. Dopiero na podstawie zebranego w sprawie całego materiału dowodowego, ustalonego we wzajemnym powiązaniu, na tle całokształtu występujących okoliczności, organ może wydać prawidłową decyzję podatkową.

Wydana przez organ podatkowy zaskarżona decyzja warunków tych nie spełnia w odniesieniu do poniższych ustaleń organu.

Pierwszym ustaleniem jest zakup szafek kuchennych, okapu oraz kuchenki elektryczno gazowej. Począwszy od pierwszego protokołu z kontroli spisanego w czerwcu i lipcu 2003r. skarżący konsekwentnie twierdził, że szafki zamontowane zostały częściowo w biurze firmy, a częściowo w bazie w C. wnosząc o sprawdzenie podawanych przez niego okoliczności, przeciwstawiając to twierdzenie załączonym do faktury na zakup szafek i kuchenki potwierdzeniu wykonania usługi dostawy i montażu szafek w dniu 24 września 2002r. pod adresem K. ul. T. Protokół z kontroli doraźnej z dnia 28 sierpnia 2003r. Firmie A., na który powołuje się organ II instancji, jest opisaniem dokumentów wymienionych wyżej, a podpisała go Główna Księgowa. Protokół ten został dołączony do akt sprawy w dniu 29 lipca 2004r. tj. po zapoznaniu się z aktami sprawy przez skarżącego w trybie art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa, z której to czynność sporządzono protokół w dniu 15 lipca 2004r.

Organ podjął próbę wyjaśnienia m.in. i tej kwestii dokonując czynności opisanych w protokole z dnia 26 listopada 2003r. z kontroli doraźnej w bazie wiertniczej skarżącego w C. W dokumencie tym czytamy, że na placu znajdują się: 9 barakowozów, 3 kontenery służące jako pomieszczenia socjalne dla pracowników kuchnia, łaźnia, szatnia/.

W jednym z barakowozów znajdują się minikuchnie z białą szafką, które nie ą całkowicie zamontowane z uwagi na przeprowadzany remont.

Kuchnia elektryczno-gazowa znajduje się w jednym z kontenerów socjalnych

Barakowozy wyposażone są w różnego rodzaju szafki. W tym również kuchenne /około 10 szt/, wersalki /ilość 3 szt./, tapczany jednoosobowe oraz łóżka piętrowe.

Wobec takich sprzeczności organ nie wyjaśnił przesądzająco ostatecznego miejsca zamontowania szafek i kuchenki elektryczno-gazowej. Dodatkowo skarżący wnosił także w piśmie z 18 stycznia 2004r. o dołączenie sprawozdania z kontroli prowadzonej właśnie w pomieszczeniach wskazywanych przez niego jako tych, w których zamontowano w/w sprzęty. W piśmie z 18 lutego 2004r. skarżący wnosił o przesłuchanie syna A., który się zajmował remontem biura jak również przesłuchanie osoby montującej te szafki.

W piśmie z 21 czerwca 2004. ponownie wniesiono o załączenie sprawozdania z kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego oraz o przesłuchanie osób kontrolujących wymienionych z imienia i nazwiska raz stanowiska, którzy widzieli i liczyli szafki w pomieszczeniach Firmy os N. S.. Wniosek podtrzymano w trakcie zapoznania się z materiałem dowodowym - protokół z 15 lipca 2004r.

Tak więc w efekcie działania organów i idące za tym rozstrzygnięcie w tym zakresie wydane zostało z naruszeniem w/w przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Także odmawiając skarżącemu prawa zaliczenia do kosztów podatkowych wydatku na podatek od nieruchomości w Św. K., organy potwierdzając, poprzez uznanie wydatku w postaci opłaty za abonament telefoniczny, że w miejscu tym skarżący prowadzi działalność gospodarczą, jednocześnie wydatek ten oceniają jako nie związany z prowadzoną działalnością z tego powodu, że fakt ten nie został zgłoszony do organu właściwego i podatek nie jest płacony w należytej, wyższej wysokości. W ocenie Sądu związku z prowadzoną działalnością gospodarczą nie zrywa się z powodu płacenia podatku w zaniżonej wysokości. Co do zasady podatek ten, w sytuacji występującej i uznanej przez organ II instancji, kosztem uzyskania przychodu będzie. Kwestia zaś niedopełnienia obowiązku zgłoszenia nieruchomości, jako związanej z działalnością gospodarczą, jest sprawą postępowania podatkowego przed właściwym organem. Tak więc dokonano błędnej oceny stanu faktycznego.

W sprawie spornej pomiędzy stronami w kwestii możliwości zaliczenia, bądź nie, wprost do kosztów podatkowych naprawy koparko-ładowarki jej silnika należy stwierdzić, że organy tak I jak i II instancji, przyznając, że nie kwestionuje się konieczności dokonania remontu tej koparki, jednocześnie powołując przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) i c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stwierdzają, że wydatki z tego tytułu nie stanowią kosztu uzyskania przychodów, ale zwiększają wartość początkową środka trwałego. Z jednej strony można dojść do wniosku, że uznają iż był to remont, z drugiej zaś, z uwagi na powołany przepis i twierdzenie o konieczności zwiększenia wartości początkowej, że stwierdzają ulepszenie środka trwałego, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) omawianej ustawy.

Jednakże zarówno w obu decyzjach obu instancji, jak też w odpowiedzi na skargę, nic o zakresie prac wskazujących na ulepszenie nie mówi się. Wobec tego uznanie i rozstrzygnięcie, że "wydatki z tego tytułu", czyli remontu, nie stanowią kosztu podatkowego rozliczanego wprost, a jedyne w sposób rozłożony w czasie poprzez amortyzację, zostało wydane z naruszeniem powołanego przez organ przepisu art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) i c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast nie można się zgodzić z zarzutami skargi odnoszącymi się do zakwestionowania wydatku za pobyt w Ośrodku Wczasowym. Jako już ugruntowany pogląd, wyrażany zwłaszcza w orzecznictwie sądowym, należ uznać twierdzenie, że w przypadku wydatków ogólnie określanych jako szkolenia, konferencje, konsultacje, spotkania biznesowe, rzeczą podatnika jest wiarygodne wykazanie w postępowaniu przed organem , że taka okoliczność faktycznie wystąpiła, była konieczna i została podjęta w celu osiągnięcia przychodów, choćby przewidywanych. Nie można uznać za uzasadnione, jak tego chce skarżący, przerzucanie na organ podatkowy obowiązku przeprowadzania dowodów w celu wykazana słuszności twierdzeń podatnika. Samo zaś przedstawienie rachunku za dwutygodniowy pobyt w tym ośrodku nie jest dowodem wystarczającym dla uznania twierdzeń skarżącego.

Za prawidłowe uznać należy także rozstrzygnięcie oparte o przepis art. 22a wymienionej ustawy o podatku dochodowym, postanawiający, że amortyzacji podlegają stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

- budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

- maszyny, urządzenia i środki transportu,

- inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania droższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, zwane środkami trwałymi.

Zebrany materiał dowodowy jak akt notarialny z dnia 30 sierpnia 2002r stwierdzający nabycie od Firmy B. SA. w K. garaży Nr [...] i [...] ,jak też inne dowody z których wynika, że roboty adaptacyjne, jak i pozostałe prace związane z wykończeniem garaży wobec konieczności dokonania niezbędnych przeróbek na własny koszt, zostały przeprowadzone przed przyjęciem tego środka trwałego do użytkowana, za prawidłowe i zgodne z przepisami prawa należy uznać stanowisko organów, że wartość tych prac zwiększa wartość początkową środka trwałego. Prace te wobec tego nie są remontem, a więc wydatkiem uprawniającym do zaliczenia ich wartości wprost do kosztów uzyskania przychodów, gdyż dopiero w wyniku ich dokonania garaże stały się kompletne i zdatne do użytku zgodnie ze swoim przeznaczeniem.

W zakresie wydatków na zakup artykułów spożywczych i kosmetycznych Sąd stwierdza, że to na podatniku spoczywa obowiązek wykazania, że rzeczy te zostały nabyte i spożytkowane na cele reprezentacji i reklamy w prowadzonej działalności gospodarczej. Nie jest wystarczającym wskazanie tylko łącznej ich wartości i wniesienie o uznanie ich za koszt uzyskania przychodu do wartości przysługującego limitu. Limit ten ogranicza wartościowo wydatki o takim charakterze. Lecz, że są to wydatki na reprezentację i reklamę musi wykazać podatnik.

W swoim rozstrzygnięciu Dyrektor Izby Skarbowej orzekł nie tylko o wysokości zobowiązania rocznego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok dla A. i J. J., ale także o zobowiązaniu w zaliczkach miesięcznych na ten podatek płatnych w ciągu roku podatkowego. Nie wskazano podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia, jednakże nie miało to wpływu na wynik sprawy, gdyż taka podstawa istniała w postaci art. 21 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygania. Jednakże w tym zakresie rozstrzygnięcie zostało skierowane do małżonków, pomimo, że dotyczyło zaliczek na podatek dochodowy wynikający z działalności gospodarczej prowadzonej tylko przez J. J.

W kwestii związania Sądu, zgodnie z przepisem art. 11 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, Sąd orzekający w sprawie, po zapoznaniu się z aktami postępowania karnego skarbowego Sądu Rejonowego w K. Wydział VIII Grodzki, sygn. akt [...], postępowania przeciwko J. J., stwierdza że związanie takie nie występuje. Stanowisko takie prezentuje się w związku z faktem, iż sprawa zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 56 § 2 k.k.s została rozpoznana w postępowaniu nakazowym, a wynikiem tego postępowania było wydanie wyroku nakazowego.

Bazując na uchwale Sądu Najwyższego z 7 czerwca 1968r., sygn. akt III PZP 25/68, w której Sąd ten stwierdził, iż sąd w postępowaniu cywilnym nie jest związany ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym nakazu karnego, Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę wziął pod uwagę, iż zarówno w procedurze sądów administracyjnych, jak i cywilnych, przepis art. 11 ma to samo brzmienie, a nadto, że uchwała odnosiła się do orzeczenia w ówczesnym stanie prawnym kończącego postępowanie nakazowe, a obecnie w postępowaniu nakazowym wydawany jest wyrok nakazowy - art. 500 Kpk, wprowadzony zmianą z dniem 1 lipca 2003r. przez ustawę z 10 stycznia 2003r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego, ustawy o świadku koronnym oraz ustawy o ochronie informacji niejawnych /Dz. U Nr 17, poz. 155/.

Zmiana nazwy orzeczenia kończącego nie zmieniła charakteru postępowania nakazowego, który przesądził, że w powoływanej uchwale, oceniając uregulowanie art. 11 Kpc jako wyjątkowe, a więc nie mogące być interpretowane rozszerzająco, wykazano, że nakaz karny nie ma wszystkich walorów procesowych skazującego wyroku sądu karnego, co odnosi się w dzisiejszym stanie prawnym do wyroku nakazowego. Skład orzekający podziela stanowisko i jego uzasadnienie wyrażone w przytoczonej wyżej uchwale. Wzięto bowiem pod uwagę uregulowania stanowiące, że jest to tryb uproszczony, bez przeprowadzenia rozprawy - art. 500 § 1 Kpk, Kodeksu stosowanego w postępowaniu karnym skarbowym na podstawie art. 113 § 1 Kks, jak i to, że wyrok nakazowy wydaje się bez udziału stron - art. 500 § 4 Kpk.

Wniesienie sprzeciwu powoduje, że wyrok nakazowy traci moc - art. 506 § 3 Kpk, a sprawę rozpoznaje się na zasadach ogólnych, nie obowiązuje przy tym zakaz reformationis in peius, a sąd po skutecznym wniesieniu sprzeciwu nie jest związany treścią wyroku nakazowego.

Także zgodnie z art. 507 Kpk wyrok nakazowy od którego nie wniesiono sprzeciwu, lub sprzeciw został cofnięty, staje się prawomocny i podlega wykonaniu w oparciu o przepisy Kkw, jednak nie zmienia to postaci rzeczy, że jest to wyrok nakazowy, a nie wyrok skazujący wdany na zasadach ogólnych.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz, wobec częściowego uwzględnienia zarzutów skargi, art. 206 tej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach jest właściwy do rozpoznania skargi stosownie do dyspozycji § 2 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie /Dz.U. Nr 187, poz. 1926/.