Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 155/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom Asesor WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. III SA/Lu 155/21

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Inspektor Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia

[...] stycznia 2019 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącego K. S. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

W dniu [...] listopada 2018 r. na ul. [...] w L., zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki A. , którym kierował skarżący K. S. Kierujący w chwili zatrzymania do kontroli odpłatnie przewoził pasażera

z ul. [...] na ul. [...] w L.. Z okazanego podczas kontroli dowodu rejestracyjnego wynikało, że przewóz wykonano samochodem osobowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób. Usługa przewozu została zamówiona przez pasażera za pomocą aplikacji T. , zainstalowanej w telefonie. Zapłata za powyższy przewóz nastąpiła poprzez obciążenie karty kredytowej pasażera. Pasażer za usługę zapłacił kwotę [...]zł. Kierujący pojazdem nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych, ani orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli.

W tych okolicznościach, po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł za naruszenia, o których mowa w załączniku nr 4 do ustawy z dnia

6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 919 ze zm., dalej jako: u.t.d.) - pod poz. 4.2 (wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy) i pod poz. 4.3 (wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy).

Po rozpatrzeniu odwołania Inspektor Transportu Drogowego decyzją

z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku rozpoznania skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia

[...] stycznia 2020 r. w sprawie [...] uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w szczególności wskazał, że w myśl art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa

w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] zł do [...] zł za każde naruszenie. Skarżący został pociągnięty do odpowiedzialności, o jakiej mowa w tym przepisie, jak wskazał organ odwoławczy, jako osoba wykonująca inne czynności związane z przewozem drogowym. Odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczy stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Dalej Sąd wyjaśnił, że przewóz okazjonalny określono w art. 4 pkt 11 u.t.d. jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Zawarta z kolei w art. 4 pkt 3 u.t.d. definicja transportu drogowego nawiązuje do definicji krajowego transportu drogowego i międzynarodowego z art. 4 pkt 1 i 2. W definicjach tych mowa

o podejmowaniu i wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy. Sąd podkreślił, że w świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, bez znaczenia dla odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego jest okoliczność, braku zarejestrowania działalności gospodarczej. Wykonywanie transportu drogowego musi być bowiem traktowane, jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definicji transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. Sąd podniósł, że osoba wykonująca przewóz, musi ów przewóz realizować w swoim, a nie w cudzym imieniu. Dalej Sąd zwrócił uwagę, że organ odwoławczy stwierdził, że "Bezspornym jest, że Pan K. S. w dniu kontroli drogowej wykonywał przewóz okazjonalny we własnym imieniu", przy czym, nie wskazał w istocie żadnego dowodu na potwierdzenie przyjętej tezy. Organ podkreślił jedynie, że istotne dla oceny stanu faktycznego sprawy jest ustalenie, że usługę przewozu osób zamówioną przez pasażera z pośrednictwem aplikacji T. zrealizował skarżący. Tymczasem, w ocenie Sądu ustalenia organu, że przewóz okazjonalny skarżący wykonał we własnym imieniu były zwalczane przez skarżącego, zarówno w odwołaniu, jak również w skardze. Przesłuchany

w charakterze świadka skarżący zeznał, że jest pracownikiem firmy przewozowej S. , z którą łączy go umowa i od której otrzymuje wynagrodzenie. Ponadto strony związane są umową zlecenia, której treści skarżący w dacie przesłuchania nie pamiętał. W aktach sprawy sygn. akt [...] znajduje się ponadto faktura nr [...], wystawiona w dniu [...] listopada 2018 r. przez T. w imieniu S. z/s w P., a dotycząca usługi przewozu wykonanej w dniu [...] listopada 2018 r., której odbiorcą jest M. K. (pasażer). Sąd podniósł, że jakkolwiek ustalenia co do rodzaju świadczonej usługi nie budzą wątpliwości, to organ powinien jednoznacznie ustalić kto tę usługę wykonywał,

a swoje rozstrzygnięcie prawidłowo uzasadnić. Sąd podkreślił, że nie ustalono bowiem w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, jaki podmiot wykonał czynności związane z przewozem drogowym, w rozumieniu art. 92a ust. 2 u.t.d., to znaczy czy był nim skarżący (jak twierdzą organy), czy też firma S. której pracownikiem był skarżący (jak twierdzi skarżący), a w konsekwencji, kto powinien być stroną postępowania. Na marginesie tylko zauważyć należy, że organ pierwszej instancji miał wątpliwości, kto powinien być stroną postępowania, skoro przesłuchał skarżącego w charakterze świadka, a nie strony. Nadto wskazać należy, że postępowanie, jak wskazano w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, zostało wszczęte wobec skarżącego jako zarządzającego transportem. Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy dostosuje się do wskazań zawartych

w uzasadnieniu. W celu wyjaśnienia przedstawionych wątpliwości, zobowiąże skarżącego do złożenia umów wiążących go w dacie przeprowadzonej kontroli

z firmą S. przeanalizuje wskazaną fakturę nr [...], wystawioną w dniu [...] listopada 2018 r. przez T. w imieniu S. z/s w P., dołączy zasady działania aplikacji T. i regulamin przewozu, dokona wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, a następnie wyda właściwą decyzję, stosowną do poczynionych ustaleń.

Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy pismem z dnia [...] listopada 2020 r. wezwał skarżącego do przedłożenia poświadczonych za zgodność

z oryginałem umów wiążących skarżącego ze S. w dniu kontroli drogowej. W odpowiedzi skarżący przedłożył poświadczone za zgodność

z oryginałem dokumenty w postaci kopii umowy najmu samochodu z dnia [...] października 2018 r., kopii umowy o świadczenie usług z dnia [...] października

2018 r., kopii umowy zlecenia z dnia [...] października 2018 r. kopii oświadczenia zleceniobiorcy z dnia [...] października 2018 r. Wszystkie umowy zostały podpisane przez skarżącego, jednak żadna z nich nie jest podpisana przez drugą stronę umowy. Organ odwoławczy dołączył także wydruki z ogólnych warunków dla kierowców aplikacji T. oraz ogólne warunki dla kierowców usług B.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2019 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł na skarżącego. W uzasadnianiu decyzji organ odwoławczy przywołał przepis art. art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1, art. 39j ust. 1-3, art. 39k ust. 1 i 2, art. 92a ust. 2 i 8 oraz treści lp. 4.2 oraz lp. 4.3 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym

i wskazał, że uzupełnione przez organ odwoławczy postępowanie dowodowe nie wykazało, aby skarżący wykonywał przewozy osób w imieniu wskazywanego przez niego przedsiębiorcy S. Sp. z o.o. Skarżący przedłożył potwierdzone za zgodność z oryginałem dokumenty z dnia [...] października 2018 r. Wśród tych dokumentów była umowa najmu samochodu, umowa o świadczenie usług, umowa zlecenia i oświadczenie zleceniobiorcy. Stroną wymienionych umów jest skarżący. Jako druga strona tych umów została wskazana ww. spółka. Jednak żadna z tych umów nie została podpisana przez osobę upoważnioną do działania w imieniu wymienionej spółki. Na tych umowach widnieje tylko podpis skarżącego. Gdyby skarżący faktycznie zawarł ww. umowy, to posiadałby je z podpisem osoby upoważnionej do działania w imieniu wymienionej spółki. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący nie przesłał żadnych innych dowodów, które wskazywałyby na jakiekolwiek powiązania skarżącego z wymienioną spółką. Gdyby faktycznie skarżący wykonywał przewozy osób w imieniu tej spółki, to posiadałby chociażby dowody wpłaty należnych mu opłat za wynajem pojazdu czy dowody wypłaty wynagrodzenia za wykonane usługi przewozu osób. Dalej organ odwoławczy podał, że znajdującej się w aktach sprawy faktury nr [...] również nie można uznać za dowód potwierdzający wykonanie skontrolowanego przewozu drogowego. Pasażer M. K. przesłuchany w charakterze świadka wskazał inną kwotę uiszczoną za wykonaną usługę. Według jego zeznań opłata wyniosła [...] zł i taką kwotę pobrano z karty płatniczej zgłoszonej przez niego do aplikacji T. . Przed wykonaniem usługi nie uiścił żadnej opłaty. Natomiast z ww. faktury wynika, że opłata za wykonanie skontrolowanego przewozu drogowego wyniosła [...] zł, na którą złożyła się przedpłata w kwocie [...]zł i pobrane z karty V. [...] zł. Zatem faktura nie może dotyczyć tego samego przewozu, który wykonał skarżący. Tym samym na podstawie zebranego materiału dowodowego organ stwierdził, że skontrolowany przewóz drogowy skarżący wykonał we własnym imieniu. Natomiast wykonując opisany przewóz drogowy powinien spełniać warunki określne w art. 39a

ust. 1 pkt 1-4 ustawy transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem kierujący musi nie tylko posiadać prawo jazdy odpowiedniej kategorii, ale także musi legitymować się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwwskazań zdrowotnych i orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Skarżący takich orzeczeń nie okazał do kontroli, bowiem ich nie posiadał. Organ odwoławczy podniósł także, że przepis art. 92c ust. 1 ustawy

o transporcie drogowym przewiduje przedawnienie karania i tym samym uniemożliwia nałożenie kary pieniężnej w przypadku spełnienia się przesłanek określonych w tym przepisie, m.in. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Organ odwoławczy wyjaśnił, że kontrola drogowa została przeprowadzona w dniu [...] listopada 2018 r. Jednak mimo iż od dnia kontroli upłynęło 2 lata, to nie doszło do przedawnienia karania, bowiem termin wymieniony

w powołanym przepisie uległ zawieszeniu na podstawie przepisu art. 15 zzr ust. 1

pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych

z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Przepis ten wszedł

w życie w dniu [...] marca 2020 r. i obowiązywał do dnia uchylenia go przez ustawę zmieniającą ww. ustawę. Został on uchylony w art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku

z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875). Ustawa ta weszła w życie w dniu [...] maja 2020 r. Zatem w okresie obowiązywania art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych termin przedawnienia przewidziany w przepisie art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym nie biegł. Ponownie zaczął biec w dniu [...] maja 2020 r. Tym samym termin ten uległ zawieszeniu na [...] dni i dlatego dwuletni termin wskazany w przepisie art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym upłynie w dniu [...] stycznia 2021 r. W związku

z powyższym organ mógł prowadzić postępowanie i wydać decyzję utrzymującą

w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący zarzucił naruszenie art. naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez zaniechania ustalenia czy wykonywane przez skarżącego czynności nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy

w chwili przeprowadzania kontroli, braku ustalenia czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego. Zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 4.2 oraz w zw. z lp. 4.3 załącznika nr 4 do ustawy polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych w sytuacji,

w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, w związku z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się w/w orzeczeniami. Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania tj. art. 92a ust 10 ustawy o transporcie drogowym polegające na wymierzeniu kary pieniężnej w oparciu o załącznik nr 4 w/w ustawy, podczas gdy za ten sam czyn, będący przedmiotem kontroli, skarżącemu, wymierzono karę pieniężną w wysokości [...] zł zgodnie z decyzją z dnia nr [...] - zaś oba naruszenia wynikają z jednej kontroli przeprowadzonej jednym protokołem kontroli. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu podniósł, że organ nie zrealizował wytycznych wyroku co do ustalenia prawidłowej strony postępowania, bowiem przedłożone umowy potwierdzają wersję przedstawioną przez skarżącego. Podkreślił, że w aplikacji T. (obecnie B. ) nie jest możliwe nawiązanie współpracy pomiędzy aplikacją,

a samym kierowcą, bez pośrednictwa podmiotu, który posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego, ponadto dowodem rozstrzygającym w tego typu sprawach, kto powinien być stroną postępowania jest faktura VAT wskazująca na podmiot, w imieniu którego wykonywany jest przejazd,

a w okolicznościach sprawy podmiotem tym była spółka S. Sp. z o.o.

W dalszej kolejności skarżący wskazał, że organ nie tylko nie ustalił czy formalnie skarżący posiada status przedsiębiorcy, ale również nie wykazał, aby czynności przez niego wykonywane, stwierdzone w toku kontroli, posiadały cechy prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący podał, że nie otrzymał wynagrodzenia za swoje czynności od pasażera, przejazd samochodem możliwy był dzięki skorzystaniu przez pasażera z platformy internetowej T. . Zapłata za taki przejazd odbywa się na rzecz platformy internetowej T. a nie na rzecz kierowcy. Sam fakt jednorazowego wykonania czynności stwierdzonych protokołem kontroli, w żaden sposób nie świadczy o tym, że czynności te miały cechy zorganizowania czy ciągłości. Zdaniem skarżącego nie sposób mówić o wykonywaniu działalności gospodarczej w sytuacji, w której skarżący dokonał jednorazowego przewozu. Skarżący podniósł także, że konsekwencją stwierdzenia, iż nie wykonywał on krajowego transportu drogowego oraz nie wykonywał ani nie wykonuje pracy na stanowisku kierowcy musi być uznanie, że nie podlega obowiązkom posiadania orzeczenia lekarskiego, ani orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Skarżący

z powołaniem się na szereg wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych argumentował, że niedopuszczalne jest nałożenie na niego kary w wysokości [...] zł w sytuacji, gdy nałożono na niego równocześnie karę pieniężną w kwocie [...]zł. Tym samym organ powinien ograniczyć wymierzenie kary, wyłącznie do kary określonej w załączniku nr [...] do ustawy o transporcie drogowym.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej jako "p.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Powołany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże ich w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r., I GSK 534/12, LEX nr 1487724, i wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2015 r., II FSK 1404/13, LEX nr 1774161). Związanie sądu administracyjnego oznacza, że nie może on

w przyszłości, orzekając w tej samej sprawie, formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania

w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r.,

I GSK 534/12, LEX nr 1487724). Tym samym skarżący nie może skutecznie oprzeć skargi na podstawach sprzecznych z tą oceną prawną. Sąd administracyjny bowiem będzie obowiązany skargę oddalić.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku w sprawie [...] przyjął, że w świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, bez znaczenia dla odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego jest okoliczność, braku zarejestrowania działalności gospodarczej. Wykonywanie transportu drogowego musi być bowiem traktowane, jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definicji transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt

II GSK 670/08; z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt II GSK 166/09 – orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe zapatrywanie prawne wyrażone w powołanym wyroku jest wiążące dla Sądu w niniejszej sprawie. Tym samym zarzuty skarżącego sprowadzające się do kwestionowania wykonywania przez niego transportu drogowego należy ocenić jako pozbawione słuszności.

Sąd wskazał także, że ustalenia co do rodzaju świadczonej usługi nie budzą wątpliwości, tym samym zaakceptował, że w sprawie mamy do czynienia

z przewozem okazjonalnym określonym w art. 4 pkt 11 u.t.d.

Skarżący został pociągnięty do odpowiedzialności jako osoba wykonująca inne czynności związane z przewozem drogowym. Odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczy stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego.

Istota sprawy sprowadza się więc do kontroli decyzji organu odwoławczego

w zakresie wykonania wytycznych zawartych w powołanym wyroku w sprawie

[...] obejmujących ustalenia, czy w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał przewóz okazjonalny we własnym imieniu, czy też jako pracownik spółki S.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy po uzupełnieniu materiału dowodowego, prawidłowo ustalił, że skarżący w dniu [...] listopada 2019 r. wykonywał we własnym imieniu przewóz okazjonalny osób, mieszczący się w pojęciu krajowego transportu drogowego. Przede wszystkim na przedłożonych przez skarżącego umowach znajdują się tylko jego podpisy. W związku z tym nie wykazał on, aby ze spółką S. łączyła go jakakolwiek umowa. Skarżący nie wykazał także, aby od spółki S. otrzymywał jakiekolwiek wynagrodzenie czy też środki finansowe uprawdopodabniające istnienie stosunku prawnego pomiędzy skarżącym a spółką S. . W konsekwencji materiał dowodowy sprawy uprawniał do stwierdzenia, że w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał przewóz osób nie tylko osobiście, ale i w imieniu własnym. Powyższej oceny nie może podważyć odmienne przekonanie skarżącego, który powoływał się na współpracę ze spółką jednocześnie nie będąc w stanie wykazać istnienia wiążącej umowy. Nie zachodzą podstawy do uznania, że skarżący wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz i innego podmiotu. Konstatacji tej nie zmienia także faktura znajdująca się aktach sprawy. Świetle materiału dowodowego, nie może ona przesądzić, że pomiędzy skarżącym,

a S. istniała umowa. Słusznie ponadto zwraca uwagę organ II instancji, że według zeznań pasażera opłata za przejazd wyniosła [...] zł i taką kwotę pobrano z karty płatniczej zgłoszonej przez niego do aplikacji T. . Przed wykonaniem usługi nie uiścił on żadnej opłaty. Natomiast z przedmiotowej faktury wynika, że opłata za wykonanie skontrolowanego przewozu drogowego wyniosła [...] zł, na którą złożyła się przedpłata w kwocie [...]zł i pobrane z karty V. [...] zł. Zatem trafne jest stanowisko organu odwoławczego, że faktura nie może dotyczyć tego samego przewozu, który wykonał skarżący.

Skoro więc skarżący wykonywał przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. we własnym imieniu, tym samym ponosi odpowiedzialność za brak ważnego w dniu kontroli orzeczenia lekarskiego oraz orzeczenia psychologicznego, wymaganych – zgodnie z art. 39j ust. 1 oraz art. 39k ust. 1 w zw. z art. 39m u.t.d. – zarówno od kierowcy zatrudnionego przez przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy, jak również od przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy.

Zasadnie organ nałożył karę pieniężną przewidzianą w ustawie o transporcie drogowym, bowiem skarżący wykonywał przewóz bez ważnych badań lekarskiego oraz psychologicznego. Nie jest zatem uzasadniony zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1 i art. 92 ust. 6 w związku z lp. 4.2. i lp. 4.3. załącznika nr 4 do tej ustawy. Podstawę nałożenia kary w niniejszej sprawie stanowiły bowiem przepisy art. 92a ust. 2 i ust. 8 ustawy o transporcie drogowym.

Podkreślić należy, że odpowiedzialność za popełnienie naruszeń wynikająca

z art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy, czy też stopnia zagrożenia wobec osób trzecich, a do jej powstania wystarczy stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Skarżący jako podmiot wykonujący

w dniu kontroli przewóz okazjonalny osób, był zobowiązany do przestrzegania przepisów o transporcie drogowym i posiadania odpowiednich dokumentów. Bez znaczenia dla odpowiedzialności skarżącego za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego jest okoliczność, że nie prowadził on zarejestrowanej działalności gospodarczej. W konsekwencji, w świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącego kar przewidzianych w lp. 4.2. oraz lp. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy.

Nie zasługuje na podzielenie zarzut naruszenia art. 92a ust. 10 u.t.d. przez wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej w oparciu o załącznik nr 4, podczas gdy za ten sam czyn, będący przedmiotem kontroli, skarżącemu wymierzono karę pieniężną w wysokości [...] zł, zgodnie z decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...]

W związku z przytoczonym zarzutem wskazać należy, że powołana decyzja dotyczyła nałożenia na skarżącego na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenia określone w lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to jest wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji ([...]) oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to jest wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy ([...]). Na podstawie art. 92a ust. 3 u.t.d. wysokość nałożonej kary pieniężnej ograniczono do kwoty [...]zł.

Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, określa załącznik nr 3 do tej ustawy. Zgodnie zaś

z art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., a także wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 4 do tej ustawy. Ukaranie strony karą administracyjną za naruszenia określone w załączniku nr 4 nie wyklucza możliwości wszczęcia wobec tej samej strony postępowania w przedmiocie innych naruszeń stwierdzonych podczas jednej kontroli, określonych w innym załączniku do ustawy. Pomimo zatem, że określone naruszenia, odnoszące się do załącznika nr 3 oraz załącznika nr 4 zostają ujawnione podczas jednej kontroli, to zupełnie odmienna jest podstawa prawna decyzji.

W ocenie Sądu organ prawidłowo stwierdził brak podstaw do zastosowania

w okolicznościach niniejszej sprawy art. 92a ust. 10 u.t.d. Zgodnie z powołanym przepisem jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1. Stwierdzone

w niniejszej sprawie naruszenia z załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym nie są jednak tożsame ze stwierdzonymi w toku tej samej kontroli naruszeniami z lp. 1.1. oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy, które stały się podstawą nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł na mocy decyzji

nr [...] L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2019 r., utrzymanej w mocy decyzją Inspektor Transportu Drogowego z dnia z dnia [...] grudnia 2020 r.

W przypadku skarżącego naruszenia wymienione w załączniku nr 3 nie pochłaniają naruszeń wymienionych w załączniku nr 4, zatem naruszenie z jednego załącznika nie stanowi w tym konkretnym przypadku jednocześnie naruszenia

z drugiego załącznika. Zdaniem Sądu przepis art. 92a ust. 10 u.t.d. dotyczy sytuacji, gdy jeden czyn stanowi jednocześnie naruszenie z załącznika nr 3 i nr 4, co należy rozumieć w ten sposób, że jeden czyn wypełniałby jednocześnie znamiona naruszeń z dwóch załączników. Dla przykładu brak licencji stwierdzony podczas kontroli – lp. 1.1 załącznika nr 3 oraz nieokazanie i niewyposażenie kierowcy w licencję podczas tej samej kontroli –lp. 1.1 załącznika nr 4. W takiej sytuacji art. 92a ust. 10 u.t.d. stałby na przeszkodzie nałożeniu kary za brak licencji oraz za jej nieokazanie, bowiem brak licencji pochłania drugie naruszenie. Jest to więc sytuacja, gdy jeden czyn "stanowi jednocześnie naruszenie" z dwóch załączników w rozumieniu art. 92a ust. 10 u.t.d. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w sprawie niniejszej oraz w sprawie, w której skarżącego ukarano karą [...] zł. W ostatnio wymienionej sprawie skarga została także oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2021 r., sygn. akt [...]

Należy zwrócić uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych uwidoczniła się rozbieżność w zakresie wykładni art. 92a ust. 10 u.t.d. Jednak Sąd

w sprawie niniejszej nie podziela tej części orzecznictwa, powołanego także przez skarżącego w skardze, zgodnie z którym jeżeli czyn wyczerpuje znamiona deliktów administracyjnych wskazanych w załącznikach nr 3 i nr 4 do ustawy, a podmiot który się ich dopuścił kwalifikuje się i jako podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 92a ust. 1 ustawy), i jako inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym (art. 92a ust. 2 ustawy), to karę - stosownie do art. 92a ust. 10 ustawy - można wówczas wymierzyć wyłącznie na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy za naruszenia określone w załączniku nr 3 (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 11 maja 2021 r. sygn. II SA/Op 274/20, CBOSA). Odmienne zapatrywanie, które sąd w tej sprawie podziela zostało wyrażone m.in.

w wyrokach WSA w Białymstoku z dnia 22 kwietnia 2021 r. sygn. II SA/Bk 239/21 oraz WSA w Kielcach z dnia 30 grudnia 2020 r. sygn. II SA/Ke 824/20 (CBOSA).

W konsekwencji w okolicznościach niniejszej sprawy wymierzenie skarżącemu kary w wysokości [...] zł było zatem uzasadnione i zgodne z prawem.

Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa,

w szczególności mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a.

W sytuacji zaistnienia przewidzianych w przepisach prawa materialnego podstaw do nałożenia na skarżącego kary w wysokości [...] zł za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, zachodziły podstawy do zastosowania przez organ drugiej instancji przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

Wobec bezzasadności zarzutów zawartych w skardze oraz wobec niestwierdzenia uchybień, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd miał obowiązek uwzględniać z urzędu, skargę należało oddalić.

Z przytoczonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.