Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1913/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 302 ust. 1 pkt 16 a, art. 315 ust. 1, art. 318 ust. 1 i 2, art. 319 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2206
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen oddala skargę


UZASADNIENIE

S.S. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z [...] stycznia 2017 r. o zobowiązaniu skarżącego do powrotu oraz o zakazanie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Komendant Placówki Straży Granicznej [...] decyzją z [...] stycznia 2017 r. zobowiązał skarżącego do powrotu w terminie 30 dni, od dnia doręczenia decyzji oraz zakazie ponownego wjazdu na:

- terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 6 miesięcy od dnia wykonania decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu określonego w decyzji, w przypadku braku informacji o jej wykonaniu,

- terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji, na wypadek, jeżeli w terminie określonym w decyzji nie opuści on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa.

Skarżący odwołał się od powyższej decyzji. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] maja 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z [...] stycznia 2017 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności podkreślił, że sprawa o zobowiązanie do powrotu skarżącego została wszczęta z urzędu [...] marca 2016 r., a zatem przed 12 lutego 2018 r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 12 powyższej ustawy do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że przepis art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach) oraz przepis art. 88j ust. 2 ustawy zmienianej w art. 4 (tj. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ) stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Dalej, po przytoczeniu treści art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a, art. 299 ust. 6 pkt 2, art. 299 ust. 9 pkt 2, art. 303, art. 348 i art. 351, itp. ustawy z 2013 r., organ podkreślił, że analiza akt sprawy wykazała, że w sprawie nie zachodzą jednocześnie okoliczności z art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, kiedy decyzji o zobowiązaniu nie wydaje się. Skarżący nie legitymuje się wizami, czy innymi tytułami pobytowymi uwzględnionymi w art. 303 ust. 1 pkt 1-3 i 5-7 ustawy. Ustalenia faktyczne wskazują także, że w sprawie nie zachodzą okoliczności, o którym mowa w art. 303 ust. 1 pkt 4, 8-13 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto cudzoziemcowi nie udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany (por. art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy). W toku postępowania odwoławczego organ orzekający w drugiej instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 303 ust. 1 w związku z art. 348 ustawy o cudzoziemcach. Brak jest podstaw do uznania, że po powrocie do kraju pochodzenia, na tereny kontrolowane przez władze w [...], cudzoziemiec będzie narażony na zagrożenia wymienione w powyższych przepisach. Jak wyżej wspomniano, organy administracji publicznej odmówiły nadania skarżącemu statusu uchodźcy oraz odmówiły udzielenia ochrony uzupełniającej. W związku z nieopuszczeniem przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie, o którym mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, Komendant wszczął postępowanie administracyjne, które zostało zakończone wydaniem decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.

Z zeznań skarżącego złożonych podczas przesłuchania [...] lutego 2018 r. wynika, iż jego problemy zaczęły się w związku z [...] przez [...]. Cudzoziemiec wskazał na jednorazowe zdarzenie, kiedy to bliżej nieokreślone osoby [...], tzw. [...], niedaleko jego domku letniskowego na [...] rozstawili sprzęt wojskowy. Wskazane osoby będąc pod wpływem alkoholu niewłaściwie się zachowywały, na co zwrócił im uwagę cudzoziemiec. Wówczas doszło miedzy nimi do konfliktu, w wyniku którego strona została pobita. Po tym zdarzeniu cudzoziemiec wyjechał z [...] do [...]. W stolicy [...] zatrzymał się u znajomych, a następnie podjął pracę jako ochroniarz. Z jego zeznań nie wynika, aby podczas pobytu w [...] miał jakieś poważniejsze problemy. Cudzoziemiec przytoczył jedynie incydent, kiedy to czterech młodych ludzi zaczepiło go wieczorem na ulicy. Doszło między nimi do bójki, w wyniku której został on pobity. Z jego oświadczeń wynika, iż było to przypadkowe zdarzenie, którego nie zgłosił na policję. Niedługo po tym zdarzeniu cudzoziemiec dowiedział się, że Polska przyjmuje [...]. W związku z powyższym postanowił on wyjechać do Polski i ubiegać się tutaj o ochronę międzynarodową. Jednakże wskazał on, iż na wyjazd do Polski miał również wpływ fakt, iż w [...] odbył on zasadniczą służbę wojskową, a ponadto posiada polskie korzenie po matce, która była Polką. Z oświadczeń złożonych przez skarżącego wynika, iż [...] nie brał on udziału w manifestacjach, popierał jednakże [...], wykonując jeszcze przed [...] dla nich plakaty. Po przyjeździe do Polski cudzoziemiec zaczął współpracę z Fundacją [...]. Wykonywał dla nich jako wolontariusz różne ekspozycje przedstawiające m. in. [...], [...] w mundurze SS, trumnę z flaga [...]. Część z jego prąc została wykorzystana podczas manifestacji zorganizowanej przez Fundację [...] w 2015 r. bądź w 2016 r. (strona dokładnie nie pamięta) przed Ambasadą [...] w [...]. W ocenie cudzoziemca, w związku z wykonaniem ww. prac znajduje się ona na tzw. "czarnej liście" służb [...]. Jak wskazał, w muzeum ww. fundacji, pod jedną z ekspozycji, którą nazwał "[...]", znajdowała się tabliczka z jego imieniem i nazwiskiem, jako autora. Telewizja [...], która tam akurat była nagrywając jakiś reportaż nagrała również tabliczkę pod ww. ekspozycją, z której wynikało, że do cudzoziemiec jej autorem. Niedługo później, materiał filmowy z elementami tej ekspozycji został najprawdopodobniej pokazany w [...] telewizji. Jednocześnie jak wskazała strona, ze względu na fakt, iż wielokrotnie brała ona udział w manifestacjach przed Ambasadą [...] w [...], również mogła być pokazana w [...] telewizji. Wobec powyższego obawia się ona powrotu na okupowany przez [...]. Jednocześnie jak wynika z zeznań strony, na terytorium "macierzystej" [...] również nie może zamieszkać, gdyż jak wskazał, obecnie [...] jest tzw. "[...]". W związku z tym każdy obywatel [...] jest zobowiązany mówić po [...], tymczasem strona posługuje się wyłącznie językiem [...], co jak wskazał, może stanowić dla niego niebezpieczeństwo, gdyż może zostać pobity oraz mieć trudności ze znalezieniem pracy. Odnosząc się do powyższych zeznań organ odwoławczy podkreślił, że cudzoziemiec nie wykazał aby w sytuacji powrotu do kraju pochodzenia mogłoby być zagrożone jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub zmuszony do pracy, bądź też mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej. Problemy, na jakie powołała się strona związane z bójką, czy to na [...], czy też na jednej z ulic [...], miały charakter incydentalny i wyłącznie przypadkowy. Cudzoziemiec nie był nigdy w żaden sposób represjonowany, ani też nie znajdował się w zainteresowaniu służb bezpieczeństwa [...]. Jak wynika z jego zeznań, nie angażował się w żadne manifestacje, a jedynie wspierał [...] wykonując, jeszcze przed [...], dla nich plakaty na rocznice [...]. Powyższe nie miało jednakże dla niego nigdy negatywnych konsekwencji. Mając powyższe na uwadze, w ocenie organu odwoławczego, wyjazd skarżącego z kraju pochodzenia nie był w żaden sposób związany z obawą przed jakimkolwiek zagrożeniem, a jedynie wynikał z chęci poprawy swojej sytuacji społeczno-bytowej. Cudzoziemiec podczas przesłuchania wskazał na obawy przed powrotem na [...] w związku z udziałem w manifestacjach przed Ambasadą [...] w [...], a także współpracą z Fundacją [...], dla której wykonywał jako wolontariusz różne ekspozycje wykorzystywane na ww. manifestacjach. Jak zeznał, jedną z takich ekspozycji, którą nazwał "[...]" zarejestrowała [...] telewizja i prawdopodobnie pokazała w [...] publicznej telewizji. Wobec powyższego obawia się on, iż może znajdować się na tzw. czarnej liście [...] służb. Odnosząc się do powyższego wskazano, że skarżący jest obywatelem [...], a nie [...], wobec powyższego w przypadku jakiegokolwiek zagrożenia ze strony [...] służ, może on zwrócić się o ochronę do właściwych [...] organów bezpieczeństwa.

Z opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Nr [...] z [...] listopada 2017 r. wynika, iż w przypadku otrzymywania gróźb i wynikających z nich obaw dotyczących zagrożenia lub utraty życia, dany obywatel i mieszkaniec [...] może zwrócić się z zawiadomieniem do lokalnych oddziałów nowopowstałej (od listopada 2015 r.) [...], która posiada swoje oddziały regionalne na całej [...]. W przypadku zagrożenia ze strony służb innego państwa, np. służb [...], istnieje możliwość zgłoszenia takiego zagrożenia do [...] służb specjalnych - [...], których oddziały znajdują się w każdym większym mieście [...].

W tym miejscu Szef podkreślił, że wskazane powyżej przez cudzoziemca obawy dotyczące rzekomego zagrożenia ze strony [...] służb, nie zostały przez niego w żaden sposób uprawdopodobnione. Skarżący nie wskazał przy tym, aby wskazane służby kiedykolwiek interesowały się jego osobą. Zauważono, że [...] zamieszkują tysiące osób, które nie tylko w różnoraki sposób publicznie manifestowały swoje niezadowolenie z [...] przez władze [...], ale także aktywnie przyczyniły się do obalenia [...] władz [...] z prezydentem [...] [...] na czele. Z powszechnie dostępnych informacji nie wynika, aby bezpieczeństwo tych osób było aktualnie w jakikolwiek sposób zagrożone ze strony [...] służb.

Uznanie, że decyzja o zobowiązaniu do powrotu może naruszać art. 2 do 7 (czy ewentualnie inne) Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, uwarunkowane jest stwierdzeniem zindywidualizowanego skonkretyzowanego zagrożenia naruszeniem określonych praw. Stanowisko takie utrwalone jest w orzecznictwie sądowym dotyczącym uchylonego z dniem 1 maja 2014 r. art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (stanowiącego odpowiednik art. 348 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2014 r. o cudzoziemcach). Przykładowo w wyroku z 9 września 2010 r. (sygn. akt V SA/Wa 338/2010, Lex Polonica nr 2555954) Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył: "Dla uznania istnienia przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, zgodnie z kryteriami zawartymi w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba, o którą chodzi, znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w cytowanym artykule zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Sama możliwość wystąpienia zagrożenia nie jest wystarczająca", (analogicznie wyrok WSA w Warszawie z 23.11.2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1252/2010, LexPolonica nr 2502517). Jak zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 29 marca 2011 r., (sygn. akt V SA/Wa 2219/2010, Lex Polonica nr 2539088): "Do uzyskania prawa do pobytu tolerowanego uprawnione są osoby, które wykażą, iż po powrocie do kraju pochodzenia stanęłyby wobec indywidualnych zagrożeń zawartych w Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności". W wyroku z 9 maja 2011 r. (sygn. akt V SA/Wa 2492/2010, Lex Polonica nr 2808663) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził zaś: "Niskie postrzegania praw w kraju pochodzenia nie stanowi o samoistnej przesłance udzielenia którejkolwiek z form ochrony w konkretnej zindywidualizowanej sprawie". Z kolei w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 października 2012 r. (V SA/Wa 807/12, LEX nr 1343766) podkreślono, że co do zasady " Zgoda na pobyt tolerowany nie może być traktowana jako konsekwencja ogólnej niestabilności w kraju pochodzenia, niedostatków praworządności, czy nawet ogólnego braku bezpieczeństwa. Przedmiotem oceny jest sytuacja cudzoziemca, a nie jego kraju pochodzenia." Mając powyższe na uwadze Szef stwierdził, że skarżący nie wykazał, iż w przypadku powrotu do kraju pochodzenia będzie osobą zagrożoną naruszeniem ww. praw.

W kwestii natomiast podniesionych przez cudzoziemca obaw przed powrotem [...] związanych z brakiem znajomości języka [...] i posługiwaniem się przez niego wyłącznie językiem [...] oraz ewentualnych problemów i zagrożeń z tym związanych, organ wskazał, iż jak wynika z opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Nr [...] z [...] listopada 2017r. nie wynika, aby [...] obywatele [...] byli prześladowani przez władze, czy tez współmieszkańców. Faktem jest, że członkowie [...] społeczności [...] mogą napotkać na pewne problemy wynikające z realizowanej obecnie przez władze [...] polityki dekomunizacji i derusyfikacji, głównie w kontekście szkolnictwa i działań ograniczających dostęp obywateli [...] do niektórych mediów [...], jednakże w ocenie organu odwoławczego, powyższe działania nie są równoznaczne z naruszeniem przepisów Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu, w ocenie organu dokonanej na podstawie opracowań Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia nr [...] z [...] września 2017 r. oraz [...] z [...] stycznia 2018 r., skarżący po powrocie do kraju pochodzenia posiada realną możliwość zamieszkania w innym rejonie [...], niż anektowany przez władze [...] [...]. Z zeznań cudzoziemca złożonych podczas przesłuchania przeprowadzonego [...] lutego 2018 r. wynika, iż z [...] wyjechał on pod koniec lutego 2014 r. Udał się wówczas do [...], gdzie zatrzymał się u znajomych, a następnie podjął pracę jako ochroniarz, którą wykonywał do maja 2014 r., kiedy to postanowił wyjechać do Polski, gdyż stąd pochodzi jego matka i tutaj pełnił służbę wojskową w batalionie saperskim w [...]. Mając powyższe na uwadze, w ocenie organu odwoławczego, cudzoziemiec wyjechał z [...]- miasta, do którego przeniósł się w związku z [...] przez władze [...] - wyłącznie ze względów osobistych. W ówczesnym okresie, a także w kolejnych miesiącach, podobnie jak strona, setki tysięcy osób zmieniło dotychczasowe miejsce zamieszkania i pracy w ramach [...], czego powodem była ww. [...] oraz rozpoczęcie działań zbrojnych w [...]. W reakcji na te fakty władze [...] dokonały szeregu zmian w zakresie ułatwień na rzecz swobody przemieszczania się i wyboru miejsca zamieszkania. Rozpoczęto formowanie odpowiedniej bazy prawnej dotyczącej praw, a także obowiązków i ulg osób wewnętrznie przesiedlonych. Powołano do istnienia Międzyresortowy Sztab Koordynacyjny ds. Przesiedleńców, działający przy Państwowej Służbie [...] ds. Sytuacji Nadzwyczajnych. [...] sierpnia 2015 r. Gabinet Rady Ministrów [...] przyjął Postanowienie nr [...] , które ujednoliciło wcześniejsze postanowienia dotyczące osób wewnętrznie przesiedlonych. Powyższe Postanowienie za "osoby wewnętrznie przesiedlone" [...] uznaje osoby pochodzące z terenów okupowanych ([...]), osoby pochodzące z terenów prowadzenia operacji antyterrorystycznej (rejony [...]i [...]) oraz osoby pochodzące ze strefy przyfrontowej ("z linii styku"). Zatem zgodnie z [...] prawem, mieszkańcom powyższych terenów przemieszczającym się do bezpiecznych rejonów [...] przysługują wszystkie prawa należne osobom wewnętrznie przesiedlonym. Jak przytoczono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, osoby przesiedlone korzystają z takich samych praw i wolności, z których korzystają inni obywatele [...], stale zamieszkujący dany rejon. Mają oni przede wszystkim prawo do otrzymania dokumentów potwierdzających ich specjalny status. Władze [...] zobowiązane są ponadto do realizacji w nowym miejscu ich zamieszkania wszelkich wypłat socjalnych, w tym rent i emerytur, udzielania pomocy w znalezieniu pracy oraz do rejestrowania przesiedleńców nie posiadających pracy bez żadnych dodatkowych wymogów, a co za tym idzie do wypłacania świadczeń przysługujących osobom bezrobotnym. Osoby wewnętrznie przesiedlone mają prawo do kontynuowania nauki, prowadzenia działalności gospodarczej oraz korzystania z opieki medycznej na takich samych prawach jak pozostali obywatele [...]. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że problemy osób wewnętrznie przesiedlonych [...] mają przede wszystkim charakter ekonomiczny - utrata majątku pozostawionego, czy to [...], czy też w strefie konfliktu zbrojnego, problemy ze znalezieniem pracy w nowym miejscu. To, jak dana osoba poradziła sobie w nowym miejscu zamieszkania, w dużym stopniu zależało/zależy od środków finansowych, jakimi dysponuje, jej stanu rodzinnego, a także osobistej zaradności oraz przedsiębiorczości. Niewątpliwie dużo łatwiej w ramach wewnętrznej relokacji jest poradzić sobie samotnym mężczyznom w sile wieku (jak np. cudzoziemiec - przypis UdSC ), niż wielodzietnym rodzinom, matkom samotnie wychowującym dzieci, czy też osobom niepełnosprawnym. Władze [...] starają się co prawda wesprzeć i pomóc w miarę swoich możliwości osoby wewnętrznie przesiedlone, jednakże pomoc ta nie zawsze jest wystarczająca. Jednocześnie należy zauważyć, iż pomoc władz polega nie tylko na przyznawaniu pomocy pieniężnej (np. comiesięcznej kwoty w wysokości [...] dla zarejestrowanych osób wewnętrznie przesiedlonych zdolnych do pracy), zapewnieniu tymczasowego mieszkania, ale także w zakupie mieszkania (50% wsparcie ze strony budżetu państwa dla wewnętrznych przesiedleńców), znalezieniu zatrudnienia, w bezpłatnym transporcie w komunikacji miejskiej (np. dzieci w [...]), rozdawaniu różnego rodzaju darów przez wolontariuszy, czy też przygotowaniu dzieci do szkoły (np. [...]). Przytoczone powyżej informacje wskazują na fakt, że cudzoziemiec w sytuacji powrotu do kraju pochodzenia oraz zarejestrowania się jako osoba wewnętrznie przesiedlona, ma możliwość skorzystania z realnej pomocy wyznaczonych do tego organów. W ocenie organu odwoławczego, wyjazd skarżącego z [...] był spowodowany wyłącznie względami osobistymi, tj. chęcią zamieszkania i podjęcia pracy artystycznej w bardziej zamożnym kraju niż pozostająca w kryzysie [...]. W tym miejscu należy wskazać, iż wyjazd cudzoziemca z kraju, a następnie podejmowane próby zalegalizowania swojego pobytu w kraju goszczącym, w celu możliwości osiedlenia się i podjęcia działalności zarobkowej, wpisuje się w ogólne ramy migracji z [...], która staje się dla znacznej części tamtejszego społeczeństwa coraz bardziej powszechnym sposobem radzenia sobie z biedą i niestabilnością, spowodowaną kryzysem w kraju pochodzenia. Jednocześnie zauważono, iż z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie wynika, aby skarżący był osobą, która może być zagrożona po powrocie do kraju pochodzenia z przyczyn, o których mowa w art. 348 pkt 1 ww. ustawy. Do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba, której sprawa dotyczy znajduje się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, zagrożeń na terytorium całego kraju, do którego ma być wydana lub ma powrócić, lub też jego części, w przypadku braku możliwości przeniesienia się do innego bezpiecznego rejonu. Sama możliwość wystąpienia takiego zagrożenia, jedynie na części terytorium kraju pochodzenia, nie jest wystarczająca. Tymczasem jak wynika z opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia nr [...] z [...] stycznia 2018 r. we wszystkich rejonach [...], z wyjątkiem części rejonów [...] i [...] oraz anektowanego przez [...], sytuacja jest stabilna. Dzięki sprawnej działalności Służby Bezpieczeństwa [...] zanikły akty dywersji (tj. podkładanie ładunków 'wybuchowych koło obiektów administracji publicznej, na węzłach komunikacyjnych bądź biurach organizacji [...]), które miały miejsce na przestrzeni kilkunastu miesięcy od zakończenia tzw. rewolucji godności. Rozbiciu ulegała duża część grup dywersyjnych, które działały na terenie [...], a w wyniku wzrostu nastrojów [...], zmarginalizowany został również wpływ organizacji [...]. Największymi problemami [...] społeczeństwa pozostaje systematyczny wzrost cen, słaby kurs [...], niskie wynagrodzenia oraz korupcja i niewydolny wymiar sprawiedliwości. Jednocześnie z badań [...] Międzynarodowego Instytutu Socjologii przeprowadzonych na zlecenie Biura Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców (UNHCR), większość mieszkańców [...] (ok. 60%) pozytywnie odnosi się od osób wewnętrznie przesiedlonych. Wbrew twierdzeniom cudzoziemca zawartym w odwołaniu, [...] traktują przesiedleńców jako obywateli, którym przysługują takie same prawa jak innym obywatelom oraz są zdania, że stali się oni zakładnikami sytuacji i potrzebują wsparcia (89% w całym kraju i 98% w miejscach największej koncentracji przesiedleńców). Większość badanych [...] nie uważa także przesiedleńców winnych sytuacji, w której się znaleźli (odpowiednio 77% i 85%). Mając powyższe na uwadze stwierdzono, iż skarżący ma możliwość uzyskania pomocy, zarówno ze strony władz, jak i współobywateli, w sytuacji wewnętrznej relokacji.

W ocenie organu odwoławczego, również fakt przynależności skarżącego do [...] nie stanowi podstawy do odstąpienia od orzeczenia o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Z powszechnie dostępnych informacji nie wynika, aby na [...] miały miejsce prześladowania, bądź też akceptowana przez władze dyskryminacja osób ze względu na ich przekonania religijne. Jednocześnie należy wskazać, iż sam cudzoziemiec nie wykazał, aby w przypadku powrotu do kraju pochodzenia jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego mogło być zagrożone w związku z przynależnością do w/w. organizacji religijnej.

W tym miejscu wskazano, że w odwołaniu od decyzji o zobowiązaniu do powrotu, pełnomocnik cudzoziemca podniósł, iż w zaskarżonej decyzji brak jest ustaleń w zakresie przymuszania do dobrowolnego wstąpienia do armii oraz związanych z tym ustaleń w przedmiocie ewentualnego popełniania przez armię [...] zbrodni przeciwko pokojowi, zbrodni wojennych lub zbrodni przeciwko ludzkości, w rozumieniu przepisów prawa międzynarodowego. W ocenie organu odwoławczego, powyższe zarzuty są całkowicie bezzasadne. Z opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. wynika bowiem, iż [...] listopada 2016 r. władze [...] poinformowały, że w strefie prowadzenia operacji antyterrorystycznej (rejonie działań zbrojnych w [...] - przyp. UdSC) nie przebywa żadna osoba powołana do armii w trakcie mobilizacji, jak też w trakcie poboru do zasadniczej służby wojskowej. Jednocześnie zgodnie z dekretem Prezydenta [...] Nr [...] "O cząstkowej mobilizacji" z [...] stycznia 2015 r. mobilizacji nie podlegają mieszkańcy terenów okupowanych: [...] i [...],[...] i miasta [...]. Do armii mogą iść tylko ochotnicy z [...] i [...], którzy zamieszkują na terenach kontrolowanych przez władze w [...]. W tym celu muszą oni samodzielnie udać się do Wojskowych Komend Uzupełnień mieszczących się na terenach kontrolowanych przez władze [...] i powiadomić o chęci bycia zdemobilizowanym. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, iż skarżący pomimo, że jest osobą która w przeszłości odbywała zasadniczą służbę wojskową oraz jest w wieku mobilizacyjnym (mężczyźni poniżej 60 lat), to jednakże ze względu na fakt, iż pochodzi z okupowanego [...], nie będzie podlegał mobilizacji. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, badanie ewentualnego przymuszania do dobrowolnego wstępowania do armii osoby, która z mocy ww. dekretu nie podlega mobilizacji, jak też ustalanie, czy w związku z powołaniem do armii [...] nie będzie ona zmuszana do popełniania zbrodni przeciwko pokojowi, zbrodni wojennych lub zbrodni przeciwko ludzkości, w rozumieniu przepisów prawa międzynarodowego, jest bezcelowe.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw do udzielenia skarżącemu zgody na pobyt ze względów humanitarnych na podstawie art. 348 ust. 1 ww. ustawy.

W kontekście prawa cudzoziemca do ochrony jego życia rodzinnego, o którym mowa art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, istotną kwestią jest fakt, iż żaden z tych aktów prawnych nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru kraju, w którym chciałaby on zamieszkać i gdzie chciałby on prowadzić swoja działalność. Powyższe przepisy nie gwarantują prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. Przepisy ww. Konwencji nie mogą być interpretowane w sposób prowadzący do narzucania państwu przyjmującemu cudzoziemca konieczności legalizowania jego pobytu w formie przez niego wybranej, na wybranej przez niego podstawie prawnej, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy. W orzecznictwie ETPCz prezentowany jest pogląd, że naruszenia przepisów regulujących wjazd i pobyt cudzoziemców mogą uzasadniać podjęcie ingerencji w prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego cudzoziemca i ingerencja ta może polegać nawet na wydaleniu z kraju goszczącego (Darren Omoregie i Inni p-ko Norwegii, wyrok z 31 lipca 2008 r., skarga nr 265/07, Nunez p-ko Norwegii, wyrok z 28 czerwca 2011, skarga nr 55597/09, Antwi i inni p-ko Norwegii (skarga nr 26940/10 wyrok z 14 lutego 2012 r.). Nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy reakcją państwa na zjawisko nielegalnej imigracji jest sankcja karna czy środki administracyjne. W obu ostatnich orzeczeniach podkreślono, że przyznanie organom władzy możliwości reakcji w postaci wydalenia (aktualnie zobowiązanie do powrotu) obywatela państwa trzeciego stanowi ważny środek ogólnej prewencji w odniesieniu do poważnych lub powtarzających się naruszeń prawa imigracyjnego. Należy uznać, że system wykonywania krajowego prawa imigracyjnego, który został oparty na sankcjach administracyjnych w postaci zobowiązania do powrotu, jako taki nie skutkuje brakiem zgodności z art. 8 Konwencji. To czy ostatecznie wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu będzie uznane za zgodne z art. 8 Konwencji zależeć może ostatecznie od tego, czy podjęta przez władze krajowe ingerencja pozostaje w należytej proporcji do stwierdzonych naruszeń prawa, czyli, czy ingerencja ta jest konieczna w demokratycznym społeczeństwie. Dokonując oceny, czy zaskarżona decyzja naruszałaby prawo cudzoziemca do życia rodzinnego, czy prywatnego w pierwszej kolejności należy wziąć pod uwagę skutki, jakie wiążą się z wydaniem decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Zaskarżona decyzja orzeka wprawdzie o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, jednak orzeczony zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest bezterminowy - wynosi 6 miesięcy. Ewentualna ingerencja w prawo, o którym mowa w art. 8 Konwencji nie ma zatem charakteru bezterminowego. Dodatkowo należy wyjaśnić, iż nie każdy rodzaj więzów rodzinnych, czy prywatnych z krajem goszczącym zasługuje na jednakową ochronę. Dopuszczalność ingerencji w prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego będzie uzależniona od okoliczności konkretnego przypadku. Mając na uwadze okoliczność udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych uwzględnioną w art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach należy wskazać, iż w orzecznictwie ETPCz rozumienie pojęcia "życie rodzinne" co do zasady dopowiada związkom pomiędzy najbliższymi członkami rodziny np.: małżonkami (konkubentami), pomiędzy rodzicami i ich małoletnimi dziećmi, czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do twierdzenia, że w przypadku zobowiązania cudzoziemca do powrotu jego więzy rodzinne zostaną zerwane lub istotnie ograniczone. Z jego zeznań wynika bowiem, iż jest osobą rozwiedzioną, Jego była małżonka wraz z córką zamieszkuje na terytorium [...]. Jednocześnie należy zauważyć, że ze złożonych przez niego zeznań [...] marca 2016 r. nie wynika, aby był on małżonkiem obywatelki polskiej albo cudzoziemki posiadającej zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub też, aby ustanowił życie rodzinne w naszym kraju. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, zobowiązanie do powrotu skarżącego nie naruszy jego prawa do życia rodzinnego, jak też prawa do życia prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Formułując powyższe stanowisko tut. organ uwzględnił dorobek orzeczniczy Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który wskazuje, że art. 8 Konwencji chroni życie prywatne rozumiane, jako prawo do ustanowienia i rozwoju relacji z innymi istotami ludzkimi i światem zewnętrznym i niekiedy może obejmować kwestię jednostkowej społecznej tożsamości. Trybunał w przeszłości zaakceptował pogląd, że ogół społecznych więzi pomiędzy osiedlonym imigrantem i społeczeństwem, w którym żyje stanowi część pojęcia "życie prywatne". Trybunał podkreślił, że jedynie w niewielu przypadkach osiedlony imigrant nie będzie w stanie wykazać, że jego wydalenie nie będzie ingerowało w jego życie prywatne chronione przez art. 8 Konwencji. Takie stanowisko wyrażono w wyroku w sprawie Balogun p-ko Wielkiej Brytanii z 10 kwietnia 2012 r. (numer 60286/09). Ww. orzeczenie nie może być jednak odbierane jako głos za bezwarunkową ochroną przed wydaleniem cudzoziemca z kraju goszczącego. W dalszej części ww. orzeczenia Trybunał odnotował, że nie wszyscy osiedleni imigranci mają równie mocne więzi z krajem goszczącym i ww. kwestia z reguły powinna być przedmiotem oceny w kontekście "proporcjonalności" podjętego środka, jakim jest wydalenie cudzoziemca z kraju goszczącego. Szczególną, wzmocnioną ochroną objęci są np.: tzw. emigranci drugiej generacji, co już częściowo wyjaśniono powyżej. Orzecznictwo ETPCz wskazuje, że wydalenie takich osób nawet w przypadku popełnienia przez te osoby relatywnie poważnych przestępstw lub też notorycznego naruszania prawa może okazać się w pewnych przypadkach niedopuszczalne (wyrok z 22.04.2004 r. Radovanovic p-ko Austrii sprawa nr [...] z 27 października 2005 r. Keles v. Republika Federalna Niemiec, sprawa nr. [...] ). Powyższe zapatrywanie wiąże się przede wszystkim z kwestią długości zwykle legalnego pobytu w kraju goszczącym i związanej z tym relatywnie silnej integracji z tym krajem przy, często występującej nieznajomości kraju ojczystego i istniejącymi obiektywnymi trudnościami w przeniesieniu centrum życiowego do kraju pochodzenia. Odnosząc się do sytuacji skarżącego należy stwierdzić, że w jego sprawie takie okoliczności nie zachodzą. Nie posiada on bowiem w naszym kraju majątku trwałego ani stałych źródeł dochodu stanowiących podstawę jego egzystencji. Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że centrum życiowe skarżącego zostało bezpowrotnie przeniesione do Polski oraz, że jego powrót do kraju pochodzenia w drastyczny sposób pogorszy jego sytuację osobistą.

Biorąc więc pod rozwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, organ odwoławczy uznał, iż sytuacja skarżącego nie uzasadnia udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobyt tolerowany, albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że jego powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że z art. 7 K.p.a. zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie ww. zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Powyższy pogląd jest ugruntowany zarówno w doktrynie (G. Łaszczyca, C. Martysz i A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Zakamycze 2005 s. 130 - 131) jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 25 lutego 2002r., II SA 3126/00, Lex nr 81779, czy wyrok NSA z 6 lipca 2006r., II OSK 297/06; niepubl.).

W kwestii natomiast zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w ocenie organu II instancji, Komendant zgodnie z treścią art. 7 K.p.a., podjął niezbędne kroki zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także w myśl art. 77 § 1 K.p.a. w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja nie narusza również art. 107 § 3 K.p.a., gdyż organ I instancji dokonał właściwego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego wydanej decyzji, wskazując fakty, które uznał za udowodnione oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, jak też przytoczył właściwe podstawy prawne decyzji. Zarzuty zawarte w odwołaniu, dotyczące rzekomych naruszeń prawa materialnego, jak i proceduralnego, w zakresie prowadzonego postępowania, są w ocenie organu II instancji, bezzasadne.

Po wnikliwej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i obowiązujących przepisów ustawy o cudzoziemcach, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzję organu I instancji uznał za uzasadnioną i utrzymał nią w mocy.

S.S. w skardze wniósł o uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2018 r. Skarżący zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z 1) naruszeniami przepisów prawa procesowego mającymi istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., ze względu na dokonywanie ustaleń faktycznych z pominięciem reguł oceny dowodów i bez wykazania, dlaczego nie dano wiary dowodom przedstawionym przez skarżącego, w szczególności ze względu na arbitralne stwierdzanie przez organ braku wykazania przez skarżącego okoliczności faktycznych, pomimo tego, że jego zeznania są spójne wewnętrznie i zgodne z całokształtem materiału dowodowego, w szczególności z informacjami z kraju pochodzenia,

- art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a. ze względu na dokonanie ustaleń sprzecznych z twierdzeniami strony wyłącznie poprzez stwierdzenie braku wykazania istotnych dla sprawy okoliczności, pomimo tego, że wcześniej nie wezwano strony do uzupełnienia materiału dowodowego, bądź nie zobowiązano jej do złożenia dodatkowych wyjaśnień w zakresie powziętych przez organ wątpliwości,

- art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. polegającym na braku przeprowadzenia prawidłowego postępowania wyjaśniającego w zakresie: możliwości poszukiwania skutecznej ochrony na terenie [...] przez skarżącego; tego, czy stwierdzone w opracowaniu WIKP możliwości naruszenia praw człowieka mogą dotknąć skarżącego, a jeśli nie - to dlaczego, a także, czy opracowanie to nie zawiera braków uzasadniających konieczność przeprowadzenia uzupełniającej opinii biegłego; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 303 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 348 pkt 1 lit. a i b albo art. 351 pkt 1 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach oraz w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zagrożenie praw skarżącego musi być w zasadzie pewne oraz przez błędne zastosowanie tego przepisu, pomimo braku dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych, ze względu na zupełny brak odniesienia się do tego, czy skarżący ma możliwość poszukiwania skutecznej ochrony ze strony władz w kraju pochodzenia. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2018 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. Tym samym – po analizie akt sprawy i treści wyżej wymienionej decyzji – Sąd nie stwierdził naruszenia przywołanych w zarzutach skargi naruszeń przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy i naruszeń prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Nadto Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Zdaniem Sądu, w sprawie w sposób wyczerpujący oraz wszechstronny ustalono stan faktyczny sprawy, a dokonana jego prawna ocena nie budzi wątpliwości.

Zgodnie ze wskazaniem organu w kontrolowanej sprawie, z racji wszczęcia przedmiotowego postępowania [...] marca 2016 r., czyli przed 12 lutego 2018 r., to jest wejściem w życie ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw i brzmienia art. 12, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że przepis art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach) oraz przepis art. 88j ust. 2 ustawy zmienianej w art. 4 (tj. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ) stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Decyzja zobowiązująca skarżącego do powrotu do kraju pochodzenia została wydana na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 16 a , art. 315 ust. 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i art. 319 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach – [(Dz. U. z 2017 r., poz. 2206, z późn. zm.) – dalej w skrócie: "ustawa z 2013 r."]. I tak stosownie do:

1) art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy z 2013 r. - decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, [...] i cudzoziemiec nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i w przypadku, o którym mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach; 2) art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy z 2013 r. - cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, [...], stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona; 3) art. 315 ust. 1 ustawy z 2013 r. - w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu określa się termin dobrowolnego powrotu, który wynosi od 15 do 30 dni, liczony od dnia doręczenia decyzji;

4) art. 318 ust. 1 ustawy z 2013 r. - w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu; ust. 2 pkt 2 - zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której: określono termin dobrowolnego powrotu - na wypadek jeżeli cudzoziemiec w tym terminie: nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa;

5) art. 319 pkt 1 ustawy z 2013 r. - zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1, określa się na następujące okresy od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1-3, 6, 10, 12, 13, 15 lub 16.

Decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydawana na podstawie art. 302 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach ma charakter decyzji związanej (obligatoryjnej), niezależnej od woli (decyzji, uznania) organu właściwego w sprawie. Przez użyty w tym przepisie zwrot "decyzję [...] wydaje się cudzoziemcowi" organ pozbawiony został swobody decyzyjnej i musi zobowiązać cudzoziemca do powrotu w przypadku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych ww. przepisie. Tym samym nie można przyjąć, że przy rozstrzyganiu na podstawie tego przepisu organ dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, to jest tzw. uznaniem administracyjnym. Tożsamy pogląd prezentują sądy administracyjne w przykładowych orzeczeniach – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 2017 r. (II OSK 2250/16); wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z: 13 kwietnia 2016 r. (IV SA/Wa 237/16), 15 czerwca 2016 r. (IV SA/Wa 834/16) i 18 maja 2016 r. (IV SA/Wa 3828/15).

Z przedstawionego stanu sprawy, ze zgromadzonego materiału dowodowego sprawy i treści zaskarżonej decyzji wynika, prawidłowość uznania organu co do wyczerpania dyspozycji art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o cudzoziemcach. W sprawie prawomocnie i ostatecznie odmówiono skarżącemu nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej. Decyzją Rady do Spraw Uchodźców z [...] marca 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 12 listopada 2014 r. odmówiono skarżącemu nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej. Skarżący nie opuścił terytorium Polski w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, jako ostateczna została skarżącemu skutecznie doręczona, a nastąpiło to 8 kwietnia 2015 r. Z uwagi zatem na wspomniane wyżej, kategoryczne sformułowanie normy art. 302 ust. 1 ww. ustawy, wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, wobec ziszczenia się przesłanki, było obligatoryjne jako, że o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Skarżący złożył wprawdzie kolejne dwa wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej, z których jeden jest wciąż rozpatrywany (obecnie przez Radę do Spraw Uchodźców na skutek złożonego odwołania), jednak na mocy art. 305 ust. 2 ustawy z 2013 r. postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu nie zawiesza się w przypadku, gdy cudzoziemiec złożył kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Trafnie także organ odwoławczy ustalił, że w przypadku skarżącego nie zachodziły okoliczności stanowiące negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, o których mowa w art. 303 ust. 1 ustawy z 2013 r., czyli przypadki kiedy nie wydaje się decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Skarżący nie legitymuje się wizami, czy innymi tytułami pobytowymi uwzględnionymi w art. 303 ust. 1 pkt 1-3 i 5-7 ustawy z 2013 r., a i w sprawie nie zachodzą okoliczności, o którym mowa w art. 303 ust. 1 pkt 4, 8-13 ustawy z 2013 r. Cudzoziemcowi nie udzielono również zgody na pobyt ze względów humanitarnych (przesłanki art. 348 ustawy z 2013 r.) lub zgody na pobyt tolerowany (przesłanki art. 351 ustawy z 2013 r.) lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia (art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy z 2013 r.).

Na mocy art. 356 ust. 1 ustawy z 2013 r., w przypadku gdy okoliczność, o której mowa w art. 348 (przesłanki uzasadniające udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych) lub art. 351 (przesłanki uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany) wyjdzie na jaw w postępowaniu w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, w decyzji kończącej to postępowanie rozstrzyga się w przedmiocie udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, a w razie jej nieudzielenia w przedmiocie udzielenia zgody na pobyt tolerowany. W skardze zarzucono naruszenie art. 303 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 348 pkt 1 a i b czy art. 351 pkt 1 a i b ustawy z 2013 r., niemniej Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia. Cudzoziemcowi - stosownie do art. 348 pkt 1 a i b ustawy z 2013 r. - udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: (pkt 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: (a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub (b) mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, [...]. Z kolei, zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – w myśl art. 351 pkt 1 a i b ustawy z 2013 r. - udziela się cudzoziemcowi, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: (pkt 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: (a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub (b) mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, [...] - w przypadku gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa w art. 349. Przeprowadzone przez organ postępowanie wykazało brak podstaw do zastosowania którejkolwiek z ww. przesłanek względem skarżącego. Organ doszedł do słusznego przekonania, że skarżący w swoich zeznaniach nie wykazał, że w przypadku jego powrotu [...] zagrożone miało być jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, czy mógłby zostać poddany torturom, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu. Nadto, w tym aspekcie sprawy, w przedmiotowym postępowaniu, uwzględniono też ustalenia dokonane w sprawie o udzielenie skarżącemu ochrony międzynarodowej i aktualne informacje dotyczące sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego. Skarżący powoływał się na obawy przed powrotem do kraju pochodzenia wynikające z [...] przez [...]. W trakcie tych wydarzeń, bliżej nieokreślone osoby [...], tzw. [...], niedaleko jego domku letniskowego na [...] rozstawili sprzęt wojskowy. Doszło między nimi a skarżącym do konfliktu, kiedy skarżący zwrócił im uwagę, że niewłaściwie się zachowają (byli pod wpływem alkoholu). Po tym zdarzeniu skarżący wyjechał z [...] do [...]. W stolicy [...] zatrzymał się u znajomych, a następnie podjął pracę jako ochroniarz. Podczas pobytu w [...] nie miał żadnych poważniejszych problemów. Jedynie wskazał na incydent, kiedy to czterech młodych ludzi zaczepiło go wieczorem na ulicy, doszło między nimi do bójki, w wyniku której skarżący został pobity. Było to przypadkowe zdarzenie, którego nie zgłosił na policję. Zaś kiedy dowiedział się, że Polska przyjmuje [...], postanowił wyjechać do Polski i ubiegać się o ochronę międzynarodową. Dodatkowo na przyjazd do Polski miał również wpływ fakt, że w [...] odbywał zasadniczą służbę wojskową, a ponadto posiada polskie korzenie po matce, która była Polką. Na [...] nie brał udziału w manifestacjach. Popierał [...], wykonując jeszcze przed [...] dla nich plakaty. Po przyjeździe do Polski skarżący zaczął współpracę z Fundacją [...] i wykonał dla niej jako wolontariusz różne ekspozycje przedstawiające m. in. [...], [...] w mundurze SS, trumnę z flagą [...]. Część z tych prac została wykorzystana podczas manifestacji zorganizowanej przez Fundację [...] w 2015 r. bądź w 2016 r. (dokładnej daty nie pamiętał) przed Ambasadą [...] w [...] i materiał filmowy z elementami ekspozycji został pokazany w [...] telewizji. Wielokrotne uczestniczenie w manifestacjach przed Ambasadą [...] w [...], niebezpieczeństwo pobicia, trudności ze znalezieniem pracy, czy obowiązek porozumiewania się w języku [...] (podczas gdy skarżący posługuje się wyłącznie językiem [...]) – mogą, według skarżącego, stanowić dla niego niebezpieczeństwo. Ogólnie skarżący obawia się powrotu [...]. Niemniej ustalenie, że decyzja o zobowiązaniu do powrotu może naruszać art. 2 do art. 7, czy ewentualnie inne, Konwencji rzymskiej uwarunkowane jest stwierdzeniem zindywidualizowanego skonkretyzowanego zagrożenia naruszeniem określonych praw, co w świetle podnoszonych przez skarżącego okoliczności nie zostało wykazane. Brak poważnych podstaw do stwierdzenia, że skarżący znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia w wymienionych wyżej przepisach zagrożeń w kraju, do którego ma wrócić. Sama możliwość wystąpienia zagrożenia nie jest wystarczająca. Osoba powołująca się na zagrożenie naruszenia jej praw chronionych Konwencją rzymską (art. 2-7) powinna wskazać fakty, które czynią jej obawy uzasadnionymi, której to cechy nie można przypisać podnoszonym przez skarżącego okolicznościom. Nie wystarczy też, co do zasady, powołanie się na ogólną sytuację w kraju pochodzenia. To nie sytuacja w kraju pochodzenia jest okolicznością uzasadniającą udzielenie ochrony międzynarodowej, ale indywidualna sytuacja aplikanta "wpisana" w taką sytuację. Już w sprawie dotyczącej odmowy nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy i udzielenia mu ochrony uzupełniającej, wskazano na możliwość zamieszkania przez skarżącego w innej niż [...] części [...], gdzie przytaczane przez skarżącego zagrożenia nie występują. Na terenach [...] nieobjętych konfliktem ani [...] okupacją skarżącemu nie grozi prześladowanie z jakiejkolwiek przyczyny, w tym o podłożu religijnym czy politycznym, ani też doznanie poważnej krzywdy, w tym poprzez stosowanie przemocy wobec ludności cywilnej w warunkach konfliktu zbrojnego. Cudzoziemiec ma możliwość bezpiecznego i legalnego przemieszczenia się na obszar kontrolowany przez rząd w [...]. Opinię taką wyraził organ na podstawie opracowań Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Już nawet skarżący mieszkał przez pewien okres w [...], czyli w wolnej od konfliktu części [...]. I tak skarżący przebywając na terenie kontrolowanym w pełni przez władze [...] nie musi obawiać się działań ze strony osób powiązanych z władzami [...] z uwagi na swoją artystyczną działalność, choć trzeba podkreślić, że nie są to uzasadnione obawy, czyli tego rodzaju, że skarżący mógłby czuć, że zagrożone jest jego życie, wolności, czy bezpieczeństwo osobiste, czy mógłby być narażony na nieludzkie traktowanie. W zaskarżonej decyzji słusznie podkreślono, że problemy, na jakie powoływał się skarżący, te związane z bójką, czy to [...], czy też na jednej z ulic [...], miały charakter incydentalny i wyłącznie przypadkowy. Skarżący nie był nigdy w żaden sposób represjonowany, ani też nie znajdował się w zainteresowaniu służb bezpieczeństwa [...]. Jak wynika z jego zeznań, nie angażował się w żadne manifestacje, a jedynie wspierał [...] wykonując, jeszcze przed [...], dla nich plakaty na rocznice [...]. Powyższe nie miało jednakże dla niego nigdy negatywnych konsekwencji. W konsekwencji organ doszedł do słusznego przekonania, że wyjazd skarżącego z kraju pochodzenia nie był w żaden sposób związany obawą przed jakimkolwiek zagrożeniem, a jedynie wynikał z chęci poprawy swojej sytuacji społecznej i bytowej. Trafnie też zauważył organ, że skarżący jako obywatel [...], a nie [...], w przypadku jakiegokolwiek zagrożenia ze strony [...] służb, może zwrócić się o ochronę do właściwych [...] organów bezpieczeństwa. Nadto, wskazane powyżej przez skarżącego obawy dotyczące rzekomego zagrożenia ze strony [...] służb, nie zostały przez niego w żaden sposób uprawdopodobnione. Z opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia z 2017 r. nie wynika również, aby [...] obywatele [...] byli prześladowani przez władze, czy tez współmieszkańców. Ewentualne niechętne nastawienie części mieszkańców centralnej i zachodniej [...] do osób wewnętrznie przesiedlonych nie może być utożsamianie z zagrożeniem dla wolności i bezpieczeństwa osobistego lub zagrożeniem poddania torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu. Obawy skarżącego przed takim traktowaniem nie znalazły żadnego potwierdzenia.

Prawidłowo też oceniono, że podstawy do odstąpienia od rozstrzygnięcia o zobowiązaniu skarżącego do powrotu nie mogły stanowić zgłaszane przez skarżącego obawy związane z ewentualnym powołaniem go do służby wojskowej oraz przynależnością do [...]. Skarżący, mający 58 lat, nie dołączył żadnych dokumentów wskazujących na prawdopodobieństwo powołania go do służby wojskowej. W zakresie przedmiotowych rozważań Sąd w pełni podziela stanowisko, przedstawione obszernie w zaskarżonej decyzji. Jedynie szczególnego podkreślenia wymaga ustalony przez organ fakt, że skarżący pomimo, że jest osobą która w przeszłości odbywała zasadniczą służbę wojskową oraz jest w wieku mobilizacyjnym (mężczyźni poniżej 60 lat), to ze względu na fakt pochodzenia z okupowanego [...], nie będzie podlegał mobilizacji.

Z kolei, odnosząc się do załączonego do skargi, a wystawionego już po wydaniu decyzji, skierowania do pracowni diagnostycznej z [...] maja 2018 r. z uwagi na podejrzenie wystąpienia schorzeń układu rozrodczego, należy stwierdzić, że w toku postępowania skarżący nie powoływał się na ww. okoliczność, dlatego nie mogła zostać oceniona przez organ. Niemniej podczas przesłuchania [...] lutego 2018 r. swój stan zdrowia skarżący określił jako ogólnie dobry i zeznał, że chciałby uzyskać skierowanie na operację, bo "czuje, że ma raka". Oświadczenie to nie zostało wówczas poparte żadnym zaświadczeniem lekarskimi (żadnym rozpoznaniem lekarskim). Nadto według orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 27 maja 2008 r. (sprawa nr 26565/05) zwrócono uwagę, że "Cudzoziemcy, którzy są wydalani z terytorium Układającego się Państwa, nie mogą zasadniczo rościć sobie żadnych uprawnień do pozostania na terytorium Układającego się Państwa w celu dalszego korzystania z medycznej, społecznej lub innej formy opieki oraz świadczeń zapewnianych przez wydalające Państwo. Wydaleniu nie przeciwdziałają względy medyczne, łączone ze stanem służby zdrowia i lepszymi standardami wykonywania usług medycznych w kraju przebywania. Fakt, że okoliczności osobiste skarżącego, włącznie z jego oczekiwaną długością życia, zostałyby poważnie zmniejszone w przypadku wydalenia z Układającego się Państwa, jako taki nie wystarcza, by dać podstawę do stwierdzenia naruszenia art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Osoby podlegające wydaleniu nie mogą w żaden sposób rościć sobie prawa do pozostania na terytorium państwa - strony konwencji w celu korzystania w szczególności z różnych form pomocy i usług świadczonych przez to państwo (wyrok NSA z 21 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 1336/16). Decyzja wydalenia cudzoziemca, który cierpi na poważną chorobę psychiczną lub fizyczną, do państwa, gdzie możliwości leczenia tej choroby są gorsze niż możliwości dostępne w Układającym się Państwie, może zrodzić kwestię odpowiedzialności z art. 3, lecz jedynie w bardzo wyjątkowym przypadku, gdy względy humanitarne przemawiające przeciwko wydaleniu są nie do odparcia. Według orzeczenia Trybunału - sprawa nr 30240/96, wyrok z 2 maja 1997 r. - za bardzo wyjątkowe okoliczności została uznana sytuacja, w której skarżący był śmiertelnie chory i wydawał się bliski śmierci, a nie można było zagwarantować udzielenia mu żadnej opieki pielęgniarskiej lub medycznej w państwie jego pochodzenia, gdzie nie posiadał on rodziny chcącej się nim zaopiekować lub zapewnić mu nawet podstawowe pożywienie, schronienie lub wsparcie socjalne (wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 27/09).

Całokształt przytoczonych okoliczności, dokładnie przedstawionych przez organ w zaskarżonej decyzji, wbrew twierdzeniom wynikającym ze skargi, dowiódł że w postępowaniu w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu nie wyszły na jaw okoliczności, o których mowa w art. 348 lub 351 ustawy z 2013 r., które przemawiałyby za uznaniem, że w przypadku skarżącego należałoby rozstrzygnąć o udzieleniu zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy udzielenia zgody na pobyt tolerowany.

Zasadne jest też podkreślenie, jak stwierdził organ, że wyjazd cudzoziemca z kraju pochodzenia, a następnie podejmowane próby zalegalizowania swojego pobytu w kraju goszczącym, w celu możliwości osiedlenia się i podjęcia działalności zarobkowej, wpisuje się w ogólne ramy migracji z [...], która staje się dla znacznej części tamtejszego społeczeństwa coraz bardziej powszechnym sposobem radzenia sobie z biedą i niestabilnością spowodowaną kryzysem w kraju pochodzenia. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym w szczególności zeznania samego skarżącego wskazują, że wyjazd skarżącego z [...] do Polski był spowodowany wyłącznie względami osobistymi, tj. chęcią zamieszkania i podjęcia pracy artystycznej w bardziej zamożnym kraju niż pozostająca w kryzysie [...]. Przesłanki zapobiegającej wydaleniu nie stanowi fakt pogorszenia ekonomicznych warunków życia cudzoziemca w kraju jego pochodzenia (wyrok NSA z 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1123/10).

Wszystko to dowodzi, że w sprawie doszło do prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz art. 303 ust. 1 pkt 2 i art. 348 pkt 1 a i b, art. 351 pkt 1 a i b ustawy z 2013 r. Oznacza to bezzasadność zarzutu skargi podniesionego w powyższym przedmiocie.

|W postępowaniu przeprowadzonym przez organ Sąd nie stwierdził też naruszeń przepisów postępowania zarzuconych w skardze, tj. art. 7, art. |

|8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym względzie |

|Sąd w całej rozciągłości uznaje za trafne, przyjmując za własne, argumenty organu przedstawione w odpowiedzi na skargę. Zatem skarżący |

|niezasadnie zarzuca dokonywanie ustaleń faktycznych z pominięciem reguł oceny dowodów i bez wykazania, dlaczego nie dano wiary dowodom |

|przedstawionym przez skarżącego, w szczególności ze względu na arbitralne stwierdzanie przez organ braku wykazania przez skarżącego |

|okoliczności faktycznych, pomimo tego, że jego zeznania są spójne wewnętrznie i zgodne z całokształtem materiału dowodowego, w |

|szczególności z informacjami z kraju pochodzenia. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy, podobnie jak to miało |

|miejsce w postępowaniu o udzielenie ochrony międzynarodowej uwzględnił, że w przypadku skarżącego istnieje realna możliwość zamieszkania w |

|części [...], która nie jest objęta konfliktem, czy anektowana. Ustalenia poczynione w toku postępowania wskazywały, że skarżący miał |

|możliwość zamieszkania w bezpiecznej części kraju, jednak nic próbując realnie skorzystać z możliwości wewnętrznej relokacji, po około 3 |

|miesięcznym pobycie w [...] u znajomych zdecydował się na wyjazd do Polski. Postawiony w skardze zarzut braku przeprowadzenia prawidłowego |

|postępowania wyjaśniającego w zakresie możliwości poszukiwania przez skarżącego skutecznej ochrony na terenie [...] nie jest w tym stanie |

|rzeczy zasadny. Ustalenia dokonane w postępowaniu o udzielenie ochrony międzynarodowej wykorzystane następnie w postępowaniu niniejszym i |

|uzupełnione zeznaniami skarżącego pozwoliły na dokładne wyjaśnienie ww. kwestii. Zatem materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był |

|wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji, a przyjęta w niej ocena zgromadzonych dowodów pomimo argumentów zgłaszanych przez skarżącego |

|nie nosi cech dowolności i nie narusza art. 80 K.p.a. Nie jest również zasadne twierdzenie, że w sprawie dokonano ustaleń sprzecznych z |

|twierdzeniami skarżącego wyłącznie przez stwierdzenie braku wykazania istotnych dla sprawy okoliczności. Formułując powyższy zarzut |

|skarżący nie uwzględnia specyfiki sprawy oraz okoliczności, które miały podlegać udowodnieniu. Postępowanie dowodowe dotyczące przesłanek, |

|o których mowa w art. 348 pkt 1, czy art. 351 pkt 1 ustawy z 2013 r., z uwagi na fakt, że przesłanki te dotyczą kwestii naruszeń praw |

|podstawowych danego cudzoziemca, musi opierać się - w pierwszej kolejności - na dowodzie z przesłuchania strony. To cudzoziemiec, który |

|deklaruje obawę przed powrotem do kraju pochodzenia powinien wskazać, dlaczego w kraju pochodzenia czuje się zagrożony, a jego twierdzenia |

|będą ocenione w świetle dostępnych informacji o kraju jego pochodzenia. Bez aktywnego udziału takiej osoby stwierdzenie przesłanek |

|udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych nie będzie z reguły możliwe. Rolą organu administracji jest zapewnienie takiemu |

|cudzoziemcowi możliwości nieskrępowanego wypowiedzenia się odnośnie potencjalnych zagrożeń związanych z powrotem jednak jego obowiązkiem |

|jest także ocena złożonych wyjaśnień w świetle aktualnego stanu wiedzy o kraju, do którego cudzoziemiec ma być wydalony. Dla udzielenia |

|zgody na pobyt ze względów humanitarnych nie może wystarczać jedynie subiektywne przekonanie cudzoziemca, lecz obawa przed powrotem do |

|kraju pochodzenia musi być w pewien sposób zobiektywizowana, uwzględniająca realia występujące w kraju pochodzenia cudzoziemca. W sprawie |

|zebrano materiał dowodowy w stopniu dostatecznym i materiał ten został poddany prawidłowej ocenie, co z kolei znalazło odzwierciedlenie w |

|uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem zasadny zarzut, że organ odwoławczy nie zbadał w sposób wnikliwy przesłanek do udzielenia |

|zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Ustalenia dotyczące sytuacji skarżącego w kraju pochodzenia były aktualne i nie uległy |

|zasadniczej zmianie od czasu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie był związany ocenami sformułowanymi |

|przez skarżącego, a jego wyjaśnienia zostały ocenione w świetle prawidłowo zebranych informacji o kraju pochodzenia. Zadaniem organu |

|administracji nie było bezkrytyczne uwzględnienie deklarowanych przez skarżącego obaw, ale dokonanie ich oceny zarówno w kontekście |

|mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego (art. 348 pkt 3 ustawy z 2013 r.) oraz pozostałych ustaleń dowodowych w |

|sprawie. Nie pominięto przy tym żadnych istotnych okoliczności podawanych przez skarżącego. Kwestia obaw skarżącego związanych ze służbą |

|wojskową została należycie wyjaśniona. Skarżący zamieszkując na terenie kontrolowanym w pełni przez władze [...] nie musi również obawiać się|

|działań ze strony przedstawicieli innego państwa, a swoje obawy może zgłosić krajowym organom ścigania. Wyjaśniono również kwestię |

|ewentualnych prześladowań z uwagi na wyznanie skarżącego i jego przynależność do organizacji wyznaniowej. W toku postępowania wykazano |

|także bardzo szczegółowo, że istnieje możliwość zamieszkania przez skarżącego w kontrolowanej przez władze [...] części kraju, jak również |

|wyjaśniono sytuację osób wewnętrznie przesiedlonych, którym władze krajowe starają się zapewnić niezbędną pomoc w miarę posiadanych |

|możliwości. |

|W Sądu przyjęta w zaskarżonej decyzji ocena zgromadzonych dowodów znajduje oparcie w materiale dowodowym ocenionym zgodnie z zasadami |

|logiki i doświadczenia życiowego, jak również jest zgodna z wytycznymi wynikającymi z orzecznictwa sądowego w podobnych sprawach. |

|Zgromadzone w sprawie dowody zostały ocenione, chociaż skarżący z oceną tą się nie zgadza. Dalej też podkreślić należy, że uzasadnienie |

|zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie |

|wymagane prawem elementy, które pozwalają stronie na poznanie powodów podjęcia decyzji dla niej niekorzystnej. W uzasadnieniu zaskarżonej |

|decyzji wyjaśniono w należyty sposób jakimi przesłankami faktycznymi i prawnymi kierował się organ odwoławczy wydając rozstrzygnięcie. |

|Oznacza to, że w sprawie zebrano materiał dowodowy w stopniu dostatecznym i materiał ten został poddany należytej ocenie, co z kolei |

|znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ oparł swoją ocenę na uzasadnionych podstawach i przedstawiając |

|przekonywującą argumentację w tym zakresie, jednocześnie nie naruszył granic swobodnej oceny dowodów. |

|W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 151 P.p.s.a. – oddalił skargę. |

| |

| |