Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2355/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 10 § 1 w zw. z art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 102 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 129 ust. 5, art. 130a
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Wiśniewska (spr.), Sędzia NSA Ewa Dzbeńska, Sędzia del. NSA Janusz Furmanek, Protokolant sekretarz sądowy Julia Chudzyńska, po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 466/12 w sprawie ze skargi I. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od I. C. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w S. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 466/12 oddalił skargę I. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] stycznia 2012 r. odmawiające I. C. przyznania wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w okresie od dnia 27 września 2000 r. do 23 września 2011 r.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że Spółka "S." s.c., której wspólniczką była wnioskodawczyni I. C., na podstawie umowy zawartej z Policją w dniu 30 września 2000 r. zobowiązana była do holowania pojazdów zatrzymanych przez Policję. Spółka, na podstawie faktury VAT nr [...], otrzymała od Komendy Miejskiej Policji w S. wynagrodzenie za holowanie, zabezpieczonego dla celów procesowych, pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz za jego parkowanie w okresie od 30 sierpnia 2000 r. do 26 września 2000 r. Wnioskodawczyni odmówiono natomiast wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu w pozostałym okresie - od dnia 27 września 2000 r. do dnia 23 września 2011 r. (tj. dnia, w którym przedmiotowy pojazd został odebrany z parkingu przez upoważnionego pracownika organu likwidacyjnego), wobec ustalenia, że przedmiotowy pojazd nie został usunięty z drogi na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, co oznacza, że wspólnicy wskazanej Spółki nie mieli obowiązku jego przyjęcia na własny parking. Organ podkreślił, że podmiotem prowadzącym parking przeznaczony do przechowywania pojazdów zatrzymanych przez Policję, na podstawie umowy z dnia 30 kwietnia 1999 r., był K. S. W tym stanie rzeczy, w ocenie organu, Spółce "S." s.c., a po jej rozwiązaniu (które nastąpiło w dniem 31 maja 2006 r.) byłym jej wspólnikom, nie przysługiwał status dozorcy przedmiotowego pojazdu, w rozumieniu przepisów działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Oznacza to, że pomiędzy Spółką a Skarbem Państwa, reprezentowanym przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w S., nie mógł powstać stosunek prawny o charakterze administracyjnym, łączący dozorcę i organ likwidacyjny. W konsekwencji, zdaniem organu, skoro z żądaniem przyznania wynagrodzenia, o którym mowa w art. 102 § 2 ustawy, nie wystąpił podmiot będący dozorcą, wynagrodzenie takie nie mogło zostać przyznane.

Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] marca 2012 r. stało się przedmiotem skargi I. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem.

Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowią przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2011 r., Nr 46, poz. 237), a w szczególności § 3 pkt 1 lit. b i § 6 ust. 1 cytowanego rozporządzenia oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954, ze zm.), w szczególności art. 100 – 103 tej ustawy.

W ocenie Sądu, okolicznością wymagającą ustalenia jest to, czy z żądaniem wynagrodzenia za dozór pojazdu w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wystąpił podmiot, który łączy lub łączył ze Skarbem Państwa stosunek administracyjny. Powołując stanowisko orzecznictwa – wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 grudnia 2010 r., II SA/Sz 860/10 - Sąd wskazał, że przy ocenie ustalenia prawa do przyznania zwrotu wydatków związanych z dozorem należy mieć na uwadze, że do nawiązania stosunku administracyjnego pomiędzy Skarbem Państwa a podmiotem prowadzącym parking strzeżony może dojść tylko wówczas, gdy parking ten spełnił określone kryteria i w związku z tym podmiot go prowadzący został wyznaczony (wybrany) do wykonywania dozoru nad umieszczanymi na tym parkingu pojazdami.

Sąd mając na względzie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym pismo Prokuratury Rejonowej S. w S. z dnia 2 listopada 2011 r. i Komendy Miejskiej Policji w S. z dnia 26 października 2011 r., oraz ustalenia organów administracji – wskazał, że samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] został zabezpieczony, w trybie uprawnień przysługujących Policji, jako mienie porzucone wymagające zabezpieczenia, w sytuacji odnalezienia go po kradzieży w celu krótkotrwałego użycia oraz kradzieży jego elementów. Samochód ten nie został formalnie uznany za dowód rzeczowy w sprawie. Z kolei właścicielka po stwierdzeniu stanu pojazdu oświadczyła, że zrzeka się go na rzecz Skarbu Państwa. W okresie przechowywania pojazdu przez Spółkę "S." s.c., organu i ww. Spółkę nie łączyła żadna umowa na przechowywanie pojazdów zabezpieczonych do celów procesowych. Organ umowę w tym zakresie podpisał z K. S. Spółka zaś realizowała jedynie zadania związane z holowaniem pojazdów zabezpieczonych do celów procesowych. Powyższe, zdaniem Sądu, stanowi podstawę do stwierdzenia, że wspólnicy zlikwidowanej Spółki "S." s.c. nie byli dozorcami w świetle powołanych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a w konsekwencji brak jest podstaw do przyznania skarżącej I. C., jako byłej wspólniczce "S." s.c. wynagrodzenia, stosownie do art. 102 § 2 ww. ustawy.

W ocenie Sądu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi, w myśl którego organy nie zapewniły czynnego udziału w sprawie drugiemu ze wspólników zlikwidowanej spółki – D. S. W wypadku bowiem, gdy na podstawie ustalonego stanu faktycznego stwierdzono brak możliwości przyznania statusu dozorcy wspólnikom spółki, to prawidłowe było nieuznanie za stronę postępowania drugiego ze wspólników zlikwidowanej spółki.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wbrew stanowisku strony skarżącej, organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, stosownie do treści powołanych przepisów, czemu dały wyraz w niewadliwych uzasadnieniach swych rozstrzygnięć. Za prawidłowe uznał również stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że prowadzona przez skarżącą Spółka nigdy nie stała się stroną stosunku administracyjnoprawnego związanego z dozorem pojazdów. W tej sytuacji rozstrzygnięcie organu odmawiające skarżącej przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdów jest zgodne z prawem.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła I. C.

Zaskarżając wyrok w całości, jako podstawę kasacyjną wskazała na:

1. naruszenia prawa materialnego, a to:

- art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z § 3 pkt 1 lit. b i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy w postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie i nieuzasadnione uznanie, że skarżąca nie spełnia określonych tam przesłanek przyznania wynagrodzenia za przechowywanie na parkingu strzeżonym przedmiotowego pojazdu, gdyż pomiędzy organem wydającym stosowną dyspozycję, a skarżącą nie doszło do nawiązania jakiegokolwiek stosunku prawnego uzasadniającego wypłatę takiego wynagrodzenia.

2. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organy powołanych wyżej przepisów prawa materialnego oraz wskazanego w skardze kierowanej do Sądu pierwszej instancji naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w tym:

- naruszenie art. 10 § 1 w zw. art. 28 k.p.a. poprzez niezapewnienie wszystkim stronom postępowania tj. D. S., drugiemu wspólnikowi Spółki "S." s.c. czynnego udziału w sprawie, mimo ustalenia, że przechowywanie pojazdu zostało powierzone wspólnie obydwu osobom;

- naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nierozpatrzenia przez organy administracji w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;

- naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w sposób wyczerpujący do wszelkich zarzutów skarżącej oraz niedokonanie wyczerpującej analizy wszelkich przedstawionych w sprawie dowodów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, w tym w szczególności brak oceny okoliczności w jakich doszło przekazania pojazdu skarżącej na przechowanie, braku oceny legalności i zasadności działań podjętych przez funkcjonariuszy Policji, które to ustalenia mają podstawowe i kluczowe znaczenie w niniejszym postępowaniu.

Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła m.in. że podstawową kwestią do rozstrzygnięcia w sprawie było, czy doszło do przechowania ruchomości, o którym mowa w § 6 ust. 1 w/w rozporządzenia w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy w postępowaniu egzekucyjnym w administracji a w konsekwencji, czy skarżącą i organ powierzający jej pojazd łączył stosunek prawny uzasadniający wypłatę jej wynagrodzenia w oparciu o przepisy art. 100-103 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podkreśliła, że przedmiotowy pojazd nie został jej powierzony w na podstawie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, lecz był pojazdem zabezpieczonym do celów procesowych. Zatem do niniejszego stanu faktycznego i prawnego jedynie posiłkowo można stosować dotychczasowe stanowisko orzecznictwa, dotyczące sytuacji, w których pojazd został oddany pod dozór w trybie wskazanego przepisu. Nieuzasadnione było zatem powołanie się przez Sąd na argumentację zawartą we wcześniejszym orzeczeniu tego Sądu wydanym w sprawie, której stan faktyczny był znacząco odmienny i dotyczył powierzenia pojazdu w trybie art. 130a Prawo o ruchu drogowym.

Skarżąca zarzuciła, że na podstawie umowy z Komendantem Miejskim Policji w S. z dnia 23 marca 2000 r., świadczyła usługi w zakresie parkowania na parkingach strzeżonych pojazdów usuniętych w przypadkach określonych w art. 129 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skoro zatem w taki sposób początkowo została określona przyczyna umieszczenia przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym skarżącej, to miała ona obowiązek przyjęcia pojazdu, z uwagi na wiążąca ją umowę. Dopiero w toku dalszych czynności okazało się, że pojazd został skradziony i z tego względu zabezpieczono go do celów procesowych. Skarżąca, mimo zmiany statusu pojazdu, nie mogła jednak samowolnie zaprzestać jego przechowywania, w szczególności, że organ potwierdził zasadność jego dalszego przechowywania i nie nakazał zmiany miejsca jego przechowywania. W ocenie skarżącej, wobec zgodnej woli obu stron doszło zatem do nawiązania stosunku prawnego, na podstawie którego skarżąca, będąca wspólnikiem "S." s.c., została zobowiązana do przechowywania pojazdu. Dodała również, że pojazd został odholowany na parking strzeżony prowadzony przez spółkę "S." s.c. na podstawie dyspozycji uprawnionego funkcjonariusza Policji, której treść została potwierdzona w sporządzonym w tym samym dniu protokole przekazania pojazdu i przyjęcia na parking strzeżony. Podkreśliła, że jej działania oparte były zatem o wyraźne ustalenia z uprawnionym funkcjonariuszem, zaś po przedłożeniu organowi tj. Komendantowi Miejskiemu Policji w S. faktury za parkowanie, za okres od 30 sierpnia 2000 r. do 26 września 2000 r., należności te zostały w całości uregulowane. Jako, że – zdaniem skarżącej – pomiędzy Spółką "S." s.c. i organem nawiązany został stosunek prawny stanowiący podstawę do przechowania przez skarżącą, jako wspólnika ww. Spółki, samochodu marki [...], to w myśl przepisów art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należy jej się wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu. Odmienny zaś pogląd Sądu pierwszej instancji narusza prawo.

W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie, jako nie posiadającej usprawiedliwionych podstaw oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] stycznia 2012 r. odmawiające I. C. przyznania wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w okresie od dnia 27 września 2000 r. do 23 września 2011 r.

W myśl art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej skarżąca kasacyjnie – I. C. oparła skargę kasacyjną na obu wymienionych podstawach. Sądowi I instancji zarzucono więc naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z § 3 pkt 1 lit. b i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy w postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. c p.p.s.a., art. 10 § 1 w zw. art. 28 k.p.a., art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.

Jak z powyższego wynika zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego jak i procesowego. W takiej sytuacji, w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, jako że dopiero po przesądzeniu, iż stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku, na podstawie ustaleń organów administracji, jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez Sąd I instancji przepisy prawa materialnego.

Jako oparty na nieusprawiedliwionych podstawach należało uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., określającego co powinno zawierać uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera bowiem wszystkie elementy, o których mowa w powołanym wyżej przepisie. Ponadto, uzasadnienie to pozwala prześledzić tok rozumowania Sądu, w stopniu umożliwiającym jego ocenę i kontrolę. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może natomiast prowadzić do podważania merytorycznej treści uzasadnienia wyroku w zakresie oceny prawnej i stanu faktycznego, a do tego w istocie wydaje się zmierzać skarżąca, podnosząc zarzut naruszenia tego przepisu. W tym miejscu wypada też zauważyć, że jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r., II FSK 1695/06 (Legalis) – "Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze, jeśli argumentacja Sądu łącznie przesądza o ich bezzasadności".

Tak samo nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w zw. art. 28 k.p.a. poprzez niezapewnienie D. S., drugiemu wspólnikowi Spółki "S." s.c. czynnego udziału w sprawie. W tej kwestii należy podzielić pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w sytuacji, gdy wniosek o przyznanie wynagrodzenia złożyła jedynie I. C., natomiast "S." s.c. (rozwiązana w 2006 r.) nie była stroną stosunku administracyjnoprawnego wynikającego z dozoru, to organy administracji prawidłowo nie uznały D. S. za stronę postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie.

Wbrew temu co twierdzi skarżąca, uznać należy także, że zaskarżona decyzja poprzedzona została prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego, a organy administracyjne orzekające w sprawie niniejszej podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia tegoż stanu faktycznego, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia powyższych przepisów są więc niezasadne.

Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, wskazać należy, że zgodnie z art. 102 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), w związku z § 3 pkt 1 lit. b i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy w postępowaniu egzekucyjnym w administracji – Dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości, oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Dozorca obowiązany jest zawiadomić organ egzekucyjny o zamierzonej zmianie miejsca przechowania ruchomości (§ 1). Organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1 (§ 2).

Zasadnicze znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma kwestia, czy wnioskodawcy – I. C., która zwróciła się do organu o przyznanie wynagrodzenia za przechowywanie przedmiotowego pojazdu, przysługiwał status dozorcy w rozumieniu powołanych wyżej przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, czyli inaczej, jak wskazał Sąd I instancji, czy z żądaniem przyznania wynagrodzenia wystąpił podmiot, którego łączył z organem administracji stosunek administracyjnoprawny.

Jak wynika z ustaleń Sądu I instancji, które są bezsporne, samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] został zabezpieczony, w trybie uprawnień przysługujących Policji, jako mienie porzucone, w sytuacji odnalezienia go po kradzieży w celu krótkotrwałego użycia oraz kradzieży jego elementów. Powyższe oznacza, że samochód ten nie został przekazany Spółce "S." w trybie art. 129 ust. 5 (obecnie art. 130a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), lecz zabezpieczony do celów procesowych, co przyznaje sama skarżąca. W takiej sytuacji nie może ona skutecznie powoływać się na znajdującą się w aktach sprawy umowę zawartą w dniu 23 marca 2000 r. pomiędzy Komendantem Miejskim Policji w S. a "S." s.c., która dotyczyła współdziałania w zakresie parkowania na parkingach strzeżonych pojazdów usuniętych w przypadkach określonych w art. 129 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jednocześnie z ustaleń Sądu, nie kwestionowanych przez skarżącą, wynika też, że "S." s.c. nie miała podpisanej umowy na przechowywanie pojazdów zabezpieczonych dla wspomnianych wyżej celów procesowych. W tym zakresie organ zwarł bowiem umowę z K. S. Spółka realizowała zaś jedynie zadania związane z holowaniem pojazdów zabezpieczonych dla celów procesowych, za co otrzymała stosowne wynagrodzenie.

Trafnie Sąd I instancji wywiódł, powołując się na stanowisko judykatury, że do nawiązania stosunku administracyjnoprawnego pomiędzy organem administracji a podmiotem prowadzącym parking strzeżony może dojść tylko wtedy, gdy parking spełnia określone kryteria i w związku z tym podmiot go prowadzący został wyznaczony do wykonywania dozoru umieszczonych na tymże parkingów pojazdów. Ponadto, co do zasady, jeżeli stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie (dozór) pojazdów ma charakter administracyjny, to spory wynikłe na jego tle powinny być rozwiązywane również na drodze administracyjnej. W okolicznościach niniejszej sprawy, gdy Spółka "S.", a potem skarżąca nie miała zawartej umowy na przechowywanie (parkowanie) pojazdów zabezpieczonych dla celów procesowych, to uzasadnione jest stanowisko organów administracji i Sądu I instancji, że prowadzona przez skarżącą Spółka nie była stroną stosunku administracyjnoprawnego związanego z dozorem przedmiotowego pojazdu umieszczonego na parkingu przy ul. F. w S. Spółka nie została bowiem formalnie wyznaczona przez organ do wykonywania dozoru tego pojazdu. W konsekwencji zasadnie uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, że odmowa przyznania skarżącej wynagrodzenia za dozór pojazdu była zgodna z prawem. W takiej sytuacji więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego - art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z § 3 pkt 1 lit. b i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy w postępowaniu egzekucyjnym w administracji – należało uznać za niezasadne.

Na zakończenie powyższych wywodów należy też podkreślić, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy administracyjnej, a w konsekwencji kontroli sądu administracyjnego była kwestia przyznania wynagrodzenia wynikającego ze stosunku administracyjnoprawnego dozoru, o którym mowa w art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Poza przedmiotem rozpoznania sądu administracyjnego pozostają tym samym kwestie ewentualnych roszczeń związanych z przechowywaniem przedmiotowego pojazdu powstałych na innej podstawie prawnej.

Wobec powyższego, skoro podniesione w skardze kasacyjnej podstawy kasacyjne naruszenia prawa procesowego i materialnego okazały się nieuzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.