Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1550/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145  par.  11  pkt  1 c,  art. 132,  art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Janusz Walawski, Protokolant specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz M. S. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów decyzja z dnia [...] czerwca 2015 r., na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595, ze zm.), utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału Polonistyki Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. odmawiającą nadania stopnia doktora habilitowanego dr. M.S.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż uchwała została podjęta po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji w glosowaniu tajnym (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 4 głosy, przeciw - 33 głosy, wstrzymujących się - 4 głosy).

Centralna Komisja uznała, iż Rada Wydziału miała formalne i merytoryczne kompetencje do przeprowadzenia przewodu habilitacyjnego, a w jego ramach do podjęcia zaskarżonej uchwały i działała w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami.

Centralna Komisja uznała, iż dorobek kandydata do stopnia naukowego doktora habilitowanego jest niewystarczający. Nie spełnia on wymogów ustawowych pod względem metodologicznym i historyczno-literackim, a także ilościowym. Habilitant nie wniósł zastrzeżeń formalnych do procedury. Ma on natomiast prawo nie zgadzać się z merytorycznymi, a krytycznymi opiniami jego dorobku naukowego, ale w tym przewodzie były dwie recenzje pozytywne i dwie negatywne, a przez niego ocenione jako stronnicze. Z dyskusji Komisji wynika, że większość jej członków zgodziła się z opiniami negatywnymi, tymczasem podkreślały one w słabe strony jego książki habilitacyjnej i pozostałego dorobku. Część artykułów habilitant powtarza w niewielkiej książeczce habilitacyjnej pt. "[...]", zaś pozostałe artykuły nie układają się w spójną całość. Jako autor jest nieobecny w czeskich pracach bohemistycznych, zaś wydanie tomiku poezji nie ma naukowego charakteru. Dorobek jest zatem niewielki. Habilitant przypisał sobie zasługi na rzecz Instytutu [...] w W., czego jednak nie potwierdził jego dyrektor.

M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której decyzji Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, poprzez zbadanie przez Centralną Komisję jedynie samej uchwały Rady Wydziału Polonistyki Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. odmawiającej nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego, z pominięciem uchwały Komisji Habilitacyjnej z dnia [...] czerwca 2013 r., od której odwołanie złożył skarżący - podczas gdy norma prawna wskazuje na obowiązek zbadania przez organ całego przebiegu postępowania habilitacyjnego pod względem formalno-prawnym, zaś nieprawidłowości w toku postępowania habilitacyjnego (m. in. dodatkowa negatywna recenzja prof. J. B.) skutkowały podjęciem wadliwej uchwały przez Komisję Habilitacyjną, podtrzymanej następnie przez Radę Wydziału Polonistyki U[...], a w konsekwencji miały wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji;

b) art. 21 ust. 2 w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, poprzez utrzymanie w mocy przez Centralną Komisję uchwały Rady Wydziału Polonistyki U[...], podczas gdy postępowanie habilitacyjne nie było poprawne pod względem formalnym, bowiem Rada Wydziału podtrzymując uchwałę Komisji Habilitacyjnej nie przeanalizowała i nie zweryfikowała wątpliwości, jakie pojawiły się w toku postępowania habilitacyjnego skarżącego - co podnosił skarżący w uzupełnieniu odwołania, a na co zwróciła uwagę w swej opinii recenzent powołany przez Centralną Komisję - prof. dr hab. H. J. wskazując, że Rada "nie pochyliła się głębiej nad drobiazgowym sprawdzeniem dezinformacji, nieścisłości i insynuacji". Rada Wydziału nie wyjaśniła kwestii poruszonych w piśmie prof. A. E. - bezpośredniej przełożonej skarżącego - z dnia [...] sierpnia 2013 r., a które - jak wskazują kolejni recenzenci - miały wpływ na wydanie negatywnej uchwały w przedmiotowej sprawie. Podkreślenia wymaga fakt, że skarżący był w konflikcie z bezpośrednią przełożoną, która była zainteresowana w nieuzyskaniu przez niego stopnia doktora habilitowanego, co skutkowało następnie możliwością zwolnienia skarżącego z pracy (sprawa o przywrócenie do pracy i mobbing zawisła przed Sądem Rejonowym dla [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych [...]);

art. 21 ustawy o stopniach naukowych w zw. z art. 107 § 3 Kpa, poprzez:

• niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji podstaw stwierdzenia, że: "dorobek Kandydata do stopnia naukowego doktora habilitowanego jest niewystarczający" Ani też, że: "Nie spełnia on pod względem metodologicznym i historyczno- literackim, a także ilościowym, wymogów ustawowych". Centralna Komisja nie wskazała jednak, jakie wymogi ustawowe nie zostały spełnione, tymczasem dorobek skarżącego spełnia wymogi stawiane przez przepisy rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego - które na skutek delegacji ustawowej - precyzuje kryteria osiągnięć habilitanta;

• lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w której organ drugiej instancji nie odniósł się ani do merytorycznych zarzutów skarżącego - całkowicie je pomijając, ani też do zarzutów formalnych skarżącego zgłoszonych w uzupełnieniu do odwołania od uchwały Rady Wydziału Polonistyki Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz uchwały Komisji Habilitacyjnej z dnia [...] czerwca 2013 r., które skarżący złożył w dniu [...] marca 2014 r., stwierdzając, że skarżący żadnych formalnych zarzutów nie wniósł. Uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 2015 r. nie spełnia zatem wymogów, jakie ustawa wiąże z obligatoryjnym elementem decyzji jakim jest uzasadnienie faktyczne, uniemożliwiając poznanie podstaw merytorycznych i prawnych wydanej decyzji, jak również kontrolę jej legalności;

d) art. 18a ust. 5 i ust. 7 ustawy o stopniach naukowych, poprzez porządzenie dodatkowej - nieprzewidzianej ustawą - recenzji negatywnej przez prof. dr. hab. J. B., co skutkowało powołaniem się organu w skarżonej decyzji na istnienie czterech recenzji (dwóch pozytywnych i dwóch negatywnych), podczas gdy zgodnie z wymogami ustawy w toku postępowania habilitacyjnego sporządza się trzy recenzje. Skarżący otrzymał dwie recenzje pozytywne oraz jedną recenzję negatywną;

e) art. 18a ust. 10 ustawy o stopniach naukowych, poprzez jego pominięcie i nieprzeprowadzenie ze skarżącym rozmowy o jego osiągnięciach naukowych i planach naukowych pomimo zaistnienia przesłanek do zastosowania powyższego przepisu, na skutek wątpliwości wywołanych pismem prof. dr hab. A.E. z dnia [...] sierpnia 2013 r., co skutkowało brakiem sprawdzenia dezinformacji, nieścisłości i insynuacji, jakie pojawiły się w toku postępowania habilitacyjnego skarżącego, co z kolei skutkowało bezpodstawnym stwierdzeniem w zaskarżonej decyzji, że skarżący "przypisał sobie zasługi na rzecz Instytutu [...] w W., czego jednak nie potwierdził jego dyrektor". Powyższy zarzut potwierdzają obie negatywne opinie: prof. dr. hab. B. B. oraz prof. dr. hab. K. K., wskazując, że na decyzję o odmowie nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego miało wpływ pismo prof. A.E. z dnia [...] sierpnia 2013 r., w którym A. E. podważyła wiarygodność skarżącego;

f) art. 21 ustawy o stopniach naukowych w zw. z art. 73 § 1 i 2 Kpa, poprzez uniemożliwienie zapoznania się przez skarżącego z zebranym w sprawie materiałem dowodowym nie tylko przed wydaniem zaskarżonej decyzji, ale także po jej wydaniu, co uniemożliwiło skarżącemu powołanie wszystkich zarzutów. Ze szczątkowych dokumentów przedstawionych skarżącemu wynika, że jeden recenzent – prof. dr hab. J. B. odmówił sporządzenia recenzji w sprawie odwołania skarżącego, tymczasem z pisma, jakie Centralna Komisja skierowała do Zastępcy Dyrektora Departamentu Spraw Obywatelskich Kancelarii Prezesa Rady Ministrów wynika, że dwóch recenzentów odmówiło sporządzenia opinii w tym przedmiocie. Powyższe może świadczyć o utrudnianiu skarżącemu złożenia skutecznej skargi na decyzję, by za wszelką cenę - wbrew obowiązującym procedurom - uniemożliwić skarżącemu uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego. Odmowa sporządzenia opinii w przedmiocie odwołania skarżącego przez aż dwóch recenzentów mogła mieć także wpływ na wynik postępowania prowadzonego przed Centralną Komisją, a w konsekwencji na treść zaskarżonej decyzji (nie wykluczone, że po pozytywnej recenzji prof. dr hab. H.J. Centralna Komisja tak długo szukała recenzentów, aż znalazła takich, którzy sporządzili recenzje negatywne. Na powyższe wskazuje choćby fakt przesłania odwołania skarżącego do prof. dr. hab. J.B., który był członkiem Komisji Habilitacyjnej skarżącego nieprzychylnym mu w uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego i w tym celu sporządził dodatkową - nieprzewidzianą ustawą - negatywną recenzję, którą pod uwagę wzięła Centralna Komisja wydając zaskarżoną decyzję).

2) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 7, art. 77 i art. 80 KPA, poprzez:

• niewywiązanie się Centralnej Komisji z obowiązku rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, o czym świadczy stwierdzenie, że skarżący nie wniósł zastrzeżeń formalnych do procedury, które to zastrzeżenia są szczegółowo wskazane w uzupełnieniu odwołania z dnia [...] marca 2014 r., oraz stwierdzenie, że skarżący ubiegał się o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego w dyscyplinie językoznawstwo, podczas gdy skarżący ubiegał się o nadanie stopnia naukowego w dyscyplinie literaturoznawstwo (vide: pismo Centralnej Komisji do Zastępcy Dyrektora Departamentu Spraw Obywatelskich Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lipca 2015 r.), w wyniku czego w przedmiotowej sprawie została wydana błędna decyzja;

• brak zajęcie przez Centralną Komisję jakiegokolwiek stanowiska względem złożonego odwołania od uchwały Komisji Habilitacyjnej z dnia [...] czerwca 2013 r. na skutek braku wnikliwego rozpoznania sprawy;

3) art. 8 Kpa, poprzez prowadzenie postępowania wbrew obowiązującej naczelnej zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, polegające na wydłużeniu czasu trwania tego postępowania z ustawowych 6 miesięcy do prawie dwóch lat i pomimo pozytywnej opinii powołanego przez Centralną Komisję recenzenta w osobie prof. dr hab. H.J., powołanie kolejnych recenzentów, m. in. prof. dr. hab. J. B, który był członkiem Komisji Habilitacyjnej skarżącego, i który sporządził dodatkową negatywną recenzję w toku postępowania habilitacyjnego, mającą wpływ na wynik tego postępowania - tak, by ostatecznie Centralna Komisja mogła otrzymać opinie negatywne skutkujące możliwością podjęcia decyzji negatywnej w skutkach dla skarżącego.

W konkluzji skargi M. S. wniósł o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz utrzymanej przez nią uchwały organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania - także w zakresie orzeczenia, co do uchwały Komisji Habilitacyjnej z dnia [...] czerwca 2013 r.

- zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie.

Centralna Komisja argumentowała, iż skarga stanowi w swej zasadniczej części polemikę z ocenami recenzentów, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz postepowanie przez sądem administracyjnym nie może stanowić polemiki naukowej. Centralna Komisja zaznaczyła, że w aktach przewodu są trzy opinie recenzentów oraz pisemne wystąpienie członka komisji habilitacyjnej prof. J. B. Prof. J. B sporządził swoją ocenę jako członek komisji habilitacyjnej a nie jako formalny recenzent. Składanie pisemnych opinii przez członków komisji habilitacyjnej (oprócz zabierania głosów w dyskusji) nie jest zabronione. Niezasadny jest zarzut skargi, że w przewodzie było czterech recenzentów.

Wbrew twierdzeniom skargi, Centralna Komisja wzięła pod uwagę nie tylko odmowną uchwałę Rady Wydziału, ale i wcześniejszą uchwałę komisji habilitacyjnej. Ponieważ jednak możliwość odwołania przez habilitanta służy wobec uchwały Rady Wydziału a nie od uchwały komisji habilitacyjnej, uzasadnienie decyzji odnosiło się zasadniczo do treści rozstrzygnięcia Rady Wydziału odmawiającej nadania stopnia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Na wstępie podkreślenia wymaga, iż poza sfera orzeczniczą sądów administracyjnych pozostaje zagadnienie oceny wartości naukowej dorobku habilitanta oraz oceny wartości naukowej jego pracy habilitacyjnej. Zatem odnośnie takich zarzutów skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie może się wypowiedzieć.

Jedynym kryterium według którego sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów oraz utrzymanej nią w mocy uchwały organu pierwszej instancji – tu Rady Wydziału Polonistyki Uniwersytetu [...] jest kryterium legalności działania tych organów i podejmowanych przez nie rozstrzygnięć. Zasada ta wynika z zapisu zawartego w art. 1 § 1 i § 2 ustawy– Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Także z uwagi na zapis art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, procedowanie w tego typu spawach przez organy, odbywa się przede wszystkim w oparciu o własne przepisy proceduralne powyższej ustawy, zaś jedynie do zagadnień w nich nieuregulowanych, będą miały odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Tak więc zarzuty zawarte w skardze, a dotyczące naruszeń wskazanych przepisów procedury administracyjnej (Kpa), nie mogą zostać z tej przyczyny uwzględnione.

Skarga jest zasadna, w zakresie tej grupy zarzutów, która dotyczy naruszenia art. 18a ust. 5 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w których to zarzutach skarżący wskazuje na nieprawidłowe zakwalifikowanie przez Centralną Komisję opinii prof. dr. hab. J. B. jako recenzji. W zasadzie jest to decydujący o uchyleniu zaskarżonej decyzji zarzut.

Art. 18a ust. 5 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki stanowi, iż Centralna Komisja w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wniosku spełniającego wymagania formalne powołuje komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego. Komisja składa się z: 1) czterech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym przewodniczącego i dwóch recenzentów, wyznaczonych przez Centralną Komisję spoza jednostki, o której mowa w ust. 2 lub 3; 2) trzech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym sekretarza i recenzenta, wyznaczonych przez jednostkę, o której mowa w ust. 2 lub 3.

Z powyższego zapisu wyraźnie wynika, iż Centralna Komisja powołuje trzech recenzentów do zbadania wartości naukowych wszystkich dokonań habilitanta. Nie można zatem procedować w oparciu o cztery recenzje, ale jedynie trzy.

W niniejszej sprawie recenzentami byli prof. J. G., prof. A. G. i dr hab. J. Z., którzy dla potrzeb całego postepowania habilitacyjnego wydali recenzje. Dwie z tych recenzji były pozytywne dla habilitanta a jedna negatywna.

Jak następnie wynika z materiałów prac komisji habilitacyjnej oraz Rady Wydziału Polonistyki Uniwersytetu [...] jedynie te trzy recenzje były brane pod uwagę w procedowaniu nad opinią komisji habilitacyjnej i uchwałą organu pierwszej instancji. Wynika to z protokołu posiedzenia komisji habilitacyjnej z dnia [...] czerwca 2013 r. i jej uchwały (opinii) oraz uzasadnienia uchwały Rady Wydziału Polonistyki U[...] z dnia [...] czerwca 2013 r. a także z protokołu posiedzenia tego organu. W szczególności ani komisja habilitacyjna, ani Rady Wydziału Polonistyki U[...] za recenzje nie traktowały pisemnej opinii prof. J. B.

Trafnie w tym aspekcie argumentuje organ w odpowiedzi na skargę, gdy stwierdza, iż "Składanie pisemnych opinii przez członków komisji habilitacyjnej (oprócz zabierania głosów w dyskusji) nie jest zabronione."

Jednakże wszystkie gremia (komisja habilitacyjna, rada jednostki organizacyjnej – tu Rada Wydziału Polonistyki U[...], Centralna Komisja) biorące udział w postepowaniu habilitacyjnym winny dostrzegać różnice w pomiędzy pisemnym stanowiskiem danego członka komisji habilitacyjnej (równoważnym z zabraniem głosu w dyskusji) a formalną recenzją. Inaczej tak precyzyjny zapis art. 18a ust. 5 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w zakresie szczegółowo opisanej w nim procedurze powoływania recenzentów, nie miał by żadnego sensu.

Tymczasem zaskarżona decyzja Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów w uzasadnieniu wprost odnosi się do czterech recenzji, wskazując, iż "w tym przewodzie były dwie recenzje pozytywne i dwie negatywne".

Zatem prywatna opinia prof. J. B. została potraktowana przez członków Centralnej Komisji jako recenzja a nie jako jego głos w dyskusji podczas posiedzenia komisji habilitacyjnej, co stanowi o naruszeniu przez Centralną Komisję art. 18a ust. 5 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie to formalne naruszenie procedury mogło mieć istotny wpływ na wynik głosowania członków Centralnej Komisji, albowiem w rezultacie takiego potraktowania prywatnej opinii jednego z członków komisji habilitacyjnej, nadano jej rangę recenzji i w dalszej konsekwencji członkowie Centralnej Komisji w swoim przeświadczeniu błędnie głosowali w oparciu o dwie recenzje pozytywne i dwie recenzje negatywne, a nie w oparciu o dwie recenzje pozytywne i jedną recenzję negatywną.

Nadto w przedstawionej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie przez Centralną Komisję dokumentacji postepowania habilitacyjnego skarżącego bark jest protokołu z posiedzenia Centralnej Komisji. Brak jest takiego dokumentu zarówno w wykazie zawierającym 31 pozycji, jak i w aktach administracyjnych postępowania, przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie przez organ drugiej instancji.

Powyższe uniemożliwia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie przeprowadzenia dogłębniejszej kontroli prawidłowości postepowania przed tym organem (jak mógł to uczynić odnośnie pracy komisji habilitacyjnej jak i pracy organu pierwszej instancji) . W szczególności protokół taki zawiera istotę wystąpień członków Komisji przed aktem głosowania, co pozwala także na wyjaśnienie zajętego ostatecznie przez ten organ stanowiska.

Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. mija się ze stanem faktycznym sprawy nie tylko w zakresie ilości przedstawionych członkom Centralnej Komisji recenzji (o czym wyżej), ale także poprzez stwierdzenie, iż "Habilitant nie wniósł zastrzeżeń formalnych do procedury". Twierdzeniu temu przeczą zarzuty zgłaszane przez skarżącego, co do potraktowania przez komisje habilitacyjną oraz przez Radę Wydziału Polonistyki U[...] opinii prof. J. B., jako równoważnej z recenzjami. Są to zarzuty formalne zawarte zarówno w odwołaniu jak i w piśmie uzupełniającym odwołanie, na co trafnie zwraca uwagę skarżący w zarzutach skargi. Czym innym jest ocena zasadności tych zarzutów, a czym innym stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji o braku istnienia po stronie skarżącego zgłoszenia w odwołaniu zarzutów natury formalnej.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji także nie przedstawia rzeczywistego stanu sprawy, gdy określa odrobek naukowy skarżącego oraz jego pracę habilitacyjną w sposób jednoznaczny negatywny.

Trzy recenzje wydane w niniejszym postępowaniu habilitacyjnym nie są jednoznaczne i w sprzeczny sposób oceniają powyższe dokonania habilitanta. Również sprzeczne w tej materii są opinie wydane w przedmiocie zasadności odwołania skarżącego od uchwały Rady Wydziału Polonistyki U[...].

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji o rozbieżnościach tych nie wspominano, a także nie wyjaśniono dlaczego wobec różnic w ocenie dorobku skarżącego przyjęto jednoznacznie negatywną jego ocenę, skupiając się jedynie na fakcie kwestionowania przez skarżącego opinii i recenzji dla niego negatywnych.

Stwierdzone wyżej uchybienia powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów ponownie rozpatrzy odwołanie skarżącego od uchwały Rady Wydziału Polonistyki U[...] rozróżniając prywatne opinie członków komisji od recenzji, wydanych w tym postepowaniu habilitacyjnym na zasadzie art. 18a ust. 5 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dostrzega złożoność niniejszej sprawy wynikającej z różnej oceny dorobku naukowego i różnej oceny pracy habilitacyjnej przez recenzentów. Różnice te są także widoczne w załączonych do materiału niniejszej spawy opinii autorytetów naukowych, co do zasadności odwołania skarżącego. Zatem w tak niejednorodnej pod względem ocennym sprawie (inaczej gdy dokonania habilitanta są jednoznacznie ocenianie przez recenzentów i opiniujących negatywnie) uzasadnienie wydanej przez Centralną Komisję decyzji, chociaż w minimalnym stopniu, musi odnieść się także do powyższych rozbieżności.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 132 i art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji wyroku.