Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 378/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 16, art. 58 § 3, art. 67 § 2, art. 220 § 1 i 2;
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 21 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia H. Sp. z o.o. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 sierpnia 2021 r., sygn. akt III SA/Po 1065/21 w przedmiocie odrzucenia skargi H. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 11 maja 2021 r., nr 3001-IOA.4105.134.2020 w przedmiocie opłaty paliwowej oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 27 sierpnia 2021 r., sygn. akt III SA/Po 1065/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę H. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 11 maja 2021 r. w przedmiocie opłaty paliwowej.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi. Pomimo upływu wyznaczonego przez Sąd terminu, wpisu nie uiszczono. Złożono natomiast wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Strona skarżąca wniosła zażalenie, zaskarżając w całości postanowienie Sądu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", art. 16 w związku z art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym odrzuceniu skargi, gdyż skarżąca nie została skutecznie wezwana do uiszczenia wpisu sądowego.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu zażalenia wskazała, że wezwanie do uiszczenia wpisu zostało odebrane przez "upoważnionego pracownika", podczas gdy żaden pracownik nie był upoważniony do odbioru korespondencji. Tym samym termin do uiszczenia wpisu nie rozpoczął biegu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Reżim doręczeń kierowanych do osób prawnych pism sądowych w postępowaniu przed sądem administracyjnym określa art. 67 § 2 p.p.s.a., wskazując że ma to następować do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. Za taką uznaje się w utrwalonym od lat orzecznictwie sądowym osobę czynną w lokalu przedsiębiorstwa, o ile nic innego nie wynika z okoliczności towarzyszących czynności doręczenia. Wskazane domniemanie o charakterze faktycznym może być rzecz jasna wzruszone, wymaga to jednak co najmniej uprawdopodobnienia że osoba podpisana pod zwrotnym potwierdzeniem odbioru upoważniona do odbioru pism nie była (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z 6 września 2013 r., V CSK 428/12, LEX nr 1408228).

W tej sprawie skarżąca nie podjęła nawet próby przedstawienia Sądowi okoliczności, które mogłyby podważyć to domniemanie. Dlatego twierdzenia skarżącej o braku upoważnienia do odbioru pism dla pracownika, który odebrał przesyłkę pozostają gołosłowne.

W tym stanie rzeczy wezwanie do uiszczenia wpisu pomimo upływu wyznaczonego przez Sąd Wojewódzki zostało doręczone prawidłowo. Jego niewykonanie w wyznaczonym przez ten Sąd terminie wiązało się z obowiązkiem wydania postanowienia o odrzuceniu skargi.

Z tych przyczyn nie można uznać, że zaskarżone narusza art. 58 § 3 p.p.s.a. ani też art. 16 w związku z art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów stanowi podstawę odrzucenia skargi w sytuacji nieusunięcia jej braków formalnych w terminie i został on zastosowany prawidłowo. Przepisy art. 220 § 1 i 2 p.p.s.a. uzależniają podjęcie jakichkolwiek czynności merytorycznych w sprawie od uiszczenia opłaty i Sąd zasadnie nie podjął się rozpoznania nieopłaconej skargi. Poszczególne paragrafy art. 16 p.p.s.a. regulują z kolei skład sądu administracyjnego, który w tej sprawie był prawidłowy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.