Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 18/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 102 § 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 2 i art. 32 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 16; art. 28; art. 29; art. 63 § 3; art. 64 § 2; art. 124 § 1; art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 4; art. 157
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Radosław Stelmasiak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M. Ł. i M. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 listopada 2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku M. Ł. i M. Ł. utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia 6 października 2014 r. odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia 19 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu i zwrot wydatków.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy.

M. Ł. i M. Ł., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "[...]" s.c., wystąpili o przyznanie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za usunięcie z drogi pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...] oraz za dozór tego pojazdu w okresie od dnia 30 października 2010 r. do dnia 20 lutego 2013 r.

Postanowieniem z dnia 19 maja 2014 r. Prezydent Miasta [...] przyznał M. Ł. i M. Ł. wynagrodzenie za dozór i zwrot poniesionych koniecznych wydatków związanych z dozorem pojazdu w kwocie 6.480,00 zł.

M. Ł. i M. Ł. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 19 maja 2014 r. W piśmie tym skarżący wnieśli również o stwierdzenie nieważności postanowień w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór i usunięcie pojazdów, w tym postanowienia z dnia 19 maja 2014 r. w związku z wadliwym kierowaniem postanowień do spółki cywilnej, podczas gdy stronami postępowania są M. Ł. i M. Ł. Skarżący podkreślili, że stroną postępowania mogą być osoby fizyczne, a nie spółka cywilna. Skierowanie postanowienia do spółki cywilnej [...] powoduje, że postanowienie jest dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej: K.p.a.

Postanowieniem z dnia 6 października 2014 r. Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia organu I instancji z dnia 19 maja 2014 r. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że nie można zasadnie twierdzić, że wydając zakwestionowane postanowienie organ dopuścił się kwalifikowanego naruszenia prawa poprzez skierowanie postanowienia do podmiotu niebędącego stroną postępowania. Kolegium argumentowało, że sporne postanowienie wydano na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z przepisu tego wynika, że stronami w sprawie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór są, co do zasady, wierzyciel, zobowiązany oraz dozorca. Kolegium stwierdziło, że w sprawie tej nie znajdował zastosowania art. 28 K.p.a. definiujący pojęcie strony postępowania administracyjnego.

M. Ł. i M. Ł. we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wnieśli o uchylenie powyższego postanowienia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia 18 listopada 2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia 6 października 2014 r. W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., organ jest obowiązany stwierdzić nieważność decyzji, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. W myśl zaś art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., organ stwierdza nieważność decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że w niniejszej sprawie nie zaistniała kwalifikowana wada postanowienia uzasadniająca stwierdzenie jego nieważności. Za taką wadę nie można uznać okoliczności wysłania wyłącznie jednego egzemplarza postanowienia na adres będący miejscem zamieszkania M. Ł. i M. Ł. i jednocześnie siedzibą prowadzonej przez nich w formie spółki cywilnej działalności gospodarczej. Organ stwierdził, że dopuszczalne jest doręczenie pism dla wspólników w siedzibie spółki cywilnej. Nie budzi wątpliwości organu, że [...] jest firmą, pod którą działają skarżący oraz, że stronami postępowania są wspólnicy spółki cywilnej. Organ podkreślił, że w toku postępowania w sprawie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdów i zwrotu poniesionych koniecznych wydatków związanych z dozorem jako adresatów rozstrzygnięć oznaczano "M. Ł. i M. Ł. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą [...] spółka cywilna".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. Ł. i M. Ł. wnieśli o uchylenie powyższego postanowienia w całości oraz stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia 19 maja 2014 r. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 156 §1 pkt 2 i 4 K.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że postanowienie z dnia 19 maja 2014 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ zostało skierowane do spółki cywilnej, w sytuacji gdy stroną postępowania są wspólnicy spółki cywilnej. Skarżący zarzucili, że pisma w toku postępowania administracyjnego były wysyłane w jednym egzemplarzu i kierowane wyłącznie do spółki. Tymczasem skoro jest dwóch wspólników, powinny być wysyłane w dwóch egzemplarzach.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem kontroli w Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18 listopada 2014 r., utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia 6 października 2014 r., odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 19 maja 2014 r., wydanego z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] przez Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów w [...] w przedmiocie przyznania M. Ł. i M. Ł. zwrotu wydatków i przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu.

Zaskarżone postanowienie Kolegium zostało wydane w jednym z nadzwyczajnych postępowań – postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że postępowanie to traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się według przepisów art. 157 i następnych K.p.a. Jest to samodzielne postępowanie administracyjne, którego celem jest ustalenie, czy dana decyzja (postanowienie) jest dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Organ administracyjny prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) jest zobligowany do zbadania, czy z materiału dowodowego wynika, że doszło do rażącego naruszenia prawa i na czym ono polegało. Należy zwrócić uwagę, że Kodeks postępowania administracyjnego rozróżnia "naruszenie prawa" od "rażącego naruszenia prawa", nie każde bowiem naruszenie prawa wywołuje skutki prawne. Rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną formą naruszenia prawa i wywołuje najdalej idące konsekwencje prawne, dlatego też podlega ścisłej wykładni (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 1989 r., sygn. akt IV SA 90/89; wyrok NSA z 9 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 828/13). Przedmiotem rażącego naruszenia prawa są najczęściej przepisy prawa materialnego, jednakże naruszenie to może również dotyczyć przepisów postępowania administracyjnego, zwłaszcza tych, które stanowią gwarancję prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Skuteczność zarzutów przedstawionych przez pryzmat rażącego naruszenia prawa zależy więc od wykazania szczególnej wadliwości decyzji (postanowienia) administracyjnej podjętych w postępowaniu zwykłym, co wiąże się z zasadą trwałości aktów administracyjnych, wyrażonej w art. 16 K.p.a. Chodzi tu zatem o wady wyjątkowo ciężkie, które należy usunąć poprzez wyeliminowanie z obrotu obarczonego tymi wadami aktu administracyjnego.

Dla stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) konieczna jest ocena naruszenia jako "rażącego" w świetle całokształtu okoliczności sprawy. O rażącym naruszeniu prawa można zatem mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: 1) naruszenie prawa ma charakter oczywisty; 2) charakter przepisu, który został naruszony, pozwala na uznanie oczywistości naruszenia; 3) przemawiają za tym racje ekonomiczne czy gospodarcze. Przy czym wymienione powyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiane, ale jasno wskazane (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2594/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 116/14; wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 878/10).

Przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności mogą być również postanowienia, na które służy zażalenie i postanowienia wydane w wyniku zażalenia (art. 156 § 1 w zw. z art. 126 K.p.a.). Instytucja nieważności odnosi się również do postanowień wydawanych, tak jak w niniejszej sprawie, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie bowiem do art. 18 tej ustawy, który nakazuje stosować odpowiednio Kodeks postępowania administracyjnego, stwierdzeniu nieważności podlegają postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym, o ile służy na nie zażalenie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że postanowienie, którego stwierdzenia nieważności domagają się skarżący, nie jest dotknięte ani wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., ani wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.

Stosownie do art. 156 § 1 K.p.a., organ administracji stwierdza nieważność decyzji (odpowiednio postanowienia), między innymi w przypadku gdy decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2) lub w sytuacji, gdy została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie (pkt 4). Zdaniem skarżących, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z obydwoma przypadkami. Argumentacja skarżących odnosząca się do obydwu podstaw stwierdzenia nieważności jest w zasadzie taka sama i sprowadza się do poglądu, że postanowienie z dnia 19 maja 2014 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ postępowanie prowadzone było w stosunku do nieposiadającej osobowości prawnej spółki cywilnej "[...]", a korespondencja w sprawie doręczana podmiotowi nieuprawnionemu (spółce cywilnej), w sytuacji, gdy stroną postępowania mogli być wyłącznie wspólnicy tej spółki. W ocenie skarżących, czynnością nieprawidłową było doręczenie postanowienia wyłącznie w jednym egzemplarzu do nieposiadającej osobowości prawnej spółki cywilnej, podczas gdy organ był zobligowany do kierowania dwóch egzemplarzy postanowienia do każdego ze wspólników spółki.

Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów skargi, w pierwszej kolejności zauważyć należy, że przesłanka stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) jest najbardziej ogólną (najszerszą) z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Oznacza to, że pozostałe przesłanki wskazujące na kwalifikowane wady aktu administracyjnego, jako bardziej szczegółowe mieszczą się w przesłance określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jako rażące naruszenie prawa (por. J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Warszawa 2012, str. 622). Należy więc podzielić zapatrywanie Kolegium, że wystąpienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. stanowiłoby również o zaistnieniu przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Skierowanie bowiem aktu administracyjnego do osoby niebędącej stroną w sprawie jest rażącym naruszeniem prawa.

Wbrew stanowisku skarżących, brak jest podstaw do uznania, że organ przeprowadził postępowanie i skierował postanowienie z dnia 19 maja 2014 r. do podmiotu niebędącego stroną postępowania. Przede wszystkim zaznaczyć należy, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 28 i art. 29 K.p.a., odnoszące się do kręgu podmiotów, które mogą być stronami postępowania administracyjnego. Ustalając strony postępowania w sprawie o zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru pojazdu oraz wynagrodzenia za jego dozór należy bowiem zastosować przepisy szczególne, to jest unormowania wynikające z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 102 § 2 tej ustawy, stronami w sprawie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór są, co do zasady, wierzyciel, zobowiązany oraz dozorca. Natomiast przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, stosownie do art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, należy stosować odpowiednio.

W niniejszej sprawie z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za dozór samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i zwrot wydatków z tym związanych wystąpili M. Ł. i M. Ł. działający jako wspólnicy spółki cywilnej "[...]" M. Ł. M. Ł.. Postanowieniem z dnia 19 maja 2014 r., Dyrektor Zarządu Dróg i Mostów w [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], przyznał wspólnikom spółki cywilnej "[...]" wynagrodzenie i zwrot wydatków. W nagłówku postanowienia jako stronę wskazał: "[...]" s.c., [...]. Postanowienie zostało wysłane na adres, pod którym skarżący prowadzą działalność gospodarczą, a które jest jednocześnie ich miejscem zamieszkania ([...]). Odbiór powyższego postanowienia pokwitował własnoręcznym podpisem M. Ł.

W tych okolicznościach nie istnieją podstawy do przyjęcia, że postępowanie zakończone wydaniem ostatecznego postanowienia z dnia 19 maja 2014 r. było prowadzone wobec podmiotu nieuprawnionego i niebędącego stroną postępowania. Nie ulega wątpliwości, że spółka cywilna nie może być podmiotem praw i obowiązków w postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie można jednak za trafny uznać poglądu skarżących, że orzeczenie zostało skierowane do spółki cywilnej zamiast do właściwych stron. Całe postępowanie toczyło się w oparciu o wniosek przedsiębiorców (wspólników spółki) i nie było wątpliwości, że byli oni dozorcami uprawnionymi do uzyskania odpowiedniego wynagrodzenia na gruncie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zatem wymienienie w nagłówku postanowienia nazwy (firmy) spółki cywilnej obok imienia i nazwiska wspólników spółki nie przesądza o skierowaniu orzeczenia do spółki jako do podmiotu, który nie istnieje i w związku z tym, nie może być adresatem postanowienia. Istotne jest, że w nagłówku postanowienia oboje ze wspólników M. Ł. i M. Ł. byli wymienieni. W związku z tym uznać ich należy za adresatów postanowienia.

Z wadliwością decyzji (postanowienia) w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy nastąpiło określenie praw i obowiązków podmiotu innego, niż strona postępowania. Przez użyte w tym przepisie sformułowanie "skierowanie decyzji" należy rozumieć sytuację, w której w drodze aktu administracyjnego następuje określenie praw lub obowiązków oznaczonego podmiotu. Unormowanie to ma bowiem eliminować sytuacje, w których akt administracyjny nie może wywołać przewidzianych w nim skutków, z uwagi na skierowanie do niewłaściwej osoby, nieposiadającej uprawnień strony. Wymienienie w postanowieniu obok imion i nazwisk wspólników spółki cywilnej formy i nazwy pod jaką prowadzą działalność gospodarczą nie oznacza, że postanowienie zostało skierowane do nieistniejącego podmiotu. Adresatami postanowienia są bowiem wymienieni w nim wspólnicy.

Faktu "skierowania decyzji" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., nie można utożsamiać z faktem "doręczenia decyzji", nie chodzi tutaj bowiem o omyłkę w doręczeniu aktu, względnie brak podstaw do tegoż doręczenia, ale właśnie o rozstrzygnięcie o prawa lub obowiązkach osoby niebędącej stroną (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1347/10; wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1935/11).

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że stroną prowadzonego postępowania nie był podmiot "[...]" spółka cywilna. Taki podmiot jako strona postępowania nie istnieje. "[...]" jest jedynie fantazyjnym określeniem przedsiębiorstwa prowadzonego wspólnie przez wspólników M. Ł. i M. Ł., a dodatek "spółka cywilna" oznacza, że przedsiębiorców łączy umowa spółki cywilnej. Wbrew stanowisku skarżących okoliczność, że w nagłówku postanowienia z dnia 19 maja 2014 r. oprócz imion i nazwisk M. Ł. i M. Ł. wymieniona została używana przez wspólników nazwa spółki, nie przesądza o uznaniu spółki za stronę postępowania. Z akt administracyjnych wynika, że M. Ł. i M. Ł. prowadzą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą "[...]" i są jedynymi wspólnikami tej spółki oraz że wskazywana przez przedsiębiorców "siedziba spółki" ([...]) jest jednocześnie miejscem zamieszkania wspólników tej spółki. Skoro miejsce zamieszkania wspólników spółki cywilnej "[...]" i miejsce prowadzonej przez nich działalności gospodarczej jest tożsame, to nie można uznać za nieprawidłowe działania organu polegającego na skierowaniu postanowienia z dnia 19 maja 2014 r. do wspólników spółki pod powyższym adresem. Fakt przesłania wspólnikom spółki cywilnej jednego (zamiast do każdego z nich odrębnie) egzemplarza postanowienia, nie oznacza, że nastąpiło skierowanie postanowienia do podmiotu niebędącego stroną. Doręczenie pisma dla wspólników spółki cywilnej w "siedzibie spółki" jest dopuszczalne, nie stoi bowiem w sprzeczności z obowiązującymi w tym zakresie przepisami K.p.a. o doręczeniach (art. 39 – 49) w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W przypadku gdy w nagłówku postanowienia, obok nazwy spółki organ wymienia imiona i nazwiska wspólników i postanowienie to jest kierowane na adres "siedziby spółki" (będący jednocześnie miejscem zamieszkania wspólników) i odebrane przez jednego ze wspólników, nie można czynić zarzutu organowi w kwestii braku należytego powiadomienia wszystkich wspólników spółki o treści postanowienia. Chociaż więc stroną niniejszego postępowania są wspólnicy spółki cywilnej, to nie może budzić wątpliwości kwestia uprawnień każdego ze wspólników do odbioru pism i przesyłek, są to bowiem czynności z zakresu zwykłych spraw spółki. (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 1998 r., sygn. akt SA/Bk 940/97; wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1998 r., sygn. akt SA/Bk 1302/97; wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 września 2000 r., sygn. akt V SA 2035/99). Zauważyć ponadto należy, że wspólnicy przedmiotowej spółki są małżonkami, a doręczenie przesyłki zaadresowanej wspólnie do obojga małżonków do rąk jednego z nich, jest - co do zasady - skuteczne wobec drugiego małżonka (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1862/09; wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 764/11). Nawet gdyby w szczególnych okolicznościach konkretnej sprawy okazało się, że doręczenie było skuteczne tylko w stosunku do jednego z małżonków, to nie mogłoby być mowy o nieważności postanowienia jako niedoręczonego prawidłowo jednej ze stron postępowania.

Odnosząc się do zarzutu, że w identycznej sprawie - sygn. akt III SA/Lu 191/10 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 28 września 2010 r. orzekł o nieważności postanowienia, wyjaśnić należy, że sprawa ta dotyczyła innego stanu faktycznego i prawnego, skoro jej przedmiotem było stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a skarga została uwzględniona ponieważ organ rozpoznał zażalenie niepodpisane przez jednego ze wspólników spółki cywilnej, naruszając w sposób istotny art. 63 § 3 i art. 64 § 2 K.p.a., co skutkowało sankcją wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

W świetle powyższych rozważań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo uznało, że postanowienie z dnia 19 maja 2014 r. nie jest obarczone kwalifikowanymi wadami prawnymi, wymienionymi w art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 4 K.p.a., wobec czego nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności tego postanowienia. Nie można też zarzucać, że wydając zaskarżone postanowienie organ naruszył zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz zasadę równości wobec prawa, a przez to naruszył art. 2 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Podobnie trzeba ocenić zarzuty i wnioski skargi, że z rażącym naruszeniem art. 124 § 1 K.p.a. organ wadliwie wskazał stronę postępowania i przyznał zdolność prawną "firmie osoby fizycznej" wbrew przepisowi art. 29 K.p.a., który nie zalicza spółki cywilnej do żadnej z kategorii podmiotów wymienionych w tym przepisie. To, że zgodnie z tym ostatnim przepisem, stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki, które nie posiadają osobowości prawnej, nie oznacza, że postanowienie z dnia 19 maja 2014 r. rażąco narusza treść art. 124 § 1 K.p.a. przewidującego, że postanowienie powinno zawierać oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu. Jak wyżej wykazano spółka cywilna "[...]" nie była ani stroną postępowania, ani podmiotem praw i obowiązków w przeprowadzonym postępowaniu. Okoliczność, że uległo zmianie "procedowanie organu administracji (...) i Samorządowego Kolegium Odwoławczego przed dniem 4 czerwca 2014 r. oraz po tej dacie" i obecnie korespondencja organów kierowana jest do M. Ł. i M. Ł. oddzielnie nie jest dowodem świadczącym o kwalifikowanej wadliwości spornego postanowienia z dnia 19 maja 2014 r. podobnie, jak i poglądy prawne prezentowane w orzeczeniach sądów administracyjnych, na które skarżący powołują się w skardze.

Z tych też względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), oddalił skargę.