Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 610/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 22 lutego 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lutego 2023 roku sprawy ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 czerwca 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga A. A. (zwanego dalej "inwestorem" lub "skarżącym") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej "SKO", "Kolegium" lub "organem II instancji") z dnia 27 czerwca 2022 r., nr [...]. W decyzji tej utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. (zwanego dalej "Prezydentem" lub "organem I instancji") z dnia 25 marca 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. Inwestycja zaplanowana przez inwestora miała polegać na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami (pięć lokali mieszkalnych), na terenie położonym w K. przy ul. [...], oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Decyzja organu II instancji zapadła w oparciu o poniżej przedstawiony stan faktyczny i prawny.

Inwestor złożył do Urzędu Miasta K. w dniu 27 października 2021 r. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych jedno i dwulokalowych z garażami – pięć lokali mieszkalnych. Zgodnie z treścią wniosku budynki miały mieć charakter szeregowy, wielkość powierzchni zabudowy miała wynosić do 350 m2. Szerokość elewacji frontowej miała wynosić od 6 m do 15 m od strony ulicy [...], wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki miała wynosić od 6 m do 10,5 m. Inwestor przewidział płaski dach o nachyleniu do 10 stopni, wysokość kalenicy miała wynosić od 6 m do 10,5 m. Łączny metraż działki przeznaczony do przekształcenia miałby wynosić 1.211,57 m2. Dostęp do wody, energii elektrycznej, gazowej, ścieków bytowych miał zostać zapewniony poprzez projektowane przyłącze. Energia cieplna miała pochodzić z własnego źródła. Dostęp do drogi publicznej miał być zapewniony przez projektowany zjazd. Inwestor zapewnia 10 miejsc postojowych. Do wniosku dołączono oświadczenia gestorów sieci o zapewnieniu dostawy mediów.

Prezydent zawiadomił w piśmie z dnia 23 listopada 2021 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zaplanowanej inwestycji. Jednocześnie Prezydent zwrócił się do Dyrektora Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Zarządu Dróg Miejskich w K. oraz W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o uzgodnienie warunków zabudowy.

Zarząd Dróg Miejskich w K. zwrócił się do inwestora o nadesłanie kopii mapy celem ustalenia organizacji ruchu w związku z obsługą komunikacyjną zaplanowanej inwestycji.

W. Wojewódzki Konserwator Zabytków wezwał Prezydenta o nadesłanie analizy widokowej i przestrzenno-urbanistycznej, opierając się na ikonografii i kartografii omawianego terenu. Układ urbanistyczny Miasta K. jest ujęty w rejestrze zabytków, stąd dla wydania wytycznych konserwatorskich, należy przedstawić taką analizę.

Zarząd Dróg Miejskich w K. negatywnie zaopiniował projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Mimo skutecznego wezwania, inwestor nie nadesłał żadnych dokumentów, które mogłyby rozwiać wątpliwości Zarządu Dróg Miejskich w K.. W oparciu o dostępny materiał dowodowy należało stwierdzić, zdaniem Zarządu, że istnieje duże pochylenie terenu, a fragment ul. [...] w K., do której ma dostęp działka inwestycyjna, stanowią schody terenowe.

W piśmie z dnia 17 stycznia 2022 r. Prezydent powiadomił inwestora o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Czyniąc zadość obowiązkowi z art. 79a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a.") Prezydent poinformował inwestora, że projekt decyzji nie uzyskał aprobaty zarządcy drogi.

Decyzją nr [...] z dnia 25 marca 2022 r., znak: [...] [...] Prezydent odmówił wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Prezydent, powołując art. 53 ust. 4 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm., zwanej dalej "u.p.z.p."), stwierdził, że należało przekazać projekt decyzji do uzgodnienia z innymi podmiotami administracji publicznej. Należało uzyskać m.in. stanowisko zarządcy drogi.

Zarząd Dróg Miejskich w K. negatywnie zaopiniował projekt decyzji. Ukształtowanie terenu oraz fakt styczności ze schodami terenowymi prowadzą do wniosku, że działka de facto nie ma dostępu do drogi publicznej.

W terminowo wniesionym odwołaniu od decyzji organu I instancji inwestor, reprezentowany przez pełnomocnika – S. S. – zakwestionował ją. Stwierdzono, że uzgadnianie nastąpiło z naruszeniem przepisów u.p.z.p. tzn., że uzgadnia się projekt decyzji, a nie opiniuje się wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Na tej podstawie inwestor wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji.

Decyzją z dnia 27 czerwca 2022 r., nr [...] Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. SKO zrelacjonowało stan faktyczny oraz przytoczyło przepisy prawa, jakie znalazły zastosowanie w sprawie. Organ II instancji stwierdził, że przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy wójt, burmistrz (prezydent miasta) ma obowiązek uzgodnić ją z podmiotami wskazanymi w art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 u.p.z.p. Jednym z tych organów jest zarządca dróg dla Miasta K..

SKO podkreśliło, że uzgadnianie decyzji następuje w trybie art. 106 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie jest inna sytuacja. Prezydent jest jednocześnie organem administracji publicznej, przed którym zawisła sprawa o ustalenie warunków zabudowy dla zaplanowanej inwestycji i jest także zarządcą dróg gminnych – Miasta K.. W jego imieniu, kompetencje zarządy dróg wykonuje Zarząd Dróg Miejskich w K.. Nie było zatem potrzeby, aby Zarząd Dróg Miejskich w K. wydawał postanowienie w trybie art. 106 § 1 k.p.a. Wszystkie jednostki organizacyjne działające w imieniu prezydenta miasta na prawach powiatu ustalają i opiniują wewnętrznie planowane rozstrzygnięcia, ale ostatecznie stanowią one rozważania pochodzące od jednego organu (tu: Prezydenta). Wewnętrzne opiniowanie projektu decyzji o warunkach zabudowy nie jest praktyką nieprawidłową.

Zdaniem SKO, planowana inwestycja nie ma zapewnionej obsługi komunikacyjnej. Działka inwestycyjna posiada styczność z ul. [...] w K., ale na całej długości tejże działki, ta ulica stanowi schody terenowe z uwagi na duże pochylenie terenu. Dlatego też Kolegium uznało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwestionując decyzję organu II instancji. Treść skargi jest tożsama z treścią odwołania.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. W ocenie organu II instancji zarzuty Skarżącego są niezasadne i nie wpływają na prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego przez SKO. Prezydent w sposób właściwy przeprowadził postępowanie i sporządził analizę urbanistyczną. W ocenie SKO materiał dowodowy był kompletny, stąd organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany rozstrzygnięcia Prezydenta. Organ II instancji w pełni podtrzymał swoje stanowisko.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego stanowisko w sprawie zajęła uczestniczka postępowania – L. K.. Stwierdziła, że planowana inwestycja nie uwzględnia oddziaływania jej na środowisko, w szczególności na poziom wód gruntowych na działkach położonych wyżej. Kilka lat temu poprzedni właściciel działki inwestycyjnej wykarczował drzewa i wyrównał teren. To spowodowało stopniowe usychanie drzew i krzewów rosnących na skarpie. Dalsza ingerencja w podłoże może całkowicie uniemożliwić uczestnikom korzystanie z działki dla celów uprawy warzyw i owoców, co stanowi dodatkowe źródło dochodów.

W związku z nieuzupełnieniem braków formalnych pisma nadesłanego przez L. K., do uzupełnienia których została wezwana, zarządzeniem z dnia 9 grudnia 2022 r. pozostawiono pismo bez rozpoznania.

W piśmie z dnia 20 lutego 2023 r. skarżący uzupełnił swoje stanowisko. Podniósł, że jego sąsiad, którego działka graniczy bezpośrednio z ulicą [...], posiada wjazd od ulicy [...], mimo schodów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W związku z tym, zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2023 r. Zastępca Przewodniczącej Wydziału II tut. Sądu skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lutego 2023 r.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami podniesionymi w skardze, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd.

Przedmiotem skargi jest ocena zgodności z prawem decyzji SKO utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. W wyniku przeprowadzonej kontroli sądowej, Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania o tym, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z poniższej argumentacji.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są przepisy u.p.z.p. Skarżący zaplanował realizację inwestycji – budowę budynków mieszkalnych z miejscami postojowymi przy ul. [...], a de facto, przy ul. [...] w K.. Organy administracji publicznej (rozpoznawczy oraz odwoławczy) zgodnie stwierdziły, że skarżący nie może uzyskać korzystnej dla siebie decyzji, ponieważ niemożliwe jest zapewnienie działce dostępu do drogi publicznej w ten sposób, że będzie ona skomunikowana dla pojazdów. Skarżący stanowczo odrzuca te twierdzenia i powołuje się na przykład swojego sąsiada, który znajduje się w podobnej sytuacji, jednakże poniżej jego działki. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela poglądy SKO, jakie wyartykułowano w zaskarżonej decyzji.

Na wstępie należy tylko przypomnieć, że decyzja o warunkach zabudowy może być wydana, jeżeli zostaną spełnione łącznie warunki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Jednym z tych warunków jest dostęp do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Przez dostęp do drogi publicznej rozumie się z kolei bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (art. 2 pkt 14 u.p.z.p.). Nie ulega wątpliwości, że działka skarżącego posiada dostęp do drogi publicznej. Tą drogą jest ulica [...] w K.. Jest to droga publiczna, bowiem widnieje ona w spisie ulica i placów Miasta K. pod poz. [...]. Sąd zwraca uwagę na definicję drogi z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1693 z późn. zm., zwanej dalej "u.d.p."). Według definicji ustawowej, droga to budowla składająca się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, stanowiąca całość techniczno-użytkową, usytuowana w pasie drogowym i przeznaczona do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. Ustawodawca wymienia cele, na jakie przeznaczona jest droga. Wymienia się ruch lub postój pojazdów, ruch pieszych, ruch osób poruszających się dzięki urządzeniom wspierającym ruch, a także jazdę wierzchem lub pędzenie zwierząt. Wystarczy więc, że droga będzie spełniała jedną z tych funkcji, aby mówić o drodze w myśl u.d.p. Nie jest konieczne, aby droga spełniała te wszystkie funkcje jednocześnie, gdyż w takiej sytuacji nie można byłoby mówić o drogach.

Skarżący wskazał, że jego inwestycja ma obejmować, poza budową budynków mieszkalnych, 10 miejsc postojowych. Jest to w pełni zrozumiałe posunięcie, ponieważ nie da się zaprojektować obiektu budowlanego bez miejsc wskazania postojowych, pomijając możliwość odstąpienia od przepisów prawnobudowlanych, na co zgodę wydaje minister właściwy do spraw budownictwa. Warto więc zwrócić uwagę na treść § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1255, zwanego dalej "rozporządzeniem"). Powołany przepis stanowi: "Zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne [ust. 1]. Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne [ust. 2]". Zacytowany przepis wyraźnie wskazuje, że nie można nie zaprojektować obiektu budowalnego bez miejsc postojowych, które będą skomunikowane z działką. W niniejszej sprawie pojawia się istotny problem braku skomunikowania, co zdaniem Sądu oraz SKO, nie budzi wątpliwości.

Ulica [...] w K. od strony ulicy [...] stanowi ciąg pieszy w postaci schodów prowadzących w kierunku północno-wschodnim. Działka skarżącego jest położona na zboczu wzniesienia, a posiada ona wyłączny dostęp do ul. [...], która, jak wskazało SKO, stanowi schody. Podkreślenia wymaga, co skarżący zasygnalizował, że nie tylko same schody, ale także działka leżąca bezpośrednio przy schodach (działka ew. nr [...] i [...]) również stanowią grunty, które w ewidencji gruntów widnieją jako droga ("dr"). Skarżący wywodzi z tego, że Miasto K. powinno wybudować drogę albo przenieść schody w kierunku południowym, aby można było wykonać prawidłowy wjazd. Należy podnieść, że żądanie skarżącego jest niemożliwe do spełnienia. Po pierwsze, Prezydent, jako zarządca dróg miejskich Miasta K., decyduje autonomicznie czy i jaką drogę zbudować, wyremontować, a także przesądza o sposobie jej utrzymywania. Nie ma bowiem przepisu prawnego, który wymagałby od zarządcy drogi budowanie nowych dróg, tudzież poprawianie ich komunikacji. Gdyby tak było, każdy mógłby dochodzić swoich roszczeń o budowę drogi celem skomunikowania działki. Jest to niemożliwe.

Zestawiając ze sobą treść art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. a także § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia, należy wskazać, że dostęp do drogi publicznej nie może być fikcyjny, a zapewnienie miejsc postojowych wymaga zagwarantowania komunikacji dedykowanej pojazdom (zob. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 358/20, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA", na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Musi to być dostęp pozwalający na przejazd i przejście na działkę jednocześnie. Dostęp do drogi publicznej nie może być dostępem wyłącznie hipotetycznym, lecz musi być realny tzn. musi to być taki dostęp, który gwarantuje samemu wnioskodawcy skomunikowanie terenu inwestycji z drogą publiczną lub wykorzystywanie danego terenu w celu skomunikowania się z drogą publiczną (wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1444/16, dostępny w CBOSA). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny: "Na etapie ustalania warunków zabudowy istotne jest stwierdzenie wystąpienia przesłanek warunkujących możliwość przyszłej realizacji inwestycji. Jedną z nich jest stwierdzenie tego, czy planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej. Dostęp ten, w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. należy rozumieć jako dostęp zapewniający faktyczną możliwość przejścia i przejazdu z terenu inwestycji do drogi publicznej. Dostęp ten nie może być bowiem dostępem wyłącznie hipotetycznym, lecz musi być realny." (wyrok NSA z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1042/16, podobnie – wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2078/11, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 156/19, dostępne w CBOSA). W zacytowanym stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego ujawnia się koniunkcja poprzez użycie spójnika "i". Musi być zatem możliwy przejazd i przejście jednocześnie.

Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który stwierdził, że dostęp zakłada konieczność istnienia drogi, umożliwiającej zarówno ruch pieszy, jak i ruch pojazdów. Ciąg pieszy takiej możliwości nie daje (wyrok WSA w Lublinie z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 120/21, dostępny w CBOSA). Pojęcie dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. należy rozumieć jako dostęp faktyczny i prawny, zapewniający kumulatywne spełnienie obu tych przesłanek. Dostęp do drogi publicznej musi zapewniać faktyczną możliwość przejścia i przejazdu do drogi publicznej, musi być to dostęp realny (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 418/12, dostępny w CBOSA).

Stanowisko orzecznictwa, które przykładowo przywołano w dwóch poprzednich akapitach, jest zbieżne z poglądem Sądu w składzie orzekającym – dostęp do drogi publicznej z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. nie może ograniczać się wyłącznie do styczności (bezpośredniej lub pośredniej) z drogą publiczną, ale musi to być taki dostęp, aby możliwy był też przejazd i jednocześnie przejście na tę działkę, skoro wymaga tego § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia. W niniejszej sprawie mowa jest o dostępie do ulicy [...] w K., która stanowi na całej długości granicy działki skarżącego – schody terenowe. Chociaż pas drogowy jest szerszy niż schody, nie ma faktycznej możliwości zaprojektowania zjazdu z drogi na działkę. Musiałoby to prowadzić do przejazdu przez teren w górę ulicy [...] niedostosowany do jakiegokolwiek ruchu, a następnie prowadzić na działkę skarżącego poprzez powierzchnię płaską oddzielającą dwa segmenty schodów terenowych. Należy mieć na uwadze, że zarządca dróg gminnych jest zobowiązany do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego we wszystkich aspektach ruchu. Nie może dopuścić, aby pojazdy poruszały się po wzniesieniu niedostosowanym do ruchu z uwagi na ukształtowanie terenu, a następnie wjeżdżały na działkę poprzez ciąg pieszy, który jest dość specyficzny, ponieważ stanowi schody. Już w tym momencie należy odnieść się do zarzutu skarżącego wyrażonego w piśmie z dnia 20 lutego 2023 r. Sąd, rozpoznając skargę na decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy, nie może rozpoznawać kwestii związanych z ustaleniami poczynionymi w odrębnych postępowaniach zwieńczonych odrębnymi decyzjami. Sąd nie zna powodów, dla których jego sąsiad posiada wjazd na działkę i nie może z tego wywodzić korzystnych dla skarżącego skutków. Podobieństwo spraw nie stanowi przesłanki ustalenia warunków zabudowy z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Ponadto każda decyzja ostateczna korzysta z domniemania legalności, co oznacza, że przyjmuje się jako pewnik, iż decyzja odpowiada prawu. Do momentu wyeliminowania jej z obrotu prawnego w prawem przewidzianej procedurze, wywołuje ona skutki w niej wyrażone.

Skarżący uważa, że możliwy jest przejazd na jego działkę. Gdyby tak było, skarżący musiałby poruszać się pojazdem po terenie nie posiadającym w zasadzie jezdni (nie chodzi o nawierzchnię), a następnie po drodze stanowiącej schody. Bezpieczeństwo ruchu pieszego po schodach nie może prowadzić do zezwolenia na ustalenie warunków zabudowy. Gdyby doszło do wydania decyzji o warunkach zabudowy to organ administracji architektoniczno-budowlanej, związany tą decyzją, musiałby wydać pozwolenie na budowę w zakresie budowy zjazdu. Taki stan rzeczy byłby niedopuszczalny. Jednocześnie skarżący nie ma i nie może mieć narzędzi do zmuszania zarządcy dróg do prowadzenia jakichkolwiek działań inwestycyjnych zmierzających do dostosowania połączenia komunikacyjnego z działką inwestora.

Uwagę Sądu zwraca fakt, że skarżący nie podniósł zasadniczo żadnych zarzutów. Dlatego też należało odnieść się do całokształtu okoliczności sprawy. Skarżący zarzucał nieprawidłowości w postępowaniu przed Zarządem Dróg Miejskiej w K.. Należy nadmienić, że istotnie Zarząd Dróg Miejskich w K. jest jednostką organizacyjną Miasta K., która wykonuje kompetencje zarządcy dróg – Prezydenta. Oznacza to, że opiniowanie, wymagane w myśl art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. odbywa się de facto w ramach jednego i tego samego organu. Nie jest więc wymagane wydawania odrębnego postanowienia w myśl art. 106 § 1 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 324/21, dostępny w CBOSA). Nawet w przypadku, gdy ten sam organ prowadzi postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i jednocześnie jest organem uzgadniającym, to żaden przepis nie wyłączył kompetencji jednostki uzgadniającej do zajęcia stanowiska z tym, że nie następuje to w trybie określonym w art. 106 k.p.a. Innymi słowy, fakt, że organ główny "opiniuje", czy "uzgadnia" warunki zabudowy ze swoimi jednostkami podległymi, nie jest praktyką nieprawidłową. Istotne jest natomiast, że konkluzje z takiego wewnętrznego współdziałania powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji głównej. Wszakże stanowiska jednostek współdziałających z prezydentem miasta na prawach powiatu są w istocie jego stanowiskami (wydanych z uwagi udzielonych przez niego pełnomocnictw) [wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 457/19, dostępny w CBOSA]. Nie było zatem żadnych nieprawidłowości w zakresie pozyskiwania stanowiska Zarządu Dróg Miejskich w K..

Sąd dostrzegł, że decyzja Prezydenta nie zawiera analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu. SKO nie zleciło jego przeprowadzenia. Jest to poważny błąd ze strony organów wydających warunki zabudowy, ponieważ nie uczyniono zadość przepisowi art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Jednakże, na gruncie niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że organy podjęły się oceny spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Prawidłowy wynik badań, jakie otrzymali, a więc wniosek o braku dostępu do drogi publicznej, a właściwie dostępu do drogi za pośrednictwem komunikacji pojazdowej, sprawił, że korzystanie z usług urbanisty byłoby dalece niecelowe. Sąd uznaje więc, że naruszenie art. 60 ust. 4 u.p.z.p., chociaż istotne, nie wpływa na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania o niezasadności skargi. Kierując się wspomnianym już art. 134 § 1 p.p.s.a., nie znaleziono żadnych innych przesłanek skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.