Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 149/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Aneta Wirkowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku adwokata M. Z. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. Z. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym tytułem opłaty kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) złotych.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 149/11 oddalił skargę E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego.

W dniu 22 czerwca 2011 r. do Sądu wpłynął wniosek o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku. Przedmiotowy wniosek sporządzony został przez wyznaczonego z urzędu (postanowieniem z dnia 14 lutego 2011 r.) pełnomocnika skarżącej adwokata M. Z..

Z kolei w dniu 30 września 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek pełnomocnika z dnia 26 września 2011 r. o ustalenie kosztów zastępstwa procesowego nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pełnomocnik oświadczył, że koszty pomocy prawnej nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. Wniósł ponadto o uwzględnienie, że kilkukrotnie na własny koszt kontaktował się telefonicznie z klientką wyznaczoną z urzędu, udzielał porad prawnych, na własny koszt stawiał się w wyznaczonych przez skarżącą miejscach, ponosił koszty korespondencji z Sądem oraz wysłał wniosek o uzasadnienie wyroku na piśmie.

W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, a także stawki minimalne opłat za czynności adwokackie określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

Stosownie do treści § 18 ust. 1 tego rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi:

1) w pierwszej instancji:

a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6,

b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł,

c) w innej sprawie - 240 zł;

2) w drugiej instancji:

a) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł,

b) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł,

c) za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł,

d) w postępowaniu zażaleniowym - 120 zł.

Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia, opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, stosownie do § 20 rozporządzenia, powinien ponadto zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające uwzględnienie złożonego wniosku o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy. Przy czym zaznaczyć trzeba, że w ocenie referendarza sądowego nakład pracy wyznaczonego z urzędu pełnomocnika, charakter oraz stopień zawiłości sprawy uzasadniał przyznanie mu wynagrodzenia w wysokości 120 zł, powiększonego o stosowną kwotę podatku od towarów i usług. Zauważyć bowiem należy, że z analizy akt sprawy wynika, iż wyznaczony z urzędu pełnomocnik nie stawił się na rozprawie w dniu 13 czerwca 2011 r., jedyną zaś podjętą przez niego czynnością, poza złożeniem wniosku o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, było złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wskazywane natomiast w treści wniosku z dnia 26 września 2011 r. czynności, takie jak kontaktowanie się ze skarżącą, udzielanie jej porad prawnych, czy też korespondencja z Sądem, związane były z wykonywaniem obowiązków pełnomocnika z urzędu i nie przekraczały granic zwykłej staranności pełnomocnika. Okoliczności powyższe uzasadniają zatem przyznanie wynagrodzenia w minimalnej wysokości przewidzianej w powołanych wyżej przepisach rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.

Mając powyższe na uwadze w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.