Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1962/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 3 ust. 1 pkt 13
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego J. C. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2015r. znak: [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska na podstawie art 138 § pkt 1 i 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. C. i B. C. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] marca 2014r. znak: [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa w obrębie geodezyjnym P., B., S., S., L. - Gmina S. parku elektrowni wiatrowych "[...]" o łącznej mocy do 10 MW, składającego się z pięciu turbin wiatrowych o mocy do 2,0 MW każda, maksymalnej ich wysokości do 180 m n.p.t. wraz z infrastrukturą towarzyszącą orzekł w ten sposób, że zmienił usytuowanie jednej z elektrowni tj. EW4 i ustalił na nowo brzmienie treści pkt I decyzji w ten sposób, że: "Przedmiotem przedsięwzięcia jest budowa na terenie gminy S., parku elektrowni wiatrowych "[...]" o łącznej maksymalnej mocy 10 MW, składającego się z 5 elektrowni wiatrowych wraz ze stacjami rozdzielczo-transformatorowymi oraz z placami manewrowymi i zatokami postojowymi, które usytuowane będą na działkach o nr ewidencyjnych: [...] (EW1), 100 (EW2), [...] i [...] (EW3), [...] (EW4) oraz [...] (EW5), obręb [...], gmina S.".

Dalej zmienił treść decyzji w zakresie zastosowania nowoczesnych turbin oraz stwierdził dodatkowo, że przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Poza tym nadał nowe brzmienie części załącznika nr 1 do decyzji organu I instancji regulującego usytuowanie poszczególnych turbin elektrowni wiatrowych. W pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (dalej RDOŚ) z dnia [...] marca 2013r. [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że RDOŚ w K. na podstawie art. 75 ust. 6 w zw. z art. 82 i 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2013r., poz. 1235 ze zm.), dalej: ustawa o.o.ś. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa w obrębie geodezyjnym P., B., S., S., L. — Gmina S., parku elektrowni wiatrowych "[...]" o łącznej mocy do 10 MW, składającego się z pięciu turbin wiatrowych o mocy do 2,0 MW każda, maksymalnej ich wysokości do 180 m n.p.t. wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz przyłączem.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach prowadzone było na wniosek [...] Sp. z o.o. Organ I instancji, kwalifikując przedsięwzięcie ustalił, że zalicza się ono do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 lit. B) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.).

RDOŚ w K. określił swoją właściwość do wydania zaskarżonej decyzji, powołując się na art. 75 ust. 6 ustawy o.o.ś., w myśl którego w przypadku przedsięwzięcia realizowanego w części na terenie zamkniętym dla całego przedsięwzięcia decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje regionalny dyrektor ochrony środowiska. W toku postępowania strony zostały zawiadomione przez RDOŚ w K. m.in. o jego wszczęciu oraz o możliwości wniesienia uwag i wniosków przed wydaniem decyzji. Wszystkie zawiadomienia, z uwagi na liczbę stron postępowania większą niż 20, były doręczane stronom poprzez publiczne obwieszczenie na podstawie art. 49 k.p.a. RDOŚ w K. zapewnił udział w postępowaniu także społeczeństwu.

Odwołanie od powyższej decyzji w konsekwencji (po przeprowadzeniu ustaleń przez organ odwoławczy w tym zakresie) złożył J. C. oraz B. C.

Skarżący, kwestionując decyzję RDOŚ w K., wskazali na naruszenie art. 7, 75, 77, 80 i 84 k.p.a. poprzez przyjęcie, że nie istnieje potrzeba ich respektowania i poprzez uznanie, iż jedynym i wystarczającym dowodem dla rozstrzygnięcia tak skomplikowanej sprawy jest raport o oddziaływaniu na środowisko. Dalej naruszenie art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a) o.o.ś. poprzez brak analizy i oceny przedsięwzięcia na środowisko, ze szczególnym uwzględnieniem zdrowia i warunków życia ludzi oraz poprzez pominięcie analizy i oceny skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami. Następnie naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.), dalej: p.o.ś. poprzez zaniechanie dopuszczenia wszelkich dowodów na okoliczność oddziaływania na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi w sytuacji, gdy negatywne oddziaływanie elektrowni wiatrowych w tym zakresie nie jest jeszcze w pełni rozeznane (zasada przezorności). Dalej naruszenie art. 46 w związku z art. 54 ust. 1 i art. 58 ust. 1 o.o.ś. oraz art. 3, art. 12 ust. 1 i art. 23 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263 ze zm.) poprzez zaniechanie uzyskania opinii Państwowego Inspektoratu Sanitarnego w J. Wśród zarzutów odwołania podano także naruszenie art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2015 r., poz. 199), w związku z art. 72 ust. 6 p.o.ś. oraz art. 4a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tj. Dz. U. z 2012r. poz. 145, ze zm.) poprzez nieuzyskanie opinii dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej w przedmiocie ochrony wód podziemnych występujących pod nazwą "[...]".

W toku postępowania odwoławczego skarżący kilkukrotnie kierowali pisma uzupełniające odwołanie, w tym wniesiono uwagę dotyczącą pominięcia, przy ustalaniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, wielkości współczynnika pochłaniania energii akustycznej przez grunt "G", wskazując iż w obszarze planowanego parku elektrowni wiatrowych znajdują się grunty typu rędzina ilasta na podłożu skalistym, których twardość powoduje, że ich zdolność pochłaniania fal akustycznych jest bliska zeru.

Rozpoznając odwołanie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Za zasadne uznał skierowanie do inwestora wezwania z dnia 26 września 2014r. w celu wyjaśnienia i uzupełnienia zagadnień dotyczących w szczególności oddziaływania akustycznego przedsięwzięcia, oddziaływania na przyrodnicze elementy środowiska oraz analizy zgodności inwestycji z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Organ powołał normę art. 15 k.p.a. i stwierdził – w oparciu o materiały dołączone przez inwestora oraz zarzuty odwołujących – że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do określenia warunków środowiskowych realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, wobec czego ustalenia poczynione przez RDOŚ w K. w tym zakresie należy uznać za prawidłowe.

Odnośnie poziomu hałasu to podniesiono, że zastosowana w analizach akustycznych norma PN-ISO 9613-2 jest jedyną obowiązującą normą do obliczania propagacji hałasu przemysłowego. Powyższe wynika z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r., poz. 1542), jak również dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej są do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz.U.UE.L.2002.189.12 ze zm.). Mimo, iż jak słusznie podnoszą skarżący norma ta dedykowana jest źródłom hałasu znajdującym się blisko powierzchni ziemi, ale zdaniem GDOŚ brak jest formalnych przeszkód do jej zastosowania w przypadku farm wiatrowych, poza tym nie istnieje alternatywna norma prawna przeznaczona dla elektrowni wiatrowych.

Niemniej organ uznał za uzasadnione wezwanie inwestora do przedłożenia dodatkowych wyjaśnień w aspekcie przyjęcia do analiz współczynnika tłumienia gruntu G=0,9. W przypadku gruntów mieszanych (z którymi mamy do czynienia w analizowanej sprawie), wartość G przyjmuje się z zakresu od 0 do 1 (równą ułamkowi gruntu porowatego). Wobec czego przyjęte w tym zakresie w raporcie o.o.ś. założenia organ uznał za prawidłowe.

Dalej stwierdzono, że prawidłowo w przedstawionych analizach ustalono na podstawie obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego lokalizację terenów podlegających ochronie akustycznej oraz określono dla nich dopuszczalne poziomy hałasu dla pory dnia i nocy według rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Uwzględniając powyższe, w oparciu o przedstawione wyniki obliczeń GDOŚ stwierdził, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie generowało ponadnormatywnych oddziaływań akustycznych.

Organ odwoławczy dodatkowo zwrócił uwagę, iż mając na względzie ograniczenia metod prognostycznych, w celu weryfikacji wyników obliczeń oddziaływań akustycznych generowanych przez przedsięwzięcie, w pkt V zaskarżonej decyzji nałożono obowiązek przeprowadzenia pomiarów hałasu w rejonie najbliższej zabudowy podlegającej ochronie akustycznej, w ramach analizy porealizacyjnej.

Odnośnie wpływu inwestycji na środowisko przyrodnicze to organ odwoławczy stwierdził, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza terenami objętymi ochroną, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.). Najbliżej położonymi w stosunku do inwestycji terenami chronionymi są: [...] oraz [...] Obszar Chronionego Krajobrazu, zlokalizowane odpowiednio ok. 3,4 km i 4,2 km od miejsca realizacji przedsięwzięcia, jednakże w opinii organu II instancji realizacja przedmiotowej inwestycji nie wpłynie na zakłócenie walorów krajobrazowych, chronionych w ramach przedmiotowych obszarów chronionego krajobrazu. W dalszej odległości w stosunku do analizowanego przedsięwzięcia znajdują się obszary wchodzące w skład Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 (7,5 km - obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Dolina [...] PLH260013, 9,1 km - obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Dolina [...] PLH260020 oraz 23 km - obszar specjalnej ochrony ptaków Dolina [...] PLB260001). Mając na uwadze charakterystykę przedsięwzięcia i jego lokalizację, jak również gatunki i ich siedliska oraz siedliska przyrodnicze stanowiące przedmioty ochrony wymienionych obszarów GDOŚ stwierdził, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływać negatywnie na elementy sieci Natura 2000.

Odnośnie wpływu przedsięwzięcia na ornitofaunę i chiropterofaunę organ odwoławczy zaakceptował rozważania organu I instancji, a w uzupełnieniu stwierdził, że obserwacje zostały wykonane we właściwej liczbie oraz właściwym terenie i zakresie, co wypełnia zalecenia sformułowane w " Wytycznych i zakresie oceny oddziaływania elektrowni wiatrowych na ptaki" [red. P. Chylarecki]. Organ odwoławczy podzielił stanowisko autorów analiz, iż obszar na którym ma być realizowana farma wiatrowa nie jest terenem cennym dla ptaków — nie stanowi miejsc koncentracji gatunków kluczowych (miejsc stadnego żerowania, noclegowisk, miejsc wypoczynku), jak również nie jest intensywnie wykorzystywanym korytarzem migracyjnym. W opinii GDOŚ prawidłowo zostały zidentyfikowane możliwe oddziaływania na awifaunę projektowanych turbin wiatrowych oraz ich skala, jak również wskazane gatunki, których będą one dotyczyć. Wysoko ocenił m.in. dane dotyczące prognozy śmiertelności ptaków w wyniku kolizji z turbinami (jednego z głównych zagrożeń wynikających z funkcjonowania farm wiatrowych), które oparto o zestawienie wyników monitoringu porealizacyjnego (poszukiwanie ofiar kolizji) z 34 farm wiatrowych w 9 państwach.

Organ odwoławczy poddając analizie zebrany materiał dowodowy w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko, nie znalazł podstaw do uznania za istotny wpływu elektrowni wiatrowych na zwierzęta domowe i gospodarskie.

Odnośnie zgodności planowanej inwestycji z zapisami planu stwierdzono, że konieczna była ponowna analiza materiałów planistycznych. W oparciu o zgromadzony na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego materiał dowodowy, jak również dodatkowe wyjaśnienia złożone przez [...] organ odwoławczy stwierdził, że lokalizacja inwestycji jest zgodna z obowiązującymi na analizowanym terenie planami zagospodarowania przestrzennego, w tym uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2013 r.

Mając na względzie fakt, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach powinna w sposób niebudzący wątpliwości określać miejsce realizacji przedsięwzięcia, jak również możliwie precyzyjnie odnosić się do jego parametrów, GDOŚ dokonał niezbędnej korekty treści skarżonej decyzji, jak również jej załącznika (dotyczy turbiny wiatrowej EW4).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Jako bezzasadny uznano argument, że doszło do naruszenia art. 7, 75, 77, 80 i 84 k.p.a. poprzez uznanie przez RDOŚ w K., iż jedynym wystarczającym dowodem dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest raport o.o.ś. Ze zgromadzonych akt sprawy, jak również uzasadnienia skarżonej decyzji wprost wynika, iż organ I instancji poddał analizie nie tylko dostarczony przez inwestora materiał, ale również m.in. treść uwag składanych przez strony w toku prowadzonego postępowania, w których przywoływano liczne artykuły, opinie i publikacje oraz wskazywano na programy telewizyjne, w których poruszano problematykę wpływu na środowisko farm wiatrowych. Analiza akt sprawy nie potwierdza również, by RDOŚ w K. zignorował wskazywane przez skarżących stanowisko "Rządu RP, Senatu RP oraz regulacje prawne innych państw w zakresie odległości elektrowni wiatrowych od siedzib ludzkich", jak również "badania naukowe znaczących i liczących się krajowych i zagranicznych ośrodków naukowych".

Odpowiadając na zarzut, że w przedmiotowej sprawie RDOŚ w K. nie wziął pod uwagę unormowań w zakresie odległości turbin wiatrowych od zabudowy, ustanowionych w innych krajach, naruszając w ten sposób prawo krajowe i unijne, organ II instancji podniósł, że krajowe regulacje innych państw europejskich dotyczące minimalnej odległości turbin od zabudowy (pomijając fakt, że w wielu przypadkach nie są w ogóle ustanowione lub niewiążące, bowiem mają formę zaleceń, wytycznych), nie posiadają mocy prawa powszechnie obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Co więcej nie ustanawiają one tak restrykcyjnych zasad, jak zasugerowano w odwołaniu.

Ponadto brak bezpośredniego odniesienia się w prawodawstwie polskim do minimalnej odległości turbin wiatrowych od zabudowań nie oznacza odgórnej akceptacji wskazanych przez inwestorów lokalizacji elektrowni wiatrowych, pozbawionej oceny skutków ich realizacji dla środowiska. Ocena ta dokonywana jest bowiem w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W analizowanej sprawie przedłożony materiał dowodowy wskazuje, że możliwą do zaakceptowania z punktu widzenia ochrony środowiska jest odległość minimum kilkuset metrów od terenów przeznaczonych pod zabudowę zgodnie z obowiązującym planem miejscowym (odpowiednio 430 m od elektrowni EW4, 530 m od EW2, 625 m od EW5, 670 m od EW3 oraz 768 m od EW1).

W dalszym toku rozważań GDOŚ nie podzielił stanowiska skarżących o potrzebie dopuszczenia przez RDOŚ w K. dowodów z opinii biegłego.

Organ II instancji nie podzielił również zarzutu skarżących, iż w postępowaniu pierwszoinstancyjnym doszło do naruszenia art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy o.o.ś., poprzez brak analizy i oceny przedsięwzięcia na środowisko, ze szczególnym uwzględnieniem zdrowia i warunków życia ludzi oraz poprzez pominięcie analizy i oceny skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami. Po pierwsze stwierdzić należy, iż powyższy zarzut sformułowany został w sposób ogólny, nie wskazano bowiem jakie kwestie zostały pominięte lub nienależycie ocenione w kontekście wpływu analizowanej inwestycji na zdrowie i warunki życia ludzi zarówno w raporcie o.o.ś., jak i w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Z analizy ww. dokumentu, a także skarżonego rozstrzygnięcia wynika, iż skutki realizacji planowanego przedsięwzięcia oceniono zarówno pod kątem możliwych oddziaływań normowanych, jak również takich (m.in. emisja infradźwięków, analiza migotania cienia, efekt stroboskopowy), dla których brak jest regulacji prawnych. RDOŚ w K. dopełnił również obowiązku wynikającego z art. 64 ust. 1 pkt 2 oraz art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy o.o.ś. i wystąpił o opinię do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. Podzielając stanowisko tego organu wyrażone w opinii sanitarnej z dnia [...].06.2013r. organ I instancji wydał postanowienie z dnia [...].08.2013 r. o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wskazując m.in., iż w szczególności odniesienia w raporcie o.o.ś. wymaga emisja hałasu oraz infradźwięków.

GDOŚ nie podzielił również prezentowanego przez skarżących poglądu, iż w analizowanej sprawie zastosowanie winna mieć zasada przezorności, w oparciu o którą należało przesądzić o wystąpieniu negatywnych oddziaływań na zdrowie i warunki życia ludzi w związku z lokalizacją elektrowni wiatrowych w odległości mniejszej niż 1000-2000 m od terenów zabudowy mieszkaniowej. Określenie odległości gwarantujących poszanowanie zdrowia ludzi mieszkających w rejonie farmy wiatrowej winno wynikać z konkretnego stanu faktycznego.

Organ odwoławczy nie uznał słuszności zarzutu pominięcia w przedmiotowej sprawie analizy i oceny skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami. Z raportu o.o.ś. oraz wyjaśnień złożonych przez inwestora wynika, iż oddziaływania takie zostały wykluczone z uwagi na brak w rejonie planowanego przedsięwzięcia funkcjonujących zakładów przemysłowych, jak również farm wiatrowych. Najbliżej położona farma, dla której wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach położona jest w gminie J. (w odległości ok. 10 km). Biorąc pod uwagę natomiast możliwość potencjalnej kumulacji oddziaływań planowanej inwestycji z przedsięwzięciami liniowymi (droga, linia kolejowa) stwierdzono, że z uwagi na osobne normy dedykowane różnym grupom źródeł hałasu, nie jest możliwe obliczenie hałasu skumulowanego. Akustyczne standardy jakości środowiska są bowiem zróżnicowane w zależności od źródła hałasu (droga, linia kolejowa, tzw. "pozostałe obiekty i działalność będąca źródłem hałasu", operacje lotnicze, linie elektroenergetyczne), zgodnie z rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

Organ uznał także, że nie doszło do naruszenia art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 72 ust. 6 ustawy p.o.ś. oraz art. 4a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez nieuzyskanie opinii dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej w przedmiocie ochrony wód podziemnych występujących pod nazwą "[...]". Procedury planistyczne regulowane ww. przepisami pozostają bowiem bez związku z oceną oddziaływania na środowisko.

GDOŚ nie podzielił również przekonania skarżących, o konieczności sporządzenia opracowania ekofizjograficznego na potrzeby raportu o.o.ś. Art. 72 ust. 5 p.o.ś. jednoznacznie precyzuje, iż przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację sporządzaną na potrzeby studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa, charakteryzującą poszczególne elementy przyrodnicze na obszarze objętym studium lub planem i ich wzajemne powiązanie.

Ustosunkowując się do zarzutu nieprzeanalizowania skutków realizacji przedmiotowej farmy wiatrowej w świetle przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1205 ze zm,), organ II instancji skonkludował, że spełnienie wymogów ww. aktu prawnego nie jest objęte zakresem postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W kwestii trybu doręczania pism procesowych organ stwierdził, że treść art. 49 k.p.a., do którego odsyła przepis art. 74 ust. 3 ustawy o.o.ś. nie stoi na przeszkodzie, aby strony aktywnie uczestniczące w postępowaniu mogły być powiadamiane o podejmowanych czynnościach w inny sposób niż wynikający z art. 49 k.p.a. Ze względu na zastosowany tryb powiadomień przez organ I instancji oraz realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji wynikającą z art. 8 k.p.a. GDOŚ uznał za zasadne doręczenie wydanej decyzji zarówno skarżącym, jak i inwestorowi za pośrednictwem operatora pocztowego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł J. C., zaskarżając ją w całości i podnosząc naruszenie:

1. prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a tym samym dokonanie niewłaściwej klasyfikacji przedsięwzięcia poprzez pominięcie wskazania pełnej podstawy klasyfikującej inwestycję do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wynikającą z § 3 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt. 6, a tym samych zaniechanie dokonania pełnej analizy wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko;

2. prawa materialnego, tj. art. 80 ust. 2 o.o.ś poprzez zaniechanie wszechstronnego przeanalizowania zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, a tym samym niedostrzeżenie istniejących w tym zakresie sprzeczności,

3. prawa materialnego, tj. art. 80 ust. 2 o.o.ś. poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia pomimo istnienia niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

4. prawa materialnego, tj. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy środowiskowej poprzez zaniechanie dokonania precyzyjnego ustalenia parametrów lokalizacji planowanego przedsięwzięcia, co niewątpliwie może prowadzić do odstąpienia od ustaleń dokonanych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko;

5. prawa materialnego, tj. art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej poprzez niezapewnienie udziału społeczeństwa w toku całego postępowania administracyjnego, tj. po dokonaniu przez inwestora uzupełnienia wniosku oraz zmiany jego zakresu;

6. prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w zw. z art. 97 ust. 1 o.o.ś. poprzez zaniechanie dokonania analizy oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na obszar NATURA 2000;

7. prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia wpływu planowanego przedsięwzięcia na ptaki, nietoperze i płazy.

Skarga wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący zwrócił uwagę, że przyłączenie przedsięwzięcia jakim jest budowa pięciu turbin do krajowej sieci energetycznej ma nastąpić poprzez stację GPZ 100/15 kV S., która wymaga modernizacji. Z tego względu inwestor powinien przywołać także jako klasyfikację przedsięwzięcia również § 3 ust. 1 pkt 7) rozporządzenia tj. stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie energetyczne o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110kV, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 6). Zdaniem skarżącego organy wbrew dyspozycji art. 3 ust. 1 pkt 13 o.o.ś dokonały podziału planowanej inwestycji na dwa odrębne przedsięwzięcia tj. budowa parku elektrowni oraz przebudowa stacji GPZ 110/15 i tym samym nie została przeprowadzona pełna analiza planowanego przedsięwzięcia.

Dalej skarżący wywodzi, że stosownie do treści art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a) o.o.ś. w decyzji środowiskowej właściwy organ określa rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, w tym biorąc pod uwagę treść złożonego wniosku. Tymczasem sentencja decyzji organu I instancji nie określa lokalizacji kabli elektroenergetycznych oraz dróg, a jedynie stwierdza, że w zakres przedsięwzięcia wchodzi budowa dróg wewnętrznych oraz przebudowa dróg gminnych oraz budowa linii kablowych SN 15 kV o łącznej długości ok. 8000m. W uzasadnieniu wprawdzie podano, że linie kablowe będą przebiegać przez teren gminy S. przez tereny działek ewidencyjnych obrębów S., B., S. i P., ale takie określenie lokalizacji inwestycji nie spełnia wymogów przepisów. Winno zostać ono sprecyzowane tak jak wynika to z wniosku inwestora oraz raportu.

Dalej skarga podnosi, że dla terenów na których planowane jest przedmiotowe przedsięwzięcie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałami: Nr [...] Rady Miejskiej w S. [...] marca 2013r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. dla części wsi P., L., S. i W. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2013r. poz. [...], uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2008r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2009r. poz. [...]), uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2011r. poz. [...]).

Stosownie do § 9 ust. 1 uchwały Nr [...] ustala się przeznaczenie, zasady zabudowy i zagospodarowania terenów elektrowni wiatrowych oznaczonych na rysunku planu symbolami EW1-EW7 o pow.: EW1 - 0,25ha, EW2 - 0,26ha, EW3 - 0,25ha, EW4 - 0,25ha, EW5 - 0,26ha, EW6 - 0,25ha, EW7 - 0,25ha. Tymczasem z zaskarżonej decyzji, jak i z poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wynika, że przewidywana powierzchnia pod teren elektrowni wiatrowych wyniesie ok. 1,5 ha, co w przypadku 5 elektrowni daje ok. 0,3 ha na turbinę i w każdym przypadku przewyższa wartość wskazaną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W dalszym toku uzasadnienia skargi podniesiono, że zaskarżona decyzja przewiduje możliwość lokalizacji poszczególnych elektrowni w granicach działek ewidencyjnych, nie określając w sposób szczegółowy współrzędnych lokalizacji turbin, pomimo, że okoliczność ta ma fundamentalne znaczenie z punktu widzenia przeprowadzonych analiz akustycznych. Tymczasem ustalenia planu miejscowego przewidują lokalizację turbiny jedynie w północnej części działki nr ew. [...], na terenie o pow. 0,25ha. Ponadto w raporcie przewiduje się zastosowanie turbin wiatrowych o maksymalnej wysokości wieży 130m, tymczasem uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w S. [...] marca 2013r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. przewiduje wysokość wieży elektrowni maksymalnie 160 m nad poziomem terenu.

Ponadto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty powyższą uchwałą w § 7 ust. 4 przewiduje, że w liniach rozgraniczających dróg (istniejących i projektowanych) dopuszcza się lokalizowanie sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, elektroenergetycznej, telekomunikacyjnej, napowietrznej i kablowej towarzyszącym elektrowniom wiatrowym na warunkach określonych przez zarządcę drogi. Tymczasem w toku postępowania administracyjnego Spółka nie przedłożyła warunków określonych przez zarządcę dróg.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 79 ustawy środowiskowej wskazano, że wprawdzie po dokonaniu przez inwestora uzupełnień do raportu w pismach z dnia 23 i 28 stycznia 2014 r. strony zostały ponownie zawiadomione o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i o możliwości składania uwag, jednakże przed dokonaniem obwieszczenia, tj. przed datą 6 lutego 2014 r. udział społeczeństwa powinien zostać zapewniony w związku z dokonanymi uzupełnieniami raportu. Podobnie w przypadku złożenia dodatkowych wyjaśnień przez inwestora w pismach z dnia 13 i 28 października 2014 r. powinien zostać zapewniony udział społeczeństwa, szczególnie że przedłożono dodatkowe analizy akustyczne i zmieniono zakres wniosku, czego jednak nie uczyniono.

Dalej wskazano, że ze względu na skupisko płazów i gadów w obrębie doliny [...] oraz lokalizację kabla SN 15kV w tej dolinie konieczne jest przeanalizowanie oddziaływania tego fragmentu przedsięwzięcia na herpetofaunę.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, skargę uwzględnił, choć nie wszystkie jej zarzuty uznał za uzasadnione.

Zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a) o.o.ś. w decyzji środowiskowej właściwy organ określa rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia. Z kolei stosownie do art. 74 ust. 1 o.o.ś do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć m.in. :

1) w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia;

2) w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia;

3) poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie.

Ponieważ przedmiotowa inwestycja należy do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może być wymagane, pierwotnie do wniosku inwestor dołączył kartę informacyjną przedsięwzięcia. Dopiero w toku postępowania postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013r. RDOŚ w K. nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia wskazano, że inwestycja ma polegać na budowie 5 elektrowni wiatrowych o średnicy wirnika do V100 m i całkowitej konstrukcji do 180 m jako jednostki wytwórczej energii elektrycznej usytuowanych na działkach i tu podano nr ewidencyjne działek, na których będą usytuowane poszczególne wieże EW, budowie i przebudowie dróg gminnych (wskazano numery działek, przez które będą przebiegały drogi wewnętrzne) wraz ze zjazdami oraz na budowie infrastruktury przyłączeniowej wewnętrznej – linie kablowe średniego napięcia oraz telekomunikacyjne (teletechniczne), łączące poszczególne siłownie (nie wskazano nr ewidencyjnych działek, przez które będą te linie przebiegać). Następnie w raporcie (Egz. Nr 2) na str. 15 i 16 autorzy dokładnie opisali lokalizację planowanego przedsięwzięcia uwzględniając już dokładną lokalizację zarówno poszczególnych turbin, jak i przebudowy układu drogowego. Podano także, że planowane elektrownie wiatrowe zostaną przyłączone liniami kablowymi średniego napięcia (SN) do istniejącego głównego punktu zasilania (GPZ 110/15 kV S.). Linie kablowe SN przebiegać będą przez działki geodezyjne o wskazanych numerach w wymienionych obrębach geodezyjnych przez teren gminy S. i miasta S. Linie kablowe SN przebiegać mają głównie wzdłuż dróg utwardzonych i nieutwardzonych oraz przez tereny użytkowane rolniczo. Na odcinku przejścia przez M. linie te zostaną przeprowadzone metodą przewiertu sterowanego pod dnem rzeki.

Jak z kolei wynika z art. 3 ust. 1 pkt 13 o.o.ś. jeśli mowa o przedsięwzięciu to jako takie rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu; przedsięwzięcie powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie. Jak słusznie podnosi skarżący przepis ten definiuje pojęcie przedsięwzięcia ukierunkowywując je na pewną spójną całość w ujęciu funkcjonalnym, gdzie może ono działać jako jeden powiązany ze sobą system w określonym celu. Tutaj takim celem jest wytwarzanie energii elektrycznej oraz jej przekazywanie do głównego punktu zasilania (GPZ 110/15 kV S.). Jako zatem przedsięwzięcie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 o.o.ś. należy traktować wszystkie jego elementy, które zapewniają i umożliwiają osiągnięcie zamierzonego rezultatu jakim jest po pierwsze uzyskanie energii z odnawialnego źródła, a następnie jej transfer do odbiorców. W tej sytuacji realizacja dyspozycji art. 82 ust. 1 pkt 1 pkt 1 lit. a) o.o.ś. powinna polegać na wskazaniu lokalizacji wszystkich elementów przedsięwzięcia. Tymczasem zarówno w osnowie decyzji, jak i w jej uzasadnieniu organ nie wskazał dokładnej lokalizacji takich elementów jak drogi wewnętrzne, place manewrowe, jak przede wszystkim z decyzji nie wynika przebieg linii SN 15kV (dotyczy to zwłaszcza lokalizacji tej linii na odcinku od terenu usytuowania elektrowni do głównego punktu zasilania (GPZ 110/15 kV S.). Raport natomiast dostarcza w tym zakresie informacji, które po zweryfikowaniu przez organy administracji, winny być wprowadzone do decyzji administracyjnej ustalającej środowiskowe uwarunkowania w wykonaniu normy art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a) o.o.ś. Osoby ewentualnie zainteresowane, strony postępowania z omawianego zapisu decyzji byłyby w stanie wywieść i zidentyfikować czy planowana inwestycja może dotyczyć ich interesu prawnego.

W tym miejscu należy podkreślić, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko stanowi zasadniczy, lecz jedynie dowód w sprawie. Ma on charakter dokumentu prywatnego inwestora będącego dowodem w postępowaniu administracyjnym. Raport oceniany jest przez organ wydający decyzję określającą środowiskowe uwarunkowania, a uczestnicy postępowania mają możliwość zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących tego dowodu (vide wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2015r., sygn. akt II OSK 2175/13). Nie stanowi on natomiast załącznika do decyzji środowiskowej, w przeciwieństwie do charakterystyki przedsięwzięcia. Oznacza, że ustalenia wynikające z raportu, aby miały walor rozstrzygnięcia administracyjnego muszą zostać zawarte w decyzji środowiskowej.

Prawidłowa realizacja wskazanej wyżej normy prawa materialnego tj. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a) o.o.ś. może mieć także skutek następczy, jeśli chodzi o ustalenia faktyczne istotne w sprawie. Skoro pewien element przedsięwzięcia tj. kabel SN łączący farmę wiatrową ze stacją zasilania GPZ przebiega przez obszar chroniony prawem unijnym, mianowicie obszar Natura 2000 Dolina [...] konieczne jest rozważenie czy lokalizacja planowanego kabla SN może oddziaływać na ten obszar. O ile w decyzji organu I instancji, co zostało powtórzone przez GDOŚ, obszernie i wyczerpująco zidentyfikowane zostały zagrożenia dla ornitofauny oraz chiropterofauny, o tyle nie przeanalizowano zagrożeń planowanego przedsięwzięcia jeśli chodzi o herpetofaunę. Jeżeli zatem, jak wynika z raportu, przebieg kabli SN doprowadzających energię elektryczną do stacji zasilania GPZ 110/15 kV S. obejmuje dolinę rzeki M., a przy wodzie koncentrują się siedliska gadów i płazów, co należy uznać za wiedzę notoryjną, konieczne byłoby zidentyfikowanie zagrożeń, które niesie ta inwestycja wobec osobników tej kategorii. W pierwszej jednak kolejności organ ma obowiązek dokonać ustaleń faktycznych w zakresie zlokalizowania tej inwestycji w sposób wyczerpujący wszystkie jej elementy. Wówczas możliwe będzie następcze ustalenie, czy jej oddziaływanie obejmie także herpetofaunę.

Jako częściowo zasadny należało uznać zarzut niezgodności z zapisami planów miejscowych jeśli chodzi o powierzchnię planowanego przedsięwzięcia. Jak wynika z art. 80 ust. 2 o.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących oraz dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej realizowanej na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Faktem jest, że plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z [...] marca 2013r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. dla części wsi P., L., S. i W. przewiduje powierzchnię dla jednej elektrowni wiatrowej dokładnie wskazaną, ale należy podkreślić, że decyzja środowiskowa posługuje się przewidywaną powierzchnią ok. 1,5 ha. Tymczasem dokładne obliczenie powierzchni pięciu turbin wiatrowych od EW1 do EW5 po zsumowaniu daje liczbę niższą od wynikającej z decyzji środowiskowej powierzchni inwestycji ok. 1,5 ha. Zwłaszcza budzi wątpliwości wykorzystanie klauzuli pozbawiającej ustaloną wielkość precyzji (około). Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę będzie miał obowiązek wyjaśnić powyższą nieścisłość.

Jeżeli natomiast chodzi o dokładne usytuowanie turbiny w kontekście zapisów planu miejscowego należy podnieść, że na etapie decyzji środowiskowej jako wystarczające należy uznać zlokalizowanie turbiny poprzez opis numeru ewidencyjnego działki. Nie ma potrzeby dokładnej lokalizacji turbiny na działce. Dopiero na etapie występowania o pozwolenie na budowę konieczne będzie wskazanie dokładnej lokalizacji. Z tego względu fakt, że plan przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z [...] marca 2013r. przewiduje lokalizację turbiny jedynie na części działki nr ew. [...] nie ma wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Usytuowanie jej w północnej części działki nr ew. [...] tj. zgodnie z zapisami planu miejscowego nastąpi na etapie pozwolenia na budowę.

Skarżący upatruje naruszenia przepisów w tym, że organy nie dokonały przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia z uwzględnieniem stacji GPZ S., która ma zostać zmodernizowana. Nie sposób podzielić tego zarzutu, gdyż przedmiotem oceny oddziaływania może być jedynie planowane przedsięwzięcie. Jakie elementy obejmują owe przedsięwzięcie zostało omówiono na wstępie rozważań. Nie ma zatem przesłanek, aby stację GPZ S. włączyć jako element planowanego przez inwestora przedsięwzięcia. Nie można przy tym postawić inwestorowi zarzutu dzielenia inwestycji na części (tzw. Salami slicing) celem obejścia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 o.o.ś. przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie. Jednak dzielenie przedsięwzięcia na mniejsze etapy, tzw. salami slicing, ma na celu uniknięcie oceny oddziaływania na środowisko dla wydzielonych przedsięwzięć cząstkowych w przypadku, gdy oceny takiej wymagałoby przedsięwzięcie jako całość. Taki stan rzeczy w niniejszej sprawie nie zachodzi, gdyż organ pierwszej instancji uznał, że przeprowadzenie wspomnianej oceny jest konieczne, i nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W konsekwencji nie doszło do obejścia procedury oceny oddziaływania na środowisko i do wypaczenia jej wyników. Dokonano oceny oddziaływania całego przedsięwzięcia, natomiast nie wydaje się aby powiązanie planowanej farmy wiatrowej ze stacją GPZ miało takie powiązania funkcjonalne, aby uznać, że łącznie stanowią jedno przedsięwzięcie.

Odnośnie naruszenia art. 79 ust. 1 o.o.ś. to należy stwierdzić, że ma on wtórne znaczenie wobec uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając organ odwoławczy dopełni wszystkich czynności procesowych gwarantujących udział społeczeństwa. Niemniej godzi się w tym miejscu podnieść, wskazany przepis art. 79 ust. 1 o.o.ś. stanowi, że przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że w każdej sytuacji społeczeństwo było zawiadamiane o postępowaniu poprzez obwieszczenia o czynnościach organu oraz o wpłynięciu do akt dowodów. Mało tego z zachowaniem zasady szybkości, bowiem już w dniu 6 lutego 2014r. dokonano obwieszczenia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a uzupełnienie raportu nastąpiło w dniach 23 i 28 stycznia 2014r. Taka sama uwaga dotyczy złożenia dodatkowych wyjaśnień przez inwestora w pismach z dnia 13 i 28 października 2014r. Obwieszczeniem z dnia 19 listopada 2014r. zawiadomiono o możliwości składania wniosków i uwag. Z tych względów zarzut ten jest zupełnie niezrozumiały.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.