Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1205/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2 i pkt 4
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 28 ust 2 i art. 32 i 34
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie asesor WSA Elżbieta Granatowska, sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lipca 2021 r. sprawy ze skargi M.R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. znak[...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania M. R. od decyzji Wojewody [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] marca 2012 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. U. i J. U. pozwolenia na budowę budynku garażowego na działce nr ew. [...] w [...] przy ul. [...]. Następnie, wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2016 r. M. R. (dalej: "wnioskodawczyni") wystąpiła z żądaniem stwierdzenia nieważności powyższej decyzji, wskazując że dotknięta jest ona kwalifikowaną wadliwością z art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a., bowiem skierowana została do osoby nieżyjącej - jej męża J. R., który zmarł [...] stycznia 2007 r.

Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2016 r. odmówił stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia Starosty [...] z dnia [...] marca 2012 r. Odwołanie od tej decyzji złożyła wnioskodawczyni, powielając argumentację zawartą we wniosku. Po jego rozpatrzeniu GINB decyzją z [...] listopada 2016 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Wojewody [...].

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Nie stwierdzono również naruszenia ustaleń decyzji Burmistrza [...] z [...] sierpnia 2011 r., Nr [...] o warunkach zabudowy, a także rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy stwierdził co prawda, że usytuowanie obiektu budowlanego należy uznać za oczywiście niezgodnie z § 12 ust. 2 powyższego rozporządzenia, lecz w jego ocenie takie naruszenie nie może być uznane za rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Jednocześnie odnosząc się do argumentacji odwołania GINB wyjaśnił, że brak udziału strony w postępowaniu może stanowić wyłącznie przesłankę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), nie zaś do stwierdzenia nieważności decyzji. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że okoliczność prowadzenia postępowania zakończonego kontrolowaną decyzją o pozwolenie na budowę nie może zostać zakwalifikowana jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego uchybienie w tym zakresie sprowadza się w istocie do pozbawienia następców prawnych zmarłej strony postępowania prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Tym samym w niniejszej sprawie uchybienie to ma charakter czysto proceduralny, pozostający bez wpływu na kwestię oceny materialno-prawnej prawidłowości kontrolowanej decyzji.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. R., domagając się jej uchylenia oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Jednocześnie skarżąca zarzuciła kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 28 k.p.a. przez jego błędną wykładnię i tym samym wadliwe zastosowanie, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie,

- art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, polegające na przyjęciu, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy,

- art. 107 § 3 w zw. z art. 7 - 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niezebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego,

- art. 35 ust. 1 pkt 3 i art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 i § 12 ust. 1 pkt 5 lit. a i lit. b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. (uchylonego 29 kwietnia 2012 r.; pozwolenie na budowę z dnia 2 marca 2012 r.) w aspekcie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na popełnieniu błędu subsumcji; organy niewłaściwie uznały, że stan faktyczny przyjęty w sprawie (brak projektu branży elektrycznej) odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w przywołanych przepisach Prawa budowlanego i rozporządzenia wykonawczego, tj. kompletności projektu i że brak ten nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa,

- art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego przez jego niezastosowanie (dot. zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej).

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej rozwinął powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 grudnia 2017 r. oddalił powyższą skargę wyjaśniając, że wykluczone jest, aby wydane decyzje przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie pozwolenia na budowę garażu kształtowało sytuację prawną J. R. – osoby nieżyjącej. Jednocześnie Sąd nie stwierdził, że kontrolowana decyzja jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę kasacyjną od przedmiotowego wyroku złożyła M. R. Po jej rozpatrzeniu Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 maja 2021 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wskazało, że Sąd I instancji oceniając prawidłowość kontrolowanego aktu administracyjnego rozważył jedynie kwestię doręczenia decyzji osobie zmarłej, nie odnosząc się w żaden sposób do pozostałych zarzutów. Zdaniem Sądu odwoławczego miało to zaś istotne znaczenie, bowiem od ich oceny zależała ewentualna zasadność skargi. Niezależnie bowiem od kwestii doręczenia decyzji osobie zmarłej nieważność decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę mogła wynikać z innych powodów. Sąd I instancji pominął zaś inne okoliczności mające w ocenie skarżącej świadczyć o nieważności decyzji. Równocześnie NSA zobligował Sąd I instancji do rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, odnosząc się do wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 2021, poz. 137), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca stycznia 2016r., odmawiającą stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia Starosty [...] z dnia [...] marca 2012 r., zatwierdzającego projekt budowlany i udzielającego H. U. i J. U. pozwolenia na budowę budynku garażowego na działce nr ew. [...] w [...] przy ul. [...].

Należy podkreślić, że sprawa niniejsza była już przedmiotem kontroli sądów administracyjnych w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325, zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto zgodnie z tą normą nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przy czym wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Sąd ponownie rozpoznając sprawę nie jest natomiast związany oceną co do ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 4 września 2007 r., sygn. akt I FSK 1130/06, publ. LEX nr 384165).

Przywołany przepis kreuje związanie sądu pierwszej instancji wykładnią prawa dokonaną w danej sprawie sądowoadministracyjnej treścią wyroku sądu kasacyjnego. Odstąpienie od wykładni dokonanej w wyroku sądu kasacyjnego jest sytuacją wyjątkową i może w gruncie rzeczy dotyczyć trzech przypadków:

- jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez NSA,

- w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny,

- jeżeli przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny Naczelny Sąd Administracyjny podejmie w innej sprawie w trybie art. 269 uchwałę, zawierającą odmienną wykładnię prawa.

Nie ulega wątpliwości, iż żadna z sytuacji wyłączających stosowanie normy art. 190 w sprawie niniejszej nie miała miejsca.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 2021r. sygn.akt II OSK 2334/18 uchylając wyrok tutejszego Sądu w sprawie sygn.akt VII SA/Wa 2831/6 ( oddalający skargę) jednoznacznie wskazał na nie odniesienie się przez Sąd I instancji do zarzutów rażącego naruszenia prawa materialnego tj. ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia wykonawczego miedzy innymi co do:

-usytuowania garażu z rażącym naruszeniem prawa § 12 ust 3 pkt 2 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

- braku projektów branżowych, w szczególności projektu branży elektrycznej- rażącego naruszenia art. 35 ust 1 pkt 3 i art. 34 ust 3 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 11 ust 1 i ust 2 pkt 7 i § 12 ust 1 pkt 5 lit.b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Jednocześnie NSA nie zakwestionował rozważań Sadu I instancji odnoszących się do niezaistnienia, podnoszonej w pierwszej kolejności przez skarżącą, przesłanki o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. polegającej na doręczeniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2012r., nieżyjącemu w tej dacie J. R. ( zm. [...].01.2007r.).

Sąd wskazał, że kwestia doręczenia decyzji (wprowadzenia jej do obrotu prawnego) ma charakter wyłącznie procesowy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2013 r., II OSK 2079/11, LEX nr 1305541). W art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. nie chodzi o omyłkę w doręczeniu decyzji, lub o doręczenie decyzji podmiotowi, któremu przymiot strony nie przysługiwał, lecz o rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach osoby niebędącej stroną. Skierowanie decyzji w rozumieniu tego przepisu oznacza zatem zamiar ukształtowania nią czyjejś sytuacji prawnej, a nie samo tylko jej doręczenie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 września 2016 r., II SA/Kr 563/16, LEX nr 2118449). Akceptując wskazane powyżej stanowisko prezentowane w judykaturze Sąd wykluczył, aby wydanie decyzje przez organ administracji architektoniczno – budowlanej w sprawie pozwolenia na budowę garażu kształtowało sytuację prawną J. R. – osoby nieżyjącej. "Skierowanie decyzji" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. oznacza rozstrzygnięcie w niej o prawach i obowiązkach tej osoby, czyli ukształtowanie nią w sposób wiążący sytuacji prawnej adresata (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2010 r., II OSK 1324/09, LEX nr 737703). Skierowanie decyzji administracyjnej do osoby niebędącej stroną należy rozumieć jako równoważne zwróceniu się z decyzją do osoby, dla której nie była ona przeznaczona. Użyte w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. sformułowanie "osoba niebędąca stroną" powinno być interpretowane zgodnie z art. 28 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. wskazującym, że elementem obligatoryjnym decyzji jest "oznaczenie strony lub stron". W świetle art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a., nieważność postępowania nie będzie zachodzić w sytuacji, gdy organ administracji rozstrzygnął decyzją o prawach i obowiązkach strony postępowania, jednakże decyzję tę doręczył innemu podmiotowi nieposiadającemu interesu prawnego.

Z tych względów nie można zarzucić decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 20102r. Nr [...] wypełnienia dyspozycji art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji , a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji- przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny.

Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) .

Należy podkreślić, że rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071).

Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (p. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1683/11, LEX nr 1356965). Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Działanie organu w tym postępowaniu wymaga więc zupełnie innego podejścia niż w postępowaniu zwykłym. Nastawione winno być wyłącznie na poszukiwanie najcięższych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

To zaś również oznacza, że żadne inne uchybienia, nawet jeśli mają miejsce, nie mogą być w tym postępowaniu uwzględnione, bo nie mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności badanego orzeczenia.

Podkreślić przy tym trzeba, iż rozpatrując sprawę w omawianym trybie, organ orzekający obowiązany jest wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji, a ewentualna późniejsza zmiana prawa czy zmiana okoliczności faktycznych, nie może mieć wpływu na dokonywaną przez niego ocenę. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia [...] marca 2012r., pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1); złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2).

Inwestorzy H. i J. U. wniosek o pozwolenie na budowę budynku garażowego na działce nr ew. [...] w [...] przy ul. [...] złożyli w dniu 28 lutego 2012r., załączając do niego oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ostateczną decyzję Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011r. Burmistrza [...], ustalającą warunki zabudowy dla terenu działki nr [...] oraz w granicy z działkami nr [...] budynkiem garażowym.

Przepis art. 33 ustawy Prawo budowlane określa wymagania, jakim ma odpowiadać wniosek o wydanie pozwolenia budowlanego. Do wniosku takiego należy załączyć m. in. cztery egzemplarze projektu budowlanego - odpowiadającego warunkom określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (o ile jest wymagana) bądź w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu (art. 33 ust. 2 pkt 1 i art. 34 ustawy Prawo budowlane), a także oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podstawową zaś powinnością organu administracji architektoniczno-budowlanej w tym postępowaniu jest zbadanie, w oparciu o art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, czy złożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku tego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, czy projekt zagospodarowania działki lub terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz, czy projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia i zaświadczenia wskazane w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego.

I tak, zważyć należy, że badana decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2012r. o pozwoleniu na budowę, została poprzedzona decyzją Burmistrza [...][...] sierpnia 2011r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji- Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz.1623) organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony œśrodowiska.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę nie narusza rażąco ustaleń decyzji o warunkach zabudowy przede wszystkim co do charakteru i parametrów inwestycji. Rozwiązania projektowe pozostają w zgodzie co do ustaleń w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy, powierzchni zabudowy- max 120m2, powierzchni biologicznie czynnej- min 30%, szerokości elewacji frontowej- max-12m, geometrii dachu, liczby kondygnacji, wysokości obiektu,- maź -6,5m, warunków dostępu do drogi publicznej ( s 5,6 i 7 projektu budowlanego).

Decyzja Burmistrza [...][...] sierpnia 2011r. o warunkach zabudowy zezwoliła zarówno w części tekstowej jak i graficznej na zlokalizowanie przedmiotowego obiektu w granicy z działkami sąsiednimi nr ew. [...] oraz [...].

Zgodnie § 12 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U z 2002r. Nr 75, poz.690 ze zm.), jeżeli z warunków, o których mowa w ust. 1 oraz w § 13, 60 i 271, nie wynikają inne wymagania, odległości zabudowy od granicy działki budowlanej powinny wynosić co najmniej:

W przypadku ściany zwróconej w stronę granicy

a) z otworami okiennymi lub drzwiowymi — 4 m,

b) bez otworów okiennych lub drzwiowych — 3 m.

Jeśli natomiast przewiduje to decyzja o warunkach zabudowy, istnieje, zgodnie z § 12 ust 2 cyt. rozporządzenia możliwość sytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy.

Ściana północna budynku garażowego wraz z otworem okiennym została zaprojektowana w odległości 10,5 m od granicy z działka nr ew. [...], ściana zachodnia (z otworem ) w odległości ok. 35 m od działki drogowej nr ew. [...]. Ściana południowa ( bez otworów ), zgodnie z decyzja o warunkach została zlokalizowana w granicy z działką nr ew. [...]. Natomiast ściana wschodnia budynku zaprojektowana została w granicy w narożniku północno- wschodnim budynku, a na dalszej długości oddala się od granicy z działka nr ew. [...] na odległość 1- 1,5m.

Nie ulega wątpliwości, że powyższe rozwiązanie projektowe odzwierciedlone na projekcie zagospodarowania działki, narusza jasno brzmiący § 12 ust 2 rozporządzenia wykonawczego.

Podkreślenia jednak wymaga, że nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Nawet ustalenie faktu oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o uznaniu kwalifikowanego naruszenia prawa w sprawie, tj. takiego, które uzasadnia zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadto, o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej.

W tym kontekście Sąd w całości podziela stanowisko organu odwoławczego, że powyższe naruszenie nie wywołuje takich skutków społeczno- gospodarczych które przemawiałyby za koniecznością wyeliminowania decyzji z dnia [...] marca 2012r. z obiegu prawnego. Słusznie bowiem organ podnosi, że działka nr ew. [...] jest już zabudowana budynkiem gospodarczym zlokalizowanym w odległości 3,5 m do 2,5 m od granicy z działka inwestycyjną, również nie w linii równoległej do granicy. Brak jest także przesłanek dla przyjęcia twierdzenia o braku możliwości lub znaczących utrudnieniach w zagospodarowaniu działki nr ew. [...] w związku z powyższym naruszeniem.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi, należy przypomnieć, że w pierwotnym brzmieniu art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego upoważniał organ do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego. Przepis ten został jednak uchylony ustawą z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003r. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno – budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej projekt (art. 20 ustawy).

Uprawniania kontrolne organu administracji architektoniczno – budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 – Prawa budowlanego). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 omawianej ustawy oznaczałoby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z szeroką odpowiedzialnością projektanta za sporządzony przez niego projekt architektoniczno – budowlany - art. 20, art. 93 pkt 1 i art. 95 oraz nast. Prawa budowlanego), (por. także wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2009r., II OSK 58/08).

Sąd podkreśla w tym miejscu, że w aktach administracyjnych znajduje się oświadczenie projektanta, posiadającego stosowane uprawnienia w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-budowlanej, z dnia [...] listopada 20111r. o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Rzeczywiście zgodnie z § 102 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, garaż do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, stanowiący samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu, będący garażem zamkniętym - z pełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami, bądź garażem otwartym - bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi, powinien mieć miedzy innymi elektryczną instalację oświetleniową. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego , obowiązujące w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ( Dz.U z 2003r. Nr 120, poz. 1133 oraz Dz.U z 2008r. Nr 201, poz.1239) w § 12 ust 5 lit b wskazywało, że część rysunkowa projektu powinna przedstawiać zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, umożliwiającego użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem w tym instalacje elektryczną.

Podkreślenia wymaga, że zatwierdzony projekt budowlany s.7 pkt VII ppkt 13 przewiduje : "Instalacje. Projektuje się wykonanie w budynku instalacji elektrycznej. Realizacja według projektu wykonawczego wykonawcy".

Nie można więc w ocenie Sądu stwierdzić, biorąc pod uwagę tryb postępowania, że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja rażąco narusza § 102 warunków technicznych. Natomiast za braki i uchybienia projektu budowlanego odpowiada projektant i pozostają one bez wpływu na kontrolę decyzji Starosty z dnia [...] marca 2012r.w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej.

Reasumując Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja Starosty [...] z [...] marca 2012r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Zdaniem Sądu, nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325), orzekł jak w wyroku.