Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 36/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 21, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 149 par. 1 pkt 1 i 3 oraz par. 1a, art. 151, art. 132, art. 200, art. 209
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Iwona Maciejuk Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Maria Werpachowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 maja 2018 r. sprawy ze skargi W. M. na bezczynność Szefa Biura Ochrony Rządu w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Służby Ochrony Państwa do rozpatrzenia pkt 2 wniosku skarżącego W. M. z dnia [...] października 2017 r., w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, 2. stwierdza, że Komendanta Służby Ochrony Państwa dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego W. M. z dnia [...] października 2017 r. w zakresie pkt 1 i 3, 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa 4. zasądza od Komendanta Służby Ochrony Państwa na rzecz skarżącego W. M. kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżący W. M. pismem z dnia [...] października 2017 r. przesłanym drogą elektroniczną, zwrócił się do Szefa Biura Ochrony Rządu z wnioskiem o przesłanie mu następującej informacji publicznej:

1. umiejscowienie w strukturze organizacyjnej BOR kapelanów/duszpasterzy BOR (wyciąg ze schematu organizacyjnego),

2. umocowanie osób pełniących te funkcje (skany dekretów nominacyjnych właściwych zwierzchników związków wyznaniowych),

3. wysokości wynagrodzenia osób pełniących tę funkcję (za I półrocze 2017 r.)

Jednocześnie wniósł o udostępnienie informacji drogą elektroniczną.

Organ pismem z dnia [...] października 2017 r. nr [...] wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego poprzez jego uwierzytelnienie bezpiecznym podpisem elektronicznym lub wniesieniem wniosku opatrzonego własnoręcznym podpisem w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania i jednocześnie pouczył go, że nieuzupełnienie powyższych braków we wskazanym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W uzasadnieniu podał m.in., że o ile wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie wymaga własnoręcznego podpisu, o tyle do wydania decyzji wymagane jest wniesienia podania podpisanego własnoręcznie lub bezpiecznym podpisem elektronicznym.

Skarżący tego samego dnia przesłał do Szefa Biura Ochrony Rządu wniosek opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

W skardze z dnia 27 grudnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący W. M. zarzucił bezczynność Szefa Biura Ochrony Rządu w rozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] października 2017 r., bowiem organ do chwili wniesienia skargi nie udostępnił żądanej informacji i w tej sytuacji wniósł o zobowiązanie Szefa Biura Ochrony Rządu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, Szef Biura Ochrony Rządu wniósł o jej oddalenie i w uzasadnieniu podał, że skarżący w wyznaczonym terminie nie uzupełnił braku formalnego. W związku z powyższym na zasadzie art. 64 § 2 k.p.a. należało pozostawić wniosek bez rozpatrzenia.

W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2018 r. skarżący wskazał, że w dniu [...] października 2017 r. uzupełnił brak formalny i złożył wniosek podpisany kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

Szef Służby Ochrony Państwa pismem z dnia [...] marca 2018 r. stwierdził, że w wyniku wewnętrznego postępowania wyjaśniającego odczytano podpis skarżącego, jako złożony z użyciem kwalifikowanego podpisu elektronicznego i w tej sytuacji wniósł o uznanie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i umorzenia postępowania wobec ustania przyczyn bezczynności po wniesieniu skargi.

W międzyczasie, bo w dniu [...] marca 2018 r. Szef Służby Ochrony Państwa decyzją nr [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 3 pkt 1 i 4 ustawy o ochronie informacji niejawnych i art. 378 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, odmówił udzielenie informacji publicznej w zakresie pkt 1 wniosku, tj. umiejscowienia w strukturze organizacyjnej BOR kapelanów/duszpasterzy oraz w zakresie pkt 3 wniosku, tj. wysokości wynagrodzenia osób pełniących te funkcje (za I półrocze 2017 r.).

Z kolei w piśmie z tego samego dnia nr [...], organ powołując się na stosowne przepisy ustawy o informacji publicznej oraz odnosząc się do pkt 2 wniosku skarżącego stwierdził, że nie stanowią informacji publicznej wszelkiego rodzaju dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej i takimi dokumentami są skany dekretów nominacyjnych właściwych zwierzchników związków wyznaniowych. Z tego mianowicie powodu, że skan dekretu nominacyjnego związany jest z nawiązaniem stosunku służbowego i nie ma charakteru dokumentu urzędowego, który podlegałby udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, nie dotyczy też spraw publicznych. Ponadto skany przedmiotowych dekretów wyznaniowych adresowane są bezpośrednio do osoby nominowanej, która nie wyraziła zgody na ich upublicznienie wskazując, że wnioskodawca może zwrócić się z prośbą o ich udostępnienie do Biskupa Polowego Wojska Polskiego. Wobec powyższego odmówiono udostępnienia żądanych dokumentów.

W odpowiedzi na powyższe skarżący w piśmie z dnia [...] marca 2018 r. wniósł o umorzenie postępowania w zakresie pkt 1 i 3 wniosku, zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publiczne w pozostałym zakresie, stwierdzenie iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podał, że zgadza się z tezą, iż samo posiadanie dokumentu przez organ nie powoduje, iż nabiera on cech dokumentu urzędowego czy informacji publicznej. W dalszej części powołując się na stanowisko judykatury wskazał, że dokumenty o które wnioskuje, nie tylko znajdują się w posiadaniu organu, ale są wykorzystywane do jego działania, bowiem dekrety nominacyjne stanowią podstawę nawiązania stosunku służbowego/pracy z kapelanami/duszpasterzami. Brak nominacji zwierzchnika w hierarchii kościelnej powoduje, iż niemożliwe jest nawiązanie stosunku służbowego z kandydatem na kapelana. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 września 2002 r. w sprawie wymagań, jakimi powinien odpowiadać funkcjonariusz Biura Ochrony Rządu na stanowisku szefa komórki organizacyjnej lub innym stanowisku służbowym dokumentami, które są wymagane od kandydata na kapelana BOR są: mianowanie od Biskupa Polowego Wojska Polskiego oraz rozkaz personalny Szefa Biura Ochrony Rządu. Dokument ten ma zatem bezpośredni związek z prawidłowością funkcjonowania BOR oraz dysponowania publicznymi pieniędzmi, bowiem wynagrodzenie kapelana finansowane jest ze środków publicznych. Zatem udostępnienie skanów dekretów pozwala ustalić między innymi prawidłowość zatrudnienia pracownika, prawidłowość wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia, listę Kościołów i związków wyznaniowych, których przedstawiciele byli kapelanami w strukturach BOR, poprawność stosowania procedury związanej z obsadzaniem stanowisk. Dalej dodał, że jedyne ustępstwo, jakie może przyjąć, to dokonanie anonimizacji nazwisk kapelanów, których dekrety nominacyjne mają mi zostać udostępnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod kątem bezczynności Komendanta Służby Ochrony Państwa, który przejął na podstawie art. 347 ust. 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r., poz. 138) obowiązki po Szefie Biura Ochrony Rządu, w rozpoznaniu wniosku skarżącego W. M. z dnia [...] października 2017 r., zasługuje na uwzględnienie.

Na samym wstępie stwierdzić należy, że w myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). Zatem powyższy przepis, odsyłając do stosowania przepisów tejże ustawy, określa właściwość rzeczową sądów administracyjnych do rozpatrywania skarg i to nie tylko na decyzje odmawiające udostępnienia informacji publicznej. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności ogłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4. inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;

8 bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Okoliczności, które powodują zwłokę organu w rozpatrzeniu wniosku oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie.

Przenosząc powyższe rozważania na kwestię związaną z udostępnieniem informacji publicznej, to bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy wniosek dotyczy dostępu do informacji będącej informacją publiczną, a organ ani nie udziela tej informacji wnioskodawcy, nie informuje o innym sposobie otrzymania danej informacji, nie informuje o braku posiadania wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji (lub decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej w celu ponownego wykorzystywania, decyzji o warunkach ponownego wykorzystywania informacji publicznej oraz o wysokości opłat za udzielenie takiej informacji) lub decyzji umarzającej postępowanie. Dodać w tym miejscu należy, że jeżeli podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podjął wymaganej na gruncie powyższej ustawy w danej sprawie czynności, to dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia powód, z uwagi na który to nie nastąpiło.

W sytuacji więc, jeśli skarżący W. M. złożył do Szefa Ochrony Rządu wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a wniosek ten, w jego ocenie, nie został należycie – czyli w jednej z form przewidzianych w ustawie – rozpatrzony w wymaganym terminie, to w świetle powołanych wyżej przepisów przysługiwało mu prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność tego organu. Zatem Sąd uznał skargę za dopuszczalną i jej rozpoznanie nastąpiło stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, a wobec nieskomplikowanego charakteru sprawy, nie było potrzeby – w ocenie Sądu – wzywać strony na posiedzenie. Stwierdzić również należy, że skarga spełnia wszystkie wymagania formalne, a ponadto skarżący jest uprawniony do wniesienia skargi, ponieważ stosownie do treści art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" i w tej sytuacji posiada interes prawny, o którym mowa w art. 50 § 1 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .

Mówiąc natomiast w dalszym ciągu o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie, stwierdzić należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).

Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.) oraz partie polityczne (ust. 2).

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że Komendant Służby Ochrony Państwa jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu 4 ust. 1 pkt 1) ustawy. Tym samym została spełniona przesłanka podmiotowa z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wskazać dalej należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnymi z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W myśl – co już wyżej wykazano – art. 2 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodać również należy, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Jednakże niezależnie od powyższego wskazać należy, że ustawodawca w art. 5 ust. 1 ustawy przewidział wyjątki od zasady jawności informacji publicznej, tj. dotyczące sytuacji, w których zasada jawności podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Jeżeli zatem żądana informacja publiczna korzysta z takiej ochrony, to na podmiocie obowiązanym ciąży obowiązek ustalenia i wykazania, że żądane informacje objęte są tajemnicą, o której mowa w powyżej powołanym przepisie i w tej sytuacji winien on wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej mając za podstawę treść art. 16 ust. 1 ustawy, bądź też dokonać anonimizacji. Zaakcentować w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2) lit. b), udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organizacji, zaś według pkt 3) lit. g) informacja o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych. W tym miejscu powołać się należy również na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. akt. I OSK 707/17 w uzasadnieniu którego stwierdzono m.in., że "Do pojęcia "informacja publiczna" zalicza się treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, jak też podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, jeżeli spełnione jest kryterium przedmiotowe spraw publicznych, szczegółowo uregulowane w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Są nią zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej i dotyczących sfery jego działalności. Bez znaczenia jest to, w jaki sposób dokumenty te znalazły się w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych (dotyczyły spraw publicznych). Nie ma oparcia prawnego twierdzenie, że udostępnieniu podlegają wyłącznie dokumenty urzędowe, czy ich treść, bo przecież informacje publiczne (dotyczące spraw publicznych) mogą znaleźć się i w innych dokumentach". Skoro zatem umiejscowienie Dziekana w Biurze Ochrony Rządu następuje na podstawie odpowiedniego aktu wydanego przez

Biskupa Polowego Wojska Polskiego, to nie mamy tu do czynienia z dokumentem prywatnym, lecz – w ocenie Sądu – z dokumentem, który stanowi informację publiczną. Z tego mianowicie powodu, że choć dokument ten nie został przez organ bezpośrednio wytworzony, ale dotyczył sfery działalności organu w realizacji zadań o charakterze publicznym. Wobec powyższego została spełniona przesłanka przedmiotowa ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Mając powyższe rozważania na uwadze wskazać należy, że w tej sytuacji należało zobowiązać organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego w pkt. 2 wniosku. Z kolei co do pkt 1 i 3 wniosku, to organ również pozostawał w bezczynności, bowiem decyzję wydał dopiero w dniu [...] marca 2918 r., zaś do chwili wniesienia skargi w dniu 27 grudnia 2017 r., nic w tym względzie nie uczynił

Stwierdzić również należy, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, iż naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. Lex nr 1218894). Jednakże – zdaniem Sądu – tak kwalifikowany stan nie wystąpił w niniejszej sprawie, bowiem nie mamy tu do czynienia z lekceważeniem, bądź ignorowaniem skarżącego i wobec powyższego stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Rozpatrując ponownie sprawę Komendant Służby Ochrony Państwa jest zobowiązany uwzględnić poczynione powyżej rozważania oraz wskazania i załatwić sprawę na zasadach oraz w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 § 1 pkt 1) i pkt 3) oraz § 1a) w zw. z 151 i art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 i art. 209 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji wyroku.