Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1229/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 156 ust. 2 pkt 3, art. 162, art. 163 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 163 poz 981
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze.
article: art. 15 ust. 1, art. 17, art. 20, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 23 i art. 24
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: Sędzia WSA Waldemar Michaldo Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi K. M. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 27 lutego 2013 r. nr LXVIII/978/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piastowska" skargę oddala.


UZASADNIENIE

Sygn. IISA./Kr 1229/13

UZASADNIENIE

Rada Miasta Krakowa w dniu 27 lutego 2013 podjęła uchwałę nr LXVIII/978/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piastowska ".

Działając na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 poz. 594), dalej zwanej u.s.g., skargę na tę uchwałę złożył K. M. zarzucając:

1. naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2012.647 j.t] - zwaną dalej "u.p.z.p." - w związku z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego w postaci uchwalenia przez Radę Miasta Krakowa Planu, który narusza ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla Miasta Krakowa, albowiem studium to określiło obszar, w skład którego wchodzą działki ewidencyjne nr [...] oraz [...], jako tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej o niskiej intensywności, a funkcja ta nie może zostać zrealizowana przez Skarżącego na podstawie Planu, a także ze względu na to, że w Planie wprowadzono i zastosowano do nieruchomości Skarżącego - kategorię "MN.OS.3" wyłączającą możliwość ich zabudowy, czym też naruszono art. 6 u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przekroczenie przez Radę Miasta Krakowa przysługującego jej władztwa planistycznego i nieuzasadnione naruszenie istoty prawa własności Skarżącego.

2) naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niewłaściwe wykonanie czynności określonych w art. 20 ust. 1u.p.z.p. polegające na braku podjęcia przez Radę Miasta Krakowa uprzedniej (indywidualnej) uchwały o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1u.p.z.p., Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności opisanej wyżej uchwały w części dotyczącej objęcia zapisem"MN.OS.3" terenu stanowiącego własność Skarżącego działka ewidencyjna nr [...] (księga wieczysta nr [...]) oraz nr [...] (księga wieczysta nr [...])

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że pismem z dnia 17 czerwca 2013 r. wezwał Radę Miasta Krakowa do usunięcia naruszenia prawa, które zostało skutecznie doręczone Organowi w dniu 20 czerwca 2013 r. W ustawowym terminie 30 dni, Rada Miasta Krakowa formalnie nie ustosunkowała się do wezwania i nie usunęła naruszenia prawa. Termin ten upłynął w dniu 20 lipca 2013 r., a zatem z zachowaniem terminu 30 dni od tej daty złożona została niniejsza skarga i w związku z tym Skarżący dochował formalnego wymogu, o którym mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Wprawdzie pismem z dnia 18 lipca 2013 r., znak: [...] Przewodniczący Rady Miasta Krakowa przesłał Skarżącemu opinię Prezydenta Miasta Krakowa, niemniej jednak dokument ten nie jest stanowiskiem Rady Miasta Krakowa i ma charakter jedynie informacyjny, co z zresztą wynika wprost z treści powyższego pisma.

W związku z przyjęciem przez Radę Miasta Krakowa uchwały Nr LXVIII/978/13 z dnia 27 lutego 2013 r., naruszono przysługujące Skarżącemu prawo własności działek o nr [...] i [...], a tym samym naruszono jego interes prawny znajdujący oparcie w art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego, poprzez wprowadzenie w Planie oznaczenia "MN.OS.3" dla tych działek, które w istocie wyłącza możliwość ich zabudowy, podczas gdy zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa dopuszczały realizację zabudowy mieszkaniowej na tym terenie. Tym samym w niniejszym przypadku doszło do naruszenia zasad sporządzania planu, o których mowa w art. 28 ust. 1u.p.z.p. poprzez naruszenie przepisów art. 9 ust.4 u.p.z.p. oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p.

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa przyjęte uchwałą Nr XII/87/03 z dnia 16 kwietnia 2003 r. zmienioną następnie uchwałą NrXCIII/1256/10 z dnia 3 marca 2010 r., zwane dalej "studium", przewidywało m.in. dla terenu działek o nr [...] i [...] przeznaczenie "MN", tj. tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej o niskiej intensywności (mapa K1 - "Struktura przestrzenna - kierunki i zasady rozwoju" stanowiąca integralną część studium). W części tekstowej studium, tj. w pkt 4.2.4 "Kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania wyodrębnionych kategorii terenów", wskazano, iż główne funkcje tak oznaczonego terenu stanowią: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z niezbędnymi obiektami i urządzeniami służącymi realizacji celów publicznych na poziomie lokalnym oraz obiektami i urządzeniami usług komercyjnych, służącymi zaspokojeniu potrzeb mieszkańców na poziomie lokalnym. Natomiast główne kierunki zagospodarowania przestrzennego tego terenu to: realizacja zabudowy jednorodzinnej w gabarycie i formie oraz układzie zgodnym z warunkami i tradycją lokalną; porządkowanie i rozbudowa istniejących układów przestrzennych, ze szczególnym uwzględnieniem racjonalnych podziałów gruntów i wytyczania lokalnych układów komunikacyjnych; przekształcenia terenów o układzie własności gruntów typowych dla obszarów rolniczych w tereny zabudowy miejskiej drogą scaleń i reparcelacji gruntów; kształtowanie nowych zespołów zabudowy o czytelnym układzie i kompozycji przestrzennej, uwzględniających konieczność lokalizowania ogólnodostępnych przestrzeni publicznych; uzupełnienie funkcji mieszkalnych zabudową usługową komercyjną z wykluczeniem: obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 inwestycji powodujących zagrożenie dla jakości środowiska i warunków życia, a także sprzecznych z charakterem lokalnym istniejącej zabudowy (pod względem formy i skali]. Zatem, bezsprzecznym jest, iż studium przewiduje możliwość realizacji nowej zabudowy mieszkaniowej na działkach o nr [...] i [...], które stanowią własność Skarżącego.

Tymczasem przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadziły dla działek o nr [...] i [...] oznaczenie "MN.Os.3", co wynika z rysunku Planu. Natomiast w części tekstowej w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje się, że wyznacza się tereny oznaczone symbolami od MN.Os.1 do MN.Os.5 z przeznaczeniem pod istniejącą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną na obszarze osuwiska, a wyznaczone tereny zawierają obszary osuwisk, określne zgodnie z opracowaniem pt.: "Mapy dokumentacyjne osuwisk i terenów zagrożonych ruchami masowymi w skali 1:10000 Miasta Kraków, Dzielnice I-VII oraz X-XI", wykonanym przez Państwowy Instytut Geologiczny -Państwowy Instytut Badawczy Oddział w 2011 r. (§ 15 ust.1 Planu). W świetle § 15 ust.2 Planu, w wyznaczonym terenie ustala się zakaz lokalizacji nowych obiektów budowlanych. Powyższe prowadzi do jednoznacznej konstatacji, iż przepisy przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania nie są zgodne, co więcej są sprzeczne, z przepisami studium w zakresie, w jakim, wbrew postanowieniom studium, wprowadzają zakaz lokalizacji nowych obiektów budowlanych na przedmiotowych działkach.

Sytuacja braku zgodności, lub nawet sprzeczności pomiędzy planem miejscowym a ustaleniami studium, musi uzasadniać unieważnienie części lub całości planu miejscowego. Organy gminy działając w ramach władztwa planistycznego nie mają "wolnej ręki" przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i są związane ustaleniami studium. Plan zagospodarowania przestrzennego ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium, a nie ich dowolną interpretację czy wręcz całkowitą zmianę kierunków zagospodarowania objętych studium. Zmiana przeznaczenia terenów w planie miejscowym, jeżeli nie była przewidziana w studium, może być dokonana przez gminę wyłącznie po uprzedniej zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, z zachowaniem trybu, w jakim studium jest uchwalane (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 17 maja 2013 r., II SA/Kr 261/13, opub. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach)

Mając powyższe na uwadze oraz aktualną treść przepisu art. 20 ust. 1u.p.z.p., gdzie jest mowa o "nienaruszaniu ustaleń studium", stwierdzić należy, że wskazane wyżej zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozostają w oczywistej sprzeczności z postanowieniami studium w zakresie w jakim określają przeznaczenie działek nr [...] i [...] w sposób niedający się pogodzić z zasadami ich zagospodarowania określonymi w studium. Podkreślenia raz jeszcze wymaga, iż zapisy studium określały zasady zagospodarowania w/w terenu dopuszczając jednoznacznie możliwość ich zabudowy, a tymczasem postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustaliły na tym terenie zakaz lokalizacji nowych obiektów budowlanych, czym naruszono dyspozycje przepisów art. 9 ust. 4 u.p.z.p. oraz art. 20 ust. 1u.p.z.p., a tym samym naruszono zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co z kolei powoduje nieważność przedmiotowej uchwały w tym zakresie, zgodnie z art. 28 ust. 1u.p.z.p. Podkreślenia także wymaga, iż Konstytucja RP, ustanawiając prawo ochrony własności, stanowi o dopuszczalności ingerencji w prawo własności przez jego ograniczenie. Dopuszczalność ograniczenia prawa własności może nastąpić w wyniku działania organów władzy publicznej, podjętego w ustanowionych w ustawach formach prawnych (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 773/12, opub. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach dostępnej na https://cbois.nsa.gov.pl). W niniejszym jednak przypadku organ planistyczny, naruszył ustawowe formy prawne określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uniemożliwienie Skarżącemu zagospodarowanie w/w działek zgodnie z ich dotychczasowym przeznaczeniem, gdy tymczasem mógł on zasadnie przypuszczać, iż postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr LXVIII/978/13 z dnia 27 lutego 2013 r., potwierdzą postanowienia studium, dopuszczające realizację na tym terenie zabudowy mieszkaniowej. Takie działanie organu administracji publicznej narusza dyspozycje przepisów art. 64 Konstytucji RP i art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 6 ust. 2 u.p.z.p., które kształtują treść prawa własności oraz ustawowe granice jego wykonywania.

Skarżący odniósł się także do treści opracowania pt.: "Mapy dokumentacyjne osuwisk i terenów zagrożonych ruchami masowymi w skali 1:10000 Miasta Kraków, Dzielnice I-VII oraz X-XI", wykonanym przez Państwowy Instytut Geologiczny -Państwowy Instytut Badawczy Oddział w 2011 r., zwanego dalej "opracowaniem", które stanowiło, podstawę faktyczną do wyznaczenia na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako: MN.Os.1 do MN.Os.5 zakazu lokalizacji nowych obiektów budowlanych. Powyższe opracowanie wyróżnia trzy stopnie aktywności osuwiska: aktywne, nieaktywne, okresowo aktywne. Natomiast działki nr [...]i [...] znajdują się, zgodnie z mapą osuwisk (M-34-64-D-d-l), na osuwisku nieaktywnym oznaczonym nr 15/7 z granicami w części przypuszczalnymi, a w części pewnymi. Ponadto w treści opracowania wskazano w odniesieniu do Dzielnicy VII, w której leżą w/w działki, iż jest to teren bardzo trudny do wyznaczania osuwisk ze względu na duże zmiany związane z użytkowaniem terenu, jak i eksploatację wapieni, np. w rejonie [...]. Przykładem osuwiska uszkadzającego budynki przy ul. S. jest osuwisko nr [...]. Bezpośrednio na wschód występuje osuwisko nr [...], które było aktywne w 2002 r. Podkreślenia wymaga, iż w części opracowania dot. Dzielnicy VII nie ma mowy o jakiejkolwiek aktywności istniejącej, bądź potencjalnej osuwiska nr [...], które swym zasięgiem obejmuje działki stanowiące własność Skarżącego. W podsumowaniu opracowania wyjaśniono, iż osuwiska nieaktywne obejmują tereny objęte ruchami osuwiskowymi, na których w czasie około ostatnich 20 lat nie stwierdzono wyraźnych śladów przemieszczeń. Nie oznacza to jednak, że tereny te już nie podlegają procesom osuwiskowym. Przykładem terenu nieaktywnego osuwiska może być rejon Zrębu Lasku Wolskiego, gdzie obecnie na terenie nieaktywnego osuwiska występuje budownictwo mieszkaniowe, jest bardzo prawdopodobne, że w czasach historycznych na obszarze tym występowały procesy osuwiskowe. Sugeruje się, aby w tych obszarach ograniczyć budownictwo mieszkaniowe, a każdy planowany obiekt posiadał dokumentację geologiczno-inżynierską. W dalszej kolejności autor opracowania wskazał, iż tereny osuwisk powinny być wyłączone z budownictwa mieszkaniowego oraz użyteczności publicznej (szkoły)w planie zagospodarowania przestrzennego. W wyjątkowych wypadkach jest możliwe dopuszczenie budownictwa mieszkaniowego (np. na zdefundowanych jęzorach osuwiskowych), pod warunkiem wykonania dokumentacji geologiczno-inżynierskiej zawierającej zalecenia dotyczące zabezpieczeń tak, aby prace budowlane nie naruszyły i zaburzyły równowagi i nie spowodowały uaktywnienia się osuwiska. Pozostała zabudowa może być dopuszczona, pod warunkiem wykonania dokumentacji geologiczno-inżynierskiej zawierającej zalecenia dotyczące zabezpieczeń i stwierdzenia, że projektowana inwestycja nie naruszy zaburzenia równowagi i nie spowoduje uaktywnienia się osuwiska.

Wskazano, że opracowanie nie przesądza w sposób bezwzględny o zakazie jakiejkolwiek zabudowy na terenach osuwisk nieaktywnych, co więcej realizacja zamierzeń budowlanych w takich miejscach wydaje się być dopuszczalna, pod warunkiem wykonania dokumentacji geologiczno-inżynierskiej zawierającej zalecenia dotyczące zabezpieczeń i stwierdzenia, że projektowana inwestycja nie naruszy zaburzenia równowagi i nie spowoduje uaktywnienia się osuwiska. Tymczasem organ planistyczny w przedmiotowej uchwale w sposób bezrefleksyjny przesądził o zakazie lokalizacji nowej zabudowy na terenach osuwiskowych bez jakiegokolwiek rozróżnienia na osuwiska aktywne, okresowo aktywne, czy też nieaktywne. Po drugie, zarówno twierdzenia zawarte w powyższym opracowaniu, jak iustalenia organu planistycznego nie zostały poprzedzone jakimikolwiek pracami geologicznymi mającymi na celu rzetelną weryfikację granic osuwisk oraz ich charakterystyk. Podkreślenia wymaga, iż co prawda podmiotowe prawo właściciela do zagospodarowania terenu wyrażone w art. 6 ust.2 u.p.z.p. nie ma charakteru absolutnego i na gruncie ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennych doznaje ograniczeń, w szczególności poprzez ustawowe kompetencje organu planistycznego w ramach wykonywanego "władztwa planistycznego". Niemniej jednak, wykładania i stosowanie przepisów ograniczających prawo własności ma ze swej natury charakter ścisły i zawężający, a każde rozstrzygnięcie organu publicznego ingerującego swym działaniem w podmiotowe prawo własności wymaga rzetelnej podstawy faktycznej opartej w dokumentacji zebranej w toku prowadzonego postępowania. Ograniczenie prawa zabudowy jest wyjątkiem i w każdym wypadku wymaga rzetelnie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wskazującego na konieczność ograniczenia powyższego prawa względami znajdującymi podstawę prawną w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Tymczasem w niniejszym przypadku ograniczono prawo zabudowy Skarżącego zarówno bez podstawy określonej w studium, jak i bez rzetelnych badań geologicznych struktury przedmiotowego osuwiska, czym przekroczono dopuszczalne ustawowe granice możliwej ingerencji w prawo własności, a co z kolei stanowi nie tylko naruszenie przepisów ustawowych, tj. art. 6 ust. 2 u.p.z.p oraz art. 140 Kodeksu cywilnego, ale także normy rangi konstytucyjnej, tj. art. 64 Konstytucji RP.

Dodatkowo wskazano, iż doprecyzowanie w planie poszczególnych terenów o różnym przeznaczeniu w stosunku do zapisów studium, na etapie uchwalania planu miejscowego, nie może dotyczyć większych połaci terenu objętych planem a jedynie może doprecyzowywać granice poszczególnych działek w zakresie ich przeznaczenia. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanym przypadku w odniesieniu do terenów oznaczonych w Planie jako "MN.OS.3". gdzie kilka zwartych obszarów o znacznej powierzchni obejmujących kilka lub kilkanaście działek wyłączono z jakiejkolwiek zabudowy, pomimo jednoznacznego brzmienia w tym przedmiocie regulacji Studium.

Ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów studium. Jeżeli zatem określone obszary gminy mogą być przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę danego rodzaju, lub przeznaczone na inne cele, to wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina powinna wskazać te obszary jako przewidziane pod taką zabudowę, lub pod inne określone cele". W tym stanie rzeczy przeznaczenie terenów oznaczonych w planie jako "MN.OS.3", gdzie MN.Os.1 do MN.Os.5 oznacza tereny przeznaczone pod istniejącą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną obszarze osuwiska, stoi w sprzeczności ze studium, który teren ten oznaczał jako "MN". Chcąc wyłączyć te obszary spod zabudowy prawodawca lokalny winien wcześniej przeprowadzić stosowne zmiany studium. W przeciwnym razie narusza wyżej przytoczone przepisy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 320/13, opub. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach dostępnej na https://cbois.nsa.gov.pl).

Nadto skarżący wskazał, w toku procedury planistycznej naruszono w sposób istotny tryb sporządzania Planu. Zgodnie bowiem z dyspozycją przepisu art. 20 u.p.z.p., plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Podkreślenia wymaga, że każda ze zgłoszonych uwag musi być bowiem rozpatrzona indywidualnie, a w konsekwencji rozstrzygnięcie w tym zakresie także musi mieć charakter indywidualnej uchwały. Rozpatrzenie uwag powinno być czynnością odrębną od uchwalenia planu i poprzedzającą jego uchwalenie. Akt zawierający rozstrzygniecie w sprawie uwag może stanowić załącznik do uchwały w sprawie planu, a uwagi powinny zostać poddane indywidualnym głosowaniom i na tej podstawie powinna zostaćstworzona lista uwag uwzględnionych przez radę, które burmistrz powinien uwzględnić w planie oraz uwag nieuwzględnionych. W tym kierunku wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w cyt. już wyroku z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 320/13 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia l lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 1989/11 oraz z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2587/10. W szczególności w tym ostatnim orzeczeniu słusznie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż aby rozstrzygnąć o sposobie rozpatrzenia uwag, rada gminy musi uprzednio uwagi te rozpatrzyć, a więc poddać ocenie ich zasadność i ewentualną możliwość uwzględnienia czy też brak takiej możliwości, nie sugerując się tym, jakie stanowisko w tym względzie zajął organ wykonawczy gminy, gdyż nie ma ono charakteru wiążącego. Już tylko z tego względu należy wyprowadzić wniosek, że nie jest możliwe podanie pod głosowanie rady gminy, podejmującej uchwałę w kwestii rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu "listy" uwag nieuwzględnionych przez organ wykonawczy gminy, gdyż nie odpowiada to w żadnej mierze wymogowi rozpatrzenia uwag. Każda ze zgłoszonych uwag musi być rozpatrzona indywidualnie, a w konsekwencji rozstrzygnięcie w tym zakresie także musi mieć charakter indywidualnej uchwały. Wobec tego rozpatrzenie uwag powinno być czynnością odrębną od uchwalenia planu i poprzedzającą jego uchwalenie, aby ewentualnie uwzględnione uwagi zawrzeć w projekcie planu.

W niniejszym przypadku z analizy załącznika nr 3 zaskarżonej uchwały wynika, że sposób rozpatrzenia zgłoszonych uwag jest identyczny ze stanowiskiem Prezydenta Miasta Krakowa w tym względzie, co pozwala na stwierdzenie, że załącznikiem do zaskarżonej uchwały jest stanowisko Prezydenta Miasta Krakowa, a nie uchwała Rady Miasta Krakowa. Z tych względów stwierdzić należy, iż Rada Miasta Krakowa nie poddała w indywidualnej i odrębnej uchwale oceny i głosowania uwag, jakie do projektu uchwały zostały w trakcie trwania procedury planistycznej złożone, przez co w sposób istotny naruszona została procedura planistyczna, co skutkuje nieważnością zaskarżonej uchwały poprzez oczywiste naruszenie przepisu art. 20 ust. 1u.p.z.p. w zakresie wyżej wskazanym.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o jej oddalenie.

W pierwszej kolejności przedstawiono tok formalnoprawny podjęcia uchwały Nr LXVIII/978/i3 Rady Miasta Krakowa z dnia 27 lutego 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego piano zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piastowska**

Pełnomocnik Rady Miasta Krakowa zajął następujące stanowisko odnośnie zarzutu naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012.647 j. t.) - zwaną dalej "u.p.z.p." - w związku z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego w postaci uchwalenia przez Radę Miasta Krakowa Planu, który narusza ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla Miasta Krakowa.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i] zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2012, póz. 647 z późn. zm.) plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych.

Powyższy przepis ustanawia jedną z naczelnych zasad postępowania planistycznego, to jest zasadę niesprzeczności dokumentów polityki planistycznej gminy. Zgodnie z tą zasadą, sporządzane akty prawa miejscowego (miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego) podlegają ocenie w zakresie niesprzeczności przyjętych rozwiązań z ustaleniami dokumentu polityki planistycznej gminy, jakim jest studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Nie naruszanie przez plan miejscowy ustaleń studium nie oznacza jednak, iż musi następować przepisanie ustaleń jednego dokumentu (studium) do drugiego (planu miejscowego), ponieważ oba dokumenty mają inną rolę do spełnienia. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania wskazuje kierunki w rozwoju gminy, natomiast w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o wskazany w studium kierunek zagospodarowania, zostaje ustalone przeznaczenie terenów i warunki ich zagospodarowania. Dlatego obowiązujący dokument Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (dalej: Studium), jak i uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piastowska", stanowią akty, których rola i zadanie w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego są odmienne. Studium stanowi dokument polityki planistycznej gminy, natomiast miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem prawa miejscowego, którego ustalenia stanowią o porządku planistycznym w granicach jego obowiązywania. W związku z tym należy stwierdzić, iż pojęcie zgodności między postanowieniami planu a zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest pojęciem mającym ocenny charakter. Dlatego, o ile łatwo jest dokonać oceny zgodności planu miejscowego ze studium w sferze: wymiernych wskaźników, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz innych obiektów i sieci, o tyle ocena zgodności zapisów studium w zakresie wyznaczanych "kierunków" oraz "zasad zagospodarowania", może sprawić trudności.

W swojej skardze strona skarżąca podnosi zarzut, iż w jej ocenie cyt. (...) Plan modyfikuje (...) kierunki zagospodarowania (...) terenu określone w studium. Tak postawiona teza jest wynikiem analizy ustaleń Studium dokonanej przez stronę skarżącą, która ustaliła, iż skoro działki nr ew. [...] i [...] obr. [...] znajdują się w terenie, który w Studium został przyporządkowany do kategorii terenów o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności, to plan miejscowy winien zagwarantować możliwość ich zabudowy. A skoro ustalenia planu, przewidują, iż w terenie MN.Os.3, przeznaczonym pod istniejącą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, nie dopuszczono możliwości powstania zabudowy, to jw. takim przypadku ustalenia planu miejscowego są niezgodne z ustaleniami Studium. Zgodnie z rysunkiem Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (Plansza K1), teren obejmujący nieruchomość strony skarżącej należy do kategorii terenów zainwestowanych bądź przeznaczonych do zainwestowania, zgodnie z ustaleniami planu, i znajduje się w terenie oznaczonym symbolem MN.Os.3. Natomiast zgodnie z tekstem Studium, teren ten został przyporządkowany do następującej kategorii terenów o zróżnicowanym kierunku zagospodarowania: MN - tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności. Równocześnie w tekście Studium zostały zawarte podstawowe ustalenia dla takich terenów o następującej treści:

MN - TERENY O PRZEWAŻAJĄCEJ FUNKCJI MIESZKANIOWEJ NISKIEJ INTENSYWNOŚCI

Główne funkcje to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z obiektami i urządzeniami służącymi realizacji celów na poziomie lokalnym i urządzeniami usług komercyjnych, służącymi potrzebom mieszkańców na poziomie lokalnym.

Główne kierunki zagospodarowania przestrzennego:

-realizacja zabudowy jednorodzinnej w gabarycie i formieukładzie zgodnym z warunkami i tradycją lokalną,

-porządkowanie i rozbudowa istniejących układów przestrzennych, szczególnym uwzględnieniem racjonalnych podziałów gruntów wytyczania lokalnych układów komunikacyjnych,

-przekształcenia terenów o układzie własności gruntów typowych obszarów rolniczych w tereny zabudowy miejskiej drogą scaleń reparcelacji gruntów,

-kształtowanie nowych zespołów zabudowy o czytelnym układzie kompozycji przestrzennej, uwzględniających konieczność lokalizowania ogólnodostępnych przestrzeni publicznych

-uzupełnienie funkcji mieszkalnych zabudową usługową komercyjną z wykluczeniem: obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 inwestycji powodujących zagrożenie dla jakośc i środowiska i warunków życia, a także sprzecznych z charakterem lokalnym istniejącej zabudowy (pod względem formy i skali).

3) Warunki i standardy wykorzystania terenu:

-intensywność zabudowy nie przekraczająca

0,4 w strefie przedmieść

0,85 w strefie miejskiej i śródmiejskiej,

lub określona w planach miejscowych za pomocą innych parametrów odpowiadających specyfice terenu,

- wysokość zabudowy - 8 m do najwyższego gzymsu i 13 m do kalenicy a w obszarze ZJPK - 9 m do kalenicy dla zabudowy 1,5 kondygnacji i n m do kalenicy dla zabudowy 2,5 kondygnacji,

-w sytuacjach realizacji nowych zespołów lub znaczącej rozbudowy już istniejących (przewidywany przyrost liczby ludności ponad 50%) należy zapewnić spełnienie przyjętych standardów dostępności do usług,

-systemowe rozwiązania w zakresie gospodarki wodno-ściekowej,-zapewnienia prawidłowej obsługi komunikacyjnej i powiązań zukładem komunikacyjnym miasta.

Ustalenia Studium, dla kategorii terenów o przeważającej funkcji zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywności MN, (obejmującej nieruchomość strony skarżącej), co do zasady przewidują ustalenie przeznaczenia terenu w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Ponadto teren ten można przeznaczyć pod zabudowę usługową, służącą realizacji celów publicznych bądź zaspokajaniu potrzeb mieszkańców. Ponadto dokument polityki planistycznej gminy przewiduje, iż w terenie tym musi zostać wykluczona nowa zabudowa, której realizacja wiąże się powstaniem zagrożenia dla jakości środowiska bądź warunków życia.

Mając na uwadze powyższe ustalenia Studium, w oparciu o zebrane wnioski, został sporządzony projekt planu, w którym wszystkim terenom, wskazanym w studium do zabudowy i zainwestowania i oznaczonym symbolem MN, nadano przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz pod wyznaczone planem terenu komunikacji. Ponadto, w niewielkim zakresie, wyznaczono tereny przeznaczone pod usługi (teren istniejącego przedszkola oraz teren użytkowany przez Związek Harcerstwa Polskiego). Jednakże po otrzymaniu dodatkowych materiałów, dotyczących terenów osuwiskowych oraz zagrożonych osuwanie się mas ziemnych, projekt planu został skorygowany, poprzez wyznaczenie terenu przeznaczonego pod istniejącą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną na obszarze osuwiska (MN.Os.1). W toku dalej prowadzonego postępowania planistycznego, w oparciu o otrzymane materiały oraz stanowisko organu administracji geologicznej, zostały wyznaczone kolejne tereny MN.Os. Ostatecznie ustalenia planu miejscowego dla tych terenów są następujące (§ 15 ust 2-4 postanowień planu):

2. W wyznaczonym terenie ustala się zakaz lokalizacji nowych obiektów budowlanych.

3. Dopuszcza się:

1) utrzymanie istniejącej zabudowy,

2) remont i przebudowę istniejącej zabudowy z zastrzeżeniem zakazu

stosowania rozwiązań technicznych i wyrobów budowlanych zwiększających

istniejące obciążenie gruntu.

4. W granicach wyznaczonego terenu, w zakresie sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy oraz zasad kompozycji, ustala się:

1) zakazy:

a) rozbudowy, nadbudowy i odbudowy istniejących budynków,

b) budowy ogrodzeń, wymagających ciągłych fundamentów i podmurówek,

c) w sposobie zagospodarowania działek: zmiany istniejącego ukształtowania

terenu oraz nadsypywania gruntu;

2) nakaz odprowadzania wód opadowych do kanalizacji.

Ustalenia planu wykluczają możliwość wykonania w terenie MN.Os.3 robót budowlanych polegających na rozbudowie, nadbudowie bądź odbudowie istniejących budynków (§ 15 ust. 4 pkt. i lit. a postanowień planu), a ponadto ustalone dla tego terenu przeznaczenie wyklucza powstanie nowej zabudowy (§ 15 ust. i postanowień planu). Tak rygorystyczne postanowienia planu zostały uwarunkowane występowaniem w tym terenie osuwiska. Uwzględnienie w planie informacji dotyczących osuwiska nastąpiło podstawie przekazanego w grudniu 2011 r. przez Geologa Powiatowego opracowania pn.: "Mapy dokumentacyjne osuwisk i terenów zagrożonych ruchami masowymi w skali 1:10000 Miasta Kraków Dzielnice l-VII oraz X-XI", wykonane na zlecenie Gminy Miejskiej Kraków przez Państwowy Instytut Geologiczny - Państwowy Instytut Badawczy Oddział w K., w ramach weryfikacji dotychczas posiadanych informacji o zagrożeniach osuwiskowych na terenie miasta. Autokorekta tego opracowania, dotycząca m.in. zasięgu osuwiska, wraz ze stosownymi zaleceniami została przekazana przez Geologa Powiatowego w lutym 2012 r. W opracowaniu tym przedmiotowe osuwisko o numerze [...] scharakteryzowano na czas sporządzania cytowanego wyżej opracowania jako nieaktywne. Zgodnie z zaleceniami Państwowego Instytutu Geologicznego teren osuwiska na obecnym stanie rozpoznania nie powinien być przewidziany do dalszej zabudowy. Natomiast nie należy wykluczać remontów już istniejących budynków. Remonty i modernizacje powinny być tak wykonywane, aby nie pogorszyć warunków geotechnicznych na terenie osuwiska, zwłaszcza szczególną uwagę należy zwrócić na przeprowadzenie sposobów odwodnienia.

Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż ustalenia planu miejscowego dla terenów MN.Os są całkowicie zgodne z ustaleniami Studium dla wyznaczonej w Studium kategorii terenów MN. Należy bowiem zauważyć, iż w terenach MN, zgodnie z ustaleniami Studium, nie można lokalizować inwestycji powodujących zagrożenie dla jakości środowiska i warunków życia. Organy planistyczne uznały, w związku ze stanowiskiem organu administracji geologicznej, a także ze względu na możliwość uaktywnienia się osuwiska, na skutek realizacji nowej zabudowy, iż zasadnym jest wykluczenie możliwość powstania nowej zabudowy w terenach MN.Os., aby nie powodować zagrożenia warunków życia.

Dlatego należy stwierdzić, iż ustalenia planu miejscowego dla terenów MN.Os są zgodne z ustaleniami Studium dla kategorii terenów MN. Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż organy gminy, po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piastowska" przystąpiły do dalszego zbierania materiałów planistycznych pod kątem zasadności sporządzenia ewentualnej zmiany planu miejscowego, w zakresie wyznaczonych terenów MN.Os. Właściwy wydział Urzędu Miasta Krakowa, w imieniu Prezydenta Miasta Krakowa, po uzyskaniu dotacji ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, zlecił wykonanie badań i prac geologicznych w okolicach [...] w K., w związku z czym, po otrzymaniu dokumentów wskazujących na możliwość zmiany warunków zagospodarowania poszczególnych terenówobjętych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piastowska", organy planistyczne rozważą konieczność zmiany ustaleń obowiązującego planu.

Natomiast stanowisko Rady Miasta Krakowa w przedmiocie zarzutu naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niewłaściwe wykonanie czynności określonych w art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest następujące.

Załącznik o sposobie rozstrzygnięcia nieuwzględnionych uwag stanowi załącznik do uchwały o planie (Załącznik nr 3), opracowany w oparciu o wzór stanowiący załącznik nr 9 do rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). Wraz z projektem uchwały i pozostałymi załącznikami (Załącznik nr 1- rysunek planu, Załącznikiem nr 2 - rysunek infrastruktury technicznej, Załącznik nr 4 - rozstrzygniecie o sposobie realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej należących do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania), po wykonaniu przez organ wykonawczy gminy czynności planistycznych, o których mowa w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zostaje przekazany organowi uchwałodawczemu gminy.

Mając na uwadze powyższe wymogi, Prezydent Miasta Krakowa, po sporządzeniu projektu planu, zarządzeniem Nr [...] z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie przyjęcia i przekazania pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piastowska", przekazał organowi uchwałodawczemu projekt uchwały.

Rada Miasta Krakowa (dalej: RMK), przystępując do prac nad przekazanym jej projektem uchwały, wykonuje szereg czynności, które nie wynikają bezpośrednio z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lecz stanowią postanowienia Statutu Miasta Krakowa, uzupełniającego enigmatyczne zapisy ustawy. W związku z tym, w pierwszej kolejności projekt uchwały przekazywany jest Komisji Głównej RMK, która ustala kalendarium prac nad projektem i kieruje projekt do poszczególnych radnych oraz do właściwej komisji merytorycznej, celem uzyskania stosownej opinii o projekcie uchwały. Komisją właściwą dla projektów planów miejscowych jest Komisja Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska RMK, która szczegółowo debatuje zarówno nad rozwiązaniami planistycznymi zawartymi w projekcie planu, jak i nad wszystkimi załącznikami do projektu uchwały. W posiedzeniu Komisji uczestniczy autor opracowania planistycznego oraz merytoryczni pracownicy organu planistycznego, którzy udzielają wyjaśnień w zakresie dotyczącym projektu uchwały. Komisja szczegółowo analizuje przedłożony projekt, nieuwzględnione przez Prezydenta Miasta Krakowa uwagi, a ponadto przeprowadza dyskusję nad wszystkimi aspektami przedłożonego projektu, w tym także nad nieuwzględnionymi przez Prezydenta Miasta Krakowa uwagami. W posiedzeniu komisji mogą uczestniczyć również zainteresowane podmioty, którym w toku prac komisji jest udzielane prawo zabrania głosu. W zależności od potrzeb, wyznaczany jest termin, w którym dla szczegółowego omówienia powstałych w toku posiedzenia komisji wątpliwości, wyznaczane zostają posiedzenia podkomisji KPPiOŚ RMK.

Następnie nad projektem uchwały, do którego dołączona została opinia Komisji, odbywa się pierwsze czytanie na posiedzeniu sesji Rady Miasta Krakowa. W toku I czytania, projekt uchwały jest omawiany przez projektodawcę, a następnie, w zależności od potrzeb, odbywa się wysłuchanie publiczne. Końcowym etapem I czytania projektu uchwały jest przeprowadzenie dyskusji nad projektem. Po jej odbyciu, Przewodniczący Rady Miasta Krakowa wyznacza termin, w którym można wnieść poprawki do projektu uchwały. Poprawkę może wnieść indywidualnie każdy radny. Możliwość wnoszenia poprawek dotyczy całego projektu uchwały, również do załączników projektu aktu. Wniesienie poprawki skutkuje obowiązkiem sporządzenia opinii do poprawki przez projektodawcę uchwały. Po upływie terminu do wniesieniu poprawek do projektu uchwały, odbywa się II czytanie projektu uchwały, w trakcie którego przeprowadzana jest dyskusja jedynie w zakresie wniesionych poprawek. Po zakończeniu II czytania, odbywają się głosowania: nad wniesionymi poprawkami, a następnie, końcowe, nad projektem uchwały.

W związku z powyższym należy zauważyć, iż dokonanie zmian w projekcie uchwały, w tym załącznikach do projektu uchwały, w toku prac uchwałodawczych, wymaga inicjatywy radnego, który złoży poprawkę o danej treści. Dopiero zgłoszenie poprawki przez radnego umożliwia zajęcie odmiennego od projektodawcy projektu uchwały stanowiska przez Radę i ewentualne przyjęcie przez nią odmiennych, niż zawarte w projekcie uchwały, zapisów (ustaleń), na skutek przegłosowania poprawki. Ponieważ nie ma żadnych wymogów odnośnie zakresu merytorycznego poprawki, przedmiot poprawek dotyczy zarówno sposobu rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag, jaki poszczególnych ustaleń projektu planu miejscowego. Niejednokrotnie zdarza się, że wniesiona poprawka dotyczy zarówno sposobu rozpatrzenia uwagi, jak i szczegółowej materii planistycznej.

Również w przypadku projektu uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piastowska", powyżej opisany tok czynności, został zachowany. W dniu 4 lutego 2013 r. odbyło się posiedzenie Komisji Głównej, która skierowała projekt uchwały do KPPiOŚ RMK. Właściwa komisja debatowała nad projektem uchwały w dniu 11 lutego 2013 r. Następnie odbyło się I i II czytanie projektu uchwały na sesji RMK. Ostatecznie projekt, wraz z wszystkimi załącznikami został przegłosowany w dniu 27 lutego 2013 r. Wszystkie powyżej opisane czynności znajdują odzwierciedlenie w przedłożonej dokumentacji planistycznej i w aktach sprawy. Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż Rada Miasta Krakowa dokonuje rozpatrzenia wniesionych uwag nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa. Rozpatrzenie uwag dokonywane jest w oparciu o ustalenia zawarte w projekcie załącznika do projektu uchwały.

Rozpatrzenie następuje bądź poprzez zaakceptowanie propozycji projektodawcy uchwały, albo zostaje zmienione poprzez przegłosowanie wniesionej w tym zakresie poprawki. Brak takiej poprawki oznacza, iż każdy radny, oraz Rada Miasta Krakowa w całości, uznał, iż w ich ocenie nie zaistniały przesłanki warunkujące możliwość uwzględnienia poszczególnych wniesionych uwag.

Czas prac nad projektem przez organ uchwałodawczy gminy wynosi około miesiąca, w trakcie którego radni mogą zapoznać się szczegółowo z projektem, a następnie wnieść poprawkę w zakresie odmiennego, niż dokonany przez Prezydenta Miasta Krakowa, sposobu rozpatrzenia uwag. Brak stosownego działania radnych w tym zakresie jednoznacznie wskazuje, iż utożsamiają się oni z ocenami projektodawcy uchwały, który sporządza projekt załącznika do uchwały, stanowiącego o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag.

Ponadto należy zauważyć, iż przepis art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wskazuje, iż czynność uchwalenia planu następuje jednocześnie z rozstrzygnięciem o sposobie rozpatrzenia uwag. Zatem ustawodawca nie nałożył na organ uchwałodawczy gminy obowiązku rozstrzygnięcia o sposobie uwag przed podjęciem uchwały, bądź wydania przez ten organ odrębnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Tryb procedowania uchwal z zakresu planowania przestrzennego przez Radę Miasta Krakowa, określony Statutem Miasta jednoznacznie wskazuje, iż w toku uchwalania planu miejscowego, organ uchwałodawczy gminy dokonał rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag. A ponadto wykładnia przepisu art. 20ust. 1 wskazuje, iż zasadnym jest jednoczesne przegłosowanie uchwały z załącznikiem o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz 270 ze zm. –określanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Skarga złożona została w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym(t.j. Dz.U. z 2013 poz. 594 ze zmianami). Stosownie do tego przepisu, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowegoplanu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Zaznaczyć należy także, że skarżący dopełnił wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia występując z takim wezwaniem do Rady Miasta Krakowa pismem z dnia 17 czerwca 2013 r. (data wpływu do UMK 20 czerwca 2013r.). Uwzględniając treść art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 ze zm.) oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 sygn. akt: II OPS 2/2007 wyjaśniającą powyższy przepis, w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania, Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona w terminie. Rada Miasta Krakowa nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie.

Zgodnie z dyspozycją art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W orzecznictwie przyjmuje się powszechnie, iż każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze planu ma legitymację do jego skarżenia przy czym, na uwzględnienie zasługuje jedynie taka skarga w której skarżący wykaże, że uchwała wpływa na przysługujące mu prawo własności w aspekcie naruszenia interesu prawnego a nie faktycznego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2012 r. II OSK 790/12 orzekł, iż prawo do wniesienia na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skargi do sądu przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem w przypadku, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Naruszenie zatem interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Podstawą do wyprowadzenia tej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki. W niniejszej sprawie Skarżący jest właścicielem nieruchomości oznaczonych jako działki ewidencyjne [...] oraz [...], znajdujących się na terenie objętym zaskarżoną uchwałą.

Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 27 lutego 2013r. nr LXVIII/978/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piastowska ".Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 2013 r. pod poz. 1976.

Z uwagi na fakt, iż naruszenia procedury uchwalania planu mogłyby wpłynąć na legalność uchwały także w jej niezaskarżonej części, Sąd na wstępie, z urzędu skontrolował legalność zaskarżonego planu również w zakresie nie objętym zarzutami skargi i w tym zakresie nie dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności planu w częściach nie objętych skargą na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2012 poz.647 ze zmianami) zwana dalej ustawą o planowaniu,tj. w związku w związku z istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego. Sąd w szczególności przeanalizował akta planistyczne z punktu widzenia zachowania wymogów określonych w art. 17 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie stwierdził, aby plan został sporządzony z istotnym naruszeniem trybu i zasad jego sporządzania. Sąd nie stwierdził również naruszenia właściwości organów w procedurze planistycznej.

Wskazać w tym miejscu należy, że zaskarżona uchwała była już przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem z dnia 7 października 2013r. sygn. II SA/Kr 788/13oddalił skargi osób fizycznych. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że "dokonując kontroli procedury planistycznej sąd nie stwierdził jej naruszenia w stopniu, o którym mówi cytowany wyżej przepis" tj. art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W tym miejscu należy się zatem odnieść do tego zarzutu skargi, który dotyczy naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niewłaściwe wykonanie czynności określonych w art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niepodjęcie indywidualnej uchwały w sprawie każdej ze zgłoszonych uwag.

Zgodnie z art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu obowiązującym dla zaskarżonej uchwały), plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela stanowiska, że rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu, nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa musi mieć miejsce w formie podjęcia osobnych uchwał, z których każda dotyczy osobnej uwagi. Interpretacja taka nie wynika z przytoczonego przepisu art. 20 ust. 1. Jest wręcz przeciwnie, przepis wskazuje na konieczność (traktowaną jako obowiązek rady gminy) jednoczesnego uchwalenia miejscowego planu i rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag. Zdaniem Sądu, najistotniejsze jest, aby rada gminy obradowała nad wszystkimi uwagami, które nie zostały uwzględnione przez Prezydenta. Załącznik nr 3 do planu miejscowego obszaru "Piastowska" obejmuje szczegółowo opisane poszczególne uwagi, które nie zostały przez Prezydenta uwzględnione, a które zostały przedstawione Radzie Miasta Krakowa pod obrady.

Należy wskazać, że wszystkie wyjaśnienia pełnomocnika Gminy Kraków zawarte w odpowiedzi na skargę, dotyczące sposobu procedowania nad uchwałami podejmowanymi przez Radę Miasta Krakowa (w tym uchwałami w przedmiocie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego) znajdują odzwierciedlenie zarówno w treści statutu Miasta Krakowa jak i w przedstawionej dokumentacji planistycznej. W tomie II akt planistycznych znajduje się zarządzenie nr [...] PMK z dnia 29 stycznia 2013r. w sprawie przyjęcia i przekazania pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Piastowska. W tomie 3 znajduje się projekt tejże uchwały oznaczony jako druk nr [...] z kopią prezentaty Kancelarii Rady Miasta Krakowa, z której wynika że projekt wpłynął do kancelarii Rady Miasta Krakowa w dniu 29 stycznia 2013r. Nagłówek druku wskazuje, że mapy wielkoformatowe stanowiące załączniki do planu znajdują się "do wglądu w pok. 201". W tomie 2 akt planistycznych znajduje się opinia nr [...] Komisji Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska z dnia 11 lutego 2013r., która pozytywnie opiniuje projekt planu. Nadto treść statutu Gminy Miejskiej Kraków (dostępny na stroniehttp://www.bip.krakow.pl/?id=91) potwierdza, że wszystkie wywody pełnomocnika Gminy Miejskiej Kraków dotyczące czasu, trybu i sposobu procedowania uchwał RMK polegają na prawdzie. To z kolei prowadzi do wniosku, że radni Miasta Krakowa od chwili wpływu projektu do kancelarii rady do daty drugiego czytania (daty podjęcia uchwały) mieli wystarczająco dużo czasu na zapoznanie się projektem. Rację ma pełnomocnik Rady Miasta Krakowa, że podjęcie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag według listy przedstawionej radzie przez Prezydenta Miasta Krakowa, świadczy o tym, że nikt z radnych nie miał zastrzeżeń co do tego w jaki sposób uwagi zostały rozpatrzone przez Prezydenta i tym samym nie zgłaszał poprawek do projektu uchwały.

Należy też zauważyć, że uwagi nie są protestami czy zarzutami, które przewidywały art. 23 i art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.Dz.U. z 1999 nr 15 poz.139 ze zm.).Przepisy te jasno formułowy obowiązek rady gminy rozstrzygnięcia w przedmiocie każdego złożonego protestu i każdego złożonego zarzutu w formie osobnej uchwały ("o uwzględnieniu bądź odrzuceniu protestu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały – art. 23 ust. 3; " o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne" – art. 24 ust. 3 i 4). Skoro ustawodawca w 2003r. zmienił całą koncepcję planowania przestrzennego wprowadzając całkowicie nową ustawę, zawierająca całkowicie nowe rozwiązania i unormowania, a jednocześnie nie nakazał rozpatrywania każdej z nieuwzględnionych uwag osobno, to przyjąć należy, że było to działanie racjonalne. Zdaniem Sądu nie można wymagać od rady gminy aby podejmowała kilkanaście, kilkadziesiąt a czasem kilkaset uchwał tylko dlatego, aby nie narazić się na ewentualny zarzut naruszenia procedury planistycznej. Można żywić uzasadnione wątpliwości, czy ilość podjętych uchwał ma wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W związku z taką treścią przepisu, obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zasady te nie zostały w tej sprawie naruszone. Zasady sporządzania planu miejscowego dotyczą treści merytorycznej, a więc obejmują badanie zawartości planu miejscowego, braku naruszenia treści planu miejscowego w stosunku do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz stanowisk organów uzgadniających i opiniujących, zakresu stosowania władztwa planistycznego oraz standardów dokumentacji planistycznej.

Zaskarżony w tej sprawie plan miejscowy spełnia wymagania co do załączników tego planu. Zawiera załącznik graficzny, wskazane wyżej rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag oraz rozstrzygnięcie o sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej które należą do zadań własnych Gminy oraz zasadach ich finansowania. Zaskarżony plan miejscowy zawiera także stwierdzenie o braku naruszenia zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. Standardy dokumentacji planistycznej, a w szczególności rysunku planu miejscowego sporządzonego w skali 1:1000 zostały sporządzone poprawnie.

Kolejnym, podlegającym badaniu przez Sąd zagadnieniem, była ocena drugiego z zarzutów skargi, dotyczącego sprzeczności ustaleń zaskarżonej uchwały z postanowieniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa tj. uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 16.04.2003 r. (Nr XII/87/03), zmienionej uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 3.03.2010 r. (Nr XCIII/1256/10).

Rozważania te poprzedzić wypada ogólnymi uwagami dotyczącymi obowiązujących w tym zakresie przepisów.

Zgodnie z art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 130 poz. 871), plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Piastowska w dniu 3 marca 2010r. r., zatem oznacza to po myśli przywołanego wyżej art. 4 ust. 2, że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy (tj. do dnia 21 października 2010r.) stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym zaskarżona uchwała pozostaje w reżimie konieczności pozostawania w "zgodności" ze Studium. Nowa regulacja art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga "nienaruszania" ustaleń Studium, jednakże rozważania co do różnic pojęciowych w tym zakresie są zbędne, bo nowa zasada "nienaruszania" ustaleń studium nie dotyczy zaskarżonej uchwały.

Zgodnie z ustawą o planowaniu, planowanie przestrzenne w gminie kształtują dwa akty planistyczne – studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, ustalane w celu określenia polityki przestrzennej gminy (art.9) oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalany w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy (art. 14). Studium nie jest aktem prawa miejscowego ale jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 i 5).

Skoro ustawodawca przewidział w systemie planowania przestrzennego dwa odrębne dokumenty, to przyjmując jego racjonalność, muszą one zarówno służyć nieco innym celom planistycznym jak i różnić się między sobą. Zdaniem Sądu podstawowa różnica (poza oczywiście mocą prawną obu tych aktów, z których tylko jeden jest konstytucyjnym źródłem prawa) polega na stopniu ich szczegółowości.

Po pierwsze studium sporządzanie jest dla obszaru całej gminy (art. 9 ust. 3) niezależnie od tego jaki dana gmina zajmuje obszar, podczas gdy wobec miejscowego planu ustawa nie stawia takich wymagań. Co więcej sporządzenie jednego planu dla obszaru całej gminy w szczególności znacznej obszarowo byłoby praktycznie niemożliwe. Wskazuje na to nie tylko zakres obowiązkowych ustaleń Studium (art. 10 ustawy) w porównaniu do obowiązkowej zawartości miejscowego planu (art. 15 ustawy) ale również skala map na których oba te dokumenty w częściach graficznych są sporządzane, wymuszające stopień szczegółowości ustaleń obu tych dokumentów.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy plan miejscowy sporządza się co do zasady w skali 1:1000, na zasadzie wyjątku, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000. Zgodnie natomiast z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r.w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz.U. nr 118 poz.1233)projekt rysunku studium sporządza się na kopii mapy topograficznej, pochodzącej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, lub na kopii wojskowej mapy topograficznej w skali od 1:5.000 do 1:25.000. Wskazać też należy, że jak sama nazwa wskazuje, studium określa kierunki i uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego gminy, czyli wytycza (określa) cele i tendencje które w planowaniu przestrzennym gmina chce osiągnąć, przy czym cele te musza uwzględniać okoliczności, które mogą mieć na nie wpływ (uwarunkowania).

Odnosząc się do zarzutu niezgodności ustaleń planu i studium w zakresie działek skarżącego, wskazać należy, iż teren na którym znajdują się nieruchomości Skarżącego (tj. działki nr [...] oraz [...]) w Studium zostały oznaczone jako tereny MN tj. tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej, niskiej intensywności. Główne funkcje to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z obiektami i urządzeniami służącymi realizacji celów na poziomie lokalnym i urządzeniami usług komercyjnych, służącymi potrzebom mieszkańców na poziomie lokalnym. Natomiast główne kierunki zagospodarowania przestrzennego to między innymi uzupełnienie funkcji mieszkalnych zabudową usługową komercyjną z wykluczeniem obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz inwestycji powodujących zagrożenie dla jakości środowiska i warunków życia, a także sprzecznych z charakterem lokalnym istniejącej zabudowy (pod względem formy i skali).

Dalej wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 2 pkt. 7 ustawy o planowaniu, obligatoryjnym ustaleniem planu jest określenie granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszarów osuwania się mas ziemnych.

Regulacja ta oznacza dwie kwestie: plan miejscowy powinien być zgodny nie tylko ze studium ale i "przepisami odrębnymi" czyli przede wszystkim innymi niż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przepisami rangi ustawowej, a po wtóre w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczenie obszarów osuwania się mas ziemnych (o ile takie na danym terenie zostały zidentyfikowane) jest dla organu planistycznego obligatoryjne.

Dodatkowo zgodnie z art. 17 pkt. 6 lit a tiret czwarte,prezydent miasta po podjęciu przez radę miasta uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego jest obowiązany uzyskać opinię o projekcie planu od właściwych organów administracji geologicznej w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych.

Jak wynika z dokumentacji planistycznej, pierwotny projekt planu (tom 2 akt planistycznych) w wersji przeznaczonej do opiniowania wewnętrznego (wersja maj/czerwiec 2011r.) przewidywał na działkach skarżącego tereny budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego, bez ograniczeń wprowadzonych w ostatecznej wersji obowiązującego planu. Jednakże Geolog Powiatowy wskazał w piśmie z dnia 10 grudnia 2011r., że mapa dokumentacyjna osuwisk i terenów zagrożonych ruchami masowymi Miasta Krakowa dzielnice I–VII oraz X-XI, sporządzona przez Państwowy Instytut Geologiczny Oddział zawiera udokumentowane, nowe, dotychczas nie ziwentaryzowane osuwiska występujące w granicach terenu objętego projektem planu i w związku z tym"odmówił uzgodnienia" projektu, wskazując, że projekt nie wyznacza wszystkich terenów na których występuje zagrożenie osuwaniem się mas ziemnych. Wskazać też trzeba, że już w piśmie z dnia 23 lipca 2010r. Wydział Kształtowania Środowiska skierowanym do Biura Planowania Przestrzennego awizował trudne warunki geologiczne w tym terenie i wskazał, że dla potrzeb zagospodarowania przestrzennego powinna zostać opracowana dokumentacja geologiczno – inżynierska, poprzedzona pracami geologicznymi.

Dopiero po wprowadzeniu i uwzględnieniu ww. terenów w projekcie planu jako terenów osuwiskowych, w dniu 4 kwietnia 2012r. Geolog Powiatowy (organ administracji geologicznej – zgodnie z art. 156 ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. prawo geologiczne i górnicze, Dz.U. nr 163 poz.981 ze zm.) nie wniósł uwag do projektu planu. (tom 1 dok. Planistycznej).

Teren na którym znajdują się działki skarżącego oznaczony jest symbolem MN.Os.3. Zgodnie z par§ 15 planu, podstawowym przeznaczeniem terenu MN.Os.3 jest istniejąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna na obszarze osuwiska, na terenach tych wprowadzono zakaz lokalizacji nowych obiektów budowlanych. Remont i przebudowa istniejącej zabudowy jest możliwa z zastrzeżeniem zakazustosowania rozwiązań technicznych i wyrobów budowlanych zwiększających istniejące obciążenie gruntu. Zakazano również rozbudowy, nadbudowy i odbudowy istniejących budynków, budowy ogrodzeń, wymagających ciągłych fundamentów i podmurówek, zmian istniejącego ukształtowania terenu oraz nadsypywania gruntu. W tym miejscu wskazać należy, że opracowanie na którym oparł się organ planistyczny wprowadzając do projektu planu tereny osuwiskowe sporządzone zostało przez instytucję pełniącą po myśli art. 163 ust. 1 ustawy prawo geologiczne i górnicze państwową służbę geologiczną. Do zadań Państwowego Instytutu Geologicznego zgodnie z art. 162 ustawy prawo geologiczne i górnicze należy między innymi rozpoznawanie i monitorowanie zagrożeń geologicznych. Nie był to więc żaden rodzaj "opinii prywatnej" pozyskanej na potrzeby sporządzanego planu.

W opracowaniu Państwowego Instytutu Geologicznego znajduję się jasne sformułowanie: "tereny osuwisk nieaktywnych powinny być wyłączone z budownictwa mieszkaniowego oraz użyteczności publicznej (szkoły) w planie zagospodarowania przestrzennego"

Ponadto Państwowy Instytut Geologiczny w piśmie z dnia 16 lutego 2012r. (tom I dokumentacji planistycznej) skierowanym do Geologa Powiatowego, wskazał w odniesieniu do osuwiska nr [...] czyli tego osuwiska, na którym znajdują się nieruchomości skarżącego, co następuje:

"Osuwisko nr [...] jest osuwiskiem starym i nieaktywnym, którego powierzchnia dodatkowo została zmieniona poprzez eksploatację wapieni i stosunkowo gęstą zabudowę. Czas powstania osuwiska nie został określony i może być związany z różnymi piętrami holocenu. Bliższe określenie czasu powstania wymagałoby uzyskania odpowiedniego materiału do datowań oraz wykonania kosztownych, szczegółowych badań specjalistycznych. Teren osuwiska na obecnym stanie rozpoznania nie powinien być przewidziany do dalszej zabudowy. Natomiast nie należy wykluczać remontów już istniejących budynków. Remonty i modernizacje powinny być tak wykonywane, aby nie pogorszyć warunków geotechnicznych na terenie osuwiska, zwłaszcza szczególną uwagę należy zwrócić na przeprowadzenie sposobów odwodnienia. Wnioski o modernizację, nadbudowę lub rozbudowę budynków mieszkalnych powinny być poprzedzone wykonaniem dokumentacji geologiczno-inżynierskiej."

Wskazać dalej należy, że przeznaczenie terenu MN.Os.3 w Studium i planie jest wspólne: budownictwo mieszkaniowe o niskiej intensywności. Natomiast zakaz wznoszenia nowych budynków i budowli nie został wprowadzony dowolnie czy bez uzasadnienia – wręcz przeciwnie, znajduje pełne uzasadnienie w przywołanych wyżej okolicznościach i dokumentach.

Zdaniem Sądu zatem, zarzut niezgodności ze studium nie jest zatem trafny. W istocie sprowadza się on do kwestionowania ustaleń przyjętych przez organ administracji geologicznej za podstawę pozytywnego zaopiniowania kwestionowanego planu. Zwrócić przy tym należy uwagę na fakt, że przeprowadzone w 2011 r. przez Państwowy Instytut Geologiczny Oddziału im. M. K. w K. badania osuwisk stanowią weryfikację badań przeprowadzonych w powyższym zakresie w latach 2005-2007 (https://www.bip.krakow.pl/?dok_id=49368). Uznać więc należy, iż organ opracowujący plan, dysponował aktualną i zweryfikowaną wiedzą na temat zagrożeń osuwiskowych i nie mógł okoliczności tych nie uwzględnić. Wynika to również z tej okoliczności, że system publicznego prawa w Rzeczpospolitej Polskiej zbudowany jest w ten sposób, że to Państwo poprzez swoje organy jest obowiązane dbać o bezpieczeństwo swoich obywateli, ingerując miedzy innymi w takie właśnie kwestie jak niedopuszczalność zabudowy w terenach do tego nieodpowiednich np. zagrożonych powodzią czy osuwaniem się mas ziemnych, czy też ingerując w sposób procesu budowlanego, co ma swoje odzwierciedlenie w licznych aktach prawa rangi ustawowej. Nie budzi w związku z powyższym wątpliwości, iż osuwisko występujące na terenie działki skarżącego uzasadnia przyjęte przez organ ograniczenia w przeznaczeniu tego terenu w planie miejscowym.

Wobec powyższego, uznając skargę za nieuzasadnioną, sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.