Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 18/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na bezczynność Komendanta Straży Gminnej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu R. M. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 25 stycznia 2019 r. R. M. nadał w polskiej placówce pocztowej skargę na "bezczynność Komendanta Straży Miejskiej", załączając pełnomocnictwo procesowe dla pełnomocnika do reprezentowania skarżącego "w sprawie przeciwko Komendantowi Straży Miejskiej". Przesyłka zawierająca skargę została zaadresowana do Komendanta Straży Miejskiej, jednakże na adres ul. [..], pod którym mieści się siedziba straży Gminnej. Komendant Straży Miejskiemu, któremu doręczono ww. przesyłkę, w rozmowie telefonicznej z pełnomocnikiem skarżącego uzyskał informację, iż skarga dotyczy bezczynności Komendanta Straży Gminnej i w związku z tym w dniu 31 stycznia 2019 r. skargę przekazał temu organowi (vide: pismo Komendanta Straży Miejskiej z dnia 31 stycznia 2019 r., k. 10 akt sądowych).

W dniu 22 lutego 2019 r. Komendant Straży Gminnej przekazał do Sądu skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Komendant wskazał, że po otrzymaniu w dniu 31 stycznia 2019 r. skargi, w dniu 4 lutego 2019 r. udzielił odpowiedzi na wniosek strony o udostępnienie informacji publicznej, co czyni skargę bezzasadną.

Skarga ta została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SAB/Gd 18/19, a jako organ administracji publicznej, przeciwko któremu została wywiedziona wskazano Komendanta Straży Gminnej.

W związku z treścią odpowiedzi na skargę Komendanta Staży Gminnej, zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 6 marca 2019 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do wskazania w terminie 7 dni czy cofa skargę na bezczynność z dnia 25 stycznia 2019 r. czy nadal ją podtrzymuje. Zarządzeniem z tej samej daty wezwano ponadto pełnomocnika do wskazania czy skarżący skarży bezczynność Komendanta Straży Miejskiej czy bezczynność Komendanta Straży Gminnej– w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że skarga dotyczy bezczynności Komendanta Straży Gminnej. W zarządzeniu wskazano, że jeżeli skarga dotyczy bezczynności Komendanta Straży Gminnej to w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi należy usunąć braki formalne skargi przez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Jak bowiem wyjaśniono, dołączone do skargi pełnomocnictwo dotyczy "sprawy przeciwko Komendantowi Straży Miejskiej".

W piśmie z dnia 18 marca 2019 r., w którym jako organ oznaczono Komendanta Straży Gminnej, pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że zarówno wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 20 grudnia 2018 r., jak i skarga na bezczynność z dnia 25 stycznia 2019 r., dotyczyły Straży Miejskiej. Przy czym jak wyjaśnił pełnomocnik, wniosek został omyłkowo skierowany do Straży Gminnej. W związku z tym, a także wobec udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej przez Komendanta Straży Gminnej, skarżący oświadczył, że cofa skargę w przedmiotowej sprawie, wnosząc o umorzenie postępowania i zwrot całego uiszczonego wpisu od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga na bezczynność Komendanta Straży Gminnej podlegała odrzuceniu.

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd z urzędu bada spełnienie wymogów formalnych związanych z wniesieniem skargi w celu stwierdzenia jej dopuszczalności.

W myśl art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy. Zgodnie zaś z treścią art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma wnoszonego do sądu administracyjnego należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Jak stanowi art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.

Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, to stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

W niniejszej sprawie skarga została skierowana do Komendanta Straży Gminnej, który przesłał ją wraz z odpowiedzią na skargę do tutejszego Sądu. Natomiast dołączone do sprawy pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego przed sądem administracyjnym zostało udzielone w sprawie bezczynności Komendanta Straży Miejskiej. W związku z tym, że Sąd powziął wątpliwość, przeciwko jakiemu organowi została wywiedziona skarga, a także, aby doprowadzić do zgodności formalnej skargi z przepisami, w szczególności z art. 46 § 2 p.p.s.a., w dniu 6 marca 2019 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do wskazania czy skarży on bezczynność Komendanta Straży Miejskiej czy bezczynność Komendanta Straży Gminnej– w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że skarga dotyczy bezczynności Komendanta Straży Gminnej. Jednocześnie, w razie wskazania, że skarga dotyczy Komendanta Straży Gminnej, wezwano stronę do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez przedłożenie odpowiedniego pełnomocnictwa w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

W piśmie z dnia 18 marca 2019 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej i skarga na bezczynność dotyczyły Komendanta Straży Miejskiej. Nadto, wskazał, że wniosek o udostępnienie informacji został jednak omyłkowo skierowany do Komendanta Straży Gminnej i to ten organ udzielił odpowiedzi na skargę. W tej sytuacji pełnomocnik oświadczył, że cofa skargę w niniejszej sprawie.

Pełnomocnik nie uzupełnił jednak braku formalnego skargi na bezczynność Komendanta Straży Gminnej poprzez przedłożenie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego w sprawie przeciwko temu organowi. Oznacza to zatem, że skarga z dnia 25 stycznia 2019 r. na bezczynność Komendanta Straży Gminnej obarczona jest brakiem formalnym, który uniemożliwia jej merytoryczne rozpoznanie.

Podkreślić przy tym należy, iż wobec nie uzupełnienia braku formalnego w wyznaczonym terminie, wystąpienie przesłanki do odrzucenia skargi wykluczało w niniejszej sprawie badanie dopuszczalności cofnięcia skargi (art. 60 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Podkreślić trzeba, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Innymi słowy, strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skargę odrzucił.

O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł w pkt 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.