Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 63/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 30 ust. 1 pkt 1, art. 51 ust. 1,
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 105 § 1, art. 28 , art. 10 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.134, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi J. Ż., J. Ż. i J. Ż. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wybudowania wiaty -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 63/13

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2012 r. znak: [...] (sprostowaną postanowieniem z dnia [...].10.2012 r. znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej w skrócie PINB) umorzył postępowanie w sprawie wybudowania wiaty na działce nr ewid. 689/2 w miejscowości O.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w dniu 10 lipca 2012 r. przeprowadził czynności kontrolne w sprawie budowy wiaty, na działce nr ewid. 689/2 w O., będącej własnością A. C. i A. C. Stwierdzono, że na działce znajduje się wiata konstrukcji drewnianej, o wymiarach 3,61 x 6,87 m, z dachem dwuspadowym o pokryciu z blachodachówki, posadowiona na stopach betonowych, usytuowana w odległości 4,42 m od skraju asfaltu (drogi powiatowej). Podczas czynności kontrolnych A. C. przedstawił zgłoszenie zamiaru budowy wiaty: o wymiarach zewnętrznych 3,50 x 6,90 m i wysokości 4,0 m, odległość od granicy sąsiedniej działki 4,5 m, z dnia 30 marca 2012 r., nr [...] wraz z załącznikami złożone do Starosty Powiatu [...], w którym inwestor podał termin przystąpienia do wykonywania robót budowlanych na dzień 30 kwietnia 2012r. Roboty przy budowie wiaty rozpoczęto 28 kwietnia 2012r. to jest na 2 dni przed upływem terminu wskazanego w zgłoszeniu. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) zwana dalej ustawą, budowa wiaty o powierzchni do 25 m2 nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 wymaga dokonania zgłoszenia zamiaru budowy właściwemu organowi. Natomiast z art. 30 ust. 5 ustawy wynika, że zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, a do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. W stosunku do robót budowlanych wykonanych przed upływem 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia zamiaru budowy, czyli wykonywanych samowolnie przepisy ustawy przewidują zastosowanie przepisu art. 51 ustawy. Organ stwierdził, że samowolnie wykonane roboty budowlanych nie naruszają przepisów, dlatego nie można nałożyć obowiązku wykonania jakichkolwiek robót budowlanych w celu doprowadzenia robót do zgodności z przepisami to postępowanie takie jest bezprzedmiotowe i należy je umorzyć.

J. Ż. w odwołaniu podniósł, że budowa wiaty rozpoczęto 28 kwietnia 2012 r., jednak fundamenty pod nią wykonano wcześniej, bo w 2011 r. Podał, że w dniu 7 maja 2012 r. wydano zgodę na budowę wiaty w odległości 8,0 m od krawędzi jezdni, a nie w odległości 4,40 m. Takie usytuowanie wiaty blokuje wjazd do garażu, nie służy jako obiekt rekreacyjny, a jej budowa narusza ład urbanistyki i architektury. Zwrócił się o podjęcie interwencji zgodnej z prawem.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany też WINB) decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 poz. 1071 z 2000 r. ze zm.) dalej zwana w skrócie k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r.

Organ uznał za własne ustalenia dokonane przez organ I instancji. Podkreślił, że przeprowadzona przez organ I instancji kontrola wykazała, że zrealizowana budowa została wykonana z nieznacznymi odchyleniem od podanych wymiarów w zgłoszeniu, jednak nie uległą zmianie dopuszczalna do warunków zgłoszenia powierzchnia zabudowy, gdyż nie przekroczyła 25m2, a lokalizacja wiaty jest zgodna z decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2012r., nr [...] zezwalającą na lokalizację w terenie wiaty na działce nr ewid. nr 689/2 w O. w odległości 4,40 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej Nr [...], zatem inwestor wybudował obiekt budowlany zgodnie ze zgłoszeniem. W rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, że nie doszło do naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane, dlatego dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego przez organy nadzoru budowlanego stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. w przypadku stwierdzenia, że postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

J. Ż., działając imieniem własnym oraz jako pełnomocnik J. Ż. oraz J. Ż. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na wskazaną wyżej decyzję nie podając kierunku jej weryfikacji.

W uzasadnieniu podniósł, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pominął w swojej decyzji wiele zasadniczych spraw uznając, że nie naruszono prawa budowlanego przy budowie wiaty na działce 689/2. Podał, że budowa wiaty jest samowolą budowlaną, ponieważ fundamenty (stopy betonowe) wykonano w ukryciu w 2011r. przed zgłoszeniem budowy wiaty, co potwierdzili inwestorzy. Budowę drewnianej konstrukcję wiaty na wyżej opisanych stopach fundamentowych rozpoczęto 28 kwietnia 2012 r.

Zarzucił, że organ I instancji po zgłoszeniu samowoli budowlanej pismem z dnia 7 maja 2012r. nie podjął natychmiast czynności kontrolnych, gdyż przeprowadził je w czerwcu 2012r., o czym nie poinformował skarżącego. Ponadto podał, że w wydziale architektury Starostwa Powiatowego [...] nie udostępniono mu kopii zezwolenia na budowę wiaty, przy czym wedle jego wiedzy – miała być usytuowana w odległości 8 m od krawędzi jezdni. Został również pozbawiony możliwości złożenia odwołania od decyzji Starosty Powiatowego [...] z dnia [...] kwietnia 2012r., nr [...], gdyż decyzja ta nie została mu doręczona, podobnie jak innym sąsiadom. Zakwestionował także "powiadomienie dalszych sąsiadów", którzy nie mają nic wspólnego z budową wiaty.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia.

Stan faktyczny sprawy ustalony w postępowaniu administracyjnym odpowiada wymogom wynikającym z przepisów prawa. Sąd uznaje, że tak ustalony stan faktyczny może być podstawą faktyczną wyrokowania.

Okolicznością bezsporną jest, że inwestorzy podczas kontroli okazali zgłoszenie zamiaru budowy wiaty z dnia 30 marca 2012 r. Nr [...] wniesione do Starosty Powiatu [...], w którym podano termin rozpoczęcia robót budowlanych na dzień 30 kwietnia 2012 r. Bezspornym jest również, że rozpoczęcie robót budowlanych nastąpiło 28 kwietnia 2012 r. to jest na dwa dni przed upływem terminu wskazanego w zgłoszeniu. Opisany w zgłoszeniu obiekt budowlany nie wymagał dla jego realizacji pozwolenia na budowę, natomiast mógł być wzniesiony na podstawie zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy).

Mając na względzie powyższe okoliczności organ wszczął postępowanie administracyjne zawiadomieniem z dnia 22 sierpnia 2012 r. w celu ustalenia czy istnieje konieczność ingerencji organów nadzoru budowlanego w stosunku do wznoszonej wiaty przez A. C. i A. C.

Organ ustalił, że wiata , którą realizują inwestorzy jedynie w nieznacznym stopniu odbiega od parametrów wskazanych w dokonanym zgłoszeniu, a lokalizacja w stosunku do drogi powiatowej Nr [...] jest zgodna decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], w której zbliżenie określono na odległosć 4.40 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Odległość ta została zachowana przy lokalizacji inwestycji.

Podstawą prawną do ingerencji organów nadzoru budowlanego w rozpoznawanej sprawie mógł być przepis art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, który określa trzy możliwe działania organów nadzoru budowlanego ze względu na ustalony stan faktyczny. Organ stwierdził, że ustalony w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny nie daje podstaw do podjęcia działań przewidzianych w art. 51 ust 1 ustawy, a konsekwencją powyższego, wobec braku elementu przedmiotowego sprawy administracyjnej jest wydanie decyzji administracyjnej w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Dlatego też działanie organu Sąd uznał za prawidłowe, a wobec tego zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Nie budzi wątpliwości Sądu również ustalenie kręgu stron postępowania, gdyż w tym zakresie organy kierowały się normą prawną wynikającą z art. 28 k.p.a. Podkreślić należy, że strony miały zapewniony udział na każdym etapie postępowania zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Bez wpływu na wynik sprawy jest okoliczność, czy inwestor będzie korzystał z garażu znajdującego się w budynku mieszkalnym z uwagi na zablokowanie wjazdu, gdyż jest to jego prywatna sprawa, jakie przedmioty będą tam trzymane.

W postępowaniu naprawczym przedmiotem kontroli jest legalność wzniesionego obiektu, dlatego kwestie związane z ładem urbanistycznym i architektonicznym nie mogły zostać uwzględnione. Po wydaniu decyzji przez organy nadzoru budowlanego zarzut, że organy nie podjęły niezwłocznie interwencji po zawiadomieniu przez skarżącego o popełnieniu przez inwestorów samowoli budowlanej nie mógł być uwzględniony. Kwestie bezczynności organów, czy przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego przez organy są przedmiotem odrębnego postępowania.

Sąd nie mógł również uwzględnić zarzutów skarżących względem wyżej powołanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2012r., gdyż zapadła w innym postępowaniu i w innej sprawie ze względu na treść art. 134 p.p.s.a. cytowaną na wstępie uzasadnienia prawnego wyroku.

Z tych przyczyn Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.