Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 656/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-01-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na postanowienie D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów zobowiązanego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 września 2017 r. S. B. (dalej strona lub skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisane w sentencji postanowienie D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. będące stanowiskiem wierzyciela względem podniesionych przez stronę zarzutów w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, albowiem – zdaniem organu – została ona wniesiona na akt niepodlegający kontroli sądowoadministracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Z kolei stosownie do art. 3 § 2 wskazanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione w tym przepisie akty i czynności organów administracji publicznej, a także na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez te podmioty.

W kontekście niniejszej sprawy należy podkreślić, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego przysługuje m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero zaś stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W niniejszej sprawie przedmiotem sporu pozostaje postanowienie wierzyciela będące jego stanowiskiem w sprawie zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego. Jak wynika jednak z treści przywołanego już art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., wskazany akt został wyłączony spod kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Oznacza to więc, że skarga wniesiona na takie postanowienie nie podlega właściwości sądu administracyjnego. Strona chcąc zaś zakwestionować zasadność takiego stanowiska może wystąpić z zażaleniem, a następnie ze skargą, lecz dopiero na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów.

W takiej sytuacji Sąd zobligowany był do odrzucenia przedmiotowej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.