Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 591/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2018 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłat abonamentowych: oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2018 r., nr [...] Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji (dalej: "organ") odmówiła W.C. (dalej: "Skarżąca") umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej za okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2015 r. w wysokości 1.141,20 zł wraz z odsetkami w wysokości 462,24 zł.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Pismem z dnia [...] marca 2016 r. Skarżąca zwróciła się do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z wnioskiem o umorzenie zaległego abonamentu za okres od stycznia 2011 r. do grudnia 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu wyjaśniła, że w okresie 01.2011-02.2016 nie zamieszkiwała pod adresem K. [...] [...] B. wskazanym jako adres rejestracji odbiornika. Wskazała, że spod powyższego adresu została wymeldowana 19 maja 2006 r.

Pismem z dnia 16 listopada 2017 r. - doręczonym w trybie art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej - k.p.a. - organ wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku o dowody potwierdzające występowanie w przedmiotowej sprawie szczególnych względów społecznych lub przypadków losowych jako okoliczności uzasadniających umorzenie należności abonamentowych na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1204 oraz z 2015 r. poz. 1324).

Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na powyższe pismo.

Wobec powyższego w decyzji z [...] lutego 2018 r., nr [...] organ odmówił umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej wskazując, iż pomimo wezwania, Skarżąca nie przedstawiła dowodów potwierdzających istnienie okoliczności, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych.

Skarżąca nie zgodziła się z powyższą decyzją i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniosła, iż została obciążona zaległym abonamentem omyłkowo, ponieważ nie zamieszkuje pod adresem wskazanym jako adres rejestracji odbiornika. W związku z powyższym złożony przez nią wniosek nie dotyczył umorzenia zaległości z tytułu opłaty abonamentowej lecz miał na celu zakwestionowanie prawidłowości naliczenia tej opłaty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r. poz. 1302, ze zm., dalej: p.p.s.a.) a także gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów uznać należało, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy przede wszystkim wskazać trzeba, że przedmiotem postępowania jest decyzja w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej wraz z odsetkami. Sąd będzie zatem badał sprawę tylko w zakresie możliwości umorzenia tych należności, pod kątem spełniania przez Skarżącą wymogów wynikających z art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych.

W związku z powyższym należy wskazać, że w toku postępowania administracyjnego Skarżąca nie złożyła żadnych dokumentów, z których wynikałaby jej szczególna sytuacja życiowa, zły stan finansów lub zdrowia, który przemawiałby za umorzeniem wspomnianych należności.

Zasadnie zatem w ocenie Sądu, organ nie uznał wniosku Skarżącej za zasługujący na uwzględnienie zwłaszcza, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych w wyjątkowych sytuacjach, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy społeczne lub przypadki losowe, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji może umorzyć lub rozłożyć na raty zaległości w płatności opłat abonamentowych, odsetki za zwłokę w ich uiszczaniu, opłatę, o której mowa w art. 5 ust. 3, oraz odsetki za zwłokę w jej uiszczeniu. Zapis "może" dowodzi tego, że umorzenie należności nawet w przypadku zaistnienia okoliczności, które przemawiałyby za umorzeniem zaległości pozostawione jest swobodnemu uznaniu i ocenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, która każdorazowo bada indywidualne okoliczności obrazujące sytuację wnioskodawcy. Co więcej okoliczności wskazane w powyższym przepisie musi wskazać i uprawdopodobnić wnioskodawca.

W niniejszej sprawie Skarżąca w żaden sposób nie wykazała stanu swojego majątku i ponoszonych wydatków, które to informacje mogłyby mieć wpływ na rozważenie możliwości umorzenia tych należności.

Zatem w ocenie Sądu brak możliwości oceny sytuacji majątkowej uzasadniał negatywne dla Skarżącej rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia należności.

Trzeba nadto pamiętać, że organ przed wydaniem decyzji wzywał Skarżącą pismem z 16 listopada 2017 r. do wykazania okoliczności, o których mowa w art. 10 ustawy o opłatach abonamentowych. Jednocześnie Skarżącą poinformowano, że dowodami takimi mogą być w szczególności: zaświadczenie o dochodach lub zaświadczenie z urzędu pracy o statusie osoby bezrobotnej, zaświadczenie o dochodach lub bezrobociu osób pozostających z wnioskodawcą we wspólnym gospodarstwie domowym, zaświadczenie o liczbie osób prowadzących wspólne gospodarstwo, zaświadczenie o pobieraniu zasiłku rodzinnego, ewentualnie także zaświadczenie o korzystaniu z pomocy ośrodka opieki społecznej.

Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie.

W świetle powyższego organ zasadnie stwierdził, iż Skarżąca nie wykazała przesłanek, o których mowa w art. 10 ust. 1 ww. ustawy.

Skarżąca winna bowiem nadesłać rzetelne informacje i potwierdzić je określonymi dowodami. Rolą natomiast organu było wezwanie wnioskodawcy do przedstawienia swojej wyjątkowej sytuacji i dokonanie oceny tej sytuacji w kontekście art. 10 ustawy o opłatach abonamentowych. Z tych obowiązków organ w całości wywiązał się. Decyzja została również podjęta w oparciu o obowiązujące przepisy, z poszanowaniem wskazanych w treści skargi przepisów postępowania.

Reasumując, zdaniem sądu orzekającego w sprawie, rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe, bowiem na gruncie stanu faktycznego sprawy oraz prawidłowo zastosowanych przepisów prawa zaistniały w określonym zakresie okoliczności uzasadniające odmowę umorzenia zaległości z tytułu opłat abonamentowych.

Odnośnie zaś argumentacji skargi kwestionującej powstanie wobec Skarżącej zobowiązania z tytułu abonamentu wskazać należy, iż wątpliwości dotyczące wymagalności obowiązku opłacenia należności, objęcia czy wyłączenia z obowiązku wnoszenia opłat abonentowych, a także przedawnienia, mogłyby być podstawą zainicjowania odrębnego postępowania w zakresie ustalenia obowiązku, określenia wysokości tych należności i okresów ich powstania (por. wyrok WSA z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 484/17).

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadach przepisów art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną