Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 308/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 47, art. 7, art. 8 ust. 2 c
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki NSA Krystyna Kutzner Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia 19 stycznia 2015r. nr [ ] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu czasowego skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2014 r. znak: [...] Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 47 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. Nr 139 z 2006 r., poz. 993 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego na wniosek E. R. orzekł o anulowaniu czynności materialno - technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu czasowego ponad 3 miesiące M. S. w K przy ul. K trwającego od dnia 2.04.2013 r. do 1.04.2018 r.

Organ ustalił, że w dacie rejestracji pobytu M. S. nie zamieszkiwał przy ul. K w K. Ustalenie to wynikało zdaniem organu z przeprowadzonych dowodów w postaci zeznań świadków przesłuchanych w toku postępowania, w szczególności E. R., sąsiadów – obecnych i poprzednich lokatorów kamienicy przy ul. K, oraz J. S. – S., której zeznaniom dano wiarę tylko częściowo. Ustalono również, że rodzice M. S. pozostają w sporze sądowym o podział fizyczny nieruchomości. Dokonując anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt czasowy M. S. Prezydent Miasta uznał, że czynność ta powinna być anulowana ponieważ stanowi fikcję meldunkową. Przytoczono szczegółowo zeznania przesłuchanych w sprawie świadków i wskazano na charakter przepisów z zakresu ewidencji ludności, które są przepisami porządkowymi i rejestrują faktyczny pobyt osoby w danym lokalu, a zatem na gruncie tych przepisów nie można załatwiać innych spraw spornych w tym własnościowych i majątkowych. Natomiast zameldowanie w lokalu podlega stałej aktualizacji, ilekroć stan faktyczny ulegnie zmianie.

W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta pełnomocnik M. S. zarzucił obrazę przepisów postępowania: art. 7 kpa, art. 77 kpa oraz art. 107 kpa, poprzez niepełne i nieścisłe dokonanie ustaleń faktycznych oraz niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także nierozważenie wszystkich okoliczności prawy. Zarzucił również obrazę art. 94 § 2 kpa poprzez przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w dniu 04 marca 2014 roku pomimo, iż niestawienie się strony M. S. zostało spowodowane przeszkodą trudną do przezwyciężenia. Pełnomocnik powołując się na art. 142 kpa zaskarżył w całości postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 roku w sprawie do sygn. [...], w przedmiocie odmowy wyłączenia inspektora E. J. od udziału w postępowaniu administracyjnym, zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia 19 stycznia 2015 r. Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W toku postępowania odwoławczego, celem uzupełnienia materiału dowodowego i dania możliwości stronom wzięcia udziału w rozprawie administracyjnej oraz zapoznania się z aktami sprawy w celu zgłoszenia swoich żądań i wniosków, organ odwoławczy wystąpił w trybie art. 136 k.p.a. do organu I instancji o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z udziałem wszystkich stron postępowania lub ich pełnomocników. Organ I instancji w dniu 9 stycznia 2015 r. zwrócił akta sprawy do organu odwoławczego, ponieważ strony postępowania oraz M. S. nie zgłosili się na wezwanie, jak również nie wpłynęły żadne pisemne wyjaśniania ani usprawiedliwienia nieobecności.

Utrzymując w mocy decyzje Prezydenta Miasta organ odwoławczy dał wiarę wyjaśnieniom E. R., B. P., J. K. i w oparciu o powyższe wyjaśnienia, jak również cały materiał dowodowy zebrany w sprawie, w tym także zeznania A. K. - matki A. K., oraz B. M. uznał, że dokonanie przez M. S. zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące w lokalu przy ul. K w K w okresie od 2 kwietnia 2013 r. do 1 kwietnia 2018 r., nie było rejestracją pobytu czasowego z braku woli koncentracji w tym lokalu swoich spraw życiowych. Organ wskazał również, że M. S. w postępowaniu przed organem l instancji nie przedłożył dokumentów i innych dowodów, które wskazywałyby, że w dacie rejestracji pobytu czasowego, faktycznie legitymował się pobytem czasowym trwającym ponad 3 miesiące w przedmiotowym lokalu, to jest czasowym w nim przebywaniem. Przedstawiono szczegółowo przebieg postepowania w sprawie, oraz ustalony stan faktyczny. Zdaniem organu M. S. zgłosił pobyt czasowy w lokalu nr [...] wyłącznie w celu zablokowania eksmisji z tego lokalu A. K. zaplanowanej na dzień 8 kwietnia 2013 r. oraz zablokowania przekazania lokalu E. R. W uzasadnieniu podano szczegółową treść zeznań świadków i ustosunkowano się do niej. Zdaniem organu, skoro M. S. w dacie dokonywania czynności meldunkowej nie zamieszkiwał w lokalu nr [...] przy ul. K, to dokonana czynność zameldowania nie odpowiadała prawu. Wojewoda podtrzymał także stanowisko organu I instancji w kwestii odmowy wyłączenia pracownika E. J. z prowadzenia sprawy meldunkowej. Decyzję uzasadnił brakiem przesłanek niezbędnych do wyłączenia pracownika w trybie art. 24 § 3 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję Wojewody wniósł M. S., zarzucając :

- naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa w zw. z art. 140 kpa oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez odniesienia się w sposób wymagany powołanymi przepisami do poszczególnych wskazanych w odwołaniu zarzutów, co doprowadziło do przeniesienia uchybień poczynionych przez organ l instancji do postępowania odwoławczego, oraz niepełne i nieścisłe dokonanie ustaleń faktycznych oraz niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego,

- brak odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutu obrazy art. 94 § 2 kpa.,

- naruszenie art. 10 § 1 kpa,

- brak rzetelnego odniesienia się do stawianego zarzutu obrazy art. 24 § 3 k.p.a.,

- naruszenie art. 86 kpa poprzez nieprzesłuchanie w charakterze strony postępowania M. S. w sytuacji gdy po wyczerpaniu środków pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu l instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie zauważyć należy, że w dacie orzekania przez organ kwestie związane z ewidencją ludności, w szczególności zaś z obowiązkiem meldunkowym regulowała ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.), zwana dalej "ustawą", która utraciła moc obowiązującą z dniem 1 marca 2015r. Zgodnie zatem z konstytucyjną zasadą praworządności organ administracji publicznej obowiązany był stosować przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji. Również Sąd, oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie, odnosił się do przepisów obowiązujących w dacie orzekania przez organy administracji.

Wyjaśnić trzeba, iż zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 1 ustawy osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego po upływie określonego w treści przepisu czasu. Zgodnie z ust. 2 wskazanego przepisu zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Przepis art. 47 ust. 1 ustawy stanowi, że organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Z powołanych przepisów wynika, że celem ewidencji jest rejestracja danych o rzeczywistym miejscu pobytu osób. Pobytem czasowym w myśl art. 7 ustawy jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Zameldowanie na pobyt czasowy trwający dłużej niż 3 miesiące dopuszczalne jest w razie zaistnienia okoliczności wymienionych w art. 8, wskazujących na to, iż pobyt ten nie utracił charakteru pobytu czasowego, za jakie ustawodawca uważa w szczególności: wykonywanie pracy poza miejscem pobytu stałego (pkt 1), pobyt związany z kształceniem się, leczeniem, wypoczynkiem lub ze względów rodzinnych (pkt 2), odbywanie czynnej służby wojskowej (pkt 3) oraz pobyt w zakładach karnych i poprawczych, aresztach śledczych, schroniskach dla nieletnich i zakładach wychowawczych (pkt 4). Z uwagi na użycie przez ustawodawcę w tym przepisie zwrotu "w szczególności", w orzecznictwie przyjmuje się, że są to okoliczności wymienione przykładowo, w konsekwencji czego podstawą do zameldowania na pobyt czasowy mogą być także inne, społecznie uzasadnione okoliczności, przy czym żaden przepis tej ustawy nie zakreśla ostatecznych granic pobytu czasowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 1982 r., sygn. akt II SA 1031/82, ONSA 1982, nr 2, poz. 91).

Dla zaistnienia przesłanek pobytu czasowego niezbędne jest fizyczne przebywanie osoby w innym miejscu niż miejsce pobytu stałego i skupienie tam centrum życiowego, z tym, że bez zamiaru stałego związania się z tym miejscem. Podkreślenia wymaga konieczność zaistnienia przesłanki koncentracji spraw życiowych w miejscu pobytu czasowego. Różnica zaś pomiędzy pobytem czasowym a pobytem stałym polega na tym, że w przypadku pobytu stałego istnieje zamiar stałego związania się z miejscem, którego to zamiaru przy pobycie czasowym brak.

Czynność zameldowania, polegająca na dokonaniu wpisów w określonej ewidencji, jest czynnością materialno - techniczną, przez którą rozumie się prawnie regulowaną formę działania administracji, która wywołuje skutki prawne poprzez działanie o charakterze faktycznym. Ustawodawca przewiduje załatwianie spraw administracyjnych w formie czynności materialno - technicznej w przypadku, gdy należy zastosować prawo materialne bez rozstrzygania sporu co do jego treści lub ze względu na to, że nie trzeba dokonywać ustalenia obowiązującego prawa w drodze jego wykładni. Czynność materialno - techniczna polegająca na zameldowaniu wówczas będzie prawidłowa i niebudząca wątpliwości, jeżeli osoba meldująca się na pobyt stały będzie przebywać w określonym miejscu zameldowania z zamiarem pobytu w dacie rejestracji lub ewentualnie w czasie bezpośrednio ją poprzedzającym, bądź też następującym zaraz po jej dokonaniu. Jeżeli zgłoszone dane dotyczące osoby i jej miejsca pobytu konieczne do zameldowania budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Zgodnie z powyższym eliminacja czynności materialno - technicznej oraz jej skutków z obrotu prawnego następuje w drodze czynności prawnej właściwego organu dokonanej w formie decyzji administracyjnej stwierdzającej nieważność lub anulującej materialno - techniczną czynność zameldowania. Podstawę prawną dla takiego działania organu i wydania decyzji jest art. 47 ust. 2 ustawy. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą, czynność materialno – techniczna, jaką jest zameldowanie, nie ma cech ostateczności, ani prawomocności, co oznacza, iż w każdym czasie możliwe jest skorygowanie błędnego wpisu ewidencyjnego. Stwierdzenie nieważności (anulowanie) czynności materialno - technicznej jest instytucją wyjątkową, mającą zastosowanie w sytuacjach oczywistych, to znaczy tylko wtedy, gdy wątpliwości, o których mowa w art. 47 ust. 2 ustawy, ujawniły się już po dokonaniu tej czynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1189/07 i wyrok WSA w Lublinie z 4 marca 2010 r. sygn. akt III SA/Lu 565/09). Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że decyzje organów orzekających w kontrolowanym postepowaniu nie naruszają wyżej powołanych przepisów prawa materialnego, uwzględniając zarówno ich treść jak i obowiązującą wykładnię.

Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że materialno-techniczną czynność zameldowania skarżącego na pobyt czasowy na okres dnia 2 kwietnia 2013 r. do dnia 1 kwietnia 2018 r. należałoby uznać za prawidłową i nie budzącą wątpliwości, gdyby skarżący meldując się na pobyt czasowy przebywał w miejscu zameldowania, tj. w lokalu nr [...] przy ul. K w K, w rozumieniu art. 7 ustawy, czyli fizycznie przebywał w innym miejscu niż miejsce pobytu stałego i skupiał tam swoje centrum życiowe, z tym, że bez zamiaru stałego związania się z tym nowym miejscem. Zgodzić się należy z Wojewodą, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazują, iż powyższa przesłanka wymagana do zameldowania skarżącego na pobyt czasowy pod wskazanym adresem nie została spełniona. Prawidłowo zostało ustalone, że skarżący faktycznie nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu w rozumieniu powyższego przepisu. Świadczą o tym okoliczności faktyczne mające miejsce bezpośrednio przed dokonaniem spornego zameldowania, a także w dniu zameldowania. Dla oceny dokonanej przez organy w świetle art. 47 ust. 2 ustawy istotne były również okoliczności, które nastąpiły po dacie zameldowania skarżącego, aż do dnia wykonania przez organ egzekucyjny w stosunku do A. K. eksmisji ze spornego lokalu, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny, w sprawie [...]. Zdaniem Sądu, skarżący nie przedstawił w toku postępowania, ani też nie powoływał się ani w skardze ani w odwołaniu na okoliczności mogące świadczyć o odmiennym stanie faktycznym aniżeli stan ustalony przez organy. Niewątpliwe jest więc, że skarżący zameldował się w spornym lokalu w dacie nabycia udziałów w nieruchomości stanowiącej budynek nr [...] przy ul. K w K, a fakt ten nastąpił w związku – jak to zeznała matka skarżącego J. S. – S. (k. 101 akt adm.) - z "przejęciem" lokalu za odstępne od dotychczasowego lokatora A. K., w stosunku do którego orzeczona została eksmisja. W/w zeznała także, będąc uprzedzoną o odpowiedzialności karnej z art. 233 kk, że tuż przed zakupem udziałów zgłosił się do jej męża M. S. lokator spornego lokalu (tj. A. K.) i zaproponował "przekazanie" lokalu za odstępnym, ponieważ "i tak" musi się wyprowadzić w związku z orzeczoną eksmisją. Z zeznań J. S. – S. wynika również niezbicie, że przed dniem zameldowania skarżący zamieszkiwał wraz z rodzicami przy ul. E, zaś po zameldowaniu "trochę był tutaj (tj. przy ul. K) a trochę u nas" (k. 100 akt adm.). Dalej w/w zeznała : "w czasie kiedy zameldował się tam syn, dokonaliśmy również zameldowania przyszywanego wujka P. W. O. (....)". Z zeznań tych wynika również, że w dniu zameldowania skarżący w spornym lokalu nie zamieszkiwał – matka skarżącego zeznała, że syn, kiedy się meldował "zamierzał w tym lokalu mieszkać". W/w zeznała nadto, że "syn udostępnił mieszkanie na pokój gościnny". Na istotne okoliczności związane z zameldowaniem się skarżącego wskazali również świadkowie E. R. i matka A. K. – A. K. Z zeznań tych świadków również wynika, że skarżący nigdy przed datą 2 kwietnia 2013 r. ani w tym dniu nie mieszkał ani nie przebywał w spornym lokalu. A. K. zamieszkała w kamienicy od 1950 r. nigdy skarżącego w tej kamienicy nie widziała. "Przejęcia" lokalu dokonał ojciec skarżącego M. S. (zeznania J. S. – S., E. R.). Z niepodważonych innymi dowodami zeznań świadków E. R., A. K., B. M., J. K. i wynika, że również po dacie zameldowania skarżący nie zamieszkał w spornym lokalu, ale lokal ten był najpierw remontowany a następnie wynajmowany. Sama matka skarżącego zeznała wszak, że skarżący "udostępnił mieszkanie na pokój gościnny". Po wykonaniu przez komornika eksmisji orzeczonej w stosunku do A. K., tj. po dniu 25 listopada 2013 r. lokal zajmuje rodzina R. W protokole z czynności komornika z dnia 25 listopada 2013r. jako władający lokalem wskazany został ojciec skarżącego M. S. ( 5 akt adm.). Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, iż czynność materialno-techniczna polegająca na zameldowaniu skarżącego na pobyt czasowy na okres od dnia 2 kwietnia 2013r. do dnia 1 kwietnia 2018 r. była czynnością nieprawidłową. Lokal ten nie stanowił ani przed zameldowaniem, ani w dniu zameldowania ani też po zameldowaniu miejsca, w którym skarżący koncentrował swoje interesy życiowe. Świadczą o tym zgromadzone przez organy dowody w postaci zeznań świadków, które to zeznania – wbrew twierdzeniom skargi- zostały zebrane i ocenione przez organy w sposób prawidłowy. Zdaniem Sądu nie może budzić wątpliwości fakt, że zameldowanie na pobyt czasowy skarżącego związane było wyłącznie z toczącymi się przez sądem Rejonowym postępowaniami dotyczącymi korzystania z lokali w budynku nr [...] przy ul. K, oraz zniesienia współwłasności tej nieruchomości. Fakt zawisłości tych spraw wynika z zeznań matki skarżącego, jak i z treści wniosku dowodowego złożonego przez pełnomocnika skarżącego w toku postępowania – o przeprowadzenie dowodu z akt Sądu Rejonowego okoliczność ta nie jest przez skarżącego kwestionowana. W takim stanie faktycznym zwrócić należy uwagę, że jak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 kwietnia 2010 r., II OSK 627/09 (Lex nr 1138768) : "skoro zameldowanie ma potwierdzać pobyt stały lub czasowy danej osoby w określonym lokalu, to osoba występująca o zameldowanie winna zamieszkać w danym lokalu przed dokonaniem w nim zameldowania." W kontrolowanej sprawie skarżący nie zamieszkał w rozumieniu przepisu art. 7 ustawy ani przed zameldowaniem ani w dacie zameldowania ani po tym fakcie. Nadto przypomnieć należy w tym miejscu treść art. 8 ustawy i w związku z tym zauważyć, że stan faktyczny sprawy nie wskazuje na zasadność zameldowania skarżącego na pobyt czasowy na okres pięciu lat, nawet mając na uwadze, iż okoliczności wskazane w ust. 1 pkt. 1-4 tego przepisu wymienione zostały przykładowo.

W tej sytuacji nie mogą odnieść skutku zarzuty skargi dotyczące braku oceny przez organy zeznań J. S. – S. i wybiórczym ich potraktowaniu, oraz nieuwzględnienia tego fragmentu zeznań, w którym świadek podał, że skarżący zabrał swoje rzeczy do walizek i przeniósł się do mieszkania nr [...]. Sama okoliczność przeniesienia w walizkach rzeczy osobistych i pozostawanie tych rzeczy w danym lokalu, przy istnieniu innych okoliczności wynikających z zeznań tego świadka a przeczących prawidłowości czynności zameldowania, nie świadczą bowiem o prawidłowości czynności zameldowania na pobyt czasowy, skoro zachodzi brak podstawowej przesłanki polegającej na przebywaniu w tym lokalu w znaczeniu skoncentrowania w nim centrum życiowego. O braku tej przesłanki świadczą nie tylko zeznania A. K., E. R., B. M. i J. K., ale także zeznania matki skarżącego, która podała, że skarżący potem, tj. po zameldowaniu mieszkał trochę tutaj, trochę u nas. Pobyt czasowy nie polega bowiem na przebywaniu w lokalu "trochę", czy od czasu do czasu, na zmianę z przebywaniem w innym lokalu, ale na przebywaniu w sposób wskazujący na aktualne skoncentrowanie w nim spraw życiowych, z tym, że bez rezygnacji z definitywnego opuszczenia miejsca pobytu stałego. Organy prawidłowo oceniły zeznania przesłuchanych w sprawie w świadków. Wbrew twierdzeniom skargi, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarto szczegółowe ich omówienie i ocenę z uzasadnieniem przyjętego stanowiska i odniesieniem prawidłowo ustalonego stanu faktycznego do treści art. 47 i art. 7 ustawy. Ocenę tę dokonaną przez organy Sąd w składzie rozpoznającym sprawę uznaje za prawidłową a nie dowolną, czy też jak twierdzi skarżący - bezkrytyczną. Wbrew zarzutom skargi zeznania J. S. – S. w zasadniczej i istotnej dla rozstrzygnięcia części są zbieżne z zeznaniami pozostałych świadków, na co wskazano już wyżej.

Kolejne zarzuty skargi dotyczą przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w dniu 4 marca 2014 r. pomimo niestawienia się skarżącego z powodu zaistnienia trudnej do przezwyciężenia przeszkody, tj. naruszenia art. 94 ust. 2 kpa, oraz nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania skarżącego, tj. naruszenia art. 86 kpa. Zarzuty te nie znajdują uzasadnienia w treści przepisów kpa i nie mogły odnieść rezultatu w postaci uwzględnienia skargi. Jak bowiem wynika z protokołu rozprawy dnia 4 marca 2014 r. skarżący został prawidłowo zawiadomiony o terminie jej przeprowadzenia. Na rozprawę stawił się pełnomocnik skarżącego, który oświadczył, że będzie skarżącego reprezentował, zaś skarżący nie jest w stanie się stawić z uwagi na sytuację panującą na Ukrainie, uniemożliwiającą powrót z Indii. Pełnomocnik skarżącego nie wnosił o odroczenie rozprawy (k. 65 akt adm.). W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 94 § 2 kpa nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie bowiem z art. 32 kpa, strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Jak wynika z treści udzielonego przez skarżącego pełnomocnictwa, skarżący nie ograniczył upoważnienia do działania w swoim imieniu do konkretnych czynności - pełnomocnictwo zostało udzielone "do zastępstwa w sprawie o anulowanie zameldowania"- k. 69 akt adm. Zdaniem Sądu również charakter czynności polegających na udziale w przesłuchaniu świadków nie wymagał osobistego działania skarżącego – zakres udzielonego pełnomocnictwa uprawniał pełnomocnika do udziału w rozprawie. Wobec zatem należytego reprezentowania skarżącego przez pełnomocnika na rozprawie w dniu 4 marca 2013 r. organ nie miał podstaw do rozważania, czy zachodzą okoliczności wymienione w art. 94 par. 2 polegające na niestawieniu się skarżącego z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody. Odnośnie do zarzutu nieprzeprowadzenia przez organy dowodu z przesłuchania skarżącego Sąd stwierdza, że i ten zarzut nie mógł być uznany za skuteczny przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji, a to z następujących przyczyn : zgodnie z regulacją wynikającą z treści art. 86 kpa, oraz jednolitym w kwestii tam uregulowanej orzecznictwem i poglądami doktryny, dopuszczalność przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony uwarunkowana jest wystąpieniem łącznie dwóch przesłanek : wyczerpaniem innych środków dowodowych lub ich brakiem, oraz istnieniem w sprawie niewyjaśnionych faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, 12 wydanie, Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2012, kom do art. 86 ustawy). Sąd stwierdza, że w kontrolowanej sprawie nie zachodziły konieczne przesłanki przeprowadzenia dowodu z przesłuchania skarżącego. Organy, rozstrzygając sprawę dysponowały obszernym materiałem dowodowym, który stanowił wystarczającą podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia. Przeprowadzone dowody wyjaśniły wszystkie istotne w sprawie fakty nie zachodziła więc potrzeba przeprowadzania dowodu uzupełniającego. Wskazane w skardze okoliczności, które zamierzał zeznać skarżący - tj. zamieszkiwanie w spornym lokalu i posiadanie w nim swoich rzeczy zostały wyjaśnione w oparciu o przeprowadzone dowody a organy dokonały prawidłowej ich oceny, co już stwierdzono wyżej. Sąd zauważa i podkreśla, że skarżący był dwukrotnie wzywany na rozprawę do osobistego stawiennictwa, które jednak nie doszło do skutku z powodów niemożności stawienia się pełnomocnika skarżącego, oraz z przyczyn nie znanych organowi w drugim terminie rozprawy tj. 8 stycznia 2015 r. Mając na uwadze subsydiarny charakter dowodu z przesłuchania strony, konieczność podjęcia rozstrzygnięcia po przeprowadzeniu postępowania trwającego od listopada 2013 r., oraz treść zebranego materiału dowodowego organ zasadnie uznał, że sprawa nadaje się do rozstrzygnięcia. Konstatacja powyższa odnosi się również do zarzutu skargi dotyczącego obowiązku organu odwoławczego rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego w dacie orzekania przez ten organ. W szczególności stwierdzić należy, że organy nie miały obowiązku przeprowadzania dowodu z akt postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy Wydział I Cywilny, sygn. [...] na okoliczność wykazania, że rodzice skarżącego M. S. i J. S. – S. prowadzili postępowanie mające na celu "dodatkowe usankcjonowanie oraz dodatkową legalizację korzystania z lokalu nr [...] przy ul. K". Jak wynika z treści w/w wniosku dowodowego sprawa, o której mowa w tym wniosku była prowadzona z powództwa rodziców skarżącego a nie skarżącego, a ponadto – co ma znaczenie zasadnicze - charakter ewidencji jako wyłącznie rejestracji danych o miejscu pobytu osób powoduje, że zameldowanie nie rodzi ani nie pozbawia żadnych uprawnień do lokalu. Sam więc fakt pozostawania w toku sprawy, o której mowa we wniosku dowodowym, której przedmiot określony był zresztą w sposób nieprecyzyjny - nie miał znaczenia dla treści zapadłego rozstrzygnięcia. Co zaś do obowiązku orzekania przez organ zgodnie ze stanem prawnym istniejącym w dniu wydania decyzji ostatecznej Sad stwierdza, że obowiązek ten nie został w żaden sposób naruszony. Z kolei co do zarzutu naruszenia art. 24 § 3 kpa i ten zarzut należało uznać za chybiony. Stosownie do regulacji wynikającej z tego przepisu organ orzekł o odmowie wyłączenia pracownika i stanowisko swoje szczegółowo umotywował (k. 124,125 akt adm.). Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu postanowienia Sąd w całości podziela - prawidłowo uznano, że nie doszło do uprawdopodobnienia istnienia okoliczności nie wymienionych w § 1 art. 24 kpa, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Sąd dostrzega, że organ pierwszej instancji, ustosunkowując się do zeznań świadków używał ogólnych określeń: "sąsiedzi", świadkowie" bez wskazywania konkretnych nazwisk, co stanowi pewną wadę sporządzonego przez ten organ uzasadnienia polegająca na naruszeniu art. 107 § 3 kpa. Jednakże wada ta została usunięta przez organ odwoławczy, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo omówił i ustosunkował się do zeznań poszczególnych świadków wskazując na konkretne twierdzenia pochodzące od konkretnych osób. Wada ta – stosownie do art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ppsa nie mogła więc mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Z powyższego wynika, że skoro zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione a Sąd kontrolując zaskarżona decyzje zgodnie z art. 134 ppsa nie dopatrzył się innych wad, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, należało na podstawie art. 151 ppsa orzec jak w sentencji.