Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1394/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 34 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz strony skarżącej kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A. C., adres do doręczeń: C., ul. [...], zwany dalej zamiennie "stroną", "zobowiązanym" lub "skarżącym", wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., zwanego dalej "Kolegium" lub "SKO", Nr [...] dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Kolegium Nr [...] z dnia [...]r. odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Burmistrza P., zwanego dalej "wierzycielem", Nr [...] z dnia [...]r. uznające zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 17, 18 i 20 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "k.p.a.".

Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym.

Wierzyciel w dniu 18 sierpnia 2011 r. wystawił tytuły wykonawcze: Nr [...], Nr [...] i Nr [...] obejmujące należności strony z tytułu opłat za odbiór odpadów komunalnych odpowiednio za: 1) luty, marzec, kwiecień 2008 r. i styczeń 2009 r., 2) luty, marzec, kwiecień 2009 r. i styczeń 2010 r., 3) luty, marzec 2010 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego P., zwany dalej "organem egzekucyjnym" w dniu 18 lutego 2013 r. doręczył zobowiązanemu odpisy tych tytułów wykonawczych.

Pismem z dnia 22 lutego 2013 r. strona złożyła następujące zarzuty na prowadzenie postępowania egzekucyjnego:

1. nieistnienie obowiązku – usługa odbioru odpadów z nieruchomości zobowiązanego nigdy nie została wykonana,

2. brak podstawy prawnej do wystawienia tytułów i błędne wskazanie w tytułach wykonawczych podstawy prawnej – należność nie powstała ex lege, ponieważ ustawa z dnia 13 września 1996 o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1399), zwana dalej "u.u.c.p.g.", nie stanowi o powstaniu takiej należności,

3. podpisanie wniosku w pkt 82 tytułów wykonawczych, zamiast wierzyciela, przez Naczelnika Wydziału Gospodarki Komunalnej, który nie posiada do tego legitymacji,

4. naruszenie art. 27 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a", poprzez niezamieszczenie stwierdzenia, że obowiązek jest wymagalny i niewskazanie rodzaju odsetek, jakie mają zostać naliczone,

5. naruszenie art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. przez niezamieszczenie informacji, do jakiego organu przysługuje prawo zgłoszenia zarzutów,

6. naruszenie art. 27 § 3 u.p.e.a. poprzez niedołączenie dowodu doręczenia upomnienia.

Postanowieniem z dnia [...]r. wierzyciel uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutu nr 1 wierzyciel odwołał się do art. 6a i 6b u.u.c.p.g. i § 3 uchwały Rady Miejskiej w P. [...] z dnia [...] r. w sprawie przejęcia przez Gminę P. obowiązków właścicieli nieruchomości w zakresie wyposażenia nieruchomości w urządzenia służące do zbierania odpadów komunalnych stałych, utrzymywania tych urządzeń w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym oraz pozbywania się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych stałych, zwanej dalej "uchwałą z dnia [...]r.". Odnosząc się do zarzutu nr 2 wierzyciel podał, że w tytułach wykonawczych została wskazana jako podstawa prawna egzekucji uchwała z dnia [...]r. Argumentując w zakresie zarzutu nr 3, wskazał na istniejące upoważnienie z dnia 3 stycznia 2011 r. Natomiast co do zarzutów nr 4, 5 i 6 stwierdził, że tytuły wykonawcze zawierają stosowne zapisy i informacje; nadto że do tytułu wykonawczego dołączono kserokopię upomnienia i zwrotnego potwierdzenia odbioru. Postanowienie stało się ostateczne.

Pismem z dnia 23 maja 2013 r. zobowiązany wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji wierzyciela z dnia [...]r. i stwierdzenie nieważności wyżej opisanych tytułów wykonawczych. Z treści wniosku jednoznacznie wynika, że dotyczył wyżej opisanego postanowienia z tej samej daty – określonego błędnie jako decyzja. Zobowiązany powtórzył treść zarzutów na prowadzenie postępowania egzekucyjnego i wywiódł, że ten akt administracyjny rażąco narusza prawo. Podkreślił że jego miejscem zamieszkania są Katowice i w tej gminie jest zobowiązany płacić za wywóz śmieci oraz że nawet gdyby zostało udzielone upoważnienie Naczelnikowi Wydziału Gospodarki Komunalnej, to jest ono nieważne, ponieważ taka delegacja kompetencji nie jest prawnie dopuszczalna.

Kolegium postanowieniem z dnia [...]r. odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia wierzyciela z dnia [...]r., nie dopatrując się rażącego naruszenia prawa przez to orzeczenie. W uzasadnieniu SKO odwołało się do regulacji zawartej w art. 18 u.p.e.a., art. 156 § 1 k.p.a. oraz art. 5 ust. 1, art. 6a ust. 1, art. 6b u.u.c.p.g. Kolejno wywiodło na okoliczność zakresu obowiązków poddanych egzekucji administracyjnej i odnosząc się do regulacji zawartej w uchwale z dnia [...] r., SKO stwierdziło, że skoro ta uchwała nakłada na właścicieli nieruchomości obowiązek uiszczania opłat bez wezwania, to stanowi bezpośrednią podstawę egzekucji, a w konsekwencji podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Powołując dodatkowo poglądy prezentowane w doktrynie, Kolegium nie znalazło podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia wierzyciela z dnia [...]r.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zobowiązany zarzucił temu postanowieniu rażące naruszenie prawa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia wierzyciela z dnia [...]r. oraz tytułów wykonawczych, które zostały podpisane przez osobę nie posiadającą stosownej legitymacji. Zobowiązany wniósł o uchylenie postanowienia Kolegium z dnia [...]r. i wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia wierzyciela z dnia [...]r. i samych tytułów wykonawczych. W uzasadnieniu została podtrzymana argumentacja dotycząca braku uprawnienia Naczelnika Wydziału Gospodarki Komunalnej do wniesienia o wszczęcie postępowania egzekucyjnego i podpisania tytułu wykonawczego. Strona podkreśliła również wewnętrzne sprzeczności uzasadnienia postanowienia Kolegium.

Zaskarżonym postanowieniem SKO utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia [...]r. Podtrzymało swoje stanowisko i argumentację, ponownie wskazując na § 3 uchwały z dnia [...]r., jako przepis prawa będący podstawą egzekucji. Nadto powołało się na art. 268a k.p.a. jako podstawę do delegowania przez Burmistrza P. niektórych kompetencji na pracowników gminy oraz na upoważnienie udzielone Naczelnikowi Wydziału Komunalnego z dnia 3 stycznia 2011 r., które obejmuje wystawianie tytułów wykonawczych w egzekucji należności pieniężnych z tytułu opłat za odbiór odpadów komunalnych. Kolegium stwierdziło, że postanowienie z dnia 20 marca 2013 r. nie jest dotknięte wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona zaskarżyła postanowienie Kolegium z dnia [...]r. w całości, wniosła o jego uchylenie i stwierdzenie nieważności przedmiotowych tytułów wykonawczych. Skarżący zarzucił:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 20 marca 2013 r. podczas, gdy brak było podstawy prawnej do wystawienia tytułów wykonawczych, a wskazana w nich podstawa prawna była błędna,

2. rażące naruszenie art. 268a k.p.a. poprzez uznanie legitymacji Naczelnika Wydziału Komunalnego do podpisania wniosku o wszczęcie egzekucji i tytułów wykonawczych,

3. rażące naruszenie prawa procesowego – art. 27 § 1 pkt 3 i pkt 9 u.p.e.a., w sposób opisany w zarzutach - prowadzące do naruszenia art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a.

Uzasadniając te zarzuty skarżący podtrzymał argumentację dotychczas w sprawie prezentowaną, która została wyżej opisana.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, w pełnym zakresie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i postanowieniu je poprzedzającym.

Pismem z dnia 11 marca 2014 r. zgłosił się do sprawy pełnomocnik skarżącego, będący adwokatem, który popierając skargę, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał, że zarządzenie Burmistrza P. z dnia 27 marca 2008 r. Nr [...]w przedmiocie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, na podstawie którego wydano zaskarżone postanowienie, jest nieważne na mocy wyroku WSA w Gliwicach z dnia 8 lutego 2013 r., II SA/Gl 887/12, ponieważ zostało wydane przez niewłaściwy organ, bez wyraźnej delegacji i z przekroczeniem kompetencji organu wykonawczego gminy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2), co do przedmiotów zaskarżenia wymienionych w katalogu zamieszczonym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r. , poz. 270), zwanej dalej "ustawą p.p.s.a.".

Stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 ustawy p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy p.p.s.a.

Postępowanie przed Kolegium zostało zainicjowane wnioskiem o stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Organem właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowego postanowienia wydanego na podstawie art. 34 § 2 u.p.e.a. jest Kolegium jako organ wyższego stopnia – w stosunku do wierzyciela - w rozumieniu art. 17 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 157 § 1 k.p.a. i w związku z art. 126 k.p.a., które to przepisy znajdą zastosowanie w sprawie na mocy odesłania wynikającego z art. 18 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Stosownie natomiast do art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 zażalenia, do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.

Postanowienie z dnia [...]r. odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia wierzyciela z dnia [...]r. zostało wydane przez Kolegium w składzie: K. S., J. G., M. S.. Natomiast utrzymujące je w mocy postanowienie Kolegium z dnia [...] r. zostało wydane w składzie: K. S., M. R., J. G..

Zgodnie z art. 27 § 1a k.p.a. członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem. Ten przepis został dodany mocą ustawy z dnia 24 września 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 195, poz. 1501). Zmiana wynikała z wyroku TK z dnia 15 grudnia 2008 r. (P 57/07, Dz. U. Nr 229, poz. 1539), zgodnie z którym przepis art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza członka samorządowego kolegium odwoławczego z postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdy członek ten brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, został uznany za niezgodny z art. 2 w związku z art. 78 Konstytucji. W ślad za tym NSA w wyroku w składzie 7 sędziów z dnia 10 marca 2009 r. (II OPS 2/09 ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 60) stwierdził, że członek kolegium odwoławczego, który brał udział w wydaniu decyzji zaskarżonej wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy, podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 k.p.a.

W myśl art. 145 p 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. w sprawie zakończonej ostatecznym zaskarżalnym postanowieniem wznawia się postępowanie, jeżeli to postanowienie zostało wydane przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 k.p.a.

Sformułowanie zacytowanego przepisu wskazuje, że przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. niewątpliwie występuje w przypadku, gdy postanowienie zostało wydane przez: 1) pracownika podlegającego wyłączeniu, 2) organ podlegający wyłączeniu – co ma miejsce w przypadku utraty quorum (art. 27 § 2 k.p.a.). Ustawodawca nie objął wprost treścią tego przepisu sytuacji, gdy w składzie organu kolegialnego pozostawał członek podlegający wyłączeniu. Jak wyżej opisano taka sytuacja miała miejsce w analizowanej sprawie, ponieważ dwóch członków Kolegium wchodziło do składu orzekającego postanowieniem z dnia [...]r. i postanowieniem z dnia[...]r.

Sąd stwierdza, że również w przypadku, gdy w skład organu kolegialnego wchodził członek podlegający wyłączeniu, wydany przez ten organ akt administracyjny jest dotknięty wadą kwalifikowaną stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania.

Jakkolwiek regulacje trybów nadzwyczajnych mają charakter wyjątkowy i zasadą w takich przypadkach jest stosowanie wyników wykładni językowej, zasada ta nie ma charakteru bezwzględnego. Koniecznym jest odstąpienie od jej stosowania, jeżeli uzyskany wynik wykładni nie daje się pogodzić z uwarunkowaniami aksjologicznymi systemu prawnego w demokratycznym państwie prawa. Taka sytuacja ma miejsce w przypadku dokonania interpretacji wskazanego przepisu z ograniczeniem do dyrektyw językowych. Odczytanie ww. przepisu z poszanowaniem dla zasady praworządności wymaga uwzględnienia w procesie interpretacji dyrektyw wykładni systemowej wewnętrznej, jak i wykładni celowościowej. Za tym wyborem metodologicznym przemawia również argumentacja zawarta we wspomnianym już wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Wykładnia systemowa wewnętrzna nakazuje przyjąć, że wprowadzenie do tekstu aktu prawnego w 2009 r. regulacji zamieszczonej w art. 27 § 1a k.p.a. nie pozostaje bez wpływu na interpretację art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Wbrew założeniu racjonalności prawodawcy byłoby uznanie, że pogwałcenie przepisu zawartego w art. 27 § 1a k.p.a. nie skutkuje wadliwością wydanej decyzji w aspekcie wady kwalifikowanej określonej w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.

Nadto wykładnia celowościowa art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. również prowadzi do przyjęcia tezy, że także w przypadku, gdy w skład organu kolegialnego wchodził członek podlegający wyłączeniu, wydany przez ten organ akt administracyjny jest dotknięty wadą kwalifikowaną stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania, ponieważ takie działanie organu nie zapewnia elementarnych warunków obiektywizmu i bezstronności orzekania.

Trzeba bowiem mieć na względzie regulację wynikającą z art. 78 Konstytucji, zgodnie z którą każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, a wyjątki od tej zasady i tryb zaskarżenia określa ustawa. Jest to uznawana w piśmiennictwie ważna gwarancja oraz środek ochrony prawa stron do zaskarżenia wszystkich orzeczeń i decyzji do wyższej instancji bez względu na to, w jakim trybie i w wyniku jakiej czynności zostały one wydane. Powyższe znajduje również zastosowanie do zaskarżalnych postanowień. Orzeczenia wydawane przez SKO są wzruszalne, ponieważ k.p.a. przewiduje możliwość zaskarżenia takich orzeczeń w drodze wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skierowanego do tego samego organu, który wydał orzeczenie. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań (zażaleń), z zastrzeżeniem, że wniosek o ponowne rozpatrzenie nie cechuje się dewolutywnością. Kolejne orzeczenie powinno zostać podjęte po ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy.

Jedną z przesłanek obligatoryjnego wyłączenia pracownika i członka organu kolegialnego od udziału w postępowaniu jest okoliczność, że brał on udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonego orzeczenia (art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.). Ratio legis tego przepisu było uniknięcie sytuacji, w której pracownik (członek kolegium) raz już uczestniczący w czynnościach postępowania administracyjnego i mający przez to ugruntowany pogląd na stan faktyczny sprawy, czy też na sposób rozstrzygnięcia sprawy, byłby niejako determinowany przez swoje wcześniejsze doświadczenia związane z udziałem w postępowaniu. Osoba taka mogłaby być "przywiązana" do swojego stanowiska wyrażonego we wcześniejszym orzeczeniu. Nie służyłoby to obiektywności postępowania administracyjnego i treści wydawanych w nim orzeczeń. Ponowne postępowanie administracyjne w tej samej sprawie, zarówno klasyczne (toczące się przed dwoma różnymi organami), jak i postępowanie przed SKO, powinno umożliwiać stronie weryfikację orzeczenia, zaś sprawa administracyjna powinna zostać dwukrotnie merytorycznie rozpoznana. Samorządowe kolegia odwoławcze orzekają w składach trzyosobowych, członkowie kolegiów są niezależni zarówno od innych składów, jak i od prezesa kolegium. Powyższe wskazuje, że orzeczenie wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy, pomimo faktu, że jest wydane przez ten sam organ, nie musi być identyczne z pierwszym orzeczeniem, w przypadku zachowania elementarnego warunku obiektywizmu, związanego z orzekaniem po raz pierwszy i w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie, przez różnych członków kolegium.

Sąd stwierdza, że standardy aksjologiczne wymagają w rozpatrywanej kolizji wyników wykładni jednoznacznego opowiedzenia się za względami natury celowościowej, chroniącymi prawo jednostki do obrony na drodze sprawiedliwej procedury, którą może zapewnić jedynie organ działający w myśl reguł rzetelności, obiektywizmu i bezstronności – a nie za literalnym odczytaniem przepisu.

Jak już wskazano za przyjętym wyborem wyniku wykładni przemawia również wykładnia systemowa wewnętrzna. Przemawia również argumentacja zawarta w przywołanym wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Trybunał stwierdzając, że art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza członka samorządowego kolegium odwoławczego z postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdy członek ten brał udział w zaskarżonej decyzji, jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 78 Konstytucji RP, określił skutki tego niekonstytucyjnego rozwiązania. Przyjął, że w razie, gdy organy będą stosować ten niekonstytucyjny przepis, stanowić to będzie podstawę wznowienia postępowania i co do zasady, uchylenia orzeczenia.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że w sytuacji, gdy w składzie orzekającym Kolegium, który wydał postanowienie z dnia [...]r. i w składzie orzekającym Kolegium, który wydał – w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy – postanowienie z dnia [...]r., orzekali członkowie Kolegium w osobach K. S. i J. G., zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1a k.p.a. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. powyższe uchybienie stanowi podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla to postanowienie w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

W zaistniałej sytuacji wypowiadanie się przez Sąd w kwestii zarzutów podniesionych w skardze i piśmie procesowym ją uzupełniającym byłoby przedwczesne. Również ocena procesu stosowania prawa w kontekście kontroli legalności przedmiotu zaskarżenia będzie możliwa dopiero wówczas, gdy postępowanie prowadzone przez Kolegium zostanie zakończone w sposób ostateczny.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b oraz art. 200 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.