Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 336/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 194 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski,, sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 11 lipca 2019r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2015 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Ol 336/19

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. W. (zwanej dalej: "stroną", "skarżącą"), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta (dalej: "organ I instancji") z "[...]" w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2015r.

Jak wynika z decyzji organu I instancji, ustalił on stronie i Z. B. podatek od nieruchomości za 2015r. w wysokości 708 zł. Do podstawy opodatkowania przyjął budynek rekreacyjny o powierzchni 30,64 m2 oraz grunty rekreacyjne o powierzchni 1000 m2. Decyzja została doręczona "[...]".

W odwołaniu od tej decyzji strona wskazała, że do końca października 2013r. przedmiotowa działka w ewidencji gruntów i budynków była gruntami rolnymi, a budynek nie miał założonej kartoteki. Od listopada 2013r. oznaczenie tej działki zmieniono na "Bi" (budowlane inne) i założono kartotekę budynku – pozostałe budynki niemieszkalne. Według organu "Bi" oznacza tereny rekreacyjne. Teren ten nie spełnia warunków terenu rekreacyjnego i nie może nim być. Tereny rekreacyjne oznaczone są "Bz". Budynek nie został zakwalifikowany jako domek rekreacyjny.

W motywach zaskarżonej decyzji, Kolegium powołało art.2 ust.1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1445, dalej jako "u.p.o.l."), według stanu prawnego obowiązującego w 2015r. i stwierdziło, że podstawę wymiaru podatków stanowi ewidencja gruntów i budynków (art.21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - Dz.U. z 2017r., poz.2101).

Kolegium wskazało, że z zawiadomienia o zmianie danych w ewidencji gruntów i budynków z 23 października 2013r. wynika, że strona i Z.B. są właścicielami działki gruntu nr "[...]" o powierzchni 0,1000 ha, "[...]". Do zmiany klasyfikacji działka była oznaczona jako grunty rolne (R IVa i R V). Klasyfikację tę zmieniono na inne tereny zabudowane – "Bi". Działka jest zabudowana budynkiem, którego funkcję w ewidencji wskazano jako inna. Składając, 2 kwietnia 2015r., korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości, Z.B. wykazał powierzchnię gruntów rekreacyjnych i letniskowych oraz budynku rekreacyjnego i letniskowego, powołując się na zakończenie budowy budynku letniskowego.

SKO stwierdziło, że sklasyfikowanie w ewidencji gruntów i budynków budynku jako innego, nie pozbawia go możliwości pełnienia funkcji rekreacyjnej. Również grunt sklasyfikowany jako inne tereny zabudowane (Bi), który będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co do zasady stawką jak za grunty pozostałe, jeżeli pełni funkcję rekreacyjną, może być opodatkowany stawką dla tego rodzaju gruntów. Podkreśliło, że jeden z podatników, składając korektę informacji na podatek od nieruchomości i podatek rolny, w uzasadnieniu wyjaśnił, że zakończono budowę budynku rekreacyjnego. Wskazując dane dotyczące przedmiotów opodatkowania wskazał grunty rekreacyjne i budynek rekreacyjny.

Kolegium wskazało, że w uchwale nr XL/252/2014 z dnia 28 października 2014r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości Rada Miejska w Pasymiu, określając w §1 pkt 1 ppkt 2 lit.e, obowiązujące na terenie Gminy Pasym stawki podatku od nieruchomości od budynków pozostałych, wyodrębniła stawkę 7,77 zł od 1m2 powierzchni użytkowej dla budynków rekreacyjnych i letniskowych. W §1 pkt 1 ppkt 1 lit.c wymienionej uchwały, określono stawkę właściwą dla gruntów pozostałych, wydzielając stawkę dla gruntów przeznaczonych na cele rekreacyjne i letniskowe – 0,47 zł od 1m2 powierzchni.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona nie zgodziła się z decyzją i potraktowaniem dla celów podatkowych gruntu i budynku jako rekreacyjnych. Wskazała, że jej mąż złożył 2 kwietnia 2015r. korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości, którą potwierdził tylko wymiary działki i datę zgłoszenia do Starostwa. Na pytanie urzędnika o rekreacyjność działki i domu odpowiedział, że się na tym nie zna. Urzędnik uzupełnił informację. Zdaniem strony, SKO niewłaściwie stwierdziło, w uzasadnieniu decyzji, że "zasadniczo" ewidencja gruntów i budynków stanowi podstawę m.in. wymiaru podatków. W prawie budowlanym ustawodawca nie przewidział określenia "budynek rekreacyjny". W 2013r. Starostwo zakwalifikowało budynek jako "pozostałe budynki niemieszkalne". Zostało to zrobione bez jej wiedzy. Zdaniem strony jest to budynek mieszkalny, a nie rekreacyjny – bywa w nim cały rok. Grunty rekreacyjne mają oznaczenie "Bz" w ewidencji gruntów i budynków. Ustawodawca przewidział, że oprócz terenów mieszkaniowych mogą wystąpić z różnych powodów jakieś rozwiązania mieszane i zaproponował szeroką klasyfikację "Bi" (inne tereny zabudowane).

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Spór dotyczy opodatkowania, w 2015r., opisanej działki gruntu oraz budynku jako rekreacyjnych.

Niekwestionowana w sprawie jest okoliczność, że w 2015r. w ewidencji gruntów i budynków opisana działka gruntu sklasyfikowana była jako "Bi" – inne tereny zabudowane, zaś budynek sklasyfikowany był jako inny (nie jak wskazuje skarżąca "pozostałe budynki niemieszkalne"). Właścicielami tej nieruchomości byli małżonkowie Z. B. i M. W.

Skarżąca nie kwestionuje również, że grunty i budynki lub ich części podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. O powyższym stanowi art.2 ust.1 u.p.o.l..

Należy podkreślić, że w myśl art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego dane zawarte w tej ewidencji stanowią podstawę: 1) planowania gospodarczego, 2) planowania przestrzennego, 3) wymiaru podatku i świadczeń. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz zawsze powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009r., sygn. akt II FPS 1/09). Oznacza to, że co do zasady o sposobie klasyfikacji gruntu lub budynku dla celów podatkowych, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego ich wykorzystania, ile ich funkcja wskazana w ewidencji gruntów i budynków. Do danych bezwzględnie wiążących organ podatkowy, przy wymiarze podatku od nieruchomości zalicza się dane dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położnych na tych gruntach budynków.

Niewątpliwie też ewidencja gruntów i budynków ma walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019r., poz. 900, dalej jako "O.p."), a więc stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Nie można przy tym pomijać, że jest to domniemanie podlegające obaleniu w postępowaniu podatkowym, o czym stanowi art. 194 § 3 O.p., dający uprawnienie do przeprowadzenia w postępowaniu podatkowym dowodów przeciwko dokumentom urzędowym.

W rozpoznanej sprawie strony nie wykazały jednak, by dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków były nieprawidłowe. Wskazać należy, że w korekcie informacji na podatek od nieruchomości Z.B. sam zaznaczył, że sporny grunt i budynek należą do rekreacyjnych. W uzasadnieniu korekty wpisał m.in.: "Zakończono budowę budynku letniskowego – 2007". Za gołosłowne, niepoparte żadnymi dowodami uznać należy twierdzenia zawarte w skardze, że korektę informacji wypełnił urzędnik, a nie podatnik. Osoba składająca taką informację składa również oświadczenie, że informacja sporządzona jest zgodnie z jej wiedzą oraz, że znana jest jej odpowiedzialność karno-skarbowa za składanie fałszywych zeznań (część E druku informacji). Informacja została podpisana przez Z.B. Skarżąca nie wskazywała na podrobienie podpisu męża.

Jak słusznie stwierdził organ w zaskarżonej decyzji, zakwalifikowanie spornego gruntu jako "Bi" oraz budynku jako "innego", nie pozbawia go możliwości pełnienia funkcji rekreacyjnej. Na to, że budynek ten powinien zostać zakwalifikowany jako mieszkalny, skarżąca wskazała dopiero w skardze. Wcześniej argumentów takich nie podnosiła. Nie wnosiła także o przeprowadzenie dowodu na okoliczność sposobu jego wykorzystywania i pełnionej funkcji. W toku postępowania administracyjnego skarżąca, ograniczała się jedynie do kwestionowania opodatkowania opisanych przedmiotów jako rekreacyjnych. Przypomnieć przy tym należy, że powierzchnia budynku nie jest sporna i wynosi 30,64 m2.

W konsekwencji, Sąd uznał stanowisko organów za prawidłowe.

Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, albowiem jest wynikiem prawidłowo przeprowadzonego procesu jego stosowania. Stan faktyczny sprawy został należycie ustalony w oparciu o wyczerpująco zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy. Uprawnienia strony do udziału w postępowaniu zostały zachowane. Organ dokonał wyboru właściwych przepisów prawa i prawidłowo je zinterpretował. Nie popełnił również błędu na etapie subsumpcji, uznając, że w odniesieniu do gruntu i budynku stosować należało w 2015r. stawkę podatku od nieruchomości właściwą dla gruntów i budynków przeznaczonych na cele rekreacyjne i letniskowe.

Z powyższych względów Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).