Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 37/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-07-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
658
Hasła tematyczne: Pełnomocnik procesowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano adwokatowi tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wynagrodzenie i zwrot części wydatków.
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. S. o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu w sprawie ze skargi T. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku z dnia 21 czerwca 2011 r. o wznowienie postępowania w sprawie usług opiekuńczych p o s t a n a w i a I. przyznać adwokatowi A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 151,40 (sto pięćdziesiąt jeden 40/100) złotych, na którą składa się wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym tytułem należnego podatku od towarów i usług kwota 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) złotych oraz kwota 3,80 (trzy 80/100) złotych podlegająca zwrotowi tytułem niezbędnych, udokumentowanych wydatków; II. odmówić zwrotu tytułem niezbędnych, udokumentowanych wydatków kwoty 1,20 (jeden 20/100) złotych.


UZASADNIENIE

Adwokat A. S. wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu skarżącej wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w kwocie 147,60 złotych oraz zwrot poniesionych w sprawie wydatków w kwocie 5 złotych (koszt nadania, koperty, papieru, wydruku, tonera i prądu). Wniosek powyższy zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że opłaty nie zostały uiszczone w całości ani w części. Do wniosku dołączono potwierdzenie nadania przesyłki poleconej na adres skarżącej opiewające na kwotę 3,80 złotych oraz odpis opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Referendarz sądowy stwierdził, że:

Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 461) zwane dalej "rozporządzeniem".

Stosownie do unormowania § 19 pkt 1 i 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z unormowaniem §18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, która zainicjowała niniejsze postępowanie, treść § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia zgodnie, z którym wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w §18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli opinię tę sporządził adwokat, który prowadził sprawę przed sądem pierwszej instancji jak i to, że wnioskodawca prowadził niniejszą sprawę w toku pierwszoinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego oraz, iż to on w toku postępowania w drugiej instancji sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stwierdzić należy, iż wynagrodzenie, które wnioskodawca powinien otrzymać za sporządzenie opinii wynosić będzie 50% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 złotych. Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosić będzie 50% z kwoty 240 złotych powiększone stosownie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatku od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 23% (art. 146a pkt. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – tekst jednolity: Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054). Wynagrodzenie to wynosić więc będzie łącznie z należnym podatkiem od towarów i usług 147,60 złotych.

Tytułem niezbędnych, udokumentowanych wydatków zwrotowi podlega kwota 3,80 złotych. Wnioskodawca udokumentował fakt poniesienia tej kwoty i jej wysokość. Porównanie zaś daty widniejącej na potwierdzeniu nadania z datą widniejącą na opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wskazuje, że jest to potwierdzenie nadania na adres skarżącej przesyłki zawierającej opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wnioskodawca nie udokumentował zaś aby w związku z niniejszą sprawą poniósł wydatki na kwotę 1,20 złotych. Tym samym jego wniosek o zwrot tytułem niezbędnych udokumentowanych wydatków kwoty 5,00 złotych nie może być uwzględniony w całości.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia należało orzec jak na wstępie postanowienia.