Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 3340/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w G. Spółka z o.o. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 września 2001 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w następstwie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia 13 lipca 2001r. o utrzymaniu w mocy decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 marca 2001 r. nakazującej Zarządowi A w G. rozbiórkę ogrodzenia, powołując się na art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia swej ostatecznej decyzji.

W decyzji tej zawarto pouczenie, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) stronie służy prawo wniesienia skargi bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania.

Stosując się do tego pouczenia skarżący w dniu 28 września 2001r. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sąd an1 i administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Stosownie do art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądan1i administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Takie samo rozwiązanie obowiązywało w poprzednim stanie prawnym, gdzie stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skargę można było wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.

Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem na decyzję wydaną w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. przysługuje odwołanie, a nie skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, z dnia 27 lipca 1998 r., I SA/Wr 20/97, LEX nr 36020).

W niniejszej sprawie Sąd podzielając stanowisko sądu administracyjnego stanął na stanowisku, że postępowanie w sprawach wznowienia prowadzone w trybie art. 145 i następnych k.p.a. jako postępowanie nadzwyczajne nie powoduje odrębności w zakresie postępowania odwoławczego. Każda zatem decyzja wydana na wskazanej podstawie powoduje, że stosuje się w pełnym zakresie i bez wyjątków art. 15 k.p.a., co prowadzi do wniosku, iż od wydanej w tym trybie decyzji przysługuje zawsze odwołanie do organu wyższego stopnia (art. 127 § 1 k.p.a.), a gdy decyzję wydał minister lub samorządowe kolegium odwoławcze - środek przewidziany wart. 127 § 3 k.p.a.

W tych okolicznościach skarżący winien był wnieść odwołanie, a zatem niezależnie od błędnego pouczenia, jakie zamieszono w zaskarżonej decyzji, skarżący nie był uprawniony do wniesienia skargi bezpośrednio do Sądu, gdyż w świetle art. 52 powołanej ustawy skarga taka, z powodu niewyczerpania służących skarżącemu w postępowaniu administracyjnych środków odwoławczych, jest niedopuszczalna, co prowadzić musiało do j ej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.