Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 708/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Spółki kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Po rozpoznaniu sprawy z wniosku "A" Sp. z o.o. w K. Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 112 ust. 1 i 4 oraz art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm., zwanej dalej ustawą lub u.g.n.), odmówił ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] oznaczonej jako działki nr [...] i [...], będącej w użytkowaniu wieczystym M. i L. L. zam. [...] w B., poprzez zezwolenie "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej też jako Spółka) na założenie i przeprowadzenie urządzeń przesyłowych w postaci kanałowej sieci ciepłowniczej 2xDN 800 w ramach przedsięwzięcia "Przebudowa sieci ciepłowniczej 2xDN600 ze zmianą średnicy na 2xDN 800 od komory 154C5 do komory 411C1 w rejonie ul. [...] i [...] w C., S. i K.". W uzasadnieniu wskazał, że nie została spełniona przesłanka z art. 112 ust. 1 u.g.n. warunkująca dopuszczalność wnioskowanego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Z obowiązującego planu zagospodarowania nie wynika bowiem aby objęta orzeczeniem nieruchomość była przeznaczona pod realizację wskazanego celu publicznego.

W odwołaniu od tej decyzji Spółka "A" wniosła o jej uchylenie i uwzględnienie wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, względnie jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła Prezydentowi Miasta C. naruszenie, zarówno przepisów prawa materialnego, w tym: art. 124 ust. 1 u.g.n., ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 15 ust. 3 pkt 4a), a także: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta C. dla części obszaru gminy C. (zwanego dalej miejscowym planem zagospodarowania lub m.p.z.p.) położonego w rejonie ul. [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta C. nr [...] z dnia [...] r. (§ 18, § 11, § 16, § 7 i § 8) oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 9 ust. 1), jak i przepisów Kpa (art. 6, art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 1 i § 3). Zdaniem odwołującej się organ I instancji nie rozpatrzył, w sposób wyczerpujący, całego materiału dowodowego, a w szczególności nie uwzględnił zarówno faktu, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony ww. uchwałą, przewiduje wprost, że inwestycje celu publicznego mogą występować na całym objętym nim obszarze, jak również stanowiska Wydziału Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miasta C., zdaniem którego planowane przez nią ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym M. L. L. i jest zgodne z tym planem. Nieuzasadnione jest także, zdaniem odwołującej, stanowisko Prezydenta, że jakoby przesłanka zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym może zostać spełniona wyłącznie wtedy, gdy w planie zaznaczono by przebieg projektowanej sieci oraz gdy konkretny przepis planu wprost wskazywałby, że na konkretnej nieruchomości będzie realizowany konkretny cel publiczny, którym w tym przypadku jest budowa sieci ciepłowniczej. W ocenie odwołującej brak jest podstawy prawnej za przyjęciem takiego stanowiska, gdyż ustawodawca, w treści art. 124 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami nie określił w jaki sposób przesłanka zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym powinna być spełniona. Nigdzie też nie wskazano, że przez zgodność z planem miejscowym rozumie się sytuację, gdy konkretny przepis planu miejscowego wprost stanowi, iż na danej nieruchomości projektowana jest budowa urządzenia infrastruktury technicznej. W związku z tym, zdaniem odwołującej, błędne było przyjęcie przez organ I instancji, iż treść planu zagospodarowania przestrzennego powinna przesądzać o trasie przebiegu sieci infrastruktury technicznej. Wskazała, że niekiedy miejscowe plany będą zawierały takie elementy, lecz należy im przypisać charakter fakultatywny, co oznacza, że nieumieszczenie ich w planie nie może pociągać za sobą konsekwencji dla inwestora zamierzającego dokonać inwestycji celu publicznego. Brak określenia dokładnego przebiegu planowanej sieci, pomimo, iż postanowienia planu miejscowego zezwalają na wykonanie takiej inwestycji, nie świadczy w ocenie odwołującej, o niespełnieniu przesłanki zgodności z planem miejscowym ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, o czym jest mowa w przepisie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Spółka wskazała ponadto, że trudno od niej wymagać, aby w celu wykonania planowanej inwestycji, jaką jest sieć ciepłownicza 2xDN 800, była ona zobowiązana do wystąpienia z wnioskiem o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tym bardziej, że na tymże planie jest uwidoczniony przebieg istniejącej sieci ciepłowniczej 2xDN 600, która ma zostać zastąpiona przez tę planowaną, a mianowicie sieć ciepłowniczą 2xDN 800. Dlatego też, w jej ocenie, zgodność planowanej inwestycji z planem miejscowym winna być rozpatrywana w tym kontekście, iż dotyczy ona wymiany fragmentów istniejącej sieci ciepłowniczej, a nie zabudowy nieruchomości wolnej od obciążenia infrastrukturą techniczną. Zdaniem odwołującej stanowisko organu I instancji zawarte w zaskarżonej decyzji zostało oparte wyłącznie na orzecznictwie sądów administracyjnych, a nie na przepisach prawa. A przecież zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 6 i art. 7 Kpa to przepisy prawa są podstawą do działania organu, a orzecznictwo sądów administracyjnych może stanowić dodatkową argumentację, która uzasadniałaby podstawę wynikającą z przepisów powszechnie obowiązujących. Zarzuciła również organowi I instancji błędną wykładnię postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym przede wszystkim § 7 ust. 2, z treści którego wyraźnie wynika, że inwestycje celu publicznego mogą występować na całym obszarze nim objętym, a zatem, w jej ocenie, również na przedmiotowej nieruchomości.

Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 9a i art. 124 ust. 1 u.g.n. orzeczenie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia po przedstawieniu treści wniosku Spółki (wraz z uzupełnieniami) o ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej działki, przebiegu dotychczasowego postępowania w sprawie oraz treści odwołania Wojewoda podniósł, że zgodnie z twierdzeniami wnioskodawczyni fragment sieci mającej przechodzić przez działkę będzie stanowił część zasilenia Magistrali Zachodniej oraz Południowej ze źródła [...] oraz, że planowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego i jest związana z zaplanowanym zmniejszeniem mocy wytwórczej Zakładu "Z". Według Spółki zmiana technologii urządzeń przesyłowych (z rur tradycyjnych na rury tzw. preizolowane) zapewnia długi, w praktyce około 30 letni, okres bezawaryjnego użytkowania przedmiotowych urządzeń przesyłowych, co jest równoznaczne z brakiem konieczności interwencji i prowadzenia w tym okresie prac budowlanych (związanych przykładowo z koniecznością usuwania awarii urządzeń przesyłowych) na przedmiotowej nieruchomości. Dalej Wojewoda stwierdził, że zgodnie z treścią art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości może być dokonane, jeżeli właściciel (wieczysty użytkownik) nie wyraża na to zgody i jeżeli cel publiczny nie może być zrealizowany w inny sposób niż przez ograniczenie praw do nieruchomości. Możliwość podejmowania decyzji przez starostę w tej materii została ograniczona tylko do inwestycji, które zostały zapisane w planie miejscowym, zaś w przypadku braku planu – dla których wydano decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Oznacza to, że starosta może wydać decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości tylko w sytuacjach wskazanych w tym przepisie. Zgodnie z treścią art. 6 pkt 2 u.g.n., celami publicznymi w rozumieniu ustawy są: budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie ww. prac, które przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zmierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (ust. 3 art. 124).

Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Wojewoda podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że objęta wnioskiem inwestycja celu publicznego nie jest przewidziana w obowiązującym dla tego terenu miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i tym samym nie można przyjąć aby spełniony został wynikający z treści art. 124 ust. 1 ustawy konieczny warunek zgodności zamierzenia (ograniczenia) z planem miejscowym. Plan ten na wskazanej przez Spółkę części przedmiotowej działki nie przewiduje lokalizacji kanałowej sieci ciepłowniczej 2xDN 800 realizowanej w ramach przedsięwzięcia "Przebudowa sieci ciepłowniczej 2xDN 600 ze zmianą średnicy na 2xDN 800 od komory 154C5 do komory 411C1 w rejonie ul. [...] i [...] w C., S. i K.", która to inwestycja, w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy, jest inwestycją celu publicznego. Zgodnie z planem ta część działki, na której planowany jest ów ciepłociąg, położona jest w 100% na terenie oznaczonym symbolem 38MN5, gdzie przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a przeznaczeniem dopuszczalnym: budowa garaży jako uzupełnienie zabudowy oraz nieuciążliwe usługi wbudowane w budynki mieszkalne. Również z treści § 11 i § 16 ww. planu dotyczącej zasad obsługi w zakresie infrastruktury technicznej w żaden sposób nie wynika zdaniem Wojewody, że ów plan, na przedmiotowej nieruchomości przewiduje usytuowanie nowej linii przesyłowej w postaci sieci ciepłowniczej 2xDN 800. Treść § 7 ust. 2 ww. planu, z której wynika, iż inwestycje celu publicznego mogą występować na całym objętym nim obszarze, jest niewystarczająca do uznania, że planowana inwestycja jest zgodna z tymże planem. W planie nie ujęto bowiem przebiegu nowej linii ciepłociągu, a zatem brak określenia terenu jako przeznaczonego pod inwestycje celu publicznego. W świetle orzecznictwa sądów plan miejscowy – aby dawał podstawę do zastosowania ww. przepisu musi nie tylko dopuszczać realizacje celu publicznego, ale też określać lokalizację takiej inwestycji przez wskazanie nieruchomości, przez którą ma ona przebiegać. Taki wniosek wypływa też zdaniem Wojewody z treści art. 4 ust. 4 i art. 14 ust. 1 u.p.z.p. Zwrócił też w tym kontekście organ odwoławczy uwagę na fakt, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z siecią o charakterze jedynie lokalnym, skoro przedmiotowa inwestycja celu publicznego ma stanowić część przedsięwzięcia pn. "Przebudowa sieci ciepłowniczej 2xDM 600 ze zmianą średnicy na 2xDN 800 do komory 154C5 do komory 411C1 w rejonie ul. [...] i [...] w C., S. i K.". Jest to zatem duża inwestycja o znaczeniu ponadlokalnym i winna zostać wyraźnie ujęta w planie. Z tego też powodu nie można zaakceptować, zdaniem Wojewody poglądu odwołującej która dostrzegając ogólnikowość zapisów planu odnoszących się do lokalizowania infrastruktury technicznej stwierdza, że na etapie uchwalania planu trudno jest określić przebieg obiektów, urządzeń i sieci infrastruktury technicznej.

W świetle powyższych przepisów nie ma też zdaniem organu odwoławczego znaczenia akceptowana przez skarżącą okoliczność, że według jej oceny planowana wymiana sieci ciepłowniczej nie spowoduje ograniczenia realizacji przeznaczenia objętego nią terenu, a wręcz przeciwnie przyczyni się do zmniejszenia stopnia oddziaływania projektowanych urządzeń na ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości przez jej użytkowników wieczystych, gdyż będzie przebiegała bliżej granicy działki.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...] reprezentowana przez radcę prawnego "A" Sp. z o.o. w K. wniosła o jej uchylenie oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Zarzuciła, że decyzja ta została wydana z naruszeniem:

1. przepisów prawa materialnego:

- art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami polegającym na jego błędnej wykładni i uznaniu, że ograniczenie w drodze decyzji administracyjnej sposobu korzystania z nieruchomości w sposób określony w art. 124 ust. 1 zdanie pierwsze tej ustawy jest zgodne z planem miejscowym tylko wtedy, kiedy konkretny przepis planu miejscowego wskazuje, że na określonej nieruchomości ma być realizowany dany cel publiczny,

- § 7 ust. 2 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta C. dla części obszaru Gminy C. położonego w rejonie ul. [...] w zw. z § 8 pkt 4 tego planu i w zw. z art. 124 ust. 1 w zw. z art. 112 ust. 1 u.g.n. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie wbrew treści § 7 ust. 2 m.p.z.p. że m.p.z.p. na działce nr [...] plan nie przewiduje lokalizacji celu publicznego w postaci sieci ciepłowniczej 2xDN 800, tym bardziej, że na nieruchomości zlokalizowana jest już sieć ciepłownicza stanowiąca własność skarżącej, a realizowana inwestycja polega na dokonaniu jej wymiany,

- § 18 pkt 6 b m.p.z.p., § 11 pkt 1b m.p.z.p. oraz § 16 ust. 1 pkt 7 m.p.z.p., a także § 16 ust. 3 pkt 1 i 2 m.p.z.p. przez ich niezastosowanie i uznanie, że planowana inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym,

- art. 15 ust. 3 pkt 4a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 124 u.g.n. przez nieuzasadnione przyjęcie, że z przepisów tych wynika bezwzględny wymóg zamieszczania w planie miejscowym wszystkich szczegółowych danych, co do przebiegu na poszczególnych nieruchomościach gruntowych sieci infrastruktury technicznej, jako warunku, od którego spełnienia uzależniona została możliwość wydania decyzji określonych w art. 124 ust. 1 u.g.n.;

2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia:

- art. 7, 77 oraz 80 Kpa przez błędną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego polegająca na:

a) przyjęciu, że postanowienia m.p.z.p. są niewystarczające do uznania, że planowana przez skarżącą inwestycja jest zgodna z tymże planem, podczas gdy m.in. z § 7 ust. 2 m.p.z.p. wskazuje, iż inwestycje celu publicznego mogą występować na całym obszarze objętym planem, a ponadto w piśmie z dnia 22 września 2016 r. Wydział Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miasta C. wskazał, że planowane przez skarżącą ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości uczestników jest zgodne z m.p.z.p.,

b) przyjęciu, że bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje fakt, iż na nieruchomości uczestników zlokalizowana jest już sieć ciepłownicza 2xDN 600, stanowiąca własność skarżącej, której przebieg został uwidoczniony w m.p.z.p. oraz, że realizowana przez skarżącą na nieruchomości uczestników inwestycja tak naprawdę polega na wymianie sieci istniejącej na wykonaną w nowszej technologii.

c) braku ustosunkowania się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, w tym zarzutów naruszenia § 9 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z art. 16 ust. 2 u.p.z.p. oraz art. 6 i 7 Kpa, co uniemożliwia kontrolę instancyjną decyzji w tym zakresie.

W uzasadnieniu skargi podtrzymano co do zasady argumentację zawartą wcześniej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W świetle zgromadzonego w sprawie i nie budzącego wątpliwości materiału dowodowego podzielić trzeba sformułowane w skardze zarzuty co do wydania zaskarżonej decyzji z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem powołanych przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

Rozpoznanie sprawy i skargi sprowadza się w stanie niniejszej sprawy do rozstrzygnięcia sporu czy w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego objęte wnioskiem ograniczenie sposobu korzystania z działki uczestników przez założenie i przeprowadzenie na niej przez skarżącą ciepłociągu jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 124 ust. 1 w zw. z art. 112 ust. 1 u.g.n.

W tym zakresie Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę przychyla się do argumentacji skarżącej co do tego, że nie w każdym przypadku dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym, konieczne jest zaznaczenie przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienie jej z nazwy w konkretnym przepisie planu. Wbrew stanowisku organów obu instancji tak rygorystyczne podejście do tej kwestii nie wynika z obowiązujących przepisów i nie uwzględnia w pełni ani występującej w tym względzie praktyki, ani realnych możliwości realizacji takiego wymogu w pracach planistycznych prowadzących do uchwalenia planu zagospodarowania zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności wymóg taki nie wynika z treści art. 15 ust. 2 pkt 10 tej ustawy, w którym jest mowa jedynie o zasadach modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji infrastruktury technicznej, a nie dokładnym wskazaniu o jakie i dokładnie gdzie inwestycje infrastrukturalne chodzi. Właściwie taki charakter (zasad) ma treść powoływanego przez organy § 16 ust. 3 pkt 1 m.p.z.p. Zasada ta w odniesieniu do projektowanego ciepłociągu nie będzie przy tym naruszona w sytuacji gdy kwalifikuje się on do odstępstwa w jakim mowa w pkt 2 tego przepisu. Nie zostało bowiem wykazane, a nawet nie było podnoszone, aby przebieg planowanego ciepłociągu po działce uczestników nie był technicznie uzasadniony. Wbrew ich twierdzeniom taki przebieg ciepłociągu nie spowoduje też ograniczenia realizacji podstawowego przeznaczenia ich działki tj. pod zabudowę mieszkaniową z zabudową uzupełniającą w postaci garaży (§ 18 planu). W tym względzie należy bowiem wziąć pod uwagę, że działka ta, o niewielkiej gdy chodzi o możliwość wykorzystania pod zabudowę jednorodzinną powierzchni, jest już zabudowana budynkiem mieszkalnym w zabudowie szeregowej co ogranicza dostęp (i zabudowę) do jej południowej niezabudowanej części, a przede wszystkim, iż właśnie w jej południowej części jest już usytuowany ujęty w planie zagospodarowania (rysunek planu w aktach organu odwoławczego) ciepłociąg o dwóch nitkach. Nowy ciepłociąg ma być przy tym usytuowany bliżej południowej granicy działki co po rozebraniu starego ciepłociągu niewątpliwie nie pogorszy możliwości zabudowy tej działki. Z tego też powodu nie można w tym przypadku mówić o naruszeniu treści art. 6 ust. 2 u.p.z.p., pomijając już kwestię, że możliwość stosownej ingerencji w prawo właściciela (użytkownika wieczystego) wynika wprost z treści art. 124 ust. 1 u.g.n. W sytuacji gdy ograniczenie to następuje zgodnie z ustaleniami m.p.z.p., brak jest też podstaw do przyjęcia, że do ograniczenia tego dochodzi z naruszeniem art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, a to biorąc pod uwagę, że inwestor realizuje cel publiczny na terenie na którym usytuowany jest już ciepłociąg. Trudno w takiej sytuacji mówić o naruszeniu istoty prawa własności, które jak się powszechnie przyjmuje i co przyznaje również pełnomocnik uczestników w piśmie procesowym z dnia 4 października 2017 r., nie jest prawem absolutnym, podlega ograniczeniom ustawowym, z którymi mamy w niniejszej sprawie do czynienia.

Nadto podziela Sąd stanowisko skarżącej Spółki, że fakt istniejącego już na działce uczestników i ujętego w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego ciepłociągu nie pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności z planem planowanej inwestycji, gdy weźmie się pod uwagę, że istniejący już i ujęty w planie ciepłociąg ma co najmniej lokalny charakter w rozumieniu art. 15 ust. 3 pkt 4 a u.p.z.p. Nawet zatem gdyby przyjąć, iż w dacie uchwalania obowiązującego planu sporna inwestycja byłaby już planowana to przy istniejącym już na tym terenie ciepłociągu można by przyjąć, że nie istniała w rozumieniu tego przepisu potrzeba ujmowania w planie przebiegu nitki nowego ciepłociągu w zbliżeniu do istniejącego.

Wbrew stanowisku organów o zgodności projektowanej inwestycji z obowiązującym m.p.z.p. przesądza zdaniem Sądu treść § 7 ust. 1 i 2 oraz § 8 pkt 4 planu wykładana w nawiązaniu do treści art. 4 ust. 1 u.p.z.p. Z treści tych przepisów wynika, że organ uchwałodawczy przy uchwalaniu planu świadomie tylko w odniesieniu do celów publicznych w postaci dróg, postanowił wyodrębnić je przez wprowadzenie dla przeznaczonych na ten cel terenów odrębnych oznaczeń i wyznaczeniu dla tych terenów linii rozgraniczających zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Konsekwencją takiego założenia jest treść § 7 ust. 2 oraz § 8 pkt 4 planu zgodnie z którymi pozostałe cele inwestycji publicznego mogą być realizowane na całym obszarze tego planu. Gdyby inaczej wykładać treść tego planu tj. zgodnie ze stanowiskiem orzekających organów i uczestników postępowania przyjmować, że inwestycje celu publicznego mogą być realizowane jedynie na terenie specjalnie na ten cel wydzielonym w planie miejscowym, oznaczonym liniami rozgraniczającymi to na obszarze analizowanego planu nie mogłyby być realizowane inne poza drogami inwestycje celu publicznego. Niewątpliwie nie taka była jednak wola organu uchwałodawczego, ani w szczególności nie wynika to w żaden sposób z materiału sprawy. Przy takim założeniu nie mogłyby być m.in. zrealizowane urządzenia infrastruktury technicznej niezbędne do zrealizowania poszczególnych inwestycji, których przebieg jest możliwy najczęściej do sprecyzowania dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę lub dokonywania zgłoszenia budowy. Z tego też względu na etapie uchwalania planu nie ma możliwości wydzielenia liniami rozgraniczającymi odrębnych, przewidzianych pod takie urządzenia terenów. Z tego też powodu brak jest podstaw do przyjęcia, że inna w tym względzie interpretacja wynika z treści § 9 ust. 1 powoływanego Rozporządzenia Min. Inf. z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W konsekwencji gdy nie ulega wątpliwości, że sporne zamierzenie inwestycyjne dotyczy inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy, a jednocześnie budowy urządzeń infrastruktury technicznej o jakich mowa w art. 143 ust. 2 u.g.n., to jej realizacja jest dopuszczalna zgodnie z treścią § 8 pkt 4 m.p.z.p. również na terenach wydzielonych liniami rozgraniczającymi z podstawowym i dopuszczalnym innym przeznaczeniem, gdy jednocześnie nie zostało stwierdzone aby dla przedmiotowej inwestycji istniał obowiązek sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko i gdy ma ona na celu zaspokojenie potrzeb na ciepło również na terenach przyległych zgodnie z ich przeznaczeniem. W szczególności w zakresie oddziaływania tej inwestycji na środowisko należy ponownie podkreślić i wziąć pod uwagę, że na tym terenie (działce skarżących) istnieje już podobnie przebiegający ciepłociąg i brak jest podstaw do przyjęcia oraz nie było to w sprawie nawet podnoszone aby stosunkowo niewielka zmiana jego parametrów (z 2xDN 600 na 2xDN 800) mogła wpływać niekorzystnie na stan środowiska. Inna ocena w tym względzie mogłaby wchodzić ewentualnie w rachubę gdyby ciepłociąg na tym terenie w ogóle nie istniał, a nie w przypadku jego faktycznej wymiany.

Co do braku wymogu precyzyjnego ustalenia w planach zagospodarowania przestrzennego szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej Sąd przychyla się do stanowiska zajętego przez NSA w powoływanych przez skarżącą wyrokach z dnia 23 października 2014 r. sygn. akt I OSK 537/13 i z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 221/14. Zawarta w tych wyrokach argumentacja ma zdaniem Sądu pełne odniesienie do stanu prawnego i faktycznego niniejszej sprawy.

Z tych względów Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę zajął w tym przedmiocie odmienne stanowisko niż wyrażone w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z dnia 12 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1232/16, wydanym w identycznym stanie faktycznym i prawnym (dotyczył tej samej inwestycji na tym samym terenie).

W świetle powyższych rozważań brak było podstaw do przyjęcia, że objęte wnioskiem skarżącej Spółki ograniczenie w korzystaniu z działki uczestników nie jest zgodnie z obowiązującym planem miejscowym.

Skutkuje to uchyleniem decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako ustawa p.p.s.a.).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przyjmą organy orzekające, że wnioskowane ograniczenie w korzystaniu z działki uczestników nie narusza treści obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 209 i art. 211 ustawy p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).