Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 543/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 115a
journal: Dz.U. 2018 poz 799
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2019r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnych poziomów hałasu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako SKO) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2017 r. ustalającą dla "[...]" A. W. dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska - mający istotny wpływ na klimat akustyczny poza terenem przedsiębiorstwa - z pracy urządzeń znajdujących się na terenie działalności, wyważony równoznacznym poziomem dźwięku A, w wysokości - dla pory dnia (od godziny 6.00 do 22.00) - L1= 55aeqDdB; dla pory nocy (od godziny 22.00 do 6.00) - L2=45aeqNdB.

Przedmiotowa decyzja podjęta została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Na podstawie przekazanego przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska sprawozdania S-H 1/17/1 z pomiarów źródeł hałasu do środowiska z dnia [...] marca 2017r. wykonanych w otoczeniu obiektu A. W. znajdującego się przy ul. [...][...] w [...], Prezydent [...] ustalił, że przedsiębiorca emituje hałas z przekroczeniem dopuszczanych dla otaczającego go terenu poziomów hałasu. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nieruchomość znajduje się na terenach które ze względów akustycznych, kwalifikowane są do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami rzemiosła. Dla terenów tych dopuszczalny poziom hałasu ustalony został na poziomie 55 dB w porze dnia i 45 dB w porze nocy. Ustalenie to skutkowało wydaniem decyzji z dnia [...] października 2017 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. W. zarzucił naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przed zakończeniem postępowania; błędne powołanie podstawy prawnej - art. 144 ustawy - Prawo ochrony środowiska, który to przepis dotyczy eksploatacji instalacji; naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. poprzez dopuszczenie dowodu sprzecznego z prawem; naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. poprzez nieprawidłowe ustawienie punktu pomiarowego, nieuwzględnienie w sprawozdaniu gęstych drzew, nieprawdziwie ustalenie wysokości punktu pomiarowego nr 2, niewłaściwe przypisanie wyniku z pomiarów; naruszenie art. 6 k.p.a. i art. 380 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska poprzez nieprzedstawienie upoważnienia do kontroli oraz protokołu kontroli; naruszenie art. 7b k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy; naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez nieustalenie stron postępowania; naruszenie art. 61 § 1 k.p.a. poprzez niewszczęcie postępowania administracyjnego na podstawie pisma z dnia [...] czerwca 2016 r., a także naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. poprzez odczytanie treści decyzji przez zakończeniem postępowania.

Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący wskazał, że istnieje sprzeczność pomiędzy sprawozdaniem a wyjaśnieniem, polegająca na lokalizacji punktu pomiarowego na terenie kontrolowanej nieruchomości, a wskazywaniem w sprawozdaniu, że punt ten znajdował się na terenie nieruchomości sąsiedniej. W tym zakresie skarżący podniósł, że pomiar był błędny, gdyż nie uwzględniał drzew rosnących w granicy nieruchomości, a także, że warunki techniczne nie odpowiadały prawidłowym pomiarom, co było wskazywane w toku postępowania. Skarżący podniósł również okoliczności dotyczące braku rozpatrzenia jego uwag i wniosków, zgłoszonych w dniu [...] września 2017 r., co naruszyło art. 10 § 1 k.p.a.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, SKO decyzją z dnia [...] września 2018 r. działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało następujące przyczyny uchylenia : 1/organ I instancji nie wyjaśnił, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z "instalacją" i "Zakładem" w rozumieniu ustawy - Prawo ochrony środowiska; 2/ istnieją wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia pomiarów odziaływania akustycznego na nieruchomość [...]. W sytuacji, gdy pomiary przeprowadzone zostały z terenu nieruchomości skarżącego tj. na granicy nieruchomości, istnieje wątpliwość, czy punkt pomiaru umieszczony został na terenie otaczającym budynek mieszkalny i nie można tego ustalić na podstawie załączonych zdjęć. Wskazanie, że pomiar dokonany został z terenu nieruchomości której postępowanie dotyczy, nie daje wystarczających podstaw do jego uwzględniania jako podstawy wydania decyzji.

Na skutek sprzeciwu Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 24 grudnia 2018 r. (sygn.akt II SA/Wr 802/18) uchylił decyzję kasacyjną Kolegium. W ocenie Sądu, Kolegium nie przedstawiło przyczyn które uzasadniały wydanie decyzji kasacyjnej. Brak wyjaśnienia czy w sprawie mamy do czynienia z instalacją i zakładem, jest wadliwością którą odnieść należy wyłącznie do elementu treści decyzji jakim jest uzasadnienie. Organ odwoławczy może zatem w świetle stanu faktycznego i bezspornych okoliczności dokonać w tym zakresie samodzielnego ustalenia uzupełniając argumentację organu pierwszej instancji. Natomiast drugi powód wydania decyzji kasacyjnej polega w istocie na zakwestionowaniu wyników pomiarów przeprowadzonych w pkt 2 (organ uznał bowiem, że brak jest możliwości sprawdzenia - na podstawie dostępnej dokumentacji - prawidłowości tego pomiaru). Takie stanowisko Sąd uznał jednak za przedwczesne, gdyż organ odwoławczy nie wykazał, że nie ma możliwości przeprowadzenia w tym zakresie dowodu w ramach art. 136 k.p.a. Organ oczekuje bowiem powtórzenia pomiaru w pkt 2 jednak bez wykazania niemożliwości stosowania art. 136 k.p.a., przykładowo w formie zlecenia organowi pierwszej instancji przeprowadzenia z udziałem pracowników WIOŚ oględzin miejsca dokonania kwestionowanego pomiaru, gdzie przy użyciu przyrządów pomiarowych wykorzystanych podczas pierwotnych pomiarów, podjęta byłaby próba weryfikacji przeprowadzenia prawidłowości tych pomiarów.

W toku dalszego postępowania Kolegium uzyskało do akt pismo Polskiego Centrum Akredytacji (dalej jako PAC) z dnia [...] września 2018 r. (przekazane przez skarżącego), stanowiące odpowiedź na skargę A. W. w związku z udzieloną przez PAC akredytacją dla Laboratorium WIOŚ. Uznano w nim zasadność skargi w części dotyczącej braku jednoznaczności przekazania informacji odnoszących się do okoliczności realizacji pomiaru oraz uzyskanego wyniku pomiaru z dnia [...] marca 2017r. Według PAC, informacje przedstawione w sprawozdaniu nie umożliwiają jednoznacznego określenia uwarunkowań realizacji pomiaru oraz wykorzystania wyników pomiaru w związku z rozbieżnymi informacjami zawartymi w sprawozdaniu i w protokole odnoszącymi się do zastosowanej metody badania, przyjętej strategii badania (pkt 8 i pkt 11 sprawozdania) oraz lokalizacji punktów pomiarowych. Nie potwierdzono natomiast zasadności pozostałych zarzutów skargi, dotyczących drastycznego naruszenia metodyki referencyjnej, błędów w lokalizacji punktów pomiarowych oraz fałszywych dowodów.

Do akt przekazana także została "Poprawkę do sprawozdania z pomiarów hałasów" sporządzona przez Loboratorium WIOŚ w dniu [...] października 2018 r.

Następnie pismem z [...] lutego 2019 r. Kolegium zleciło Prezydentowi Miasta [...], weryfikację przeprowadzonego pomiaru hałasu w punkcie pomiarowym nr 2 oraz oględzin miejsca pomiaru z udziałem pracowników WIOŚ.

W dniu [...] marca 2019 r. upoważnieni pracownicy Urzędu Miasta [...] wraz z pracownikiem WIOŚ delegatura w [...] oraz pracownikiem GIOŚ, przy udziale strony oraz jej pełnomocnika, przeprowadzili oględziny miejsca pomiaru hałasu w punkcie pomiarowym nr 2. W protokole wskazano, że w trakcie oględzin statyw z mikrofonem został ustawiony na terenie posesji znajdującej się przy ul. [...][...], przy granicy z posesją nr [...]. Pomiar wykonano dalmierzem laserów i wskazał on wysokość umieszczenia mikrofonu na statywie od gruntu posesji [...] 4,035 m, (przy czym różnica wysokości terenu liczonej z posesji [...] wynosi około 40 cm) i odległości od budynku 10 m. W trakcie oględzin strona wskazała, że nie jest ustalona granica między nieruchomościami [...] i [...] a istniejące ogrodzenie, niekoniecznie pokrywa się z granica geodezyjną. W protokole zapisano również, że oględziny i rekonstrukcja badań nie odzwierciedla stanu z poprzednich pomiarów, ponieważ strona nie pozwoliła na skierowanie mikrofonu na teren posesji [...]. Przekazując protokół pismem z [...] kwietnia 2019 r. organ I instancji wyjaśnił, że nie udało się w trakcie oględzin odwzorować rzetelnie ustawienia sprzętu pomiarowego, gdyż właściciele terenu przy ul. [...] nie wyrazili zgody na odtworzenie punktu pomiarowego nr 2, wskazując na naruszenie przestrzeni właściciela nieruchomości znajdującej się przy ul. [...].

W dniu [...] maja 2019 r. odbyła się w Kolegium rozprawa administracyjna z udziałem: odwołującego się i jego pełnomocników A. W. i adwokata R. G. Obecni byli także przedstawiciele organu pierwszej instancji oraz pracownicy Inspektoratu Ochrony Środowiska, Centralne Laboratorium Badawcze, Oddział we [...], Pracownia w [...].

Uznając uzupełnienie materiału za wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy, SKO decyzją z dnia [...] maja 2019 r. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu po przywołaniu i omówieniu materialnoprawnych przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia zawartych w art. 115 a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U z 2008 r., poz. 799 - dalej. p.o.ś), Kolegium zaznaczyło, że warunkiem koniecznym do wydania decyzji o której mowa w art. 115a ust. 1 p.o.ś, jest wykazanie przez organ ochrony środowiska na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska lub podmiotu obowiązanego do prowadzenia pomiarów hałasu, które wykazały, że przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu związanego z działalnością zakładu, przez który należy rozumieć jedną lub kilka instalacji wraz z terenem do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny oraz znajdującymi się na nim urządzeniami (art. 3 pkt 48 p.o.ś). Wystarczy, że pomiar wykaże jednorazowe przekroczenie tych poziomów, by mogła być wydana decyzja w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność danego zakładu (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2014 r. o sygn. akt II OSK 370/13 CBOSA). Kolegium wywiodło także, że regulacja art. 115a p.o.ś pozwala aby dowód potwierdzający wystąpienie przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu przeprowadzany był poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu. Organ zaznaczył, że jest to dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a.

Odnosząc powyższe przepisy do rozpoznawanej sprawy Kolegium stwierdziło, na podstawie przeprowadzonych w dniu [...] marca 2017 r. przez Pracownię Laboratorium WIOŚ z siedzibą w [...], pomiarów emisji hałasu do środowiska z pracy urządzeń eksploatowanych na zewnątrz przedsiębiorstwa strony przy pomieszczeniu napraw serwisowych tj. piły spalinowej STIHL MS230, kosiarki spalinowej WIKING MB448 oraz kosy spalinowej STIHL FS85, że doszło do przekroczenia o 5,4 dB dopuszczalnej normy w porze dnia, w punkcie pomiarowym na terenie posesji przy ul. [...] [...] (działka nr [...]) w otoczeniu budynku, na granicy terenu, 10 m od źródła hałasu. Za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeqD (dla pory dnia) lub L AeqN (dla pory nocy). Wartości tych wskaźników określone są w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112). Dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wynoszą one: L AeqD = 55 dB w porze dnia i L AeqN - 45 dB w porze nocy.

W ocenie Kolegium, zarzuty strony kwestionujące dopuszczenie ww. sprawozdania jako dowodu w sprawie, ze względu na sprzeczność z prawem wynikającą z niewłaściwego umiejscowienia punktu pomiarowego nr 2, nie są zasadne.

Organ zauważył, że sporne pomiary przeprowadzone zostały poza postępowaniem administracyjnym, a ich ocena dokonywana przez organ sprowadza się jedynie do sprawdzenia zgodności z obowiązującymi przepisami. Laboratorium Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we [...] jest laboratorium badawczym akredytowanym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2019 r., poz. 155) - numer akredytacji AB 075. Przeprowadzone pomiary hałasu w środowisku, właściwie udokumentowane protokołem kontroli, zostały wykonane zgodnie z "Metodyką referencyjną wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego", stanowiącą załącznik nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. z 2014 r., poz. 1542). Zauważyć należy, że w sprawie zostały wykonane, przez Laboratorium Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, Pracownika w [...], pomiary hałasu w dniu [...] marca 2017 r. (sprawozdanie nr [...]), a następnie w dniu [...] października 2018 r. została wykonana tzw. poprawka do owego sprawozdania (sprawozdanie nr [...]). Pomiary wykonane zostały w ramach kontroli przeprowadzonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we [...] (protokół kontroli nr [...]). Działalność gospodarcza prowadzona przez odwołującego się w zakresie sprzedaży i naprawy kosiarek, kos, pił, aeratorów itp. nie jest wymieniona z rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2016 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 71), w związku z czym nie jest zaliczana do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie lub znacząco oddziaływać na środowisko. Działalność ta nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości i nie wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 sierpnia 2014 roku w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości. Jak wynika z owego protokołu kontroli oraz z akt sprawy, najbliższym terenem podlegającym ochronie akustycznej położony w otoczeniu firmy, są tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, zlokalizowanej wokół firmy i położony przy ul. [...] w [...].

Obszar ww. terenu zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Strefy Aktywności Gospodarczej w rejonie ulicy [...] przyjętym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] października 2006 r. posiada oznaczenie U, DG, MN, MW2. (U- tereny istniejącej i projektowanej zabudowy usługowej, DG- tereny istniejącej i projektowanej działalności gospodarczej, ME- tereny istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, MW2- tereny istniejącej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej). Zgodnie z zapisami w mpzp ze względów akustycznych tereny U, DG, JylN, MW2 kwalifikuje się jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami rzemiosła w myśl art. 114 ustawy Prawo Ochrony Środowiska. Dla terenów mieszkaniowo-usługowych dopuszczalny równoważny poziom hałasu wynosi:

• 55 dB w godz. 6:00-22:00, w porze dnia

• 45 dB w godz. 22:00-6:00, w porze nocy.

Z uwagi na przedmiot działalności prowadzonej przez stronę, głównym źródłem emisji hałasu do środowiska mającym istotny wpływ na klimat akustyczny poza terenem jej firmy, jest praca urządzeń eksploatowanych na zewnątrz, przy pomieszczeniu napraw serwisowych. Z protokołu z pomiarów wynika, że w dniu wykonywania była to piła spalinowa ST1BŁ M5230, kosiarka spalinowa WIKING MB448 oraz kosa spalinowa STJBL FS85. Zdaniem Kolegium wyjaśnienie składane podczas rozprawy przez stronę jak też pracowników WIOŚ potwierdzają, że podczas pomiarów hałasu uruchomione były trzy urządzenia.

Przechodząc do przeprowadzonych badań poziomu hałasu organ wskazał, że jak według protokołu z pomiarów równoważny poziom dźwięku LAeqT obliczony z uwzględnieniem czasu pracy źródła hałasu wyniósł w porze dnia:

- L ACqD = 39,6 dB - punkt pomiarowy nr 1, teren przy budynku przy ul. [...] w [...], 1,2 m od elewacji budynku najbardziej narażonej na hałas pochodzący od prowadzonej działalności, 25 m od źródła hałasu,

- L ACqD = 60,4 dB — punkt pomiarowy nr 2, teren posesji [...] (działka nr [...]), w otoczeniu budynku, na granicy terenu, 10 m od źródła hałasu

Średni poziom tła akustycznego został określony w obu punktach pomiarowych przy zatrzymanej pracy urządzeń, które wyniosły: L At = 53,7 dB- dla punktu pomiarowego nr I oraz L At= 52,8 dB- dla punktu pomiarowego nr 2.

Jak wynika z powyższego w punkcie pomiarowym nr 2 równoważny poziom hałasu został przekroczony (norma to 55 dB w godz. 6:00-22:00, w porze dnia, 45 dB w godz. 22:00-6:00, w porze nocy). Badania zostały przeprowadzone w dzień, ponieważ nocy zakład nie pracuje.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących sposobu przeprowadzenia badań w punkcie pomiarowym nr 2, sprowadzających się do tego, że pomiary nie zostały przeprowadzone na terenie prawnie chronionym, tj. na terenie nieruchomości sąsiadującej z działką, na której znajduje się zakład (ul. [...]) lecz na nieruchomości strony (ul. [...][...]) Kolegium wskazało, że kontrolujący nie mieli możliwości wejścia na działkę sąsiednią, ponieważ nie zostali wpuszczeni (co wyjaśniono podczas rozprawy).

SKO wyjaśniło dalej, że zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zleciło organowi I instancji przeprowadzenie oględzin miejsca wykonania pomiarów z próbą odtworzenia tamtejszych okoliczności. W dniu [...] marca 2019 r. czynności te zostały wykonane i został z nich sporządzony protokół. W trakcie oględzin został ustawiony przez Głównego Specjalistę GIOŚ statyw z mikrofonem na terenie posesji znajdującej się przy ul. [...][...] przy granicy z posesją nr [...], pomiar wykonano dalmierzem laserów i wskazał on wysokość umieszczenia mikrofonu na statywie od gruntu posesji [...] 4,035 m, (przy czym różnica wysokości terenu liczonej z posesji [...] wynosi około 40 cm) i odległości od budynku 10 m. W protokole zapisano również, że oględziny i rekonstrukcja badań nie odzwierciedla stanu z poprzednich pomiarów, ponieważ strona nie pozwoliła na skierowanie mikrofonu na teren posesji [...]. W związku z tą adnotacją Kolegium zauważyło, że pomiary przeprowadzone w dniu [...] marca 2017 r. były przedmiotem postępowania przez PCA. W aktach sprawy znajduje się kserokopia pisma z [...] września 2018 r. skierowanego przez ten organ do pełnomocnika strony. W konkluzji tego pisma wskazano, że "...proces rozpatrywania skargi nie potwierdził zarzutu drastycznego naruszenia metodyki referencyjnej, błędów w lokalizacji punktów pomiarowych oraz fałszowania dowodów..." W tym stanie rzeczy, w ocenie Kolegium, przeprowadzony jednorazowy pomiar hałasu w tej sprawie stanowił wystarczającą podstawę do określenia decyzją dopuszczalnych norm hałasu dla zakładu skarżącego. Jak wynika z materiału w sprawie, w tym protokołu z kontroli WIOŚ oraz protokołu z rozprawy przed organem II instancji, rzeczywiście statyw mikrofonu został umieszczony na granicy nieruchomości strony (ul. [...][...]) jednak mikrofon był umieszczony na wysokości 4 m już na terenie działki sąsiedniej (ul. [...][...]) oraz zbierał pomiary w odległości 10 m od źródła hałasu (dowód: sprawozdanie z pomiarów hałasu nr [...]). Ponadto, obie nieruchomości znajdują się w ścisłej zabudowie mieszkaniowej, co powoduje niewielkie odległości miedzy zabudowaniami.

Ustosunkowując się do podnoszonej przez odwołującego się wątpliwości co do zgodności przebiegu istniejącego ogrodzenia z granicą geodezyjną między posesjami [...] i [...] a w związku z tym, braku możliwości ustalenia, czy statyw stał przy granicy między działkami, organ stwierdził, że nie jest władny do ustalania przebiegu granic miedzy nieruchomościami. Natomiast obowiązek dbałości o granice spoczywa na właścicielu.

Reasumując, w ocenie Kolegium w niniejszej sprawie nie doszło do żadnych uchybień w zakresie przepisów prawa materialnego jak i procesowego, a zarzuty odwołania w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Z przepisu art. 115a p.o.ś. wynika, że postępowanie w sprawach tego rodzaju wszczynane jest w oparciu o dowody zebrane poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu. Takie dowody zostały w ocenie Kolegium zebrane w niniejszej sprawie prawidłowo, a dodatkowo w toku postępowania odwoławczego Kolegium wyjaśniło wątpliwości, które przedstawiała strona odwołująca się. Strona na każdym etapie postępowania miała prawo czynnego w nim uczestnictwa oraz składania nowych dowodów i żądań, z czego aktywnie korzystała. Stan sprawy został dostatecznie wyjaśniony i stanowił podstawę do wydania skarżonej decyzji.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł A. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez zaniechanie wykonania wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 grudnia 2018r., sygn. akt II SA/Wr 802/18;

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na:

- zaniechaniu ustalenia właściwego kręgu osób zainteresowanych i wezwania ich do udziału w sprawie tj. naruszeniu art. 50 k.p.a, co w efekcie doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także,

- zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7 k.p.a., 77 §1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., m.in. poprzez poprzestaniu na dokonaniu oględzin miejsca spornego pomiaru, podczas gdy zarówno sam pomiar jak i w/w oględziny wykonane zostały w odmiennych warunkach, w sposób sprzeczny z metodyką referencyjną i brak jest jednoznacznych dowodów wskazujących w którym miejscu znajdował się mikrofon; a nadto sam pomiar miał miejsce w "nienaturalnych" warunkach pracy zakładu, bez jednoczesnego uwzględnienia, iż równocześnie swoje usługi świadczył [...] zlokalizowany na chronionej nieruchomości.

Zarzucając powyższe wniesiono o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, oraz o zasądzenie od organu na rzecz wnoszącego sprzeciw zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W przypadku uznania przez Sąd braku przesłanek do umorzenia postępowania, wnosi o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Argumentując zarzuty skargi pełnomocnik wskazał, że Kolegium nie wykonało zaleceń WSA gdyż z zaskarżonej decyzji nie wynika nadal, czy na gruncie niniejszej sprawy mamy do czynienia z "instalacją" czy "zakładem" w rozumieniu przepisów Prawa ochrony środowiska.

Drugie z zaleceń Sądu co do konieczności ustalenia, czy pomiar dokonany w punkcie pomiarowym nr 2 był przeprowadzony zgodnie z metodyką, stanowiło – zdaniem skarżącego, powtórzenie argumentu wyrażonego w kasatoryjnej decyzji z dnia [...] września 2018r. Bezspornym jest, że Sąd wskazał przykładowo na możliwość "wykorzystania art. 136 k.p.a., np. w formie zlecenia przeprowadzenia organowi I instancji z udziałem pracowników WIOŚ oględzin miejsca dokonania kwestionowanego pomiaru, gdzie przy użyciu wykorzystanych podczas pierwotnych pomiarów urządzeń i przyrządów (zestaw pomiarowy), pojęta zostałaby próba weryfikacji prawidłowości przeprowadzonego tychże pomiarów." Była to jedynie propozycja Sądu, która nie wiązała organu odwoławczego. Mógł on więc powtórzyć pomiar, tym bardziej, że takie zalecenie sam wydał w ww. decyzji kasatoryjnej z dnia [...] września 2018r. Z niezrozumiałych powodów nie przeprowadzono jednak powtórnych pomiarów, a jedynie ograniczono się do przeprowadzenia samych oględzin miejsca, które wcześniej organ uznał, za nie dające podstaw do uwzględnienia pomiarów jako podstawy wydania prawidłowej decyzji administracyjnej. Z protokołu przeprowadzenia oględzin miejsca pomiaru hałasu z dnia [...] marca 2019r. wynika, że nawet pracownicy WIOŚ zwracali uwagę, że rekonstrukcja nie odzwierciedla stanu z poprzedniego pomiaru, gdyż brak było zgody na skierowanie mikrofonu na teren posesji przy ul. [...]. Jest to kolejny argument wskazujący na wadliwość przeprowadzonego postępowania, gdyż właściciel nieruchomości przy ul. [...] nie został w żaden sposób powiadomiony o w/w czynnościach, stąd uczestnicy oględzin nie mieli prawa wejść na teren jego posesji. Trudno zatem uznać za wystarczające tłumaczenia pracowników WIOŚ, że próbowali dostać się na teren sąsiedniej nieruchomości ale nie zostali wpuszczeni. W ocenie skarżącego, z uwagi na konieczność przeprowadzenia badania na nieruchomości sąsiedniej, wezwanie właścicieli tej nieruchomości do udziału w podejmowanych czynnościach było niezbędne do prawidłowego przeprowadzenia pomiarów i poczynienia innych ustaleń faktycznych.

O nieprawidłowości pomiaru świadczy też okoliczność, że w trakcie jego dokonywania statyw mikrofonu był przechylony w stronę nieruchomości przy ul. [...] czyli był na sąsiedniej nieruchomości. Zgodnie z metodyką wykonywania w/w pomiarów mikrofon musi być na wysokości 4 m a różnica wysokości między działkami przy ul [...] i [...], zdaniem skarżącego, to ok 1 m. Wskazując na załącznik nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, skarżący podniósł, że punkty pomiarowe należy lokalizować na terenach objętych ochroną przed hałasem w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, których pomiary dotyczą z uwzględnieniem między innymi reguły, że pomiaru dokonuje się na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu, gdy nie ma możliwości wykonania pomiarów hałasu w świetle okna na danej kondygnacji. Nawet, przyjmując wersję organu, że różnica w terenie wynosiła 0,4m, to i tak wyniki oględzin pozostawały w sprzeczności z przywołaną wyżej zasadą pomiarową, gdyż wskazana różnica poziomów powodowała, że przy pomiarze została przekroczona tolerancja, o której była mowa powyżej. Zdaniem strony, nie można było prawidłowo ustalić wysokości mikrofonu bez wejścia na teren nieruchomości przy ul. [...]. Poza tym brak jest jakichkolwiek dowodów pozwalających zasadnie twierdzić, że istotnie w dacie dokonywania pomiaru mikrofon znajdował się na terenie chronionym. Zgromadzony materiał dowodowy w zakresie dotyczącym punktu pomiarowego nr 2 w postaci sprawozdania z pomiarów, protokołu kontroli czy też zdjęcie w/w punktu nie pozwalają nikomu - bez względu na organ - na ustalenie faktycznego miejsca, z którego ten pomiar był dokonywany i czy czynność ta przebiegała zgodnie z obowiązującymi przepisami. Równie istotne jest, że także podczas rozprawy administracyjnej potwierdzono, że w dacie wykonywania pomiaru nie ustalono wysokości statywu, ani różnicy poziomu terenu. Uczyniono to dopiero dwa lata później, przy czym trudno takie spóźnione ustalenia uważać za miarodajne.

Skarżący zarzucił także, że organy nie podjęły żadnych kroków dla zweryfikowania wpływu na pomiar w punkcie nr 2 występującego tam znacznego zalesienia.

Konkludując skarżący stwierdził, że zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w oparciu o wszystkie dostępne środki dowodowe oraz brak ustalenia przez organ właściwego kręgu uczestników postępowania doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, których konsekwencją stało się wydanie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U z 2018r., poz. 799 ze zm. - dalej także jako p.o.ś) a dokładniej art. 115 a ust. 1 i ust. 3. Wynika z nich, iż w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska - na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia - że poza zakładem, w wyniku jego działalności przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeqD lub LAeqN. W decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD i LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład.

W niniejszej sprawie inicjatywą dla wszczęcia z urzędu postępowania było sprawozdanie pomiaru źródeł hałasu z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]w otoczeniu Przedsiębiorstwa Handlowo Usługowego "[...]" A. W., przekazane organowi pierwszej instancji przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska we [...] (dalej także jako WOIŚ). Pomiary emisji hałasu z pracy urządzeń eksploatowanych na zewnątrz przy pomieszczeniach napraw serwisowych tj. piły spalinowej, kosiarki spalinowej i kosy spalinowej wykazały przekroczenie o 5,4 dB dopuszczalnej normy w porze dnia w punkcie pomiarowym nr 2 na terenie posesji przy ul. [...] (działka nr [...]) w odległości 10 m od źródeł hałasu. Przywołany wyżej dowód, aczkolwiek przeprowadzony przed wszczęciem postępowania przez organ pierwszej instancji, mógł zatem - w świetle art. 115 a ust. 1 p.o.ś, stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu. Rację ma bowiem organ II instancji wskazując, że dowód potwierdzający wystąpienie przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu przeprowadzany jest poza postępowaniem administracyjnymi. Tym samym ustalenie poziomu dźwięku emitowanego przez dany zakład, jeszcze przed wszczęcie postępowania administracyjnego, następuje z wyłączeniem reguł k.p.a. Powyższe nie oznacza oczywiście, że brak jest możliwości kwestionowania tego środka dowodowego, w ramach już wszczętego postępowania administracyjnego, przy wykorzystaniu innych dowodów. Wówczas to możliwe jest przeprowadzenie dowodu uzupełniającego w postaci ponownych pomiarów, celem weryfikacji dowodu przeprowadzonego wcześniej poza postępowaniem administracyjnym. Dowód ten jednak, z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 115 a ust. 1 p.o.ś, może być przeprowadzony wyłącznie przez podmioty wskazane w tym przepisie (por. NSA w wyroku z dnia 4 października 2016 r. II OSK 3250/14, CBOSA, nsa.gov.pl).

W orzecznictwie wskazuje się również, że możliwość dopuszczenia jako dowodu w sprawie pomiarów hałasu wykonywanych poza postępowaniem, nie oznacza, że dowód ten nie stanowi przedmioty oceny organu prowadzącego postępowanie. W tym zakresie zastosowanie znajdować będą ogólne zasady obowiązujące w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że organ administracji może ograniczyć się do przeprowadzenia dowodu z dokumentu w postaci protokołu kontroli przeprowadzonej przez inny organ lub np. wyników pomiarów prowadzonych przez podmiot kontrolowany, tylko wówczas, gdy nikt nie kwestionuje prawidłowości prowadzonych pomiarów. Jeżeli jednak wyniki pomiarów uzyskane w ten sposób zostaną z jakichś przyczyn zakwestionowane, organ ochrony środowiska będzie zobowiązany do przeprowadzenia dowodów uzupełniających w formie ponownych pomiarów. Tylko wówczas będzie można przyjąć, że w sposób wszechstronny wyjaśnił on okoliczności stanu faktycznego i rozpoznał wszystkie podnoszone zarzuty (por. K. Gruszecki: Prawo ochrony środowiska. Komentarz, wydanie 4, Warszawa 2016, str. 306-307 oraz wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 czerwca 2016 r. II SA/Lu 113/16 CBOSA, nsa.gov.pl).

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wszczynając postępowanie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu, w oparciu o opisane wyżej pomiary wykonane przez Pracownię Laboratorium WIOŚ Oddział w [...], organy zobowiązane były poddać ten dowód rzetelnej ocenie, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona skarżąca konsekwentnie kwestionowała samą prawidłowość wykonania pomiarów zarzucając naruszenie załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz ilości pobieranej wody (Dz.U z 2014 r, poz. 1542). W szczególności kwestionowała przeprowadzenie pomiaru w punkcie nr 2 wskazując na usytuowanie tego punktu niezgodnie z przepisami, tj. na działce skarżącego a nie, jak wymagają tego przepisy, na działce stanowiącej posesję przy ul. [...]. Skarżący zarzucał także, że mikrofon ustawiony został przed naturalną barierą dźwiękochłonną jaka znajduje pomiędzy jego posesją a posesją [...] (gęsto posadzone drzewa i krzewy posiadające właściwości pochłaniające i odbijające), co powodowało, że mierzony był hałas oddziałujący na jego działkę z posesji nr [...].

Do tych zarzutów winien odnieść się organ odwoławczy, uwzględniając także przedstawione w uzupełnieniu odwołania stanowisko Polskiego Centrum Akredytacji (PCA) wyrażone w związku ze skargą strony na działalności Pracowni Laboratorium WIOŚ Oddziału w [...]. Uznano w nim zasadność skargi w części dotyczącej braku jednoznaczności przekazania informacji odnoszących się do okoliczności realizacji oraz uzyskania badania przeprowadzonego w dniu [...] marca 2017 r. zaprezentowanych w sprawozdaniu nr [...]. Informacje zawarte w sprawozdaniu nie umożliwiają jednoznacznego określenia uwarunkowań realizacji pomiaru oraz wykorzystania wyniku pomiarów w związku z rozbieżnymi informacjami zawartymi w ww. sprawozdaniu i z protokołu pomiarów z dnia [...] marca 2017 r. odnoszącymi się do metody badania, przyjętej strategii pomiaru (pkt 8 i 11 sprawozdania) oraz lokalizacji punktów pomiarowych.

Sąd dostrzega, że Kolegium w toku postępowania odwoławczego - w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2018 r. sygn.akt II SA/Wr 802/18 uchylającego decyzję kasacyjną SKO z dnia [...] września 2018 r. – zleciło czynności zmierzające do zweryfikowania prawidłowości pomiaru hałasu w punkcie pomiarowym nr 2 oraz przeprowadzenia oględzin miejsca pomiaru z udziałem pracowników WIOŚ (pismo Kolegium z dnia [...] lutego 2019) jednak materiał uzyskany w wyniku postępowania uzupełniającego organu I instancji, zdaniem Sądu, okazał się niewystraczający dla wyjaśnienia wątpliwości dotyczących zgodności przeprowadzonego pomiaru z przepisami prawa. Z protokołu mających miejsce w dniu [...] marca 2019 r. czynności przeprowadzonych przez organ I instancji wynika bowiem, że ograniczone one zostały do oględzin miejsca pomiaru hałasu w punkcie pomiarowym nr 2. Nie doszło do ponownego przeprowadzenia pomiarów, a oględziny i rekonstrukcja badań nie odzwierciedliły stanu z poprzednich pomiarów, ponieważ strona nie pozwoliła na skierowanie mikrofonu na teren posesji nr [...]. Nie wyjaśniono w sposób nie budzący wątpliwości kwestii prawidłowości wysokości na jakiej dokonano pierwotnie

pomiary. Z protokołu oględzin wynika bowiem, że podczas rekonstrukcji mikrofon na statywie umieszczony został na wysokości 4,035 m od gruntu posesji [...], przy różnicy wysokości terenu 40 cm. Słusznie zatem skarżący zwraca uwagę, że wyniki oględzin wskazują na przekroczenie dopuszczalnej tolerancji wysokości na jakiej dokonuje się pomiary hałasu w przypadku, gdy nie ma możliwości wykonania tych pomiarów w świetle okna na danej kondygnacji. Zgodnie z załącznikiem nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. wysokość tak ustalona została na poziome 4 m nad powierzchnią terenu, z tolerancją 0,20 cm.

W konsekwencji stwierdzić należy, że czynności postępowania uzupełniającego nie dają możliwości odniesienia się w pełnym zakresie do stawianych w odwołaniu zarzutów dotyczących prawidłowości przeprowadzenia pomiarów hałasu w punkcie nr 2. Sytuacji tej nie zmieniły ustalenia przeprowadzonej przez Kolegium rozprawy administracyjna z udziałem stron i pracowników WIOŚ, gdyż kluczowe kwestie dla sprawy nadal nie zostały wyjaśnione. Organowi pierwszej instancji - jak sam informuje w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. - nie udało się rzetelnie zweryfikować miejsca w którym pierwotnie umieszony był sprzęt pomiarowy. Organom nie udało się także potwierdzić prawidłowości wysokości na jakiej dokonano te pomiary. Co jednak istotne, Kolegium wbrew wcześniejszemu stanowisku (pismo z dnia [...] lutego 2019 r.), odstąpiło od weryfikacji dokonanych pomiarów - czyli przeprowadzenia ponownych pomiarów. W okolicznościach niniejszej sprawy, wobec braku możliwości pełnego odtworzenia przeprowadzonych pomiarów oraz upływu czasu, przeprowadzenie tego dowodu pozwoliłoby na wszechstronne wyjaśnienie okoliczności sprawy i odniesienie się w pełni do zarzutów strony kwestionującej pomiary.

W ocenie Sądu, prawidłowości pomiarów nie wyjaśnia także przytoczony przez Kolegium fragment pisma Polskiego Centrum Akredytacji z dnia [...] września 2018 r. w którym mowa jest o niepotwierdzeniu zarzutu "drastycznego" naruszenia metodyki referencyjnej i błędów w lokalizacji punktów pomiarowych, skoro w tym samym piśmie we wcześniejszym fragmencie, stwierdzono brak możliwości jednoznacznego określania uwarunkowań pomiaru w związku z rozbieżnymi informacjami odnoszącymi się nie tylko do metodyki badania i przyjętej strategii pomiaru ale także lokalizacji punktów pomiarowych.

W konsekwencji nie można podzielić stanowiska Kolegium, że sprawozdanie WIOŚ z dnia [...] marca 2017 r., stanowiące podstawę do wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie, zawierające wyniki z pomiaru hałasu przeprowadzonego w tym dniu, daje wystarczającą podstawę dla określenia decyzją dopuszczalnych norm hałasu dla zakładu skarżącego.

Nie można też zgodzić się z organem odwoławczym, że czynności podjęte w postępowaniu odwoławczym wyjaśniły w pełni zarzuty strony odwołującej się. Nie udowodniono w sposób jednoznaczny na jakiej wysokości w dniu dokonywania pomiarów znajdowało się urządzenie pomiarowe. Organ nie odniósł się także do podnoszonego przez stronę zarzutu nie uwzględnienia przy wykonywaniu pomiarów naturalnej bariery akustycznej która jak twierdzi, istniała w postaci gęsto rosnących krzew w dacie dokonywanie pomiaru.

W tej sytuacji, Sąd uznał, że nie zostały przeprowadzone wszystkie czynności dowodowe, które mogłyby w sposób pełny wyjaśnić stan faktyczny sprawy. Kolegium, bez uzasadniania, ograniczyło bowiem zakres czynności przeprowadzonych w ramach postępowania uzupełniającego tylko do oględzin punktu nr 2 pomiaru, pomijając możliwość przeprowadzenie ponownego pomiaru. Zauważyć przy tym należy, że w zakresie czynności jakie organ II instancji mógł podejmować w ramach postępowania uzupełniającego Kolegium nie było związane zaleceniami wyroku WSA z dnia 4 grudnia 2018 r. Przedmiotem tego wyroku było bowiem rozstrzygnięcie o legalności zastosowania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Tym samym organ II instancji związany był wskazaniem Sądu, co do tego, że podniesione przez niego przyczyny zastosowania przepisu art. 138 § 2 k.p.a., nie kwalifikowały się jako przesłanki uchylenia decyzji, gdyż możliwe były do usunięcia w ramach postępowania odwoławczego. Sąd uznał bowiem, że bez ujmy dla zasady dwuinstancyjności postępowania Kolegium może uzupełnić argumentację decyzji pierwszej instancji w zakresie wyjaśnienia, czy mamy do czynienia z "instalacją" i " zakładem" oraz, że uprawnione jest do przeprowadzenia we własnym zakresie (także przez zlecenie organowi pierwszej instancji) dowodu zmierzającego do weryfikacji prawidłowości przeprowadzonych pomiarów. Co istotne, Sąd nie wskazywał w sposób wiążący a jedynie przykładowy, w jaki sposób weryfikację tę organ może przeprowadzić, co oznacza, że wybór tych środków pozostawił organowi.

Kolegium zastosowało się do wiążących wskazań Sądu w ten sposób, że po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego, wydało decyzję rozstrzygającą co do istoty sprawy. Organ pominął jednak zalecenie przedstawienia w uzasadnieniu decyzji stosownej oceny, czy w sprawie mamy do czynienia z "instalacją" i "zakładem". W tym zakresie zatem decyzji organu odwoławczego narusza art. 153 p.p.s.a.

Reasumując tę część wywodów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. oraz przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 79 § 1 k.p.a. w związku z art. 8, art. 11 k.p.a. Nie można bowiem uznać za zgodne z zasadami postępowania administracyjnego, w tym w szczególności z zasadą prawdy obiektywnej, zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz z zasadą przekonywania, działania w ramach którego, pomiary natężenia hałasu wykonane przed wszczęciem postępowania administracyjnego uznano za prawidłowe i nie przeprowadzono ich weryfikacji przez wykonanie ponownych pomiarów, pomimo, że inne czynności weryfikacyjne nie pozwoliły na wyjaśnienie istotnych wątpliwości i zarzutów strony zobowiązanej na ich podstawie po podjęcia określonych działań. Sąd zwraca uwagę, że fakt, iż dowód ze sprawozdania z pomiaru hałasu przeprowadzonego przez wyspecjalizowany organ uznawany jest za dokument urzędowy, nie oznacza, że jego moc dowodowa nie może być obalona przez przeprowadzenie dowodu przeciwko jego treści. Dowód przeciwny przeprowadzić może zarówno strona jak i organ. W rozpoznawanej sprawie jest to uzasadnione tym bardziej, że wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzonych pomiarów potwierdziła także jednostka udzielająca akredytacji.

Przedstawione okoliczności przemawiają za uchyleniem nie tylko zaskarżonej decyzji ale także decyzji organu pierwszej, gdyż wskazane wyżej wady prowadzonego postępowania administracyjnego dotykają także tej decyzji.

Wyeliminowanie z obrotu prawnego wskazanych aktów uzasadnia także inna okoliczność związana z naruszeniem prawa materialnego. Organ pierwszej instancji ustalił bowiem dla zakładu skarżącego dopuszczalne poziomy hałasu dla pory dnia i dla pory nocy. Tymczasem pomiary natężenia hałasu wykonywane były tylko w porze dnia i w tym okresie stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych wartości. Stwierdzono jednocześnie, że w porze nocnej Tym samym, rozstrzygnięcie decyzji pierwszej instancji w zakresie w jakim określono dopuszczalny poziom hałasu w porze nocnej nie znajduje odbicia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ustalony przez organ stan faktyczny sprawy nie potwierdza bowiem, aby w porze nocnej dochodziło do przekroczenia norm hałasu a tym samym, aby istniały podstawy dla ustalenia poziomu hałasu w porze nocnej. Jak trafnie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny brzmienie przepisów art. 115a ust.1 i ust.3 p.o.ś. prowadzi do wniosku, że dopuszczalne poziomy hałasu ustala się dla konkretnego zakładu powodującego jego emisję w określonej porze doby (dnia lub nocy, albo całej doby). Decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu, jako akt kreujący obowiązek o charakterze publicznoprawym, kierowana jest wyłącznie do oznaczonego indywidualnie podmiotu (zakładu) emitującego hałas i w odniesieniu do zakresu czasowego, w którym przekroczone zostały dopuszczalne normatywnie poziomy hałasu. Dopuszczalny poziom hałasu może być przekroczony dla pory dziennej (wedle wskaźnika hałasu LAeqD) lub dla pory nocnej (wedle wskaźnika hałasu LAeqN). Tym samym może być on przekroczony tylko w dzień, tylko w nocy, albo w ciągu całej doby. To, że zgodnie z brzmieniem ust.3 art.115a p.o.ś. określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD i LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład oznacza, że są one formułowane tylko w takim zakresie czasowym w ujęciu dobowym, w jakim nastąpiło owo przekroczenie. W konsekwencji też, tylko w takim zakresie dobowym w jakim następuje ponadnormatywne przekroczenie hałasu, organ może wydać decyzję określającą dopuszczalne poziomy hałasu (wyrok NSA z dnia 4 października 2016 r. II OSK 3250/14 CBOS. nsa.gov.pl).

Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie zostały poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym, a przez to naruszają powołane wyżej przepisy postępowania. Nadto wydane zostały z naruszeniem art. 115 a p.o.ś. w związku z wadliwą jego wykładnią. Stwierdzone naruszenia prawa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpatrując sprawę organy administracji usuną wskazane uchybienia uwzględniając uwagi i wnioski zaprezentowane przez Sąd w niniejszym wyroku.

Z tych też względów Sąd, na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" i art. 135 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania, zawarte w pkt II sentencji, znajduje natomiast uzasadnienie w dyspozycji art. 200 i art. 205 § 2 powyższej ustawy.