Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 532/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 13, art. 71 ust. 2, art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 26 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 roku sprawy ze skargi [...] sp. jawnej z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy [...], decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], odmówił spółce [...] Sp.j. (dalej: skarżącej), wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na prowadzeniu punktu zbierania odpadów surowcowych, głównie złomu metali na terenie działki o nr ewid. [...] obręb [...], Gmina [...]

W uzasadnieniu wydanej decyzji, organ wskazał, że przedmiotową inwestycję zgodnie z § 3 ust 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) zakwalifikowano do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane.

Organ wskazał, że dla terenu, na którym jest planowane przedsięwzięcie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Gminy [...] Zgodnie z tym planem, na obszarze objętym zakresem planowanego przedsięwzięcia tj.: działki o nr ewidencyjnych [...], położonej w miejscowości [...] dopuszcza się inwestycje, które nie są objęte Rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r. (Dz. U. 1995 r., nr 52 poz. 284). Zgodnie z § 3 pkt. 10 lit e Rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska zalicza się między innymi inwestycje związane z gospodarczym wykorzystaniem, składowaniem lub unieszkodliwianiem odpadów. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzono, że zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wobec powyższego, na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.), z uwagi, że lokalizacja inwestycji jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, organ odmówił skarżacej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia.

Pismem z dnia [...] lutego 2019 r., skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji. Skarżąca zarzuciła wydanemu rozstrzygnięciu nieprawidłowe oraz niepełne uzasadnienie niezgodności planowanej działalności z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wskazało, że organ I instancji dokonał prawidłowej interpretacji obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium wyjaśniło, że Rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 52, poz. 284), nie jest już aktem obowiązującym, jednak w dniu uchwalenia planu ww. rozporządzenie stanowiło podstawę do realizacji jego założeń. W związku z powyższym dokonując oceny zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planu należy wziąć pod uwagę obowiązujące w dniu uchwalenia planu przepisy prawa. Kolegium wskazało, że zgodnie z § 3 pkt 10 lit. e) ww. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska zalicza się m.in. inwestycje związane z gospodarczym wykorzystaniem, składowaniem lub unieszkodliwianiem odpadów. Natomiast planowana inwestycja polega na utworzeniu punktu zbierania odpadów, w tym złomu.

Kolegium, dokonując wykładni pojęcia gospodarczego wykorzystania odpadów wskazało, że zgodnie z ogólnodostępnym słownikiem języka polskiego PWN słowo "gospodarczy" znaczy m.in. "odnoszący się do gospodarki jakiegoś kraju lub regionu i do podejmowanych w niej działań", natomiast "wykorzystanie" znaczy m.in. "użyć czegoś dla osiągnięcia jakiegoś celu, zysku". W związku z powyższym należy uznać, że planowana inwestycja w zakresie zbierania odpadów mieści się w pojęciu "gospodarcze wykorzystanie odpadów". Zgodnie z informacjami zawartymi we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, która ściśle wiąże się z wykorzystaniem odpadów. Firma wykorzystuje odpady, poprzez ich zbieranie, w celu uzyskania korzyści finansowej. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skarżąca, pismem z dnia [...] maja 2019 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Skarżąca zarzuciła wydanej decyzji naruszenie:

1) art. 3 ust. 1 pkt 13 w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie; udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081) zwanej dalej: "ustawą o udostępnianiu" w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez organ I jak i II instancji, że planowana przez skarżącą inwestycja stanowi przedsięwzięcie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu, która obliguje inwestora do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy planowana przez skarżącą inwestycja nie stanowi zamierzenia budowlanego i nie będzie polegała na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystywania terenu - działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] - z uwagi na fakt, iż na tym terenie znajdują się już obiekty budowlane biurowe i magazynowe oraz wymagana infrastruktura techniczna potrzebna do obsługi planowanej przez skarżącą działalności, co wynika między innymi z karty informacyjnej dołączonej przez skarżącą do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

2) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy planowana przez skarżącą inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia w rozumieniu przepisów ustawy o udostępnianiu, w związku z czym, skarżąca nie miała obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co obligowało organ do umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość,

3) art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu w zw. z § 2 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu aktywizacji gospodarczej w [...] rejon ulic [...], przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. w zw. z § 3 pkt 10 lit. e rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz oceny oddziaływania na środowisko poprzez błędne przyjęcie, że planowana przez skarżącą inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwagi na fakt, iż w ocenie organu II instancji stanowi ona inwestycję związaną z gospodarczym wykorzystaniem odpadów, stanowiących kategorię inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, które nie mogą być realizowane na terenach objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy gospodarcze wykorzystanie odpadów stanowi wynik procesu przetwarzania odpadów mających na celu przygotowanie ich do ponownego użycia, a planowana przez skarżącą działalność ma polegać jedynie na przyjęciu, zmagazynowaniu i przekazaniu odpadów kolejnemu posiadaczowi bez żadnych czynności ich przetwarzania,

4) art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 i 11 k.p.a. poprzez sporządzenie lakonicznego uzasadnienia, które narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego, tj., zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz zasadę przekonywania, oraz nie wyjaśnia skarżącej zasadności przesłanek, którymi kierował się organ II instancji podczas załatwiania sprawy.

Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r., złożonym w odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadzał się do oceny czy zamierzone przez skarżącą przedsięwzięcie jest zgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym, czy istniały podstawy do odmowy wydania skarżącej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanej inwestycji, zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081). W ocenie Sądu, stanowisko organów, odmawiających skarżącej wydania wnioskowanej decyzji, było niesłuszne.

W pierwszej jednak kolejności, odnieść się należy do zarzutów skarżącej, która podnosi, że w sprawie doszło do naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 13 w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: k.p.a.) poprzez błędne przyjęcie przez organ I jak i II instancji, że planowana przez skarżącą inwestycja stanowi przedsięwzięcie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu, która obliguje inwestora do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy planowana przez skarżącą inwestycja nie stanowi zamierzenia budowlanego i nie będzie polegała na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystywania terenu - działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] – z uwagi na fakt, iż na tym terenie znajdują się już obiekty budowlane biurowe i magazynowe oraz wymagana infrastruktura techniczna potrzebna do obsługi planowanej przez skarżącą działalności, co wynika między innymi z karty informacyjnej dołączonej przez skarżącą do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z powyższym zarzutem, skarżąca wskazuje także na naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy planowana przez skarżącą inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia w rozumieniu przepisów ustawy o udostępnianiu, w związku z czym, skarżąca nie miała obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co obligowało organ do umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

W ocenie Sądu, powyższe zarzuty nie znajdują uzasadnienia w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Przedsięwzięcie, jak wyjaśnia art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu, to zamierzenie budowlane lub inna ingerencja w środowisko polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu. Skarżąca, na wymienionej we wniosku działce planuje urządzić punkt zbierania odpadów, głównie złomu wskazując, że prowadzi już taką działalność ale w innej lokalizacji. Nie ulega więc wątpliwości, że skarżąca planuje zmienić sposób wykorzystywania swojej działki, poprzez urządzenie na niej punktu zbierania odpadów. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, że w tym celu zamierza wykorzystać infrastrukturę, która już istnieje na wskazanej działce, skoro tworząc na działce punkt zbierania odpadów zmienia sposób jej wykorzystania. Nie budzi więc wątpliwości Sądu, że planowana inwestycja jest przedsięwzięciem w rozumieniu ustawy o udostępnianiu.

Wskazać nadto należy, że obowiązujące w momencie składania wniosku przez skarżącą oraz w czasie wydania decyzji Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71), zaliczało planowaną przez skarżącą inwestycję, tj. zbieranie złomu, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 81 Rozporządzenia). Nie ulega więc wątpliwości, że planowana inwestycja mieści się w pojęciu "przedsięwzięcia". Każde bowiem przedsięwzięcie kwalifikowane – czyli uznane na mocy Rozporządzenia za mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest także przedsięwzięciem w rozumieniu ogólnych przepisów ustawy o udostępnianiu.

Zwrócić nadto należy uwagę, że sama skarżąca nie miała wątpliwości co do tego, że planowana przez nią inwestycja jest przedsięwzięciem w rozumieniu ustawy o udostępnianiu. To skarżąca, pismem z dnia [...] listopada 2018 r., złożyła do organu wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i również sama skarżąca dostrzegła, że przedsięwzięcie to jest wymienione w przywołanym wyżej Rozporządzeniu (k.: 53 akt administracyjnych).

Nadto, nie jest trafny argument skarżącej, że skoro skarżąca nie planuje zabudowywać swojej działki, to nie obejmują jej przepisy obowiązującego planu miejscowego.

Plan miejscowy, zgodnie z Uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1997 r., nr [...], wskazuje w § 2 A ust. 2, że na terenach przewidzianych do zabudowy usługami i celów aktywizacji gospodarczej dopuszcza się inwestycje, które nie są objęte Rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 52 poz. 284). Z powyższego nie wynika jednak, by ograniczenia wprowadzone planem miały zastosowanie tylko w sytuacji gdy inwestor chce na tym terenie dokonać "zabudowy". Sformułowanie "teren przewidziany do zabudowy" odnosi się tylko do rodzaju terenu a nie do rodzaju inwestycji jakie mają na nim powstać. Wobec tego, nawet w sytuacji gdy skarżąca nie zamierza zabudowywać przedmiotowej działki, stosuje się wobec niej ograniczenia przewidziane w planie dla terenu na jakim działka ta jest położona.

Wskazać również należy, że działka skarżącej położona jest na terenie AG – aktywizacji gospodarczej. Wobec powyższego, nie budzi żadnych wątpliwości, że na tym terenie mogą powstać tylko takie inwestycje, których nie wykluczają postanowienia planu.

W ocenie Sądu, trafny jest natomiast zarzut skarżącej odnoszący się do istoty sprawy. Zgodzić się należy ze skarżącą, że zaskarżona decyzja narusza art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu w zw. z § 2 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu aktywizacji gospodarczej w [...] rejon ulic [...] przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. w zw. z § 3 pkt 10 lit. e rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowa ludzi oraz oceny oddziaływania na środowisko poprzez błędne przyjęcie, że planowana przez skarżącą inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwagi na fakt, iż w ocenie organu II instancji stanowi ona inwestycję związaną z gospodarczym wykorzystaniem odpadów, stanowiących kategorię inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, które nie mogą być realizowane na terenach objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy gospodarcze wykorzystanie odpadów stanowi wynik procesu przetwarzania odpadów mających na celu przygotowanie ich do ponownego użycia, a planowana przez skarżącą działalność ma polegać jedynie na przyjęciu, zmagazynowaniu i przekazaniu odpadów kolejnemu posiadaczowi bez żadnych czynności ich przetwarzania.

Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy o udostępnianiu, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Plan miejscowy, na który powołał się organ, przewiduje dla terenu inwestycji, że na terenach przewidzianych do zabudowy usługami i celów aktywizacji gospodarczej dopuszcza się inwestycje, które nie są objęte Rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 52 poz. 284). Wskazane Rozporządzenie, w swoim § 3 pkt 10 lit. e) wskazuje, że do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zalicza się inwestycje nie wymienione w § 2 pkt 12, związane z gospodarczym wykorzystaniem, składowaniem lub unieszkodliwianiem odpadów. W zaskarżonej decyzji, organ stwierdził, że planowana inwestycja mieści się w pojęciu "gospodarcze wykorzystanie odpadów". Organ wyjaśnił, że zgodnie z informacjami zawartymi we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, która ściśle wiąże się z wykorzystaniem odpadów. Firma wykorzystuje odpady, poprzez ich zbieranie, w celu uzyskania korzyści finansowej. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Sądu, dokonana przez organ kwalifikacja przedmiotu działalności skarżącej jako gospodarczego wykorzystywania odpadów, jest nietrafna. Z akt sprawy nie wynika bowiem, by skarżąca miała w jakikolwiek sposób wykorzystywać odpady. Złożony przez skarżącą wniosek o wydanie decyzji obejmuje tylko trzy etapy: przyjęcie odpadu, magazynowanie i przekazywanie. Ostatni etap – przekazywanie odpadów będzie następować do "dalszego wykorzystania" (k.: 49 akt administracyjnych). Brak jest jednak jakichkolwiek podstaw by uznać, że skarżąca sama z odpadów korzystała a więc by planowana przez nią inwestycja mogła zostać zakwalifikowana jako niedozwolona na działce, której dotyczy wniosek. Należy też wskazać, że działalność wykonywana przez skarżącą nie jest niezbędnym, nierozerwalnym etapem "gospodarczego wykorzystywania odpadów". Możliwym jest bowiem, że podmiot, który wykorzystuje odpady, czyni to we własnym zakresie, bez konieczności korzystania z usług, którymi zajmuje się skarżąca. Także nie każdy odpad zebrany, zostaje następnie gospodarczo wykorzystany. Wobec powyższego, związek między czynnościami magazynowania odpadów a ich gospodarczym wykorzystaniem nie jest na tyle silny by móc uznać, że stanowi faktycznie jedną czynność.

Za całkowicie trafne uznać też należy uwagi skarżącej poczynione z ostrożności procesowej, a dotyczące wyjaśnienia użytych w Rozporządzeniu pojęć: składowania i unieszkodliwiania odpadów. Jak bowiem słusznie wskazała skarżąca, składowanie odpadów polega na złożeniu ich na składowisku odpadów czyli specjalnie wyznaczonych w tym celu miejscach, w których odpad pozostaje na zawsze i jest to najmniej korzystny dla środowiska i naszego bezpieczeństwa sposób postępowania z odpadami. Z kolei magazynowanie odpadów - czym ma się zajmować skarżąca - polega na czasowym przechowywaniu odpadów celem ich dalszego odzysku lub unieszkodliwienia. Ustawodawca wyraźnie więc rozróżnia pojęcie magazynowania i składowania, dlatego też tych pojęć nie można ze sobą utożsamiać. Działalność skarżącej nie kwalifikuje się również do pojęcia unieszkodliwiania odpadów, którym zgodnie z przepisem art. 3 pkt 30 ustawy o odpadach jest proces niebędący odzyskiem, nawet jeżeli wtórnym skutkiem takiego procesu jest odzysk substancji lub energii.

Skarżąca, w treści złożonej skargi podniosła także zarzut formalny, naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 i 11 k.p.a. poprzez sporządzenie lakonicznego uzasadnienia, które narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego, tj., zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasadę przekonywania, oraz nie wyjaśnia skarżącej zasadności przesłanek, którymi kierował się organ II instancji podczas załatwiania sprawy.

Sąd nie podziela powyższego zastrzeżenia. Wskazać bowiem należy, że organ II instancji wyjaśnił motywy swojego rozstrzygnięcia w sposób dostateczny. Organ wskazał bowiem, że zgodnie z informacjami zawartymi we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, która ściśle wiąże się z wykorzystaniem odpadów. Firma wykorzystuje odpady, poprzez ich zbieranie, w celu uzyskania korzyści finansowej. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Powyższe uzasadnienie rozstrzygnięcia, mimo że jak wyżej wskazano, nietrafne, uznać należy za spełniające formalną przesłankę uzasadniania decyzji i działania w zgodzie z zasadą przekonywania i wzbudzania zaufania. Nie sposób bowiem uznać, że uzasadnienie decyzji jest formalnie wadliwe tylko z tej przyczyny, że jest nietrafne.

W tym stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje podlegają uchyleniu. Ponownie rozpoznając sprawę, organy winny przyjąć, że planowana inwestycja nie narusza postanowień planu w zakresie jego § 2 A ust. 2 i przystąpić do rozpoznania złożonego wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a), Sąd uchylił wydane w sprawie decyzje. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.