Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1752/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-01-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. i K. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok postanawia: przyznać skarżącym prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu PPF, skarżący A.

i K. małżonkowie B. zwrócili się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie doradcy podatkowego.

W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).

Na podstawie oświadczenia złożonego przez skarżących o ich stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie z dnia 3 stycznia 2018 r. (zaświadczeń pracodawcy skarżącej z dnia 12 stycznia 2018 r.; zaświadczenia z powiatowego urzędu pracy z dnia 12 stycznia 2018 r.; zaświadczeń z MOPS z dnia 15 stycznia 2018 r.; kopii decyzji z dnia 28 kwietnia oraz 10 i 23 października 2017 r. w przedmiocie zasiłku i dodatku rodzinnego oraz dodatku mieszkaniowego; wyciągów z czterech rachunków bankowych skarżącego; potwierdzenie stanu zadłużenia na dzień 15 stycznia 2018 r. z tytułu kredytu mieszkaniowego wraz z harmonogramem jego spłat; kopii zaświadczenia ze spółdzielni mieszkaniowej z dnia 16 stycznia 2018 r.; kopii zawiadomienia z dnia 9 października 2015 r. o zajęciu wynagrodzenia skarżącej; dodatkowych oświadczeń małżonków z dnia 16 stycznia 2018 r.;) referendarz sądowy ustalił, że skarżący są właścicielami mieszkania o powierzchni 42 m2 i wartości 125.000 zł, którego zakup sfinansowali środkami z kredytu bankowego. Innego majątku, w tym oszczędności na rachunkach bankowych, nie posiadają. Skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, otrzymuje zasiłek rodzinny na małoletnią córkę w kwocie 124 zł miesięcznie, świadczenie wychowawcze w kwocie 500 zł oraz dodatek mieszkaniowy w kwocie 172,43 zł, przekazywany na rachunek spółdzielni mieszkaniowej. Natomiast skarżąca osiąga dochód z wynagrodzenia za pracę, którego średnia miesięczna wysokość (po uwzględnieniu dokonywanych potrąceń egzekucyjnych) wynosi 1.460,72 zł netto. Środki z ww. tytułów stanowią jedyne źródło utrzymania małżonków i ich małoletniej córki. Skarżący na opłaty za czynsz mieszkania, energię elektryczną, gaz, internet oraz doładowania telefonu przeznaczają średnio kwotę 519 zł miesięcznie. Spłacają także kredyt mieszkaniowy, którego miesięczna rata wynosi 700 zł. Na rachunek bankowy skarżącego jego matka oraz siostra przekazują środki pieniężne w kwotach od 70 zł do 350 zł na rzecz małoletniej córki małżonków, w tym na jej leczenie stomatologiczne.

W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazali, że nie są w stanie ponieść kosztów niniejszego postępowania, choćby w części i z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.