Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1573/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2020 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody z dnia 11 października 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowa zwrotu nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

K. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z 11 października 2019 r. znak [...], którą organ ten uchylił decyzję Starosty Tarnowskiego z 1 sierpnia 2019 r., znak [...] i orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako część działki nr [...] obr. [...] (w granicach dawnej parceli katastralnej l. kat. [...]), będącej obecnie własnością Gminy Miasta Tarnowa, na rzecz: K. K., J. Z., B. Z. i Gminy Miasta B..

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Starosta Tarnowski decyzją z 1 sierpnia 2019 r., znak: [...], orzekł o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w Tarnowie, oznaczonej jako część działki nr [...] obręb [...] (w granicach dawnej parceli katastralnej l. kat. [...]), będącej obecnie własnością Gminy Miasta Tarnowa, dla której Sąd Rejonowy w Tarnowie Wydział VI Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: k.p.a.), art. 136 ust. 3, art. 137 i art. 142 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2204, dalej: u.g.n.).

Organ I instancji wskazał, że z wnioskiem z 28 marca 2008 r. o zwrot wywłaszczonej nieruchomości wystąpiła K. K., następnie w trakcie postępowania dołączyli do niej wszyscy pozostali uprawnieni, tj. B. Z., J. Z. oraz Gmina Miasta B.. Ustalono, że Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Tarnowie - Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury decyzją o lokalizacji szczegółowej nr [...] z 24 października 1963 r., znak: [...], ustaliło lokalizację szczegółową budowy szkoły podstawowej 15-sto izbowej typ 4307 A na terenie położonym w Tarnowie przy ul. [...]. Następnie orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. - Urząd Spraw Wewnętrznych z 16 maja 1966 r., znak: [...], parcela katastralna l. kat. [...] położona w gm. kat. [...] o powierzchni 0,0712 ha, będąca własnością K. Z. została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa na cele budowy szkoły podstawowej. Wywłaszczonej parceli l. kat. [...], b. gm. kat. [...] odpowiada aktualnie część działki nr [...], obręb [...], Tarnów.

Organ I instancji ustalił, że na podstawie decyzji komunalizacyjnej z 5 stycznia 1994 r., znak [...], działka nr [...] stała się własnością Gminy Miasta Tarnowa. Następnie decyzją z 1 października 1996 r., znak [...], Zarząd Miasta Tarnowa orzekł o przekazaniu w zarząd na czas nieoznaczony, nieodpłatnie, na rzecz Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w Tarnowie, na cele statutowe szkoły - nieruchomości położonej w Tarnowie przy ulicy [...] i oznaczonej numerami [...], i [...], obr. [...]. Z kolei uchwałą Rady Miejskiej w Tarnowie nr XIX/228/2012 z 23 lutego 2012 r. zlikwidowano Szkołę Podstawową nr 19 im. Polskiej Marynarki Handlowej z siedzibą w Tarnowie, a następnie na podstawie umowy dzierżawy z 28 grudnia 2012 r. zawartej pomiędzy Gminą Miasta Tarnowa a [...] z siedzibą w T. wydzierżawiono nieruchomość położoną w Tarnowie przy ul. [...] stanowiącą działki o numerach: [...], [...], [...], obr. [...] wraz z budynkiem szkoły o pow. użytkowej 2604 m2 z przeznaczeniem na prowadzenie Niepublicznej Szkoły Podstawowej oraz Niepublicznego Gimnazjum, zapewniających bezpłatne nauczanie.

Odnosząc się przesłanek zwrotu, organ wyjaśnił, że nie została spełniona przesłanka określona w art. 137 ust. 1 u.g.n. Uwzględniając bowiem wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2014 r., sygn. P 38/11, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, opisanego w decyzji, doszedł do przekonania, że cel wywłaszczenia (budowa szkoły podstawowej) został zrealizowany w wymaganym terminie (do 22 września 2004 r.). Wprawdzie w granicach rozpatrywanej parceli nie powstało planowane boisko do gimnastyki, ani część trybun, niemniej jednak miała miejsce dopuszczalna modyfikacja celu wywłaszczenia (niezmieniająca jego charakteru).

Odwołania od ww. decyzji Starosty [...] złożyli J. Z. oraz K. K., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na przyjęciu, że boisko powstałe przy ul. [...] w Tarnowie mieści się w powszechnej definicji "boiska do koszykówki", podczas gdy plac przy ul. [...] w T. jest boiskiem w znaczeniu potocznym i nie posiada cech użytecznych i koniecznych dla uznania go za "boisko do koszykówki" w rozumieniu powszechnym. Odwołujący się zarzucili, że organ pominął zupełnie okoliczności związane z planowaniem na wywłaszczonej parceli ogródka szkolnego, który ostatecznie nie powstał. Zarzucili dalej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami polegające na uznaniu, że cel, na który nastąpiło wywłaszczenie, został zrealizowany.

Wojewoda Małopolski decyzją z 11 października 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 9a w związku z art. 142 ust. 1 i 2 u.g.n. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako część działki nr [...], obręb [...] (w granicach dawnej parceli katastralnej l. kat. [...]), będącej obecnie własnością Gminy Miasta Tarnowa, na rzecz: K. K., J. Z., B. Z. oraz Gminy Miasta B..

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że w sprawie niewątpliwie spełnione zostały dwie podstawowe przesłanki, bez zaistnienia których nie jest możliwe orzeczenie o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości. Po pierwsze, ww. nieruchomość została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. - Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia 16 maja 1966 r., znak: [...], na cele budowy szkoły podstawowej 15-izbowej zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej z dnia 24 października 1963 r., znak: [...], wydaną przez Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Tarnowie. Po drugie, jak wynika z pozyskanych przez organ I instancji dokumentów spadkowych, z wnioskiem o zwrot przedmiotowej nieruchomości wystąpili wszyscy uprawnieni (spadkobiercy K. Z., jak również niektórych z jego następców prawnych), tj. K. K., B. Z., J. Z. oraz Gmina Miasta B..

Następnie organ odwoławczy przeanalizował przesłankę zbędności wywłaszczonej nieruchomości na cel wywłaszczenia określoną w art. 137 ust. 1 u.g.n., z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2014 r., sygn. P 38/11. Wyjaśnił, że określenie celu wywłaszczenia wymienionego w akcie, na podstawie którego nastąpiło wywłaszczenie danej nieruchomości, jest wiążące dla organu i ma pierwszorzędne znaczenie dla późniejszej oceny przesłanek zbędności tej nieruchomości w kontekście realizacji celu wywłaszczenia.

W związku z powyższym organ wskazał, że celem wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości była budowa szkoły podstawowej na terenie położonym w Tarnowie przy ulicy [...] w ramach ogólnie określonego celu wywłaszczenia w decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z 16 maja 1966 r., znak: [...], o wywłaszczeniu nieruchomości oraz w decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w T. z 24 października 1963 r., znak: [...], o lokalizacji szczegółowej nr [...].

Kluczowymi dowodami przy ocenie, czy cel wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości został zrealizowany przed 22 września 2004 r., były – w ocenie organu - zdjęcia lotnicze pozyskane z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z lat 1974, 1997 i 2003. Fotografie te dowodzą, że wywłaszczona nieruchomość stanowiła niewątpliwie część kompleksu szkolnego, co oznacza, że osiągnięto cel wywłaszczenia określony jako budowa szkoły. Zgodnie z planem realizacyjnym Szkoły Podstawowej przy ulicy [...], w granicach parceli l. kat. [...], planowano budowę części boiska do gimnastyki, budowę części trybun oraz drzewa projektowane. Natomiast zgodnie z protokołem z oględzin nieruchomości z 1 czerwca 2015 r., sporządzonym na podstawie dokumentacji fotograficznej, przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie użytkowanym przez [...] z siedzibą w T. z przeznaczeniem pod prowadzenie Niepublicznej Szkoły Podstawowej oraz Niepublicznego Gimnazjum. Jest zagrodzona trwałym ogrodzeniem, porośnięta trawą (wykaszana) i kilkoma drzewami. W pobliżu znajduje się boisko do koszykówki, płac zabaw oraz budynki szkolne.

Wojewoda zauważył, że wprawdzie w granicach parceli l. kat. [...], gm. S., nie powstało planowane boisko do gimnastyki, ani część trybun, jednakże nastąpiła dopuszczalna modyfikacja celu wywłaszczenia (niezmieniająca jego charakteru). Nie stanowią jakościowej zmiany celu odstępstwa od zamierzonej inwestycji, niepowodujące zmiany charakteru inwestycji. Przy ocenie realizacji celu publicznego, jakim jest budowa szkoły podstawowej, należy uwzględnić nie tylko budowę typowych budynków szkolnych, ale również wszystkich innych obiektów i urządzeń technicznych składających się na infrastrukturę tej szkoły niezbędną do prawidłowego jej funkcjonowania.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu K. K., organ odwoławczy zwrócił uwagę, że według projektu realizacyjnego na wywłaszczonej działce (w granicach parceli będącej przedmiotem niniejszego postępowania) w ogóle nie była zaplanowana budowa boiska do koszykówki, ani ogródka szkolnego. Jak wskazano wyżej, według projektu realizacyjnego na spornej działce miały powstać boisko do gimnastyki oraz część trybun, niemniej jednak zdaniem Wojewody Małopolskiego brak zrealizowania wskazanych budowli nie niweczy faktu, że ogólnie określony cel wywłaszczenia, obejmujący również sporną parcelę, został osiągnięty. Powyższe ustalenia dowodzą, że przedmiotowa nieruchomość została wykorzystana na cel wywłaszczenia, tj. budowę szkoły. Tym samym w ocenie organu odwoławczego nie zaistniały przesłanki do orzeczenia o zwrocie ww. nieruchomości na rzecz wnioskodawców, co oznacza, iż zaskarżona decyzja Starosty Tarnowskiego z 1 sierpnia 2019 r. była w tym zakresie prawidłowa.

Wojewoda dostrzegł natomiast konieczność korekty zaskarżonej decyzji w zakresie oznaczenia jej adresatów. Organ odwoławczy wskazał, że okoliczność braku prawidłowego oznaczenia strony, będącej adresatem decyzji organu I instancji, nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, co dawałoby podstawę do zastosowania przepisu art. 138 § 2 k.p.a. W takiej sytuacji organ odwoławczy powinien zastosować przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. tzn. uchylić decyzję organu I instancji w całości i orzec co do istoty sprawy oznaczając przy tym w sposób prawidłowy adresata decyzji.

K. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzuciła: naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 11 oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności niewyjaśnieniu, na czym polegała modyfikacja celu wywłaszczenia oraz przesłanek, którymi kierował się organ uznając za dopuszczalną modyfikację celu wywłaszczenia; a nadto naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami polegające na jego błędnej wykładni polegającej uznaniu, że cel, na który nastąpiło wywłaszczenie, został zrealizowany, mimo ustaleń organu o niewykonaniu na wywłaszczonej działce boiska do gimnastyki i części trybun ani jakichkolwiek innych prac, które wpisywałyby się w cel wywłaszczenia określony jako budowa szkoły. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że skoro faktycznie zamiast boiska do gimnastyki i części trybun nie powstał żaden obiekt, a utworzono jedynie trawnik porośnięty kilkoma drzewami, to stanowi to niedopuszczalną modyfikację celu wywłaszczenia, którym miała być budowa szkoły. W przeciwnym wypadku możliwe byłoby wywłaszczenie nieskończonej liczby nieruchomości pod jeden cel jedynie pod takimi warunkami, aby na wywłaszczonym terenie znalazł się jakikolwiek obiekt o funkcji zgodnej z wywłaszczeniem, a na reszcie tego terenu - bez względu na jego powierzchnię - urządzona zieleń. Przede wszystkim jednak, zdaniem skarżącej, organ winien podjąć próbę uzasadnienia dopuszczalności modyfikacji celu wywłaszczenia w stanie faktycznym niniejszej sprawy, a nie poprzestać na oderwanej od tego stanu argumentacji o konieczności uwzględnienia nie tylko typowych budynków szkolnych, ale również wszystkich innych obiektów i urządzeń technicznych składających się na infrastrukturę tej szkoły niezbędną do prawidłowego jej funkcjonowania. W ocenie skarżącej szkoła może bowiem doskonale funkcjonować bez kilku drzew i rozległego trawnika.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na podstawie art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (aktualnie Dz. U. z 2020 r. poz. 65, dalej: u.g.n.) poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Zgodnie z art. 137 ust. 1. u.g.n. nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli: 1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo 2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Jeżeli cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część (art. 137 ust. 2 u.g.n.). Podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy o zwrot wywłaszczonej nieruchomości kształtuje nadto wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11 (Dz. U. poz. 376), skutkiem którego art. 137 ust. 1 pkt 2 utracił moc z dniem 24 marca 2014 r. w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r. zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu.

Analiza powyższych regulacji pozwala wyodrębnić trzy przesłanki zwrotu wywłaszczonej nieruchomości: nabycie nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego w drodze wywłaszczenia, wystąpienie o zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobierców, zbędność nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. W kontrolowanej sprawie organ ustalił bezsprzecznie, że dwie pierwsze przesłanki zostały spełnione. Sporna okazała się zaś przesłanka zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia, która wymagała ustalenia, po pierwsze, celu wywłaszczenia, a po drugie, dokonania oceny zbędności nieruchomości na ten cel według kryteriów określonych w ustawie.

W związku z powyższym Sąd wskazuje, że nie budzą wątpliwości ustalenia organu co do celu wywłaszczenia. Na podstawie decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z 16 maja 1966 r., znak: [...], o wywłaszczeniu nieruchomości oraz decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w T. z 24 października 1963 r., znak: [...], o lokalizacji szczegółowej nr [...] właściwie stwierdzono, że celem wywłaszczenia była budowa szkoły podstawowej na terenie położonym w Tarnowie przy ulicy [...], obejmującym dawną parcelę l. kat. [...].

Co do zbędności na cel wywłaszczenia Sąd podziela ustalenia i ocenę dokonane przez organ odwoławczy, w myśl których na przedmiotowej nieruchomości zrealizowano cel wywłaszczenia, wobec czego nie można jej uznać za zbędną na ten cel, w rozumieniu art. 137 u.g.n. (z uwzględnieniem skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r. sygn. P 38/11), a co za tym idzie nie było możliwe orzeczenie o zwrocie nieruchomości na rzecz wnioskodawców, w tym skarżącej.

Wojewoda Małopolski przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przekonującą argumentację dotyczącą sposobu zagospodarowania spornej nieruchomości po wywłaszczeniu, a przed dniem 22 września 2004 r. Organ odwoławczy przyjął mianowicie, że zgodnie z planem realizacyjnym Szkoły Podstawowej przy ulicy [...], na działce nr [...], w granicach parceli l. kat. [...], planowano budowę części boiska do gimnastyki, części trybun oraz drzewa. Organ ustalił na podstawie zdjęć lotniczych pozyskanych z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z lat 1974, 1997 i 2003, że na części nieruchomości objętej żądaniem zwrotu nie zostały wprawdzie wybudowane ani boisko, ani trybuny, niemniej jednak bez wątpienia sporna część działki nr [...] – jako teren zielony - stanowiła całość z terenem zabudowanym budynkiem szkolnym i pozostałą infrastrukturą. Taka zmiana planowanego sposobu zagospodarowania wywłaszczonego terenu – w ocenie organu - mieści się w pierwotnym celu wywłaszczenia, który jednakowoż został zmodyfikowany.

Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych co do konieczności odróżniania modyfikacji celu wywłaszczenia od jego zmiany. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny, gdy celem wywłaszczenia była budowa tzw. obiektów stanowiących infrastrukturę złożoną, w tym wieloetapową, która jest realizowana przez dłuższy czas, a w związku z tym może podlegać różnym modyfikacjom, budowa tego rodzaju założeń uzasadnia przyjęcie stanowiska, iż poszczególne obiekty, wchodzące w skład takiej złożonej lub wieloletniej infrastruktury technicznej, stanowią jedynie element owej inwestycji (zob. wyrok NSA z 13 czerwca 2018 r., I OSK 340/18, wyrok NSA z 22 stycznia 2020 r., I OSK 3608/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zmiana elementów założenia głównego, przy zachowaniu tożsamości głównego założenia, wskazuje tylko na modyfikację, a nie na zmianę celu wywłaszczenia.

Odnosząc powyższe do okoliczności kontrolowanej sprawy, należy przyjąć jako uzasadnione stanowisko, zgodnie z którym przy ocenie realizacji celu publicznego, jakim jest budowa szkoły podstawowej, należy uwzględnić nie tylko budowę budynków szkolnych, ale również wszystkich innych obiektów i urządzeń składających się na infrastrukturę szkoły niezbędną do prawidłowego jej funkcjonowania, co obejmuje tereny zielone i rekreacyjne. Odstępstwa od planowanego sposobu zagospodarowania terenu szkolnego (w przedmiotowej sprawie budowa obiektów sportowych w innym miejscu działki nr [...]) nie mogą jednak przesądzać o uznaniu, że cel wywłaszczenia (budowa szkoły) nie został zrealizowany. Zmiany te nie stanowią bowiem jakościowej zmiany celu wywłaszczenia, nie zmieniają charakteru inwestycji. Odróżnić trzeba przy tym ocenę zbędności na cel wywłaszczenia od oceny zasadności samego wywłaszczenia, do której zdaje się nawiązywać skarżąca, wskazując, że szkoła może doskonale funkcjonować bez kilku drzew i rozległego trawnika. Ta ostatnia kwestia pozostaje jednak bez związku z przesłankami zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, a tym samym pozostawała poza kompetencjami organów orzekających w przedmiotowej sprawie. W konsekwencji wymyka się również kontroli Sądu w niniejszej sprawie.

Podsumowując, w ocenie Sądu postawione przez skarżącą zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Zebrany w kontrolowanej sprawie materiał dowodowy był kompletny i stanowił uzasadnioną podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydanego przez organ rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.