Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 3332/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 634  Sprawy kombatantów, świadczenia z tytułu pracy przymusowej
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych

SENTENCJA

Dnia 4 marca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA(del) Wiesław Morys Sędziowie: NSA (del) Szczepan Prax Asesor WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr) Protokolant: referent Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2004 roku, sprawy ze skargi F. M. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W., z dnia [...] roku, nr [...], w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich, postanawia: umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach(sygn. akt II SA/Ka 562/99) uchylił zaskarżoną decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich i zasądził na rzecz F. M. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że organ orzekający naruszył art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 r., nr 142, poz. 950 z późn. zmianami), zwanej dalej ustawą o kombatantach, ponieważ nie badał okoliczności podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazujących na inny tytuł do uzyskania uprawnień kombatanckich tylko przekazał sprawę w tym zakresie do odrębnego postępowania administracyjnego.

Ponownie rozpatrując sprawę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. wydał na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach nową zaskarżoną decyzję z dnia [...]r. nr [...] i utrzymał nią w mocy decyzję własną z dnia [...] r. nr [...] o pozbawieniu uprawnień kombatanckich z tytułu "udziału w walkach z reakcyjnym podziemiem w okresie od dnia [...]r. do dnia [...] r." oraz na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a tej ustawy odmówił F. M. przyznania uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w hitlerowskim więzieniu w [...] r.

W uzasadnieniu organ orzekający podał, że F. M. otrzymał uprawnienia kombatanckie ZBoWiD wyłącznie z tytułu utrwalania władzy ludowej, a akta kombatanckie ZBoWiD nie zawierały dowodów na inną działalność kombatancką.

Podniósł, że dokumenty dotyczące pobytu F. M. w więzieniu w M. zostały złożone do Urzędu w dniu [...] r., a powodem umieszczenia F. M. w więzieniu było naruszenie dyscypliny pracy i tym samym powód ten nie wypełniał przesłanek zawartych w art. 4 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 roku o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, to jest, że "pobyt w więzieniu był z przyczyn politycznych, religijnych bądź narodowościowych".

Zdaniem organu orzekającego tym samym brak było podstaw do przyznania F. M. uprawnień z tytułu uwięzienia w hitlerowskim więzieniu w roku [...].

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego F. M. domagał się przywrócenia uprawnień kombatanckich, podnosząc, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca i niesłuszna.

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o oddalenie skargi, nie znajdując się podstaw do zmiany niekorzystnej dla F. M. decyzji i powołał się na argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.

W aktach sądowych sprawy znajduje się odpis skrócony aktu zgonu F. M. przekazany pismem z dnia [...] r. przez Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w J.

Z aktu zgonu wynika, że F. M. zmarł dnia [...] r., a w punkcie oznaczenia stanu cywilnego zaznaczone zostało, że był wdowcem

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.(Dz. U. nr 78, poz.483,z 2001 r. nr 28,poz.319) zostało wprowadzone dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne i od 1 stycznia 2004 r. nie obowiązuje ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym( Dz. U. nr 74,poz.368 z późn. zmianami).

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej w skrócie u.p.s.a.

Przepisy te mają zastosowanie do przedmiotowej skargi z uwagi na datę jej wniesienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego tj. dnia [...] roku.

W konsekwencji oznacza to, że na podstawie art. 13 §3 u.p.s.a. w związku z § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych ( Dz. U. nr 72, poz.653) niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 2 u.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego chyba, że udział w sprawie zgłasza osoba , której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania.

W tym stanie faktycznym i prawnym wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane w art. 161 § 1 pkt 2 u.p.s.a., ponieważ strona postępowania zmarła, a przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłą oraz nie ma osoby, która zgłosiłaby udział w postępowaniu ze względu na swój interes prawny związany z wynikiem postępowania.

Dlatego też kierując się wskazanymi wyżej okolicznościami faktycznymi i prawnymi Sąd uznał, że spełniona została przesłanka stanowiąca warunek umorzenia postępowania i na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.