Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 788/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.1 ust.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 391
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 842/13 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu obowiązywania decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 842/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...]

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] na podstawie art. 6 ust. 10 w zw. z art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 391 ze zm.) Burmistrz Miasta i Gminy Niepołomice działając z urzędu przedłużył na okres od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] stycznia 2014 r. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Niepołomice z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...]).

Organ administracji wskazał, że decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Niepołomice z dnia [...] stycznia 2006 r. M. B. zobowiązana została do uiszczania w terminie do 28 dnia każdego następującego po sobie miesiąca opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości położonej w S. nr [...] i transportu nieczystości ciekłych do punktu zlewnego jak również do udostępniania - w czwarty piątek każdego następującego po sobie miesiąca - zbiornika bezodpływowego przedsiębiorcy posiadającemu zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. przedłużana była kolejnymi decyzjami na kolejne okresy umowy, w tym (ostatnio) decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. na okres od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] stycznia 2013 r.

Organ stwierdził, że stosownie do art. 6 ust. 10 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach decyzja ulega przedłużeniu w drodze decyzji wydawanej z urzędu, na kolejny okres, w razie nieprzedstawienia, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji. M. B. umowy takiej nie przedstawiła, co skutkowało koniecznością przedłużenia obowiązywania decyzji z 2006 r.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła M. B. , zarzucając jej naruszenie art. 6 ust. 10 w zw. z art. 6 ust. 7 "zmienionej ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach; art. 10, 61 § 4, 7, 77, 80, 81, 104 i 107 § 3 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia, z którego wynikałoby dlaczego skarżąca ma ponosić opłaty za czyszczenie szamba, po przyłączeniu nieruchomości nr 358 do sieci kanalizacyjnej. Podniosła, że w kwestionowanej decyzji jako podstawę prawną podano art. 6 ust. 7 zmienionej ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, która weszła w życie dopiero w dniu 13 października 2005 r., już po podłączeniu wspólnej nieruchomości nr [...] do miejskiej sieci kanalizacyjnej. Dodała, że w świetle przepisów prawa stosowanie szamba jest zabronione po przyłączeniu nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, a nadto ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie dopuszcza nakładania na właściciela podwójnego obowiązku. Co więcej przepis art. 5 ww. ustawy określa jakie obowiązki w zakresie utrzymywania i porządku w gminie ciążą na właścicielu nieruchomości, które to obowiązki nie wymagają konkretyzacji w drodze decyzji.

Zdaniem skarżącej, organ I instancji naruszył przepis art. 10 § 1 K.p.a. bowiem nie zapewnił jej czynnego udziału w postępowaniu i nie umożliwił jej wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, jak również przepis art. 61 § 4 K.p.a. poprzez niezawiadomienie o wszczęciu postępowania znak. [...] . Skarżąca podniosła również, że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego oraz wyjaśnienia dlaczego organ administracji nakłada na odwołującą się dwa obowiązki: przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej oraz "wydawania decyzji dla skarżącej na ponoszenie opłat czyszczenia szamba".

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że kwestionowana decyzja wydana została w trybie art. 6 ust. 10 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z art. 6 ust. 7 tej ustawy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. M. B. została zobowiązana do uiszczania opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości położonej w S. nr [...] i transportu tych nieczystości. Decyzja ta ulegała przedłużeniu na dalsze okresy umowy kolejnymi decyzjami organu I instancji wydawanymi w oparciu o art. 6 ust. 7 ww. ustawy. Stąd też zaskarżona decyzja organu I instancji jest decyzją wydaną z urzędu, stanowiącą o przedłużeniu na wskazany okres ww. decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r.

W odniesieniu do zarzutów strony, że organ I instancji niesłusznie nalicza opłatę, bowiem nieruchomość położona w S. nr [...] jest przyłączona do sieci kanalizacyjnej wskazano, że w wyroku z dnia 5 października 2011 r. sygn. II SA/Kr 894/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że: "Organy pozostają związane decyzją, którą ustalono obowiązek ponoszenia opłat i z tego powodu w postępowaniu o przedłużenie decyzji "podstawowej" nie mogą ponownie badać przesłanek, dla których została ona wydana. Postępowanie o przedłużenie decyzji nie toczy się w granicach sprawy o nałożenie obowiązku, lecz w granicach sprawy nowej, statuowanej przepisem art. 6 ust 10 ustawy z 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach". Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 2010 r. sygn. II OSK 748/09 wskazał, iż "Wystarczającą przesłanką nałożenia na stronę w drodze decyzji obowiązku uiszczania opłat za usuwanie nieczystości ciekłych ze zbiornika bezodpływowego, a następnie przedłużania okresu obowiązywania tej decyzji jest korzystanie przez nią z tego zbiornika oraz niezawarcie z uprawnionym podmiotem umowy dotyczącej jego opróżniania i wywozu nieczystości".

Skoro organ pozostaje związany decyzją pierwotną, którą ustalono obowiązek ponoszenia opłat i w postępowaniu dotyczącym przedłużenia tej decyzji nie może ponownie badać przesłanek, dla których została ona wydana, to organ I instancji w realiach niniejszej sprawy uprawniony był do naliczenia opłat za opróżnianie szamba i tym samym do przedłużenia z urzędu na dalszy okres, decyzji organu z dnia [...] stycznia 2006 r.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła M. B. wnosząc o "uchylenie skarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji i stwierdzenia ich nieważności na podstawie art. 156 §1 pkt 2 K.p.a.".

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 6 ust.10 i art. 7 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie, oraz art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a.; art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez niedokonanie przez organ odwoławczy wyczerpującego rozpatrzenia faktów i powołanych dowodów w sprawie, w tym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 września 2012 r. o sygn. akt II SA/Kr 638/12; art. 104, i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez ich nie rozpoznanie przez organ II instancji; art. 10 §1 w z zw. z art. 81 K.p.a., poprzez niedopuszczenie skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu, w którym została wydana skarżona decyzja; art. 80 K.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, "którego w aktach sprawy organu I i II instancji brak", art. 61 § 1 K.p.a. poprzez "nie wszczęcie postępowania administracyjnego znak: [...], w którym to postępowaniu została wydana decyzja organu I instancji i skarżona decyzja".

Skarżąca podniosła, że Burmistrz Gminy Niepołomice przed wydaniem skarżonej decyzji [...], nie wszczął postępowania administracyjnego, ani też nie powiadomił jej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Nadto organy administracji obu instancji powołują sie na wadliwą decyzję z dnia [...] stycznia 2006 r. Zdaniem skarżącej, błędne jest twierdzenie organu odwoławczego, iż organy pozostają związane decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. i nie mogą badać przesłanek na podstawie których została ona wydana. Nadto, jeżeli postępowanie o przedłużenie decyzji nie toczy się w granicach sprawy o nałożenie obowiązku, lecz w granicach sprawy nowej, to przed wydaniem kwestionowanej decyzji winno być wszczęte postępowanie administracyjne. Skarżąca dodała, że w wyroku z dnia 18 września 2012 r. II SA/Kr 638/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podał, że nie ma ona obowiązku przyłączenia się do sieci kanalizacyjnej z uwagi na okoliczność, że nieruchomość została podłączona do sieci sanitarnej w 2005 r., co organ odwoławczy całkowicie pominął. Także wydane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zabrania korzystania ze zbiornika bezodpływowego (szamba) jeżeli nieruchomość została przyłączona do sieci kanalizacyjnej określa (§ 34 tego aktu). Zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być stosowane tylko na działkach budowlanych nie mających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza się ich stosowania na obszarach podlegającej szczególnej ochronie środowiska i narażonych na powodzie oraz zalewanie wodami opadowymi.

Dalej skarżąca podniosła, że organ II instancji nie rozpoznał jej zażalenia i nie odniósł się do zarzutu naruszenia przepisów art. 104 i 107 § 3 K.p.a. oraz art. 10 § 1 w zw. z art. 81 i art. 80 K.p.a.. Tymczasem, zdaniem skarżącej, została ona pozbawiona uczestnictwa w postępowaniu oraz prawa do zapoznania się z aktami sprawy, co miało bezpośredni wpływ na błędne ustalenie stanu faktycznego i w konsekwencji na rozstrzygnięcie sprawy. Nadto wskazała, że decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o art. 104 i 107 K.p.a., jednak organ w uzasadnieniu powołał się jedynie na art. 6 ust. 10 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie, "ukrywając fakt, iż nieruchomość nr [...] w S. (...) została przyłączona do miejskiej sieci kanalizacyjnej w 2005 r. Okoliczność ta, zdaniem, skarżącej jest o tyle istotna, gdyż zgodnie z art. 6 ust. 7-9 ww. ustawy istnieje możliwość przyjęcia określonego w tym przepisie obowiązku jedynie w sytuacji gdy posesja nie jest podłączona do sieci kanalizacyjnej.

Na rozprawie sądowej skarżąca sprecyzowała, że naruszenie przepisu art. 10 K.p.a. przez niezawiadomienie jej o wszczęciu i zakończeniu postępowania wyjaśniającego pozbawiło ją możliwości podniesienia zarzutów, a w konsekwencji uniemożliwiło należyte wyjaśnienie sprawy. Te istotne zaś okoliczności to fakt, że z końcem 2011 r. zmienił się podmiot odbierający ścieki i ilość odprowadzanych ścieków. Ponieważ zaś zarówno podmiot, jak i ilość ścieków, były, choć bez podstawy prawnej, wskazane w decyzji z [...] stycznia 2006 r. to decyzja ta zatem nie jest aktualna.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 842/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w stwierdził, że zgodnie z art. 6 ust. 6, 7, 9 i 10 ustawy z dnia z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r. 391 ze zm.) gmina jest obowiązana zorganizować odbieranie odpadów komunalnych oraz opróżnianie zbiorników bezodpływowych w przypadku właścicieli nieruchomości, którzy nie zawarli stosownych w tym przedmiocie umów. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje z urzędu decyzję, w której ustala:

1. obowiązek uiszczania opłat za odbieranie odpadów komunalnych lub opróżnianie zbiorników bezodpływowych;

2. wysokość opłat wyliczonych z zastosowaniem stawek, o których mowa w ust. 2;

3. terminy uiszczania opłat, o których mowa w pkt 1;

4. sposób i terminy udostępniania urządzeń lub zbiorników w celu ich opróżnienia.

Decyzja taka wydawana jest na okres 1 roku i ulega przedłużeniu w drodze decyzji wydawanej z urzędu, na kolejny okres, jeżeli właściciel nieruchomości nie przedstawi, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji.

Pierwsza decyzja, którą ustalono obowiązek ponoszenia przez M. B. opłat wydana została w styczniu 2006 r., jest ostateczna i dotąd nie została uchylona. Nadal zatem stanowi ona źródło obowiązku i kształtuje stan prawny. Tym stanem organy pozostają związane i z tego powodu w postępowaniu o przedłużenie decyzji "podstawowej" nie mogą ponownie badać przesłanek, dla których została ona wydana. Postępowanie o przedłużenie decyzji nie toczy się w granicach sprawy o nałożenie obowiązku, lecz w granicach sprawy nowej, statuowanej art. 6 ust. 10 ustawy. Przepis ten formułuje zaś tylko jedną negatywną przesłankę, powodującą odstąpienie od "przedłużenia decyzji na następny okres". Ta przesłanka została przez organy zbadana, a co więcej nie jest między stronami sporna: skarżąca nie zwarła umowy, o jakiej mowa w art. 6 ust 10 ustawy. Nie jest także sporne i to, że lokal skarżącej nie został podłączony do kanalizacji po dniu ustalenia obowiązku ponoszenia opłat. O tym zaś, że z faktem zajmowania tego lokalu (niepodłączonego na dzień [...] stycznia 2006 r. odrębnie do sieci kanalizacyjnej) wiąże się obowiązek ponoszenia opłat, przesądza decyzja z tej daty pochodząca. Zatem wywody skarżącej, zmierzające do wykazania, że faktyczne tylko zajmowanie jednego z niewyodrębnionych lokali we współwłasnym budynku nie daje podstaw do obciążania obowiązkiem ponoszenia opłat, nie mogły być przez organy weryfikowane w sprawie o przedłużenie decyzji "podstawowej". Zdaniem Sądu, na marginesie tylko wskazać można, że ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nakłada określone obowiązki w zakresie gromadzenia i usuwania nieczystości ciekłych na właścicieli nieruchomości. Zadośćuczynienie temu obowiązkowi polega na tym, że problem nieczystości zostaje w całości rozwiązany: częściowe tylko uregulowanie tej kwestii przez jednego ze współwłaścicieli powodować musi odpowiednie, przewidziane prawem, działanie organu.

Skarżąca nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania i o zgromadzeniu materiału dowodowego i niewątpliwie stanowi to naruszenie art. 10 K.p.a., ale naruszenie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Skarżąca była i jest doskonale zorientowana w sprawie, składała odwołania, a potem skargi do sądu na wcześniej, corocznie wydawane decyzje o przedłużeniu decyzji z 2006 r. i każdorazowo powiela te same zarzuty. Podniesione zaś na rozprawie okoliczności nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia. To, że zbiornik na nieczystości od końca 2011 r. opróżniany jest przez inny podmiot niż w 2006 r., a ilość ścieków uległa redukcji nie może być weryfikowane w postępowaniu o przedłużenie decyzji.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną wniosła M. B. podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo tego, że skarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a.

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo tego, że skarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 10 K.p.a.

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. i w zw. z art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez oddalenie skargi i w konsekwencji utrzymaniu w mocy decyzji sprzecznych z normą prawa materialnego zawartą w powołanym przepisie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach

Skarżąca kasacyjnie stwierdziła, że pomiędzy postępowaniem o przedłużenie decyzji, a postępowaniem dotyczącym wydania decyzji "pierwotnej", to jest tej, której obowiązywanie jest następnie przedłużane zachodzi tożsamość sprawy administracyjnej, gdyż zachodzi tożsamość podmiotu będącego adresatem obowiązków oraz tożsamość przedmiotowa dotycząca praw i obowiązków strony. Wobec tego organ administracji w postępowaniu o przedłużenie decyzji nie może pomijać zmian determinanty faktycznej będącej podstawą wydania decyzji pierwotnej. W przedmiotowej sprawie po kilku latach od wydania decyzji pierwotnej nastąpiła zmiana okoliczności, to jest od 2011 r. ilość ścieków w porównaniu z rokiem 2006 uległa redukcji wobec zmniejszenia się ilości osób zamieszkujących ze skarżącą kasacyjnie zaś gmina wypowiedziała umowę z przedsiębiorcą wywożącym odpady płynne ze zbiornika objętego decyzją i zaangażowała w tym celu kogoś innego. W związku z tym wydanie decyzji przedłużającej decyzję pierwotną skutkuje utrzymaniem w obrocie prawnym orzeczenia wtórnie niezgodnego z powstałym stanem faktycznym. Tym samym zasadne wydaje się podnoszenie zarzutów w zakresie niezgodności ze stanem faktycznym nie tyle wobec decyzji pierwotnej co decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r., gdyż ta decyzja skutkuje pozostawieniem wadliwego orzeczenia w obrocie prawnym.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów naruszenia przez organy administracji art. 7 K.p.a. oraz art. 77 K.p.a. tymczasem pominiecie okoliczności, że decyzja, która jest przedłużana stała się nieaktualna pod względem faktycznym miało wpływ na niekorzystne rozstrzygnięcie i narusza w sposób rażący przepisy procedury administracyjnej. Organy administracji nie próbowały wyjaśnić, czy i dlaczego doszło do zmiany stanu faktycznego będącego podstawą wydanej decyzji. Pomimo wyjaśnień składanych przez skarżącą kasacyjnie organy administracji nie zadały sobie trudu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przedłużając nieaktualną decyzję na kolejne okresy.

W ocenie skarżącej kasacyjnie nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że naruszenie art. 10 K.p.a. nie miało wpływu na wynik sprawy. Gdyby bowiem umożliwiono jej wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego to wykazałaby niezgodność ze stanem faktycznym decyzji z [...] stycznia 2006 r. Okoliczność ta ma zaś istotne znaczenie dla wyniku toczącego się postępowania, gdyż decyzje przedłużające są niezgodne ze stanem faktycznym. Gdyby organ wydał decyzję "pierwotną" w oparciu o rzeczywisty stan faktyczny nie stwarzałoby to problemu dla decyzji przedłużających. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, nie ma żadnego znaczenia fakt, że była ona zorientowana w sprawie, bowiem organy administracji mają obowiązek przedstawienia zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji.

Skarżąca kasacyjnie podniosła, że decyzja z 2006 r. znacznie wykracza poza podstawę prawną, to jest art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Decyzja ta zawiera wskazanie ilości ścieków odprowadzanych ze zbiornika oraz wskazanie podmiotu, który opróżni zbiornik. Tymczasem przepis ten określa jedynie, że decyzja organu ustala obowiązek uiszczania opłat za odbieranie odpadów komunalnych lub opróżnianie zbiorników bezodpływowych, wysokość opłat wyliczonych z zastosowaniem stawek, o których mowa w ust. 2 tego przepisu, terminy uiszczania opłat oraz sposób i terminy udostępniania pojemników lub zbiorników w celu ich opróżnienia. Decyzja o przedłużeniu decyzji skutkuje zatem utrzymaniem w obrocie prawnym wadliwego orzeczenia i już z tej racji winna zostać uchylona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sprawa rozpoznawana jest przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Z urzędu brana jest pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez M. B. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. dalej jako K.p.a.). Organy administracji wyjaśniły wszystkie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przesłanką wydania decyzji, o której mowa w art. 6 ust. 10 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.) jest nieprzedstawienie przez właściciela nieruchomości na co najmniej trzy miesiące przed upływem obowiązywania decyzji wydanej na podstawie art. 6 ust. 7 ww. ustawy umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że skarżąca kasacyjnie umowy takiej nie przedstawiła. Organ administracji miał więc podstawy do przedłużenia obowiązywania decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r.

Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 77 K.p.a. stwierdzić należy, że nie mógł on być przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak stanowi art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Nieodzownym elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej jest m.in. wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć wskazanie konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych.

Art. 77 K.p.a. składa się z czterech jednostek redakcyjnych (paragrafów). W zarzucie zawartym w skardze kasacyjnej wskazano zaś ogólnie na naruszenie ww. przepisu nie wskazując, który paragraf lub paragrafy tego przepisu został naruszony. Nie sprecyzowano też zarzutu naruszenia tego artykułu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może w zastępstwie strony postępowania dokonywać sprecyzowania zarzutów skargi kasacyjnej i ustalać, które przepisy wymienionego artykułu, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone.

W skardze kasacyjnej podniesiony został zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. bez wskazania, czy odnosi się on do § 1, § 2 czy też § 3 tego artykułu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano powołany został jednak art. 10 § 1 K.p.a. z czego można wnosić, że zarzut skargi kasacyjnej dotyczy tego właśnie przepisu. Stanowi on, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W przedmiotowej sprawie przed wydaniem decyzji organ I instancji nie powiadomił skarżącej kasacyjnie o wszczęciu postępowania w sprawie przedłużenia decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. jak również nie zawiadomił skarżącej kasacyjnie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. tylko tego rodzaju naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania może być podstawą uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny.

W rozpoznawanej przez Sąd I instancji sprawie nie ma wątpliwości, że skarżąca kasacyjnie wiedziała o wszystkich okolicznościach, które były istotne dla wydania rozstrzygnięcia przez organ administracji. Skarżąca kasacyjnie wiedziała, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. Skarżąca kasacyjnie nie kwestionowała również faktu, że nie przedstawiła na co najmniej trzy miesiące przed upływem obowiązywania ww. decyzji umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej tejże decyzji.

Argumenty, które skarżąca kasacyjnie zamierzała podnieść, a które zostały następnie przedstawione w odwołaniu oraz skardze do Sądu I instancji oraz skardze kasacyjnej nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. funkcjonuje w obrocie prawnym. Postępowanie w sprawie wydania decyzji przedłużającej okres jej obowiązywania nie służy dokonywaniu oceny prawidłowości decyzji, której okres obowiązywania ma być przedłużony. Ocena zgodności z prawem ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. może być dokonana wyłącznie w postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności lub w postępowaniu wznowieniowym. Organ administracji wydający decyzję o przedłużeniu obowiązywania decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. jest zobowiązany do zbadania tylko, czy doszło do zmiany jednej okoliczności, to jest czy skarżąca kasacyjnie zawarła umowę, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zmiany innych okoliczności faktycznych nie mają znaczenia dla wydania decyzji o przedłużeniu obowiązywania decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. Zmiana ilości odprowadzanych ścieków mogąca mieć wpływ na wysokość ponoszonych przez skarżącą kasacyjnie opłat może ewentualnie stanowić podstawę do wystąpienia przez skarżącą kasacyjnie z wnioskiem o zmianę pkt 1 ww. decyzji na podstawie art. 155 K.p.a., w którym to punkcie określona została ilość odbieranych ścieków.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 6 ust. 7 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Przepis ten miał zastosowanie przy wydawaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. Podstawą wydania decyzji przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie był natomiast wyłącznie art. 6 ust. 10 ww. ustawy. Ponownie stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie przedłużenia obowiązywania decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. nie służy dokonywaniu oceny zgodności z prawem tej decyzji.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przepis ten ma charakter swoistej "instrukcji" dla Sądu, jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis ten może być więc naruszony tylko wówczas, gdy Sąd uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie wydaje orzeczenie oddalające skargę lub gdy Sąd uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie uwzględnia ją. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie polegające na jej oddaleniu.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej kasacyjnie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej (art. 250 P.p.s.a.), gdyż art. 209 P.p.s.a. i art. 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258 – 261 P.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), pełnomocnik skarżącego winien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie wniosek wraz z oświadczeniem, o jakim mowa w tym przepisie.