Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2530/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
article: par. 50a
journal: Dz.U. 2006 nr 72 poz 500
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Protokolant specjalista Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz G. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 10699 zł (słownie: dziesięć tysięcy sześćset dziewięćdziesiąt dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

G. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Spółka" lub "Skarżąca"), zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z wnioskiem z dnia [...] grudnia 2006 r. o zwrot podatku akcyzowego w kwocie [...] zł, zapłaconego w związku z dokonaniem eksportu wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych, w postaci samochodów osobowych. Jako podstawę wniosku wskazała § 50a Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. z 2006 r. Nr 72, poz. 500 ze zm.) dalej jako "Rozporządzenie"

Po rozpatrzeniu wniosku, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. odmówił żądanego zwrotu podatku akcyzowego.

W uzasadnieniu decyzji Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wskazał, iż zgodnie z załączonymi przez Skarżącą, do wniosku o zwrot akcyzy, zgłoszeniami celnymi, przedmiotem eksportu były części do samochodów osobowych i nadwozia samochodów osobowych, zaklasyfikowane do kodów, które nie stanowią wyrobów akcyzowych, w rozumieniu ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) dalej "u. p. a.". Wyrobami akcyzowymi były samochody osobowe. Wyjaśnił, że Skarżąca dokonała zapłaty podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów osobowych, a przedmiotem eksportu poza obszar Unii były części do samochodów osobowych i nadwozia samochodów osobowych, które nie są wyrobami akcyzowymi. Przepis § 50a Rozporządzenia nie ma zastosowania do tego przypadku.

Skarżąca odwołała się od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 1 u. p. a. i § 50a Rozporządzenia poprzez odmowę zwrotu podatku akcyzowego w sytuacji, gdy spełnione zostały przesłanki do zwrotu podatku akcyzowego; przepisów postępowania podatkowego tj. art. 187, art. 191, art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej "O.p." oraz zasad ogólnych postępowania podatkowego wynikających z art. 120 i art. 121 O.p., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. oraz wydanie decyzji orzekającej o zwrocie podatku akcyzowego zapłaconego od samochodów osobowych marki C. w związku z ich wywozem w stanie rozmontowanym poza teren Wspólnoty.

W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że dostarczyła dokumenty potwierdzające, że samochody osobowe marki C., od których zapłacone zostały cło i akcyza, w stanie rozmontowanym zostały wywiezione poza terytorium Wspólnoty Europejskiej. Dokonano wywozu tych samych samochodów tyle, że w stanie rozmontowanym, klasyfikując je jako części do samochodów osobowych i nadwozia samochodów osobowych. Skarżąca podkreśliła, że taka klasyfikacja towarowa jest niezgodna z Notami Wyjaśniającymi Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiącego załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do taryfy celnej. Wyroby kompletne lub gotowe znajdujące się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym powinny być klasyfikowane do tej samej pozycji, co wyroby zmontowane. Towary przedstawiane są w takim stanie ze względu na wymagania lub dogodność pakowania, obsługi lub transportu. A zatem zdaniem Skarżącej wyeksportowane towary nie zmieniły swej klasyfikacji towarowej i mimo zgłoszenia ich pod innymi pozycjami taryfy celnej nadal są wyrobami akcyzowymi niezharmonizowanymi, do których ma zastosowanie § 50a Rozporządzenia.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał, iż jednym z warunków otrzymania zwrotu podatku akcyzowego jest dokonanie eksportu wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych. W myśl art. 2 u.p.a. wyrobami akcyzowymi są wyroby podlegające akcyzie określone w załączniku nr 1 do ustawy. Stosownie do poz. 59 załącznika nr 1 do u.p.a., wyrobami akcyzowymi są pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne, przeznaczone zasadniczo do przewozu osób włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi zaklasyfikowane do kodu CN 8703 oraz symbolu PKWiU 34.10.2.

W niniejszej sprawie w zgłoszeniach celnych jako kod towaru będącego przedmiotem eksportu Skarżąca zadeklarowała kod CN z następującymi numerami: 84073390, 97071090, 87085090, 87084090 i 87089998. Wyroby objęte wymienionymi kodami CN to części i akcesoria samochodowe, które nie są wyrobami akcyzowymi. Zatem Skarżąca nie spełniła przesłanek uprawniających do otrzymania zwrotu podatku akcyzowego z tytułu eksportu wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych. Zgodnie bowiem z § 50a ust. 2 Rozporządzenia, zwolnienie od akcyzy eksportu wyrobów akcyzowych przysługuje podmiotowi, który dokonał na terytorium kraju zapłaty akcyzy za wyroby akcyzowe niezharmonizowane, dokonał eksportu wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych i posiada dokument zgłoszenia celnego potwierdzający wywóz wyrobów z terytorium kraju poza obszar celny Wspólnoty Europejskiej. Skarżąca nie dokonała eksportu wyrobów akcyzowych, które uprzednio były przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego, tj. samochodów osobowych bowiem przedmiotem eksportu były części do samochodów osobowych i nadwozia samochodów osobowych, które nie są wyrobami akcyzowymi.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła wydanej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 23 ust. 1 u.p.a. oraz § 50a Rozporządzenia w związku z art. 217 Konstytucji RP, poprzez odmowę zwrotu należnego podatku akcyzowego, art. 401 Dyrektywy 2006/112/WE poprzez obciążenie Skarżącej podatkiem niedozwolonym w świetle powyższego przepisu; art. 1 Rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej poprzez błędne przyjęcie, iż przedmiotem eksportu w niniejszej sprawie nie były samochody osobowe klasyfikowane w pozycji 8703 kodu CN. Skarżąca zarzuciła również skarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 120 i art. 121 O.p. poprzez błędne zastosowanie wskazanych przepisów prawa materialnego oraz art. 187, art. 191 i art. 210 O.p. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zajęte w tej sprawie.

W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2009 r. Skarżąca zmodyfikowała skargę, poprzez zarzucenie skarżonej decyzji naruszenia art. 22 Dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lutego 2009r., sygn. akt III SA/Wa 1737/08 oddalił skargę Spółki.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wyrobami akcyzowymi niezharmonizowanymi były samochody osobowe produkcji G., marki C., od których, przy ich wewnątrzwspólnotowym nabyciu została zapłacona akcyza.

Z dokumentów SAD, załączonych do wniosku, jako rodzaj i kod wywożonego towaru zadeklarowano części do samochodów osobowych i nadwozia samochodów osobowych. Zgłoszenia zostały podpisane przez przedstawiciela Podatnika, który nie zgłaszał zastrzeżeń co do rodzaju deklarowanego towaru. Przy czynnościach celnych odstąpiono od rewizji i weryfikacji dokumentów.

Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej odpowiada prawu, jest zgodna z regułą interpretacyjną 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej, przetransponowanej z rozporządzenia z dnia 23 lipca 1987 r. Rady Unii Europejskiej pod nazwą Nomenklatura Taryfowa Celna. W ocenie Sądu cytowana reguła oznacza, że kod danego wyrobu obejmuje również dany wyrób niekompletny lub niegotowy, o ile ten wyrób posiada zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego, jak też, że informacja ta dotyczy także wyrobu kompletnego lub gotowego, znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym. Reguła ta nie określa granicy niekompletności w stosunku do wyrobu kompletnego lub gotowego, ale na pewno zakłada, że informacje o wyrobie kompletnym lub gotowym i rozmontowanym oraz niezmontowanym technologicznie są tak zbieżne, że z całą pewnością dotyczą pod względem technicznym i funkcjonalnym tożsamego przedmiotu.

W sprawie cechy techniczne importowanego towaru były odmienne od cech towarów wywożonych, gdyż wwieziono samochody, a wywieziono samochodowe części zamienne. Przedmiotowe części samochodowe wywiezione zostały nie w grupach identyfikowanych budową danego samochodu, lecz stanowiły zespoły i części samochodowe ujęte zbiorczo, np. - siedzenia samochodowe ze wskazywaniem ilości. Nie zachodziła więc tożsamość informacyjna produktu pomiędzy dokumentami wwozowymi a wywozowymi.

W ocenie Sądu podkreślenia wymaga, że Reguła interpretacyjna 2a ma na celu z jednej strony dążność do kwalifikowania nawet niekompletnego przedmiotu składającego się z wielu elementów jako jednego przedmiotu, o ile posiada on jego zasadnicze cechy techniczne i użytkowe, a z drugiej strony umożliwienie przewożenia przez granice towarów w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym, co ma na celu ułatwienia transportowe. Nie zmienia to jednak zasady, że towary winny być właściwie opisane, bo tego wymaga reguła interpretacyjna. Właściwy opis i kod wskazywałby, że wywożone części są samochodami osobowymi rozmontowanymi lecz gotowymi do montażu. Tymczasem opis części w dokumentach wywozowych wskazuje, że mamy do czynienia z samochodowymi częściami zamiennymi niekoniecznie stanowiącymi kompletny samochód. Nie posiada więc on cech wyrobu gotowego.

Wywóz dotyczył szeregu części, podzespołów i zespołów samochodowych, które mogą być używane do każdego samochodu określonej marki, oznaczone innym kodem taryfowym, aniżeli w Taryfie celnej towarzyszył pojazdowi samochodowemu przy wwozie. Sąd stwierdził, że Spółka domaga się zwrotu podatku akcyzowego od wyrobu wwiezionego, który jako wyrób nie został wywieziony.

Przepis § 50a cyt. rozporządzenia przewiduje, że wywiezienie towaru poza granice Wspólnoty Europejskiej, z opłaconym w kraju przy wwozie podatkiem akcyzowym, pozwoli podatnikowi otrzymać zwrot uiszczonej akcyzy. Aby jednak skorzystać z tak określonej ulgi należało spełnić warunki zawarte w tym przepisie. Spółka tych warunków nie spełniła, nie wykazała bowiem, że wwieziony towar podlegający akcyzie był tym samym towarem akcyzowym, który został objęty ulgą podatkową. Prawo do ulgi nie może być interpretowane rozszerzająco. Skoro wywieziony towar nie był tym samym towarem co wwieziony, na co wskazują dokumenty SAD, Spółka nie mogła skorzystać ze zwolnienia podatkowego.

W ocenie Sądu nie został naruszony przez Dyrektora Izby Celnej ani przepis art. 23 ust. 1 u.p.a., ani też § 50a rozporządzenia. Zarzuty skargi zasadniczo dotyczą ustaleń faktycznych i mają podłoże w zakwalifikowaniu przez organy celne wywiezionych części samochodowych jako części, a nie jako kompletnych samochodów. Należy jednak podkreślić, że klasyfikację towarową wskazała właśnie Spółka, tym samym uniemożliwiając przyznanie jej ulgi podatkowej w postaci zwrotu podatku akcyzowego. Sąd nie podzielił też pozostałych zarzutów skargi o naruszeniu przepisów art. 120 i 121, 187 i 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu postępowanie było prowadzone prawidłowo, ocenione zostały wszystkie dowody przedstawione przez Spółkę, a jednocześnie te, które zgodnie z przepisami § 50 i § 50a rozporządzenia stanowiły o istocie sprawy.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła G. Sp. z o.o. w W., domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2010r., sygn. akt I GSK 1013/09 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

W uzasadnieniu NSA stwierdził, że istota problemu sprowadza się do wyjaśnienia czy wyroby akcyzowe niezharmonizowane, jakimi były wwiezione samochody osobowe marki C., za które zapłacono akcyzę, były tymi samymi wyrobami przy wywozie z kraju poza obszar celny Wspólnoty Europejskiej, czyli rozmontowanymi samochodami osobowymi.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego poza obowiązkiem załączenia do wniosku o zwrot zapłaconej akcyzy dokumentów celnych i innych, o których mowa w § 50a ust. 4 cyt. rozporządzenia, dopuszczalne jest w tym postępowaniu prowadzenie postępowania dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia, czy eksportowane części samochodowe co do ilości i jakości są rzeczywiście częściami wwiezionych do Polski a następnie rozmontowanych samochodów osobowych C., za które zapłacono akcyzę. NSA podkreślił, że chodzi tu o tożsamość części określonych samochodów osobowych, które jako wyrób akcyzowy niezharmonizowany wwieziono do Polski, a nie o zestawy części w ogólności, z których można zmontować samochód.

Postępowanie podatkowe, jakim jest m.in. zwrot zapłaconej kwoty akcyzy jest postępowaniem odrębnym niż wyjątkowo sformalizowane postępowanie celne. Dlatego też poza dokumentami celnymi, dla potrzeb zwrotu podatku akcyzowego należało wyjaśnić, czy rzeczywiście przedmiotem eksportu były sprowadzone i rozmontowane samochody osobowe C..

NSA zgodził się z zarzutami skargi kasacyjnej dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy, które to naruszenie wykluczył Sąd I instancji. Wskazując na art. 187 § 1 i art. 122 O.p. Sąd kasacyjny stwierdził, że pozostaje w związku z zasadami wyrażonymi w tych przepisach obowiązek organu administracji publicznej w postaci wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a więc dokonania interpretacji wyników przeprowadzonych dowodów w celu dokonania subsumcji faktów uznanych za udowodnione w stosunku do określonej – właściwej normy prawnej. NSA podkreślił, że obowiązek współdziałania przy dowodzeniu określonych faktów spoczywa również na stronie w jej interesie.

Sąd kasacyjny uznał, że taka konieczność zachodzi w szczególności w niniejszym postępowaniu z uwagi na sposób eksportu, jak twierdzi strona, samochodów osobowych jako wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych. Rzeczą strony będzie wykazanie m.in. poprzez dokumentację celną, iż określone części i akcesoria wyeksportowane stanowią elementy danego samochodu osobowego, od którego zapłacono akcyzę, czy zachodzi tożsamość danych części z określonym wyrobem gotowym będącym przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd zobowiązany był uwzględnić stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt I GSK 1013/09. Zgodnie bowiem z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej przywoływanej jako "p.p.s.a.") sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z przytoczonego przepisu wynika obowiązek sądu pierwszej instancji, który ponownie rozpoznaje daną sprawę (po uchyleniu przez NSA wcześniejszego wyroku w tej sprawie) do uwzględnienia oraz zastosowania wykładni prawa wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W powołanym wyroku Sąd kasacyjny zidentyfikował przedmiot sporu jako wymagający wyjaśnienia problem, czy wyroby akcyzowe niezharmonizowane, jakimi były wwiezione samochody osobowe marki C., za które zapłacono akcyzę, były tymi samymi wyrobami przy wywozie z kraju poza obszar celny Wspólnoty Europejskiej, czyli rozmontowanymi samochodami osobowymi. W zależności od stanowiska wyrażonego w tej kwestii eksport towarów mógł być zwolniony od akcyzy, bądź nie podlegał zwolnieniu, co w niniejszej sprawie przekładało się na sposób rozstrzygnięcia w sprawie zwrotu podatku akcyzowego.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 u.p.a., zwolnieniu od akcyzy podlegał eksport wyrobów akcyzowych. Stosownie do § 50a ust. 2 rozporządzenia zwolnieniem od akcyzy objęty był eksport wyrobów niezharmonizowanych, od których akcyza już została zapłacona na terytorium kraju. Zwolnienie to było realizowane przez zwrot zapłaconej kwoty akcyzy. Zgodnie z ust. 2 § 50a rozporządzenia zwolnienie to przysługiwało podmiotowi, który:

- dokonał zapłaty akcyzy za wyroby akcyzowe niezharmonizowane na terytorium kraju;

- dokonał eksportu wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych;

- posiadał dokument zgłoszenia celnego potwierdzający wywóz wyrobów z terytorium kraju poza obszar celny Wspólnoty Europejskiej.

W rozpoznanej sprawie okolicznością bezsporną jest, że przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego były samochody osobowe marki Cadillac, od których zapłacono cło i akcyzę. Zgodnie z zadeklarowanymi przez Skarżącą kodami CN: 84073390, 97071090, 87085090, 87084090 i 87089998 przedmiotem eksportu były części i akcesoria samochodowe, nadwozia, silniki spalinowe, które w świetle art. 2 u.p.a.i załącznika Nr 1 do tej ustawy nie są wyrobami akcyzowymi.

W omawianym wyroku Naczelny Sądu Administracyjny stwierdził, że poza obowiązkiem załączenia do wniosku o zwrot zapłaconej akcyzy dokumentów celnych i innych, o których mowa w § 50a ust. 4 rozporządzenia, dopuszczalne jest w tym postępowaniu prowadzenie postępowania dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia, czy eksportowane części samochodowe co do ilości i jakości są rzeczywiście częściami wwiezionych do Polski a następnie rozmontowanych samochodów osobowych C., za które zapłacono akcyzę. Sąd kasacyjny podkreślił, że chodzi tu o tożsamość części określonych samochodów osobowych, które jako wyrób akcyzowy niezharmonizowany wwieziono do Polski, a nie o zestawy części w ogólności, z których można zmontować samochód.

Naczelny Sądu Administracyjny wskazał, że postępowanie podatkowe, jakim jest m.in. zwrot zapłaconej kwoty akcyzy jest postępowaniem odrębnym niż wyjątkowo sformalizowane postępowanie celne. Dlatego też poza dokumentami celnymi, dla potrzeb zwrotu podatku akcyzowego należało wyjaśnić, czy rzeczywiście przedmiotem eksportu były sprowadzone i rozmontowane samochody osobowe C..

Sąd kasacyjny zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji przyjął, że cechy techniczne importowanego towaru były odmienne od cech technicznych towaru wywożonego, gdyż części samochodowe wywiezione zostały nie w grupach identyfikowanych budową danego samochodu oraz że przesądzającym w tym względzie jest opis i kod towaru w dokumentach celnych wywozowych. Natomiast strona skarżąca zarzuciła, że zgłoszenie celne nie może stanowić władczego rozstrzygnięcia, lecz organy podatkowe, którymi w przypadku postępowania o zwrot akcyzy są organy celne, mają obowiązek samodzielnie rozstrzygać w spornej kwestii. Skarżąca utrzymywała, że tożsamość towarów można sprawdzić poprzez weryfikację treści faktur eksportu i faktur zakupu oraz dokumentów celnych wwozowych i wywozowych, a także innych dowodów dokumentujących np. proces demontażu samochodów. Skarżąca podniosła, że podobnie jak organ dysponuje dokumentami pozwalającymi na wykazanie tożsamości towaru.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd kasacyjny zgodzić się z zarzutami Skarżącej co do naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w sposób mający wpływ na wynik sprawy, które to naruszenie wykluczył Sąd I instancji. Wskazał przy tym na obowiązek organu podatkowego polegający na zebraniu i wyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego. Jednocześnie podkreślił, iż obowiązek współdziałania przy dowodzeniu określonych faktów spoczywa również na stronie w jej interesie.

Naczelny Sądu Administracyjny stwierdził, że taka konieczność zachodzi w szczególności w niniejszym postępowaniu z uwagi na sposób eksportu, jak twierdzi strona, samochodów osobowych jako wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych. Sąd ten wskazał, że rzeczą strony będzie wykazanie m.in. poprzez dokumentację celną, iż określone części i akcesoria wyeksportowane stanowią elementy danego samochodu osobowego, od którego zapłacono akcyzę, czy zachodzi tożsamość danych części z określonym wyrobem gotowym będącym przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia.

Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w omówionym wyroku organ podatkowy zobowiązany jest uwzględnić w całości. Zobowiązany jest zatem do uzupełnienia materiału dowodowego przy czynnym udziale strony oraz do wszechstronnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego. Wobec niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przedwczesne jest rozpoznawanie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego.

Ponieważ organ podatkowy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, co stwierdził Naczelny Sądu Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji. Zakres, w jakim uchylona decyzja nie może być wykonana, określono zgodnie z art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy.