Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 340/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 80, artr. 81, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 68, art. 77
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 35a, art. 140aa ust. 1, art. 140 aa ust. 4 pkt 1 lit. a i b i pkt 2, art. 140ab ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
article: art. 41 ust. 1, ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2222
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "Główny Inspektor") zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "Wojewódzki Inspektor") z [...] listopada 2017 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł na K. S. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą K., dalej "skarżąca". Decyzja Głównego Inspektora została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: "k.p.a."), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 140aa ust.1, 3, 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm., dalej: "p.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222, dalej: "u.d.p.").

Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń:

[...] września 2017 r. w miejscowości G. na drodze wojewódzkiej nr [...] (dopuszczalny nacisk pojedynczej osi do 8 t) zatrzymano do kontroli dwuosiowy samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował M. B., który wykonywał przejazd drogowy na trasie G.-C. z ładunkiem bydła (ładunek podzielny).

Po dokonaniu ważenia pojazdu ustalono, że przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej. Nacisk ten, po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę wyniósł 12 t, co dało przekroczenie o 4 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 50 %). Podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych parametrów dopuszczalnych norm. Przebieg kontroli został utrwalony protokołem z dnia [...] września 2017 r. Podczas kontroli w charakterze świadka został przesłuchany kierowca pojazdu.

W uwagi na stwierdzone naruszenie Wojewódzki Inspektor wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec skarżącej.

Decyzją z [...] listopada 2017 r., wydaną na podstawie art. 64, 140aa ust. 1-3 p.r.d. i art. 104 § 1 k.p.a., [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 15 000 zł za brak zezwolenia kategorii VII – w pozostałych przypadkach.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła organowi przeprowadzenie kontroli w sposób nieprawidłowy, bez jej udziału, niezastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym, przeprowadzenie ważenia w sposób niezgodny z obowiązującą procedurą ważenia (bez podkładów wyrównawczych). Podnosiła, że przewożone bydło rasy Limuzeny jest bydłem stadnym, nadpobudliwym wręcz agresywnym, a w tracie wykonywania pomiarów bydło znajdowało się luzem w przestrzeni ładunkowej, co miało znaczenie dla prawidłowego przebiegu procedury ważenia. Do odwołania strona załączyła pismo powiatowego lekarza weterynarii, z zgodnie z którym zwierzęta nieprzyzwyczajone do wiązania nie powinny być wiązane.

Powołaną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2017 r. Główny Inspektor utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Powołując się na art. 64 ust. 1 p.r.d. wskazał, że ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia odpowiedniej kategorii oraz przestrzegania warunków określonych w tym zezwoleniu, natomiast za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z jego warunkami, nakłada się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej (art. 140aa ust. 1 p.r.d.). Stwierdził, że w sprawie nie mogły zostać zastosowane art. 189a § 2 k.p.a., art. 189e i f k.p.a. Główny Inspektor wskazał, że droga wojewódzka [...] stanowi drogę o dopuszczalnym nacisku osi do 8 t, gdyż stosownie do art. 41 ust. 3 u.d.p. drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1 (a więc określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 21 kwietnia 2017 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2017 r. poz. 878, dalej rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 2017 r.), drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu stwierdzono naruszenie dopuszczalnej normy: nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu wyniósł 12 t (po odjęciu błędu w wysokości 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) przekroczenie o 4 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 50 %), podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych.

W ocenie Głównego Inspektora, w myśl art. 140aa ust. 3 pk 1 p.r.d. karę pieniężną nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Uznał, że. organ I instancji prawidłowo nałożył karę pieniężną jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do p.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu po wyznaczonej trasie wskazanej w zezwoleniu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d. uzasadniał zatem nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w art. 140aa ust. 1 pkt 3 lit. c w wysokości 15 000 zł, jak za brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach.

Organ odwoławczy stwierdził, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów z [...] sierpnia 2017 r. a pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami zgodności wydanymi przez Okręgowy Urząd Miar w P. dnia 1 czerwca 2015 r. Ponadto kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzenia pomiarów oraz przysługujących mu uprawnieniach, a podpisując protokół nie zgłaszał uwag.

Główny Inspektor nie znalazł podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d., gdyż przewożonym ładunkiem nie było drewno czy ładunek sypki ale bydło. Organ również nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania na podstawie pozostałych okoliczności wyłączających odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Powołując się na art. 61 p.r.d. organ stwierdził, że przepis ten jasno określa obowiązki w zakresie przewozu ładunku i wskazuje, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osi pojazdu na drogę.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 68, art. 77 k.p.a. poprzez niedokładne rozpatrzenie sprawy, ustalenie stanu faktycznego sprawy niezgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie decyzji, niepodjęcie kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym nieprzesłuchanie w charakterze świadków kierowcy oraz strony, niezebranie wystarczającego dla wyjaśnienia sprawy materiału dowodowego, nieuwzględnienie przedłożonego materiału dowodowego, brak informacji o zakończeniu postępowania przed wydaniem decyzji w I i II instancji. Skarżąca ponadto zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 35a p.r.d. w zakresie definicji pojazdu nienormatywnego oraz przepisach wykonawczych do powyższej ustawy, stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 oraz załącznika nr 1. Podniosła, że pomniejszanie pomiaru o tzn. błąd pomiarowy wprowadza kuriozalną sytuację, iż niekiedy inspektor odejmując odchyłkę pomiarową powoduje "wejście" pojazdu w inną kategorię zezwolenia, a w konsekwencji wyższą karę. Skarżąca zarzuciła organowi, że podczas ważenia nie były używane podkłady wyrównawcze, a użyte wagi SAW 10C nie powinny być używane do wyznaczania masy całkowitej pojazdów. Skarżąca podkreśliła, tak jak w odwołaniu, że przewożone bydło rasy Limuzeny jest bydłem stadnym, nadpobudliwym wręcz agresywnym, a w tracie wykonywania pomiarów znajdowało się luzem w przestrzeni ładunkowej, co miało znaczenie dla prawidłowego przebiegu procedury ważenia. Skarżąca podała, że zwierzęta podczas transportu, jak i samego ważenia przemieszczają się w swojej wyznaczonej przestrzeni na skrzyni ładunkowej pojazdu. Zarzuciła, że dwuosiowy pojazd zważono jedną parą wag SAW 10C/II, co podważa wiarygodność dokonanego ważenia zarówno w zakresie nacisku osi pojazdu jak i ustalenia jego masy całkowitej. Wobec powyższego strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." – Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.).

Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona, bowiem obie zaskarżone decyzje, nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Zgodnie z art. 2 ust. 35a p.r.d. pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczanych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie zaś do art. 41 ust. 1 u.d.p. po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tejże ustawy. Na podstawie art. 41 ust. 2 u.d.p. właściwy minister do spraw transportu w drodze rozporządzenia mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego określa wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8.

W niniejszej sprawie zatrzymano do kontroli dwuosiowy samochód ciężarowy marki [...] na drodze wojewódzkiej nr [...] w miejscowości G.. Droga ta, jak prawidłowo wskazał organ, a czego nie kwestionowała strona, stanowi drogę o dopuszczalnym nacisku osi do 8 t. Stosownie bowiem do art. 41 ust. 3 u.d.p. drogi wojewódzkie inne niż drogi określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 2017 r., drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Droga [...] nie została wymieniona w powyższym rozporządzeniu dlatego też stanowi drogę o dopuszczalnym nacisku osi do 8 t.

Natomiast w wyniku ważenia kontrolowanego pojazdu stwierdzono, że nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) wyniósł 12 t, co dało przekroczenie o 4 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 50%) a pojazd wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych.

W niniejszej sprawie skarżąca kwestionowała pomiar dokonany wagami SAW 10C/II, gdyż podczas ważenia nie użyto podkładów wyrównawczych oraz dokonano ważenia wagami, które nie powinny być używane do wyznaczania masy całkowitej pojazdów.

Odnosząc się do powyższych zarzutów Sąd podkreśla, że podczas kontroli stwierdzono jedynie naruszenie nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu i nie stwierdzono przekroczenia innych dopuszczalnych norm (także dmc). Powyższe oznacza, że organ nie stwierdził przekroczenia rzeczywistej masy całkowitej pojazdu, tym samym zarzut dotyczący użycia wag, które nie powinny być używane do wyznaczania masy całkowitej pojazdów jest bezzasadny.

Należy wskazać, że z instrukcji wag SAW 10C/II nie wynika obowiązek używania podczas każdej procedury ważenia podkładów wyrównawczych. Zgodnie z pkt. 2.4 instrukcji jeżeli niemożliwe jest jednoczesne zważenie kół mostów dwu- lub trzyosiowych, należy zrównoważyć różnicę wysokości przy pomocy płyt pomocniczych. Z wykorzystania podkładek można zrezygnować jeżeli istnieją odpowiednie wgłębienia w nawierzchni w miejscu przeprowadzenia pomiarów, w których można umieścić wagę SAW. Natomiast z opisu naruszenia będącego załącznikiem do protokołu kontroli z [...] września 2017 r. wynika, że punkt wagowy w miejscowości G. wyposażony jest we wnęki o głębokości dostosowanej do wysokości użytych wag a podczas wykonywania pomiarów strefa ważenia nie zawierała żadnych zanieczyszczeń. Ważenie zostało dokonane zgodnie z instrukcją obsługi wag a pomiarów dokonano po ustabilizowaniu ładunku, ładunek nie przemieszczał się. Kierowca pojazdu był obecny przy sprawdzaniu normatywności pojazdu i widział wyniki pomiarów, nie wniósł uwag do czynności kontrolnych. Wagi w dniu kontroli posiadały ważne świadectwo zgodności wydane przez Okręgowy Urząd Miar w P.. Ponadto z zeznań świadka – kierowcy pojazdu jednoznacznie wynika, że nie miał on zastrzeżeń co do przeprowadzonej kontroli, potwierdził, że został pouczony o procedurze ważenia oraz mierzenia, potwierdził, że był obecny przy kontroli normatywności pojazdu oraz, że widział wyniki wskazane przez urządzenia pomiarowe. Ponadto świadkowi zostały okazane świadectwa legalizacji wag oraz protokół pomiaru równości terenu. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, brak było podstaw do stosowania podczas ważenia w niniejszym przypadku podkładów porównawczych.

Skarżąca w skardze zarzuciła również, że organ nie podjął niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego i nie przesłuchał w charakterze świadka kierowcy oraz strony, co było niezbędne w sprawie. Odnosząc się, do powyższego, jak zostało to już wyżej wskazane, kierowca pojazdu M. B. został przesłuchany w charakterze świadka [...] września 2017 r. (protokół zawiera 3 strony – k. 28-29 akt administracyjnych). Natomiast skarżąca wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania została pouczona o prawie złożenia wyjaśnień w sprawie i z uprawnienia tego skorzystała – do organu wpłynęło pismo z [...] września 2017 r. w którym zajęła stanowisko w sprawie wnosząc o umorzenie postępowania. W myśl art. 86 k.p.a. jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy organ administracji dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Wobec zgromadzonego w sprawie materiału, przesłuchania świadka i treści art. 86 k.p.a., zdaniem Sądu, organ nie był zobowiązany do przesłuchania w niniejszej sprawie skarżącej.

W dalszej części należy wyjaśnić, czy organy prawidłowo przyjęły, że kara w niniejszej sprawie zostanie nałożona jak za brak zezwolenia kategorii VII.

Kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego określa załącznik nr 1 do ustawy prawo o ruchu drogowym. Kategoria VII dotyczy pojazdów o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI oraz o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. W niniejszej sprawie nacisk osi przekraczał wartości 11,5 t – wynosił bowiem 12 t (co dało przekroczenie dopuszczalnej wartości o 50 %) i dlatego też inna kategoria niż VII nie byłaby właściwa. Uwagi zaś skarżącej dotyczące odejmowania błędów pomiarowych i "wejścia" pojazdu w inną kategorię zezwolenia a w konsekwencji wyższą karę nie znajdują odniesienia do przedmiotowej sprawy. Niezależnie od tego czy błąd pomiarowy został odjęty czy też gdyby nie został odjęty karę należało wymierzyć jak za brak zezwolenia kategorii VII. Kategoria VII jest najwyższą kategorią, co oznacza, że nie było możliwości "wejścia" pojazdu w inną, wyższą kategorię. Te same uwagi dotyczą wymierzonej kary 15 000 zł - jest to najwyższą karą, tak więc wyższa już nie mogła być wymierzona.

Zgodnie z art. 140aa ust 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie zaś do ust. 3 ww. artykułu karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na:

1) podmiot wykonujący przejazd;

2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1.

Z zacytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że kara pieniężna może być nakładana na podmiot wykonujący przejazd.

Zdaniem Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że w niniejszej sprawie przesłanki z art. 140 aa ust. 4 pkt 1 lit a i b p.r.d. nie miały zastosowania, gdyż strona nie wykazała, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem jak również nie wykazała, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Podstawą do umorzenia niniejszego postępowania nie mógł być też art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. – przewożonym ładunkiem było bydło, a w niniejszym przepisie jest mowa o ładunku sypkim oraz drewnie. Ponadto warto w tym miejscu wskazać, że to na skarżącej jako profesjonaliście prowadzącym działalność gospodarczą ciążą określone obowiązki wynikające z przepisów prawa. Zgodnie z art. 61 ust. 1 p.r.d. ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu; zgodnie zaś z ust. 2 wspomnianego artykułu ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby: 1) nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę; 2) nie naruszał stateczności pojazdu; 3) nie utrudniał kierowania pojazdem; 4) nie ograniczał widoczności drogi lub nie zasłaniał świateł, urządzeń sygnalizacyjnych, tablic rejestracyjnych lub innych tablic albo znaków, w które pojazd jest wyposażony. Skarżąca wykonując przejazd drogowy z ładunkiem jakim było bydło nie zastosowała się do obowiązków wynikających z wyżej wymienionego przepisu. Przyznała, że bydło nie było przywiązane, a także poza sporem jest, że nie zastosowała boksów dla zwierząt uniemożliwiających się ich przemieszczenie w przestrzeni ładunkowej.

Z treści skargi wynika wręcz, że skarżąca miała świadomość, że niezabezpieczony ładunek będzie się przemieszczał powodując przekroczenie nacisków osi pojazdu.

Należy odnieść się do przedstawionego przez stronę pisma Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. dotyczącego transportu zwierząt utrzymywanych w systemie chowu bezuwięziowego. Zdaniem Sądu, z powyższego pisma nie wynika, po pierwsze, że to przewożone w niniejszej sprawie bydło w ilości 10 sztuk było utrzymywane w systemie chowu bezuwięziowego. Po drugie, jeśli nawet było takim bydłem, nie oznacza to, że wykonujący przejazd, przewożąc takie bydło otrzymuje usprawiedliwienie dla naruszania przepisów prawa o ruchu drogowym czy też ustawy o drogach publicznych. Przeciwnie, przewoźnik nadal jest zobowiązany do przestrzegania przepisów prawa, czyli pojazd nie może przekraczać dopuszczalnych norm nacisków osi, jeżeli nie posiada zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. Wobec powyższego zasadnie została wymierzona kara w wysokości 15 000 zł. Zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d. – karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1 ustala się za brak zezwolenia kategorii VII a) w wysokości 5 000 zł gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10 %, b) 2 000 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10 % i nie więcej niż 20%, c) 15 000 zł – w pozostałych przypadkach. Nie ulega wątpliwości, że pojazd zatrzymany do kontroli na drodze wojewódzkiej nr [...] był pojazdem nienormatywnym.

Przewożenie bydła luzem nie podlega wyłączeniu spod odpowiedzialności administracyjnej w przypadku przekroczenia dopuszczalnych nacisków na oś. Przewoźnik wykonuje profesjonalnie przewóz i także transport zwierząt musi być zabezpieczony by spełniał ustawowe wymogi. Dopuszczalny nacisk pojedynczej osi na drodze, która się przemieszczał wynosił 8 t, a tymczasem, zgodnie z wynikami pomiarów nacisk pojedynczej osi kontrolowanego pojazdu wyniósł 12 t. Oznacza to, że przekroczenie dopuszczalnych norm było na każdej kategorii drogi. Tym samym organ zasadnie wymierzył karę 15 000 zł na podstawie art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit c p.r.d.

Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona; okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a (art. 81 k.p.a.).

W niniejszej sprawie organ zawiadamiając o wszczęciu postępowania pouczył stronę zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wojewódzki Inspektor w charakterze świadka przesłuchał kierowcę kontrolowanego pojazdu. Świadek ten był pouczony o dokonywanych przez inspektorów czynnościach i w nich uczestniczył.

Reasumując, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania ustaleń organów, które nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 6 k.pk., 7 k.p.a., 8 k.p.a, art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 68 k.p.a., art. 77 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego, a uzasadnienia faktyczne i prawne zawiera wskazane prawem elementy.

Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.