Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 209/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 210 § 1 pkt 4 i 6 i § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 5, art. 65, art. 68, art. 201, art. 209 ust. 3, art. 213
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: art. 73
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
article: art. 3 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 3 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Rz 583/11 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. S. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w P. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. wyrokiem z dnia 3 listopada 2011r. oddalił skargę A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie określenia kwoty długu celnego, z następującym uzasadnieniem.

W dniu [...] października 2008 r. A. S. (dalej: skarżąca), prowadząca działalność gospodarczą jako przedstawiciel pośredni M. J., złożyła w Urzędzie Celnym w R. zgłoszenie celne nr [...]. Zwróciła się o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzonego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, używanego i uszkodzonego samochodu osobowego marki VOLVO XC9, nr nadwozia VIN [...], poj. 3192 cm3, rodz. paliwa - benzyna, rok produkcji 2008. Sprowadzony towar zaklasyfikowała do kodu CN 87032490, określając wartość celną pojazdu na kwotę 17.697 PLN, na podstawie wartości transakcyjnej – 6.900 USD - wynikającej z faktury z dnia [...] sierpnia 2008 r. Tak określona wartość stanowiła podstawę do dokonania obliczeń należnego cła w wysokości 1.770 zł, podatku akcyzowego w wysokości 2.675 zł oraz podatku od towarów i usług w wysokości 4.915 zł. Do zgłoszenia celnego, oprócz faktury z dnia [...] sierpnia 2008 r., wystawionej przez W. A., dołączono również Certificate of Title z dnia [...].01.2008 r., ocenę techniczną nr [...] z dnia [...].10.2008 r. wraz z dokumentacją zdjęciową, a także wydruk z aukcji internetowej, na której oferowano do sprzedaży pojazd Volvo XC90 oraz oświadczenie o poniesionych kosztach transportu krajowego w wysokości 200 PLN.

Organ celny po analizie złożonych dokumentów powziął wątpliwość, czy zadeklarowana w zgłoszeniu wartość celna stanowi całkowitą płatność za importowany towar. Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w R. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie długu celnego, wzywając zarówno zgłaszającego – A. S. (A.), jak i importera – M. J., do przedłożenia dodatkowych wyjaśnień i dokumentów, potwierdzających zadeklarowaną wartość pojazdu. W toku postępowania organ ustalił, że deklarowana przez zgłaszającego cena zakupu stanowiła około 44 % wartości podobnego, nieuszkodzonego samochodu, przy czym ustalenia średnich cen samochodów na rynku kraju eksportu przeprowadzono po upływie ok. 24 miesięcy od faktycznej daty sprzedaży i dokonania zgłoszenia, co - z uwagi na spadek cen pojazdów mechanicznych w czasie - stanowiło okoliczność korzystną dla strony.

Biegły w wycenie z dnia [...] grudnia 2010 r., nr: [...] określił, iż wartość pojazdu nieuszkodzonego na dzień zgłoszenia celnego, określona według metody stopnia uszkodzenia wyniosła 116.100 PLN.

Po stwierdzeniu istnienia uzasadnionych podstaw do zakwestionowania wartości transakcyjnej, Naczelnik Urzędu Celnego w R. w dniu [...] marca 2011 r. wydał decyzję, którą określił prawnie należną kwotę, wynikającą z długu celnego, w wysokości 6.617 PLN, zaksięgował retrospektywnie kwotę 4.847 PLN, stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą prawnie należną, a kwotą wykazaną w zgłoszeniu celnym oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek od tej kwoty. Jako adresatów decyzji wskazano A. S. i M. J.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji w zakresie zakwestionowania wartości celnej importowanego towaru oraz określenia jej w oparciu o metodę ostatniej szansy, jak również w przedmiocie odpowiedzialności A. S. jako przedstawiciela pośredniego. Organ wyjaśnił, że w przypadku przedstawicielstwa pośredniego, dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest zgłoszenie celne. Stosownie zaś do art. 213 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dn.19.10.1992 r. ze zm.; dalej: WKC), jeżeli w odniesieniu do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników, są oni solidarnie zobowiązani do pokrycia tego długu. W ocenie organu odwoławczego, dane zawarte w zgłoszeniu oraz przyjęte przez A. S. upoważnienie nr [...], jednoznaczne wskazują na przedstawicielstwo pośrednie udzielone w celu reprezentowania M. J. Nie może tego faktu zmienić ani oświadczenie M. J. w sprawie rodzaju upoważnienia, ani też oświadczenie skarżącej o pomyłce w zakresie danych zawartych w zgłoszeniu i błędnym wydruku podpisanego upoważnienia.

W odniesieniu do kwestii wartości celnej importowanego towaru organ odwoławczy stwierdził, że uprawnienie do badania wiarygodności przedkładanych przez stronę dokumentów - zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym - oznacza zarówno możliwość badania autentyczności przedłożonych dokumentów, jak również prawdziwości zawartych w nich danych, w tym także prawdziwości zadeklarowanej przez stronę ceny transakcyjnej towaru. Podkreślił również, iż wykorzystanie w tego typu sprawach danych zawartych na stronach internetowych, stanowiących miarodajne źródło informacji, jest typowym działaniem organów, którego prawidłowość została wielokrotnie potwierdzona w toku kontroli sądowej. Po dokonaniu analizy przedłożonych przez stronę dokumentów, w tym przedłożonej oferty sprzedaży, dodanej do serwisu internetowego w dniu dokonania zgłoszenia celnego, co - zdaniem organu II instancji - wskazuje na chęć ukrycia rzeczywistej ceny zakupu towaru, Dyrektor Izby Celnej w P. przychylił się do stanowiska organu I instancji, iż zadeklarowana przez stronę wartość transakcyjna towaru wywołuje uzasadnione wątpliwości co do jej wiarygodności. Uprawniało to organy podatkowe do odstąpienia od ustalenia wartości celnej towaru w oparciu o podaną w zgłoszeniu cenę transakcyjną. Z uwagi na specyfikę towaru, właściwym było zatem zastosowanie metody ostatniej szansy z art. 31 ust. 1 WKC oraz skorzystanie z wyspecjalizowanych katalogów zawierających średnie ceny rynkowe pojazdów na terenie Wspólnoty, a także z opinii biegłych. Organ uwzględnił również sporządzoną w oparciu o fachowe i miarodajne źródła opinię biegłego, uwzględniającą wszystkie zgłoszone przez stronę uszkodzenia pojazdu, zawarte w przedłożonej ocenie technicznej. Nie uwzględnił zaś zastosowanego przez biegłego współczynnika zbywalności, dotyczącego potencjalnej, przyszłej sprzedaży pojazdu na rynku krajowym, bowiem w ocenie organu odwoławczego, okoliczność ta nie rzutuje na kwestię wartości celnej towaru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę na powyższą decyzję stwierdził, że próba dokonania sprostowania zgłoszenia celnego odnośnie rodzaju udzielonego przedstawicielstwa była niedopuszczalna z uwagi na fakt wcześniejszego przystąpienia przez organ do kontroli a posteriori w trybie art. 78 ust. 2 WKC. Sąd I instancji stwierdził, że po zwolnieniu towaru i dokonaniu kontroli, na zmianę rodzaju przedstawicielstwa nie mogło wpłynąć oświadczenie importera M. J., ani też oświadczenie skarżącej o pomyłce w zakresie danych w zgłoszeniu i błędnym wydruku upoważnienia, wobec czego solidarne określenie dłużników długu celnego w osobach skarżącej i importera było zasadne, w oparciu o treść art. 201 ust. 3 i 213 WKC.

W ocenie Sądu I instancji, dokonane przez organy administracyjne ustalenie wartości celnej sprowadzonego samochodu było prawidłowe. Zadeklarowana przez stronę skarżącą wartość pojazdu w kwocie 6.900 USD wzbudziła wątpliwości organu, wobec czego dokonano porównania zadeklarowanej wartości pojazdu z ofertami sprzedaży samochodów tego typu i marki na stronach internetowych. Przedział cenowy takich samochodów jak sprowadzony, w stanie nieuszkodzonym wynosił od 14.520 USD do 18.454 USD na stronie internetowej www.edmunds.com oraz od 18.900 do 32.995 USD na stronie www.autotrader.com. Również faktura z [...] sierpnia 2008 r., mówiąca o uszkodzeniu ramy, okazała się wątpliwej wiarygodności, z uwagi na niestwierdzenie takiego uszkodzenia w ocenie technicznej oraz w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym. Organy wykazały, że cena podana przez skarżącą była rażąco niska w stosunku do ceny pojazdów na rynku eksportera. Wątpliwości organów co do wysokości zadeklarowanej przez stronę wartości transakcyjnej uzasadniały odstąpienie od ustalenia wartości celnej towaru na podstawie tej metody. Odrzucenie przez organy celne wartości transakcyjnej jako podstawy ustalenia wartości celnej importowanego towaru nie było dowolne, lecz opierało się na uzasadnionych przesłankach. Źródłem uzasadnionych wątpliwości organów celnych była analiza cen kształtujących się na rynku amerykańskim. Zdaniem Sądu I instancji, organ posłużył się prawidłowymi metodami przy ustalaniu ceny sprowadzonego pojazdu (porównywanie tylko z właściwym modelem i rocznikiem). Takie postępowanie odpowiada wymogom zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

Sąd stwierdził, że w przypadku braku możliwości zastosowania metod opisanych w art. 30 WKC, wartość należało ustalić w oparciu o metodę opisaną w art. 31 WKC, tj. metodę "ostatniej szansy", co w rozpoznawanej sprawie zasadnie zostało uczynione przez organy. Sąd wskazał, że zgodnie z postanowieniami Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu, w sytuacji gdy wartość celna przywożonych używanych pojazdów samochodowych ustalana jest w oparciu o art. 31 WKC, istnieje możliwość skorzystania z wyspecjalizowanych katalogów lub czasopism zawierających średnie ceny rynkowe tych pojazdów na obszarze Wspólnoty. Ponadto powołany przez organ biegły rzeczoznawca, ustalając wartość rynkową i posługując się m.in. komputerowym systemem wyceny pojazdów "INFO-EKSPERT", przyjął bazową cenę pojazdu w kwocie 110.967 zł, obejmującą wszelkie korekty rejestracji, liczbę właścicieli, regularność przeglądów serwisowych pojazdu, import prywatny, stopień uszkodzenia, współczynnik stopnia uszkodzenia, współczynnik uszkodzeń ukrytych z wyjątkiem współczynnika zbywalności, korzystając z metody stopnia uszkodzenia. Organ I instancji przyjął - z korzyścią dla strony - wartość rynkową brutto ustaloną według "metody stopnia uszkodzenia", nie uwzględniając przy jej ustalaniu zastosowanej przez biegłego korekty z tytułu "współczynnika zbywalności" i przyjął za podstawę ustalenia wartości celnej samochodu wartość określoną przez rzeczoznawcę, odliczając od niej, zgodnie z obowiązującymi przepisami, należności występujące w związku z importem towaru tj.: 10% zwyczajowo przyjętej marży, 22% podatku od towarów i usług, 13,6% podatku akcyzowego oraz 10% cła.

W ocenie Sądu I instancji, główną przesłanką skorzystania ze wskazanej metody był fakt, iż dla organów celnych istotne znaczenie ma jedynie wartość pojazdu ustalona według stanu technicznego z dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, a nie wartość uwzględniająca potencjalne nakłady naprawcze. Podstawą do określania wartości pojazdu uszkodzonego - w tej metodzie - jest oszacowanie stopnia uszkodzenia pojazdu oraz określenie realnej wartości jego nieuszkodzonej części. Dopuszcza się zatem posługiwanie się katalogami i czasopismami fachowymi, jednakże konieczne jest uwzględnienie stanu pojazdu oraz wszystkich elementów indywidualnych wpływających na jego wartość. Sąd stwierdził, że uwzględnienie indywidualnych okoliczności każdego przypadku będzie utrudnione przy oparciu się wyłącznie na cenach katalogowych, jednakże zarzutu takiego nie można postawić opinii biegłego, która odnosi się do badania konkretnego pojazdu i uwzględnia w ostatecznej ocenie wartości wszystkie indywidualne elementy, takie jak: zużycie, naprawy, remonty, akcesoria dodatkowe.

W świetle przedstawionych okoliczności Sąd I instancji stwierdził, że materiał dowodowy został zgromadzony zgodnie z regułami procesowymi i stanowił wystarczającą podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jego oceny dokonano zaś zgodnie z zasadami logiki. W wyniku prawidłowych działań procesowych zastosowano właściwie zinterpretowane regulacje prawa materialnego.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła A. S., zaskarżając wyrok w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), zarzucono naruszenie:

I. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:

- naruszenie art. 235 w związku z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.), poprzez błędną ocenę w zakresie rodzaju udzielonego skarżącej pełnomocnictwa przez M. J., błędną interpretację oświadczeń woli składanych w toku postępowania celnego, a zmierzającego do sprostowania udzielonego pełnomocnictwa.

II. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi:

a) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., wobec pominięcia przez Sąd, okoliczności mającej istotne znaczenie dla wyjaśnienia sprawy, a mianowicie art. 68 oraz art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w zw. z art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. oraz naruszenie art. 5, 201 i 209 ust. 3 i 213 w związku z art. 65 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622) i art. 137 § 4 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 65 § 1 kodeksu cywilnego i art. 17 ust. 1 pkt 1 i art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535) przez uznanie, że pełnomocnictwo udzielone skarżącej miało charakter pełnomocnictwa pośredniego, co skutkuje zobowiązaniem jej do pokrycia należności podatkowo-celnych w sytuacji, gdy okoliczności, w jakich zostało złożone pełnomocnictwo, mając na uwadze również oświadczenia M. J. (z dnia [...].01.2011 r.) oraz utrwalone zwyczaje co do zasady i rodzaju pełnomocnictwa udzielanego agencjom celnym przy wykonywaniu czynności odprawy pojazdów mechanicznych dla podmiotów indywidualnych wskazują, że pełnomocnictwo jakie udzielono skarżącej w zamiarze stron miało charakter pełnomocnictwa bezpośredniego i jako takie winno być traktowane, tym samym skarżąca, działająca w oparciu o pełnomocnictwo bezpośrednie nie może być stroną postępowania w sprawie nienależytego ustalenia wysokości długu celnego.

b) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów celnych nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego. Sąd przyjął uzasadnienie organu, oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącego. Określanie wartość pojazdu, w związku z czym dokonywaniu ponownego oszacowania, i ustalania długu celnego, przy wykorzystaniu ofert internetowych nie jest prawidłowym ustaleniem, a przede

wszystkim nie powinno stanowić dowodu w sprawie, w oparciu o który zostaje wydane rozstrzygnięcie. Jest to dowód o charakterze powszechnie stosowanym w praktyce, ale nie przez organy, ale zwykłych obywateli. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Szczegółową argumentację na poparcie przedstawionych zarzutów strona wnosząca skargę kasacyjną przedstawiła w jej uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w P. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sposób sformułowania skargi kasacyjnej, wniesionej w tej sprawie, wymaga przypomnienia, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w § 2 tego przepisu, a która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami i nie ma prawa rozwijać, czy też doprecyzowywać stawianych zarzutów. Konsekwencją wprowadzenia zasady związania granicami skargi kasacyjnej jest wymóg - przy formułowaniu podstaw kasacyjnych - powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną - uchybił Sąd I instancji. Przedmiotem oceny sądu kasacyjnego mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Wśród wymogów, które ustawodawca stawia przed autorem skargi kasacyjnej w art. 176 p.p.s.a., wymieniono obowiązek uzasadnienia stawianych zarzutów. Brak uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej w istocie uniemożliwia ich merytoryczną ocenę.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że żaden z zarzutów nie usprawiedliwia wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.

I tak, objęty podstawami skargi kasacyjnej (pkt I jej petitum) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej stanowi, że decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne (§ 1 pkt 4), a uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (§ 4).

Niewątpliwie wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie stosuje przytoczonych przepisów, jednakże kontrola legalności zaskarżonej decyzji - stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. - obejmuje badanie czy organ nie uchybił przepisom postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując w podstawach kasacyjnych na naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej strona wyjaśniła, że uchybienie to polega na błędnej interpretacji oświadczeń składanych w toku postępowania celnego, a zmierzających do sprostowania udzielonego skarżącej pełnomocnictwa. Tak postawiony zarzut nie może być oceniony jako skuteczny. Skład orzekający stoi na stanowisku, że uchybienie wymogom uzasadnienia, przewidzianym w przytoczonych przepisach, można uznać za uchybienie proceduralne mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdy wady tego uzasadnienia pozbawiają stronę możliwości wdania się w spór czy też gdy wskutek tych uchybień nie ma możliwości kontroli sądowej zaskarżonej decyzji. Taka sytuacja w sprawie nie zachodzi i tego typu zarzut stawiany w sprawie nie jest. Strona zmierza do podważenia ustaleń, że skarżąca była przedstawicielem pośrednim. Zarzutem naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej nie mogą być jednak skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, dokonana w sprawie ocena dowodów czy też prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego.

Treść kolejnego zarzutu (pkt II a petitum skargi kasacyjnej) także zmierza do wykazania, że Sąd I instancji błędnie uznał skarżącą za przedstawiciela pośredniego, a tym samym za dłużnika celnego.

W tej kwestii sformułowano dwojakiego rodzaju zarzuty. Wskazano na naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 68, 5, 201, 209 ust. 3 i 213 w związku z 65 WKC.

Tymczasem, zgodnie z art. 73 ustawy - Prawo celne, do postępowań w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV Ordynacji podatkowej /.../. Zarzut naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jest więc całkowicie niezasadny i nie daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwości kontroli ustaleń faktycznych w tym zakresie, przyjętych przez Sąd I instancji przy wyrokowaniu.

Odnośnie do zarzutu naruszenia wskazanych wyżej przepisów WKC należy stwierdzić, że są to przepisy prawa materialnego. Wbrew wymogom wynikającym z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w skardze kasacyjnej nie sprecyzowano czy naruszenie tych przepisów nastąpiło przez ich błędną wykładnię czy też przez ich niewłaściwe zastosowanie. Dostrzeżona wadliwość w konstrukcji sprecyzowania podstawy kasacyjnej nie skutkuje jednak niemożliwością jej rozpoznania. Opisany sposób naruszenia ("przez uznanie, że pełnomocnictwo /.../ miało charakter pełnomocnictwa pośredniego") pozwala bowiem przyjąć, że zarzut dotyczy prawidłowości zastosowania przepisów.

Przepis art. 5 WKC jest przepisem regulującym prawo przedstawicielstwa. Przepis posiada 5 jednostek redakcyjnych. Brak wskazania, w jakim zakresie przepis ten został naruszony, uniemożliwia merytoryczną ocenę trafności zarzutu. Analogicznie ocenić należy zarzut naruszenia art. 201 WKC – dotyczącego długu celnego w przywozie. Co do zarzutu naruszenia art. 209 wskazano, że uchybiono ust. 3. Zarzut jest jednak nietrafny już z tego względu, że związany z nim przepis reguluje kwestię dłużników – ale długu celnego w wywozie. Ostatni z objętych omawianym zarzutem przepisów stanowi, że jeżeli w odniesieniu do tego samego długu występuje kilku dłużników, są oni solidarnie zobowiązani do pokrycia tego długu.

Treść przytoczonej regulacji wskazuje jednoznacznie, że nie stanowi on podstawy prawnej do oceny jakiego rodzaju przedstawicielem była skarżąca i czy zachodziły podstawy do uznania jej za dłużnika długu celnego.

Skarga kasacyjna zmierzała nadto do zakwestionowania ustaleń faktycznych - co do określenia wartości pojazdu (pkt II b petitum skargi kasacyjnej). W tym zakresie sformułowano zarzut naruszenia art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jak już wyżej wskazano do postępowań w sprawach celnych nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzut jest więc chybiony. Nie można bowiem Sądowi I instancji postawić zarzutu, że z uchybieniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wadliwie nie dostrzegł naruszenia przez organy celne art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., skoro przepisy te zastosowania w sprawie znaleźć nie mogły i faktycznie stosowane nie były.

Wyjaśnienia wymaga też, że według art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis ten jest jednym z przepisów wyznaczających zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd mógłby przepis ten naruszyć gdyby dokonał kontroli innej niż kontrola działalności administracji lub też, gdyby zastosował środki inne niż te, określone ustawą. Ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej, jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie. Wadliwe ich zastosowanie jest kwestią odrębną.

Z tych wszystkich względów wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie znajduje usprawiedliwienia w podstawach kasacyjnych.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje oparcie w art. 204 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).