Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 486/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.15 ust. 1 , art. 16 ust. 1 pkt 46
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art. 88 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca), Sędziowie NSA Anna Kwiatek, Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Referent stażysta Julita Urbaś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 września 2009 r. sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych - oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Lu 486/09

UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania "A" w W. / Spółki /, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – O.p. / utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...], określającą Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. w wysokości 113 033 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej uzasadniał, że Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów w rozpatrywanym roku podatkowym o 34 836,07 zł, bo niezasadnie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów:

- kwotę 33 606,56 zł z faktury VAT [...] z 11 czerwca 2004 r., wystawionej przez "B" w W. za organizację cyklu konferencji w H. dla swoich pracowników z dziedziny prawa celnego, podatku VAT, podatku akcyzowego w związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej;

- kwotę 1 229,51 zł z faktury VAT 1/2004 z 3 listopada 2004 r., wystawionej przez "C" w B. za wynajem lokalu.

Dyrektor Izby Skarbowej uzasadniał, że brak jest dokumentacji potwierdzającej konferencję w H., grono jej uczestników, prowadzących, jej przedmiot. Dokumentów na te okoliczności nie przedstawiła ani sama Spółka ani wystawca faktury, pomimo wezwań przez organ podatkowy. Świadkowie: B. D. / Prezes "B" zeznała, że nie kojarzy faktury [...]; L. J. potwierdził fakt uczestnictwa w szkoleniach w H. ale nie sprecyzował roku, a w 2004 r. nie był już pracownikiem Spółki; M. S., F. H. także nie byli pracownikami Spółki w 2004 r., dlatego nie mogli uczestniczyć w konferencji organizowanej dla pracowników; W. W. był Prezesem "B" do 2002 r. i jego wiedza obejmowała lata poprzedzające 2004 r.

Dyrektor Izby Skarbowej uzasadniał, że brak jest dokumentacji potwierdzającej spotkanie objęte fakturą [...], imienne grono jego uczestników, przedmiot tego spotkania. Spółka wyjaśniła, że w spotkaniu mieli uczestniczyć jej pracownicy oraz przedstawiciele stowarzyszenia zrzeszającego Agencje Celne. Grono uczestników nie zostało sprecyzowane. Twierdzeniu Spółki przeczy pismo Naczelnika Urzędu Celnego z [...], w myśl którego pracownicy tego Urzędu / Oddziału Celnego w K., Referatu I Szczególnego Nadzoru Podatkowego / nie potwierdzili udziału w spotkaniu wskazywanym przez Spółkę.

Dyrektor Izby Skarbowej ocenił, że całokształt wyczerpująco zgromadzonych dowodów nie potwierdza faktu zorganizowania cyklu konferencji, o której stanowi faktura [...], nie potwierdza faktu spotkania zgodnie z fakturą [...], w rezultacie nie potwierdza poniesienia przez Spółkę wydatków opisanych w tych fakturach.

Dyrektor Izby Skarbowej ocenił, że całokształt wyczerpująco zgromadzonych dowodów nie potwierdza celowości, racjonalności wydatków opisanych w fakturach [...], [...], w konsekwencji nie potwierdza związku tych wydatków z przychodem Spółki osiągniętym bądź racjonalnie przewidywanym.

W tych okolicznościach sprawy Dyrektor Izby Skarbowej stanął na stanowisku, że wskazane faktury nie dowodzą poniesienia przez Spółkę wydatków w warunkach kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych / Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w rozpatrywanym roku podatkowym – u.p.d.o.p. /.

Dyrektor Izby Skarbowej uzasadniał, że stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.p. należało zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów Spółki w rozpatrywanym roku podatkowym kwotę 4 173,14 zł podatku od towarów i usług, który nie podlegał odliczeniu stosownie do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] w sprawie podatku od towarów i usług Spółki za maj do grudnia 2004 r.

Dyrektor Izby Skarbowej uzasadniał, że wbrew zarzutom Spółki, postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone z zachowaniem wymogów z art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 O.p. Ocenił, że kwestia powiadomienia organu pierwszej instancji o przeniesieniu siedziby Spółki 26 lipca 2006 r. / z W. gmina Z. do W. / nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.

2. Spółka wniosła skargę na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Zarzuciła naruszenie art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. przez nierozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, przez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego i błędne przyjęcie, że nie ma związku przyczynowego między osiągniętym przychodem Spółki a jej wydatkami poniesionymi na cykl szkoleń i na spotkanie w wynajętym lokalu.

Zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. przez zakwestionowanie wydatków Spółki, dokumentowanych fakturami: [...], [...], jako kosztów uzyskania przychodów w sytuacji, w której te wydatki miały związek z przychodami Spółki w 2004 r.

Spółka argumentowała, że zakwestionowane wydatki zostały udokumentowane fakturami [...], [...], oświadczeniem E. D.. Wskazała na stanowisko prawne w wyroku w sprawie I SA/Wr 587/04. Argumentowała, że zeznania E. D. nie podważają faktu przeprowadzenia szkoleń, nie podważają związku wydatku z uzyskaniem przychodów. Odmienna argumentacja organów podatkowych jest sprzeczna z logiką, pomija specyficzny charakter usług niematerialnych. Argumentowała, że "...Zaprezentowane powyżej uwagi należy odnieść również do kosztu obejmującego spotkanie w kawiarni w B. Ustne negocjacje, rozmowy handlowe prowadzone między ewentualnymi przyszłymi kontrahentami należą do typowych zjawisk w sferze działalności gospodarczej. Nie ulega wątpliwości, że mają one na celu zapewnienie źródeł przychodów, ich podtrzymanie. Uczestnictwo pracowników w szkoleniach z zakresu newralgicznych dziedzin prawa, ulegających częstym zmianom również pośrednio łączy związek przyczynowo-skutkowy z osiągniętym w przyszłości przychodem...". Argumentowała, że gdyby podzielić stanowisko organów podatkowych, to "...należałoby konsekwentnie zakwestionować zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wszelkie wydatki z kręgu szkoleniowych, ponoszone przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą."

Argumentowała, że "...najistotniejszy dla rozstrzygnięcia proces oceny dowodów następuje poza udziałem strony. Czynność "wypowiedzenia się" nie wyklucza bynajmniej takiej oceny zgromadzonego materiału przez organ podatkowy, która jest sprzeczna z wynikami całego postępowania, co miało miejsce w niniejszej sprawie."

3. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko, argumentację wyrażone w zaskarżonej decyzji.

4. W sprawie I SA/Lu 49/07 Sąd kontrolował legalność decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] w sprawie podatku od towarów i usług Spółki za maj do grudnia 2004 r. Uchylił decyzje organów podatkowych obu instancji. W uzasadnieniu prawomocnego wyroku Sąd stwierdził, że same faktury: [...], [...] nie dowodzą wykonania zakwestionowanych usług na rzecz Spółki. Wykonanie zakwestionowanych usług nie zostało udokumentowane, nie zostało dowiedzione zeznaniami świadków: L. J. potwierdził swój udział w szkoleniach w miejscowości H., ale stwierdził, że było ich dużo, nie wskazał w którym roku miało to miejsce, w 2004 r. nie był już pracownikiem Spółki; M. S. w 2004 r. nie była pracownikiem Spółki, dlatego nie mogła uczestniczyć w szkoleniach organizowanych wyłącznie dla pracowników; F. H. nie był zatrudniony w Spółce, dlatego nie mógł uczestniczyć w szkoleniach organizowanych wyłącznie dla jej pracowników; W. W., Prezes Zarządu "B" w latach 1999-2002 składał zeznania na okoliczność świadczenia usług Spółce w 2002 r., w ramach wykonywania umowy z dnia 31 lipca 2000 r.

Sąd stwierdził, że kiedy Spółka nie wykazała w żaden sposób poniesienia wydatków na organizację cyklu konferencji oraz wynajem lokalu w łącznej kwocie 34 836,07 zł, to odpowiada prawu stanowisko organu podatkowego, że ta kwota nie jest kosztem uzyskania przychodów 2004 r. Tym samym ziściła się hipoteza normy prawnej zawartej w art. 88 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. / Dz. U. Nr 54, poz. 535 /.

Sąd stwierdził, że Spółka była uprawniona odliczyć kwoty podatku naliczonego z tytułu rat leasingu i zakupu paliwa do samochodu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5. Skarga Spółki jest niezasadna.

6. Kwestią sporną w rozpatrywanym postępowaniu podatkowym jest zaliczenie przez Spółkę wydatków opisanych fakturami: [...] i [...] do kosztów uzyskania przychodów Spółki w 2004 r.

7. Wbrew zarzutom skargi organ podatkowy nie naruszył art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., kiedy zakwestionował skarżącej Spółce zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów 2004 r. wydatków w łącznej kwocie 34 836,07 zł, objętych fakturą [...] wystawioną przez "B" za organizację cyklu konferencji oraz fakturą [...] wystawioną przez "C" za wynajem lokalu / z odręczną adnotacją na odwrocie tej faktury w brzmieniu " spotkanie agencji z celnikami " /.

8. Przepis art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. określa pojęcie kosztów uzyskania przychodów. Przepis art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym w roku podatkowym objętym zaskarżoną decyzją stanowił, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 / dalsze brzmienie nie ma zastosowania w okolicznościach tej sprawy /.

Koszty uzyskania przychodów to na gruncie prawa podatkowego kategoria wydatków pozostających w związku z efektem działalności gospodarczej, który w określonych konkretnie okolicznościach potencjalnie może być osiągnięty. Zaliczenie konkretnego wydatku podatnika do kosztów uzyskania przychodów jest uzależnione od powiązania poniesionego wydatku z działalnością gospodarczą podatnika. Ten związek przyczynowy między wydatkiem a przychodem nie musi być bezpośredni. Wystarczy, że będzie potencjalny. Wydatek będący kosztem uzyskania przychodów musi być właściwie udokumentowany. Oczywiście udokumentowanie wydatku ma odzwierciedlać rzeczywisty przebieg zdarzeń. To udokumentowanie ma być nie tylko formalnie prawidłowe, ale ma być również prawidłowe w rozumieniu materialnym.

Podsumowując, kosztem uzyskania przychodów będzie tylko taki wydatek, który: został poniesiony przez podatnika; jest definitywny / rzeczywisty /; pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą; poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub może mieć inny wpływ na wielkość przychodów osiągniętych lub zamierzonych; został właściwe udokumentowany.

Za koszty uzyskania przychodów ustawodawca uznał tylko te wydatki, które mają związek z działalnością gospodarczą, które mają lub mogą mieć wpływ na wielkość przychodu podatnika. Wykładnia gramatyczna art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. wskazuje, że podatnik ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki, kiedy wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz ich wpływ na rozmiar osiąganych czy planowanych przychodów choćby potencjalny. To, że koszt uzyskania przychodów musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów oznacza, że wydatek musi być poniesiony w taki sposób, by racjonalnie działający przedsiębiorca mógł w związku z nim spodziewać się z dużym prawdopodobieństwem wystąpienia przychodu w konkretnych warunkach.

Ocena czy w konkretnym stanie faktycznym zachodzi związek poniesionego kosztu z celem w postaci osiągnięcia przychodów będzie wynikiem ustalenia czy poniesiony wydatek przyczynił się lub racjonalnie rzecz oceniając mógł się przyczynić do osiągnięcia przychodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Ustawodawca nie stawia wymogu, by poniesiony koszt przyniósł określony przychód, lecz by był poniesiony w celu jego osiągnięcia.

Zatem kosztem uzyskania przychodów są racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki podatnika, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których poniesienie zmierza do osiągnięcia przychodów. Podatnik każdorazowo powinien wykazać celowość poniesienia wydatku czyli, że poniesione wydatki, które zaliczył do kosztów uzyskania przychodów, w racjonalnej ocenie mogły co najmniej hipotetycznie przynieść przychód. Ta racjonalność wydatku ma być oceniana przy uwzględnieniu konkretnej sytuacji danego podatnika.

Wydatek będzie kosztem uzyskania przychodów, kiedy był dokonany celowo w prowadzonej działalności gospodarczej, służącej osiągnięciu przychodu. Każdy wydatek wymaga indywidualnej oceny pod kątem związku z przychodem. Ocena czy w konkretnym przypadku między wydatkiem a możliwością uzyskania przychodu zachodzi związek przewidziany w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. musi być oparta na ustaleniu, czy poniesiony wydatek przyczynił się lub mógł się przyczynić do osiągnięcia przychodu przez podatnika. Musi istnieć racjonalna podstawa takiego związku wydatku z przychodem. Tylko taki wydatek podatnika będzie koszem uzyskania przychodów, który został poniesiony w celu uzyskania przychodu podatnika.

O tym czy określony wydatek stanowi koszt uzyskania przychodów decyduje rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych. Dowody w postaci rachunków, faktur czy paragonów odzwierciedlać muszą faktyczne zdarzenia gospodarcze. Oznacza to, że muszą istnieć możliwości sprawdzenia, powiązania dokumentów księgowych, umów, faktur z określonymi czynnościami faktycznymi, które mają dokumentować. Podatnik powinien wykazać, że określone czynności faktycznie zaistniały i wiążą się z nimi poniesione, ściśle określone wydatki. Okoliczności, że podpisano kontrakt, wystawiono faktury, dokonano zapłaty, same nie stanowią przesądzających dowodów, że czynność została rzeczywiście wykonana, a poniesiony wydatek rzeczywiście pozostawał w związku z działalnością gospodarczą podatnika i to w związku celowym w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Także przy usługach niematerialnych zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów musi opierać się na udowodnieniu konkretnych zdarzeń. Sam fakt zawarcia umowy, wystawienia faktury, wypłaty wynagrodzenia oraz ogólne stwierdzenie, że chodzi o szkolenie, cykl konferencji czy poszerzenie, utrzymanie kontaktów handlowych, to nie dowód celowości wydatku w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Szerzej na temat kryteriów określających koszty uzyskania przychodów wyroki w sprawach: SA/Po 1393/92, SA/Wr 1242/94, SA/Sz 158/95, III SA 919/02, SA/Gd 1380/95, SA/Rz 1020/95, I SA/Gd 91/97, SA/Kr 1768/94, SA/Sz 3298/95, SA/Bd 1627/03, II FSK 279/05, I SA/Wr 1377/01, FSK 768/04, I SA/Ka 2117/02, SA/Bd 1818/03, l SA/Ka 1241/96, l SA/Gd 52/01, l SA/Ka 1560/02, SA/Bd 1514/03, SA/Sz 2487/02, SA/Sz 1387/02, I SA/Bk 159/04, I SA/Lu 230/97, III SA 64/00, I SA/Gd 986/97, I SA/Po 1362/98, I SA/Gd 403/99, III SA/Łd134/99, I SA/Gd 1367/98, SA/Rz 1596/97, SA/Sz 1808/96 oraz A. Mariański "Brak podstaw do stosowania cywilnoprawnego pojęcia związku przyczynowo-skutkowego jako przesłanki uznania kosztu podatkowego", PP 2006/6/13 /.

9. Wbrew zarzutom skargi organ podatkowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające tak, jak tego wymaga Ordynacja podatkowa, gdyż: zgodnie z art. 122 O.p. podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; zgodnie z art. 187 § 1 O.p. zebrał kompletny materiał dowodowy, który wyczerpująco rozpatrzył, w tym wszystkie dowody oferowane przez skarżącą; zgodnie z art. 191 O.p. ocenił zgromadzone dowody w granicach swobodnej oceny, spójnie, logicznie, w myśl zasad doświadczenia życiowego. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające pozwoliło organowi podatkowemu prawidłowo ustalić okoliczności istotne dla oceny zasadności zastosowania art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Wbrew zarzutom skargi, stanowisko organu podatkowego jest wynikiem rozważenia zeznań świadków w granicach swobodnej oceny dowodów. Prawidłowo organ podatkowy stwierdza, że kiedy świadkowie nie pamiętają lub nie znają konkretnych okoliczności towarzyszących zdarzeniom opisanym w fakturach, to ich zeznania nie dowodzą twierdzeń skarżącej. Taka ocena zeznań świadków nie jest dowolna, pozostaje w granicach ustawowej swobody. Wbrew zarzutom skargi treść zeznań świadków przesłuchanych w sprawie uzasadnia ustalenia faktyczne organu podatkowego. Świadkowie nie potwierdzili zdarzeń opisanych w zakwestionowanych fakturach, nie potrafili opisać okoliczności im towarzyszących, ściśle przebiegu konferencji, spotkania, ich przedmiotu i uczestników. Wbrew zarzutom skargi, ustalenia organu podatkowego dowodzą wyczerpującego rozważenia całokształtu zeznań świadków, wprost zgodnie z ich treścią. Spółka pomija, że kiedy zeznania świadków nie wykluczają organizowania konferencji czy wynajmu lokalu, to w ten sposób jeszcze nie potwierdzają tych zdarzeń. Dlatego odpowiada prawu ocena organu podatkowego, że świadkowie nie potwierdzili zdarzeń opisanych w zakwestionowanych fakturach. Odmienne stanowisko Spółki pomija, że o tym czy dany wydatek spełnia ustawowe kryteria kosztu uzyskania przychodów decyduje wyłącznie wiarygodny materiał dowodowy. Pełnomocnik Spółki w toku postępowania podatkowego nie podważał braku dokumentacji źródłowej, dotyczącej zdarzeń opisanych w zakwestionowanych fakturach. Pełnomocnik Spółki nie może skutecznie podważać legalności ustaleń faktycznych organu podatkowego, które są rezultatem oceny wyprowadzonej wprost z treści zeznań świadków, przy braku dokumentów źródłowych, bo tak dokonane ustalenia faktyczne są wynikiem oceny materiału dowodowego w granicach ustawowej swobody, przyznanej organowi podatkowemu. Pełnomocnik Spółki pomija w swej argumentacji, że oświadczenie będące dokumentem prywatnym dowodzi jedynie, że osoba, która je podpisała złożyła oświadczenie danej treści. Natomiast samo oświadczenie / dokument prywatny / nie dowodzi, że jego treść odpowiada stanowi rzeczywistemu i dlatego sam dokument prywatny nie może podważać legalności ustaleń faktycznych opartych na całokształcie wyczerpująco zgromadzonych dowodów, wyczerpująco i wszechstronnie rozważonych, spójnie, logicznie i zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego. Kontrolując zaskarżoną decyzję należy stwierdzić, że treść zeznań świadków nie daje podstaw do podważenia legalności oceny dowodów, ustaleń faktycznych, w konsekwencji zaskarżonej decyzji.

Kontrolując zaskarżoną decyzję stwierdzić należy, że organ podatkowy wyczerpał dostępne źródła dowodowe, wyczerpał inicjatywę dowodową z urzędu, nie ograniczył się tylko do wniosków dowodowych skarżącej.

Pomimo wezwań, organom podatkowym obu instancji nie została przedłożona żadna dokumentacja na okoliczność zdarzeń opisanych w zakwestionowanych fakturach / w odniesieniu do cyklu konferencji na okoliczność grona wykładowców, grona uczestników, programu; w odniesieniu do wynajmu lokalu na okoliczność grona uczestników, przedmiotu spotkania /.

Podsumowując, organ podatkowy zrealizował wymagania dyktowane przez art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. i na tej podstawie zgodnie z prawem ocenił, że brak jest podstaw, by wydatki opisane w fakturach: [...], [...] miały stanowić koszty uzyskania przychodów Spółki w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Odpowiada prawu ocena organu podatkowego, że materiał dowodowy kompletnie zgromadzony i wyczerpująco rozważony w sprawie, w granicach ustawowej swobody, nie dał wiarygodnych podstaw do przyjęcia, że wydatki opisane tymi fakturami są rzeczywiście związane z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółki, że zostały poniesione w celu uzyskania przychodów. Organ podatkowy zasadnie ocenia, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na skonkretyzowanie okoliczności i charakteru zdarzeń objętych tymi fakturami, grona ich uczestników, rzeczywistego celu. Organ podatkowy zasadnie stoi na stanowisku, że w okolicznościach tej sprawy sam fakt wystawienia zakwestionowanych faktur nie stanowi wystarczającej podstawy do zaliczenia wydatków w nich opisanych do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Odpowiada prawu stanowisko organu podatkowego, że opis wydatków w zakwestionowanych fakturach nie dowodzi związku tych wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółki, nie dowodzi celu tych wydatków w postaci uzyskania przychodów Spółki.

Ta ocena daje zgodną z prawem podstawę stanowisku organu podatkowego, że całokształt wyczerpująco zgromadzonych dowodów nie uzasadnia zaliczenia tak nieskonkretyzowanych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., bo nie pozwala przypisać tym zdarzeniom ani związku / choćby pośredniego / z działalnością gospodarczą Spółki, ani celu w postaci uzyskania / zwiększenia / przychodu czy choćby możliwości uzyskania przychodu.

Tej treści stanowisko organu podatkowego nie jest dowolne. Wbrew zarzutom skargi zostało prawidłowo wywiedzione z zeznań świadków, którzy nie potwierdzili tych konkretnych zdarzeń opisanych w zakwestionowanych fakturach. Spółka w swej argumentacji pomija, że kiedy świadkowie nie potrafili sprecyzować, kto uczestniczył w spotkaniach, jaki był przedmiot tych spotkań, to te zeznania nie dowodzą przesłanek z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Wydatek dokumentowany fakturą tylko wtedy jest kosztem uzyskania przychodów, kiedy faktura dokumentuje wydatek poniesiony na działania rzeczywiście związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, podjęte w rzeczywistym celu uzyskania przychodów. W sytuacji, kiedy istnieje uzasadniona wątpliwość czy wydatek dokumentowany fakturą jest kosztem uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., podatnik powinien wykazać organowi podatkowemu, w sposób niebudzący wątpliwości, że poniósł go w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, w celu uzyskania przychodów. Faktura jest dokumentem prywatnym i nie korzysta z domniemania, że zdarzenie w niej opisane odpowiada stanowi rzeczywistemu.

Przy tego rodzaju usługach, którym należy przypisać charakter niematerialny, to podatnik musi wykazać, że usługi te zostały rzeczywiście wykonane, miały na celu uzyskanie przychodu i że wykonał je podmiot, na rzecz którego poniesiono wydatek / por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2007r., sygn. II FSK 1425/06, LEX nr 361227 /. Odmienne stanowisko Spółki nie odpowiada prawu.

Niezależnie od tego, że cel wydatku określa sam podatnik, to organy podatkowe w ramach uprawnień kontrolnych mają prawo, a wręcz obowiązek oceniać czy czynności podatnika w tym zakresie nie naruszają prawa i w konsekwencji weryfikować stanowisko podatnika kwalifikującego dane wydatki do kosztów uzyskania przychodu.

W tych okolicznościach sprawy organ podatkowy zasadnie stwierdza, że nie zostało udowodnione, by zakwestionowane wydatki spełniały ustawowe przesłanki kosztu uzyskania przychodów.

10. Stanowisko organu podatkowego, że kwota podatku naliczonego, który podlegał odliczeniu za stanowiskiem prawnym w sprawie I SA/Lu 49/09, jest kosztem uzyskania przychodów Spółki, jako korzystne dla Spółki w tej sprawie / dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych /, nie stanowiło podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji stosownie do art. 134 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – p.p.s.a. /.

11. Ma rację odwoławczy organ podatkowy, że nie jest okolicznością istotną zmiana siedziby Spółki. Postępowanie kontrolne, odpowiednio podatkowe / art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej, Dz. U. z 2004 r. Nr 8 poz. 65 ze zm. – u.k.s. / zostało wszczęte przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej postanowieniem z 28 listopada 2005 r., doręczonym Spółce 12 grudnia 2005 r., w szczególnym reżimie właściwości przewidzianym w art. 13a pkt 1, 2 u.k.s. W dalszej kolejności miały zastosowanie art. 10 ust.2 pkt 7 i art. 24a u.k.s.

Przepis art. 13a u.k.s. został uchylony z 6 maja 2006 r. ustawą z dnia 24 lutego 2006 r. o zmianie ustawy o kontroli skarbowej oraz ustawy - Ordynacja podatkowa / Dz. U. Nr 66, poz. 470 – ustawa zmieniająca /, ale należy wskazać na przepis przejściowy art. 3 ustawy zmieniającej, który miał zastosowanie. Ten szczególny reżim właściwości organu podatkowego / art. 31 ust. 2 pkt 1 u.k.s. / nie był ustawowo warunkowany siedzibą Spółki.

12. Z tych względów należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.