Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2257/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 5
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Go 53/15 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. i odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Go 53/15, oddalił skargę C., sp. z o. o. z siedzibą w W. (Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wlkp. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. i odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a."

W motywach orzeczenia sąd I instancji podał, że wnioskiem z 12 grudnia 2013 r. Spółka wystąpiła do Prezydenta Miasta G.. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2008 - 2013 w łącznej kwocie 535 956 zł, w tym za rok 2010 w kwocie 89 326 zł. W załączonej do wniosku korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości zmniejszyła podstawę opodatkowania budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej z zadeklarowanej pierwotnie wartości 9 632 871 zł. do wartości 5 166 582 zł. Uzasadniając wniosek strona wskazała, że w zakresie podstawy opodatkowania budowli "Drogi, place, chodniki", obiekt ten stanowiący budowlę dla potrzeb rozliczeń z tytułu podatku od nieruchomości, nie stanowi odrębnego środka trwałego. Nakłady poniesione na wytworzenie przedmiotowej budowli są zagregowane w wartości początkowej środka trwałego "Budynek CH Galeria A.", opodatkowanego dla potrzeb rozliczeń z tytułu podatku do nieruchomości jako budynek od powierzchni użytkowej. Powołując przepis art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej jako "u.p.o.l", Spółka stwierdziła, że przepis ten odnosi się do budowli stanowiących w rejestrach podatnika odrębne środki trwałe, od których dokonywane są odpisy amortyzacyjne. Jednocześnie w przypadku, gdy budowla nie stanowi odrębnego środka trwałego, zaś nakłady na jej wytworzenie (zakup) są zagregowane w wartości środka trwałego stanowiącego budynek dla potrzeb rozliczeń z tytułu podatku od nieruchomości, podstawa opodatkowania budowli nie może zostać określona w wysokości równej jej wartości początkowej, gdyż budowla taka nie posiada odrębnej wartości początkowej (rozumianej jako podstawa do dokonywania odpisów amortyzacyjnych). W ocenie skarżącej, w przedmiotowej sytuacji znajdzie zastosowanie art. 4 ust. 5 ww. ustawy. Prawidłowa podstawa opodatkowania budowli "Drogi, place, chodniki" powinna zostać określona w wysokości jej wartości rynkowej na dzień powstania obowiązku podatkowego.

Prezydent Miasta decyzją z 18 lutego 2014 r. określił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 1 049 663 zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 lipca 2014 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Prezydent Miasta decyzją z 10 września 2014 r. określił skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 1 078 766 zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za 2010 r. Uzasadniając decyzję, organ pierwszej instancji wskazał, że ze zgromadzonych w sprawie materiałów wynika, iż wartość budowli "Drogi, place, chodniki" określona na kwotę 5 455 149 zł została zaewidencjonowane w księgach Spółki jako część składowa środka trwałego, określonego w Ewidencji środków trwałych jako "Budynki". W ocenie organu pierwszej instancji z powyższego wypływa jednoznaczny wniosek, że budowle "Drogi, place, chodniki", tak samo jak przyłącza wody czy przyłącza energetyczne, których wartości zostały również w Ewidencji określone, są amortyzowane w ramach amortyzacji budynku i nie można twierdzić, że od tych budowli nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Z zapisów ww. Ewidencji wynika również, że została ona utworzona na potrzeby podatku dochodowego, tak więc określone tam wartości zarówno przyłącza wody czy przyłącza energetycznego, jak i budowli "Drogi, place, chodniki" wprost wypełniają przesłankę określoną treścią przepisu art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Organ podkreślił, że z literalnego brzmienia przepisu art. 4 ust. 5 u.p.o.l. wynika, że ma on zastosowanie tylko do budowli, od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, zaś w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z takimi budowlami. Twierdzenie podatnika, jakoby dla zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawcy chodziło tylko o budowle zindywidualizowane, posiadające odrębny numer ewidencyjny, nie jest prawidłowe, gdyż nie znajduje uzasadnienia w analizowanych przepisach, w których ustawodawca mówi wyraźnie o wartości, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych i właśnie z tą wartością mamy w niniejszej sprawie do czynienia, gdyż wartość ta została przez Spółkę dla przedmiotowych budowli ustalona na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z przedłożoną "Ewidencją kosztów składowych budynków Galerii A. 2008 - 2013 na potrzeby podatku dochodowego".

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, zarzucając jej naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 5 u.p.o.l. przez nieprawidłowe określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. oraz bezpodstawną odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za ten rok, wynikające z przyjęcia nieprawidłowej wartości podstawy opodatkowania budowli "Drogi, place, chodniki".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z 18 grudnia 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazało na treść art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.o.l., art. 9 ust. 1, art. 16a ust. 1, art. 16f ust. 1, art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz stwierdziło, że podatnik w celu obliczenia prawidłowej podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych (CIT) jest zobligowany do określenia wartości początkowej środka trwałego, od którego dokonywane będą odpisy amortyzacyjne, a sposób jej określenia został wskazany w przytoczonych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie Spółka ujęła budowlę "Drogi, place, chodniki" jako element środka trwałego "Budynki usługowo-handlowe", a nie jako odrębny środek trwały, choć mogła to uczynić. Jednak Spółka określiła w ewidencji kosztów składowych budynków Galerii A. 2008 - 2013 oddzielnie wartość początkową tej budowli, składającą się na wartość środka trwałego "Budynki usługowo-handlowe", która to wartość, jak wynika z przedłożonych przez Spółkę dokumentów, stanowi podstawę do corocznego odpisu amortyzacyjnego Spółki w wysokości 2,5%.

Organ odwoławczy zauważył, że w art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 5 u.p.o.l. ustawodawca nie wymaga, aby budowla, od której dokonuje się odpisów amortyzacyjnych stanowiła oddzielny środek trwały w rozumieniu KŚT, czy jakimkolwiek innym. Ważne jest to, żeby budowla miała określoną wartość amortyzacyjną w rozumieniu przepisów o podatkach dochodowych, a w przedmiotowej sprawie taka wartość została określona przez samego podatnika w ewidencji kosztów składowych budynków Galerii A. 2008 - 2013.

Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję, zarzucając:

1. rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 5 u.p.o.l. przez nieprawidłowe określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. wynikające z przyjęcia nieprawidłowej wartości podstawy opodatkowania budowli "Drogi, place, chodniki" i odmowę stwierdzenia nadpłaty;

2. rażące naruszenie przepisów z zakresu postępowania podatkowego, tj. naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady zaufania do organu podatkowego poprzez zaprezentowanie w wydanej przez organ drugiej instancji decyzji stanowiska, które w identycznym stanie faktycznym jest diametralnie odmienne od stanowiska zaprezentowanego przez ten sam organ drugiej instancji na wcześniejszym etapie postępowania w decyzji uchylającej pierwotną decyzję organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę.

Sąd I instancji zauważył, że z treści art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, iż ustalenie wartości budowli powinno być dokonywane na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, regulujących amortyzację środków trwałych. Z przedłożonej przez skarżącą Ewidencji środków trwałych oraz Ewidencji kosztów składowych budynków Galerii A. 2008-2013 wynika, że skarżąca spółka dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych, zaewidencjonowała w Ewidencji środków trwałych budowlę "Drogi, place, chodniki" jako samodzielną pozycję środka trwałego określonego w Ewidencji środków trwałych jako Budynki. Na wartość 284 547 475,72 zł określoną dla Budynków, składają się wartości wyszczególnionych w tej Ewidencji kosztów składowych, do których są zaliczone m. in. drogi, place, chodniki – 5 455 149 zł. Sąd I instancji podzielił ocenę organu, iż zagregowanie przez skarżącą dla potrzeb amortyzacji nakładów poniesionych na budowlę "Drogi, place, chodniki" w wartości początkowej środka trwałego "Budynki" nie świadczy o tym, że budowla ta nie mogłaby stanowić odrębnego środka trwałego. Jej wartość została przez Spółkę wyodrębniona i określona na kwotę 5.455.149 zł pomimo, że stanowi ona jeden z elementów składających się na wartość środka trwałego "Budynki" to jak wynika z przedłożonych przez Spółkę dokumentów kwota ta stanowi podstawę do corocznego odpisu amortyzacyjnego Spółki w wysokości 2,5%. Zasadnie zatem organ podatkowy przyjął, że sporna budowla winna być opodatkowana na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wbrew twierdzeniom skarżącej, przepis ten nie nakazuje by budowla, od której dokonuje się odpisów amortyzacyjnych stanowiła odrębny środek trwały lecz stanowi, że podstawą opodatkowania takiej budowli jest wartość stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji, a taka wartość została przez skarżącą określona. Wartość rynkowa budowli stanowi podstawę podatkowania jedynie wtedy, gdy nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Z taką okolicznością nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Podkreślić należy w ocenie sądu I instancji, że przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie dopuszczają sytuacji, w której podatnik może ustalać wartość początkową budowli odmiennie dla celów podatków dochodowych i odmiennie dla celów podatku od nieruchomości przyjmując wartość rynkową budowli. Sąd I instancji stwierdził również, że budowla i budynek stanowią samodzielne przedmioty opodatkowania o różnych podstawach. Trudno w tej sytuacji przyjąć za zasadne twierdzenie skarżącej, że opodatkowanie nawet ułamka wartości początkowej budynku jako budowli oznacza de facto, że podlega on podwójnemu opodatkowaniu.

Sąd I instancji uzasadnił i stwierdził, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniosła C., sp. z o. o. zaskarżając ten wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 5 u.p.o.l. polegające na błędnej wykładni tych przepisów i uznaniu, iż dotychczas deklarowana podstawa opodatkowania budowli "Drogi, place, chodniki" odpowiadała ich wartości początkowej i była podstawą dokonywania odpisów amortyzacyjnych, a tym samym Spółka nie mogła określić podstawy opodatkowania spornych budowli w drodze wyceny ich wartości rynkowej.

Spółka wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, oraz

2. zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 tego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie nie ujawniono. Podobnie nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a.

Natomiast rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, z uwagi na rodzaj postawionego w niej zarzutu oraz jego uzasadnienie nie mogło doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Podkreślenia przy tym wymagało, że Naczelny Sąd Administracyjny (poza pewnymi wyjątkami bez znaczenia dla niniejszej sprawy) nie kontroluje prawidłowości wyroku sądu I instancji w tych jego aspektach, które nie są objęte zarzutami kasacyjnymi. Oznacza to, że niepodważone takimi zarzutami ustalenia i oceny zawarte w zaskarżonym wyroku, na etapie kontroli kasacyjnej przyjmowane są za miarodajny punkt odniesienia, bez formułowania oceny co do ich prawidłowości bądź wadliwości. Stanowisko takie zgodne jest z poglądem, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako dostatecznie precyzyjne wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09).

Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.

Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, która mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek, wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Tym samym, ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś, na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy. (wyrok NSA z 30 października 205 r., sygn. akt I GSK 186/13. LEX nr 1587438).

Odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu należy zauważyć, że przedmiotem podatku od nieruchomości są m. in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o czym stanowi art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Według art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 – stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Stosownie zaś do art. 4 ust. 5 u.p.o.l. jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że w przypadku, gdy przedmiotem opodatkowania są budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, podstawę opodatkowania stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Jeżeli jednak, i tylko wtedy, gdy od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa ustalona przez podatnika.

Ponadto należy poczynić spostrzeżenie, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie są środki trwałe, ale budowle lub ich części w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych odsyła do przepisów o podatkach dochodowych dotyczących środków trwałych tylko w zakresie ustalania wartości początkowej. Nie ma zatem znaczenia na gruncie podatku od nieruchomości sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego dla potrzeb podatków dochodowych. Wobec powyższego za nieistotne należy uznać argumenty, iż "Drogi, place chodniki" nie stanowią odrębnego środka trwałego (jest częścią środka trwałego Budynek C.H. Galeria A.) oraz, że nie posiadają własnego numeru ewidencyjnego. Kwestią prawnie doniosłą jest ustalenie, który z obiektów posiadanych przez podatnika powinien być sklasyfikowany jako budowla lub jej część i jaka jest jej wartość określona według zasad wynikających z przepisów o podatkach dochodowych.

Podstawę opodatkowania stanowi wartość budowli lub ich części, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych. Jeżeli jednak od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa ustalona przez podatnika. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącej, iż jedną z sytuacji, gdy podatnik nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych od budowli jest taka, że budowla nie stanowi odrębnego środka trwałego, zaś jej wartość jest zagregowana w wartości środka trwałego stanowiącego budynek. Jak wyżej zaznaczono, sposób identyfikowania, ewidencjonowania i dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych dla celów podatków dochodowych jest obojętny z punktu widzenia podatku od nieruchomości. Ponadto należy mieć na uwadze, że odpisów amortyzacyjnych dokonuje się nie od środków trwałych jako takich ale od wartości początkowej tych środków. Skoro zatem, w rozpoznawanej sprawie, wartość budowli została zagregowana (ujęta) w wartości początkowej budynku nie może budzić wątpliwości, że podatnik dokonywał odpisów amortyzacyjnych także od wartości początkowej spornej budowli.

Należy także dodać, że brak jest normatywnego uzasadnienia dla twierdzenia, iż organ podatkowy właściwy w sprawie podatku od nieruchomości związany jest wartością początkową środka trwałego określoną przez podatnika w ewidencji środków trwałych; wręcz przeciwnie - obowiązkiem organów podatkowych jest ustalić podstawę opodatkowania tak, by odnosiła się do przedmiotu opodatkowania (art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej). Przepis art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. odwołuje się do wartości, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, stanowiącej podstawę do obliczania amortyzacji, a nie do zapisów zawartych w ewidencji środków trwałych. Stwierdzenia tego nie należy jednak rozumieć w ten sposób, że organ podatkowy właściwy w sprawie podatku od nieruchomości ma w każdym przypadku wartość tę weryfikować.

Bezzasadny jest argument, wskazujący, iż opodatkowanie nawet ułamka wartości początkowej budynku jako budowli oznacza de facto że podlega ona podwójnemu opodatkowaniu. Wszak odrębnie, w sposób rozłączny, ustalana jest podstawa opodatkowania budowli – od wartości początkowej, i budynku – od powierzchni. Zatem jedynie w sytuacji, gdyby okazało się, że wartość początkowa konkretnej budowli obejmuje także wartość początkową budynku można by uznać zasadność tego argumentu. Niemniej jednak w skardze kasacyjnej brak jest zarzutów kwestionujących prawidłowość stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe i zaaprobowanego przez sąd I instancji.

Nie może być poddany ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argument, iż wartość budowli "Drogi, place, chodniki" została oszacowana dla potrzeb sprawozdawczych i rachunkowych a nie podatkowych, a następnie omyłkowo wykazana jako podstawa opodatkowania dla potrzeb podatku od nieruchomości. Jest to element stanu faktycznego sprawy, który nie może być podważany poprzez zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie doszło więc do naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że od spornej pod względem oceny podatkowej budowli były dokonywane odpisy amortyzacyjne a podatnik podał jej wartość początkową, ustaloną zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do stosowania art. 4 ust. 7 u.p.o.l., który stanowi, że jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. (...) Z zaaprobowanego przez sąd I instancji stanu faktycznego, który nie został skutecznie podważony w skardze kasacyjne, wynika jednoznacznie, że podatnik określił wartość budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3.

Z tych względów na mocy art. 184 p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji.