Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1440/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 64 ust. 2 i 3 w zw. z art. 140 ab ust. 2 i art. 140aa ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur-Selwa Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r. sprawy ze skargi F. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1440/14

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...], nałożył na F. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: "[...]", karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Podał, że w dniu 9 grudnia 2013 r. funkcjonariusz Oddziału Celnego [...] przeprowadził kontrolę wjeżdżającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pięcioosiowego pojazdu członowego w postaci dwuosiowego ciągnika samochodowego marki SCANIA nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki SCHWARZMULLER nr rej. [...]. Pojazdem przewożony był ładunek podzielny – płyty marmurowe.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. ustawy o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 260, ze zm.) po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. z zastrzeżeniem wyjątków objętych ust. 2 i 3, dotyczących m. in. dróg krajowych, na których dopuszcza się tenże nacisk do 10 t. Wśród nich jest droga krajowa nr [...] prowadząca do przejścia granicznego [...].

W wyniku dwóch dokonanych pomiarów stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej normy nacisku na drugiej pojedynczej osi napędowej o 5,2% (520 kg) przy pierwszym pomiarze i 7,2% (720 kg) przy drugim. W trakcie kontroli kierujący pojazdem nie okazał zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii (IV), wobec czego organ zobligowany był do nałożenia kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej, wydanej na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 140aa ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, ze zm., dalej również: "P.r.d.").

Organ odniósł się przy tym do zgłaszanych przez stronę zastrzeżeń co do wyników ważenia pojazdu, stwierdzając, że proces ważenia został przeprowadzony prawidłowo, przy użyciu prawidłowo działającego sprzętu.

W obszernym odwołaniu do tej decyzji F. D. zarzucił wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy w zakresie przyjętych w wyniku ważenia nacisków na oś pojazdu, a także nieprawidłowe przyjęcie, że na kontrolowany przewóz winien uzyskać zezwolenie kategorii IV.

Zgodnie z treścią dwóch protokołów kontroli z 9.12.2013 r. odrębnie udokumentowano dwa pomiary masy i nacisków osi kontrolowanego pojazdu – rzeczywista mas pojazdu wyniosła przy pierwszym pomiarze 34 620 kg, zaś przy drugim 35 600 kg. Organ nie wyjaśnił z jakich przyczyn masa pojazdu przy drugim ważeniu wzrosła o 980 kg czyli 2,83% w stosunku do pierwszego udokumentowanego pomiaru. Ponadto przy masie całkowitej 34 620 kg nacisk pojedynczej osi napędowej miał wynosić 10 720 kg (protokół kontroli nr [...]), natomiast przy masie całkowitej 35 600 kg – 10 520 kg (protokół kontroli nr [...]), co daje różnice rzędu 200 kg czyli 1,90 %. Porównując natomiast dwukrotne pomiary pierwszej pojedynczej osi nienapędowej pojazdu Scania wskazać należy na dużo większą rozbieżność, sięgającą 510 kg czyli 8,32%. Opisane powyżej różnice w pomiarach oraz fakt, że zgodnie z zamontowanym w kontrolowanym zespole pojazdów systemem kontroli nacisku jego osi na drogę, wartość nacisku spornej osi nie odbiegała od dopuszczalnej wartości, winny prowadzić do uznania, że pomiarów dokonano wadliwie, a protokoły z kontroli w tym zakresie nie mogły być podstawą prowadzenia postępowania.

Niezależnie od powyższego odwołujący podał, że spornym przewozem odbywał się transport ładunku podzielnego – płyt marmurowych i okoliczność ta wykluczała możliwość uzyskania jakiegokolwiek zezwolenia kategorii III lub IV. Przesłankami warunkującymi wydanie zezwolenia kategorii III – IV jest niepodzielność ładunku, a zatem w rozpatrywanej sprawie, abstrahując od dokonanych pomiarów zespołu pojazdu, odwołujący nie miał możliwości uzyskania żądanego zezwolenia. Ponadto wymierzając karę w kwocie 5.000 zł organ naruszył zasadę proporcjonalności w zakresie zastosowania sankcji niewspółmiernie większej od tej, którą odzwierciedla wagę naruszenia i jaką przewidział prawodawca. Przyjmując argumentację organu I instancji, gdyby stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej na drogę powyżej wartości 1,5 tony i nieprzekraczającej 2 ton, to wówczas kontrolujący nie byłby uprawniony do zakwalifikowania przejazdu do kategorii III – VI, lecz winien wówczas uznać, że taki przejazd winien uzyskać zezwolenie kategorii VII, co w konsekwencji skutkowałoby wymierzeniem kary w wysokości 2 000 zł. Gdyby natomiast kontroli dokonano na drodze wojewódzkiej, powiatowej lub gminnej o odpuszczalnym nacisku pojedynczej osi pojazdu do 8 ton, to należałoby zakwestionować brak zezwolenia kategorii I, za które to naruszenie przewidziano karę 1.500 zł.

Nie uwzględniając wniesionego odwołania, decyzją dnia [...] września 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej [...] (dalej: "DIC [...]") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W jej podstawie prawnej wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.; dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 64, art. 140 aa ust. 1 i art. 140 ab ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W uzasadnieniu organ przywołał art. 2 pkt 35a ustawy Prawo o ruchu drogowym, który definiuje pojazd nienormatywny – jest to każdy pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi są większe od dopuszczalnych. W rozpatrywanej sprawie organ celny stwierdził nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika 10520 kg, przy dopuszczalnej 10000 kg. Zgodnie z art. 64 ust. 1 ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd odpowiedniej kategorii (od I do VII) wydanego drodze decyzji administracyjnej. Jednocześnie ust. 2 art. 64 P.r.d. zabrania przewozu pojazdem nienormatywnym materiałów innych niż ładunek niepodzielny. Art. 140 aa ust. 1 i 2 P.r.d. przewidują nałożenie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia. Dodatkowo w art. 140ab ust. 2 P.r.d. przewidziano, że w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w rat. 64 ust. 2 P.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Ponieważ w niniejszej sprawie nacisk osi nie przekroczył 11500 kg, a pozostałe parametry kontrolowanego pojazdu mieściły się normie uznano, że zgodnie z załącznikiem nr 1 do P.r.d., wymaganym dokumentem uprawniającym do poruszania się pojazdu po drodze krajowej byłoby zezwolenie kategorii IV, pod warunkiem jednak, że przewożony tym pojazdem towar spełniałby warunek niepodzielności. Brak prawnej możliwości uzyskania wymaganego zezwolenia nie wyłącza jednak odpowiedzialności określonej w art. 140aa i 140ab P.r.d.

Wbrew twierdzeniom odwołania nie stwierdzono, aby pomiary nacisku na osie napędowe zostały dokonane z uchybieniami.

Pomiary zostały wykonane przez uprawnione osoby, przy użyciu stacjonarnej wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu - Tamtron System OY, która spełniała wymogi techniczne, była sprawna i posiadała ważne świadectwo legalizacji. Podkreślany w odwołaniu fakt braku przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu nie przesądza o braku przekroczeń norm nacisku poszczególnych osi pojazdu, bowiem wielkość nacisku jest uzależniona również od wielu innych czynników, m. in. rozmieszczenia towaru na naczepie, należytego zabezpieczenia ładunku przed zmianą położenia w czasie jazdy czy też stanu technicznego pojazdu – jego zawieszenia.

W procesie ważenia nie odnotowano nieprawidłowości skutkujących nieważnością dokonanych pomiarów. W trakcie przewozu i kontroli granicznej kierujący pojazdem uczestniczył w czynnościach kontrolnych i miał możliwość wypowiedzenia się w sprawie przeprowadzonego dowodu. Kierujący pojazdem, działający w imieniu przewoźnika i reprezentujący jego interesy, przed ważeniem złożył pisemne oświadczenie, że pojazd jest sprawny technicznie. Po pierwszym ważeniu zgłosił problemy ze stanem technicznym pojazdu, które miały uniemożliwić powtórny wjazd na wagę i drugie ważenie odbyło się po usunięciu tych przeszkód, gdy kierowca zgłosił gotowość pojazdu do ważenia. Organ wskazał, że zasadniczym i determinującym czynnikiem wpływającym na wynik pomiaru jest technika jazdy, a różnice w pomiarach mogą wynikać z tego, iż kolejny przejazd wykonywany był w nieco inny sposób niż poprzedni. W przypadku pomiaru nacisku pojedynczej osi wystarczającym jest aby jazda nie była płynna i nastąpiła nieznaczna zmiana prędkości poprzez przyśpieszenie lub przyhamowanie tuż przed pomostem wagi lub na pomoście, wysprzęglenie, niezauważalna dla obserwatora z zewnątrz regulacja wysokości osi, otarcie oponą o ogranicznik, nagły poryw wiatru lub przemieszczenie się ładunku. Zdaniem organu odwoławczego, organ celny I instancji uwzględnił w trakcie przeprowadzonej kontroli maksymalne dopuszczalne błędy wskazań wagi, a przy ustalaniu masy całkowitej dopuszczalne błędy metod cząstkowych ważeń pojazdu. Uzyskany w ten sposób wynik pomiaru wykazał przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi napędowej ciągnika, które zakwalifikowało pojazd jako nienormatywny, wymagający zezwolenia kategorii IV.

Rozpatrując sprawę nie stwierdzono, aby pomiary nacisku na osie napędowe zostały dokonane z uchybieniami, a zatem decyzja o nałożeniu o nałożeniu kary za przejazd pojazdem nienormatywnym była słuszna.

F. D. zaskarżył tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

I. art. 140ab ust. 1 pkt 2 P.r.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej w odniesieniu do pojazdu nienormatywnego przewożącego ładunek podzielny, co z kolei wykluczało możliwość uzyskania stosownego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym;

II. art. 6, art. 7, art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy;

III. art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie jako dowodu danych zawartych w dokumentacji przewozowej, określających rodzaj przewożonego ładunku, dyskwalifikującego możliwość uzyskania zezwolenia kategorii IV;

IV. art. 11 i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie oceny materiału dowodowego i jego subsumcji do konkretnej normy prawnej tj. wskazania zezwolenia kategorii IV, za brak którego nałożona została kara pieniężna oraz niewyjaśnieniu przesłanek, którymi kierował się organ załatwiając sprawę;

V. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niezbadanie przesłanek wskazujących na dochowanie przez skarżącego należytej staranności przy wykonywaniu przewozu;

VI. art. 68 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie w protokole kontroli okoliczności faktycznych stanowiących podstawę do wydania decyzji;

VII. art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez złamanie generalnych zasad k.p.a. oraz przepisów P.r.d. w zakresie pominięcia dowodów świadczących o braku podstaw do wydania zaskarżonej decyzji.

Skarżący podtrzymał argumentację sformułowaną w odwołaniu od decyzji I instancji. Podał, że w rozpatrywanej sprawie fakt przewożenia ładunku podzielnego i przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi winien skutkować uznaniem, że skarżący był zobowiązany do uzyskania zezwolenia innej kategorii, co z kolei miałoby przełożenia na niższy wymiar kary. Tym bardziej, że ilość ładunku nie powodowała przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub ładowności pojazdu, wynikającej z dowodu rejestracyjnego. Niezależnie od powyższego zdaniem strony skarżącej, zastosowana do pomiaru waga nie spełniała wymagań stawianych przepisami prawa, a zatem jej wskazania nie powinny stanowić podstawy do wydania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w zakresie swej właściwości sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."

W myśl tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja, jak również postępowanie poprzedzające jej wydanie takich wad i uchybień nie zawierają.

Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że wymierzenie takiej kary w przypadku przewożenia ładunku podzielnego pojazdem nienormatywnym znajduje uzasadnienie w powołanych przez organy przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym –art. 64 ust. 2 i 3 w zw. z art. 140 ab ust. 2 i art. 140aa ust. 1.

Zasadą, wynikającą z art. 64 ust. 1 i 2 P.r.d. jest zakaz przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego oraz konieczność uzyskania zezwolenia wydanego w drodze decyzji administracyjnej na przewóz takim pojazdem ładunku niepodzielnego.

Kategorie zezwoleń określa załącznik nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym, różnicując je od I do VII w zależności od wymiarów, masy, nacisków osi pojazdów oraz w zależności od rodzajów dróg, po których te pojazdy mogą się poruszać.

Przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej, o czym stanowi art. 140aa ust. 1 P.r.d. W art. 140 ab ust. 1 tej ustawy określone zostały wysokości kary w zależności od kategorii zezwolenia .

Ust. 2 art. 140ab P.r.d. stanowi natomiast, że w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

W przypadku zatem przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego (do niego odnosi się zakaz z art. 64 ust. 2) ten właśnie przepis – art. 140ab ust. 2 - daje podstawę wymierzenia kary. Jego treść przeczy podnoszonej przez skarżącego argumentacji, że brak możliwości uzyskania stosownego zezwolenia na przewóz pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego wyklucza możliwość nałożenia kary za taki przejazd (por. także wyrok WSA w Warszawie z dnia 19.04.2010 r., VI SA/Wa 392/10, Lex Nr 620200). Możliwość nałożenia kary za przewóz pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego pozostaje przy tym w zgodzie z założeniami i celami ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skoro ustawodawca przewidział kary za brak czy naruszenie warunków zezwolenia na przewóz pojazdem nienormatywnym ładunku niepodzielnego, niesprawiedliwe byłoby pozostawienie złamania bezwzględnego zakazu przewozu takim pojazdem ładunku podzielnego bez jakiejkolwiek sankcji.

Sąd nie podziela zarzutów skargi wskazujących na naruszenie przepisów dotyczących postępowania dowodowego – w szczególności art. 68 i art. 75 § 1 k.p.a.

Pierwszy z wymienionych dotyczy sporządzenia protokołu i w ust. 1 stanowi, że należy sporządzić go tak, aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby.

Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Powinien on czynić zadość wymogom określonym w art. 68 k.p.a., a jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy w ich zakresie działania, stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por. wyrok NSA z dnia 12.01.2012 r., II GSK 1399/10, LEX nr 1137861

W rozpoznawanej sprawie nie są kwestionowane stwierdzone protokołem okoliczności– to, że kontrolę pojazdu marki SCANIA nr rej. [...] wraz z naczepą marki SCHWARZMULLER nr rej. [...] przeprowadzili funkcjonariusze inspekcji celnej w dniu 9.12.2013 r. na przejściu granicznym [...], że kierującym był Ł. B. W protokole kontroli wpisano również wyniki pomiaru parametrów pojazdu – odległości miedzy osiami oraz wynik dynamicznego ważenia nacisków osi.

Skarżący potwierdza, że w wyniku ważenia nacisków pojedynczej osi napędowej ciągnika uzyskano pomiar wagi 10520 kg przy pierwszym ważeniu oraz 10720 kg przy drugim. Niesporne jest również, że kierowca pojazdu złożył zastrzeżenia do uzyskanych za pierwszym razem wyników i pojazd był ważony powtórnie. Wszystko to zapisane zostało w protokole kontroli, trudno zatem upatrywać naruszenia art. 68 k.p.a. w niniejszej sprawie.

Skarżący kwestionuje natomiast rzetelność dokonanych pomiarów, kontestując przy tym prawidłowość działania urządzenia ważącego.

Organy obu instancji w swoich decyzjach odniosły się szczegółowo do tej kwestii, m. in. powołując się na informacje uzyskane z Obwodowego Urzędu Miar [...] oraz dołączając do akt program obsługi wagi elektronicznej typu Scalex DW-600.

Należy podkreślić, że wagi użytkowane przez organy inspekcji celnej, jako przyrządy pomiarowe podlegające prawnej kontroli metrologicznej mogą być wprowadzane do obrotu i użytkowania oraz użytkowane tylko wówczas, jeżeli posiadają odpowiednio ważną decyzję zatwierdzenia typu lub ważną legalizację. W rozpoznawanej sprawie waga samochodowa do ważenia pojazdów w ruchu produkcji Tamtron System OY posiada ważne do 31.10.2015 r. świadectwo legalizacji, które świadczy o prawidłowym działaniu zarówno samego urządzenia, jak i stanowiska pomiarowego, a to z kolei oznacza, że wskazane przez nią pomiary mogą stanowić podstawę do obliczeń.

W toku postępowania odwoławczego organ ustosunkował się do wszystkich zarzutów skarżącego, co czyni podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. bezzasadnym.

W pierwszej kolejności organ wyjaśnił skąd mogła się wziąć różnica w pomiarze nacisków pojedynczej osi napędowej ciągnika przy dwóch ważeniach, wskazując na charakter ważenia dynamicznego, przy której na wynik pomiarów wpływ mają: technika jazdy, nawet nieznaczna zmiana prędkości poprzez przyśpieszenie lub przyhamowanie tuż przed pomostem wagi lub na pomoście, wysprzęglenie, niezauważalna z zewnątrz regulacja wysokości osi, a nawet otarcie oponą o ogranicznik, nagły poryw wiatru czy przemieszczenie się ładunku.

Podkreślić także trzeba, że podnoszona przez skarżącego argumentacja co do braku możliwości zmiany nacisku osi w sytuacji nie dokonywania zmian w załadunku pojazdu jest nietrafna.

W przypadku ważenia dynamicznego nawet bez zmiany załadunku naciski na osie pojazdu mogą ulegać zmianie, na co zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji.

Kwestia ta była zresztą przedmiotem rozważań w orzecznictwie – Sąd przytacza tu pogląd wyrażony przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 13.12.2005 r., VI SA/Wa 1536/05, Lex Nr 190923, że "przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu może występować przy stwierdzonym fakcie nieprzekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Dlatego też ustawodawca przewidział sankcje zarówno za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi, jak też za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu i są to sankcje od siebie niezależne"

W ocenie Sądu nie budzi też wątpliwości przypisanie wysokości wymierzonej kary – jak za przejazd bez zezwolenia kategorii IV. Powracając do wyrażonych wcześniej uwag raz jeszcze należy podkreślić oczywisty fakt, iż skarżący nie mógłby uzyskać zezwolenia na przewóz ładunku podzielnego, niemniej jednak z uwagi na dyspozycję art. 140ab ust. 2 P.r.d., konieczne jest zakwalifikowanie przejazdu pojazdem nienormatywnym według kategorii wskazanych w załączniku nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Kwalifikacji tej prawidłowo dokonał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przyjmując ostatecznie, że skoro pojazd skarżącego przejeżdżał drogą krajową nr [...], po której mogą poruszać się mogą pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 ton, nacisk osi nie przekroczył 11,5 tony, a pozostałe parametry kontrolowanego pojazdu mieściły się w normie, to właściwym byłoby uzyskanie zezwolenia kategorii IV na przejazd pojazdem o takich parametrach i po tego rodzaju drodze.

Na legalność zaskarżonej decyzji nie ma też wpływu podnoszona przez skarżącego argumentacja sprowadzająca się do braku właściwego oznaczenia drogi, tj. zamieszczenia informacji o dopuszczalnym maksymalnym nacisku osi. Skarżący jako prowadzący działalność w zakresie transportu drogowego obowiązany jest znać obowiązujące przepisy dotyczące wykonywanej działalności, w tym także rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1061), ustalające wykaz dróg krajowych i wojewódzkich, po których mogą się poruszać pojazdy o określonym dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi.

Reasumując Sąd uznał, że materiał dowodowy, wzbogacony dodatkowo o przesłuchania świadków, został zebrany i oceniony prawidłowo, organy odniosły się do wszelkich zastrzeżeń skarżącego, a stwierdzone naruszenie art. 64 ust. 2 P.r.d. w zw. z art. 140ab ust. 2 P.r.d. dawało podstawę do wymierzenia kary w wysokości 5.000 zł.

Z tych przyczyn, w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.