Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 59/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-03-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie obowiązków z zakresu gospodarki leśnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zgłoszony w niniejszej sprawie przez skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 listopada 2016 r. nr [...] jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia 31 marca 2016 r. nr [...] – nie mógł zostać uwzględniony.

Starosta w decyzji z dnia 31 marca 2016 r. nakazał J. N. wykonanie, w terminie do dnia 10 maja 2016 r., na powierzchni gruntu leśnego – 0,06 ha w pododdziale 2p na działce nr [..] obręb ewidencyjny L. odnowienia gruntu leśnego poprzez przeprowadzenie następujących zadań z zakresu gospodarki leśnej: 1) przygotowanie gleby pod nasadzenia roślinności leśnej poprzez wyoranie bruzd pługiem leśnym LPZ lub ręcznie w odstępach co 1,4 m, 2) odnowienie w/w powierzchni gruntu leśnego sadzonkami z gatunku sosna (więźba sadzenia: 1,40 m x 0,70 m) w ilości 600 sztuk, 3) pielęgnowanie uprawy (PU) poprzez usuwanie chwastów i pielęgnację gleby oraz wykonywanie czyszczeń wczesnych (CW) i cięć sanitarnych (CS). Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Starosty z dnia 31 marca 2016 r. w części dotyczącej określenia terminu wykonania zabiegów gospodarczych i w tym zakresie umorzyło postępowanie organu I instancji.

Art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016 r., poz. 718 ze zm.) stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z przywołanej regulacji wynika, że istnieją dwie alternatywne przesłanki wstrzymania przez sąd zaskarżonego aktu a są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Przy czym przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego tj. np. w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Legalis). Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1841/09, Legalis).

Przy czym, podkreślić należy, że ciężar wykazania tych przesłanek ciąży na stronie, która domaga się wstrzymania wykonania aktu. To strona wnioskująca o wstrzymanie powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej a uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Nie wystarcza więc jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, niepubl.). Nie wystarcza również, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11, Lex Omega nr 948885).

W złożonym w niniejszej sprawie wniosku skarżący nie wykazał zaś na czym miałyby polegać nieodwracalne skutki wykonania zaskarżonej decyzji jak również nie sprecyzował ani też nie przybliżył, jaką szkodę poniósłby w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie przedstawił w ogóle uzasadnienia złożonego wniosku o wstrzymanie a w skardze podniósł, że w toku postępowania założono tezy, które nie są zgodne ze stanem faktycznym występującym w przyrodzie przynajmniej od 1870 r. Jednakże, na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, LEX nr 1479276).

Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia zaś Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.).

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.