Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 219/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 75 par. 1, art. 77 par. 1, art. 78 par. 1 i 2, art. 15, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 59 ust. 1, art. 81 ust. 1, art. 66 ust. 1, art. 62 ust. 1, art. 82
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: par. 2 ust. 1 pkt 51
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
journal: Dz.U. 2010 nr 16 poz 87
law: Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant referent stażysta Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2017 r. sprawy ze skargi M.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2016r. znak. [...] Burmistrz określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Zmiana sposobu użytkowania trzech istniejących budynków do hodowli bydła na budynki do hodowli indyków o obsadzie powyżej 210 DJP oraz posadowienie 4 zbiorników na gaz propan o pojemności ok. 26 m3 w miejscowości [...] na działce nr [...]".

Ponadto organ nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania na klimat akustyczny i powietrze atmosferyczne. Organ nakazał wykonać pomiary po upływie jednego roku od dnia oddania obiektu do użytkowania i przedstawić Burmistrzowi Miasta i Gminy w terminie 18 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania z uwzględnieniem następujących warunków: pomiary hałasu przeprowadzić w czasie pracy wszystkich wentylatorów, na najbliższych terenach objętych ochroną przed hałasem; pomiary emisji zanieczyszczeń do powietrza przeprowadzić przy maksymalnym zagęszczeniu obsady na fermie.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że wnioskiem z dnia [...] marca 2016 r. inwestor – A.P. wystąpiła do Burmistrza o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Zmiana sposobu użytkowania trzech istniejących budynków do hodowli bydła na budynki do hodowli indyków o obsadzie powyżej 210 DJP oraz posadowienie 4 zbiorników na gaz propan o pojemności ok. 26 m3 w miejscowości [...] na działce nr [...]". Do wniosku załączono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z załącznikami, mapę ewidencyjną poświadczoną przez właściwy organ, mapę ewidencyjną wraz z załączonym terenem planowanego przedsięwzięcia oraz obszar na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wypis z rejestru gruntów, potwierdzenie wniesienia opłaty skarbowej.

Ponadto organ wskazał, iż planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010r. nr 213, poz. 1397 ze zm.) zatem stanowi planowane przedsięwzięcie określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 03 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016r. poz. 353 "u.o.o.ś").

W myśl art. 71 ust 2 pkt 1 u.o.o.ś dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 59 ust 1 pkt 1 u.o.o.ś wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 lub dokonaniem zgłoszenia określonego w art. 72 ust. 1a u.o.o.ś.

Przed wszczęciem postępowania organ dokonał wizji lokalnej celem weryfikacji czy na terenie działki nr [...] prowadzona jest już działalność objęta wnioskiem. Podczas wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu [...] marca 2016r. stwierdzono, że na terenie działki ewidencyjnej nr [...] nie jest prowadzona działalność objęta wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Pismem z dnia [...] marca 2016 r. organ wszczął postępowanie administracyjne zawiadamiając o tym strony postępowania. Ponadto organ wskazał, iż obszar na którym ma być realizowane przedsięwzięcie nie znajduje się na żadnym z obszarów ujętych na ogłoszonej przez Ministerstwo Środowiska liście obszarów sieci Natura 2000. Najbliższy obszar chroniony Natura 2000 to Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk [...], który znajduje się w odległości około 3 km na zachód od planowanego przedsięwzięcia. Wniosek o wydanie decyzji wpisany został do publicznie dostępnego wykazu danych, prowadzonego na podstawie art. 21 ust 2 pkt 9 u.o.o.ś. Wnioskodawca nie zażądał wyłączenia jawności któregokolwiek z przedstawionych przy podaniu lub w toku postępowania dokumentów. Dla przedmiotowych działek nie sporządzono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Pismami z dnia [...] marca 2016 r. Burmistrz Miasta i Gminy wystąpił o zajęcie stanowiska w kwestii warunków realizacji przedmiotowej inwestycji do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz do Państwowego Powiatowego inspektora Sanitarnego. Opinią z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny zaopiniował pozytywnie realizację przedsięwzięcia pn. "Zmiana sposobu użytkowania trzech istniejących budynków do hodowli bydła na budynki do hodowli indyków o obsadzie powyżej 210 DJP oraz posadowienie 4 zbiorników na gaz propan o pojemności ok. 26 m2 w miejscowości [...] na działce nr [...]". Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uznał, że przedłożona do uzgodnienia dokumentacja zawiera braki i wymaga dodatkowych wyjaśnień, w związku z czym pismem z dnia [...] kwietnia znak [...] wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków merytorycznych występujących w przedłożonym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

W dniu 27 kwietnia 2016r. do organu I instancji wpłynęło pismo inwestora adresowane do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zawierające uzupełnienia i wyjaśnienia do przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] maja 2016r. znak [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił realizacje przedsięwzięcia w wariancie wnioskowanym przez inwestora i określające warunki jego realizacji.

Organ I instancji podał do publicznej wiadomości w formie obwieszczenia z dnia [...] marca 2016r. informacje określone w art. 33 u.o.o.ś w szczególności o możliwości składania uwag i wniosków wskazując 21 dniowy termin. Ogłoszenie zostało zamieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego na tablicy ogłoszeń sołectwa [...] oraz na stronie BIP.

W trakcie postępowania w wyznaczonym terminie nie wniesiono żadnych uwag i wniosków.

Organ w uzasadnieniu decyzji przytoczył treść art. 62 u.o.o.ś. oraz art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Ponadto dokonał oceny całokształtu zebranych w niniejszej sprawie dowodów organ I instancji podzielił w całości ustalenia i ocenę przedstawioną w stanowiskach organów współdziałających. Organ I instancji wyjaśnił także, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 09 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej przedsięwzięcie nie jest zaliczone ani nie powoduje zaliczenia przedsięwzięcia będącego przedmiotem sprawy do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. W uzasadnieniu zaznaczono, że zgodnie z art. 3 pkt 23 ustawy Prawo ochrony środowiska poważną awarią jest szczególna kategoria awarii, obejmująca zdarzenie, w szczególności emisję, pożar lub eksplozje, powstałe w trakcie procesu przemysłowego , magazynowania lub transportu, w których występuje jedna lub więcej niebezpiecznych substancji prowadzące do natychmiastowego powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub powstania takiego zagrożenia z opóźnieniem.

Organ I instancji wskazał, że wobec powyższego w decyzji nie określono wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, co jest wymagane jedynie w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. Po przeanalizowaniu zakresu planowanego przedsięwzięcia oraz zidentyfikowaniu jego oddziaływań na środowisko i ich skali stwierdzono, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować transgranicznych oddziaływań na środowisko. Do oddziaływań takich przy uwzględnieniu zaleconych działań na wypadek wystąpienia sytuacji awaryjnych, nie będą również prowadzić zidentyfikowane możliwe sytuacje awaryjne.

W dniu [...] maja 2016 r. Burmistrz zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego materiału oraz zgłaszanych żądań. W wyznaczonym terminie nie wpłynęły dodatkowe uwagi lub wnioski.

Na powyższą decyzję odwołanie złożyła M.O., która zarzuciła:

1. naruszenie art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy przepis ten nakazuje rozważenie oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i zdrowie ludzi, a zasada ta winna być stosowana przy interpretacji krajowych przepisów prawnych zaś wszelkie prawdopodobieństwo wystąpienia negatywnych skutków dla środowiska traktowanego jako całości winno być tratowane jako pewne, co umknęło organowi i nie rozważenie wpływu odoru powstającego w indyczarni na zdrowie ludzi,

2. naruszenia art. 21 ust 1 Konstytucji RP, poprzez nierozważenie przez organ wpływu inwestycji na dobra materialne mieszkańców miejscowości w sytuacji, w której wartość ich nieruchomości wskutek powstania inwestycji znacząco maleje,

3. naruszenie art. 91 Konstytucji RP, poprzez nierozważenie wpływu inwestycji, a w szczególności wydostających się zeń odorów na zdrowie mieszkańców miejscowości [...],

4. naruszenie art. 74 ust 1, 2 i 4 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji uwzględniającej wniosek inwestora w sytuacji, w której środowisko rozpatrywane jako całość dozna uszczerbku poprzez emisję hałasu akustycznego i odoru dochodzących z inwestycji,

5. naruszenie art. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez jego niezastosowanie i nie rozważenie wpływu inwestycji na środowisko jako zintegrowaną całość po wdrożeniu hodowli, z którą nieodzownie związany jest odór,

6. naruszenie art. 36 u.o.o.ś. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa i nie wyjaśnieniu na nim skutków planowanej inwestycji na życie, zdrowie i majątek mieszkańców,

7. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, że z fermy nie będzie dochodził do mieszkańców hałas i odór w odczuwalnym i dokuczliwym dlań nasileniu, w sytuacji gdy teren inwestycji graniczy bezpośrednio z nieruchomościami zamieszkałymi,

8. obrazę przepisów postępowania, w tym naruszenie art. 7 kpa, poprzez brak oględzin ( protokolarnego opisu terenu inwestycji oraz jego sąsiedztwa celem kontroli obiektywnych możliwości rozprzestrzeniania się zapachu i hałasu z terenu inwestycji na tereny bezpośrednio przyległe do terenu na którym ma powstać indyczarnia,

9. naruszenie art. 8 kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania do władzy publicznej, w szczególności poprzez uwzględnienie przez organ tylko jednego z wchodzących w grę interesów, brak wystarczającego poinformowania społeczności lokalnej i nie wyjaśnieniu zagrożeń płynących z inwestycji,

10. naruszenie art. 50 § 1 kpa, poprzez jego niezastosowanie i nie wezwanie wnioskodawcy do przedłożenia operatów szacunkowych obrazujących spadek wartości nieruchomości przyległych do terenu planowanej inwestycji i zaniechanie przedłożenia promes odbioru odchodów powstających w trakcie chowu dla odbiorców, którzy mieliby dokonywać odbioru odchodów,

11. naruszenie art. 50 § 1 kpa, poprzez niewezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia raportu oddziaływania na środowisko o przeprowadzenie stosowanych badań i ekspertyz dotyczących odoru dochodzącego z pól należących do niego, a to w sytuacji w której deklaruje on, iż część odchodów zużyta zostanie do nawożenia jego własnych pól, co w konsekwencji prowadziło będzie do skumulowania odoru dochodzącego do mieszkańców, a to z indyczarni, a to z pól będących własnością wnioskodawcy,

12. naruszenie art. 6 kpa i art. 66 ustawy o.o.ś., przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedłożony przez inwestora zawiera wszystkie elementy wskazane w tym przepisie w sytuacji, w której raport zawiera wpływ analizy nie wszystkich gazów odorotwórczych powstających w związku z funkcjonowaniem indyczarni,

13. naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z tych przepisów tj. w sposób niewszechstronny, z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności poprzez błędną ocenę przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji w sytuacji w której raport oddziaływania na środowisko jest niepełny, a na jego podstawie nie powinny być czynione ustalenia konieczne wydaniu decyzji,

14. naruszenie art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpk, art. 107 § 3 kpa wobec zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia zagrożeń oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji przy braku należytej weryfikacji przedłożonego przez inwestora raportu oddziaływania na środowisko oraz wobec sporządzenia przez organ I instancji uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób niezgodny ze sztuką, pozbawiony obiektywnej przekonywalności.

W konsekwencji podniesionych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a nadto o przeprowadzenie dowodów z dokumentów: listy mieszkańców miejscowości będących przeciwnymi powstaniu tam indyczarni na okoliczność sprzeciwu mieszkańców co do inwestycji.

Ponadto w dniu 05 lipca 2016r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo M.O., którym uzupełniła odwołanie o zarzuty:

1) naruszenie art. 80 ust 1 pkt 2 ustawy ooś, poprzez wydanie decyzji w oparciu o raport który jest wewnętrznie sprzeczny i niepełny, co organowi I instancji znającemu warunki miejscowe było wiadome z urzędu,

2) naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy ooś, poprzez wydanie decyzji na podstawie raportu który nie określa w sposób przewidziany w tych przepisach pełnego zakresu oddziaływania na środowisko wariantu alternatywnego,

3) naruszenie § 7 ust 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej, poprzez nieuwzględnienie w decyzji, że system wentylacji należy połączyć z systemem alarmowym sygnalizującym awarie systemu wentylacyjnego i systemem wentylacji awaryjnej.

Ponadto strona wniosła na zasadzie art. 136 kpa o uzupełnienie postępowania dowodowego w sprawie zobowiązania Burmistrza do nadesłania wyszczególnionych w ww. piśmie informacji.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 7, art. 11, art. 77, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016. poz. 23 ze zm.J, art. 1, art. 2 i art. 2a ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.) utrzymał orzeka zaskarżoną decyzję w mocy

W dniu 07 października 2016r. do Kolegium wpłynęło pismo A.P. z dnia [...] października 2016 r., w którym wskazała, iż odwołanie M.O. od decyzji Burmistrza z dnia [...] maja 2016r. "zostało napisane w sposób nierzetelny i zawiera wiele błędów merytorycznych. A.P. na potwierdzenie powyższego wskazała, że:

1) nie ma przepisów krajowych określających standardy, jeżeli chodzi o odór, wobec tego Burmistrz nie mógł nakazać wykonania ekspertyz dotyczących odoru, bo nie ma podstawy prawnej, która by to regulowała. Z tego samego powodu pełnomocnik pani O. powołuje się jedynie na ogólne przepisy Konstytucji RP, a nie na konkretne akty prawne.

2) Burmistrz brał pod uwagę wpływ inwestycji na środowisko naturalne, dlatego też do jej wniosku o wydanie warunków środowiskowych dołączyła ona raport środowiskowy, w którym szczegółowo jest opisana technologia produkcji i jej wpływ na środowisko naturalne. Raport ten był wysłany do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska i dopiero na podstawie opinii tego organu wydano decyzję środowiskową. A.P. podniosła, że jak mniema w RDOŚ pracują specjaliści od ochrony środowiska, którzy potrafią świetnie określić wpływ danej działalności na środowisko naturalne i życie człowieka. Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska zaaprobowała inwestycję wydając pozytywna opinie.

3) inwestycja nie może w żaden sposób wpłynąć na zmniejszenie wartości nieruchomości w [...], gdyż inwestycja dotyczy istniejącej infrastruktury o przeznaczeniu rolniczym, powstałej w latach 70 XX w. z przeznaczeniem do hodowli bydła i przez wiele lat hodowane było tam bydło, o czym mieszkańcy wsi doskonale pamiętają. Chcąc hodować w tych obiektach indyki nie zmienia sposobu wykorzystania tych budynków. Nadal będą one miały przeznaczenie rolnicze. Zatem nie rozumiem w jaki sposób moja działalność może wpłynąć na zmniejszenie wartości nieruchomości w [...]. A.P. wskazała przy tym, że nie buduje nowych obiektów, tylko chcę wykorzystać istniejąca infrastrukturę.

4) społeczność lokalna została poinformowana o planach obsadzenia istniejących budynków inwentarskich indykami na spotkaniu z mieszkańcami wsi w czerwcu 2015 r. W spotkaniu tym wziął udział również Burmistrz. W rozmowie tej uczestniczyła wraz ze swoim wujem – G.T.. Szczegółowo odpowiedzieli wówczas na pytania mieszkańców wsi.

5) nie jest prawdą, że nie dokonywano oględzin fermy przed wydaniem decyzji środowiskowej. Pracownicy gminy kilkukrotnie wizytowali fermę przed wydaniem decyzji środowiskowej, co mogą potwierdzić stosownymi dokumentami. W tych wizytacjach A.P., jak wskazała, uczestniczyła osobiście.

6) w odwołaniu wielokrotnie jest mowa o odorze skumulowanym i o braku informacji na jego temat w raporcie środowiskowym. Przede wszystkim w raporcie nie mogło być mowy o tym problemie, ponieważ on nie istnieje. W raporcie wyraźnie jest napisane, że obornik będzie rozwożony na gruntach rolnych stanowiących własność wnioskodawczyni. A.P. zaznaczyła, że w [...] posiada grunty rolne w ilości 87 ha, ale są one obsadzone sadami - a sadów obornikiem się nie nawozi. A.P. wskazała, że domniemywa, że pani O. chodziło o grunty rolne przylegające do fermy, będące własnością jej wuja. A.P. podkreśliła, że obornik będący cennym nawozem będzie rozwoziła na gruntach ornych będących w jej posiadaniu. Dalej zaznaczyła, że obecnie posiada ona grunty orne w następujących miejscowościach: [...],[...].[...]. Nie ma wobec tego możliwości, aby zapach nawożonych pól dotarł do [...]. Poza tym zgodnie z dobrą praktyką rolną obornik rozwozi się na polu i od razu poddaje się go zabiegowi przeorania tak, aby zachować wszystkie składki mineralne w glebie. Zatem efekty zapachowe są krótkotrwałe - liczone w godzinach.

7) od dziesiątek lat hodowli drobiu w Polsce praktyką było budowanie kurników z przylegającym do niej domem. Było to spowodowane względami praktycznymi, gdyż ptaki przez długi okres wymagają opieki całodobowej. A.P. zaznaczyła, że wówczas, tak jak to robiła jej matka oraz ona sama, hodowca mógł w nocy w piżamie wejść do kurnika i sprawdzić, czy stado jest spokojne, a nawet wykonać drobne prace jak np. uzupełnienie wody w poidłach. Nie wiem skąd pani O. wzięła informacje o tak wielkiej szkodliwości hodowli indyka, jak przytacza w odwołaniu. A.P. wskazała, że jest matką trójki dzieci. Na kurnikach pracowała przez całe okresy ciąży. Wszystkie dzieci urodziły się zdrowe, już kilkumiesięczne dzieci towarzyszyły jej na kurnikach i nigdy nie miały dolegliwości takich jak: "niedrożny, cieknący nos, piekące i łzawiące oczy, bóle głowy", czy jakiekolwiek inne dolegliwości zdrowotne wymienione w odwołaniu. Aby wyhodować zdrowe indyki trzeba zadbać o czystość ściółki i powietrza na kurniku. Nie może być brudno i śmierdząco, bo wówczas ptaki będą miały problemy zdrowotne, a to przełożyłoby się na brak zarobku. A.P. wskazała, że to w jej interesie leży dbanie o stado jak o własną rodzinę. Jeśliby hodowla indyków miałaby tak strasznie negatywne skutki zdrowotne dla okolicznych mieszkańców, jak opisuje to pełnomocnik pani O., to ludzie pracujący bezpośrednio w tym "trującym środowisku", w tym ona sama, powinni już dawno nie żyć. A.P. zaznaczyła także, że na fermie w [...] zamierza przystosować część magazynową na mieszkanie przy kurniku, bo to znacznie ułatwi jej opiekę nad indykami.

8) mając na względzie komfort mieszkańców wsi i dobro środowiska ferma zostanie wyposażona w nowoczesny sprzęt do hodowli indyków. Wentylatory na obiektach

9) inwentarskich zostały zaplanowane na ścianach szczytowych od strony pól tak, aby maksymalnie zmniejszyć wszelkie uciążliwości związane z jego funkcjonowaniem. Zastosowane zostaną również nowoczesne, energooszczędne rozwiązania techniczną jak komputerowe sterowanie klimatem, paszociągi z automatycznym zadawaniem paszy, zamknięte silosy, linie pojenia. Między fermą a zabudowaniami mieszkalnymi na działkach nr [...], na długości ok 200m dokona ona obsadzeń drzewami iglastymi, które będą stanowiły naturalną barierę ochronną i wizualnie poprawią wygląd wsi. A.P. zaznaczyła, że jest osobą otwartą na potrzeby mieszkańców wsi i jeśli jest to w jej mocy to stara się pomagać.

10) podpisy zebrane przez panią O. pod jej odwołaniem należałoby zweryfikować. Rozmawialiśmy z osobami, które podpisały się pod tym pismem i wiele z nich mówiło, że nie miało pełnej wiedzy pod czym się podpisuje i chętnie ten podpis wycofa.

11) funkcjonowanie każdej fermy w Polsce jest kontrolowane przez rożne instytucje państwowe, których zadaniem jest pilnowanie hodowcy, aby spełniał wysokie standardy europejskie, a jej ferma nie będzie wyjątkiem. A.P. zaznaczyła, że będzie podlegała ciągłej ocenie i musi prowadzić fermę tak, aby zachować dobrostan zwierząt i dbałość o środowisko naturalne.

Na zakończenie A.P. wskazała, że pochodzi z rodziny o wielopokoleniowych tradycjach rolniczych, a jej domem i miejscem pracy jest wieś. Celem jej działalności nie jest trucie ludzi i niszczenie środowiska, a produkcja dobrej żywności. Nie da się hodować indyków i uprawiać zbóż w mieście. Miejscem do produkowania żywności od wieków była wieś i niech tak pozostanie.

Po ponownej analizie akt, Kolegium za celowe uznało zwrócenie się do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w związku ze znajdującym się w aktach sprawy pismem Burmistrza z dnia [...].06.2016 r. znak: [...], skierowanym do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska (WIOŚ) - Delegatury o interwencję i przeprowadzenie kontroli na terenie nieruchomości położonej w miejscowości [...], oznaczonej nr ewid. [...].

Podstawę wystąpienia Burmistrza stanowiła informacja o prowadzeniu w ramach istniejących na ww. nieruchomości zabudowań hodowli indyków, pomimo że postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania trzech istniejących budynków do hodowli bydła na budynki do hodowli indyków o obsadzie pow. 210 DJP oraz posadowienia 4 zbiorników na gaz propan o poj. 26m3, nie zostało zakończone ostateczną decyzją administracyjną,

W dniu 16 grudnia 2016 r. WIOŚ przesłał do Kolegium poświadczone za zgodność kopie dokumentów związanych z przeprowadzeniem kontroli w tym kopię protokołu kontroli z dnia nr [...] dnia [...] lipca 2016 r., kopię pisma z dnia [...].07,2016 r., znak: [...], skierowanej do Burmistrza o wynikach kontroli oraz kopię zawiadomienia skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].07.2016r. znak: [...], w przedmiocie zawiadomienia o użytkowaniu obiektów budowlanych pomimo braku uzyskania decyzji o zmianie sposobu użytkowania.

Kolegium pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. zwróciło się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o możliwie niezwłoczne przesłanie informacji bądź dokumentacji odnoszących się do ustaleń lub czynności dokonanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie związanej z pismem [...], znak: [...], względnie przesłanie wydanych w ww. sprawie rozstrzygnięć.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie udzielił odpowiedzi na zapytanie Kolegium.

W dniu 16 stycznia 2017 r. skontaktowała się z Kolegium telefonicznie A.P.. W trakcie rozmowy z członkiem Kolegium poinformowała, że prowadzi hodowlę indyków w 2 budynkach, których dotyczy przedmiotowe postępowanie z uwagi na zobowiązania wobec grupy producentów oraz konieczność przeniesienia zwierząt z obiektu położonego w innej miejscowości w związku z epidemią ptasiej grypy. Na okoliczność niniejszej rozmowy została sporządzona notatka służbowa.

W dniu 17 stycznia 2017 r. do Kolegium wpłynęło pismo pełnomocnika strony odwołującej się zawierające informację, że w tej samej dacie pełnomocnik został zawiadomiony przez swoją mandantkę, że inwestor w dalszym ciągu prowadzi działalność polegającą na hodowli indyków bez wymaganych prawem zgód.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, co następuje.

Na podstawie analizy akt sprawy Kolegium stwierdziło, że w sprawie zastosowanie znajdować będzie stan prawny obowiązujący przed dniem 1 stycznia 2017 r. oraz przytoczyło przepisy mające zastosowanie w sprawie.

Kolegium wskazało, że zaznaczenia wymaga, [...] marca 2016r. z wizji lokalnej na działce nr [...], jak też zawartych w przesłanym Kolegium protokole kontroli dokonanej przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska - Delegatury z [...].07.2016 r. [...], jak również informacji zawartych w piśmie Burmistrza z dnia [...].06.2016 r. znak: [...] oraz oświadczeń i wyjaśnień składanych przez inwestora oraz stronę odwołująca się, że inwestor A.P. działalność w zakresie hodowli indyków na nieruchomościach położonych na działce nr [...] zaczęła prowadzić i prowadzi po uzyskaniu decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań.

W kontekście powyższych okoliczności, w świetle obowiązujących przepisów prawa skład orzekający Kolegium stanął na stanowisku, że przedmiotem postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedmiotem postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań jest ocena wpływu określonego wnioskiem planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a nie skutków prawnych podjęcia działań pomimo braku ostatecznych rozstrzygnięć w tym zakresie, zarówno z zakresu ochrony środowiska, jak ich prawa budowlanego. Istotą przedmiotowego postępowania jest bowiem analiza, czy określone zaplanowane przedsięwzięcie, w szczególności objęte oceną oddziaływania na środowisko może zostać zrealizowane w aspekcie zagrożeń związanych z jego realizacją i funkcjonowaniem dla środowiska, względnie jakie warunki musi spełniać planowane przedsięwzięcie w fazie realizacji, funkcjonowania i likwidacji, aby skutki działań podejmowanych w poszczególnych fazach nie miały negatywnych skutków na środowisko. Ocena organu odnosi się zatem do potencjalnych działań, a nie realnie podejmowanych, choćby z naruszeniem prawa. Niewątpliwie na etapie złożenia wniosku A.P. na przedmiotowej nieruchomości nie prowadziła hodowli indyków w budynkach objętych wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. A.P. bezzasadnie przystąpiła zatem do wykonania korzystnej dla niej decyzji nieostatecznej, która stosownie do treści art. 130 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r,. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej zwanej "k.p.a.") nie podlegała wykonaniu, bowiem decyzja rozstrzygająca o wnioskowanych uprawnieniach nie posiadała waloru ostateczności. Działania związane z przystąpieniem do wykonania uprawnień wynikających z zaskarżonej w trybie odwoławczym decyzji nie znajdują podstaw prawnych, która to okoliczność może mieć miejsce w przedmiotowej sprawie. Okoliczność ta nie neguje jednak możliwości wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, tym bardziej, że działania podjęte przez inwestora nie wykazują znamion nieodwracalności.

Dokonując oceny sporządzonego w sprawie Raportu o oddziaływaniu na środowisko SKO wskazało, że dokument ten spełnia określone przepisami u.o.o.ś. wymogi co do jego treści, obejmując w szczególności opis i charakterystykę planowanego przedsięwzięcia, opis elementów przyrodniczych środowiska, objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy o ochronie przyrody, opis analizowanych wariantów przedsięwzięcia, opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, oraz opis oraz określenie przewidywanego oddziaływania analizowanego wariantu oraz racjonalnego wariantu alternatywnego na poszczególne komponenty środowiska, a ponadto analizę wpływu przedsięwzięcia obszar Natura 2000, nadzwyczajne zagrożenia środowiska związane z wystąpieniem awarii przemysłowej oraz analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem.

Z treści raportu wynika, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane zostanie na działce nr [...] o powierzchni 3,4469 ha, i polegać ma na zmianie sposobu użytkowania trzech istniejących budynków do hodowli bydła na budynki do hodowli indyków oraz na posadowieniu 4 zbiorników na gaz propan o pojemności ok. 26 m3. Wskazano, że inwestor planuje prowadzić hodowle indyków w trzech istniejących budynkach inwentarskich (indyczniki) o powierzchni zabudowy ok. 3000 m2, w których prowadzona będzie hodowla indyków w systemie ściółkowym o łącznej obsadzie 11000 sztuk czyli 264 DJP. Zaznaczono również, że teren działki na której znajdować się będzie inwestycja, obecnie zabudowany jest trzema budynkami inwentarskimi które przeznaczone były do hodowli bydła a teraz będą przekształcone na budynki do hodowli indyków i stanowi on grunty rolne zabudowane o symbolu użytku Br-RIVb.

Teren działki jest uzbrojony, dzięki czemu ferma zaopatrywana będzie w poszczególne media, tj. woda na potrzeby socjalne oraz do celów produkcyjnych (woda konsumpcyjna) pobierana będzie z wodociągu gminnego, natomiast ścieki bytowo - gospodarcze odprowadzane będą do zbiornika bezodpływowego o poj. 10m3, skąd wywożone będą do gminnej oczyszczalni ścieków. Dojazd na teren fermy odbywać ma się na podstawie służebności drogowej przez działkę nr ew. [...]. Z kolei planowane 4 zbiorniki na gaz propan o pojemności 6400 I, co daje łącznie poj. 25600 l, posadowione miałyby być w następujący sposób: 2 zbiorniki między budynkami nr 1 i 2 oraz 2 zbiorniki przy budynku nr 3.

W zakresie specyfikacji zbiorników wskazano, że takie, jak zaplanowane w ramach realizacji przedsięwzięcia produkowane są zgodnie z dyrektywą europejska ciśnieniową PED oraz oznakowane znakiem CE dla IV strefy klimatycznej i parametrów eksploatacyjnych: temperatura - 20/+40 c; ciśnienie maksymalne 15,6 bar. Podstawowa konstrukcja zbiorników jest z kolei zgodna z dyrektywą PED/97/23/EC oraz normami zharmonizowanymi. Zbiorniki wykonane są z blach ze stali węglowej, pokrytej wysokiej jakości trójskładnikową powłoką malarską w kolorze białym, który stanowi jednocześnie (poprzez dużą refleksyjność) ochronę przed nadmiernym nagrzewaniem się zbiornika. Zbiorniki podziemne zabezpieczone są natomiast wysokiej jakości nowoczesną, ekologiczną powłoką antykorozyjną z tworzywa poliuretanowego. Powłoki te spełniają wymagania wysokiej szczelności, testowane są na przebicie prądem o napięciu min 14 kV. Powłoki malarskie objęte są gwarancją jakości i trwałości.

W zakresie sposobu prowadzenia działalności w raporcie wskazano, że w najbliższym otoczeniu projektowanego przedsięwzięcia znajdują tereny rolne, las, zabudowania wsi [...] oraz budynki gospodarskie. Zaznaczono, że w istniejących budynkach inwentarskich (indycznikach) o łącznej obsadzie 11000 sztuk tj. 264 DJP, prowadzona będzie hodowla w ściółkowym systemie chowu. Hodowla indyków rzeźnych przebiegać będzie w 2 cyklach produkcyjnych, tj. 15 tygodni indyczka, do 20 tygodni indor w maksymalnej obsadzie 11 000 szt. Na fermę będą przyjeżdżały pisklęta jednodniowe obu płci. Umieszczone zostaną w obiekcie nr 2 (odchowalni}. W piątym tygodniu życia zostaną częściowo przeniesione do pozostałych obiektów. Między cyklami będą co najmniej 2 tygodniowe przerwy na dokonanie prac porządkowych (czyszczenie i dezynfekcja) i przygotowanie indyczników na przyjęcie kolejnej obsady. Następnie w Raporcie wskazano, że karmienie odbywać się będzie za pomocą paszociągów. W planowanym systemie karmienia w pierwszej fazie rozwoju indyków będzie to kruszonka, następnie granulat podawany bezpośrednio do koszy zasypowych na kurniku z silosów paszowych zainstalowanych przy budynku o pojemności 17t. Przy każdym obiekcie będzie zlokalizowany 1 taki silos. Z kosza zasypowego pasza za pomocą spirali podawana jest do karmideł, Całość jest całkowicie zautomatyzowana - zarówno paszociąg jak i kosze zasypowe wyposażone są w czujniki, które pozwalają na optymalne gospodarowanie paszą, a budowa karmideł nie pozwala na rozsypywanie paszy. W odchowalni zainstalowane będą karmidła startowe, w 5 tygodniu zostaną wymienione na karmidła tuczowe. Pojenie za pomocą linii pojenia - plafony, ilość poideł będzie dostosowana do fazy życia indyków i ich zagęszczenia w obiekcie. W odchowalni w pierwszej fazie rozwoju będzie do 150 poideł, w tuczarniach: budynek nr 1 - 70 szt., budynek nr 3 - 50 szt.

W dalszej kolejności wyjaśniono, że po zakończeniu cyklu hodowlanego żywe indyki przetransportowane zostaną do ubojni drobiu. Budynek zostanie poddany dokładnemu oczyszczeniu na sucho oraz dezynfekcji poprzez zamgławianie środkiem dezynfekcyjnym np. Al. Dekol. Po kilku dniach po wykonaniu zabiegów dezynfekcyjnych oraz osuszeniu i przewietrzeniu pomieszczeń z ich nagrzaniem (w okresie zimy) ułożona zostanie nowa ściółka i nastąpi zasiedlenie pomieszczenia młodymi indykami.

W Raporcie zaznaczono, że ściółka będzie przywożona każdorazowo przy zakładaniu cyklu hodowlanego, a indyki przebywać będą na tej samej ściółce przez cały okres chowu. Usuwanie pomiotu odbywać się będzie po zakończeniu cyklu hodowlanego jednocześnie z wymianą stada. Zakładana ilość pomiotu wynosić będzie ok. 814 Mg/rok oraz słomy 115 Mg/rok i będzie on zagospodarowany do nawożenia własnych pól oraz przekazywany innym rolnikom do nawożenia pól. Pomiot nie będzie składowany na terenie fermy, po zakończeniu cyklu hodowlanego będzie usuwany mechanicznie na przyczepy i od razu przekazywany do odbiorcy.

W Raporcie wskazano ponadto, że na terenie fermy zlokalizowany zostanie konfiskator w którym gromadzone będą padłe sztuki indyka, następnie będą one odbierane przez firmę posiadającą stosowne uprawnienia do ich utylizacji.

W Raporcie wyjaśniono również, że na podstawie informacji uzyskanych od inwestora docelowa waga indyczki wynosić będzie ok. 10 kg a docelowa waga indora ok. 18 kg. Indyczniki zostaną obsadzone stadem pół na pół gdzie docelowa waga wyniesie średnio ok. 14 kg. Podkreślono, że minimalne warunki utrzymywania indyków określonych w Rozporządzeniu Ministra Rozwoju Wsi z dnia 15 luty 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej wynoszą 40 kg/m2 (max 57 kg/m2). Projektowane indyczniki o powierzchni użytkowej 3000m2 przy uwzględnieniu docelowej wagi indyków wynoszącej 14 kg spełnia minimalne warunki utrzymania indyków: 14 kg x 11000 sztuk = 154 000 kg : 3000 m2 = 51,3 kg/m2. Przyjęta w projekcie obsada indyków w ilości 11000 sztuk wskazuje na dotrzymanie warunków utrzymywania indyków ze względu na dobrostan zwierząt określonych w ww. rozporządzeniu.

W kwestii wariantu alternatywnego w Raporcie wskazano, że można za taki przyjąć inny sposób prowadzenia hodowli polegający na systemie klatkowym bezściółkowym. Podniesiono jednak, że ze względów na dobrostan zwierząt i doświadczenia innych ferm hodowlanych, system ściółkowy jest bardziej korzystniejszy dla prowadzonej hodowli ze względu na mniejsze zużycie energii (nie występuje zużycie energii elektrycznej dla potrzeb przesuwu taśmy z pomiotem) oraz lepsze warunki bytowania indyków ( nie są zamknięte w klatach tylko zajmują cała powierzchnię hali budynku).

Z punktu ochrony środowiska oraz dobrostanu zwierząt, w ocenie autorów Raportu korzystnym jest wybranie wariantu I proponowanego przez wnioskodawcę. W uzasadnieniu dokonanego wyboru wskazano, że wariant proponowany przez wnioskodawcę jest najkorzystniejszy dla środowiska, a poza tym wybór ten jest także korzystny ekonomicznie. Podkreślono, że hodowla indyków prowadzona będzie w systemie ściółkowym, a realizacja przedsięwzięcia na podanych warunkach w tym wariancie nie naruszy społecznie akceptowanego poziomu zanieczyszczeń - wyrażonego immisjami zanieczyszczeń wody, powietrza oraz gleby według obowiązującego prawa. Wskazano, że zastosowane urządzenia będą nowoczesne i posiadać będą wszystkie niezbędne atesty. Stąd też, nie będą one źródłem nadmiernego hałasu i wielkości emisji zanieczyszczeń do powietrza. Zaznaczono, że przy dokonywaniu wyboru lokalizacji planowanego przedsięwzięcia inwestor kierował się korzystnym położeniem terenu w stosunku do charakteru przeznaczenia tego terenu oraz dogodnym dojazdem do działki. Podniesiono przy tym, że inwestor stosować będzie taką technologię produkcji, aby nie powodować uciążliwości dla środowiska, ponadnormatywnego oddziaływania na tereny zabudowy mieszkaniowej i nie naruszać praw osób trzecich. Dalej zaznaczono, że w planowanej fermie zostaną zastosowane następujące rozwiązania chroniące. W zakresie ochrony powierzchni ziemi i wód wskazano, że wody opadowe i roztopowe z połaci dachowych rozprowadzane będą powierzchniowo na terenach zielonych należących do inwestora. Podniesiono, że nie będą powstawały ścieki technologiczne, zaś ścieki sanitarne gromadzone będą w szczelnym zbiorniku bezodpływowym, a następnie wywożone do oczyszczalni ścieków. Wskazano również, że sposób załadunku obornika odbywać się będzie w hali produkcyjnej, po opróżnieniu jej indykami. Pomiot indyczy mechanicznie zgarniany będzie w hali i wypychany w kierunku wejścia do indycznika na wybetonowany plac, a następnie ładowany na podstawioną naczepę. Pomiot ma konsystencję wilgotnego piasku zmieszanego ze ściółką w związku z tym nie pyli się ani nie rozlewa. Po zakończeniu procesu usuwania pomiotu z wybetonowanego placu wymiata się resztki, które trafiają na naczepę, którą się oplandekowuje, a następnie samochód odjeżdża. Zdaniem autorów Raportu nie ma zatem możliwości skażenia środowiska gruntowo- wodnego odpadem w miejscu jego załadunku a także transportu.

W zakresie ochrona przed hałasem i emisją do powietrza wskazano, że wszelkie prace związane z realizacją, eksploatacją i późniejszą likwidacją przedsięwzięcia prowadzone będą w godzinach dziennych. Zastosowane urządzenie technologiczne będą nowoczesne i posiadać będą wszystkie niezbędne atesty przez co nie będą one źródłem nadmiernego hałasu i wielkości emisji zanieczyszczeń do powietrza.

W kwestii ograniczenia ilości wytwarzanych odpadów podkreślono, że zaprojektowanie indyczników, w którym będzie prowadzona hodowla indyków w systemie ściółkowym spowoduje produkcję naturalnego nawozu. System ściółkowy hodowli spowoduje, iż zostanie zagospodarowana słoma, z której wyprodukowany zostanie naturalny nawóz. Pozostałe odpady powstające podczas hodowli zostaną natomiast zagospodarowane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W odniesieniu do ochrony krajobrazu wskazano natomiast, że realizacja przedsięwzięcia oraz jego eksploatacja nie wpłynie istotnie na kształtowanie krajobrazu z uwagi na to, iż krajobraz w pobliżu lokalizacji projektowanego przedsięwzięcia został już ukształtowany.

Analiza raportu wskazuje, że projektowana inwestycja może potencjalnie oddziaływać na następujące elementy środowiska jak: klimat akustyczny, gleba, wody podziemne. Odrębnie poddano przy tym analizie oddziaływanie w fazie realizacji, eksploatacji i likwidacji.

W treści Raportu wskazano, że na terenie projektowanej fermy indyków występować będzie zorganizowana i niezorganizowana emisja zanieczyszczeń do powietrza. Do zorganizowanej emisji zanieczyszczeń należy zaliczyć zespół wentylacji wywiewnej z trzech budynków do hodowli indyków wraz z emisją zanieczyszczeń z procesu spalania gazu w nagrzewnicach i promiennikach gazowych. Zakładana technologia chowu indyków w systemie ściółkowym w dużym stopniu ograniczy emisję zanieczyszczeń zapachowych (odorów) do powietrza. Do niezorganizowanej emisji należy zaliczyć proces wywożenia pomiotu podczas zmiany cyklu hodowlanego.

W raporcie wskazano, że mimo przyjętych rozwiązań technologicznych i technicznych) projektowana ferma będzie źródłem emisji substancji odorowych, powstających w wyniku rozkładu! produktów przemiany materii ptaków w trakcie hodowli. Źródłem ciągłej emisji odorów doi powietrza z ferm są systemy wentylacyjne. Zachowanie odpowiedniego klimatu w budynkach, 1 gwarantujące właściwy rozwój ptaków, wymaga wymiany powietrza rzędu 1m3 na 1 kg żywca w ciągu godziny (dane literaturowe). Zanieczyszczenia gazowe powodujące pojawienie się uciążliwości zapachowej, występują najczęściej jako wieloskładnikowe mieszaniny, których chemiczny skład jakościowy rzadko jest określony. Informacje na temat składu ilościowego i zależności między składem gazów a ich zapachem są jeszcze trudniej osiągalne.

W raporcie zaznaczono, że z reguły wielkość emisji tych związków jest niewielka i nie stanowi zagrożenia dla środowiska jednak jest uciążliwa z uwagi na koncentrację zapachu. Każda substancja odorotwórcza posiada charakterystyczne dla niej minimalne stężenie wyczuwalne przez zmysł powonienia, zwane progiem wyczuwalności węchowej. Dla znacznej większości tych substancji próg wyczuwalności zapachowej leży znacznie poniżej wartości stężeń dopuszczalnych w powietrzu przewidzianych odpowiednimi normami uwzględniającymi stopień ich toksyczności. Stąd też zapewnienie warunków nie przekraczania wartości dopuszczalnych może być uznane za wystarczające zabezpieczenia środowiska, lecz nie eliminuje ono negatywnego oddziaływania zwłaszcza wobec subiektywnego odbioru oddziaływania odorów w powietrzu pochodzącym z omawianego obiektu.

Podkreślono jednak, że utrzymanie prawidłowych norm zoohigienicznych mikroklimatu wewnątrz budynków, czyli niedopuszczanie do zwiększenia stężeń gazów, zawartości mikroorganizmów oraz zapylenia - uzyskuje się przy prawidłowo działającej wentylacji, zadawaniu pasz w postaci granulowanej zamkniętymi przenośnikami paszowymi oraz dużą dbałością o stan higieniczno-sanitarny pomieszczeń produkcyjnych. W raporcie podniesiono również, że w Polce nie ma ustawy tzw. odorowej, regulującej dopuszczalne wartości emisji odorów z ferm hodowlanych. Wskazano także, że ewentualne uciążliwości odorowe wpisane są w charakter przeznaczenia istniejących obiektów i terenów sąsiednich.

W przyjętych w Raporcie obliczeniach pominięto emisję pyłu z systemu zadawania pasz z uwagi na okoliczność, że planowany jest hermetyczny system zadawania pasz do budynków. Podobnie w obliczeniach pominięto emisję dezorganizowaną pochodzącą z procesu opróżniani; budynków z pomiotu, jego załadunku i transportu z uwagi na brak rozwiązań systemowych uwzględniających tego typu emisję, a także w związku z tym, iż emisja ta będzie miała charakter chwilowy (będzie występowała jedynie kilka razy w roku w czasie czyszczenia budynków).

Z Raportu wynika, że obliczenia rozprzestrzeniania zanieczyszczeń w powietrzu wykonano zgodnie z metodyką zawartą w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. Nr 16 poz. 87). Z wykonanych obliczeń rozprzestrzeniania w powietrzu substancji wprowadzanych do powietrza ze wszystkich źródeł emisji zorganizowanej w ilościach ustalonych wg "Dokumentu Referencyjnego Najlepszych Dostępnych Technik dla Intensywnego Chowu Drobiu, Świń" wynika, iż po zrealizowaniu planowanego przedsięwzięcia, stężenia średnioroczne wszystkich emitowanych substancji są mniejsze od wartości normatywnych. Przeprowadzone obliczenia wskazują, że projektowane przedsięwzięcie spełnia wymogi związane z ochroną powietrza także przy emisjach obliczonych według wskaźników maksymalnych.

Z kolei źródłem emisji hałasu na terenie planowanego do realizacji przedsięwzięcia będą wentylatory związane z mechaniczną wentylacją budynków inwentarskich oraz ruch pojazdów po terenie inwestycji związany z dowozem i wywozem inwentarza, dostawą paszy i gazu, wywozem nieczystości płynnych i stałych oraz wywozem obornika.

Dokonane w treści raportu obliczenia wykazały, że eksploatacja inwestycji, przy spełnieniu założeń organizacyjnych, technicznych i technologicznych przedstawionych w raporcie, nie będzie powodowała przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112) w porze dziennej i nocnej na terenach, które podlegają ochronie akustycznej.

Z Raportu wynika ponadto, że w związku z funkcjonowaniem fermy indyków przewiduje się powstawanie głównie odpadów pochodzenia zwierzęcego o kodzie 02 01 82. Zwierzęta padłe lub ubite z konieczności do czasu odbioru przez uprawnionego odbiorcę składowane będą w oznakowanym, szczelnym i chłodzonym kontenerze. Dodatkowo na terenie gospodarstwa będą powstawać odpady niebezpieczne o kodzie 15 0110* oraz odpady inne niż niebezpieczne o wskazanych w nim kodach, które gromadzone będą selektywnie w pojemnikach na odpady.

Treść Raportu wskazuje, że z eksploatacją planowanej inwestycji związane jest również powstawanie nawozów naturalnych w postaci obornika, który według danych Raportu znaleźć ma zagospodarowanie rolnicze i wykorzystywany będzie jako nawóz na polach uprawnych w gospodarstwie (nie będzie magazynowany na terenie planowanej inwestycji). Z treści Raportu wynika, że po zakończeniu każdego cyklu produkcyjnego obornik usuwany będzie z obiektu hodowlanego i wywożony bezpośrednio przyczepami na pola.

Raport przygotowany przez inwestora poddany był ocenie wyspecjalizowanych organów, tj. PPIS oraz RDOŚ. Ostatni z wymienionych organów, jak już zaznaczono wezwał inwestora do uzupełnienia Raportu w zakresie przedstawionych szczegółowych danych.

W wyniku przeprowadzonej oceny PPIS wydał pozytywną opinią w zakresie środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia wskazując uwarunkowania jej realizacji. Z kolei RDOŚ, stosownie do treści art. 77 u.o.o.ś. uzgodnił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia wskazując, że przy jego realizacji, aby zostały spełnione określone przepisami prawa wymogi w zakresie ochrony środowiska planowana inwestycja spełniać musi określone przez ten organ warunki szczegółowe. Podkreślenia wymaga, że wskazane przez RDOŚ i PPIS warunki zostały uwzględnione w zakresie rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji Burmistrza.

W kontekście przywołanej treści raportu oraz stanowisk organów współdziałających celowe jest w tym miejscu odniesienie się do zarzutów podniesionych przez stronę odwołującą się.

W kwestii naruszenia art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jak też innych wskazanych w treści odwołania przepisów dotyczących naruszenia prawa w związku z emisją odoru, w tym w szczególności art. 74 i art. 91 Konstytucji RP oraz art. 5 Prawa ochrony środowiska poprzez nie rozważenie wpływu inwestycji na środowisko jako zintegrowaną całość po wdrożeniu hodowli, z którą nieodzownie związany jest odór wskazać należy, że przejawem realizacji polityki Unii w zakresie ochrony środowiska, w tym wpływu na zdrowie i życie ludzi jest m.in. przyjęta regulacja u.o.o.ś. Z treści przepisów niniejszej ustawy wynika konieczność weryfikacji wpływu planowanej inwestycji na zdrowie i życie ludzi i poddanie tej kwestii analizie także w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, co w niniejszej sprawie uczyniono. Kwestia ta poddana została także ocenie organów współdziałających, jak i rozstrzygających w sprawie. Co się tyczy kwestii uciążliwości odorowych, to tak jak zaznaczono to zarówno w treści Raportu, jak również w postanowieniu RDOŚ, a które to stanowisko znajduje także odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, obecnie nie obowiązują w Polsce unormowania, które określałyby dopuszczalne wartości emisji odorów, w tym w szczególności z ferm hodowlanych. W ramach obowiązujących przepisów normujących zakres dopuszczalnych wartości stężeń poszczególnych substancji w powietrzu wymienić można rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2012 r., poz. 1031) oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. Nr 16 poz. 87). Jak wynika z przeprowadzonych na potrzeby Raportu analiz, kwestia dopuszczalnych stężeń substancji w powietrzu w tym kwestia odorowa były przedmiotem weryfikacji i prowadzą one do wniosku, że w zakresie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia nie dojdzie do naruszenia norm ww. rozporządzeń z 2010 r. i z 2012 r. (por. wyrok NSA z 25 marca 2014 r., sygn. II OSK 2594/12, oraz wyroki WSA w Poznaniu z dnia 3 marca 2016 r., sygn. II SA/Po 323/15 oraz WSA w Warszawie z dnia 26 marca 2015 r., sygn. IV SA/Wa 2581/14, CBOSA). Zwrócić należy także uwagę, że inwestor ma świadomość ewentualnych uciążliwości odorowych, pomimo braku w tym zakresie rozwiązań legislacyjnych oraz że ograniczenie tych uciążliwości stanowi element dobrej praktyki, co uznać można jednocześnie za przejaw woli minimalizowania konfliktów społecznych. W konsekwencji zarzut dotyczący naruszenia przepisów związanych z nierozważeniem wpływu inwestycji w związku z rozprzestrzenianiem się odoru uznać należy za niezasadny.

Tak samo za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 74 Konstytucji dotyczący przekroczenia norm związanych z dopuszczalnym poziomem hałasu. Jak wyżej wskazano, Raport zawiera analizę akustyczną, z której wynika, że planowana inwestycja w zakresie jej oddziaływania spełnia wymagania określone przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112).

Kolegium zaznaczyło również, że z akt sprawy, a w szczególności treści zarówno Raportu, jak i wydanych w sprawie rozstrzygnięć organu I instancji i organów współdziałających wynika, że zarówno kwestia związana z rozprzestrzenianiem się hałasu, jak i odoru w związku z planowaną inwestycją stanowiła przedmiot ustaleń stanu faktycznego sprawy a następnie została uwzględniona w treści podejmowanych rozstrzygnięć organu I instancji oraz organów współdziałających w sprawie. Stąd też za bezzasadny uznać należy także zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a.

Za bezzasadny organ odwoławczy uznał zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez brak oględzin i protokolarnego opisu terenu inwestycji oraz jego sąsiedztwa celem kontroli obiektywnych możliwości rozprzestrzeniania się zapachu i hałasu z terenu inwestycji na tereny bezpośrednio przyległe do terenu na którym ma powstać indyczarnia. Jak wynika z akt postępowania organ przeprowadził wizję lokalną przedmiotowej nieruchomości, niemniej podstawę ustaleń w zakresie ewentualnego przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu oraz przekroczenia dopuszczalnych norm substancji w powietrzu stanowią wynika badań zaprezentowane w raporcie oddziaływania na środowiska, które to badania w zakresie ich wyników i metodologii przeprowadzenia podlegają ocenie wyspecjalizowanych organów współdziałających, stron postępowania, które to wyniki i oceny stanowią następnie przedmiot ustaleń rozstrzygających w sprawie. W rozpoznawanej sprawie, zarówno w ocenie organów współdziałających, organu I instancji, jak również składu Kolegium rozstrzygającego w przedmiotowej sprawie, wyniki przedstawionych w Raporcie badań i analiz wskazują, jak już wyżej wykazano, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie skutkowała przekroczeniem dopuszczalnych poziomów hałasu, tak w porze dziennej, jak i nocnej, jak również nie zostaną przekroczone dopuszczalne poziomy określonych substancji w powietrzu.

Za bezzasadny organ odwoławczy uznał także zarzut naruszenia naruszenie art. 50 § 1 k.p.a., poprzez niewezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia raportu oddziaływania na środowisko ( przeprowadzenie stosowanych badań i ekspertyz dotyczących odoru dochodzącego z pól należących do niego, a to w sytuacji w której deklaruje on, iż część odchodów zużyta zostanie do nawożenia jego własnych pól, co w konsekwencji prowadziło będzie do skumulowania odoru dochodzącego do mieszkańców, a to z indyczarni, a to z pól będących własnością wnioskodawcy. Jak wyżej wskazano, brak jest w świetle obowiązujących przepisów prawa podstaw do sporządzenia opinii i ekspertyz na okoliczność rozprzestrzeniania się zapachu na innej podstawie niż na podstawie wskazanych wyżej rozporządzeń Ministra Środowiska z 2010 i 2012 r,, te zaś nie wprowadzają mierników poziomu substancji odorotwórczych. W kwestii przeznaczenia obornika pochodzącego z prowadzonej działalności do nawożenia pól, zarówno stanowiących własność inwestora, jak i innych osób prowadzących działalność rolniczą wskazać należy, że inwestor – A.P. wyjaśniła, że nawożone będę należące do niej grunty uprawne położone poza miejscowością [...], niezależnie jednak od powyższego wskazać należy, że przedmiotem postępowania jest kwestia środowiskowych uwarunkowań i oddziaływania ściśle określonego przedsięwzięcia, a tym jest hodowla indyków i to wyłącznie w tym zakresie przedsięwzięcie to podlega badaniu w zakresie jego dopuszczalności pod kątem naruszenia norm ochrony środowiska.

Za nieuzasadnione Kolegium uznało także inne zarzutu dotyczące raportu oddziaływania na środowisko, w tym braku jego kompletności i braku wewnętrznej spójności. Na podstawie analizy treści Raportu w kontekście przywołanych wcześniej przepisów prawa wskazać należy, że zawiera on wymagana przepisami ustawy treść, niezbędną i miarodajną dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Bezzasadny jest przy tym zarzut naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 u.o.o.ś., poprzez wydanie decyzji na podstawie raportu który nie określa w sposób przewidziany w tych przepisach pełnego zakresu oddziaływania na środowisko wariantu alternatywnego. Wskazać należy, że o uzupełnienie raportu w powyższym zakresie wniósł RDOŚ w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. (pkt 7) i Raport został uzupełniony o powyższa analizę w dokumencie przesłanym przez inwestora w dniu 22 kwietnia 2016 r.

Nieuzasadniony jest w ocenie SKO zarzut naruszenia § 7 ust 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. z 2010 r., Nr 116, poz. 778 ze zm.), poprzez nieuwzględnienie w decyzji, że system wentylacji należy połączyć z systemem alarmowym sygnalizującym awarie systemu wentylacyjnego i systemem wentylacji awaryjnej. Wskazać należy, że zgodnie z § 7 ust. 2 niniejszego rozporządzenia 2. W przypadku wyposażenia pomieszczeń, w których utrzymuje się zwierzęta wymienione w § 1, w tym indyków (§ 1 pkt 3) w mechaniczny lub automatyczny system wentylacji system ten łączy się z: 1) systemem alarmowym sygnalizującym awarię systemu wentylacyjnego oraz 2) systemem wentylacji awaryjnej. Uznać należy zatem, że obowiązek, jaki wskazany został w zakresie podniesionego zarzutu wynika wprost z przepisów powszechnie obowiązującego prawa przez co brak jest podstaw do nakładania obowiązku w powyższym zakresie w drodze decyzji administracyjnej.

Za niezasadny organ odwoławczy uznał również zarzut naruszenia art. 21 Konstytucji RP oraz art. 50 § 1 k.p.a,, poprzez nierozważenie przez organ wpływu inwestycji na dobra materialne mieszkańców miejscowości w sytuacji, w której wartość ich nieruchomości wskutek powstania inwestycji znacząco maleje oraz brak wezwania wnioskodawcy do przedłożenia operatów szacunkowych obrazujących spadek wartości nieruchomości przyległych do terenu planowanej inwestycji. Ponownie podkreślić należy, że celem przedmiotowego postępowania jest wyłącznie ocena wpływu planowanej inwestycji na środowisko. Podnoszona przez stronę odwołującą się okoliczność w ramach niniejszego postępowania nie ma oparcia w jakiejkolwiek normie prawa administracyjnego materialnego, która stanowić mogłaby źródło interesu prawnego w sprawie. Na tle prawa administracyjnego okoliczności ta może być kwalifikowana co najwyżej jako przejaw interesu faktycznego w sprawie.

W ocenie SKO brak także podstaw prawnych do zobowiązania inwestora do przedkładania w ramach postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań promes odbioru odchodów powstających w trakcie chowu dla odbiorców, którzy mieliby dokonywać odbioru odchodów. Strona skarżąca zdaje się nie odróżniać skutków dokonywanej w ramach niniejszego postępowania oceny przewidywanych skutków planowanej działalności na środowisko, od możliwych negatywnych następstw w związku z ewentualnymi nieprawidłowościami, które wiązać mogą się z naruszeniem przez inwestora w fazie eksploatacji inwestycji norm ochrony środowiska lub innych zawartych w przepisach obowiązującego prawa. Strona odwołująca się z góry zakłada nieprawidłowości w zakresie realizacji przedsięwzięcia, zadaniem organów jest natomiast ocena czy dana inwestycja w wariancie zaproponowanym przez inwestora jest dopuszczalna w świetle przepisów prawa ochrony środowiska, a w razie odpowiedzi pozytywnej określenie warunków realizacji i funkcjonowania danego przedsięwzięcia, aby normy ochrony środowiska w sytuacji przestrzegania tych warunków nie zostały naruszone. Podkreślenia wymaga przy tym także, na co uwagę zwróciły już także organ współdziałający, że w kontekście planowanego przedsięwzięcia inwestor zobowiązany będzie przestrzegania warunków wykorzystywania obornika jako nawozu na podstawie odrębnych przepisów, w tym ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2015 r., poz. 625 ze zm.).

Zdaniem Kolegium analiza treści pozostałych zarzutów, posiadających charakter procesowy, także prowadzi do wniosku, że należy uznać je za bezzasadne, W odniesieniu do zarzutu należy, że naruszenia art. 36 u.o.o.ś. wskazać należy, że zastrzeżona w powołanym przepisie możliwość przeprowadzenia rozprawy ma charakter fakultatywny, co wyraża się w sformułowaniu, że organ "może" przeprowadzić rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa. Istotą rozprawy jest koncentracja w jednym miejscu i czasie wszystkich uczestników postępowania celem dokonania określonych czynności procesowych. W rozpatrywanej sprawie, wobec braku zgłoszenia przez przedstawicieli społeczności uwag i wniosków, w kontekście także zasady szybkości postępowania sformułowanej w art. 12 k.p.a., uznać należy, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające przeprowadzenie rozprawy, Tym bardziej że dokonane czynności pozwoliły na wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i jego należytą ocenę, wbrew stanowisku strony skarżącej zarzucającej naruszenie w tym względzie art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. Jednocześnie podkreślić należy, że organ zapewnił w postępowaniu udział społeczeństwa poprzez informowanie o możliwości zgłaszania uwag i wniosków, jak też podając do publicznej wiadomości informację o fakcie wydania zaskarżonej decyzji.

Za bezzasadny organ odwoławczy uznał zarzut naruszenia art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania do władzy publicznej, w szczególności poprzez uwzględnienie przez organ tylko jednego wchodzących w grę interesów, brak wystarczającego poinformowania społeczności lokalnej i nie wyjaśnieniu zagrożeń płynących z inwestycji. Jeszcze raz podkreślić należy, że organ przedsięwziął wymagane prawem czynności związane z zapewnieniem udziału społeczeństwa w postępowaniu. Strona odwołująca się miała możliwości zgłoszenia uwag oraz wniosków w wyznaczonym przez organ 21-dniowym terminie, z czego nie skorzystała. Niezależnie od powyższego organ zawiadomił odwołującą się M.O. zarówno o okoliczności wszczęcia postępowania, jak i o okoliczności zebrania materiału dowodowego i możliwości zapoznania Z tym materiałem oraz skorzystania z uprawnień określonych w art. 10 k.p.a. Zawiadomienie to zostało skutecznie doręczone w dniu 12 maja 2016 r. Organ respektował zatem w pełni uprawnienia procesowe wszystkich stron postępowania dając tym samym możliwość aktywnego uczestnictwa w postępowaniu, w tym wypowiadaniu się w kwestii prowadzonego postępowania. Od woli stron zależy, czy i w jakim zakresie skorzystają z przyznanego im prawem uprawnienia.

Reasumując dokonane przez Kolegium ustalenia, organ odwoławczy wskazał, że zarówno czynności postępowania, jak i sporządzony w sprawie Raport o oddziaływaniu na środowisko odpowiadają wymaganiom określonym przepisami prawa. Ponadto w oparciu analizę akt postępowania, w tym w szczególności Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a na jego podstawie lokalizacji, rodzaju, charakteru, zastosowania technicznych i organizacyjnych środków ochrony, skali potencjalnego oddziaływania SKO uznało, że planowane przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na stan środowiska naturalnego i nie będzie oddziaływać ujemnie na środowisko w zakresie określonym przepisami obowiązującego prawa i w świetle tych przepisów oddziaływanie na etapie realizacji i późniejszego użytkowania nie powinno przekroczyć granic terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny.

Skargę na decyzję SKO wniosła M.O., która zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść orzeczenia:

a) art. 7 kpa, art. 77 kpa poprzez niepodjęcie przez organ I i II instancji wszelkich niezbędnych czynności koniecznych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a w zasadzie zaniechaniu ich podjęcia pomimo wielu miesięcy procedowania w sprawie,

b) art. 15 kpa poprzez nieprzeprowadzenie w pełni postępowania wyjaśniającego, wskutek czego nie dokonano ponownego rozpatrzenia sprawy.

c) art. 136 kpa poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy strona wnosiła o uzupełnienie postępowania dowodowego wobec popełnienia uchybień przez organ pierwszej instancji.

d) Art. 138 §2 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy zachodziły podstawy do jej uchylenia,

e) art. 6, 7, 8, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z tych przepisów tj. w sposób niewszechstronny, z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności poprzez błędną, niepełną ocenę przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji w sytuacji w której raport oddziaływania na środowisko jest niepełny oraz wewnętrznie sprzeczny i na jego podstawie w przedłożonym kształcie nie powinny być czynione ustalenia konieczne wydaniu decyzji,

co w konsekwencji prowadzi także do naruszenia:

– art. 80 ust 1 pkt 2 Ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie decyzji w oparciu o raport który jest wewnętrznie sprzeczny i niepełny,

– oraz art. 66 ust 1 pkt 5 i 6 Ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie decyzji merytorycznej na podstawie raportu który nie określa w sposób przewidziany w tych przepisach pełnego zakresu oddziaływania na środowisko wariantu alternatywnego.

f) art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpk art. 107 § 3 kpa wobec zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia zagrożeń oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji przy braku należytej weryfikacji przedłożonego przez inwestora raportu oddziaływania na środowisko oraz wobec sporządzenia przez organ I instancji uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób niezgody ze sztuką, pozbawiony obiektywnej przekonywalności.

A także zaniechania zbadania gdzie inwestor posiada pola względem inwestycji celem ustalenia jak skumulowany odór będzie swoim zasięgiem oddziaływania nachodził na siebie, co musi być uwzględniane przy wydawaniu decyzji tego rodzaju.

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, że z fermy nie będzie dochodził do mieszkańców hałas i odór w odczuwalnym i dokuczliwym dlań nasileniu, w sytuacji gdy teren inwestycji graniczy bezpośrednio z nieruchomościami zamieszkałymi.

Wobec powyższego strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I! instancji i decyzji organu i instancji ją poprzedzającej oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji jest art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm., dalej jako u.u.i.o.ś.), zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 ustawy). Stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Charakter planowanej inwestycji określa zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. To oznacza, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tą decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy.

Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa. Podstawę taką może również stanowić wynikająca z art. 81 ust. 1 ustawy odmowa zgody na realizacje przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę.

Z treści wniosku złożonego przez inwestora A.P. z dnia [...] stycznia 2016 roku oraz treści raportu mając na uwadze treść art. 71 ust. 2 pkt 1 u.o.o.ś. w związku z art. 59 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś. oraz § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010r., nr 213, poz. 1379 ze zm.) wynika, że planowane przedsięwzięcie podlega zaliczeniu do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym organy dokonały prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia, a w toku postępowania zasięgnęły wymaganych prawem stanowisk innych organów tj.: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

Pierwszy z organów Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny zaopiniował pozytywnie realizację przedsięwzięcia wydając stosowną opinię w dniu [...] kwietnia 2016 roku, wskazując jednocześnie, że w trakcie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia powinny być wprowadzone i zachowane wszystkie rozwiązania zapewniające ochronę środowiska w tym także ludzi, w trakcie realizacji przedsięwzięcia należy przestrzegać reżimów technologicznych i przepisów BHP, przedsięwzięcie nie powinno negatywnie oddziaływać na stan jakości powietrza atmosferycznego, powierzchnię gruntu oraz wody powierzchniowe i podziemne oraz nie powinno powodować przekroczeń poziomów dopuszczalnych zanieczyszczeń powietrza i emisji hałasu poza teren, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] maja 2016 roku uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia w wariancie wnioskowanym przez inwestora określając warunki na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, wymagania dotyczące ochrony środowiska ochrony środowiska jakie winny być uwzględnione do wydania decyzji , o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś. Wyżej wskazane organy zajęły stanowisko m.in. w oparciu o dane zawarte w dołączonym do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska otrzymał nadto dodatkowe wyjaśnienia od inwestora).

W ramach przeprowadzanego postępowania zmierzającego do wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych organy dokonują weryfikacji wspomnianego raportu. Zgodnie z art. 66 ust. 1 u.o.o.ś. raport ten winien zawierać informacje umożliwiające analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1. W dalszej części przepis ten wskazuje co powinien taki raport zawierać. Dokonując oceny złożonego w niniejszej sprawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wskazać należy, iż zasadnie organy administracji przyjęły, że dokument ten spełnia określone w art. 66 u.o.o.ś. wymogi co do jego treści. Nie stwierdzono, aby w raporcie został pominięty któryś z wymaganych elementów analizy środowiskowej. Raport oddziaływania na środowisko jest podstawowym, określonym przez u.u.i.o,ś dokumentem stanowiącym podstawę oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przybiera on formę opracowania naukowego. Wynika to przede wszystkim z zakresu zagadnień, jakich analizę dokument ten powinien zawierać. Stąd też w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że autor takiego raportu powinien mieć specjalistyczną wiedzę (wyrok NSA z 2 października 2008r., sygn. akt II OSK 1113/07). W niniejszej sprawie raport został opracowany i sporządzony przez mgr. inż. U.P., biegłego Wojewody w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko oraz przez mgr W.K.. Z punktu widzenia zasad postępowania raport o oddziaływaniu na środowisko jest dokumentem prywatnym. Mimo, że raport nie stanowi opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a. jako dokument posiada szczególna moc dowodową, która wynika w szczególności z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, organizacyjnych, logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą (wyrok NSA z 11 lipca 2013r., sygn.. akt II OSK 639/13, Lex nr 1369033). Raport powinien mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich potencjalnych wymaganych przez art. 66 ust. 1 u.o.o.ś. kwestii, co jednak nie wyklucza jego uzupełnienia w toku postępowania administracyjnego, czy to na żądanie organu prowadzącego to postępowanie, czy też na wniosek któregoś z organów opiniujących lub uzgadniających. Raport oceny oddziaływania może zatem podlegać uzupełnieniu, autor raportu lub inna osoba dysponująca wiedzą specjalistyczną może udzielić wyjaśnień w zakresie powziętych przez organ wątpliwości. Podlega on jako dowód ocenie na zasadach określonych w art. 7, art. 77 i art. 80 i art. 81 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym zarzuty stawiane w stosunku do zawartości raportu oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko powinny być oparte na wykazaniu jego niezgodności z konkretnym przepisem ustawy. Zastrzeżenia wobec niego, aby nie były uznane za pozbawione uzasadnionych podstaw powinny zostać poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany by wykazała wady raportu. Podkreśla się także, że podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie poprzez przedstawienie "kontrraportu", a więc opracowania o równie kompletnej jak raport o oddziaływaniu na środowisko treści (w podważanym zakresie), sporządzonego przez osoby posiadające specjalistyczną wiedzę, przynajmniej porównywalną jak autorzy raportu (wyroki NSA z 23 listopada 2010r., II OSK 1848/10, z 1 marca 2013 r., II OSK 2105/11). W wyroku z dnia 28 października 2016 roku w sprawie II OSK 884/16 Naczelny Sad Administracyjny stwierdził, że "raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujący równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora".

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż organy administracji zarówno I jak i II instancji dokonały prawidłowej oceny przedłożonego przez inwestora raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Wskazać należy, że dokument ten spełnia określone przepisami u.o.o.ś. wymogi co do jego treści, w szczególności zawiera elementy wskazane w przepisie art. 66 wskazanej ustawy. Z treści raportu wynika, że planowane przedsięwzięcie polegać ma na zmianie sposobu użytkowania trzech istniejących budynków do hodowli bydła na budynki do hodowli indyków oraz na posadowieniu czterech zbiorników na gaz propan o pojemności ok. 26m3. Teren działki, na której planowane jest przedsięwzięcie jest uzbrojony. Woda dla celów socjalnych i produkcyjnych będzie pobierana z wodociągu gminnego. Ścieki będą odprowadzane do bezodpływowego zbiornika, skąd będą wywożone do gminnej oczyszczalni. W zakresie sposobu prowadzenia działalności w raporcie wskazano, że w najbliższym otoczeniu projektowanego przedsięwzięcia znajdują się tereny rolne, lasy i zabudowania wsi [...]. Zaznaczono, że w istniejących budynkach będzie prowadzona hodowla ściółkowa. Opisano przebieg procesu hodowli, w tym czas jego trwania, proces karmienia indyków, przebieg procesu prac porządkowych (czyszczenie, dezynfekcja) między poszczególnymi procesami hodowli. W raporcie zaznaczono, że ściółka będzie każdorazowo przywożona przy zakładaniu cyklu hodowlanego, indyki przez cały okres tego procesu przebywać będą na tej samej ściółce, pomiot będzie wywożony bezpośrednio po zakończeniu procesu produkcji i będzie wykorzystywany do nawożenia pól przez inwestora oraz będzie przekazywany innym rolnikom również w tym samym celu lub jako podkład pod grzybnię. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej w złożonym przez inwestora raporcie nie występują sprzeczności co do sposobu oczyszczania budynków, w których będzie prowadzona hodowla indyków z pomiotu. Zarówno z informacji zamieszczonych na karcie 30 raportu w punkcie dotyczącym ochrony powierzchni ziemi i wód jak i na stronie 40 raportu w punkcie dotyczącym oddziaływanie na wody i powierzchniowe i podziemne podano, że pomiot będzie wywożony bezpośrednio po zakończeniu procesu produkcji, nie będzie składowany na terenie gospodarstwa, jego załadunek będzie odbywał się na wybetonowanym placu przed wejściem do budynków, po załadunku plac ten będzie oczyszczany z resztek, a przyczepy na które będzie ładowany pomiot będą oplandekowane co wyklucza możliwość skażenia środowiska gruntowo – wodnego, jak i również zapobiegnie emisji odoru. Zgodzić należy się z twierdzeniem strony skarżącej, że na stronie 10 raportu w opisie miejsca położenia planowanego przedsięwzięcia podaje się, że najbliżej położone zabudowania wsi [...] znajdują się w odległości 50 metrów na południe od działki, natomiast na stronie 49 raportu w punkcie dotyczącym charakterystyki przedsięwzięcia pod względem akustycznym podano, że najbliższe zabudowania znajdują się w odległości 20 metrów. Powyższa rozbieżność nie dyskwalifikuje pod względem merytorycznym raportu, albowiem do analizy akustycznej przyjęto tą mniejszą wartość oraz stwierdzono, że eksploatacja projektowanej fermy indyczej nie będzie miała wpływu na tereny chronione akustycznie, emisja hałasu z tej fermy będzie znacznie poniżej wartości dopuszczanej określonej dla dnia i nocy dla terenów chronionych akustycznie. Odnośnie podnoszonego przez stronę skarżącą w skardze zarzutu dotyczącego emisji amoniaku wskazać należy, że powyższa problematyka została opisana w raporcie w punkcie dotyczącym oddziaływania przedsięwzięcia na powietrze. Stwierdzono, że poziom emisji poszczególnych gazów w tym amoniaku, który obliczono w oparciu o dane dotyczące między innymi wielkości hodowli aktualnego stanu zanieczyszczenia powietrza w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia nie przekroczy określonych wartości dopuszczalnych i wartości odniesienia tych substancji w powietrzu. Wskazać również należy, że podnosząc powyższe zarzuty strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które podważałyby wnioski zawarte w raporcie. W raporcie odniesiono się również do przedstawionego wariantu alternatywnego, wskazano w zwięzłym uzasadnieniu, że najkorzystniejszym wariantem dla środowiska jest wariant proponowany przez inwestora (z uwagi na zużycie energii, lepsze warunki bytowe indyków, ochrony środowiska k-29 i 78 raportu). Wbrew twierdzeniom skarżącej nie jest wymagane, aby analiza wariantu alternatywnego była tak samo szczegółowa jak przedstawionego przez wnioskodawcę. Należy w tym miejscu podnieść, że sam brak akceptacji lokalnej społeczności (jej części) dla realizacji określonego przedsięwzięcia nie może stanowić podstawy odmowy wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Przepisy nakazują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia (por. np. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 1208/13).

W raporcie zaznaczono, że pomimo przyjętych rozwiązań technologicznych i technicznych, projektowana ferma będzie źródłem emisji substancji odorowych, powstających w wyniku rozkładu produktów przemiany materii ptaków trakcie hodowli. Zakładana technologia chowu indyków w systemie ściółkowym w dużym stopniu ma ograniczyć emisję zanieczyszczeń zapachowych do powietrza. W kwestii naruszenia art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jak też innych wskazanych w treści skargi jak i uprzednio w treści odwołania przepisów dotyczących naruszenia prawa w związku z emisją odoru w tym w szczególności art. 74 i art. 91 Konstytucji RP i art. 5 Prawa ochrony środowiska wskazać należy, że przejawem realizacji polityki Unii w zakresie ochrony środowiska, w tym wpływu na zdrowie i życie ludzi jest między innymi u.o.o.ś. Co się tyczy kwestii uciążliwości odorowych, tak jak to zaznaczono w treści raportu, postanowieniu Rejonowego Dyrektora Ochrony Środowiska jak i decyzjach organów administracji, a które to stanowisko znajduje także odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, obecnie nie obowiązują w Polsce unormowania, które określałby dopuszczalne wartości emisji odorów, w tym w szczególności z ferm hodowlanych. W ramach obowiązujących przepisów normujących zakres dopuszczalnych wartości stężeń poszczególnych substancji do powietrza wskazać należy na rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 roku w sprawie niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2012r., poz. 1031) oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 roku w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2010r., nr 16, poz. 87). Wskazane przepisy nie określają, nie wypowiadają się odnośnie ewentualnych wartości odorowych, których emisja do powietrza jest dopuszczalna. Natomiast z treści raportu wynika, że przepisy w/w rozporządzeń nie będą w następstwie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia naruszone. W raporcie wskazano, że zanieczyszczenia gazowe powodujące pojawienie się uciążliwości zapachowej występują jako wieloskładnikowe mieszaniny, których skład chemiczny nie stanowi zagrożenia dla środowiska, a jedynie może być uciążliwy z uwagi na koncentrację zapachów. Dotyczy to również emisji hałasu. Raport zawiera analizę akustyczną, z której wynika, że planowana inwestycja w zakresie jej oddziaływania spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112).

Trafnie wskazała strona skarżąca, że na stronie 8 raportu stwierdza się, że pomiot indyczy będzie wykorzystywany do nawożenia pól przez należących do inwestora, a na stronie 83 tegoż raportu stwierdza się, że nie będzie on wykorzystywany do nawożenia pól. Dokonując analizy całego raportu podnieść należy, iż w innych jego częściach mówi się, iż pomiot indyczy jest wykorzystywany jako nawóz między innymi do nawożenia pól czy jako podłoże do produkcji grzybni pod produkcję grzybów (k. 28, 30, 65-66 80 i 92). Jednak zaznacza się, że niezależnie od jego przeznaczenia będzie on natychmiast wywożony do odbiorcy, nie zawszę będącym inwestorem w niniejszej sprawie. Na tych podmiotach będzie ciążył obowiązek odpowiedniego zagospodarowania tego nawozu jako odpadu w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1987 ze zm.). Nadto w raporcie na stronie 83 w punkcie "Monitoring środowiska" omawia się kwestię ewentualnego stosowania monitoringu powietrza i wód dla zakładów i obszarów, na których rozsiewa się pomiot jako nawóz. W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest natomiast ustalenie warunków środowiskowych dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania trzech istniejących budynków do hodowli bydła na budynki do hodowli indyków oraz posadowienie 4 zbiorników na gaz propan o pojemności ok. 26 m3.

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez organy administracji faktu rozpoczęcia przez wnioskodawcę hodowli indyków wskazać należy, że przedmiotem postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań jest ocena wpływu określonego wnioskiem planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a nie skutków prawnych podjętego działania pomimo braku ostatecznych rozstrzygnięć w tym zakresie, zarówno w zakresie ochrony środowiska, jak i prawa budowlanego. Istotą przedmiotowego postępowania jest analiza, czy przedsięwzięcie objęte wnioskiem może zostać zrealizowane w aspekcie zagrożeń związanych z jego realizacją i eksploatacją dla środowiska, jakie warunki musi spełnić planowane przedsięwzięcie w fazie jego realizacji, funkcjonowania i likwidacji, aby skutki działań podejmowanych w poszczególnych fazach nie miały negatywnych skutków na środowisko. Ocena ta odnosi się zatem do potencjalnych działań, a nie realnie podejmowanych, choćby z naruszeniem prawa. Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające przez organy wykazało, że A.P. rozpoczęła hodowlę indyków po wszczęciu postępowania o wydanie decyzji w przedmiocie uwarunkowań środowiskowych, a przed uzyskaniem przez taką decyzję przymiotu ostateczności. Jednak okoliczność ta nie ma znaczenia na wynik niniejszego postępowania. Ocena skutków prawnych działań związanych z przystąpieniem do wykonywania uprawnień wynikających z nieostatecznej decyzji środowiskowej, czy nawet wbrew tej decyzji nie stanowi elementu procedury związanej z przedmiotem postępowania. Stanowić powinno przedmiot postępowania i rozstrzygnięcia odrębnych organów określonych m.in. ustawą z dnia 27 lipca 1994 roku Prawo budowlane.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący nieprzeprowadzenia przez organy w trakcie postępowania wnioskowanych przez skarżąca dowodów, a w szczególności dotyczących rozpoczęcia przez wnioskodawcę prowadzenia działalności związanej z hodowlą indyków, przeniesienia ptaków z innej fermy w związku z epidemią ptasiej grypy, odnalezienia w lesie zakopanych padłych zwierząt, czy ustalono skąd te zwierzęta pochodziły, czy ma to związek z przedmiotową inwestycją. Okoliczności te nie mają wpływu na wynik postępowania w niniejszej sprawie z uwagi na wyżej przedstawiony cel tego postępowania. Okoliczności związane z rozpoczęciem prowadzenia określonej działalności, wykryciem zakopanych padłych zwierząt winny stanowić przedmiot odrębnych postępowań prowadzonych przez właściwe organy, a ich przedmiotem - celem nie jest określenie wpływu planowanego przez wnioskodawcę przedsięwzięcia na środowisko.

Analizując przebieg postępowania przed organami administracyjnymi, należy stwierdzić, iż zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. wyrażający zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jest chybiony. Okoliczność, że organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji, analogicznie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i na jego podstawie wysnuł takie same wnioski nie świadczy o tym, że nie rozpoznał ponownie sprawy administracyjnej stosownie do wymogu zawartego w art. 15 k.p.a. Czynność powtarzania przez organy w kolejnych wydawanych w tej samej sprawie decyzjach opisu przebiegu postępowania, dokonanych ustaleń, treści stosowanych przepisów prawa, czy też ich wykładni przyjętej w orzecznictwie spowodowana jest zasadniczo koniecznością sprostania wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. i nie może świadczyć o naruszeniu prawa, zwłaszcza o uchybieniu zasadzie dwuinstancyjności. W rozpoznawanej sprawie zasada dwuinstancyjności postępowania nie została naruszona. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji, oparło się na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji, dokonało jego ponownej oceny nie tylko w odniesieniu do podniesionych zarzutów zawartych w odwołaniu, ale do wszystkich przesłanek warunkujących wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych do planowanego przez wnioskodawcę przedsięwzięcia, uwzględniając szczególny charakter jaki posiada jako dowód raport o oddziaływaniu na środowisko. Wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji w połączeniu z zasadą wyrażoną w art. 15 k.p.a., nie nakłada na organ odwoławczy ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, powtórzenia poszczególnych czynności dowodowych, a jedynie obowiązek ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy, ewentualnie w niezbędnym zakresie uzupełnienie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania przed organem niższej instancji.

Organy administracji zdaniem Sądu zrealizowały w pełnym zakresie wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej (materialnej), która nakłada na organy administracji publicznej prowadzące postępowanie administracyjne obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Konkretyzacja tej zasady następuje w art. 77 § 1 k.p.a. nakładającym na organy obowiązek w sposób wyczerpujący zebrania materiału dowodowy, czyli uwzględnienie wszystkiego, co jest dla organu dostępne, jak stanowi art. 75 § 1 k.p.a. Odmowa przez organ przeprowadzenia dowodu to wyjątek. Dotyczyć to może sytuacji, gdy przedmiotem dowodu ma być okoliczność nie mająca znaczenia dla sprawy (art. 78 § 1 k.p.a. a contrario) lub gdy dana okoliczność została już udowodniona - art. 78 § 2 k.p.a. W niniejszej sprawie organy wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne do rozstrzygnięcia sprawy. Nie uwzględniły jak już wyżej wskazano wniosków dowodowych dotyczących okoliczności nie mających znaczenia do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Rozpoznając i rozstrzygając ponownie sprawę w następstwie wniesienia odwołania, kolegium nie tylko przedstawiło swoje stanowisko odnośnie wszystkich koniecznych przesłanej uzasadniających wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla planowanego przedsięwzięcia, z przytoczeniem podstawy prawnej, ale także ustosunkowało się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów.

Analiza zgromadzonego materiału dowodowego przez organy administracji, stanowisko wyrażone przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w wydanej decyzji ora Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w postanowieniu z dnia [...] maja 2016 roku w przedmiocie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia pozwalają przyjąć, iż w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. Wydana w tym przedmiocie decyzja zawiera wszystkie wymagane przez art. 82 u.u.i.o.ś.

Mając powyższe na uwadze, uznając, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.