Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 487/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Uzasadnienie
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 157 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1703/16 oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2017 r. w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 16 września 2004 r., nr [...] w przedmiocie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 marca 2018 r. oddalił wniosek [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] dotyczący uzupełnienia wyroku tego Sądu z dnia 21 września 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odwołując się do treści art. 157 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wyjaśnił, że można żądać uzupełnienia wyroku co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć swoje miejsce w treści postanowienia, jednakże zostały pominięte przez sąd. Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 P.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne, np. w przypadku, gdy sąd nie orzekł co do kosztów postępowania.

W ocenie Sądu I instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 września 2017 r. wydał kompletne orzeczenie odnośnie przedmiotu zaskarżenia wskazanego przez skarżącego. Sąd zauważył, że [...] sp. z o.o. w [...], złożyła skargę na uchwałę nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 16 września 2004 r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg w m.s.t Warszawy do kategorii gminnych w części dotyczącej zaliczenia ulicy [...] na odcinku obejmującym działkę o numerze ewidencyjnym [...] do kategorii drogi gminnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielając argumenty skarżącego orzekł o nieważności zaskarżonej uchwały w powyższej części. Nie jest przy tym zasadne twierdzenie, że w sentencji zaskarżonego orzeczenia musi znaleźć się sformułowanie o "informacji, iż stwierdzona nieważność dotyczy uchwały nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 16 września 2004 r. Wszak okoliczność ta wynika wprost z komparycji wyroku z dnia 21 września 2017 r., gdzie w sposób nader precyzyjny został określony przedmiot postępowania. Podobnie Sąd I instancji ocenił kwestię związaną z koniecznością zamieszczenia w sentencji "informacji, iż stwierdzona nieważność dotyczy zaliczenia ulicy [...] do kategorii drogi gminnej". Również i w tym zakresie komparycja wyroku wydaje się być jasna, skoro zamieszczono w niej informację, iż zaskarżona uchwała dotyczy zaliczenia dróg do kategorii gminnych.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca Spółka, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy celem ponownego i rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 160 P.p.s.a. w zw. z art. 194 § 1 pkt 5a P.p.s.a. poprzez oddalenie wniosku o uzupełnienie wyroku, podczas gdy ustawa nie przewiduje takiego rozstrzygnięcia, bowiem w razie uznania przez sąd, że wniosek jest bezzasadny, sąd odmawia jego uwzględnienia;

2) art. 157 § 1 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w sentencji wyroku z dnia 21 września 2017 r. nie musi znajdować się sformułowanie o informacji, iż stwierdzona nieważność dotyczy uchwały nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 16 września 2004 r. jak również sformułowanie o informacji, iż stwierdzona nieważność dotyczy zaliczenia ul. [...] do kategorii drogi gminnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia orzeczenia jest pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten określa dwa przypadki, w jakich sąd może dokonać uzupełnienia wyroku: 1) sąd nie orzekł o całości skargi; 2) nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Jak wynika z powyższego przepisu, wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać zgłoszony, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi. Z taką sytuacją możemy mieć do czynienia wówczas, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać również zgłoszony, jeżeli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1088/09). Ponadto, w oparciu o przepis art. 157 § 1 p.p.s.a. uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 676/11).

W ocenie NSA, wydany w niniejszej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2017 r. rozstrzyga o całości skargi. W rozpoznawanej sprawie, skarżąca w skardze określiła przedmiot zaskarżenia, jaką była uchwała nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 16 września 2004 r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg w m.s.t Warszawy do kategorii gminnych w części dotyczącej zaliczenia ulicy [...] na odcinku obejmującym działkę o numerze ewidencyjnym [...] do kategorii drogi gminnej (§ 1 ww. uchwały, załącznik nr 16, poz. 130), zaś Sąd, wydając wspomniany wyrok, w całości orzekł co do przedmiotu skargi.

Wyrok ten wydano na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji w pkt 2 wyroku stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie wskazanym przez skarżącą w skardze. Należy również podkreslić, na co wskazywał również Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu, iż treść sentencji wyroku odczytywana wspólnie z komparycją i uzasadnieniem jednoznacznie wskazuje, jaka uchwała i w jakim zakresie była przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu.

Zatem zakres uzupełnienia wyroku, jakiego domaga się skarżąca nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku. Uznać zatem należy, że Sąd I instancji orzekł o całości sprawy i dlatego też nie miał podstaw do uzupełnienia ww. orzeczenia.

Co do samej zaś kwestii redakcyjnej należy stwierdzić, że jakkolwiek Sąd I instancji powinien był postanowić o odmowie uzupełnienia wyroku, to niemniej jednak oddalenie wniosku w tym przedmiocie stanowi w rzeczywistości odmowę uzupełnienia wyroku, a zatem co do istoty odpowiada prawu i nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.