Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1104/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 3, art. 42 ust. 2 i ust. 7
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 grudnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 409/16 w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zaskarżonym wyrokiem z 6 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 409/16 oddalił skargę G. G. (dalej: "skarżący") na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie:

przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: “P.p.s.a."), tj.:

a) art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 i ust. 7 i nast. ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687, ze zm., dalej: "ustawa o Policji"), przez ich niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie w stosunku do ustalonego w sprawie stanu faktycznego i w konsekwencji czego podjęcie w oparciu o nie skarżonego wyroku, przez uznanie, że w skarżący uchybił siedmiodniowemu terminowi do złożenia oświadczenia o gotowości do podjęcia służby, podczas gdy w sprawie należało usunąć z obrotu prawnego zaskarżone decyzje obu organów albowiem konieczne było przywrócenie skarżącego do służby w Policji w związku z wydaniem w jego sprawie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 9 grudnia 2015 r., sygn. akt. IV SA/Gl 1008/15, w powołaniu na który skarżący zgodnie z treścią art. 42 ust. 2 ustawy o Policji zgłosił gotowość do niezwłocznego podjęcia służby, a który to termin zaczął swój bieg od momentu uprawomocnienia się w/w wyroku sądu administracyjnego,

b) art. 42 ust. 2 i ust. 7 ustawy o Policji, przez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie w stosunku do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, polegające na przyjęciu, że fakt wydania wobec skarżącego prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Katowice — Wschód w Katowicach wydanego w sprawie z 29 maja 2014 r., sygn. akt. III K 537/13, spowodował uruchomienie siedmiodniowego terminu do zgłoszenia gotowości do pełnienia służby, a postępowanie sądowe toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach, w sprawie o sygn. akt. IV SA/Gl 1008/15 zakończone wyrokiem z 9 grudnia 2015 r., nie miało znaczenia dla zatrzymania tego biegu, gdy tymczasem niemożliwym z prawnego punktu widzenia byłoby przywrócenie do służby policjanta, w stosunku do którego toczy się postępowania administracyjne w sprawie jego zwolnienia ze służby (dwutorowość postępowania), ponieważ zaskarżona decyzja w sprawie jego zwolnienia ze służby była ostateczna w rozumieniu art. 16 K.p.a. i jako taka mogła zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jedynie na mocy orzeczenia właściwego sądu,

art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. 2009 r., Nr 114 poz. 946), przez podjęcie rozstrzygnięcia opartego o obowiązujący przepis prawny pomimo jego sprzeczności z podstawowymi prawami skarżącego jako obywatela, o których mowa w ww. przepisach Konstytucji RP, a które to prawa powinny gwarantować obywatelowi naprawienie przez organ administracji publicznej — z urzędu skutków wadliwego zwolnienia ze służby Policji, wobec którego właściwy sąd wydał rozstrzygnięcie na mocy którego wyeliminował z obrotu prawnego decyzję w przedmiocie jego zwolnienia ze służby,

naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, (art. 174 pkt 2 P.p.s.a,), tj.:

art. 170 P.p.s.a, polegające na oczywistym naruszeniu tegoż przepisu i w konsekwencji oddalenie skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2016 r., gdy tymczasem w niniejszej sprawie Sąd na mocy cytowanego przepisu związany był prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 9 grudnia 2015 r., sygn. akt. IV SA/Gl 1008/15 i gdyby przepisu tego nie naruszył nie doszłoby do oddalenia na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2016 r., a które to uchybie w sposób istotny wpłynęło na treść wydanego wyroku,

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 42 ust. 2 ustawy oraz z art. 7 i 77 § 1 K.p.a., polegające na:

mylnym przyjęciu przez Sąd, że organy administracji nie naruszyły norm przepisów o postępowaniu, tj. art. 7 i 77 § 1 K.p.a., i w konsekwencji czego również prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji wydając decyzję w niniejszej sprawie i niedostrzeżeniu nieprawidłowości w działaniu organu administracyjnego I i II instancji, które w sposób wadliwy przyjęły, że siedmiodniowy termin do złożenia gotowości do podjęcia służby zaczął swój bieg od 29 września 2016 r. i upłynął 6 października 2016 r., gdy tymczasem w sprawie nie wzięły pod uwagę faktu, że w dniu tym nie doszło jeszcze do uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 9 grudnia 2015 r., sygn. akt. IV SA/G11008/15,

błędnym ustaleniu konsekwencji prawnych wynikających z uchylenia przez WSA w Gliwicach decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2014 r. oraz rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby.

Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi przez uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2016 r., ewentualnie o uchylenie w całości ww. wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Jednocześnie skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Ponadto wniósł o przedstawienie przez Naczelny Sąd Administracyjny Trybunałowi Konstytucyjnemu następującego pytania prawnego, od którego w ocenie skarżącego zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy: "czy siedmiodniowy termin do zgłoszenia gotowości do podjęcia służby, o którym mowa w art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687, ze zm.) w wypadku jednoczesnego prowadzenia dwóch postępowań sądowych (sądowoadministracyjnego i postępowania karnego), które to każde z nich zakończy się prawomocnym wyrokiem - rozumiany w ten sposób, że termin ten należy liczyć wyłącznie od momentu zakończenia postępowania karnego prawomocnym wyrokiem sądu karnego, a tym samym uznając, że zakończenie postępowania sądowo administracyjnego prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego w przedmiocie uchylenia decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza Policji ze służby nie ma prawnego znaczenia dla początku biegu terminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 ustawy" – jest zgodny z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W razie wystąpienia z zapytaniem, o którym mowa powyżej, skarżacy wniósł o zawieszenie z urzędu postępowania w sprawie.

Natomiast na wypadek przekazania sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 153 P.p.s.a., skarżący wniósł o dokonanie oceny prawnej przedmiotowej sprawy i zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które wiązać będą w sprawie.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja mająca wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania w rozumieniu § 2 powołanego artykułu. W przedmiotowej sprawie nie występują żadne z wad wymienionych w ww. przepisie, które mogłyby świadczyć o nieważności postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Na uwzględnienie nie zasługiwały podniesione w niej zarzuty.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.).

Rozpoznawana skarga oparta została na obu podstawach wymienionych w art. 174 P.p.s.a. Biorąc pod uwagę, że skarga kasacyjna zawierała zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należałoby się odnieść się do zarzutów dotyczących prawa procesowego, ponieważ dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny powoduje, że możliwa jest jego subsumcja pod odpowiednią normę prawną. W przedmiotowej sprawie, mając na uwadze podniesione zarzuty, należy jednak dokonać ich łącznej oceny. Zwrócić bowiem należy uwagę, że skarżący nie zakwestionował ustaleń faktycznych, a jedynie błędną ocenę stanu faktycznego oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów dotyczących przewrócenia funkcjonariusza do służby.

W niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości, iż [...] października 2013 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w [...] przedstawił skarżącemu - funkcjonariuszowi Komendy Miejskiej Policji w [...] - zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego określonego w art. 231 § 1 K.k. i art. 271 § 1 K.k. Prokurator 31 października 2013 r. skierował do Sądu Rejonowego w Katowicach akt oskarżenia przeciwko skarżącemu. Następnie Komendant Miejski Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Po przeprowadzeniu postępowania, Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z [...] stycznia 2014 r., nr [...], na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zwolnił skarżącego ze służby w Policji z [...] stycznia 2014 r., nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant Wojewódzki Policji w [...], decyzją z [...] marca 2014 r., nr [...] utrzymał ww. decyzję w mocy. Rozstrzygnięcie organu II instancji stało się przedmiotem skargi wniesionej przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. 29 maja 2015 r. Sąd Rejonowy Katowice-Wschód w Katowicach uniewinnił skarżącego od zarzucanego mu czynu. Wyrok ten uprawomocnił się 29 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 9 grudnia 2015 r., uchylił decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2014 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w [...] - Rozkaz Personalny z [...] stycznia 2015 r. nr [...] i umorzył postępowanie administracyjne. W tym samym dniu skarżący zgłosił pisemnie gotowość niezwłocznego podjęcia służby w Policji. W związku z otrzymanym zgłoszeniem, Komendant Miejski Policji w [...] - w celu stwierdzenia, czy nastąpiło ono w wymaganym prawem terminie - podjął czynności zmierzające do ustalenia podstawy prawnej przywrócenia skarżącego do służby, a polegające na uzyskaniu odpisu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Katowice-Wschód w Katowicach z 29 maja 2015 r., kończącego postępowanie karne, którego wszczęcie przeciwko skarżącemu legło u podstaw zwolnienia go ze służby w Policji z [...] stycznia 2014 r. Organ zaznaczył, iż przedmiotowe orzeczenie - opatrzone klauzulą prawomocności - wpłynęło do Komendy Miejskiej Policji w [...] [...] grudnia 2015 r. W oparciu o otrzymany wyrok organ I instancji ustalił, że skarżący, zgodnie z art. 42 ust. 7 ustawy o Policji, został przywrócony do służby z mocy prawa 29 września 2015 r. (co stwierdził rozkazem dla celów ewidencyjno-finansowych nr [...] z [...] stycznia 2016 r.) oraz, że skarżący złożył oświadczenie o gotowości podjęcia służby w Policji po upływie terminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji. W tym stanie rzeczy Komendant Miejski Policji w [...] podjął rozstrzygnięcie o zwolnieniu skarżącego ze służby z dniem 7 stycznia 2016 r. Podstawą materialną decyzji stanowił art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 oraz art. 42 ust. 7 ustawy o Policji.

Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 42 ust. 1 ustawy o Policji uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3 (art. 42 ust. 2 ustawy o Policji).

Stosownie natomiast do treści art. 42 ust. 7 ustawy o Policji przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. To właśnie ten przepis znajdował zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie już w swoim orzecznictwie podkreślał, że analiza ww. przepisów prowadzi do wniosku, iż przywrócenie funkcjonariusza do służby w oparciu o powyższe regulacje następuje z mocy prawa. Oznacza to brak podstaw do wydawania decyzji o przywróceniu do służby. Reaktywacja służby następuje jednakże tylko wówczas, gdy spełnione zostaną przesłanki przywrócenia do służby, a więc przede wszystkim o ile zapadnie odpowiedniej treści orzeczenie uchylające lub stwierdzające nieważność decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby. Aby powyższy skutek prawny mógł nastąpić orzeczenie musi podlegać wykonaniu, a co się z tym wiąże, uzyskać przymiot prawomocności. Wywołanie tego skutku następuje z dniem prawomocności wyroku uchylającego (ewentualnie stwierdzającego nieważność) decyzji zwolnieniowej, lecz także, tak jak w niniejszej sprawie, z dniem prawomocności wyroku uniewinniającego w sprawie karnej.

Zwrócić należy uwagę, iż z treści art. 42 ust. 7 ustawy o Policji bezspornie wynika, iż instytucję przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne stosuje się m.in. wówczas, gdy postępowanie karne zakończy się prawomocnym wyrokiem uniewinniającym. Zatem jeżeli spełnione zostaną pozostałe warunki przewidziane w ustawie (złożenie oświadczenia o jakim mowa w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji), to organy Policji zobowiązane są ustalić policjantowi nowe stanowisko służbowe i określić należne na tym stanowisku uposażenie. Tylko w tym zakresie wymagana jest autorytatywna konkretyzacja przez organ praw i obowiązków przywróconego do służby policjanta. Jakkolwiek samo reaktywowanie stosunku służbowego w omawianej sytuacji nie wymaga żadnej aktywności ze strony przywróconego do służby policjanta, to jednak dalsze istnienie takiego stosunku – jego kontynuowanie - zależy już od podjęcia przez niego określonych działań, i to w ściśle wyznaczonym przez ustawodawcę terminie. Wówczas bowiem niejako potencjalne przywrócenie przeistacza się w rzeczywiste. Zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji zobowiązany jest on zatem do zgłoszenia gotowości do niezwłocznego podjęcia służby, a przy tym oświadczenie takie musi bezwzględnie złożyć w terminie 7 dni od przywrócenia do służby. Wcześniejsze, bądź późniejsze dokonanie wskazanej czynności nie wywoła zamierzonego przez osobę zainteresowaną kontynuowaniem stosunku służbowego skutku. Termin zakreślony w tym przepisie jest bowiem terminem prekluzyjnym, a jego uchybienie powoduje, że czynność prawna podjęta po upływie tego terminu jest bezskuteczna. Niedopełnienie powyższego wymogu – niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy – musi skutkować zwolnieniem policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Użycie w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji zwrotu "stosunek służbowy ulega rozwiązaniu" oznacza, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby w oparciu o ten przepis ma charakter obligatoryjny, a zatem nie zostało pozostawione uznaniu administracyjnemu organu. Ma to wszak miejsce tylko wówczas, gdy stosunek służbowy jeszcze trwa.

Jak już powyżej wskazano, w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący został zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji z 31 stycznia 2014 r., jak również, że wyrokiem z 29 maja 2015 r., Sąd Rejonowy Katowice-Wschód w Katowicach uniewinnił skarżącego od popełnienia zarzucanego mu czynu, który stanowił ww. podstawę do jego zwolnienia. Wyrok ten stał się prawomocny 29 września 2015 r.

Mając zatem na uwadze, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego Katowice-Wschód z 29 maja 2015 r. skarżący został uniewinniony od popełnienia czynu, który stał się podstawą jego zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 8 ustawy o Policji, uznać należy - mając na względzie treść art. 42 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji - że w dniu prawomocności ww. wyroku zniweczony został bezprawny skutek dokonanego zwolnienia, jak i restytucja stosunku służbowego. Od tego dnia zaczął więc biec 7-dniowy termin do złożenia przez skarżącego oświadczenia o gotowości niezwłocznego podjęcia służby. Termin ten upłynął 6 października 2015 r. W terminie tym skarżący nie złożył powyższego oświadczenia. Dlatego też, mając na uwadze treść art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby, zgodzić należy się z Sądem I instancji, że od 7 października rozpoczął bieg 3-miesięczny termin przewidziany w ww. przepisie. Komendant Miejskiej Policji w [...] zobowiązany był zatem do zwolnienia skarżącego (przywróconego do służby) do 7 stycznia 2016 r. W tym dniu decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby została wydana. W konsekwencji uznać należy, że podjęte w niniejszej sprawie rozstrzygniecie organu odpowiada prawu.

Wbrew stanowisku skarżącego w niniejszej sprawie 7-dniowy termin do złożenia oświadczenia o niezwłocznym podjęciu służby nie mógł być liczony od dnia uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 9 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 1008/15, którym to: w pkt 1 uchylono decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2014 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w [...] - Rozkaz Personalny z [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia skarżącego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, w pkt 2 umorzono postępowanie administracyjne. Wyrok ten wydany został bowiem już po restytucji stosunku służbowego skarżącego na podstawie art. 42 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 7 ustawy o Policji, co nastąpiło 29 września 2015 r.

Wyjaśnić należy, że z uwagi, iż podstawę zwolnienia skarżącego z [...] stycznia 2014 r. stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, szczególne znaczenie miała okoliczność, kiedy zniweczony został skutek jego nieuprawnionego zwolnienia ze służby. Mając zatem na uwadze, że skoro już w wyroku Sądu Rejonowego Katowice-Wschód z 29 maja 2015 r. uniewinniono skarżącego od czynu, który był podstawą jego zwolnienia ze służby, to tym samym uznać należy, że już ww. wyrok stanowił podstawę do przywrócenia skarżącego z mocy prawa do służby na podstawie art. 42 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 7 ustawy o Policji. Podkreślenia wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w ww. wyroku z 9 grudnia 2015 r. umorzył postępowanie administracyjne właśnie z uwagi na okoliczność, iż Sąd Rejonowy Katowice-Wschód w Katowicach w ww. wyroku z 29 maja 2014 r., sygn. akt III K 537/13 orzekł o uniewinnieniu skarżącego. Sąd administracyjny stwierdził, że w związku z wydaniem wyroku z 29 maja 2014 r. odpadła przesłanka dotycząca oczywistości popełnienia przestępstwa, która stanowiła podstawę zwolnienia skarżącego ze służby.

Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny w sprawie, jak również prawidłowo uznał, że okoliczności niniejszej sprawy uprawniały organy do zastosowania art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 i ust. 7 ustawy o Policji. Tym samym za bezzasadne należy uznać zarzuty zarówno w zakresie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji oraz z art. 7 i 77 § 1 K.p.a., jak również w zakresie niewłaściwego zastosowania w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego.

Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 170 P.p.s.a. Wskazać należy, że stosownie do treści tego przepisu orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji przy wydawaniu zaskarżonego wyroku wziął pod uwagę, iż 9 grudnia 2015 r., został wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrok, który następnie stał się prawomocny. Okoliczność, że Sąd I instancji uznał, że dzień w którym uprawomocnił się ww. wyrok nie stanowił restytucji stosunku służbowego skarżącego, nie może jednak stanowić o naruszeniu art. 170 P.p.s.a. Sąd I instancji w okolicznościach niniejszej sprawy nie mógł bowiem pominąć skutków prawnych, jakie wywołało uprawomocnienie się wyroku Sądu Rejonowego Katowice-Wschód w Katowicach z 29 maja 2014 r. Jednocześnie podkreślić należy, że zaskarżony w niniejszej sprawie wyrok nie zawiera sprzecznego rozstrzygnięcia w stosunku do ww. wyroku z 9 grudnia 2015 r.

Za bezpodstawny uznać należy także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 2 Konstytucji. Podnieść należy, że – wbrew stanowisku skarżącego – w niniejszej sprawie nie można przyjąć, że zaskarżony wyrok został wydany w oparciu o przepisy, które stoją w sprzeczności z podstawowymi prawami skarżącego jako obywatela zawartymi w Konstytucji. Przepisy, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcie nie zostały bowiem uznane za niekonstytucyjne przez Trybunał Konstytucyjny.

Ustosunkowując się natomiast do wniosku skarżącego o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnego pytania prawnego Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd ukształtowany w jednolitej linii orzecznictwa sądów administracyjnych, zgodnie z którym wyłącznie wątpliwości sądu, a nie skarżącego, mogą uzasadnić przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, od odpowiedzi na które zależy rozstrzygnięcie sprawy sądowo-administracyjnej. Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego nie znalazł podstaw do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym we wnioskowanym w skardze kasacyjnej zakresie. W ocenie Sądu, regulacja zawarta art. 42 ust. 2 ustawy o Policji nie budzi zastrzeżeń konstytucyjnych. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał za konieczne zwrócenie się w tej materii do Trybunału Konstytucyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.

-----------------------

8