Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 442/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 12 ust. 2, par. 13, par. 60, par. 242 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 133 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2018r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz W. G. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] Sp. J. z siedzibą w K. od decyzji Prezydenta Miasta z [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej dla [...] Sp. z o.o. Sp. Komandytowa z siedzibą w K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, usytuowanego na działce nr [...] w K. przy ulicy [...] oraz udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego istniejącego na tej działce, na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Wojewoda podał, że [...] Sp. z o.o. Sp. Komandytowa z siedzibą w K. złożyła do organu I instancji wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] w K. przy ulicy [...]. Do wniosku dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...], projekt budowlany i projekt rozbiórki.

Organ II instancji podniósł, że dla obszaru, na którym znajduje się działka nr [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu "Kielce Północ - Obszar II - Zalew Kielecki - Klonowa - Piaski", z którego wynika, że jest ona położona jest na terenie usług podstawowych i zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Zatem o możliwości lokalizacji planowanego budynku, o jego usytuowaniu, w tym względem ulicy Wiśniowej i Jesionowej, a także granic z sąsiednimi działkami budowlanymi, o powierzchni zabudowy i o kształcie architektonicznym, w tym o wysokości, przesądziły ustalenia powyższego planu.

Wojewoda wskazał, że z projektu budowlanego, w tym z projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na kopii mapy sytuacyjno- wysokościowej, w skali 1:500, opisanej jako mapa do celów projektowych, wykonanej przez geodetę uprawnionego, stanowiącej dokument opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wynika, że budynek usytuowany został w całości na działce nr [...]. Działka ta ma kształt wydłużonego, nieregularnego prostokąta, od strony północnej, krótszym bokiem, przylega do ulicy Wiśniowej, od strony zachodniej graniczy z działką nr [...],na której znajduje się [...]. Na działce inwestora znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny przeznaczony do wyburzenia i studnia, która zostanie zasypana. Na działce nr [...] znajduje się budynek usytuowany ścianą z wyoblonym ryzalitem w odległości 7,05 m od granicy z działką inwestora, ryzalit zmniejsza odległość do granicy działki nr [...] do 2,5 m. Ściany garażu podziemnego planowanego budynku, z wyjątkiem ściany południowej, usytuowane są w granicach działki nr [...]. Budynek zaprojektowano na płycie stropowej garażu i usytuowano: ścianą północną z wjazdem do garażu podziemnego i otworami okiennymi, stanowiącą elewację frontową od strony ulicy Wiśniowej - z zachowaniem obowiązującej linii zabudowy, określonej w miejscowym planie względem krawędzi jezdni ulicy Wiśniowej; ścianą wschodnią, z wejściem do budynku i z otworami okiennymi - w zmiennej odległości od granicy z działkami nr [...]/67 i nr [...], lecz nie mniejszej niż 4,0 m; ścianą południową z otworami okiennymi - w zmiennej odległości wynoszącej 5,50 m i więcej od granicy z sąsiednimi działką nr [...], z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy określonej w miejscowym planie dla ulicy Jesionowej; ścianą zachodnią w części ściany z otworami okiennymi w odległości 4,0 m i więcej od granicy z działką nr [...],w części ściany bez otworów okiennych w odległości 3,0 m od granicy z działką nr [...],obudowę wjazdu do garażu podziemnego, a także ścianę bez otworów okiennych pomieszczeń na parterze, to jest ścianę wysokości około 3,75 m usytuowano w granicy działki nr [...]; brama wjazdowa do garażu podziemnego usytuowana jest w odległości 9,00 m od granicy z działką nr [...] i w odległości 16, 05 m od ściany budynku na działce nr [...].

Wysokość budynku do attyki wynosi 12 m (zgodnie z ustaleniami zawartymi w § 35 miejscowego planu - max. 12 m), powierzchnia biologicznie czynna wynosi 15,43% (min. 15%), wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 59,9% (do 70%), ilość miejsc parkingowych w garażu podziemnym wynosi 36 szt. (min. 35 szt.).

W aktach sprawy znajduje się: analiza przesłaniania wykonana dla pomieszczeń znajdujących się na poddaszu w budynku na działce nr [...],od strony działki nr [...],w której wykazano, że § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), dalej przywoływanego jako "rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r.", nie został naruszony, analiza nasłonecznienia wykonana dla powyższych pomieszczeń, w której wykazano, że § 60 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., nie został naruszony, analiza przesłaniania dla pomieszczeń znajdujących się na parterze i na pierwszym piętrze w budynku na działce nr [...],od strony działki nr [...],wykonana w trakcie postępowania odwoławczego, w której wykazano, że § 13 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., nie został naruszony.

Projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. W budynku zaprojektowano śmietnik oraz garaż dla samochodów mieszkańców. Wody opadowe odprowadzane będą do kanalizacji deszczowej. W projekcie budowlanym określono obszar oddziaływania inwestycji.

Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, że projekt budowlany inwestycji jest zgodny ustaleniami miejscowego planu dotyczącymi ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, nie narusza warunków ochrony środowiska, zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego, zabytków oraz kultury współczesnej. Nie zostały także naruszone warunki dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Wreszcie ponieważ planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie było potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji w kwestii, że projekt zagospodarowania działki nie narusza przepisów techniczno- budowlanych, a także innych przepisów, w tym § 19 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., dotyczących usytuowania miejsc postojowych dla samochodów osobowych. Z kolei usytuowanie części ściany projektowanego budynku w granicy z działką nr [...] wynika z ustaleń miejscowego planu (§ 10 pkt 6).

Projekt budowlany inwestycji jest kompletny, składa się z projektu zagospodarowania terenu i z projektu architektoniczno- budowlanego, zawiera także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, do projektu budowlanego załączono wszystkie wymagane decyzje oraz warunki. Projekt został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujących się aktualnymi, na dzień wykonywania projektu, zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zatem, zdaniem organu odwoławczego, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do treści odwołania Wojewoda stwierdził, że usytuowanie części ściany budynku w granicy z działką nr [...] umożliwiają ustalenia miejscowego planu (§ 10 pkt 6). Inwestor wyjaśnił, że przyjęte rozwiązanie projektowe zapewnia osłanianie wjazdu do garażu podziemnego, a więc zmniejsza uciążliwości wynikające z ruchu pojazdów, a także pozwala na optymalizację gabarytów hali garażowej.

Analizę nasłonecznienia wykonano tylko dla pomieszczeń znajdujących się na poddaszu budynku na działce nr [...],ponieważ autorzy projektu budowlanego stwierdzili, że tylko w pomieszczeniach usytuowanych na tej kondygnacji odbywają się zajęcia szkolne. Ponieważ z pism znajdujących się w aktach sprawy wynikało, że w budynku na działce nr [...] znajdują się pomieszczenia biurowe, organ odwoławczy w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego zobowiązał inwestora do przedłożenia analizy wykazującej, że projektowany budynek nie spowoduje uniemożliwienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się w budynku na działce nr [...],od strony działki nr [...].

W trakcie postępowania odwoławczego [...] oraz W. G. przedłożyli kserokopie dokumentów (to jest protokołu z kontroli przeprowadzonej w [...] przez Powiatową Stację Sanitarno- Epidemiologiczną w K. i protokołu z kontroli przeprowadzonej przez PIP w tym Centrum), z których jednoznacznie wynikało, że w budynku na działce nr [...] prowadzona jest Szkoła [...] oraz, że nauka gry na instrumentach muzycznych odbywa się w pomieszczeniach znajdujących się głównie na trzeciej kondygnacji oraz na pierwszej kondygnacji, to jest na parterze. Jednocześnie w dokumentach tych zapisano, że zajęcia odbywają się w godzinach od 14 do 20 lub porannych oraz że trwają od 30 do 35 min dla jednego dziecka. Ponadto z omawianych dokumentów wynika, że oceniając standard pomieszczeń, w których prowadzona jest nauka gry na instrumentach oceniono, czy zostało zapewnione oświetlenia naturalne i sprawne oświetlenie elektryczne (górne).

Z uzyskanych informacji dotyczących czasu trwania zajęć, pory zajęć oraz rodzaju wymaganego oświetlenia wynika, że § 60 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., nie ma w analizowanej sprawie zastosowania.

Projektant posiadający stosowne przygotowanie zawodowe, w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego jednoznacznie stwierdził, że usytuowanie nowego budynku, nie uniemożliwia naturalnego oświetlenia pomieszczeń znajdujących się na parterze i na pierwszym piętrze budynku na działce nr [...]. Z kolei wykonana analiza przesłaniania jest wystarczająca dla potrzeb niniejszej sprawy.

Projekt zagospodarowania terenu inwestycji i projekt architektoniczno- budowlany zostały uzgodnione bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, informacja dotycząca ochrony przeciwpożarowej znajduje się w projekcie budowlanym, część architektoniczna, co przesądza o wykonaniu projektu budowlanego w zgodności z przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej budynków.

Przepisy Prawa budowlanego nie upoważniają organów do sprawdzania zgodności projektu architektoniczno - budowlanego z obowiązującymi przepisami. Organy te nie mają podstaw prawnych do kwestionowania projektów budowlanych sporządzonych przez projektantów legitymujących się stosownymi uprawnieniami.

Szerokość miejsc parkingowych w garażu podziemnym nie narusza § 21 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., a ponadto odpowiedzialność za rozplanowanie miejsc postojowych w garażu ponosi projektant.

Przepisy obowiązującego prawa nie ustalają terminu ani okresu ważności mapy do celów projektowych. Przyjmuje się, że o okresie ważności takiej mapy decyduje dynamika zmian, jakim podlega teren, którego dotyczy mapa. Zmiany, jakie ewentualnie zaistniały na terenie objętych mapą oraz ich wpływ na aktualność mapy, ocenia projektant. Pełnomocnik inwestora w piśmie z 7 marca 2018 r. wyjaśnił, że modernizacja ulicy Wiśniowej nie ma wpływu ma aktualność omawianej mapy.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji, W. G. zarzucił naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe sprawdzenie przez organy zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a wskutek tego naruszenie:

- art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 13 w związku z § 60 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji w oparciu o opracowaną dopiero w trakcie postępowania odwoławczego analizę przesłaniania dla pomieszczeń parteru i pierwszego piętra w budynku na działce nr [...] od strony działki [...],obejmującą swoim zakresem jedynie pomieszczenia najwyższej kondygnacji (poddasza), która wbrew stanowi faktycznemu wskazuje, że projekt budowlany nie narusza § 13, podczas gdy realizacja tak zaprojektowanego obiektu spowoduje brak nasłonecznienia wymaganego przepisami;

- art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 242 ust. 1 w zw. z § 60 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., poprzez pominięcie zaprojektowania szerokości drogi ewakuacyjnej o szerokości 125 cm, pomimo że przepisy techniczno-budowlane przewidują minimalną szerokość drogi ewakuacyjnej 140 cm, a brak jest uzasadnienia dla zmniejszenia szerokości poziomej drogi ewakuacyjnej do wartości wskazanej w projekcie;

- art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z 104 ust. 3 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., poprzez zaprojektowanie stanowisk postojowych w zespołach po trzy miejsca postojowe między słupami, o szerokości 2,5 metra każde przy zawężonej drodze manewrowej bez zachowania odległości 0,5 m od słupów;

- art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 12 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., poprzez dopuszczenie usytuowania budynku projektowanego w granicy z nieruchomością znajdującą się na działce nr [...],w sytuacji, gdy plan miejscowy nie przewiduje takiej możliwości;

Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu spraw architektoniczno - budowlanych na okoliczność niezgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie zapewnienia pomieszczeniom znajdującym się na parterze i pierwszym piętrze budynku nr [...] nasłonecznienia w zakresie zgodnym z przepisami oraz o dopuszczenie dowodu z opracowanej na zlecenie skarżącego analizy nasłonecznienia budynku znajdującego się na działce nr [...] oraz zaprojektowanego budynku na działce nr [...].

W uzasadnieniu skarżący podał, że zlecił opracowanie analizy nasłonecznienia budynku znajdującego się na działce nr [...] oraz projektowanego budynku na działce nr [...],której wstępne wyniki wykazały brak nasłonecznienia budynku na działce nr [...],ale także i niespełnienie wymogów nałożonych przepisami techniczno - budowlanymi w zakresie nasłonecznienia budynku projektowanego. Wnoszący skargę zaznaczył, że dokumentacja projektowa będąca podstawą wydania decyzji organu I instancji była wadliwa od samego początku, a opracowana analiza nasłonecznienia dotyczyła jedynie pomieszczeń poddasza, a zatem nie mogła być podstawą do wydania decyzji przez ten organ. Uzupełnienie jej analizą przesłaniania opracowaną na etapie postępowania odwoławczego potwierdza powyższe, a jednocześnie nasuwa wątpliwości co do tej ostatniej analizy, która opracowywana była przecież po to by "dostosować" projekt budowlany do przepisów techniczno - budowlanych w świetle naruszeń przepisów techniczno-budowlanych znanych już projektantowi na tym etapie.

Autor skargi wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem Komendy Głównej Straży Pożarnej architekci nie powinni projektować, rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń pożarowych uzgadniać, a organy Państwowej Straży Pożarnej wyrażać pozytywnych opinii, w odniesieniu do rozwiązań w zakresie ewakuacji, tylko pozornie zgodnych z wymaganiami z zakresu ochrony przeciwpożarowej.

W dalszej kolejności skarżący podkreślił, że przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązanie projektowe dotyczące miejsc postojowych w garażu podziemnym budynku jest niezgodne z §104 ust. 3 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., czego nie dopatrzył się Wojewoda.

Na koniec wnoszący skargę zauważył, że projektowany budynek został zlokalizowany w granicy działki nr [...] z działką nr [...],czym narusza § 12 ust. 1 i ust. 2rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Podkreślił, że zgodnie z § 10 ust. 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie szczegółowych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu dopuszcza się usytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną. Zgodnie natomiast z § 2 planu miejscowego "Następujące oznaczenia graficzne na rysunku planu stanowią ustalenia obowiązujące planu: 7) miejsca dopuszczenia lokalizacji budynków w granicy działki poza strefą zabudowy frontowej". Na rysunku planu miejscowego wskazuje się oznaczeniami graficznymi miejsca, w których zgodnie z § 12 ust. 2 dopuszcza się odstępstwo od zasady sytuowania budynków w stosunku do granicy działki. Na rysunku planu takie obszary oznaczono jako URT2 i URT3 (tereny usług rekreacji, rozrywki, turystyki i wypoczynku), podczas gdy projektowany budynek znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem U/MW3 (tereny usług podstawowych, zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej) i nie posiada stosownych oznaczeń graficznych wskazujących na możliwość jego usytuowania w granicy działki [...], od strony działki nr [...]. Oznacza to, że organy obu instancji nie sprawdziły czy projekt budowlany przewidujący takie rozwiązanie projektowe w zakresie usytuowania budynku pozostaje w zgodzie z warunkami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym poza sytuacjami, w których mamy do czynienia ze strefą zabudowy frontowej, jeżeli plan miejscowy dopuszcza zabudowę w granicy działki, to może to odbywać się tylko w miejscach, w których wskazano to odpowiednim oznaczeniem graficznym. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, zatem należy uznać, że Wojewoda naruszył art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 12 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 12 kwietnia 2002 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

O oddalenie skargi wniósł także uczestnik Spółka z o.o. Spółka Komandytowa [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zawarte w niej zarzuty są uzasadnione.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego

1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

Z kolei w myśl ust. 3. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Ponieważ wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę możliwe jest tylko wówczas, gdy projekt jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na wstępie należało odnieść się do zarzutu skargi, że ta przesłanka nie jest spełniona z uwagi na usytuowanie budynku w granicy, podczas gdy zdaniem skarżącego miejscowy plan na takie usytuowanie nie pozwala.

Zarzut ten, zdaniem Sądu, nie jest zasadny. Faktycznie zapisy planu dotyczące możliwości budowy w granicy mogą budzić pewne wątpliwości. W § 2 ust. 1 pkt 7 uchwały Rady Miasta z 11 kwietnia 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Kielce Północ - Obszar II – zalew Kielecki – Klonowa – Piaski" wskazano: Następujące oznaczenia graficzne na rysunku planu stanowią ustalenia obowiązującego planu – Miejsca dopuszczenia lokalizacji budynków w granicy poza strefą zabudowy frontowej". Na rysunku planu wskazano, że linią ciągłą koloru granatowego oznaczono miejsca dopuszczenia lokalizacji budynków w granicy działki poza strefą zabudowy frontowej. Linie tego koloru znajdują się tylko na niektórych działkach położonych na terenie oznaczonym symbolem URT 2 i URT 3. W myśl § 1 ust. 4 planu, ilekroć w uchwale jest mowa o strefie zabudowy frontowej – należy przez to rozumieć pas terenu zawarty pomiędzy wyznaczoną w planie obowiązującą nieprzekraczalną linią zabudowy a linią do niej równoległą w odległości 20,0 m w głąb działki, na terenach URT 1 URT 2, URT 3. W § 3 planu, w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dla terenów oznaczonych symbolem URT, w strefach zabudowy frontowej wprowadza się nakaz lokalizacji zabudowy w granicy działki zgodnie z ustaleniami szczegółowymi. Z kolei zgodnie z § 10 ust. 6 planu, na który powołał się organ w ślad za inwestorem, w zakresie szczegółowych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu ustala się dopuszczenie usytuowania budynków w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną.

Otóż Sąd podziela stanowisko organu, że § 10 ust. 6 uchwały ma zastosowanie do całego obszaru objętego tym planem, z wyjątkiem terenów oznaczonych symbolem URT w zakresie lokalizacji budynków w granicy działek. Gdyby bowiem zastosować taką wykładnię zapisów planu, jakiej dokonał skarżący, wówczas należałoby dojść do wniosku, że § 10 ust. 6 w części w jakiej dopuszcza także sytuowanie budynków w odległości 1,5 m od granicy w ogóle nie miałby zastosowania (byłby przepisem martwym), skoro na rysunku planu nie wskazano miejsc, w którym możliwa jest zabudowa w ten sposób.

Jak już wyżej wskazano, w § 10 ust. 6 "dopuszczono" usytuowanie budynków w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną. Również zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.,

sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Określenie "dopuszcza" wskazuje na to, że możliwość odstąpienia od ogólnych zasad wynikających z § 12 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. może nastąpić tylko wyjątkowo, w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Jak wskazał m.in. WSA w Gliwicach w sprawie o sygn. IISA/GL 601/17 (dostępnym w bazie LEX) dopuszczenie sytuowania budynku w granicy wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego samo przez się nie przesądza takiego usytuowania, w każdym przypadku organ udzielający pozwolenia na takie usytuowanie budynku powinien je bowiem ocenić m.in. z wymogami dotyczącymi ochrony interesów osób trzecich. Budowa przy granicy nieruchomości lub też w zbliżeniu do granicy, może być uznana za legalną wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny. Pozytywnie można rozstrzygać sprawę tej strony, która wykaże, iż budowa przy granicy z nieruchomością sąsiednią, lub w zbliżeniu do tej granicy, nie narusza zasad współżycia społecznego jak też nie zakłóca korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości, a także w zależności od konkretnej sprawy, wynika z zasady równości wobec prawa określonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Wszelkie odstępstwa od tej zasady oparte na treści § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. powinny być szczególnie uzasadnione i są dopuszczalne jedynie przy uwzględnieniu zasady równości wobec prawa oraz z uwzględnieniem słusznego interesu wszystkich stron postępowania. Jeśli dodatkowo zważyć, że z wynikającej z art. 15 kpa zasady dwuinstancyjności wynika, że sprawa administracyjna powinna być dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, to obowiązkiem organu odwoławczego było wykazanie istnienia szczególnych okoliczności uzasadniających odstępstwo od ogólnych zasad zagospodarowania terenu wynikających z § 12 ust. 1. W ocenie Sądu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że "usytuowanie części ściany przedmiotowego budynku w granicy z działką Nr [...] umożliwiają ustalenia miejscowego planu (§ 10 pkt 6). Inwestor wyjaśnił, że przyjęte rozwiązanie projektowe zapewnia osłanianie wjazdu do garażu podziemnego, a więc zmniejsza uciążliwości wynikające z ruchu pojazdów, a także pozwala na optymalizację gabarytów hali garażowej" w ocenie Sądu nie jest wystarczająco przekonywujące, że mamy do czynienia ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem przemawiającym za odstępstwem od ogólnych zasad sytuowania budynków, określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.

Przechodząc do kolejnego zarzutu skargi, a mianowicie naruszenia § 13 i 60 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. na wstępie wskazać należy, że przepisy te dotyczą usytuowania budynku, a więc sposobu zagospodarowania terenu, którego zgodność z obowiązującymi przepisami organ architektoniczno – budowlany, stosownie do zacytowanego na wstępie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego ma obowiązek sprawdzić. Aby to jednak było możliwe, przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany – jego część dotycząca zagospodarowania działki – powinien zawierać stosowne analizy, które pozwoliłyby organowi na ustalenie, czy faktycznie taka zgodność zachodzi. Jak wskazał NSA w wyroku z 3 listopada 2016 r. w sprawie II OSK 191/15 (dostępnym w bazie LEX), organ rozstrzygający o pozwoleniu na budowę, obowiązany jest ocenić na podstawie części opisowej projektu i rysunków projektu, czy dojdzie do poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego), ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących "przesłaniania i zacieniania" określonych w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Projektowana zabudowa winna bowiem spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia tzw. "linijki słońca" zawarte w § 13 i § 57 rozporządzenia, określone dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie. Obowiązkiem właściwego organu jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować. Przed wydaniem decyzji strony mają prawo zapoznać się z materiałem dowodowym, w tym wynikami analizy zacienienia, wnieść doń uwagi i zastrzeżenia (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1138/10 - LEX nr 1083543). Projekt zagospodarowania terenu inwestycji powinien zawierać dane pozwalające organowi stwierdzić spełnienie wymogu określonego w § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bez konieczności sporządzania dodatkowej dokumentacji przez pracowników organu administracji architektoniczno-budowlanej. Analiza spełnienia wymogu zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych powinna być zatem sporządzona przez projektanta i stanowić element opisu projektu zagospodarowania terenu. Do obowiązków projektanta budowlanego, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego, należy bowiem nie tylko opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, ale również wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 927/10 - LEX nr 1083708).

Tymczasem przedstawiony przez inwestora do zatwierdzenia projekt budowlany – projekt zagospodarowania działki - zawierał tylko stwierdzenie "W granicy z działką nr [...] (Wiśniowa 19), na długości planowanej drogi dojazdowej do wjazdu do garażu podziemnego zaprojektowano obudowę tej drogi (strop/taras oraz ściana sytuowana w granicy działki). Ściana ta jest ścianą oddzielenia pożarowego i ma wysokość jednej kondygnacji. Jej lokalizacja i gabaryty nie powodują powstania uciążliwości dla użytkownika nieruchomości sąsiedniej; nie powodują przesłaniania i zacieniania okien sąsiedniego budynku". Dopiero w związku z zarzutami podnoszonymi przez właściciela działki nr [...] została sporządzona analiza nasłonecznienia okien znajdujących się na ostatniej kondygnacji budynku skarżącego, co do prawidłowości której można by mieć poważne wątpliwości z uwagi chociażby na brak przedstawienia nasłonecznienia na każdy z dni równonocy. Jak bowiem wskazał NSA w wyroku z 7 lutego 2018 r. w sprawie o sygn. II OSK 942/16 (również dostępnym w bazie LEX), obowiązkiem właściwego organu jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. II OSK 191/15; wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r. sygn. II OSK 1138/10). Z treści § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wynika niewątpliwe wymaganie, by odpowiedni dla danego typu zabudowy czas nasłonecznienia był zapewniony "w dniach równonocy (21 marca i 21 września)", co należy – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - rozumieć jako konieczność ustalenia, że w obu tych dniach tenże warunek podlega spełnieniu. Weryfikacja faktycznego nasłonecznienia pomieszczenia, czego wymaga § 60 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie może opierać się na zaprezentowaniu czasu nasłonecznienia dla dowolnego dnia równonocy i nałożeniu na organ prowadzący postępowanie obowiązku dokonania jego uzupełniającej analizy poprzez albo dodanie albo odjęcie jednej godziny (do) od obliczonych godzin nasłonecznienia w zależności, czy konkretna ocena była sporządzana dla 21 marca, czy też 21 września.

Powyższe wywody będą miały znaczenie przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ, bowiem jak wynika z dołączonych do skargi analiz nasłoneczniania budynku nowoprojektowanego, sporządzonych przez architekta W G., również pomieszczenia w tym budynku nie spełniają wymogów § 60 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Nie może zaś budzić wątpliwości to, że przepisy § 13 i 60 tego rozporządzenia mają zastosowanie zarówno do budynków już istniejących (co wymaga zbadania, czy nowoprojektowany budynek nie spowoduje zacienienia lub braku wymaganego nasłonecznienia w pomieszczeniach) jak i budynków nowoprojektowanych (czy istniejąca w sąsiedztwie zabudowa nie spowoduje, że lokale mieszkalne w nowoprojektowanym budynku nie będą spełniały wymogów § 13 i 60 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.). Zauważyć należy, że ani projekt zagospodarowania terenu ani też akta administracyjne nie zawierają żadnej analizy dotyczącej spełniania wymogów § 13 i 60 przez pomieszczenia w budynku nowoprojektowanym. Nie można zgodzić się z organem, że nie ma on obowiązku badania czy nowa inwestycja spełnia wymagania § 60 i że wystarczające jest złożenie stosownego oświadczenia przez projektanta (takie stanowisko zostało zajęte przez pełnomocnika organu na rozprawie przed sądem). Jeszcze raz bowiem podkreślić należy, że kwestie uregulowane w § 13 i § 60, do którego § 13 się odwołuje, dotyczą projektu zagospodarowania terenu/działki, zaś zbadanie, czy projekt w tej części jest zgodny z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, jest obowiązkiem organu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.

Sąd podziela natomiast stanowisko organu, że jeśli chodzi o pomieszczenia w budynku skarżącego, w których odbywają się lekcje gry na instrumentach, to nie można uznać ich za pomieszczenia, o jakich mowa w § 60 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., zgodnie z którym pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 700-1700. W pierwszej części przepis ten określa wymogi nasłonecznienia dla ściśle określonych kategorii obiektów oświatowych, które są przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci. Katalog tych obiektów jest jednak zamknięty i obejmuje tylko żłobki, przedszkola i szkoły, których zasady funkcjonowania określają przepisy ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 603) oraz ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jedn. na datę wydania zaskarżonej decyzji Dz. U. z 2017 r., poz. 60). Przepis § 60 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., mający charakter wyjątku, nie może być interpretowany rozszerzająco na inne rodzaje obiektów, w których przebywają dzieci. Skarżący powołuje się na to, że w budynku na działce [...] od wielu lat prowadzona jest nauka gry na instrumentach w ramach umowy franczyzowej zawartej z firmą [...] z siedzibą w P. Nauka ta nie jest jednak prowadzona w ramach systemu oświaty, o którym mowa w art. 2 ustawy Prawo oświatowe. Ponadto podkreślenia wymaga, na co zwrócił również uwagę organ, że lekcje nauki gry na instrumentach trwają niecałą godzinę, odbywają się zwykle po południu (nowoprojektowany budynek będzie usytuowany od wschodu), zajęcia odbywają się dla każdego z uczestniczących w nich dzieci 1 raz w tygodniu. Skoro nawet w stosunku do szkół podstawowych czy też ponadpodstawowych, w których zajęcia odbywają się codzienne i trwają po kilka godzin nie ma wymogu, aby w pracowniach chemicznych, fizycznych i plastycznych były spełnione wymogi z § 60 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., to tym bardziej takie wymogi nie muszą być spełnione w budynku, w którym każde z dzieci przebywa tylko przez około jedną godzinę tygodniowo.

Ponadto zauważyć należy, że skarżący kwestionuje niespełnienie wymagań § 60 rozporządzenia tylko w odniesieniu do pomieszczeń na parterze, podczas gdy lekcje odbywają się głównie w pomieszczeniach na poddaszu budynku (III kondygnacji), co do których zostało w sposób wystarczający wykazane, że są one nasłonecznione przez dostateczną ilość godzin.

Natomiast w ocenie Sądu nie została w sposób należyty wyjaśniona kwestia zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się na parterze budynku skarżącego. Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:

a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,

b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m,

2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60.

2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części.

Ani w stanowiącym część projektu budowlanego projekcie zagospodarowania terenu ani też w dwóch analizach, jakie zostały sporządzone w toku postępowania administracyjnego nie ma rysunku, na podstawie którego można by dokonać oceny, czy faktycznie pomieszczenia na parterze nie są przesłaniane. Autor analizy, jeśli chodzi o pomieszczenia na parterze, ograniczył się do stwierdzenia, że "należy przyjąć, że również okna zlokalizowane na kondygnacji parteru (pomieszczenia o funkcji handlowo – ekspozycyjnej) również nie będą przesłaniane przez projektowany obiekt, ponieważ wysokość kondygnacji w tej części budynku badanego jest mniejsza niż 4 m. Ewentualne przesłanianie ich przez ścianę zlokalizowaną w granicy z działką [...] również nie zachodzi ponieważ jest ona niższa niż odległość badanej ściany z oknami od granicy działki, która wynosi

7.5 (przy wysokości ściany potencjalnie przesłaniającej nie przekraczającej 4 m)". O ile zgodzić się należy ze stwierdzeniem wynikającym z zacytowanego zdania drugiego, o tyle wniosek wynikający ze zdania pierwszego jest zupełnie gołosłowny i niepoparty żadnymi danymi. Przede wszystkim autor analizy nawet nie ustalił, na jakim poziomie znajduje się dolna krawędź najniżej położonych okien budynku przesłanianego, dokonując zaś analizy przesłaniania okien na I piętrze, do której odwołał się przy ocenie spełnienia wymogów dla pomieszczeń na parterze, nie uwzględnił, że część nowoprojektowanego budynku będzie oddalona od granicy o 3 metry, nie zaś o 4 metry.

Przechodząc do kolejnych zarzutów skargi wskazać należy, że treść zacytowanego na wstępie art. 35 Prawa budowlanego wskazuje, że zakres badania podejmowanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w odniesieniu do projektu budowlanego nie obejmuje wewnętrznych rozwiązań projektowych obiektu budowlanego i nie daje organom podstawy do kwestionowania tych rozwiązań. Dlatego też zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 104 ust. 3 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., dotyczący zaprojektowania stanowisk postojowych między słupami o szerokości 2,5 m, nie może być uwzględniony. Zgodnie z obowiązującym planem miejscowy budynek powinien mieć zapewnionych minimum 35 miejsc postojowych (1,2 miejsca na jeden lokal), zaś z projektu budowlanego wynika, że takich miejsc zaprojektowano 36. Zgodzić się należy z organem, że w świetle art. 35 Prawa budowlanego nie ma on kompetencji do kwestionowania przyjętego przez projektanta rozwiązania odnośnie sposobu usytuowania poszczególnych miejsc postojowych w podziemnym parkingu. Organy architektoniczno - budowlane nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą one zakresu wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowanego). Przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, po zmianie dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) wprowadził bowiem zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno - budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej.

Natomiast odnośnie zarzutu naruszenia § 242 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., zgodnie z którym szerokość poziomych dróg ewakuacyjnych należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać jednocześnie na danej kondygnacji budynku, przyjmując co najmniej 0,6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż 1,4 m poprzez zaprojektowanie dróg ewakuacyjnych o szerokości 1,25 m, podczas, gdy ust. 2 § 242 dopuszcza zmniejszenie szerokości poziomej drogi ewakuacyjnej do 1,2 m, jeżeli jest ona przeznaczona do ewakuacji nie więcej niż 20 osób, to zdaniem Sądu zarzut ten jest uzasadniony. Co prawda faktycznie kwestie związane z szerokością dróg ewakuacyjnych wewnątrz budynku dotyczą projektu budowlanego, a na stronie 113 tego projektu, przedstawiającej rzut parteru znajduje się pieczątka rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdzająca zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, tym niemniej zdaniem składu orzekającego, ponieważ zgodnie z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit.b Prawa budowlanego do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymywaniu obiektów budowlanych, organ powinien był zażądać od inwestora (projektanta) przynajmniej wyjaśnień, dlaczego w projekcie została przyjęta szerokość drogi ewakuacyjnej mniejsza niż 1,4 m.

Nadto z urzędu zauważyć należy, że na stronie 8 części projektu opisanej jako faza: projekt budowlany, część: zagospodarowanie terenu wskazano, że obudowana droga dojazdowa w granicy z działką nr [...] będzie stanowiła taras. Tymczasem zgodnie z § 12 ust. 6 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 1,5 m od okapu lub gzymsu zwróconego w stronę tej granicy,, a także balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy, pochylni – z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Dopuszczenie lokalizacji budynku w granicy w miejscowym planie zagospodarowania jak również regulacja zawarta w § 12 ust. 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. nie wyłączają powyższego zakazu.

Mając powyższe na uwadze zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej P.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ winien usunąć opisane wyżej nieprawidłowości, a więc przede wszystkim przeanalizować, czy w sprawie faktycznie zachodzi szczególna sytuacja, uzasadniająca usytuowanie budynku w granicy, mając na uwadze dodatkowo fakt, że projekt zakłada istnienie tarasu w granicy działki. Nadto powinien zażądać od inwestora przedłożenia odpowiadającej wymogom prawa analizy przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, w szczególności na parterze budynku skarżącego, analizy przesłaniania i nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynku, którego projekt został przedstawiony do zatwierdzenia oraz wyjaśnienia, co do szerokości drogi ewakuacyjnej. Uznanie za dopuszczalne usytuowanie budynku w granicy organ winien szczegółowo uzasadnić, wykazując, że w sprawie faktycznie zachodzi szczególny przypadek uzasadniający taką lokalizację.

O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego uiszczoną przez niego tytułem wpisu od skargi kwotę 500 złotych.