Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 872/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1,  art. 141 par. 4,  art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński (spr.) Sędziowie: WSA Magdalena Durzyńska WSA Tomasz Szmydt Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Wojewoda [...] orzekł o potwierdzeniu prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W. A. i Z. A. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej położonych w [...], stosownie do udziałów spadkowych po W. A.– J. A. w 3/32 części i K. A. w 3/32 części w kwocie po [...] zł każdemu z uprawnionych, oraz orzekł o potwierdzeniu prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez Z. A. udziału w 20/32 części w nieruchomościach położonych w [...] przy ul. [...] oraz ul. [...] , J. P., w kwocie [...] zł, oraz o odmowie potwierdzenia A. P. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez nią nieruchomości w [...] przy ul. [...] ([...]).

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] marca 2011 r. utrzymał w mocy w/w decyzję Wojewody [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 840/11 oddalił skargi J. A., K. A. i J. P. na powyższą decyzję Ministra Skarbu Państwa.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 900/12, odrzucił skargę kasacyjną J. A. i oddalił skargę kasacyjną J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 840/11.

W związku z wyczerpaniem drogi zaskarżenia decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. stała się prawomocna.

Pismem z dnia 30 lipca 2013 r. J. P. wystąpił do Ministra Skarbu Państwa z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., utrzymanej w mocy decyzją Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2011 r. Wnioskodawca wskazał, że Wojewoda [...] rozpatrując wnioski o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nie był uprawniony do dokonania we własnym zakresie ustaleń dotyczących prawa własności do objętych wnioskiem nieruchomości, w szczególności w sytuacji sprzecznych stanowisk stron postępowania w tym zakresie. Ponadto organ wojewódzki rażąco naruszył art. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż ustalenia w zakresie prawa własności pozostawionego mienia oparł na oświadczeniach świadków złożonych 50 lat po dacie pozostawienia mienia i to świadków, którzy w dacie pozostawienia byli osobami niepełnoletnimi. Przy czym organ nie wyjaśnił dlaczego w ocenie organu oświadczenia te posiadają większy walor dowodowy niż zeznania świadków złożone w roku 1945 r., a stanowiące podstawę do wydania orzeczeń przez Państwowy Urząd Repatriacyjny. Takie działanie organu uznać należy za naruszenie art. 80 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W toku prowadzonego postępowania organ wojewódzki winien zawiesić postępowanie w trybie art. 94 § 1 pkt 4 k.p.a., w celu ustalenia właściciela mienia pozostawionego.

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ustawowej zasady stabilności decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 k.p.a., co oznacza, iż wyeliminować z obrotu prawnego można tylko taką decyzję, co do której nie ma wątpliwości, że jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przy czym stosownie do § 2 nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.

Przechodząc do oceny argumentów podniesionych przez stronę, Minister wskazał, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. poddana została formalno-prawnej ocenie przez Ministra Skarbu Państwa w decyzji z dnia [...] marca 2011 r. oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 840/11, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 900/12. Zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jak i Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdziły, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 20l0 r. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast strona w treści wniosku z dnia 30 lipca 2013r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] po raz kolejny podnosi argumenty dotyczące ustaleń faktycznych w sprawie, które zostały już rozpatrzone w toku postępowania odwoławczego oraz podczas kontroli instancyjnej przez Sądy obu instancji w powołanych orzeczeniach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 840/11, stwierdził, iż organy - na podstawie dowodów zebranych w postępowaniu administracyjnym - prawidłowo wskazały właścicieli nieruchomości pozostawionych oraz prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie. Sąd wskazał także, że wobec jednoznacznej treści wyroku Sądu Rejonowego dla [...] Wydział I Cywilny w [...] z dnia [...] lutego 1998 r. sygn. akt [...] organy administracji były zobowiązane do uwzględnienia tego wyroku i nie mogły wskazać innych właścicieli mienia pozostawionego niż W. i Z. małżonków A. Przy czym stanowisko co do mocy wiążącej orzeczeń Państwowego Urzędu Repatriacyjnego, w zakresie określenia właściciela mienia pozostawionego, z pominięciem wyroku Sądu z dnia [...] lutego 1998r. sygn. akt [...] jest wadliwe. Sąd nie podzielił również zarzutów skargi J. P. dotyczących naruszenia art. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, wskazując że art. 6 ust. 4 ww. ustawy nie ustala chronologii ani hierarchii dowodów, których katalog nie jest zamknięty. Wobec czego organy słusznie uwzględniły orzeczenie Państwowego Urzędu Repatriacyjnego wydane na podstawie oświadczeń świadków w zakresie dotyczącym opisu mienia pozostawionego, natomiast w zakresie ustalenia właścicieli mienia organy były związane wyrokiem Sądu powszechnego z dnia [...] lutego 1998r. sygn. akt [...].

Mając na uwadze powyższe Minister Skarbu Państwa wskazał, że podniesione przez stronę zarzuty były już oceniane w toku postępowania sądowego i zdaniem organu orzekającego są bezzasadne. Jednocześnie zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Stosownie natomiast do art. 171 P.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Z powołanych przepisów wynika zatem zakres związania prawomocnym wyrokiem i powaga rzeczy osądzonej odnosząca się do tego co było przedmiotem rozstrzygnięcia w konkretnej, rozpatrywanej przez Sąd sprawie. Organ jest więc związany wyrokiem Sądu w zakresie jakim sprawa była objęta zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Tym samym Minister Skarbu Państwa jest związany powołanymi rozstrzygnięciami wydanymi przez sądy administracyjne (v. uchwala Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2009r. sygn. akt I OPS 6/09 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2012r. sygn. akt I OSK 224/12).

Biorąc pod uwagę powyższe Minister skarbu Państwa nie stwierdził rażącego naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. i art. 80 k.p.a.

Pismem z dnia 18 listopada 2013 r. J. P. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpatrzonej decyzją Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2013 r., której zarzucił naruszenie art. 156 k.p.a. poprzez to, że wydana została z rażącym naruszeniem prawa oraz zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Na potwierdzenie zasadności wniosku powtórzył argumenty przedstawione we wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji oraz przedłożył wypis potwierdzony za zgodność z oryginałem aktu poświadczenia dziedziczenia repertorium Nr [...], zgodnie z którym spadek po A. P. nabył syn J. P.

Minister Skarbu Państwa, po rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2013 r. w całości akceptując stanowisko zaprezentowane w tej decyzji. Organ nie stwierdził występowania przesłanek, na podstawie których decyzja organu wojewódzkiego kwalifikowałaby się do stwierdzenia nieważności w trybie art. 156 k.p.a. Nie stwierdził również rażącego naruszenia prawa lub wydania decyzji Wojewody [...] bez podstawy prawnej zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w szczególności nie stwierdził naruszenia art. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. oraz art. 80 k.p.a., których naruszenie mogłyby być podstawą do wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewody [...].

Od powyższej decyzji Ministra skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. P. kwestionując jej prawidłowość. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 156 k.p.a. poprzez to, że wydana została z rażącym naruszeniem prawa oraz zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W obszernym uzasadnieniu skargi ponowił argumenty uprzednio zaprezentowane we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji skierowanym do organu. Wskazał przy tym, że zasadnicze kwestie sporne jakie pojawiły się w toku przedmiotowego postępowania dotyczą w pierwszej kolejności ustalenia czyją własność stanowiły nieruchomości pozostawione w [...] przy ul. [...],[...] oraz [...] a także wysokości ustalonej rekompensaty. Zdaniem skarżącego organy niewłaściwie oceniły zebrane i przeprowadzone w sprawie dowody. Przy czym dowody jakimi są oświadczenia świadków zdaniem skarżącego mogą być uwzględnione dopiero wtedy, gdy brak jest dowodów z dokumentów świadczących o pozostawieniu nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności takich jak orzeczenia wydane przez były Państwowy Urząd Repatriacyjny. Jednocześnie odnosząc się do uzasadnienia kwestionowanych decyzji Ministra Skarbu Państwa skarżący zważył, iż organ nie przeanalizował wnikliwie materiału dowodowego a w uzasadnieniu opiera się tylko nas orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego, które nie stanowią przedmiotu skargi i które opierały się na błędnej interpretacji zebranego w sprawie materiału dowodowego przez organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd skargę oddalił, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób upoważniający Sąd do wyeliminowania tego orzeczenia z obrotu prawnego.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że kwestionowane przez skarżącego w trybie nieważnościowym decyzja Wojewody [...] była już objęta kontrolą sądów administracyjnych. Jak słusznie zauważył Minister Skarbu Państwa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 840/11 oddalił skargi J. A., K. A. i J. P. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Wyrok ten uzyskał przymiot prawomocności po tym jak wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 900/12, oddalono skargę kasacyjną J. P.

Wobec powyższego Minister Skarbu Państwa dokonując oceny legalności zarówno decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r, jak i utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2011 r., pod kątem zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. podniósł, że na skutek prawomocnego wyroku sądu oddalającego skargi J. A., K. A. i J. P. kwestionowana przez skarżącego decyzja stała się prawomocna - co oznacza, że nie może być zmieniona lub uchylone w trybie nadzwyczajnym, o którym mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do powyższego stwierdzenia należy powołać się na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, która została podjęta w celu uporządkowania rozbieżnego orzecznictwa sądowoadministracyjnego w zakresie reżimu prawnego, właściwego dla załatwienia wniosku w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skarga została uprzednio oddalona prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. W uchwale tej zaprezentowaną tezę, że żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą oddalono skargę prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § k.p.a. Analiza uzasadnienia powyższej uchwały prowadzi do wniosku, że fakt utrzymania w mocy decyzji na skutek oddalenia na nią skargi przez sąd administracyjny zamyka organom administracji legitymowanym do uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej, jednak tylko w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte zostały zakresem orzekania sądu administracyjnego. Ocena zatem możliwości załatwienia żądania strony stwierdzenia nieważności decyzji poddanej uprzednio ocenie sądu powinna, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, być poprzedzona dokonaniem oceny, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.). Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracyjnemu drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej.

Należy również mieć na uwadze, iż zgodnie z przepisem art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednocześnie związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd winien z urzędu badać legalność kontrolowanych przez siebie rozstrzygnięć również (a nawet przede wszystkim) w zakresie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Oddalenie skargi z innych przyczyn niż brak legitymacji procesowej po stronie skarżącego oznacza, że sąd nie dostrzegł takich naruszeń prawa (w tym również kwalifikowanych), które miałyby wpływ na wynik sprawy. Nawet jeśli w uzasadnieniu wyroku brak jest odniesienia się do tego czy zaistniały (nie zaistniały) przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. to nie oznacza to, że nie były one przedmiotem oceny sądu. Strona niezadowolona z treści takiego rozstrzygnięcia ma prawo wywiedzenia skargi kasacyjnej i podnoszenia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., który wskazuje elementy jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Takie stanowisko wynika także - w ocenie Sądu - z analizy uzasadnienia przedmiotowej uchwały.

Analiza treści uzasadnienia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 840/11, którym dokonano już kontroli zakwestionowanej przez skarżącego aktualnie w trybie nieważnościowym decyzji, wskazuje, że kwestie podnoszone przez skarżącego we wniosku o stwierdzenie nieważności były oceniane przez sąd administracyjny. Jak wynika z treści uzasadnienia przedmiotowego wyroku, Sąd zajął jednoznaczne stanowisko w kwestii dowodów zebranych w postępowaniu administracyjnym, na podstawie których organy prawidłowo wskazały właścicieli nieruchomości pozostawionych oraz prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie. Sąd wskazał także, iż wobec jednoznacznej treści wyroku Sądu powszechnego z dnia [...] lutego 1998 r. sygn. akt [...] organy administracji były zobowiązane do uwzględnienia tego wyroku i nie mogły wskazać innych właścicieli mienia pozostawionego niż W. i Z. małżonków A. Przy czym stanowisko skarżącego co do mocy wiążącej orzeczeń Państwowego Urzędu Repatriacyjnego, w zakresie określenia właściciela mienia pozostawionego, z pominięciem wyroku Sądu z dnia [...] lutego 1998r. sygn. akt [...] jest wadliwe. Sąd nie podzielił również zarzutów skargi J. P. dotyczących naruszenia art. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, wskazując że art. 6 ust. 4 ww. ustawy nie ustala chronologii ani hierarchii dowodów, których katalog nie jest zamknięty. Wobec czego organy słusznie uwzględniły orzeczenie Państwowego Urzędu Repatriacyjnego wydane na podstawie oświadczeń świadków w zakresie dotyczącym opisu mienia pozostawionego, natomiast w zakresie ustalenia właścicieli mienia organy były związane wyrokiem Sądu powszechnego z dnia [...] lutego 1998r. sygn. akt [...]. Badając legalność decyzji Wojewody [...] i utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2011 r. Sąd uprzednio ocenił również prawidłowość tych decyzji pod kątem ewentualnego wystąpienia przesłanek stwierdzenia nieważności.

Dokonując oceny zestawionych - we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2013 r. - argumentów i wniosków, organ zasadnie uznał, że są tożsame z tymi, które były prezentowane już na etapie postępowania administracyjnego, a następnie sądowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 3 listopada 2011 r. , sygn. akt I SA/Wa 840/11. W konsekwencji uznał, iż argumenty te stanowiły przedmiot oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił skargę strony na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu organ szczegółowo przywołał okoliczności i fakty, które legły u podstaw takiego rozstrzygnięcia. Jednocześnie Minister słusznie wskazał na związanie w sprawie wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2011 r. i na zamkniętą drogę do samodzielnej oceny, czy decyzja Wojewody - będąca obecnie przedmiotem postępowania nadzwyczajnego, a która wcześniej była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej - w tym samym stanie faktycznym i prawnym jest dotknięta przesłankami nieważnościowymi z art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, przedmiotowe żądanie skarżącego wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej. Jak wskazano już powyżej, Sąd w powołanym wyroku z dnia 3 listopada 2011 r. dokonał kompleksowej oceny prawidłowości kwestionowanej przez skarżącego decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. jak i prawidłowości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie można zatem podzielić zarzutów skargi, że kwestionowana aktualnie w trybie nieważnościowym decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nie była kontrolowana w tym względzie przez sądy administracyjne. Takie stanowisko skarżącego jest bowiem dla Sądu niezrozumiałe. Tym samym, w ocenie Sądu, dalsza polemika skarżącego w sprawie poprzez podnoszenie przez stronę ciągle tych samych argumentów wydaje się całkowicie chybiona i niezasadna.

Skoro zatem kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Wojewody [...] była przedmiotem oceny sądu administracyjnego, który oddalając skargę uznał, iż jest ona prawidłowa również pod kątem przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie było podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Dlatego Minister Skarbu Państwa rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, po uprzednim dokonaniu kontroli czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące dopuszczalność wniosku, prawidłowo uznał, że zachodzą podstawy do odmowy stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.