Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2422/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 70b ust. 1,8 i 11
journal: Dz.U. 2004 nr 265 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jedn.
article: art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 59 poz 404
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. WSA Jolanta Górska Protokolant sekretarz sądowy Joanna Ołdakowska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1599/15 w sprawie ze skargi S. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1599/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [...] Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] września 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], Burmistrz Gminy K. odmówił przyznania [...] Wojewódzkiej Komendzie Ochotniczych Hufców Pracy w K. dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika T. K. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej o pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, s.1). Organ podniósł, że wnioskodawca nie dostarczył dokumentów wymaganych do ubiegania się o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika, m.in. formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc, a także oświadczenia o niekorzystaniu lub wysokości otrzymanej pomocy de minimis w okresie bieżącego roku kalendarzowego oraz dwóch poprzedzających go lat kalendarzowych. Wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia ww. braków formalnych w złożonym wniosku, a także wyrażenia zgody na przetwarzanie danych osobowych. Wnioskodawca dostarczył oświadczenie, w którym wyraził zgodę na przetwarzanie danych osobowych, lecz nie dostarczył pozostałych wymaganych dokumentów. [...] Wojewódzka Komenda Ochotniczych Hufców Pracy wyjaśniła, że w związku z interpretacją Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów dofinansowanie kosztów kształcenia pracowników młodocianych OHP nie stanowi pomocy publicznej ani pomocy de minimis. Zdaniem organu I instancji przedłożone dokumenty nie stanowią obowiązującej wykładni przepisów ustawy i, w związku z faktem nieudokumentowania informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis oraz braku oświadczenia o niekorzystaniu lub wysokości otrzymanej pomocy de minimis w okresie bieżącego roku kalendarzowego oraz dwóch poprzedzających go lat, wnioskodawcy nie przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] Wojewódzka Komenda Ochotniczych Hufców Pracy.

Decyzją z dnia [...] września 2015 r., wydaną na podstawie art. 70b ust. 1 i 11 ustawy z dnia 7 września 1991 r. systemie oświaty, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy K. z dnia [...] czerwca 2015 r. W ocenie Kolegium Ochotnicze Hufce Pracy w zakresie w jakim prowadzą kształcenie młodocianych pracowników, powinny być traktowane jak przedsiębiorca w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a zatem mają do nich zastosowanie przepisy o pomocy publicznej. Tym samym OHP może być przyznane dofinansowanie na podstawie art. 70b ustawy o systemie oświaty, ale przy założeniu, że zastosowanie znajdą również przepisy o pomocy de minimis. Za takim stanowiskiem przemawia: po pierwsze - przyznanie prawa do dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika pracodawcy, a nie przedsiębiorcy, co oznacza, że nie każdy pracodawca musi być przedsiębiorcą, po drugie – brak w ustawie jakichkolwiek wyjątków w zakresie stosowania do pracodawców art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty. Tylko ze źródeł prawa powszechnie obowiązującego mogłoby wynikać, że ww. przepis nie ma zastosowania do określonej kategorii pracodawców. Takim źródłem nie jest notatka służbowa z 16 lipca 2014 r. sporządzona w Urzędzie Ochrony Konkurencji i Konsumentów, czy też informacja ze strony internetowej UOKiK, w której stwierdza się, że do wsparcia udzielonego OHP w związku z działalnością w zakresie kształcenia pracowników młodocianych nie mają zastosowania przepisy o pomocy de minimis. Kolegium wskazało również, że z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014 r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom jednoznacznie wynika, że starając się o refundację wynagrodzeń młodocianych pracowników OHP są zobowiązane przedłożyć m.in. zaświadczenia lub oświadczenia o pomocy de minimis w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu w sprawach pomocy publicznej. Tym samym zdaniem organu II instancji brak jest podstaw od przyjęcia, iż w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się [...] Wojewódzka Komenda Ochotniczych Hufców Pracy i wniosła na nią skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy strona skarżąca jako podmiot ubiegający się o przyznanie dofinansowania na podstawie art. 70b ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (zwanej dalej u.s.o.) miała obowiązek przedłożyć dokumenty niezbędne przy ubieganiu się o pomoc de minimis, czy też z takiego obowiązku była zwolniona.

Sąd pierwszej instancji przytoczył treść art. 70b ust. 1, 7 i 8 u.s.o. Nadto wskazał, że z dniem 1 września 2012 r. do art. 70b u.s.o. dodano ustęp 11, w myśl którego dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis lub rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym.

Od dnia 1 września 2012 r. dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników z woli ustawodawcy nabrało charakteru pomocy publicznej, o której mowa w przywołanych przepisach. Wojewódzki Sąd zauważył, że skoro zgodnie z art. 70b ust. 11 u.s.o. dofinansowanie kosztów kształcenia stanowi pomoc de minimis, to jej przyznanie uzależnione jest od złożenia dokumentów wymaganych przepisami art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007, Nr 59, poz. 404 z późn. zm.) oraz przepisami wydanego na jej podstawie rozporządzenia z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc minimis (Dz. U. Nr 53, poz. 311 z późn. zm.). Z treści art. 37 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy wynika, iż podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie. Prawidłowo zatem organ I instancji wezwał stronę skarżącą do złożenia dokumentów w postaci formularza stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. oraz zaświadczenia o pomocy de minimis, bowiem dofinansowanie, o które wnosiła strona skarżąca, może być przyznane wyłącznie jako pomoc de minimis.

Wobec tego, że strona skarżąca nie złożyła żądanych dokumentów, prawidłowo odmówiono przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że nie ma podstaw do przyjęcia, iż art. 70b ust. 11 nie ma zastosowania do Ochotniczych Hufców Pracy. W ocenie tego Sądu dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma znaczenia okoliczność, czy OHP jest przedsiębiorcą i czy wykonuje działalność gospodarczą. Ustawodawca w żadnej z jednostek redakcyjnych art. 70b u.s.o. nie wskazał, aby konieczną przesłanką uzyskania przedmiotowego dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego była okoliczność bycia przedsiębiorcą w chwili składania wniosku.

W ustawie nie wprowadzono zatem wymogu, by wnioskodawca ubiegający się o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika, którego zatrudniał w procesie jego kształcenia na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, miał być w momencie składania wniosku podmiotem zatrudniającym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Z art. 70b ust. 1 u.s.o. wyraźnie wynika natomiast, że dofinansowanie to jest przyznawane pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego. W rozpoznawanej sprawie niesporne zaś jest, że strona skarżąca ubiega się o pomoc przewidzianą w art. 70b u.s.o. z tego tytułu, że zawarła z młodocianym pracownikiem umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, a więc jest pracodawcą w rozumieniu art. 70b ust. 1 u.s.o.

Zasadnie zatem w niniejszej sprawie odmówiono stronie skarżącej przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika z powodu nieprzedłożenia informacji dotyczących korzystania z pomocy de minimis i jej wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny na poparcie swojego stanowiska przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych.

Sąd ten zwrócił również uwagę na § 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014 r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom, które w ust. 3 stanowi, że do wniosku o przyznanie refundacji dołącza się dokumenty, o których mowa w § 3 ust. 3 tego rozporządzenia, a więc zaświadczenie lub oświadczenie o pomocy de minimis, w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 z późn. zm.) oraz informacji określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 37 ust. 2a tej ustawy. Zgodnie zaś z art. 37 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie.

Sąd ten podzielił też zdanie organów, że powoływane przez stronę skarżącą notatka służbowa z 16 lipca 2014 r. z UOKiK oraz informacja ze strony internetowej UOKiK, w której stwierdza się, że do wsparcia udzielonego OHP w związku z działalnością w zakresie kształcenia pracowników młodocianych nie mają zastosowania przepisy o pomocy de minimis, nie są źródłami prawa powszechnie obowiązującego, a tym samym nie mogły stanowić wiążącej podstawy prawnej do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Wojewódzka Komenda Ochotniczych Hufców Pracy w K., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazania go Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi zarzucono:

1. nieprawidłową wykładnię art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty w związku z art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis poprzez przyjęcie, że wszystkie podmioty ubiegające się o udzielenie dofinansowania przewidzianego w art. 70b ustawy o systemie oświaty muszą przedłożyć dokumenty wymagane dla przedsiębiorców ubiegających się o pomoc de minimis, nawet gdy nie są przedsiębiorcami w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013;

2. niezastosowanie art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty, z którego wynika, że dofinansowanie kosztów kształcenia przyznaje się pracodawcom, którzy zawarli umowy z młodocianymi pracownikami, przepis ten wymieniając pracodawców jako podmioty uprawnione do otrzymania dofinansowania nie ogranicza dofinansowania wyłącznie dla podmiotów mających status przedsiębiorców, tymczasem przyjęta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wykładnia art. 70b ust. 11 ustawy prowadziłaby do wniosku, że z dofinansowania korzystają wyłącznie przedsiębiorcy.

W uzasadnieniu rozwinięto zarzuty skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie są trafne.

Za nietrafny uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut nieprawidłowej wykładni art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty w związku z art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis poprzez przyjęcie, że wszystkie podmioty ubiegające się o udzielenie dofinansowania przewidzianego w art. 70b ustawy o systemie oświaty muszą przedłożyć dokumenty wymagane dla przedsiębiorców ubiegających się o pomoc de minimis, nawet gdy nie są przedsiębiorcami w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013, jak również zarzut naruszenia art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty przez jego niezastosowanie.

Zgodnie z art. 70b ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), dalej u.s.o., pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania; 2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1. Z przepisu tego wynika, że w gronie beneficjentów dofinansowania mieszczą się zarówno podmioty będące przedsiębiorstwami, jak i podmioty nie mające statusu przedsiębiorców.

Przepis ten w ust. 8 stanowi, że dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników jest finansowane ze środków Funduszu Pracy. W myśl zaś art. 70b ust. 7 tej ustawy, dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od dnia zdania przez młodocianego pracownika egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2. Do wniosku należy dołączyć: 1) kopie dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1; 2) kopię umowy o pracę z młodocianym pracownikiem zawartej w celu przygotowania zawodowego; 3) kopię odpowiednio dyplomu lub świadectwa potwierdzającego zdanie egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, albo zaświadczenie potwierdzające zdanie tego egzaminu.

Trafnie zauważył Sąd I instancji, że z dniem 1 września 2012 r. do art. 70b u.s.o. dodano ustęp 11, zgodnie z którym dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis lub rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym. Zatem od dnia 1 września 2012 r. dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników z woli ustawodawcy polskiego nabrało charakteru pomocy publicznej, o której mowa w przywołanych przepisach. Regulacja wprowadzona w art. 70b ust. 11 u.s.o. zmieniła w istotny sposób sytuację podmiotów finansowanych przez państwo na jego podstawie, określając w sposób stanowczy, że pomoc dla pracodawców wynikająca z art. 70b ust. 11 u.s.o. stanowi pomoc de minimis. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, w świetle wyżej powołanych przepisów prawa brak jest podstaw do przyjęcia, że pomoc, o jakiej mowa w art. 70b ust. 1 u.s.o. jest adresowana wyłącznie do przedsiębiorców.

Z uwagi na to, że zgodnie z art. 70b ust. 11 u.s.o. dofinansowanie kosztów kształcenia stanowi pomoc de minimis, jej przyznanie uzależnione jest od złożenia dokumentów wymaganych przepisami art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 z późn. zm.) oraz przepisami wydanego na jej podstawie rozporządzenia z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc minimis (Dz. U. Nr 53, poz. 311 z późn. zm.). Z treści art. 37 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy wynika, iż podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie. Ww. rozporządzenie zawiera wzory formularzy jakie podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy ma obowiązek dołączyć do wniosku. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, prawidłowo zatem organ I instancji wezwał stronę skarżącą do złożenia dokumentów w postaci formularza stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. oraz zaświadczenia o pomocy de minimis otrzymanej w roku, w którym pracodawca ubiega się o pomoc oraz w ciągu 2 lat poprzedzających, wraz z pouczeniem o skutkach niezłożenia tych dokumentów. Prawidłowo przyjęto w sprawie, że dofinansowanie, o które wnosiła strona skarżąca, może być przyznane wyłącznie jako pomoc de minimis. Koniecznym warunkiem do jej uzyskania jest złożenie przez podmiot ubiegający się o taką pomoc dokumentów, o jakich mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Niespornym jest, że strona skarżąca kasacyjnie nie złożyła żądanych dokumentów. Prawidłowo w tej sytuacji na podstawie art. 37 ust. 7 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, odmówiono jej przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Trafnie zauważa Sąd I instancji, że żaden z przepisów art. 70b ustawy nie zawiera regulacji, z której wynikałoby, że Ochotnicze Hufce Pracy mogą domagać się przyznania dofinansowania na podstawie art. 70b u.s.o., ale nie będzie to dofinasowanie w ramach pomocy de minimis. Nie ma podstaw do przyjęcia, że art. 70b ust. 11 nie ma zastosowania do Ochotniczych Hufców Pracy. Nie jest trafna argumentacja strony skarżącej kasacyjnie wywodząca taki wniosek w faktu, że Ochotniczy Hufiec Pracy nie jest przedsiębiorcą. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sadu I instancji, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma znaczenia okoliczność, czy OHP jest przedsiębiorcą i czy wykonuje działalność gospodarczą. Ustawodawca w żadnej z jednostek redakcyjnych art. 70b u.s.o. nie wskazał, aby konieczną przesłanką uzyskania przedmiotowego dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego była okoliczność bycia przedsiębiorcą w chwili składania wniosku. Nie ma więc podstaw prawnych do przyjęcia, że Ochotnicze Hufce Pracy nie zostały objęte regulacją zawartą w art. 70b ust. 11 u.s.o.

Z żadnego przepisu ustawy o systemie oświaty nie wynika, by wnioskodawca ubiegający się o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika, którego zatrudniał w procesie jego kształcenia na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, miał być w momencie składania wniosku podmiotem zatrudniającym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślenia wymaga, że z art. 70b ust. 1 u.s.o. wyraźnie wynika, że dofinansowanie o jakim mowa w ww. przepisie prawa jest przyznawane pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego. W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że strona skarżąca kasacyjnie ubiega się o pomoc przewidzianą w art. 70b u.s.o. z tego względu, że zawarła z młodocianym pracownikiem umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, a więc jest pracodawcą w rozumieniu art. 70b ust. 1 u.s.o.

Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że zasadnie w tej sytuacji w niniejszej sprawie odmówiono stronie skarżącej kasacyjnie przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika z powodu nieprzedłożenia informacji dotyczących korzystania z pomocy de minimis i jej wysokości. Dodać należy, że powyższa wykładnia wskazanych przepisów prawa jest zgodna z dotychczasową linią orzecznictwa sądowoadministracyjnego wyrażoną w licznych wyrokach zarówno Naczelnego sadu Administracyjnego, jak i wojewódzkich sądów administracyjnych, w tym w wyrokach trafnie powołanych przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Za nietrafne w tej sytuacji uznać należało podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego.

Dopełnieniem wyżej wskazanych przepisów prawa jest § 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014 r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom, który w ust. 3 stanowi, że do wniosku o przyznanie refundacji dołącza się dokumenty, o których mowa w § 3 ust. 3 tego rozporządzenia, a więc m.in. (pkt 3) zaświadczenie lub oświadczenie o pomocy de minimis, w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 z późn. zm.) oraz (pkt 4) informacji określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 37 ust. 2a tej ustawy. Zgodnie zaś z art. 37 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie.

W świetle powyższego za nietrafne uznać należało podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego. Dokonana bowiem przez Sąd I instancji wykładnia owych przepisów prawa w niczym przepisów tych nie narusza.

W tej sytuacji skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.