Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 81/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Dyrektor Aresztu Śledczego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na Areszt Śledczy w S. w przedmiocie terminowości rozpatrywania skarg i wniosków postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem datowanym na dzień [...] r. A. M. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na Areszt Śledczy w S. zarzucając nierespektowanie przepisów w przedmiocie rozpatrywania skarg i wniosków w określonych terminach. Zarządzeniem z dnia 7 maja 2007 r. Sąd pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- zwanej dalej P.p.s.a - skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są jej przedmiotem. Natomiast w myśl art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli została wniesiona w terminie określonym w art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy.

Zestawienie powyższych uregulowań wskazuje, iż przewidują one pośredni tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący, aby zainicjować i zachować właściwą drogę postępowania sądowoadministracyjnego winien skierować skargę bezpośrednio do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jedynie w okresie wskazanym w art. 98 cyt. ustawy, a więc od 1 stycznia 2004 r. do 31grudnia 2005 r. bezpośrednie wniesienie skargi do sądu administracyjnego pozwalało na konwalidowanie niewłaściwego trybu wszczęcia postępowania.

Skarga A. M. wniesiona została w dacie wykraczającej poza czasokres przewidziany w powołanym wyżej art. 98. Oznacza to, że skarga została wniesiona do Sądu z naruszeniem trybu do jej wnoszenia bowiem, jak wynika z powołanych wyżej przepisów, po dniu 1 stycznia 2006 r. właściwą i konieczną drogą dla prawidłowego zachowania trybu wniesienia skargi jest jej złożenie w organie, którego dotyczy przedmiot skargi, tak jak stanowi art. 54 § 1 P.p.s.a.

Wskazać również należy, iż brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej do przekazania organowi skargi, która wpłynęła (zaadresowana) do sadu administracyjnego, w szczególności nie wynika ona z treści żadnego aktu prawnego obowiązującego sady administracyjne. Brak jest też odesłania do innych aktów prawnych, w tym zwłaszcza do art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego, który przewiduje możliwość przekazania przez organ administracji podania organowi właściwemu. Zastosowanie powyższego przepisu wyłącza jego zakres podmiotowy. Pojecie organ administracji publicznej użyte w treści art. 65 k.p.a., definiuje art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Sad administracyjny nie jest w myśl powołanych przepisów organem administracji publicznej.

Zatem nie ma kompetencji oraz jakichkolwiek podstaw proceduralnych do przekazania wniesionej bezpośrednio do Sadu skargi organowi, którego dotyczy przedmiot skargi.

Mając na względzie przedstawioną wyżej argumentację, skarga A. M. jako wniesiona z pominięciem ustawowej drogi do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 54 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. podlega odrzuceniu.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia.