Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 198/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Anna Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2016 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. na indywidualną interpretację Burmistrza Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. Uchyla zaskarżoną indywidualną interpretację w całości. 2. Zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżąca A Sp. z o.o. wniosła skargę na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta (zwanego dalej Burmistrzem, organem wydającym interpretację) nr [...] wydaną [...] lutego 2016 r. w sprawie możliwości zastosowania stawki podatku od nieruchomości w wysokości przewidzianej dla części budynków mieszkalnych do opodatkowania wyodrębnionych lokali położonych w kondygnacji podziemnej w budynku mieszkalnym.

Powyższa skarga została wywiedziona na tle następującego stanu faktycznego sprawy.

Wnioskiem z [...] października 2015r., uzupełnionym w dniu [...] grudnia 2015r., skarżąca zwróciła się o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie możliwości zastosowania stawki podatku od nieruchomości w wysokości przewidzianej dla części budynków mieszkalnych. Opisując stan faktyczny skarżąca poinformowała, że jest właścicielem lokali niemieszkalnych znajdujących się w piwnicach budynku wielorodzinnego. W księgach wieczystych zostały opisane jako lokale niemieszkalne. Skarżąca wskazała, że aktualnie od tych lokali reguluje podatek przy zastosowaniu stawki przewidzianej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 19,62 zł za 1 m2. W załączeniu do wniosku skarżąca przedłożyła wykaz lokali, których dotyczył złożony wniosek.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym skarżąca zadała pytanie: czy prawidłową stawką podatku od nieruchomości dla ww. lokali znajdujących się

w piwnicach budynku wielorodzinnego w [...] będących w posiadaniu wnioskodawcy, a opisanych w księgach wieczystych jako lokale niemieszkalne, powinna być stosowana stawka w wysokości przewidzianej dla części budynków mieszkalnych, czy w wysokości przewidzianej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczych?

Skarżąca stanęła na stanowisku, że wobec wszystkich lokali znajdujących się w wielorodzinnym budynku mieszkaniowym przeznaczonych do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, powinna być stosowana stawka podatku od nieruchomości jak dla budynków i ich części mieszkaniowych chyba, że zostaną przeznaczone

na inne cele. Powołując się na brzmienie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca

1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80 poz. 903 ze zm.) oraz na załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. z 1999 r. Nr 112 poz. 1316 ze zm.) skarżąca stwierdziła, że w jej ocenie lokale użytkowe oraz lokale o charakterze mieszkalnym spełniają w świetle przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia

12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 849

ze zm. zwana dalej "upol") przesłankę uznania ich wyłącznie za części budynków

o charakterze mieszkalnym, objętych niższą stawką podatku od nieruchomości. Kontynuując skarżąca wskazała, że lokale znajdujące się w budynku mieszkaniowym są przeznaczone do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Na tej podstawie skarżąca wywiodła, że w przypadku gdy właściciel lokali nie prowadzi w nich działalności lub prowadzi działalność związaną z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych, bez względu na ich sklasyfikowanie w oparciu o prawo budowlane, powinien stosować stawkę podatku jak dla mieszkalnych części budynków. Zdaniem skarżącej o zastosowaniu stawki podatku powinny decydować cel i przeznaczenie lokali, na jakie mogą zostać wykorzystane. Dalej skarżąca doprecyzowała,

że wszystkie lokale będące własnością wnioskodawcy znajdują się w piwnicy i muszą służyć tylko i wyłącznie zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych mieszkańców tego budynku. Na poparcie powyższego stanowiska skarżąca przytoczyła fragmenty uzasadnień wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia

8 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 682/14 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2011 r. sygn. akt I FSK 422/10.

Ponadto skarżąca argumentowała, że za przyjęciem stawki podatku od nieruchomości w wysokości jak dla części budynków mieszkalnych przemawia fakt, że możliwe do uzyskania rynkowe stawki czynszu najmu od posiadanych

przez wnioskodawcę lokali (5-10 zł za 1 m2) są zdecydowanie niższe od dotychczas stosowanych stawek podatku od nieruchomości (20,01 zł za 1 m2) oraz zdecydowanie niższe od stawek czynszu dla lokali znajdujących się np. w centrach, galeriach handlowych czy budynkach niemieszkalnych (ok. 20 zł za 1m2). W ocenie skarżącej powyższe jest potwierdzeniem, że stawki podatku od nieruchomości dla lokali znajdujących się w piwnicy wielorodzinnego budynku mieszkalnego nie powinny być ustanawiane w wysokości takich jak dla innych lokalu użytkowych w budynkach o przeznaczeniu stricte komercyjnym.

W wydanej interpretacji indywidualnej Burmistrz stwierdził, że stanowisko przedstawione przez skarżącą we wniosku z [...] października 2015r. jest nieprawidłowe.

Oceniając stanowisko skarżącej organ wydający interpretację przytoczył treść

art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a następnie nawiązał do faktu, że aktem notarialnym z [...] lutego 2008r skarżąca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabyła lokale użytkowe w budynku mieszkalnym położonym w [...]. Obecnie skarżąca jest właścicielem 19 lokali niemieszkalnych w pomieszczeniach w kondygnacji podziemnej.

Przytaczając fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z

z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 2449/13 oraz z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 3049/12. podkreślił, że "podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez prowadzący działalność gospodarczą podmiot. Istotne jest, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym o tym, czy dana nieruchomość gospodarcza jest w danym obiekcie rzeczywiście prowadzona, ale to, czy jest w posiadaniu przedsiębiorcy. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy części nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą".

Przytoczony przez wnioskodawcę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2015r. (nr sprawy: SA/WA 682/14) został wydany w sprawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości, nieruchomości będącej własnością osoby fizycznej, posiadającej wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą występują w obrocie w dwojakim charakterze, raz jako osoba "prywatna" (w zakresie swojego majątku osobistego), raz jako przedsiębiorca. W takim przypadku "o tym czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości nie decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot posiadający status przedsiębiorcy, wpisany do rejestru przedsiębiorców, ale sposób w jaki faktycznie jest wykorzystywana".

W przypadku przedsiębiorców nie będących osobami fizycznymi każda zakupiona nieruchomość, bez względu na sposób jej wykorzystywania, czy cel zakupu (poza wyjątkami wprost w ustawie przewidzianymi), podlega opodatkowaniu według najwyższych stawek (wyrok NSA z dnia 12.06.2012r. II FSK 2288/10).

W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skarżąca wydanej interpretacji zarzuciła naruszenie:

– art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 2b upol poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że wszystkie budynki, budowle i grunty lub ich części będące w posiadaniu przedsiębiorcy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej,

– art. 14 c § 2 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu przedmiotowej interpretacji do innych podatkowych przepisów prawa materialnego w zakresie analizy pojęcia "Budynku mieszkalnego",

Skarżąca nie zgadzając się z wydaną przez Burmistrza interpretacją wskazała,

że w jej ocenie prawidłowa wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 2b upol powinna prowadzić do wniosku, że opodatkowanie podatkiem od nieruchomości znajdującego się w posiadaniu przedsiębiorcy budynku mieszkalnego (lub jego części) z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej, dotyczy tylko takiego budynku mieszkalnego (lub jego części), który zajęty jest na prowadzenie działalności gospodarczej.

Odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Burmistrz

nie znalazł podstaw do zmiany interpretacji.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skarżąca przeciwko wydanej interpretacji indywidualnej podniosła zarzuty tożsame z podniesionymi w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa dodając jeszcze zarzut naruszenia art. 2 a Ordynacji podatkowej, który stanowi, iż niedające się usunąć wątpliwości, co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika, co skutkowało postępowaniem w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych.

Przytaczając argumentację jak we wniosku o wydanie zaskarżonej interpretacji

oraz w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skarżąca dodatkowo podniosła okoliczność przedmiotu jej rzeczywistej działalności, która ma charakter działalności developerskiej, a w jej ramach skarżąca realizuje proces inwestycyjny, polegający

na wznoszeniu budynków nie innych niż mieszkalne. Skarżąca podkreśliła, że z uwagi na brak możliwości odnalezienia na gruncie upol definicji pojęcia "budynku mieszkalnego", a ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie wiąże w sposób niepodważalny z danymi ewidencyjnymi jakichkolwiek elementów konstrukcyjnych podatku od nieruchomości w zakresie budynków i ich części, Burmistrz powinien odwołać się w ramach tzw. wykładni systemowej zewnętrznej, do innych aktów normatywnych, w których to pojęcie zostało zdefiniowane. W tym zakresie skarżąca wskazała na definicję ‘'budynku mieszkalnego" zawartą w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz.U Nr 112, poz. 1316 ze zm.), w którym wskazano, że pod pojęciem budynku mieszkalnego należy rozumieć obiekt budowlany, którego co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jedn. tekst Dz. U. z 2014r. poz. 1647), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718.) – dalej zwana p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. W niniejszej sprawie skarga okazała się zasadna. Zgodnie z treścią art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej - w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W ocenie Sądu, pomimo, że organ zasadnie uznał, że stanowisko strony jest nieprawidłowe, to w interpretacji nie zostało zawarte prawidłowe stanowisko i uzasadnienie prawne.

Zgodzić się należy z organem, że nieprawidłowe jest stanowisko strony zgodnie z którym wobec wszystkich lokali znajdujących się w wielorodzinnym budynku mieszkaniowym powinna być stosowana stawka podatku od nieruchomości jak dla budynków lub ich części mieszkaniowych, chyba że zostaną przeznaczone na inne cele. Zasadnie organ zakwestionował możliwość zastosowania do lokali niemieszkalnych znajdujących się w budynku mieszkalnym stawki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a) u.p.o.l. Nie oznacza to jednak, że w sprawie znajdzie automatycznie zastosowanie stawka o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. W ocenie Sądu z przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego a to on ma decydujące znaczenie w postępowaniu interpretacyjnym, nie wynikała okoliczność zajęcia lokali niemieszkalnych znajdujących się w budynku mieszkalnym na działalność gospodarczą lub dokonywania ich sprzedaży. Kontrowersje wokół opodatkowania podatkiem od nieruchomości garaży (które stanowią lokale niemieszkalne) znajdujących się w budynkach mieszkalnych doprowadziły do podjęcia w dniu 27 lutego 2012 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów uchwały, w której stwierdzono, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" tej ustawy (sygn. akt II FPS 4/11, opubl. w ONSAiWSA 2012/3/36) – od budynków lub ich części pozostałych (...).

Z uwagi na powyższe nie ma racji Strona Skarżąca, że lokale niemieszkalne znajdujące się w budynku mieszkalnym powinny być opodatkowane stawką określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. Lokale te co prawda związane są (mogą być) z funkcją mieszkalną, ale bezpośrednio nie zaspakajają potrzeb mieszkaniowych. W powołanej uchwale NSA II FPS 4/11 – Sąd stwierdził, że "Uwzględniając kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, trzeba uznać, że garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. W sytuacji, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku, przedmiot opodatkowania nie dzieli losu innych części tego budynku, nawet jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny.".

Z treści przedmiotowej uchwały wynikało, że garaż (lokal) stanowiący odrębną własność podlega innemu (wyższemu) opodatkowaniu, niż garaż będący przynależnością lokalu mieszkalnego. Generalnie, w polskim systemie prawa podatkowego preferencje przyznano budownictwu mieszkaniowemu i zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych obywateli. W podatku od nieruchomości realizacja tej preferencji wyraża się tym, że domy i lokale mieszkalne opodatkowane są według stawek najniższych. W art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. ustawodawca przewidział niższą stawkę podatkową dla podatników posiadających majątek przeznaczony do celów mieszkalnych w stosunku do osób, które przykładowo, zajmują budynki na prowadzenie działalności gospodarczej i podlegają w myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. opodatkowaniu według stawek najwyższych.

Budynek mieszkalny znajdujący się w posiadaniu przedsiębiorcy, podlega opodatkowaniu stawką podatkową dla budynków mieszkalnych. Natomiast lokale niemieszkalne znajdujące się w tym budynku, stanowiące odrębny przedmiot własności, podlegają opodatkowaniu stawką podatkową dla budynków (ich części) pozostałych czyli stawką określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e. Generalnie rzecz biorąc opodatkowanie podatkiem od nieruchomości jest związane z posiadaniem nieruchomości. Użyte w u.p.o.l. określenia grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem m.in. , że do budynków związanych z działalnością gospodarczą nie zalicza się budynków mieszkalnych – art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 2a u.p.o.l. Dopiero stwierdzenie, że budynek mieszkalny (lub jego część) jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej uzasadnia zastosowanie stawki podatku właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą- art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. .

W ocenie Sądu organ dokonał błędnej interpretacji przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez uznanie, że już sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę lokalu niemieszkalnego w budynku mieszkalnym powoduje, iż nieruchomość ta podlega opodatkowaniu według stawek związanych z działalnością gospodarczą.

W związku z tym nie można zgodzić się ze stanowiskiem organów podatkowych, że Spółka winna opłacać podatek od nieruchomości od powierzchni użytkowej lokali znajdujących się w budynkach mieszkalnych w [...] wg stawek związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej tylko z tego względu, że lokale te są w posiadaniu przedsiębiorcy. Opodatkowanie budynku mieszkalnego lub jego części stawką podatku właściwą dla budynków związanych z działalnością gospodarczą będzie zasadne wtedy, gdy budynek ten lub jego część zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Doszło zatem do naruszenia art. 1 a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W przedstawionym we wniosku o udzielenie interpretacji stanie faktycznym Strona nie wskazała, że lokale te są wykorzystywane lub aby dokonywano ich sprzedaży. Z opisu stanu faktycznego zatem nie wynika by była prowadzona w nich działalność gospodarcza.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawodawca zdefiniował w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pojęcie "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej", jako grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. Objęcie nieruchomości w posiadanie przez przedsiębiorcę oznacza, co do zasady powstanie u tegoż przedsiębiorcy obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, jako nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powyższe wynika z brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Jednak od tej zasad są przytoczone powyżej wyjątki, obejmujące m.in. : budynki mieszkalne.

Sąd podkreśla, korzystając z wykładni systemowej wewnętrznej, że w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. mowa jest o ustanawianiu stawek podatku od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Stawki podatku w powołanym przepisie zostały zatem uzależnione od zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej. Terminu "zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej" nie można utożsamiać ze "związaniem z prowadzeniem działalności gospodarczej", zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Określenie "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" należy uznać za pojęcie o szerszym zakresie znaczeniowym niż "zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej". O ile bowiem obowiązek uiszczenia podatku od nieruchomości w najwyższej stawce wiąże się co do zasady już z samym faktem posiadania budynku lub jego części przez przedsiębiorcę o tyle w przypadku budynku mieszkalnego lub jego części wymagane jest spełnienie dodatkowej przesłanki tj. zajęcia ich na prowadzenie działalności gospodarczej, które ma charakter faktyczny. Okoliczność, że skarżąca w zakresie swojej działalności ma sprzedaż, kupno nieruchomości na własny rachunek a także wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi jest niewystarczająca do przyjęcia, że lokale te są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Opodatkowanie nieruchomości stawkami podatkowymi w najwyższej wysokości może nastąpić tylko wtedy, gdy stwierdzi się, iż budynek mieszkalny (lub jego część) jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, a taka okoliczność w przedstawionych we wniosku o interpretację stanie faktycznym nie została podana a nim jest związany organ wydający interpretację.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że Burmistrz Miasta dokonał błędnej interpretacji przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. na podstawie przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji stanu faktycznego, uznając, że już sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę lokalu niemieszkalnego powoduje, iż nieruchomość ta podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w najwyższej wysokości (związanej z działalnością gospodarczą). Należy podkreślić, że w powołanym przepisie w odniesieniu do budynków mieszkalnych lub ich części zastosowanie stawki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l nastąpi tylko w przypadku zajęcia budynku mieszkalnego lub jego części na prowadzenie działalności gospodarczej.

Przy ponownym rozpoznaniu Organ powinien uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku. Burmistrz Miasta dokonał błędnej interpretacji przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. uznając, że już sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę lokalu niemieszkalnego w budynku mieszkalnym powoduje, iż nieruchomość ta podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości.

Uznając zatem złożoną skargę za zasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i 209 powołanej ustawy.