Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 738/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1,  34 par. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Asesor WSA Monika Krywow (spr.), Sędzia WSA Beata Machcińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2022 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 29 kwietnia 2022 r. nr 2401-IEE.711.365.2022.2/AZ UNP:2401-22-098325 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2022 r., nr 2401-IEE.711.365.2022.2/AZ UNP: 2401-22-098325, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako organ odwoławczy, Dyrektor), działając na podstawie Art. 138 § 1 pkt ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako k.p.a.) oraz art. 18 i art. 61 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r., dalej jako u.p.e.a.) oraz § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz.U. 2017 r. poz. 131, dalej jako rozporządzenie), po rozpoznaniu zażalenia M. B. (dalej jako zobowiązana, skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. (dalej jako organ egzekucyjny) z 30 marca 2022 . nr [...] o uznaniu za nieuzasadniony zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych Burmistrza Miasta U. z 7 maja 2020 roku nr POL.3161.1.130.2020.AK i POL.3161.1.131.2020.AK.

Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Organ egzekucyjny prowadzi wobec zobowiązanej postępowanie egzekucyjne, na podstawie ww. tytułów wykonawczych wystawionych z 7 maja 2020 roku nr POL.3161.1.130.2020.AK i POL.3161.131.2020.AK, obejmujących należności podatkowe z tytułu zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2011 - 2012, w zakresie IV raty za 2011 rok i I raty za 2012 rok.

Wobec wniosku o egzekucję z udziału w spółce z o. o. K., w czego organ egzekucyjny zawiadomieniem z 24 czerwca 2020 r. nr [...], dokonał zajęcia 200 udziałów w Spółce z o. o. K.. Odpisy przedmiotowych tytułów wykonawczych zostały doręczone zobowiązanej 2 lipca 2020 r. wraz z ww. zawiadomieniem.

Zobowiązana, działając przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła zarzuty na prowadzenie postępowania egzekucyjnego, podnosząc zarzut przedawnienia egzekwowanego obowiązku i wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu wskazała, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie uległo przedawnieniu, a prowadzone postępowanie powinno zostać umorzone.

Sąd Rejonowy w B. [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego postanowieniem z 6 lipca 2020 r. sygn. akt [...] [...], nr KRS [...], przyjął do akt rejestrowych prowadzonych dla K. Sp. z o.o. zawiadomienie organu egzekucyjnego z 24 czerwca 2020 r. o zajęciu 200 udziałów zobowiązanej, jakie posiada w ww. Spółce.

Wierzyciel postanowieniem z 10 sierpnia 2020 r. uznał zarzuty wniesione przez zobowiązaną za nieuzasadnione.

Na powyższe postanowienie, działając przez pełnomocnika w osobie adwokata, zobowiązana złożyła zażalenie podnosząc ponownie zarzut przedawnienia oraz zarzucając błędy w tytułach wykonawczych w postaci braku zawarcia w nich informacji o przerwaniu biegu terminu przedawnienia.

Postanowieniem z 18 grudnia 2020 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Następnie, organ egzekucyjny po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, wydał postanowienie z 18 stycznia 2021 r. w sprawie zgłoszonych zarzutów, mocą którego uznał za niezasadny zarzut przedawnienia zaległości objętej przedmiotowymi tytułami wykonawczymi.

Na powyższe postanowienie zobowiązana złożyła zażalenie wnosząc o jego zmianę i umorzenie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Postanowieniem z 25 marca 2021 r. Dyrektor uchylił w całości postanowienie organu egzekucyjnego z 18 stycznia 2021 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi egzekucyjnego.

Postanowienie to zostało przez zobowiązaną zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który postanowieniem z 4 października 2021 roku sygnatura akt I SA/GI 728/21 skargę odrzucił.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, postanowieniem z 19 kwietnia 2021 r. organ egzekucyjny uznał za niezasadny zarzut w sprawie przedawnienia zaległości.

Na powyższe postanowienie, zobowiązana złożyła zażalenie wnosząc o jego zmianę i umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, względnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania organowi egzekucyjnemu.

Dyrektor postanowieniem z 28 maja 2021 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie organu egzekucyjnego.

Również na to rozstrzygnięcie zobowiązana wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z 8 października 2021 r. sygn. akt I SA/GI 930/21 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego.

Ponadto także na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z 18 grudnia 2020 r. zobowiązana wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z 20 kwietnia 2021 roku sygn. akt I SA/GI 189/21 uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta U. z 10 sierpnia 2020 r. nr [...].

W związku z powyższym wierzyciel postanowieniem z 3 września 2021 r. nr [...] uznał zarzut za nieuzasadniony, a w wyniku złożonego zażalenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy, wydając 14 lutego 2022 r. rozstrzygnięcie nr SKO.III/423/3633/343/2021.

Z uwagi na powyższe, organ egzekucyjny postanowieniem z 30 marca 2022 r. nr [...] uznał za nieuzasadniony zarzut w sprawie prowadzonego postępowania na podstawie tytułów wykonawczych Burmistrza Miasta U. z 7 maja 2020 roku nr POL.3161.1.130.2020.AK i POL.3161.1.131.2020.AK.

Na to postanowienie zobowiązana, działając przez pełnomocnika w osobie adwokata, złożyła zażalenie wnosząc o jego zmianę i umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zdaniem zobowiązanej tytuły wykonawcze Burmistrza Miasta U. z 7 maja 2020 roku nr POL.3161.1.130.2020.AK 1 POL.3161.1.131.2020.AK zostały wystawione niezgodnie z obowiązującymi przepisami, w związku z czym zachodzi domniemanie przedawnienia zobowiązania i konieczność umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektor stwierdził, że jest ono prawidłowe. Przede wszystkim wskazał, iż z dniem 30 lipca 2020 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z przepisami przejściowymi zamieszczonymi w art. 13 § 1 ustawy z dnia 11 września 2019 roku o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070) do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem 30 lipca 2020 r. stosuje się przepisy dotychczasowe.

Wskazał, że, wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, tytuły wykonawcze Burmistrza Miasta U. z 7 maja 2020 r. nr POL.3161.1.130.2020.AK i POL3161.1.131.2020.AK zostały wystawione w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującą wówczas treścią art. 61 u.p.e.a. Podkreślono także, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na bezskuteczność egzekucji nie oznacza, że na zobowiązanym przestał ciążyć obowiązek, którego wykonanie było przedmiotem umorzonego postępowania. Umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na bezskuteczność egzekucji nie powoduje uchylenia dokonanych w jego toku czynności egzekucyjnych.

Wierzyciel poszukując majątku zobowiązanej ustalił, iż objęła ona funkcję prezesa Zarządu Spółko z. o.o. K. i posiada w tej spółce udziały o wartości 20.000,00 zł. W związku z ujawnieniem innych źródeł dochodu, Wierzyciel wystawił przedmiotowe tytuły wykonawcze, celem przeprowadzenia egzekucji z udziałów w Spółce z o. o. W toku wszczętego ponownie, na podstawie tytułów wykonawczych z 7 maja 2020 r. postępowania, organ egzekucyjny 24 czerwca 2020 roku dokonał zajęcia udziałów w Spółce z o. o., o którym skarżąca została powiadomiona 2 lipca 2020 r. Zastosowany skuteczny środek egzekucyjny przerwał bieg terminu przedawnienia dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym należności. Burmistrz Miasta U. zasadnie wystawił na nieuregulowane zaległości tytuły wykonawcze z 7 maja 2020 r. nr POL.3161.1.130.2020.AK i POL.3161.1.131.2020.AK, a organ egzekucyjny zasadnie skierował zajęcia do ustalonego przez wierzyciela źródła przychodu.

Ponowne wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie wymagało przesłania upomnienia do skarżącej. Brak takiego obowiązku wynika z art. 61 u.p.e.a. w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia.

W wyniku wniesionych prze zobowiązaną zarzutów na postępowanie egzekucyjne, organ egzekucyjny zwrócił się do Burmistrza Miasta U. o stanowisko w sprawie zarzutów. Wierzyciel postanowieniem z 3 września 2021 r. uznał zarzut za nieuzasadniony, a w wyniku złożonego zażalenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy, wydając 14 lutego 2022 roku rozstrzygnięcie. Wierzyciel w treści swojego postanowienia z 3 września 2021 r. szczegółowo opisał przebieg postępowania dotyczącego zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2011 i 2012.

Dyrektor stwierdził, że w sprawie brak jest podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z 7 maja 2020.

Wskazał, że przedawnienie zobowiązań podatkowych jest instytucją prawa materialnego i następuje z mocy samego prawa, chyba że będą miały miejsce zdarzenia, które spowodują przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zwrócił uwagę na art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej i podkreślił, że w uprzednio prowadzonym i umorzonym postępowaniu egzekucyjnym obejmującym również należności pieniężne z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2011 i 2012, zastosowane zostały skutecznie środki egzekucyjne. Dyrektor podzielił ustalenia organu egzekucyjnego co do wpływu tych działań na bieg terminów przedawnienia dochodzonych należności.

Wskazał, że dochodzone na podstawie tytułów wykonawczych z 7 maja 2020 roku nr POL.3161.1.130.2020.AK i POL.3161.1.131.2020.AK, wystawionych przez Burmistrza Miasta U., obejmujących należności pieniężne z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2011 i 2012, nie uległy przedawnieniu i są nadal aktualne.

W skardze na powyższe postanowienie zobowiązana, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzuciła naruszenie:

- art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., gdyż istotne wątpliwości co do wymagalności i przedawnienia zaległości winny skutkować rozstrzygnięciem sprawy na korzyść skarżącej;

- art. 7 § 3 k.p.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt. 1 u.p.e.a. przez nieuwzględnienie zarzutów co do przedawnienia zobowiązania

- art. 7a k.p.a. w zw. z art. 18 oraz art. 33, art. 34, art. 59 i art. 60, art. 61 u.p.e.a., poprzez rozstrzyganie treści tych przepisów na niekorzyść skarżącej,

- art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, szczególnie w zakresie przedawnienia zaległości podatkowych i okoliczności wydawania kolejnych tzw. " tytułów wykonawczych" mających przerywać bieg tego przedawnienia.

W związku z tak podniesionymi zarzutami zobowiązana wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pełnomocnik zobowiązanej wskazał, że w sprawie tej organ egzekucyjny i wierzyciel zajmowali kilkakrotnie to samo stanowisko, które nie zostało uznane za zasadne prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 kwietnia 2021 roku sygn. I SA Gl 189/21 i z dnia 8 października 2022 sygn. I SA Gl 930/21. Ostatni z powołanych wyroków dotyczył zasadności zarzutów w tym postępowaniu egzekucyjnym.

Z nieznanych skarżącej powodów organ odwoławczy organu egzekucyjnego wydał w odstępstwie 4 dni dwa postanowienia o odmiennej treści, mimo iż stan faktyczny pozostawał ten sam.

W postanowieniu z dnia 25 kwietnia 2022 roku sygn. 2401-lEE.711.296.2022.7/MP organ w oparciu o stanowisko WSA w sprawie o sygn. I SA GL 930/21 stwierdził, że wcześniejsze postępowanie nie odnosiło się do zasadności zarzutów w kontekście podnoszonego przez stronę braku dopuszczalności prowadzenia egzekucji na podstawie nowych tytułów wykonawczych oraz występujące w sprawie braki w zakresie materiału dowodowego. W wydanym postanowieniu, które zawiera stwierdzenie o wykonaniu ww. wyroku, organ odwoławczy pominął, ze w orzeczeniu tym Sąd uchylił również poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 19 kwietnia 2021 roku.

W decyzji z dnia 29 kwietnia 2022 roku sygn. 2401-IEE.711.365.2022.2/AP z kolei bez przeprowadzanie nowego postępowania dowodowego (stan faktyczny nie uległ zmianie) organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w uchylonym postanowieniu z dnia 26 maja 2021, co powoduje, że w dalszym ciągu wywody zawarte w skardze strony rozpoznanej przez Wojewódzki Sad Administracyjny w wyroku z dnia 8 października 2021 roku sygn. I SA GL 930/21 są aktualne.

Podkreślono, że strona skarżąca lojalnie w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 30 marca 2022 roku, wskazała że ostateczne stanowisko Wierzyciela zostało zaskarżone w całości i powołano fragmenty uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego wskazujące na konieczność dokonania ustaleń, których nie dokonano.

Pomimo tak daleko idących wątpliwości, co do zasadności rozstrzygnięć wierzyciela, organy egzekucyjne zmierzały do prowadzenie dalszego postępowania, nie rozważając np. możliwości zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia zarzutu zobowiązanej dotyczących rozpoznania zarzutów dłużnika przez wierzyciela. Tym samym organy egzekucyjne "zmusiły" dłużnika do podjęcia akcji obronnej.

Oznacza to, zdaniem pełnomocnika, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie było niezbędne.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały wystawione zgodnie z dyspozycją art. 61 u.p.e.a. Poprzednio prowadzone postępowanie egzekucyjne zostało umorzone, jednakże nie oznacza to, że na zobowiązanym przestał ciążyć obowiązek, którego wykonanie było przedmiotem tego postępowania. Wierzyciel poszukując majątku zobowiązanej ustalił, że posiada ona udziały o wartości 20.000 zł. W związku z ujawnieniem innych źródeł dochodu wystawił przedmiotowe tytuły wykonawcze celem prowadzenia egzekucji z tych udziałów. Zajęcie ich spowodowało skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania. Jednocześnie wskazano, że przed wydaniem postanowień przez organy egzekucyjne uzyskano ostateczne stanowisko wierzyciela w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W niniejszej sprawie uprzednio wydane postanowienia organów egzekucyjnych podlegały kontroli tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 8 października 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 930/21, uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora i poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego wydane w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organy egzekucyjne prawidłowo uznały, że przedmiotowe zarzuty odnosiły się jedynie do przedawnienia zobowiązania (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) i nie odnosiły się do prawidłowości wystawienia tytułów wykonawczych (art. 33 § 1 pkt 10 tej ustawy), bowiem ten ostatni zarzut został podniesiony dopiero na etapie zażalenia. Jednakże, zdaniem Sądu, organy nie przeanalizowały podniesionego zarzutu w kontekście niedopuszczalności prowadzenia egzekucji na podstawie nowowystawionych tytułów wykonawczych. Sąd uznał przy tym, że akta administracyjne przekazane wraz ze skargą nie są kompletne i brak jest możliwości zweryfikowania twierdzeń organów zawartych w uzasadnieniach wydanych postanowień.

Dostrzec też należy, że Sąd wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2021 roku sygn. I SA Gl 189/21, uchylił postanowienia wydane w ramach stanowiska Wierzyciela w niniejszej sprawie, stwierdzając, że analiza wydanych przez organy wierzycielskie postanowień prowadzi do wniosku, że organy obu instancji w istocie nie ustosunkowały się do sformułowanych przez stronę skarżącą zarzutów, bowiem nie odniesiono się do zarzutu przedawnienia zobowiązania. Wskazano, zatem, że rolą organów będzie dokonanie analizy przebiegu postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie i odpowiedź na pytanie czy przepisy u.p.e.a. dają podstawę do ponownego (kilkukrotnego) wydania tytułów wykonawczych w stosunku do należności, wobec których uprzednio wydano już tytuły wykonawcze - jak to miało miejsce w badanej sprawie, czy też ponowne wszczęcie postępowania egzekucyjnego (po jego umorzeniu) może nastąpić na podstawie tylko jednego, pierwotnie wystawionego tytułu wykonawczego - jak twierdziła strona. Powinny przy tym wziąć również pod uwagę treść art. 61 u.p.e.a. i ocenić prawidłowość jego zastosowania w toku prowadzonego wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego.

Powyższe orzeczenia, jako prawomocne, są wiążące w niniejszej sprawie. Oznacza to, że po pierwsze na skutek ich wydania sprawa niniejsza powróciła do fazy zainicjowanej zarzutem skarżącej, a po drugie wydając postanowienia w niniejszej sprawie organy zobligowane były do przeprowadzenia postępowania w sposób w tych wyrokach wskazanych.

Jednocześnie zastrzec należy, że z uwagi na brzmienie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie kontroli Sądu podlegają tylko postanowienia organów egzekucyjnych, bowiem poprawność postanowień wierzyciela stanowiących ich stanowisko w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym podlega odrębnemu zaskarżeniu do Sądu. Innymi słowy, Sąd w niniejszej sprawie jest uprawniony jedynie do weryfikacji, czy wydane przez organy egzekucyjne postanowienia oparte były na ostatecznym stanowisku wierzyciela. Wynika to z brzmienia art. 34 § 4 u.p.e.a. stanowiącego, że organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienia zostały wydane po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej postanowienia z dnia 14 lutego 2022 r. utrzymującego w mocy postanowienie Burmistrza Miasta U. z dna 3 września 2021 r. w przedmiocie uznania zarzutów skarżącej za nieuzasadnione. Jednocześnie wyrokiem z dnia 7 września 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 422/22, tutejszy Sąd oddalił skargę zobowiązanej na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej. Zatem spełniona została wskazana w art. 34 § 4 u.p.e.a. przesłanka.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z tymi zaleceniami akta administracyjne sprawy zostały uzupełnione o materiał dowodowy w postaci tytułów wykonawczych wystawionych wobec zobowiązanej w dniach 29 maja 2012 r. oraz 17 czerwca 2013 r. oraz dowodami doręczenia ich odpisów wraz z pierwszymi zajęciami. Dołączono także dowody później podejmowanych czynności egzekucyjnych, w tym zajęcie z dnia 30 listopada 2015 r. wraz z dowodem jego doręczenia. Oznacza to, że organy wypełniły ciążący na nich obowiązek skompletowania akt administracyjnych sprawy.

Odnosząc się do kwestii podniesionego zarzutu przedawnienia zobowiązania określonego w tytułach wykonawczych wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Nie mniej jednak zważywszy na wskazania zawarte w wyroku z dnia 8 października 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 930/21, Sąd rozpoznając ponownie sprawę zobligowany był do ich uwzględnienia.

W niniejszej sprawie organy egzekucyjne, opierając się na ostatecznym stanowisku Wierzyciela, uznały, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania. Wskazały, że Wierzyciel w treści swojego postanowienia z 3 września 2021 r. szczegółowo opisał przebieg postępowania dotyczącego zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2011 i 2012. Będąc związanym tym stanowiskiem, co wynika z treści art. 34 § 1 u.p.e.a. organy egzekucyjne prawidłowo uznały, że w nie doszło do przedawnienia zobowiązania z uwagi na podjęte czynności egzekucyjne. Prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor stwierdził, że przedawnienie zobowiązań podatkowych jest instytucją prawa materialnego i następuje z mocy samego prawa, chyba że będą miały miejsce zdarzenia, które spowodują przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Zobowiązanie podatkowe, co wynika z treści art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej jako O.p.), co do zasady przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jednakże w stosunku do zobowiązań objętych przedmiotowymi tytułami egzekucyjnymi zastosowanie znajdował art. 70 § 4 tej ustawy, a to z uwagi na podejmowane czynności egzekucyjne. Przed wystawieniem tytułów wykonawczych wskazanych w zaskarżonym postanowieniu, ostatnia czynność egzekucyjna miała miejsce 30 listopada 2015 r., zatem nastąpił skutek w postaci przerwania biegu przedawnienia i od dnia 1 grudnia 2015 r. bieg terminu przedawnienia tych zobowiązań zaczął biec na nowo. Tym samym termin przedawnienia tych zobowiązań upływałby z dniem 2 grudnia 2020 r. Tymczasem tytuły wykonawcze w niniejszej sprawie zostały wystawione w dniu 7 maja 2020 r., a zajęcia dokonano 24 czerwca 2020 r., a zatem przed upływem ww. terminu.

Oznacza to, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Odnosząc się do kwestii podniesionej w skardze, a dotyczącej postanowienia Dyrektora z dnia 25 kwietnia 2022 r. nr 2401-IEE.711.296.2022.7.MP UNP: 2401-22-095440, wskazać należy, że po pierwsze kwestia ta nie może być przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, a to z tej przyczyny, że kontroli Sądu podlega jedynie ocena prawidłowości wydanych postanowień w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Po drugie wyrokiem również z dnia 7 września 2022 r. tutejszy Sąd stwierdził jego nieważność.

Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.