Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 754/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Stwierdzono bezskuteczność czynności
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 ust. 4, art. 52 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 137 poz 1310
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu
article: par. 1, par. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 59 poz 421
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu.
article: art. 77 ust. 4 pkt 2, ust. 5
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis,, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Monika Kutarska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 lutego 2012 r. sprawy ze skargi S. Z. na czynność Starosty C. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności; II. uznaje uprawnienie S. Z. do zwrotu części opłaty w kwocie 425 zł (czterysta dwadzieścia pięć złotych) za kartę pojazdu wydaną dla samochodu marki "[...]", nr rejestracyjny [...]; III. zasądza od Starosty C. na rzecz skarżącej S.Z. kwotę 474 zł (czterysta siedemdziesiąt cztery złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] października S. Z. zwróciła się do Starosty C. o zwrot nadpłaty za wydanie karty pojazdu osobowego marki P., który w dniu [...] kwietnia 2005 r. został zarejestrowany w Starostwie Powiatowym w C. pod numerem rejestracyjnym [...]. Skarżąca domagała się zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt U 6/04.

Pismem z dnia [...] października 2011 r., znak [...], Starosta C. poinformował w odpowiedzi na powyższy wniosek, że nie ma podstaw do zwrotu nadpłaty w kwocie 425 złotych za wydaną kartę pojazdu. Organ stwierdził, że w dniu rejestracji pojazdu obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310), w którym wysokość opłaty za kartę pojazdu ustalono na kwotę 500 złotych. Organ podał, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 r. uchylił

§ 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r., jednak moc obowiązującą tego rozstrzygnięcia nadał od 1 maja 2006 r. Zdaniem organu, powołane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nie powoduje obowiązku zwrotu różnicy pomiędzy opłatą dokonywaną przed 15 kwietnia 2006 r. (500 złotych), a opłatą dokonywaną zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 59, poz. 421) w wysokości 75 złotych.

Pismem z dnia [...] października 2011 r. skarżąca wezwała Starostę C. do usunięcia naruszenia prawa i wypłaty należnej nadpłaty za kartę pojazdu w kwocie 425 złotych wraz z odsetkami.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Starosta C. pismem z dnia [...] października 2011 r. podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] października 2011 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na czynność Starosty C. w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu, skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności, stwierdzenie, że skarżącej przysługuje uprawnienie do otrzymania zwrotu kwoty nadpłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 425 złotych, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego – § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu przez błędne zastosowanie i niemającą podstawy prawnej odmowę zawrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 425 złotych z powołaniem się na nieobowiązujący w dniu odmowy przepis rozporządzenia, uznany w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. za niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym i z art. 92 ust. 1 oraz art. 217 Konstytucji RP. Strona zarzuciła również naruszenie art. 110 akapit 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej przez jego niezastosowanie i odmowę zwrotu kwoty nadpłaty za wydanie karty pojazdu, pomimo tego, że w przepisie § 1 ust. 1 rozporządzenia przewidziano opłatę, która jest objęta zakazem z art. 110 akapit 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

W odpowiedzi na skargę Starosta C. podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

|Skarga zasługuje na uwzględnienie. |

|Zagadnieniem wstępnym w przedmiocie kontroli jest rozważenie dopuszczalności skierowania żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu|

|na drogę administracyjną. Tryb ten został zaaprobowany w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 |

|lutego 2008 r. (sygn. akt l OPS 3/07), w której stwierdzono, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, |

|uiszczonej na podstawie powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r., jest sprawą administracyjną, |

|którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W uchwale podkreślono, że |

|obowiązek uiszczenia opłaty za wydanie karty pojazdu powstaje w toku indywidualnej sprawy administracyjnej o rejestrację pojazdu, |

|rozstrzyganej przez organ administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnej. Zatem obowiązek uiszczenia opłaty ma charakter |

|obowiązku administracyjnego, który wynika z przepisów prawa. Organ administracji publicznej jest uprawniony do orzekania w przedmiocie |

|tego obowiązku, z tym że nie ma podstawy do rozstrzygania o tym w drodze decyzji administracyjnej. Dlatego odnosząc się do żądania |

|zwrotu opłaty za kartę pojazdu organ odnosi się do obowiązku wynikającego z przepisów prawa, a więc podejmuje akt lub czynność, które |

|nie są decyzją lub postanowieniem. W tej sytuacji skarga do sądu administracyjnego opiera się więc na art. 3 § 2 ust. 4 ustawy z dnia |

|30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a.. |

|Wskazano przy tym, iż droga ta jest dopuszczalna obok możliwości dochodzenia roszczenia przed sądem powszechnym (por. uchwała Sądu |

|Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt III CZP 35/07). |

|Uznając zatem wniesioną skargę za dopuszczalną z punktu widzenia właściwości rzeczowej sądu, w dalszej kolejności zbadać należało, czy |

|skarga ta została złożona z zachowaniem trybu przewidzianego w treści art. 52 § 3 p.p.s.a., dając tym samym podstawę do jej |

|merytorycznego rozpoznania. W myśl cyt. przepisu jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi,|

|skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4 a p.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego |

|organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej |

|czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., skargę w przypadku, o którym mowa w art. 52 § 3 |

|p.p.s.a., wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli|

|organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. |

|Dokonując analizy załączonych do sprawy akt administracyjnych stwierdzić należało, że powyższy wymóg został przez skarżącą dopełniony. |

|Starosta C. pismem z dnia [...] października 2011 r. poinformował skarżącą o braku podstaw do zwrotu nadpłaty za wydaną kartę pojazdu. |

|Skarżąca odebrała pismo w dniu [...] października 2011 r. i w piśmie z dnia [...] października 2011 r. wezwała organ do usunięcia |

|naruszenia prawa, zachowując tym samym wspomniany wyżej 14-dniowy termin. W piśmie z dnia [...] października 2011 r., doręczonym stronie |

|[...] listopada 2011 r., organ udzielił odpowiedzi na wezwanie skarżącej do usunięcia naruszenia prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu |

|Administracyjnego skarżąca wniosła w dniu [...] grudnia 2011 r. z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. |

|Przechodząc do merytorycznej oceny rozpoznawanej sprawy wskazać należy najpierw na materialnoprawną podstawę do określenia wysokości |

|opłaty za kartę pojazdu. Podstawę tą stanowią przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz przepisy wydanych |

|na jej podstawie rozporządzeń. Obowiązek uiszczenia ww. opłaty wprost określony został w treści art. 77 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym|

|producent lub importer nowych pojazdów jest obowiązany wydać kartę pojazdu dla każdego pojazdu samochodowego wprowadzonego do obrotu |

|handlowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do treści ust. 3 powołanego przepisu, kartę pojazdu dla pojazdu |

|samochodowego, innego niż określony w ust. 1, wydaje za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, właściwy w sprawach rejestracji |

|starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast ust. 4 pkt 2 ww. przepisu stanowi |

|delegację dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości opłat za kartę pojazdu |

|zastrzegając, że w rozporządzeniu należy uwzględnić znaczenie tych dokumentów dla rejestracji pojazdu oraz wysokość kosztów związanych |

|z drukiem i dystrybucją kart pojazdów (ust. 5). |

|Wykonując powyższą delegację Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę |

|pojazdu. Przewidywało ono w § 1 ust. 1, że za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej |

|Polskiej organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 500 zł. Powyższe rozporządzenie zostało uchylone wprost z dniem 15 kwietnia 2006|

|r. na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu|

|(Dz. U. Nr 59, poz. 421), gdzie w § 1 określono, że za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium |

|Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 75 zł. |

|Wskazać należy, że kwestia pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu była przedmiotem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 |

|stycznia 2006 r., w którym stwierdzono niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. z art. 77 |

|ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu tego |

|orzeczenia wskazano, iż niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. |

|5 Prawa o ruchu drogowym polega na tym, że przez zawyżenie wysokości opłaty wykroczono poza zakres upoważnienia zawartego w ustawie. |

|Rozporządzenie bowiem niezgodnie ze wskazanymi w ustawie wytycznymi w postaci nakazu uwzględnienia rzeczywistego znaczenia karty |

|pojazdu dla rejestracji pojazdu oraz kosztów związanych z drukiem i dystrybucją karty ustalało opłatę, uwzględniając dodatkowo koszty |

|innych zadań administracji publicznej, których ustawodawca nie przewiduje. Dlatego też § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia został |

|uznany za niezgodny również z art. 92 ust. 1 Konstytucji, który nakazuje wydanie rozporządzeń w celu wykonania ustaw i wyklucza |

|przejmowanie przez organ wydający rozporządzenie uprawnień ustawodawcy. Rozporządzenie może być bowiem wydane wyłącznie na podstawie |

|wyraźnego, a więc opartego tylko na domniemaniu lub na wykładni celowościowej, szczegółowego upoważnienia ustawy, w granicach tego |

|upoważnienia i w celu wykonania ustawy. Trybunał uznał ponadto, że § 1 ust. 1 rozporządzenia jest niezgodny z art. 217 Konstytucji, |

|gdyż ustanowiona w nim opłata stanowi – ze względu na niewspółmierność do rzeczywistych kosztów świadczonej usługi - daninę publiczną o|

|charakterze podatkowym. |

|Jeśli chodzi o skutki tego orzeczenia, na tle zastosowanego przez Trybunał zabiegu polegającego na czasowym odroczeniu terminu utraty |

|mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu do dnia 1 maja 2006 r., stwierdzić należy, iż przepis był niekonstytucyjny od samego |

|początku jego obowiązywania. Odnosząc to do kompetencji sądu administracyjnego trzeba zważyć, że z art. 178 Konstytucji RP wywodzi się |

|samodzielność sądownictwa administracyjnego w ocenie konstytucyjności prawa wykonawczego. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie |

|istnieje zgodność poglądów o uprawnieniu do takiej kontroli stosowania prawa (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 |

|października 2000 r., sygn. akt OPK 13/00 oraz wyrok składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt l OPS 4/05). |

|Również należy wskazać na sprzeczność powołanego przepisu rozporządzenia z treścią art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę |

|Europejską (art. 110 akapit pierwszy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej). Postanowienia Traktatu są bezpośrednio stosowane i |

|mają walor nadrzędności nad prawem krajowym państw członkowskich, co znajduje odzwierciedlenie w art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 3 i|

|art. 91 Konstytucji RP oraz Traktatu akcesyjnego dotyczącego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 2 Aktu o |

|warunkach przystąpienia stanowiącego część Traktatu, od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej Polska jest związana postanowieniami |

|Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny. Art. 90 TWE stanowi zaś, że żadne |

|Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych |

|jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe (zasada niedyskryminacji |

|w ramach wspólnego rynku). Zgodność krajowych regulacji prawnych odnoszących się do opłat za wydanie karty pojazdu z powołanym |

|przepisem TWE stała się przedmiotem postanowienia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 grudnia 2007 r. w sprawie C-134/07.|

|Trybunał ten stwierdził, że art. 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on opłacie, takiej jak |

|przewidziana w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, |

|która to opłata w praktyce jest nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego |

|państwa członkowskiego, lecz nie jest nakładana w związku z nabyciem w Polsce używanego pojazdu samochodowego, jeśli jest on tam już |

|zarejestrowany. |

|W relacji prawa wspólnotowego i prawa krajowego obowiązuje zasada nadrzędności (pierwszeństwa) prawa wspólnotowego nad prawem krajowym.|

|Oznacza to, że sąd krajowy ma kompetencję niestosowania sprzecznych z prawem wspólnotowym przepisów prawa krajowego, niezależnie przy |

|tym od wyroku krajowego sądu konstytucyjnego, który odracza utratę mocy obowiązującej tych przepisów, uznanych za niekonstytucyjne |

|(por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2010 r., sygn. akt III CZP 37/10). |

|Z tych względów orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym przede wszystkim Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznaje przedmiotowe |

|zagadnienie jednolicie przyjmując, że czynność polegająca na odmowie zwrotu części opłaty za kartę pojazdu narusza prawo jako wydana |

|bez podstawy prawnej (por. wyroki z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt l OSK 52/07; z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt I OSK |

|1340/07, z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt l OSK 418/08; z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 939/08; z dnia 25 sierpnia 2009 |

|r., sygn. akt I OSK 1238/08; z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 773/09; z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 842/09; z dnia|

|17 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 590/09 oraz sygn. akt I OSK 591/09). |

|Mając powyższe na uwadze należało uznać, że objęta kontrolą sądową czynność Starosty C. z dnia [...] października 2011 r. polegająca na |

|odmowie zwrotu kwoty 425 złotych, jako zawyżonej części opłaty pobranej od skarżącej S. Z. za wydanie karty pojazdu, podjęta została |

|bez podstawy prawnej. |

|Sąd w wyroku może uznać uprawnienie lub obowiązek wynikający z przepisów prawa. W postanowieniu z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt I OSK |

|573/07, a także w późniejszych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny wyrażał pogląd, że obowiązek uiszczenia opłaty za kartę |

|pojazdu ma charakter publicznoprawny, a więc wynikający z przepisów prawa administracyjnego. Sprawa odmowy zwrotu opłaty jako dotycząca|

|obowiązku publicznoprawnego ma swoje źródło w przepisach regulujących obowiązek uiszczenia opłaty za kartę pojazdu, tj. art. 77 ust. 3 |

|ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 |

|r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Nie ma przy tym znaczenia, że ten ostatni przepis wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z |

|dnia 17 stycznia 2006 r. został uznany za niezgodny z Konstytucją RP (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego |

|2010 r., sygn. akt I OSK 590/09). Skoro żądanie zwrotu opłaty dotyczy obowiązku wynikającego z przepisów prawa, to podmiot, którego |

|obowiązku dotyczy akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. ma prawo żądać aby sąd orzekł o jego istnieniu lub |

|nieistnieniu (art. 146 § 1 p.p.s.a.). |

|Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a. stwierdził bezskuteczność zaskarżonej|

|czynności oraz uznał uprawnienie skarżącej S. Z. do zwrotu części opłaty w kwocie 425 zł. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów |

|postępowania uzasadnia art. 200 p.p.s.a. |