Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 564/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i ust. 3 i 5
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 r. sprawy ze skargi M. J. i P. J. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia ... 2015r. Nr ... w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżących kwotę ... zł (... złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia ... 2015 r. nr ... Wojewoda Wielkopolski, po rozpoznaniu odwołania M. R. od decyzji Starosty P. z dnia ... 2015 r. nr ... o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego, zlokalizowanego w P. przy ul. K., na działce nr ..., w granicy z działkami nr ... i ..., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzję tę Wojewoda podjął w następujących okolicznościach.

Wnioskiem z 6 listopada 2015 r. M. R. zwrócił się do Starosty P. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. W wyniku rozpatrzenia sprawy Starosta decyzją z dnia ... 2014 r. wydał decyzję zgodnie z wnioskiem inwestora. Na skutek odwołania M. i P. J. – właścicieli działki nr ..., Wojewoda decyzją z dnia ... 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność wyjaśnienia, czy usytuowanie projektowanego budynku przy granicy z działką nr ... jest uzasadnione.

Starosta postanowieniem z dnia ... 2015 r. zobowiązał inwestora do wyjaśnienia tej okoliczności. W odpowiedzi uzyskał wyjaśnienie, że zamiarem inwestora jest zastąpienie starego budynku gospodarczo-garażowego nowym, sprawnym technicznie i dostosowanym funkcjonalnie do aktualnych potrzeb. Dodano, że stary budynek ma powierzchnię 85 m2, a nowy będzie miał 65 m2. Ponadto nowy budynek pozostaje w idealnych relacjach przestrzennych z budynkiem mieszkalnym. W P. istnieje wiele budynków tego typu usytuowanych podobnie jak projektowany tj. przy granicy z działką sąsiednią.

Starosta decyzją z dnia ... 2015 r. odmówił udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu, powołując się na zapis obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje możliwość usytuowania budynku w granicy z działką sąsiednią tylko w sytuacjach wyjątkowych. Organ wskazał, że takiej sytuacji nie wykazano, ograniczając się jedynie do podania własnych korzyści, relacji przestrzennych i porównań do budynków zlokalizowanych w okolicy.

W odwołaniu od tej decyzji inwestor wskazał, że w tej lokalizacji budynek gospodarczo-garażowy istnieje od kilkudziesięciu lat i jest w złym stanie technicznym. Celem inwestycji jest zamiana go nowym budynkiem. Odwołujący podniósł też, że w chwili nabycia przez Państwo J. działki nr ... budynek gospodarczy już istniał, a tym samym ich interesy nie zostaną naruszone zastąpieniem tego budynku nowym.

Uchylając zaskarżoną decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewoda Wielkopolski wskazał, iż zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma zapis § 9 pkt 6 lit. b) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w P. w rejonie ulic: W., Ź., J., P., W., P., P., obręb P., ark. ... – strefa A zatwierdzonego uchwałą Nr ... Rady Gminy P. z dnia ... 2012 r., który określa, że dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszcza się lokalizację bezpośrednio przy granicy działki budowlanej budynków gospodarczo-garażowych, co jest wyjątkiem od zasady wyrażonej w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej: rozporządzenie). Wojewoda podkreślił, że wspomniany zapis planu wymaga pełnego uzasadnienia takiego odstępstwa w danej sprawie, rozważania planowanej lokalizacji budynku, przestrzegając zasadę poszanowania słusznego interesu wszystkich stron postępowania, nie naruszając przy tym art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej: p.b.). Zdaniem organu odwoławczego Starosta nie wywiązał się z tego obowiązku i nie wyjaśnił wyczerpująco okoliczności wskazanych w uprzedniej decyzji Wojewody, co mogło mieć wpływ na błędną ocenę i rozstrzygnięcie sprawy. Uznał bowiem, że inwestor nie wykazał okoliczności, które usprawiedliwiają usytuowanie przedmiotowego budynku przy granicy z działką nr ... i ograniczył się do wskazania własnych korzyści, relacji przestrzennych i porównań do budynków zlokalizowanych w okolicy. Wojewoda zaznaczył, że faktycznie wyjaśnienia pełnomocnika inwestora były lakoniczne, nie odnosiły się do kwestii istniejącego zagospodarowania – dojścia, dojazdu, infrastruktury technicznej, lokalizacji wjazdu na działkę. Jednakże, zdaniem organu II instancji, nie zwalniało to Starosty od oceny relacji pomiędzy budynkiem mieszkalnym a planowanym zamierzeniem (brak przesłaniania projektowanym budynkiem okien budynku przeznaczonego na pobyt ludzi). Co więcej organ I instancji wskazał, że analiza wielkości działki nr ... prowadzi do wniosku, że istnieje możliwość usytuowania planowanego budynku bez konieczności naruszania interesów osób trzecich i z poszanowaniem przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia. Wojewoda powołał przepis art. 4 p.b. i wyjaśnił, że organy architektoniczno-budowlane nie są upoważnione do korygowania lokalizacji inwestycji, ani też zmiany proponowanych rozwiązań, a jedynie do sprawdzenia ich zgodności z przepisami prawa. Wyboru dokonuje inwestor. Dlatego też argument Starosty, iż rozwiązania architektoniczne przyjęte w projekcie budowlanym wskazują, iż może on służyć celom mieszkaniowym, nie uzasadnia wydania decyzji odmownej. Z żadnych przepisów prawa nie wynika, aby budynek gospodarczo-garażowy nie mógł posiadać wyjścia na taras, toalety, przedsionka i stromego dachu pokrytego dachówką z półokrągłym oknem. Wojewoda wskazał też, że projekt zakłada, iż zaprojektowana w granicy z działką nr ... ściana przeciwpożarowa ma długość 10,01 m i wysokość 3,5 m. Z kolei w piśmie z 10 marca 2015 r. i w odwołaniu inwestor podkreślił, że w miejscu usytuowania projektowanego budynku istnieje obecnie budynek przeznaczony do rozbiórki. Z kolej Państwo J. zwrócili uwagę, że wymiary ściany istniejącego budynku od strony granicy z ich działką są mniejsze od tych w budynku projektowanym tj. 8,2 m x 2,3. Podnieśli też, że ściana ta znajduje się od granicy z ich działką w odległości 0,35 m, a nie bezpośrednio przy niej. Z kolei ze znajdującego się w projekcie planu zagospodarowania działki wynika, że przeznaczony do rozbiórki budynek ma ścianę bezpośrednio przy granicy z działkami nr ... i ..., a ściana ta ma długość ok. 10 m, w tym na odcinku graniczącym z posesją Państwa J. ok. 8 m. Zdaniem Wojewody Starosta nie przeanalizował, czy projektowany budynek naruszać będzie w większym stopniu interes właścicieli działek nr ... i ... od dotychczasowego budynku, przy czym posiada wiedzę co do parametrów technicznych istniejącego budynku, bowiem wydał decyzję rozbiórkową. Przede wszystkim, zdaniem Wojewody, Starosta nie przeanalizował czy w związku z planowaną inwestycją dojdzie do powstania, zwiększenia, czy może zmniejszenia ewentualnych uciążliwości na sąsiednich działkach oraz ograniczeń w ich zagospodarowaniu. Tymczasem Państwo J. nie wskazali konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na takie naruszenia. Zdaniem organu II instancji należałoby wyjaśnić kwestie dot. ochrony przeciwpożarowej, przesłaniania i zacienienia, biorąc pod uwagę odpowiednie przepisy techniczno-budowlane, istniejącą zabudowę oraz możliwość dalszej zabudowy w przyszłości wynikającą m.in. z zapisów planu miejscowego. Wojewoda powołał przy tym przepisy art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. oraz § 12 ust. 2 rozporządzenia wskazując, że weryfikacja przez organ architektoniczno-budowlany spełnienia przez przedłożony projekt ww. przepisów jest konieczna nie tylko z powodu poszanowania słusznego interesu właścicieli działek nr ... i ..., ale wynika też z dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. Powołał też ciążący na organie obowiązek sprawdzenia kompletności projektu budowlanego (art. 35 ust. 3 p.b.) i podkreślił, że projekt przedłożony w niniejszej sprawie nie zawiera elementów, o których mowa w § 11 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462 ze zm.), zaznaczył też, że zgodnie z § 102 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) garaż do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, stanowiący samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu, będący garażem zamkniętym – z pełną obudową zewnętrzną o zamykanymi otworami, bądź garażem otwartym bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi, powinien mieć zapewnioną wymianę powietrza, zgodnie z § 108. Wojewoda zwrócił tez uwagę, że projekt budowlany powinien być spójny. Wskazał, że na rzucie parteru przedmiotowego budynku wrysowano w granicy z działkami nr ... i ..., po obu stronach planowanego budynku, mur o grubości 23 cm. Z projektu zagospodarowania działki i terenu nie wynika do jakiego obiektu budowlanego należą, bądź mają należeć te elementy, co należy wyjaśnić, z uwagi na usytuowanie ich bezpośrednio przy granicy z działkami. W rezultacie organ odwoławczy uznał, że decyzja Starosty została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Wnosząc skargę na powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. i P. J. zarzucili organowi odwoławczemu naruszenie:

- art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez błędne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, pomimo, że w okolicznościach istniejących nie było możliwości wydania pozwolenia na budowę spornego obiektu z uwagi na zapis § 9 pkt 9 obowiązującego dla tego terenu planu miejscowego,

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy zachodziła podstawa do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę ze względu na fakt, że rzeczywistą intencją inwestora nie jest budowa nowego obiektu, lecz prowadzenie prac w obiekcie istniejącym,

- art. 138 § 2 zd. drugie, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie przez organ własnych wskazań, które uprzednio zawarł w decyzji z dnia ... 2015 r. o konieczności zweryfikowania istnienia na działce kolidującego z projektowaną budową obiektu, tak aby nie naruszyć § 9 pkt 9 planu miejscowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a także

- art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 p.b. poprzez pominięcie.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że § 9 pkt 9 planu miejscowego nie zezwala na budowę budynku gospodarczo-garażowego na działce nr ... w sytuacji, gdy na działce taki budynek już się znajduje. Oznacza to, że Wojewoda nie powinien był uchylać decyzji Starosty odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę, lecz powinien utrzymać ją w mocy. Ponadto zdaniem skarżących inwestor w rzeczywistości zmierza nie do wybudowania nowego budynku tylko – jak wynika z odwołania – do dostosowania istniejącego budynku do współczesnych wymagań funkcjonalnych, z uwzględnieniem norm energetycznych, prawnych i bezpieczeństwa. Zatem zdaniem skarżących mamy do czynienia z przebudową istniejącego budynku. Organ odwoławczy nie zbadał zaś, czy nie należało wobec istniejącego budynku zastosować procedury określonej w art. 48 lub art. 49 p.b. Ponadto dopuścił się naruszenia przepisów postępowania poprzez zbagatelizowanie własnych twierdzeń z decyzji z dnia ... 2015 r., w której wskazał, że Starosta winien wyjaśnić, czy w obrocie prawnym znajduje się ostateczna decyzja na rozbiórkę kolidujących z przedmiotową budową budynków i czy budynki te zostały już ewentualnie rozebrane na podstawie ww. decyzji. Skarżący podnieśli, że nawet przy zmianie lokalizacji przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego, przed wydaniem pozwolenia na budowę, budynki te powinny być rozebrane – zgodnie z § 9 pkt 9 planu miejscowego na jednej działce dopuszcza się usytuowanie tylko jednego budynku mieszkalnego i jednego budynku gospodarczo-garażowego. W ocenie skarżących Wojewoda nie rozważył też, czy projekt budowlany przedmiotowego budynku nie narusza słusznego interesu osób trzecich tzn. ich jako właścicieli działki nr ... (art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 p.b.). Zaznaczyli, że przedmiotowa budowa ingeruje znacząco i bezpośrednio w ich prawo własności i spowoduje nadmierną dla nich uciążliwość, albowiem wiązać się będzie z zacienieniem terenu ich działki, zniszczeniem ogrodzenia oraz licznej zieleni. Ponadto utrudni, czy wręcz uniemożliwi normalne z niej korzystanie, bowiem do wykonania robót budowlanych konieczne będzie wejście na teren ich działki. Skarżący dodali, że lokalizacja planowanego budynku jest maksymalnie korzystna z punktu widzenia inwestora i maksymalnie niekorzystna z ich punktu widzenia. Możliwe jest odsunięcie obiektu od granicy działek, co dopuszcza przepis § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Skarżący wskazali przy tym, że istniejący obecnie na działce nr ... budynek gospodarczo-garażowy nie znajduje się w granicy z ich działką nr ..., lecz w odległości od niej 0,35 m.

W odpowiedzi Wojewoda Wielkopolski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Na rozprawie przed Sądem w dniu 29 października 2015 r. pełnomocnik skarżących złożył do akt mapę obrazującą zagospodarowanie działki inwestora, w tym przebieg instalacji oraz zdjęcia posesji inwestora od strony działki skarżących oraz od strony ulicy, wskazując jednocześnie, że dotychczasowy budynek gospodarczy nie jest posadowiony dokładnie w granicy działki, tylko ok. 45 cm od granicy działki skarżących. Podkreślił, ze budynek może znajdować się w innym miejscu na działce inwestora, a nie sprzeciwia się temu ani przebieg sieci ani sposób zagospodarowania działki inwestora. Skarżący uważają stanowisko organów co do lokalizacji budynku jako optymalnej za nieuzasadnione i arbitralne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, a także czy nie doszło do naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Kierując się tymi kryteriami Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem skargi M. i P. J. w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia ... 2015 r. uchylająca decyzję Starosty P. z dnia ... 2015 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego, zlokalizowanego w P. przy ul. K., na działce nr ..., w granicy z działkami nr ... i ... oraz przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja w swym rozstrzygnięciu (sentencji) jest prawidłowa, lecz jej uzasadnienie wraz z wytycznymi co do dalszego postępowania skierowanymi do organu I instancji są w zasadniczej części chybione i mogą wpłynąć na wynik sprawy.

Przypomnieć należy, iż wnioskodawca M. R. zwrócił się do Starosty P. w dniu 6 listopada 2014 r. z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego na działce nr ..., obręb P., w granicy z działką nr ..., należącą do skarżących. Do wniosku dołączył m.in. projekt budowlany, w którym wskazano, że na działce nr ... zlokalizowany jest budynek mieszkalny w zabudowie wolnostojącej , a w tylnej części działki, przy granicy z działką nr ... znajduje się budynek gospodarczo-garażowy, który zostanie rozebrany (odrębny wniosek na rozbiórkę 11.2014 r.). Podano też, że istniejące zagospodarowanie działki nie ulegnie zmianie poza planowaną rozbiórką, budową budynku gospodarczo-garażowego wraz z nawierzchnią utwardzoną (dojazd do garażu) i remontem ogrodzenia od strony ul. K..

W wyniku dwukrotnego rozpatrzenia sprawy Starosta P. decyzją z dnia ... 2015 r. odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku, uznając, po uwzględnieniu oceny prawnej Wojewody Wielkopolskiego zawartej w decyzji z dnia ... 2015 r., że inwestycja jest niezgodna z zapisami planu miejscowego dla tego terenu. Wskazano, że projektowany budynek spełnia wymogi planu w zakresie jego wielkości (pow. do 65 m2), wysokości nie większej niż 4,5 m, lecz co do lokalizacji budynku bezpośrednio przy granicy działki budowalnej Starosta stwierdził,. że plan zezwala na takową jedynie w sytuacjach wyjątkowych, z którą nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Organ uznał, że inwestor nie wykazał, poza wskazaniem własnych korzyści, relacji przestrzennych i porównań do budynków zlokalizowanych w okolicy, by sytuacja była wyjątkowa.

Wojewoda zaskarżoną decyzją uchylając powyższą decyzję organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia stwierdził, odnosząc się do kwestii zgodności inwestycji z zapisami planu miejscowego, że jak już uprzednio wskazał w decyzji z ... 2015 r. zapis w planie miejscowym (§ 9 pkt 6b) wymaga pełnego uzasadnienia takiego odstępstwa w danej sprawie, rozważenia planowanej lokalizacji budynku, przestrzegając zasadę poszanowania słusznego interesu wszystkich stron postępowania, nie naruszając przy tym art. 4 p.b. Następnie Wojewoda wskazał, że Starosta nie wywiązał się z tego obowiązku, nie wyjaśnił wystarczająco okoliczności wskazanych w decyzji z ... 2015 r., co mogło mieć wpływ na ich błędną ocenę i rozstrzygnięcie sprawy.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela zaprezentowanej przez organ odwoławczy wykładni obowiązującego dla przedmiotowego terenu – aktu prawa miejscowego – miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w P. w rejonie ulic: W., Ź., J., P., W., P. i P..

Bezsporne jest, że działka nr ..., jak i sąsiadująca działka nr ... w tymże planie miejscowym stanowią tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczone symbolem 13MN. Dla tego terenu, zgodnie z § 9 pkt 1 planu miejscowego, przewiduje się lokalizacje budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących z zastrzeżeniem pkt 2, który przewiduje zachowanie istniejących budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej i usytuowanych bezpośrednio przy granicy działki budowlanej z dopuszczenie ich przebudowy i rozbudowy. Jednocześnie, przy tak określonej funkcji podstawowej tego terenu, dopuszcza się lokalizację m.in. budynków gospodarczo-garażowych wolnostojących (§ 9 pkt 5 lit. a), lokalizację bezpośrednio przy granicy działki budowlanej budynków gospodarczo-garażowych (§ 9 pkt 6 lit. b), przy czym na jednej działce dopuszcza się usytuowanie tylko jednego budynku mieszkalnego i jednego budynku gospodarczo-garażowego (§ 9 pkt 9), a powierzchnia zabudowy działki budowlanej nie może przekraczać więcej niż 25% powierzchni działki (§ 9 pkt 12). Dopuszczone omawianym planem dla terenu 13MN budynki gospodarczo-garażowe mogą mieć wysokość do 4,5 m dla dachów stromych i do 3,5 m dla dachów płaskich (§ 9 pkt 14 lit. d), a ich powierzchnia zabudowy nie może przekraczać 65 m2 (§ 9 pkt 14 lit. e). Jednocześnie przepis § 2 pkt 1 definiuje pojęcie budynku gospodarczo-garażowego na użytek niniejszego planu, podając, że jest to budynek gospodarczy, budynek gospodarczy z wydzieloną przestrzenią dla celów garażowych pojazdów samochodowych lub budynek garażowy.

Z powołanych zapisów planu wynika zatem, że dopuszcza on w obszarze oznaczonym symbolem 13MN, poza podstawową funkcją zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, również zabudowę budynkami gospodarczo-garażowymi, o określonych granicznych parametrach, przy czym zezwala się (dopuszcza) na lokalizację tych obiektów (po jednym na działkę budowlaną) w granicy nieruchomości. Zdaniem Sądu powyższych zapisów planu nie można interpretować zawężająco, jak to uczyniły organ odwoławczy w obu wydanych w niniejszej sprawie decyzjach, a także organ I instancji w decyzji z dnia ... 2015 r., tj. w taki sposób, który prowadzi de facto do ograniczenia prawa inwestora jako osoby legitymującej się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, do zabudowy działki. Zaznaczyć należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że nie jest dopuszczalna taka wykładnia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego aktem prawa miejscowego, która z naruszeniem zasady proporcjonalności prowadziłaby do nieusprawiedliwionego ograniczenia możliwości zabudowy działki stanowiącej własność inwestora lub gdy legitymuje się on prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 listopada 2009 r., II SA/Lu 454/09, wyrok NSA z dnia 19 marca 2014 r., II OSK 2558/12, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W ocenie Sądu skoro omawiany plan miejscowy dopuszcza lokalizację na tym terenie budynków gospodarczo-garażowych, po jednym na działkę budowlaną i o określonych w planie parametrach, również w granicy działki, to za niedopuszczalne należy uznać formułowanie przez organy orzekającej w niniejszej sprawie dodatkowej przesłanki, jaką jest "wyjątkowość sytuacji" dopuszczenia lokalizacji tego rodzaju obiektów w granicy nieruchomości. Plan bowiem takiej przesłanki nie zawiera.

Zdaniem Sądu, konsekwencją błędnej wykładni powołanych przepisów planu miejscowego, było błędne wyznaczenie przez organ odwoławczy kierunków ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji.

Po pierwsze, skoro plan miejscowy dopuszcza usytuowanie budynku gospodarczo-garażowego w granicy działek, to błędem było czynienie rozważań co do planowanej przez inwestora lokalizacji budynku gospodarczego na działce nr ... w granicy z działką nr .... W tym miejscu należy wskazać, że możliwość sytuowania tego rodzaju budynków w granicy działki odpowiada również treści § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), który to przepis określa, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (tj. w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skoro zaś z planu miejscowego wynika, że w obszarze oznaczonym symbolem 13MN dopuszcza się (istnieje możliwość) sytuowania budynków gospodarczo-garażowych bezpośrednio w granicy działek, to również brak jest podstaw do powtórnego badania zgodności takiej lokalizacji przedmiotowego budynku z zapisami planu miejscowego.

Podzielić należy pogląd, iż w przypadku, gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego znalazły się zapisy pozwalające na realizację inwestycji bezpośrednio przy granicy, to określanie dopuszczalnego usytuowania budynku względem granic działki budowlanej dokonuje się w oparciu o regulację § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2012 r. i brak jest przesłanek do jednoczesnego stosowania regulacji określonych w ust. 3 tego samego paragrafu (por. wyrok nieprawomocny WSA w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2014 r., II SA/Po 442/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu raz jeszcze należy powtórzyć, że skoro obowiązujący dla terenu objętego niniejszą inwestycją plan miejscowy dopuszcza możliwość usytuowania przy granicy działki (w tym działki nr ...) budynku gospodarczo-garażowego (o określonych parametrach), to nie było podstaw – jak to uczynił Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – wskazywania Staroście, iż należało wyjaśnić dokładnie okoliczności, które usprawiedliwiałyby usytuowanie projektowanego budynku przy granicy z działką nr ..., zwłaszcza w kontekście istniejącego zagospodarowania działki – dojścia i dojazdy, infrastruktury technicznej, lokalizacji wjazdu na działkę. Jednocześnie rację miał organ odwoławczy przywołując przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b., który nakazuje przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organowi sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przy czym, zważywszy, że planowana przez inwestora lokalizacja budynku gospodarczo-garażowego nie narusza normy określonej w § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) ze względu na jej zgodność z zapisami planu miejscowego, niezbędna będzie weryfikacja przez organ architektoniczno-budowalny I instancji tejże lokalizacji obiektu w kontekście pozostałych norm techniczno-budowalnych, w tym w zakresie przysłaniania (§ 13 rozporządzenia), nasłonecznienia (§ 60 rozporządzenia) oraz bezpieczeństwa pożarowego (§ 271-273 rozporządzenia).

W tym zatem zakresie Sąd nie podzielił zarzutów skargi M. i P. J., którzy z uwagi na zapisy planu miejscowego, wskazując na trafność decyzji organu I instancji z dnia ... 2015 r., w szczególności w zakresie dotyczącym niezgodności inwestycji z planem miejscowym, domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji.

Nie przesądzając, z uwagi na przedwczesność możliwości udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowego obiektu, Sąd zauważa, że zgodne z zapisami obowiązującego planu miejscowego jest usytuowanie przedmiotowego obiektu przy granicy działki nr ..., w sytuacji, gdy ma on zastąpić istniejący budynek gospodarczo-garażowy. Bez znaczenia przy tym jest, że lokalizacja nowego obiektu (przy granicy działki nr ...) nieco odbiega od lokalizacji istniejącego (w chwili wydania zaskarżonej decyzji) obiektu (przy granicy działek nr ... i ...). Bezzasadne są zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Wojewodę przepisów art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Wyjaśnić należy, że w ramach ponownie prowadzonego postępowania zadaniem organów orzekających będzie – z uwagi na zapis planu dopuszczający na terenie o symbolu 13MN usytuowanie jednego budynku gospodarczo-garażowego na działce budowlanej – wyjaśnienie, czy zostało wydane pozwolenie na rozbiórkę istniejącego budynku gospodarczo-garażowego na działce nr ... posadowionego przy granicy działek nr ... i .... Sąd pragnie tylko wspomnieć, że ze znajdującego się w aktach sprawy pisma projektanta J. K. z dnia 25 maja 2015 r. wynika, że inwestor w 2014 r. uzyskał pozwolenie Starosty P. na rozbiórkę istniejącego na działce nr ... budynku gospodarczo-garażowego (k. 128 akt adm. I inst.). Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż nie wyklucza się ewentualne udzielenie pozwolenia na budowę dla nowego budynku gospodarczo-garażowego, w sytuacji, gdy – pomimo udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku istniejącego w tej samej lokalizacji – rozbiórka ta nie została zrealizowana. Na marginesie Sąd pragnie wskazać, że oczywistym obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego w każdym postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę jest ustalenie, czy na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. W takiej bowiem sytuacji, jak stanowi przepis art. 35 ust. 5 p.b. właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W ocenie Sądu nieuprawnione jest stanowisko organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jakoby organy architektoniczno-budowlane w niniejszym postępowaniu nie miały prawa badać na podstawie przedłożonego projektu budowlanego, czy planowany obiekt ma charakter budynku gospodarczo-garażowego. Upoważnia go do tego przepis art. 35 ust.1 pkt 2 p.b. wskazujący, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Stanowisko to jest o tyle chybione, że już powoływany plan miejscowy wskazuje, że jednostce 13MN na danej działce budowlanej dopuszcza się budowę – poza jednym budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym – jednego budynku gospodarczo-garażowego, podając przy tym definicję legalną, na potrzeby stosowania tegoż planu, budynku gospodarczo-garażowego.

Po wtóre należy zauważyć, że przepisy Prawa budowlanego przewidują inne obowiązki projektanta co do sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, co do budynków o prostej konstrukcji, w tym obiektów gospodarczych, aniżeli pozostałych obiektów budowlanych, dla których wymagane jest pozwolenie na budowę. Zgodnie z art. 20 ust. 2 p.b. projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Jednakże stosownie do przepisu art. 20 ust. 3 p.b. obowiązek, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy:

1) zakresu objętego sprawdzaniem i opiniowaniem na podstawie przepisów szczególnych;

2) projektów obiektów budowlanych o prostej konstrukcji, jak: budynki mieszkalne jednorodzinne, niewielkie obiekty gospodarcze, inwentarskie i składowe.

Również przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) odmiennie określają wymogi techniczne odnośnie budynków gospodarczych i garaży. Przepis § 3 pkt 8 rozporządzenia definiuje budynek gospodarczy jako budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Z kolei przepis § 3 pkt 16 rozporządzenia definiuje pojęcie pomieszczenia gospodarczego, wskazując, iż należy przez nie rozumieć pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych. Ostatnio podana definicja jest o tyle istotna, że w budynkach gospodarczych zasadniczo znajdują się pomieszczenia gospodarcze. W tym kontekście istotne są warunki techniczne zawarte w rozporządzeniu odnoszące się do pomieszczeń gospodarczych (Dział III Rozdział VIII zatyt. Pomieszczenia techniczne i gospodarcze). Ponadto zważywszy, że zamiarem inwestora jest budowa budynku gospodarczo-garażowego, zastosowanie co do projektu budowlanego znajdą przepisy Działu III. Rozdziału 10 zatyt. Garaże dla samochodów osobowych tj. przepisy § 103 i n. W tym kontekście rolą Starosty jest również zbadanie przesłanek określonych w art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 p.b., a odnoszących się do zapewnienia odpowiedniego usytuowania obiektu na działce budowlanej i poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.

W tym stanie prawnym istotnym jest, by organy prowadząc ponownie postępowania zbadały zgodność przedłożonego projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi dotyczącymi w szczególności budynków gospodarczych i garaży. Istotą tej oceny powinno być ustalenie, czy inwestor pod deklaracją zamiaru budowy budynku gospodarczo-garażowego de facto nie zmierza do budowy drugiego niewielkich rozmiarów i o prostej konstrukcji budynku mieszkalnego, co byłoby sprzeczne z zapisami obowiązującego planu miejscowego, a tym samym oznaczałoby konieczność odmowy udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.). Ponadto powinno się przeanalizować, czy projektowany budynek naruszać będzie w większym stopniu, a jeśli tak, czy w sposób dopuszczalny, interes skarżących jako współwłaścicieli sąsiedniej działki nr .... Błędnie przy tym Wojewoda nakazał organowi I instancji, by ten przeanalizował, czy w związku z planowaną inwestycją dojdzie do powstania, zwiększenia, czy może zmniejszenia ewentualnych uciążliwości na działkach nr ... i ... oraz ograniczeń w ich zagospodarowaniu. Z projektu budowlanego (k. 40) wyraźnie wynika, że wedle zamierzeń inwestora planowany obiekt sąsiadować ma jedynie z działką nr ..., w przeciwieństwie do budynku istniejącego, który sąsiaduje z działkami nr ... i .... Tak więc, wbrew temu co wskazał Wojewoda na podstawie wadliwych ustaleń stanu faktycznego poczynionych z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinno się zbadać, czy w związku z przedmiotową inwestycją dojdzie do zwiększenia uciążliwości dla skarżących jako właścicieli działki nr ....

Równocześnie Sąd podzielił stanowisko Wojewody, iż przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie posiada wymaganego przepisem § 11 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego zwięzłego opisu technicznego i części rysunkowej rozwiązań technicznych w zakresie wentylacji grawitacyjnej, grawitacyjnej wspomaganej czy mechanicznej. Zgodnie zaś z § 102 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) garaż stanowiący część innego obiektu (w tym wypadku część budynku gospodarczo-garażowego) powinien mieć zapewnioną wymianę powietrza zgodnie z § 108, czyli naturalną, grawitacyjną i mechaniczną. Rolą Starosty będzie zatem wezwanie inwestora na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. do uzupełnienia projektu budowlanego w tym zakresie.

Sąd nie zgodził się zaś z oceną organu odwoławczego co do możliwości dekompletacji przedłożonego projektu budowlanego. Z przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego projekt budowlany należy sporządzić w czytelnej technice graficznej oraz oprawić w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany stanowi integralną całość, został zszyty i odpowiednio oprawiony. Nie można zatem uznać, by mógł ulec dekompletacji.

Reasumując, mając na względzie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), a także naruszeniem przepisów prawa materialnego (powołanych wyżej zapisów obowiązującego planu miejscowego) Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzeczono w punkcie I. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda uwzględniwszy przedstawioną w niniejszym wyroku ocenę prawną (art. 153 p.p.s.a.) rozważy, czy wobec stwierdzonych braków w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym samodzielnie wezwać do jego uzupełnienia (art. 35 ust. 3 p.b.), by następnie rozstrzygnąć sprawę.

Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 i 2, § 3 ust. 1 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 490) zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania w kwocie 774 zł (500 zł – wpis od skargi, 250 zł – wynagrodzenie pełnomocnika i 34 zł – opłaty skarbowe od pełnomocnictw).