Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 388/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 2373
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: § 3 ust. 1 pkt 34 i 35
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
article: art. 3 pkt 7
journal: Dz.U. 1997 nr 111 poz 726
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw.

SENTENCJA

Dnia 21 lipca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lipca 2022 roku sprawy ze skargi P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 1 marca 2022 roku nr SKO.4161.3.22 w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 1 marca 2022 r. nr SKO.4161.3.22 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Poddębic o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 22 kwietnia 2021 r. P. S.A. z siedzibą w P. wystąpiła do Burmistrza Poddębic z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa stacji paliw wraz z infrastrukturą techniczną i rozbiórka istniejącej stacji paliw zlokalizowanej przy ul. [...] w miejscowości Poddębice, pow. poddębicki, gm. Poddębice na działkach nr [...], nr [...]".

Z uwagi na brak zgodności inwestycji z zapisami uchwały Rady Miejskiej w Poddębicach z dnia 28 grudnia 2004 r. nr XXIV/158/04 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Poddębice (Dz.Urz.Woj. Łódzk. z 2005 r. nr 54, poz. 563), Spółka zmodyfikowała wniosek i wskazała, że przedmiotem inwestycji jest "Modernizacja istniejącej stacji paliw wraz z infrastrukturą techniczną zlokalizowanej przy ul. [...] w miejscowości Poddębice, pow. poddębicki, gm. Poddębice na działkach nr [...], nr [...]". Spółka wyjaśniła, że zmiana wniosku została podyktowana zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ogranicza się do zmiany nazwy inwestycji, natomiast jej zakres, jak i zakres oddziaływania nie ulegają zmianie. Ponadto, Spółka załączyła pismo zarządcy drogi krajowej odnośnie obsługi komunikacyjnej przedsięwzięcia. Zostało także wskazane, że załączniki nr 1, 2 i 4 (analizy akustyczne i powietrza) złożone do pierwotnego wniosku pozostają bez zmian.

Decyzją z dnia 31 grudnia 2021 r. znak: ROŚ.6220.4.2021 Burmistrz Poddębic odmówił wydania decyzji wskazując na brak zgodności planowanej inwestycji z przepisami uchwały Rady Miejskiej w Poddębicach z dnia 28 grudnia 2004 r., nr XXIV/158/04, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Poddębice, w zakresie przeznaczenia terenu o symbolu J7U. Z § 46 ust. 9 planu wynika bowiem, że dopuszcza on modernizację stacji paliw, a nie zbudowanie jej od nowa. Zakres inwestycji nie nosi znamion modernizacji, bowiem inwestor planuje zburzyć istniejące zabudowania. W zakresie obsługi komunikacyjnej również brak jest zgodności z planem, który wymaga jej uzgodnienia z zarządcą drogi krajowej, a nie powiatowej, czy gminnej (wjazd planowany jest z drogi powiatowej, wyjazd z drogi krajowej i gminnej). Zmodyfikowanie treści Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia poprzez celowe pominięcie zakresu części prac, tj. rozbiórka i wyburzenie istniejącej stacji, nie oznacza, że do nich nie dojdzie, skoro budynek stacji jest planowany w innym miejscu niż istniejący obecnie. Organ zwrócił uwagę, że uwzględnił wskazania wynikające z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 1046/16, uchylającego zarówno decyzję Burmistrza Poddębic z dnia 27 sierpnia 2015 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowej inwestycji pod nazwą "Budowa stacji paliw nr [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości Poddębice na działkach nr [...], [...], [...],[...]", jak i utrzymującą ją w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 12 października 2015 r.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła P. S.A. z siedzibą w P., reprezentowana przez pełnomocnika, wskazując, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Poddębice. Skarżąca zwróciła uwagę, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. 2014 r., poz. 1853 ze zm.), stacja paliw płynnych zdefiniowana jest jako "obiekt budowlany, w skład którego mogą wchodzić: budynek, podziemne zbiorniki magazynowe paliw płynnych, podziemne lub nadziemne zbiorniki gazu płynnego, odmierzacze paliw płynnych i gazu płynnego, instalacje technologiczne, w tym urządzenia do magazynowania i załadunku paliw płynnych oraz gazu płynnego, instalacje wodno-kanalizacyjne i energetyczne, podjazdy i zadaszenia oraz inne urządzenia usługowe i pomieszczenia pomocnicze". Zgodnie z ustawą Prawo budowlane, stacje paliw płynnych zaliczane są do XX kategorii obiektów budowlanych. W związku z powyższą definicją, pojęcie stacji paliw zawarte w planie miejscowym, nie odnosi się do poszczególnych elementów stacji paliw płynnych, a do obiektu budowlanego jako zintegrowanej całości, na terenie którego dopuszczalna jest gruntowna modernizacja. Spółka wskazała, że jej zamierzeniem jest przeprowadzenie gruntownej modernizacji terenu istniejącej stacji paliw, unowocześnienie poszczególnych elementów i zmiana lokalizacji wiaty naddystrybutorowej i instalacji paliw płynnych w granicach obszaru objętego opracowaniem, zgodnego z ustalonym przeznaczeniem terenu w planie. W tym celu ustalono warunki gruntownej modernizacji istniejącej stacji paliw płynnych z zarządcą drogi krajowej w zakresie obsługi komunikacyjnej (pismo Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2021 r.). Zdaniem Spółki, argumentacja organu przytoczona w uzasadnieniu decyzji stwierdzająca, że lokalizacja inwestycji jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest niewystarczająca, a pojęcie gruntownej modernizacji wskazane w planie pozwala na przyjęcie szerokiej interpretacji tego pojęcia, a sama inwestycja jest zgodna z planem.

Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 1 marca 2022 r. nr SKO.4161.3.22 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięcia wymienionego w § 3 ust. 1 pkt 34 i 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). Z wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 18 marca 2021 r. wynika, że teren inwestycji tj. działki nr [...], nr [...] znajdują się na obszarze objętym uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Poddębicach z dnia 28 grudnia 2004 r., nr XXIV/158/04, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Poddębice (Dz.Urz.Woj.Łódzk. z 2005 r. nr 54, poz. 563), o symbolu J7U. W § 46 ust. 9 planu zostało wskazane, że dla terenów oznaczonych symbolem J7U ustala się: 1) podstawowe przeznaczenie terenu - zabudowa usługowa z preferencją obsługi ruchu komunikacyjnego z urządzeniami towarzyszącymi, 2) gruntowną modernizację istniejącej stacji paliw na warunkach ustalonych odrębnie z zarządcą drogi krajowej w zakresie obsługi komunikacyjnej, 3) tymczasowe użytkowanie terenu: funkcja mieszkaniowa na działce nr [...] z zakazem jej utrwalania i rozbudowy. Obecnie istniejąca stacja paliw obejmuje nie tylko działki nr [...] i nr [...], ale również częściowo działkę nr [...], która w planie zgodnie z § 38 ust. 45 znajduje się na terenie o symbolu 1 KD-G(Z) - tereny o funkcji komunikacji - dróg publicznych, dla których ustalenia zawarte są w § 35-36 planu. Jak wskazuje § 35 ust. 1 pkt 9 planu na terenach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 (system ulic ogólnodostępnych, obsługujących obszar miasta, w skład którego wchodzą drogi (ulice) klasy: główna, zbiorcza, lokalna oraz dojazdowe określone rysunkami planu), z wyłączeniem korytarza drogi krajowej w okresie pełnienia funkcji drogi głównej), w obrębie linii rozgraniczających ulic (dróg), plan zakazuje lokalizacji nowych budynków i urządzeń nie związanych z gospodarka drogową lub potrzebami obsługi ruchu; dopuszcza się lokalizację zieleni, urządzeń komunikacyjnych związanych z obsługą ruchu, a w szczególności przystanków komunikacji zbiorowej, pasów postojowych, parkingów, urządzeń związanych z utrzymaniem i eksploatacją tras oraz urządzeń infrastruktury technicznej pod warunkiem nienaruszania wymagań określonych w przepisach odrębnych dotyczących dróg publicznych oraz uzyskania zgody zarządcy drogi. Ponadto, dla ww. terenów na podstawie § 38 ust. 46-48 planu dopuszcza się realizację miejsc parkingowych, przystanków komunikacji miejskiej, małej architektury i innych elementów związanych z funkcją podstawową za zgodą zarządców tych dróg; dla terenów, o których mowa w ust. 45, z wyłączeniem ulic o randze głównych ([...], [...], [...]), ustala się jako funkcję uzupełniającą prowadzenie sieci uzbrojenia miejskiego: elektroenergetyczne, oświetleniowe, wodociągowe, kanalizacji sanitarnej, deszczowej, gazowej i telefonicznej; dla ulic [...] i [...] ustala się zakaz prowadzenia nowych urządzeń sieciowych infrastruktury technicznej w okresie pełnienia przez nie rangi ulic głównych.

Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji Kolegium uznało za prawidłowe. Stwierdziło, że przedmiotowe przedsięwzięcie, mimo swej nazwy, jest niezgodne z § 46 ust. 9 pkt 2 planu w części dopuszczającej na terenie J7U modernizację istniejącej stacji paliw. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym do dnia 24 grudnia 1997 r., przez budowę należało rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę oraz modernizację obiektu budowlanego. Art. 3 pkt 7 ustawy został jednak zmieniony i przez roboty budowlane należało rozumieć budowę, a także prace polegające na montażu, modernizacji, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z dniem 1 stycznia 1999 r. z art. 3 pkt 7 ww. ustawy "modernizacja" została ostatecznie wykreślona również z definicji robót budowlanych (na podstawie art. 90 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa - Dz.U. z 1998 r. nr 106, poz. 668).

Z powołanego przez Spółkę komunikatu Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia 7 stycznia 2005 r., wynika, że pojęcie "modernizacja" mieści się obecnie w zakresie pojęciowym "remontu", "przebudowy" albo "rozbudowy", o których mowa w przepisach ustawy Prawo budowlane. Akceptując taką wykładnię pojęcia "modernizacja" organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do żadnych ze wskazanych robót budowlanych, ponieważ w świetle obowiązujących definicji m.in. powyższych pojęć zawartych w P.b.: 1) inwestycja nie polega na odbudowie, rozbudowie, nadbudowie obiektu budowlanego, natomiast polega na budowie, czyli wykonywaniu obiektu budowlanego w określonym miejscu (definicja budowy - art. 3 pkt 6 "P.b.); 2) inwestycja nie polega na wykonaniu prac polegających na przebudowie, montażu, remoncie, natomiast polega na budowie oraz rozbiórce obiektu budowlanego (definicja robót budowlanych - art. 3 pkt 7 P.b.); 3) inwestycja nie polega na wykonywaniu robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji [...] (definicja przebudowy - art. 3 pkt 7a P.b.); 4) inwestycja nie polega na wykonywaniu w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym (definicja remontu - art. 3 pkt 8 P.b.).

Zdaniem Kolegium z zestawienia projektów zagospodarowania terenu przedstawionych na mapie w skali 1:500, stanowiących załączniki pierwotnej i następnie zmienionej KIP wynika, że naniesienia nie różnią się. Spółka planuje umiejscowienie stacji paliw na działkach nr [...], nr [...], ponieważ obecnie jej infrastruktura wykracza poza teren wskazanych nieruchomości. Treść KIP wskazuje, że inwestycja nie będzie miała na względzie remontu, rozbudowy, nadbudowy, odbudowy, czy przebudowy istniejącego już budynku stacji paliw, czy też infrastruktury stacji. Wskazana przez Spółkę w pkt 1.4 zmienionej KIP "rozbudowa" mieści się natomiast w zakresie pojęciowym budowy (art. 3 pkt 6 P.b.).

Kolegium podniosło jednakże, że wbrew twierdzeniom organu pierwszej instancji przedsięwzięcie nie jest sprzeczne z § 46 ust. 9 pkt 2 planu w części dotyczącej wymogu ustalenia warunków obsługi komunikacyjnej inwestycji z zarządcą drogi krajowej (gruntowna modernizacja istniejącej stacji paliw na warunkach ustalonych odrębnie z zarządcą drogi krajowej w zakresie obsługi komunikacyjnej). Z akt wynika bowiem, że zarządca drogi krajowej nie wniósł sprzeciwu odnośnie sposobu obsługi komunikacyjnej zaproponowanej przez Spółkę (pismo GDDKiA z dnia 19 sierpnia 2021 r.). Tym samym Spółka zwracając się do zarządcy drogi krajowej o wyrażenie stanowiska odnośnie obsługi komunikacyjnej wypełniła warunek wynikający z § 46 ust. 9 pkt 2 planu. Fakt, że nastąpiła zmiana sposobu skomunikowania terenu inwestycji z dotychczas odbywającego się wyłącznie z drogi krajowej, na jej obsługę za pośrednictwem drogi gminnej, powiatowej i krajowej pozostaje bez wpływu na powyższe. Kwestia ta będzie skutkować koniecznością dokonania uzgodnień przez zarządców dróg publicznych na późniejszym etapie procesu inwestycyjnego.

Odnosząc się do powołanego przez Burmistrza Poddębic wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 1046/16, Kolegium wskazało, że nie znajduje on zastosowania w sprawie. Powołany wyrok nie posiada mocy wiążącej, ponieważ obecne postępowanie dotyczące wydania decyzji środowiskowej dla inwestycji zostało zainicjowane nowym wnioskiem Spółki z dnia 22 kwietnia 2021 r. Wskazany wyrok stanowił natomiast rezultat kontroli zasadności utrzymania w mocy decyzji Burmistrza Poddębic z dnia 27 sierpnia 2015 r., znak: ROŚ.6220.16.2013, ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji pod nazwą "Budowa stacji paliw nr [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości Poddębice na działkach nr [...], [...], [...], [...]", wydanej na wniosek Spółki z dnia 17 maja 2013 r. Ponadto, kwestie poruszane w orzeczeniu przez Sąd nie stanowiły podstawy wydania zaskarżonej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła P. S.A. z siedzibą w P., reprezentowana przez r.pr. W.M. Zaskarżonej decyzji zarzucono 1. naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 46 ust. 9 pkt 2 uchwały nr XXIV/158/04 Rady Miejskiej w Poddębicach z dnia 28 grudnia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Poddębice (dalej: "MPZP") poprzez niewłaściwą interpretację zwrotu "gruntowna modernizacja istniejącej stacji paliw" w koniunkcji z zapisami prawa budowlanego dotyczącymi desygnatu pojęcia "budowa" obejmującego swoim zakresem pojęcie "rozbudowy" oraz brakiem w MPZP definicji pojęcia "stacja paliw", a w konsekwencji wadliwego uznania, że przedsięwzięcie jest niezgodne z ustaleniami MPZP co implikuje niezasadną odmowę określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. 2. naruszenie art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez wydanie decyzji, której uzasadnienie prawne nie zawiera wyjaśnienia pojęcia "rozbudowa" według przepisów Prawa budowlanego w kontekście wskazanego we wniosku komunikatu Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, iż pojęcie "modernizacja" mieści się w zakresie pojęciowym "rozbudowy", co powoduje brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Na podstawie powołanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że MPZP wyraża zgodę na gruntowną modernizację istniejącej stacji paliw w obszarze oznaczonym symbolem J7U. W opinii strony pojęcie stacji paliw w uchwale nr XXIV/158/04 nie odnosi się do poszczególnych elementów stacji paliw płynnych, a do obiektu budowlanego jako zintegrowanej całości, na terenie którego dopuszczalna jest gruntowna modernizacja. Strona podniosła, że w niniejszej sprawie organ podzielił wykładnię pojęcia "modernizacja" wskazaną w odwołaniu, jednakże w następnym kroku dokonał jej niewłaściwej interpretacji, uznając, że zamierzonego przedsięwzięcia nie można nazwać remontem lub przebudową, a jedynie budową. Pominął jednak, iż Prawo budowlane w art. 3 pkt 6 jako desygnat pojęcia "budowa" wskazuje pojęcie "rozbudowa", a to pojęcie z kolei mieści się w uprzednio obowiązującym w stanie prawnym pojęciu "modernizacja".

W opinii strony skarżącej zawarty w MPZP zwrot mówiący o "gruntownej modernizacji" uzasadnia tezę, że planowane działania mogą mieć szeroki zakres, w tym wyburzenie dotychczasowego budynku i posadowienie nowego, zwłaszcza jeżeli skutkiem robót budowlanych nie będzie zmiana substancji i przeznaczenia terenu, a efektem prac będzie stacja paliw składająca się z tożsamych elementów co obecnie istniejąca, nieużytkowana stacja paliw. Wobec powyższego zamierzenie inwestycyjne jest, zdaniem strony, zgodne z zapisami MPZP, a w konsekwencji organy powinny przeprowadzić postępowanie o wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. Strona stwierdziła ponadto, że uzasadnienie prawne decyzji Kolegium jest wadliwe, gdyż pomija porównanie zakresu pojęciowego występującej w MPZP "modernizacji" z zapisem pojęcia "rozbudowy" znajdującym się w art. 3 pkt 6 P.b.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Organ zwrócił uwagę, że wbrew twierdzeniom skarżącej zaakceptował wykładnię pojęcia "modernizacja" przedstawioną w komunikacie Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia 7 stycznia 2005 r., wskazującą, że pojęcie "modernizacja" mieści się obecnie w zakresie pojęciowym "remontu", "przebudowy" albo "rozbudowy", o których mowa w przepisach ustawy Prawo budowlane. W ustawie nie ma definicji legalnej "rozbudowy". Wobec tego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się m.in., że z rozbudową mamy do czynienia w przypadku zmiany charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego jak kubatura, powierzchna zabudowy, jego długość czy szerokość ewentualnie także wysokość. Rozbudową będzie zatem powiększenie istniejącego obiektu budowlanego o taki stanowiący charakterystyczny parametr budynku element techniczny, który stanowi (zewnętrzną) część obiektu budowlanego. Z definicji zawartej w Słowniku języka polskiego, wyd. PWN, Warszawa 2007, s. 226, wynika ponadto, że "rozbudowa" to powiększenie budowli lub obszaru już zabudowanego, zwiększenie liczby składników. Organ odwoławczy podkreślił, że dokonał wyczerpującej analizy przedmiotu inwestycji i w oparciu o dokumentację przedsięwzięcia i wyjaśnienia Spółki stwierdził, że jej celem jest realizacja nowej stacji paliw wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą odpowiadającej obecnym standardom i ulokowanie poszczególnych jej elementów na nowych miejscach z dostosowaniem do granic terenu inwestycji. Inwestycja nie będzie zatem wiązać się z poszerzaniem istniejącej już zabudowy i infrastruktury. Brak jest istniejącego obiektu budowlanego, który mógłby podlegać rozbudowie. Kolegium w treści uzasadnienia decyzji zwróciło już uwagę, że w orzecznictwie wskazuje się, iż likwidacja w całości poprzednio istniejącego obiektu wyklucza przyjęcie, że może on być następnie poddany rozbudowie lub przebudowie. Inwestycji Spółki nie można zatem w szczególności zakwalifikować do rozbudowy, w zakresie pojęciowym której mieści się pojęcie modernizacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia w skrócie jako "p.p.s.a", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Skarga w niniejszym postępowaniu została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji w ramach wyżej wskazanego zakresu kognicji sądów administracyjnych wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną kwestionowanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021, poz. 2373, dalej: "ustawa środowiskowa"). Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl zaś art. 80 ust. 2 ustawy, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji stacji paliw w myśl art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Planowana inwestycja odpowiada przedsięwzięciom, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane. Na podstawie § 3 ust. 1 pkt 34 i 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się bowiem "instalacje do dystrybucji: a) ropy naftowej, b) produktów naftowych, c) substancji lub mieszanin, w rozumieniu odpowiednio art. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia nr 1907/2006, niebędących produktami spożywczymi - z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego lub sprężonego (pkt 34); instalacje do podziemnego magazynowania: a) ropy naftowej, b) produktów naftowych, c) substancji lub mieszanin, w rozumieniu odpowiednio art. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia nr 1907/2006, niebędących produktami spożywczymi, d) gazów łatwopalnych, e) kopalnych surowców energetycznych innych niż wymienione w lit. a-d - inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 20 m3 oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m3 (pkt 35).

Poza sporem w okolicznościach niniejszej sprawy pozostaje także, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji na terenie objętym planowaną inwestycją, obowiązywał miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego tj. uchwała Rady Miejskiej w Poddębicach z dnia 28 grudnia 2004 r. nr XXIV/158/04 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Poddębice (Dz.Urz.Woj. Łódzk. z 2005 r. nr 54, poz. 563), określany dalej także w skrócie jako "MPZP" lub "plan miejscowy".

Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i jako takie nie budzą wątpliwości Sądu, nie są też kwestionowane przez strony postępowania. W kontrolowanej sprawie kwestią sporną była natomiast zgodność planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W tym miejscu podkreślić należy, że z treści wyżej cytowanego art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej wynika bezsprzecznie, że zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W orzecznictwie nie ma przy tym sporu co do tego, że w przypadku stwierdzenia braku zgodności inwestycji z planem miejscowym, należy wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko. Dalsze prowadzenie postępowania w takiej sytuacji jest bowiem zbędne i niecelowe (zob. wyrok NSA z 19 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1093/17 oraz z 30 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2667/16).

W tej sytuacji nie budzi zatem wątpliwości, że dla wyniku kontrolowanej sprawy wiodące znaczenie miała ocena zgodności z prawem dokonanej przez organy wykładni norm planu miejscowego znajdujących zastosowanie w sprawie i porównania przez organy wyniku wykładni z istotą planowanego przedsięwzięcia, po to aby wyprowadzić wniosek czy kontrolowany organ prawidłowo stwierdził, że planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z treścią planu miejscowego, czym uzasadnił odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia. Powyższa ocena ma zatem kluczowe znaczenie dla rozpoznawanej sprawy.

Przystępując do kontroli dokonanej przez organy administracji wykładni norm planu miejscowego, w pierwszej kolejności wskazać należy, że teren na którym planowane jest zamierzenie inwestycyjne, tj. działki nr [...] i [...], znajduje się na obszarze oznaczonym w miejscowym planie symbolem J7U. Dla terenów oznaczonych tym symbolem w § 46 ust. 9 planu ustalono: 1. podstawowe przeznaczenie terenu – zabudowa usługowa z preferencją obsługi ruchu komunikacyjnego z urządzeniami towarzyszącymi; 2) gruntowną modernizację istniejącej stacji paliw na warunkach ustalonych odrębnie z zarządcą drogi krajowej w zakresie obsługi komunikacyjnej; 3) tymczasowe użytkowanie terenu: funkcja mieszkaniowa na działce nr [...] z zakazem jej utrwalania i rozbudowy.

W toku postępowania organy ustaliły, na podstawie danych zawartych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia (określanej dalej także w skrócie jako "KIP"), że mimo nadanej nazwy planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z § 46 ust. 9 pkt 2 planu w części dopuszczającej na terenie J7U modernizację istniejącej stacji paliw.

Dla zbadania zgodności planowanej inwestycji z zapisami MPZP w pierwszej kolejności rozstrzygnąć należy co oznacza pojęcie "modernizacja".

Nie budzi wątpliwości, że obecnie obowiązujące przepisy prawa nie definiują tego pojęcia. W okresie od 24 grudnia 1997 r. do 31 grudnia 1998 r. w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane funkcjonowało pojęcie "modernizacji" jako jednego z rodzajów robót budowlanych. Pojęcie to zostało dodane do definicji robót budowlanych, zawartej w słowniku pojęć Prawa budowlanego w art. 3 pkt 7, ustawą zmieniającą z dnia 22 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 111, poz. 726), która weszła w życie z dniem 24 grudnia 1997 r., a wykreślenie pojęcia "modernizacja" z definicji robót budowlanych nastąpiło z dniem 1 stycznia 1999 r. na mocy ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej w związku z reformą administracyjną państwa (Dz. U. z 1998r. Nr 106, poz. 668).

W obecnym stanie prawnym w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego ustawodawca definiuje pojęcie "budowy", przez którą należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego", w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego zdefiniowano "roboty budowlane", przez które należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Natomiast w art. 3 pkt 8 Prawa budowalnego określony został "remont", przez który należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Pod pojęciem "przebudowy" rozumie się zaś obecnie wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego (art. 3 pkt 7a Prawa budowalnego).

Zdaniem Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, wyrażonym w komunikacie z 2005 r., ustawodawca jednoznacznie zdefiniował i uporządkował zakres pojęciowy występujący w przepisach Prawa budowlanego, w tym również rozwiązał jasno kwestię zakwalifikowania "modernizacji". Według tego stanowiska pojęcie "modernizacja" mieści się w zakresie pojęciowym "remontu", "przebudowy" albo "rozbudowy".

Z kolei poszukując pozaprawnej definicji pojęcia "modernizacja", sięgnąć należy do Słownika Języka Polskiego, wedle którego "modernizacja" to unowocześnienie i usprawnienie czegoś. W języku potocznym za "modernizację" uznaje się natomiast ulepszenie, podwyższenie wartości użytkowej czy technicznej, podniesienie walorów estetycznych, podwyższenie standardu.

Analizując treść MPZP zauważyć należy, że uchwała ta nie definiuje pojęcia "modernizacja", a tym bardziej pojęcia "gruntowna modernizacja". Jednocześnie nie można pominąć, że w § 3 pkt 14 MPZP uchwałodawca definiuje pojęcie "budynków modernizowanych". Zgodnie z tą definicją są to budynki, w których dokonuje się przekształceń w ramach istniejącej bryły budynku celem poprawy warunków bytowych użytkowników. Uchwałodawca odróżnia od "budynków modernizowanych" "budynki przebudowywane i rozbudowywane", w stosunku do których przeprowadza się działania zmieniające zarówno wnętrze jak i bryłę budynku z możliwością powiększenia jego kubatury (§ 3 pkt 15 MPZP). Warto zaznaczyć, że w treści całej uchwały konsekwentnie odróżnia się pojęcia "budowy", "rozbudowy", "przebudowy" i "modernizacji" i pojęcia te nie są używane zamiennie. W ocenie Sądu z powyższych postanowień MPZP wyraźnie wynika, że uchwałodawca nadał takie znaczenie pojęciu "modernizacja", które w zakresie przeprowadzanych działań nie jest tak daleko idące jak pojęcie "przebudowa i rozbudowa". Sam uchwałodawca zawęża zatem, w ślad za wykładnią językową, zakres pojęcia "modernizacja" do działań nakierowanych na poprawę warunków bytowych użytkowników bez możliwości ingerowania w bryłę budynku.

Odnosząc powyższe postanowienia MPZP do opisu planowanej inwestycji, wskazać należy, że inwestor planuje umiejscowienie stacji paliw na działkach 99/2 i 99/1. Jak wynika z treści KIP projekt przewiduje "przebudowę i rozbudowę istniejącej stacji paliw wraz z infrastrukturą techniczną". Tak ujęta "modernizacja" ma polegać na wymianie oraz zmianie lokalizacji poszczególnych elementów.

Z zawartego w KIP opisu istniejącego zagospodarowania terenu wynika, że na dz. [...] i [...] znajdują się nieczynne obiekty w postaci wiaty dystrybucyjnej i budynku sprzedażowego, za budynkiem zlokalizowane są urządzenia technologiczne stacji – zbiorniki paliwowe.

Z kolei z opisu planowanej modernizacji stacji paliw wynika, że planowana inwestycja obejmuje realizację budynku obsługi stacji paliw, wiaty dystrybucyjnej wyposażonej w jedną wysepkę dystrybucyjną, jednego zbiornika wielokomorowego magazynowego podziemnego (o pojemności do 50 m3), dwupłaszczowego z niezbędną instalacją do magazynowania i dystrybucji paliw, stanowiska kompresor-odkurzacz, pylonu cenowego, miejsc postojowych, studni zlewowej, miejsc dostaw, miejsca gromadzenia odpadów stałych, instalacji paliwowej, kanalizacji sanitarnej, wodociągowej, deszczowej z wyposażeniem jej w osadnik - separator podczyszczający wody opadowe z terenów dystrybucyjnych, dróg oraz innych instalacji liniowych niezbędnych do funkcjonowania tych obiektów.

Z treści KIP wynika ponadto, że na miejscu obecnej wiaty zostanie wykonane włączenie drogowe do ul. [...]. Z kolei z załączników mapowych do KIP oraz do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej wynika, że wiata zostanie przeniesiona w głąb działki, w jej zachodnią część. Budynek obsługi ma z kolei zostać "cofnięty" w głąb terenu i oddalony od działki drogowej nr [...], ale jednocześnie przesunięty na wschodnią część działki i zbliżony do sąsiedniej działki nr [...].

Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza zatem ustalenia organów administracji, wedle których planowany budynek nie pokrywa się w całości z istniejącym budynkiem, wobec czego nie zostaną zachowane charakterystyczne parametry budynku, o których mowa w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej stacja paliw nie będzie składała się z tożsamych elementów co obecnie istniejąca, nieużytkowana stacja. Projekt przewiduje bowiem poza przekształceniem istniejących elementów stacji (np. zbiorniki paliwowe), lokalizację nowych elementów stacji (np. stanowisko kompresor-odkurzacz, pylon cenowy, miejsca postojowe, studnia zlewowa).

Wobec powyższych ustaleń, zdaniem Sądu, projekt planowanej stacji paliw nie odpowiada zakresowi działań, które stanowią "modernizację" w rozumieniu MPZP. Słusznie też wskazują organy administracji, że projekt ten nie stanowi także "modernizacji" rozumianej jako "przebudowa i rozbudowa" istniejącej stacji paliw, ale de facto stanowi całkowitą rozbiórkę istniejących obiektów stacji paliw i budowę nowej stacji paliw. Tak ustalony zakres prac jest zresztą spójny ze stanowiskiem inwestora, który oświadczył, że poprawiona pierwotnie złożona KIP, przewidująca budowę stacji paliw z infrastrukturą techniczną i rozbiórkę istniejącej stacji paliw, została jedynie skorygowania w zakresie nazwy i klasyfikacji zamierzenia, przy czym zakres inwestycji i zakres jej oddziaływania pozostają tożsame z pierwotnym założeniem (vide: pismo P. S.A. w P. z dnia 27 października 2021 r. (k. 23). Zakres prac dotyczący planowanej inwestycji nie mieści się zatem w zakresie opisanego przez GUNB pojęcia "modernizacja", bowiem nie stanowi "remontu", "przebudowy" albo "rozbudowy", abstrahując od braku normatywnego znaczenia stanowiska GUNB.

Dokonana przez organy administracji w niniejszej sprawie kwalifikacja planowanej inwestycji znajduje poparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Sądy, co zresztą zauważyło Kolegium w kwestionowanej decyzji, przyjmują bowiem jednolicie, że brak jest podstaw do uznania, iż mamy do czynienia z remontem, jeśli roboty budowlane polegają na wykonaniu faktycznie nowego obiektu budowlanego, choćby nawet z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po innym obiekcie budowlanym. Wówczas dokonywana jest odbudowa, która zgodnie z definicją z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego zalicza się do budowy. Przy odbudowie powstaje fizycznie nowa substancja budowlana, natomiast przy remoncie dochodzi do odtworzenia substancji istniejącej jako obiekt budowlany. Remont, w związku z koniecznością fizycznego istnienia obiektu budowlanego w jego trakcie, nie może też polegać na całkowitej lub częściowej rozbiórce obiektu, a następnie jego wznoszeniu od nowa (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 281/11, wyrok NSA z 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 582/10, wyrok NSA z 6 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 971/17).

W treści skargi strona skarżąca powołała § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie z dnia 21 listopada 2005 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1853 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem stacja paliw płynnych, to obiekt budowlany, w skład którego mogą wchodzić: budynek, podziemne zbiorniki magazynowe paliw płynnych, podziemne lub nadziemne zbiorniki gazu płynnego, odmierzacze paliw płynnych i gazu płynnego, instalacje technologiczne, w tym urządzenia do magazynowania i załadunku paliw płynnych oraz gazu płynnego, instalacje wodno-kanalizacyjne i energetyczne, podjazdy i zadaszenia oraz inne urządzenia usługowe i pomieszczenia pomocnicze. Strona skarżąca zarzuciła, że organy pominęły w swych rozważaniach powyższą definicję, która zdaniem strony uzasadnia przyjęcie, że planowane przez nią działania inwestycyjne mogą mieć szeroki zakres i jako takie są zgodne z zapisami MPZP. Powyższe stanowisko strony skarżącej jest o tyle wadliwe, że rozporządzenie z dnia 25 listopada 2005 r. wraz z powołaną w nim definicją stacji paliw płynnych weszło w życie w dniu 1 stycznia 2006 r., czyli już po uchwaleniu MPZP z dnia 28 grudnia 2004 r. Dlatego też, zdaniem Sądu, powołanej przez stronę skarżącą definicji stacji paliw płynnych, w kształcie określonym w rozporządzeniu z dnia 25 listopada 2005 r., nie sposób odnieść do omawianego MPZP, co z kolei oznacza, że zarzut strony skarżącej, dotyczący nieuwzględnienia przez organy administracji definicji stacji paliw płynnych z rozporządzenia z dnia 21 listopada 2005 r., okazał się nieskuteczny. Ponadto i tak zarzut ten nie miałby wpływu na poprawność dokonanej przez organy administracji oceny zgodności planowanej inwestycji z MPZP.

W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że organy administracji prawidłowo wywiodły, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z obowiązującymi na tym terenie ustaleniami planu miejscowego. Inwestor planuje bowiem dokonać budowy nowej stacji paliw, a nie modernizacji stacji już istniejącej. Ustalenia organów obu instancji dokonane zostały w oparciu o prawidłowo przeprowadzoną interpretację postanowień MPZP i dowodzą o sprzeczności planowanej inwestycji z obowiązującym MPZP, co na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej obligowało organy do wydania decyzji o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia.

W niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Planowane przedsięwzięcie należało rozpatrywać przez pryzmat MPZP, którego całkowita wykładania dowodzi, że przedsięwzięcie w kształcie opisanym w KIP, nie może być stosownie do treści MPZP lokalizowane na działkach objętych wnioskiem. Organ zgromadził pełen materiał dowodowy, a jego ocena nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych. Odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może być uznawane za nieprawidłowe z tego jedynie powodu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej.

Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.

k.ż.