Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 321/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 2 ust. 1 pkt 1 lit d
journal: Dz.U. 2003 nr 177 poz 1729
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz  wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem.
article: art. 19
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
article: art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M. M. na czynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia zmiany organizacji ruchu oddala skargę


UZASADNIENIE

Protokołem z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], z posiedzenia Zespołu Oceny Projektów Organizacji Ruchu (ZOPOR), w sprawie rozpatrzenia projektu organizacji ruchu na drodze nr [...], o nazwie oznakowania dojazdu do stacji paliw na drodze ekspresowej [...] w rejonie Węzła [...], zatwierdzono organizację ruchu. Zatwierdzona organizacja miała charakter czasowy, tj. do momentu wyłonienia koncesjonariusza MOP (pkt 2 ). Jednocześnie określono, że zakup, montaż oraz utrzymanie oznakowania należy do strony (pkt 3) oraz ustalono sposób jego wykonania (pkt 4 i 5). Po wyłonieniu koncesjonariusza MOP Inwestor – M. M., własnym staraniem i na własny koszt zobowiązana została do usunięcia oznakowanie zatwierdzonego niniejszym projektem.

Z uwagi na wyłonienie koncesjonariusza MOP w M., pismem z dnia 22 stycznia 2015 r., nr [...], M. M. została wezwana do niezwłocznego, tj. do dnia 30 stycznia 2015 r., usunięcia oznakowania, zatwierdzonego protokołem z dnia [...] grudnia 2012 r., poprzez usunięcie znaków pionowych D-23 ze wskazanych czterech lokalizacji.

W związku z pismem z dnia 30 stycznia 2015 r., z którego wynika odmowa usunięcia oznakowania, organ ponownie pismem z dnia 9 lutego 2015 r. wezwał M. M. do usunięcia oznakowania wskazując na ustalenia protokołu z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], z których wynika obowiązek usunięcia tego oznakowania na własny koszt.

Organ nadto wyjaśnił, że dzierżawca MOP [...] został wyłoniony w drodze przetargu ograniczonego w 2013 r. i w czerwcu 2013 r. protokołem zdawczo-odbiorczym przejął przedmiotowy MOP w dzierżawę, natomiast w obrębie węzła [...] nie była i nie jest planowana budowa MOP.

Skarżąca M. M. ponownie, pismem z dnia 20 lutego 2015 r., odmówiła usunięcia znaków D-23.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad protokołem z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], z posiedzenia Zespołu Oceny Projektów Organizacji Ruchu (ZOPOR) w sprawie rozpatrzenia projektu organizacji ruchu na drodze ekspresowej [...] o nazwie "Aneks do projektu zatwierdzonego protokołem nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 roku dotyczącego "Oznakowania dojazdu do stacji paliw przy drodze ekspresowej [...] w rejonie Węzła [...]" w zakresie likwidacji znaków D-23", ustalił:

1) zgodnie z postanowieniami pkt. 2 i 6 protokołu nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. należy usunąć znaki D-23 zlokalizowane przy jezdni południowej, wskazujące dojazd do stacji paliw w rejonie Węzła [...],

2) znaki D-23 zlokalizowane przy jezdni północnej pozostawić do czasu uruchomienia MOP [...].

Pismem z dnia 15 czerwca 2015 r., M. M., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wezwała Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział [...] do usunięcia naruszenia prawa, poprzez zmianę przeprowadzonej w dniu [...] maja 2015 r. organizacji ruchu i przywrócenie organizacji ruchu, ustalonej protokołem z dnia [...] grudnia 2012 r., dotyczącym "Oznakowania dojazdu do stacji paliw przy drodze ekspresowej [...] w rejonie węzła [...]".

W odpowiedzi Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad Oddział [...] Rejon w [...] poinformował, że projekty organizacji ruchu zatwierdzane są w trybie określonym w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonania nadzoru nad tym zarządzeniem. Projekt organizacji ruchu informujący o stacji paliw zlokalizowanej przy drodze powiatowej w [...] został zatwierdzony na czas określony, co wynika wprost z protokołu z dnia [...] grudnia 2012 r. W efekcie ponownie wezwał do demontażu przedmiotowych znaków na kierunku do [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. M. Zaskarżonej czynności GDDKiA Oddział [...] Rejon w [...] zarzuciła naruszenie:

- art. 6, 7, 8, 9 i 10 kpa oraz art. 28 kpa, poprzez podjęcie zaskarżonej czynności z nieuzasadnionym i bezprawnym pominięciem udziału skarżącej w sprawie zmiany projektu organizacji ruchu, dokonanym w dniu [...]maja 2015 r., w sytuacji gdy skarżąca była uczestnikiem postępowania, zakończonego zatwierdzeniem organizacji ruchu protokołem z dnia [...] grudnia 2012 r. i nabyła z tego postępowania uprawnienia w postaci umieszczenia i utrzymywania znaków informacyjnych, oznaczających obiekt stacji benzynowej w [...], która to stacja należy do skarżącej, co skutkować powinno uznaniem skarżącej za stronę postępowania zakończonego zaskarżoną czynnością z dnia [...] maja 2015 r.;

- § 11 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. z 2003 Nr 177, poz. 1729), poprzez nakazanie skarżącej usunięcia informacyjnych znaków drogowych, oznaczających budynek stacji benzynowej w Łozinie, ze względu na zmianę organizacji ruchu w dniu [...] maja 2015 r., a to z tego powodu, że inny przedsiębiorca uruchomił stację paliw w ramach MOP w miejscowości [...], co stanowi o bezprawnym i nieuzasadnionym dokonaniu zmiany organizacji ruchu, gdyż uruchomienie MOP przez innego przedsiębiorcę nie może być podstawą do zmiany organizacji ruchu i żądania usunięcia znaków informacyjnych dotyczących obiektu usługowego innego przedsiębiorcy;

- § 6 ust. 1 rozporządzenia, poprzez zatwierdzenie organizacji ruchu mocą aneksu do projektu zatwierdzonego protokołem z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], dotyczącego zatwierdzenia organizacji ruchu, w sytuacji gdy z treści naruszonego przepisu wynika, że zatwierdzenie organizacji ruchu jest jednorazową czynnością materialno-techniczną, a jej zmiana może nastąpić wyłącznie poprzez dokonanie kolejnej takiej czynności, a nie poprzez sporządzanie aneksu do już raz zatwierdzonego projektu organizacji ruchu.

Skarżąca podniosła, że zatwierdzenie organizacji ruchu jest czynnością materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.).

Zdaniem skarżącej doszło do naruszenia jej interesu prawnego w efekcie zmiany sposobu organizacji ruchu, wyznaczonego w dniu 28 grudnia 2012 r. na jej wniosek, z uwagi na niepoinformowanie jej o wszczęciu procedury zmiany i uniemożliwienie jej udziału w tej procedurze.

Skarżąca powołując się na § 6 ust. 1 i § 8 ust. 6 rozporządzenia stwierdziła, że projekt organizacji ruchu złożony przez nią, a następnie zatwierdzony protokołem z dnia 28 grudnia 2012 r. nie zagraża bezpieczeństwu i jest zgodny z przepisami dotyczącymi warunków umieszczenia na drogach znaków i sygnałów drogowych (§ 8 ust. 5 rozporządzenia). Ponadto projekt ten zgodny jest z założeniami polityki transportowej lub potrzebami społeczności lokalnej, a zatwierdzona organizacja ruchu jest efektywna.

Stwierdziła również, że z MOP [...] znajduje się kilka kilometrów od miejscowości [...], gdzie skarżąca ma swoją stację benzynową, a ponadto z § 11 pkt 3 rozporządzenia wynika, że przedsiębiorcy mają prawo do utrzymywania i umieszczania znaków informacyjnych oznaczających obiekty mające charakter obiektów usługowych, w których jest prowadzona działalność gospodarcza, umieszczanych na wniosek zainteresowanych przedsiębiorców. Zarządca drogi nie może więc nakazywać jednemu przedsiębiorcy usuwania umieszczonych i utrzymywanych znaków informacyjnych (w przypadku skarżącej do obiektu stacji benzynowej w Łozinie) z tego względu, że inny przedsiębiorca w pobliżu prowadzi podobną działalność.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ustosunkowując się do zarzutów skargi uznał je za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako ppsa, wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, czyli w ramach kontroli zaskarżonego aktu sąd jest obowiązany do badania jego legalności w pełnym zakresie, nie ograniczając się do zarzutów skargi.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd w niniejszym postępowaniu kontrolował zatwierdzenie organizacji ruchu drogowego.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zagadnienie to wywoływało rozbieżności w orzecznictwie, także w aspekcie podstawy prawnej przysługującej na nie skargi do sądu. W efekcie w dniu [...] czerwca 2014 r. została podjęta uchwała sygn. akt [...] stwierdzająca, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego, wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ppsa. W uchwale tej NSA stwierdził, że przepisy (w tym Prawo o ruchu drogowym, jak rozporządzenie) nie określają wyraźnie formy prawnej zatwierdzenia organizacji ruchu. Istnieje tylko zgoda co do tego, że akt taki podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, oraz że nie ma cech decyzji czy postanowienia, nie jest też pisemną interpretacją przepisów wydawaną w indywidualnej sprawie, ani aktem prawa miejscowego, jak i aktem nadzoru. Akt zatwierdzenia projektu organizacji ruchu drogowego nie ma charakteru normatywnego, mimo że wyznacza pewne reguły zachowania mogące przypominać zasady mieszczące się w ramach powszechnych norm prawnych. Powoduje wprawdzie powstanie nowej sytuacji prawnej adresatów aktu, to jednak nie może być uznany za generalny akt normatywny. Zarządzanie ruchem na drogach, w tym zatwierdzanie organizacji ruchu na drogach, nie jest formą stanowienia przepisów prawnych, ale formą stosowania przepisów prawnych. Należy do kategorii aktów zarządzania poprzez stosowanie norm prawnych. Oceniając charakter zatwierdzenia organizacji ruchu NSA stanął na stanowisku, że zatwierdzenie organizacji ruchu ma charakter ogólny i abstrakcyjny, tworzy nową sytuację prawną podmiotów korzystających z dróg i czyni to generalnie - na zasadzie powszechności dostępu.

Stosownie do treści art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.) oraz art. 10 ust 3. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137ze zm.) w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy o drogach publicznych Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest zarządcą dróg krajowych oraz organem zarządzającym ruchem na tych drogach. Warunki zarządzania ruchem określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem. Rozporządzenie określa szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach publicznych oraz w strefach zamieszkania, a zwłaszcza działania w zakresie wprowadzania oznakowania pionowego, poziomego, sygnalizacji świetlnej i dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu i wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem. Działania w zakresie szeroko rozumianego zarządzania ruchem są realizowane przez takie czynności organizacyjno-techniczne, jak: opracowywanie, rozpatrywanie i zatwierdzanie projektów organizacji ruchu; przekazywanie zatwierdzonych projektów organizacji ruchu do realizacji; nadzór nad zgodnością organizacji ruchu z zatwierdzonym projektem; nadzór i analiza obowiązującej organizacji ruchu w zakresie bezpieczeństwa ruchu i jego efektywności, a także nadzór nad zarządzaniem ruchem.

Zgodnie zaś z art. 19 ww. ustawy o drogach publicznych zarządcą drogi jest organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, modernizacji, utrzymania i ochrony dróg: zarządcą dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wojewódzkich - zarząd województwa, powiatowych - zarząd powiatu, a gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta). Ponadto w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta.

Podsumowując tą część wywodu należy stwierdzić, że rozpatrywana w niniejszej sprawie organizacja ruchu dotyczy fragmentu drogi ekspresowej [...], a więc zarządcą jej jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Zatem ten organ jest uprawniony do podejmowania wszelkich decyzji dotyczących ww. drogi.

Przechodząc do dalszych rozważań Sąd wyjaśnia, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit d rozporządzenia działania w zakresie zarządzania ruchem realizowane są przez podejmowanie czynności organizacyjno-technicznych, w szczególności przez zatwierdzanie organizacji ruchu. Do działań tych uprawniony jest zarząd drogi. Organizacja ruchu na drogach publicznych polega między innymi na sposobie umieszczania znaków pionowych, poziomych, sygnalizatorów i urządzeń bezpieczeństwa ruchu (§ 1 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia) i jest ustalana przez organ zarządzający ruchem, w odniesieniu do dróg krajowych jest nim GDDKiA. Ustalenie ruchu następuje w kilku etapach: pierwszy to rozpatrzenie projektu organizacji ruchu oraz wniosków dotyczących zmian organizacji ruchu, drugi - opracowanie projektu organizacji ruchu uwzględniające wnioski wynikające z przeprowadzonych analiz organizacji i bezpieczeństwa ruchu, trzeci – zatwierdzenie organizacji ruchu na podstawie złożonych projektów, czwarty – przekazanie zatwierdzonych organizacji ruchu do realizacji (§ 3 ust. 1).

Organizacja ruchu nie ma charakteru sprawy indywidualnej, bowiem dotyczy wszystkich użytkowników drogi i ma na celu zapewnienie im bezpieczeństwa. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2004 r., sygn. akt II SA 4865/03).

GDDKiA jako organ zarządzający drogą ekspresową [...] był i jest uprawniony, na podstawie obowiązujących przepisów prawa do decydowania o organizacji ruchu na tej drodze, a formą w jakiej się to przejawia jest zatwierdzanie organizacji ruchu. Rzeczą oczywistą jest, że organizacja ruchu nie może być ustalona raz na zawsze, lecz musi być dostosowywana do zmieniających się warunków panujących na danej drodze. Zatem ustalenie jednej, na stałe obowiązującej organizacji ruchu, na danej drodze od momentu jej powstania do zakończenia jej eksploatacji, jest niemożliwe, tym bardziej, że dla zapewnienia bezpieczeństwa podmiotów z drogi korzystających, niezbędne są np. prace naprawcze, utrzymujące drogę w należytym stanie,. To z kolei może wiązać się z czasowymi ograniczeniami i wręcz utrudnieniami w korzystaniu z drogi. Taka zaś sytuacja pociąga za sobą konieczność zmiany organizacji ruchu na czas remontu i wiążącego się z nią oznakowania.

Powyższy wywód wskazuje, że organizacja ruchu może być stała (ustalająca sposób organizacji drogi na wiele lat), a także tymczasowa (np. na czas remontu).

Jak wynika, z protokołu z dnia [...] grudnia 2012 r., zatwierdzona nim organizacja ruchu ma charakter czasowy, co wynika wprost z zapisów protokołu – pkt 2 – oznakowanie zatwierdzone w niniejszym projekcie może funkcjonować jedynie czasowo do momentu wyłonienia koncesjonariusza MOP. W tym przypadku tymczasowość rozwiązania łączy się nie z remontem istniejącej drogi, lecz z jej finalnym urządzeniem. Organ, zdajać sobie zatem sprawę z czasu niezbędnego do powstania odpowiedniej infrastruktury drogi, zezwolił na tymczasowe rozwiązanie, mając na uwadze dobro podmiotów korzystających z drogi. O fakcie tymczasowości wprowadzonej organizacji ruchu świadczy także zapis pkt 6 - po wyłonieniu koncesjonariusza MOP Inwestor (M. M.), własnym staraniem i na własny koszt usunie oznakowanie zatwierdzone niniejszym projektem. O warunkach takiego rozwiązania skarżąca wiedziała i się na nie zgodziła, a jako podmiot czerpiący korzyści z takiego rozwiązania, została zobowiązana do zakupu, montażu oraz utrzymania oznakowania (pkt 3). Takie rozwiązanie znajduje swoje potwierdzenie w § 11 pkt 3 rozporządzenia stanowiącym, iż organizację ruchu, w szczególności zadania techniczne polegające na umieszczaniu i utrzymaniu znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej, urządzeń sygnalizacji dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu, realizuje na własny koszt zarząd drogi. Nie dotyczy to umieszczania i utrzymania znaków informacyjnych oznaczających obiekty mające charakter obiektów usługowych, w których jest prowadzona działalność gospodarcza, umieszczanych na wniosek zainteresowanych przedsiębiorców - zadania te realizują przedsiębiorcy prowadzący tę działalność. Przy czym każde rozwiązanie, nawet tymczasowe, nie może oznaczać samowoli w sposobie znakowania drogi, dlatego w protokole tym w pkt 4 i 5 ustalono sposób jego wykonania.

W związku ze ziszczeniem się warunku przewidzianego w tymczasowej organizacji ruchu - wyłonienia koncesjonariusza MOP – organ był uprawniony i zobowiązany do podjęcia czynności mających na celu zakończenie tymczasowej organizacji ruchu i zastąpienie jej stałą organizacją ruchu, bez względu na to, czy i z jakimi konsekwencjami wiąże się to dla podmiotów czerpiących korzyści z tymczasowej organizacji ruchu.

Kolejny aspekt rozważań stanowi procedura, w jakiej mogła nastąpić zmiana organizacji ruchu. Jak zostało to wskazane powyżej, zatwierdzenie organizacji ruchu ma charakter ogólny i abstrakcyjny, tworzy nową sytuację prawną podmiotów korzystających z dróg i czyni to generalnie - na zasadzie powszechności dostępu. Oznacza to, że trudno w takim przypadku mówić o stronach postępowania, skoro organizacja dotyczy każdego, kto znajduje się na danym odcinku drogi na którym ta organizacja obowiązuje. W tym znaczeniu stroną jest każdy, a więc nie tylko skarżąca, lecz każdy kierowca, pieszy, rowerzysta, czyli podmiot poruszający się po drodze. Z kolei to powoduje, że nie można oczekiwać, aby organ ustalał organizację ruchu z każdym podmiotem korzystającym z drogi lub hipotetycznie mogącym korzystać z drogi. Należy podkreślić, że z żadnego aktu prawnego nie wynika, aby w postępowaniu prowadzonym przez organ, zatwierdzającym ustaloną organizację ruchu, występowała strona postępowania, w rozumieniu art. 28 kpa. Z drugiej strony zmieniona organizacja ruchu protokołem z dnia [...] maja 2015 r. jako, że dotyczy urządzeń znakujących stanowiących własność skarżącej, nakładała na organ obowiązek poinformowania jej o tym. Obowiązek ten nie czyni jednak ze skarżącej strony, o której mowa w art. 28 kpa.

W tym miejscu, nie wchodząc w polemikę, Sąd wyjaśnia, że działania podejmowane przez organ, począwszy od pism z dnia 22 stycznia 2015 r. wynikały ze ziszczenia się warunku przewidzianego w tymczasowej organizacji ruchu - wyłonienia koncesjonariusza MOP i miały na celu zakończenie tymczasowej organizacji ruchu. W tym znaczeniu działania organu były prawidłowe i zasadne. Jedyne co tym działaniom można zarzucić to, sposób realizacji wezwań, które mogły być bardziej czytelne i zawierać szersze uzasadnienie. Uchybienia te nie wpływają jednak na prawidłowość podjętych działań.

Zarzut skargi dotyczący naruszenia § 6 ust. 1 rozporządzenia, poprzez zatwierdzenie organizacji ruchu mocą aneksu, a nie w formie czynności materialno-technicznej Sąd uznał za niezasadny, ponieważ organizacja ruchu nastąpiła poprzez dokonanie ponownego zatwierdzenia projektu organizacji ruchu. Przygotowany projekt organizacji ruchu uzyskał wymagane przepisami rozporządzenia opinie i stanowiska, jak również zwiera wszystkie przewidziane prawem elementy (wyszczególnione w § 5 rozporządzenia). Pond wszelką wątpliwość zatwierdzenie organizacji ruchu nastąpiło w formie zatwierdzenia projektu organizacji ruchu, choć nie za szczęśliwie nadano mu nazwę "Aneks", niemniej jednak to nie nazwa przesądza o formie zatwierdzenia organizacji ruchu.

Na marginesie Sąd wyjaśnia, że wyłonienie koncesjonariusza MOP odbywa się w drodze przetargu, a zatem organ nie jest uprawniony do informowania indywidualnych podmiotów, takich jak skarżąca, o wszczęciu takiej procedury.

W związku z powyższym zmiana tymczasowej organizacji ruchu nie naruszyła interesu skarżącej. Sam fakt niezadowolenia skarżącej z zakończenia tymczasowej organizacji ruchu, nie stwarza po jej stronie interesu podlegającego ochronie prawnej.

Konkludując skarżącej w przeprowadzonej procedurze zakończenia tymczasowej organizacji ruchu nie przysługują uprawnienia strony w rozumieniu art. 28 kpa, tym bardziej, że do procedury tej nie znajdują zastosowania przepisy kpa.

Podsumowując należy stwierdzić, że działania organu były prawidłowe.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.