Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 536/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130a ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2021 poz 450
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka, Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), , , , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 września 2021 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zbyciem pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta M. nałożył na A.R. obowiązek zapłaty kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem oraz zbyciem pojazdu [...] o nr rej. [...] nr VIN: [...], którego adresat decyzji był właścicielem w dniu wydania dyspozycji o usunięciu ([...] lipca 2018 r.). Nałożony obowiązek zapłaty dotyczył łącznej kwoty 27.606,22 zł, przypadającej za okres od dnia [...] lipca 2018r. do dnia [...] lipca 2020r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał na usunięcie z drogi w dniu [...] lipca 2018 r. pojazdu marki [...] o podanych wyżej numerach. Podstawę usunięcia stanowiła dyspozycja usunięcia z dnia nr [...] wydana przez Komendę Miejską Policji w M.. Została ona wydana na podstawie art. 130a ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przedmiotowy pojazd w dniu wydania dyspozycji stanowił własność A.R. (zwanego dalej "skarżącym") i został umieszczony na parkingu strzeżonym wyznaczonym w trybie wskazanej powyżej ustawy. Skarżącego pouczono o skutkach nieodebrania pojazdu z parkingu. Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd Rejonowy w M. orzekł przepadek przedmiotowego pojazdu na rzecz Gminy Miasta M., a w dniu [...] r. pojazd ten został zbyty w drodze licytacji za kwotę 860,00 zł.

Organ I instancji wyjaśnił także, że na kwotę, której obowiązkiem zapłaty obciążono skarżącego, składają się: koszty usunięcia pojazdu z drogi – 476,00 zł, koszty przechowania pojazdu w okresie: od [...] lipca 2018 r. do [...] grudnia 2018 w kwocie 6.308 zł, od [...] stycznia 2019 r. do [...] grudnia 2019 r. – 13.870 zł, od [...] stycznia 2020 r. do [...] lipca 2020 r. – 7.220 zł, koszty oszacowania – 270,60 zł, koszty sprzedaży 160,81 zł. Uzyskaną sumę kosztów pomniejszono o kwotę uzyskaną ze sprzedaży pojazdu – 699,19 zł.

Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Po jego rozpatrzeniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o nałożeniu na skarżącego obowiązku zapłaty kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem oraz zbyciem przedmiotowego pojazdu w łącznej wysokości 18.253,62 zł. W sentencji Kolegium wskazało, że są to koszty za okres od dnia [...] lipca 2018 r. do dnia [...] listopada 2019 r.

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium w oparciu o akta sprawy ustaliło, że na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] wydanej przez funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w M. na podstawie art. 130a ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym (tj. z powodu kierowania pojazdem przez osobę nieposiadającą uprawnień) w dniu [...] lipca 2018 r. przedmiotowy pojazd usunięto z drogi. Kierującym pojazdem był skarżący, będący również jego właścicielem. Skarżący nabył własność pojazdu na podstawie umowy z dnia [...] r. Ponadto w dniu [...] lipca 2018 r. skarżący potwierdził doręczenie mu powiadomienia z tej samej daty. W treści tego powiadomienia skarżący został poinformowany, że: nieodebranie pojazdu w okresie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia będzie skutkowało wystąpieniem do Sądu o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, a kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałymi od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania obciąża się każdorazowo właściciela lub posiadacza pojazdu (solidarnie).

Kolegium ustaliło także, że postanowieniem Sądu Rejonowego w M. Wydział [...] z dnia [...] r. sygn. akt [...] orzeczono przepadek przedmiotowego pojazdu na rzecz Gminy Miasta M.. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem [...]. W dniu [...]. sporządzona została ocena techniczna przedmiotowego pojazdu, w której ustalono jego wartość rynkową w kwocie 1700 brutto. W dniu [...]. dokonano sprzedaży ww. pojazdu w drodze licytacji za kwotę 860,00 zł. brutto.

Kolegium stwierdziło także, że w dniu [...] r. skarżącemu, przebywającemu wówczas w zakładzie karnym, doręczono zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zapłacie kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem oraz zbyciem przedmiotowego pojazdu.

Kolegium wyjaśniło, że w świetle art. 130a ust. 10 h ustawy Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 110, dalej w skrócie "p.r.d.") nie budzi wątpliwości to, że koszty związane z przechowywaniem, oszacowaniem i sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu obciążają podmiot, który w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi był jego właścicielem. W odniesieniu do przedmiotowego pojazdu nie budzi przy tym wątpliwości to, że jego właścicielem na dzień usunięcia z drogi publicznej był skarżący. Ponadto skarżący został powiadomiony o usunięciu pojazdu z drogi (którym wówczas kierował) i o skutkach nieodebrania pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia (dowód: powiadomienie z dnia [...] r.). W sprawie doszło zatem do skutecznego powiadomienia strony, jednocześnie orzeczeniem sądu cywilnego orzeczono przepadek pojazdu na rzecz powiatu. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki do nałożenia na skarżącego obowiązku uiszczenia kosztów na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d. Kolegium stwierdziło jednak, że skarżący nie powinien być obciążany kosztami powstałymi po zakończeniu postępowania sądowego w sprawie orzeczenia przepadku pojazdu, czyli po dniu[...] listopada 2019 r. tj. kosztami przechowywania pojazdu oraz kosztami oszacowania pojazdu - łącznie w wysokości 9,352,60. Koszty te powstały w okresie, kiedy skarżący nie pozostawał już właścicielem pojazdu. W związku z tym Kolegium dokonało samodzielnego wyliczenia kosztów, przyjmując koszty usunięcia pojazdu w kwocie 476,00 zł, koszty przechowania pojazdu w okresie: od [...] lipca 2018 r. do [...] listopada 2019 r. w kwocie 18.316 zł., koszty sprzedaży 160,81 zł. Uzyskaną sumę kosztów pomniejszono o kwotę uzyskaną ze sprzedaży pojazdu – 699,19 zł. Łącznie dało to kwotę 18.253,62 zł. i obowiązek zapłaty tej kwoty Kolegium nałożyło na skarżącego po uchyleniu decyzji organu I instancji.

Kolegium stwierdziło, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy. Akta sprawy wskazują, że w toku postępowania zapewniono skarżącemu czynny w nim udział. Z kolei przebieg postępowania sądowego w sprawie przepadku pojazdu oraz postępowania w sprawie zbycia pojazdu jest wyłączony spod oceny Kolegium. Akta sprawy wskazują natomiast, że skarżący został zawiadomiony o usunięciu pojazdu z drogi i skutkach nieodebrania pojazdu z parkingu. Na powiadomieniu widnieje podpis strony z datą [...] r. Pozostałe kwestie podniesione w odwołaniu pozostają bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy jako wykraczające poza jej przedmiot.

Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją i wniósł na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze zaprzeczył otrzymaniu powiadomienia o konieczności odbioru samochodu. Nie został też powiadomiony o kosztach usunięcia i przechowywania samochodu. Nie informowano go też o możliwości odebrania pojazdu przez inną osobę. Dostarczono mu jedynie decyzję organu I instancji.

W skardze podniesiono również zarzuty dotyczące zbycia przedmiotowego pojazdu. Skarżący podniósł, że nie został poinformowany o wycenie pojazdu ani w ogóle o tym, że pojazd zostanie zbyty. Nie wiedział nic o licytacji. Ponadto wycena pojazdu została zaniżona. Skarżący zarzucił również, że postępowanie sądowe, w ramach którego jeszcze przed zbyciem orzeczono o przepadku przedmiotowego pojazdu toczyło się bez jego udziału, gdyż nie uzyskał o nim informacji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t.j. ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzona przez Sąd, w oparciu o wskazane powyżej kryteria, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, wykazała, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organu nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz przepisy prawa miejscowego - uchwały Rady Miasta M.: z dnia [...] r. nr [...], z dnia [...] r. nr [...] oraz z dnia [...] r. nr [...].

Zgodnie z art. 130a. ust. 1 pkt. 6 p.r.d. pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku kierowania nim przez osobę nieposiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami albo której zatrzymano prawo jazdy i nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu przez przekazanie go osobie znajdującej się w nim i posiadającej uprawnienie do kierowania tym pojazdem.

Jak natomiast stanowi art. 130a ust. 10 p.r.d. Starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu.

Z kolei art. 130a ust. 10h p.r.d. stanowi, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

Sąd w składzie orzekającym podziela i przyjmuje za własne stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wedle którego decyzja, wydawana na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d., jest decyzją związaną, a zatem w sytuacji ziszczenia się przesłanek jej wydania, organ wydaje ją obligatoryjnie (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2142/15, z dnia 20 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2470/17)

Zaakcentować przy tym należy, że wydając decyzję na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d. organ nie ustala tego, czy usunięcie pojazdu było zasadne, czy starosta prawidłowo powiadomił właściciela pojazdu o obowiązku odbioru pojazdu. Te i inne kwestie poprzedzające wydanie postanowienia na podstawie art. 130a ust. 10e p.r.d. bada sąd powszechny w sprawie przepadku pojazdu. Zgodnie z tym przepisem w sprawach o przepadek pojazdu sąd powszechny stwierdza w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Stosownie zaś do art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego orzeczenie prawomocne sądu cywilnego wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2142/15, z dnia 20 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2470/17).

Mając na względzie przedstawioną dotychczas regulację prawną, w ramach kontroli zaskarżonej decyzji Kolegium, stwierdzić należy, że organ ten, wydając decyzję na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d. wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i ustalił wszystkie okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia tego przepisu, respektując przy tym w pełni wymogi wynikające z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.

Organ odwoławczy ustalił, że w dniu [...] r. wydana została dyspozycja usunięcia przedmiotowego pojazdu z powodu kierowania tym pojazdem przez osobę nie posiadającą uprawnień. Na podstawie tej dyspozycji pojazd został usunięty i umieszczony na wyznaczonym parkingu strzeżonym w M. (karta 5 akt administracyjnych organu I instancji). Kolegium prawidłowo ustaliło, że właścicielem przedmiotowego pojazdu w dacie wydania dyspozycji o jego usunięciu był skarżący, który zresztą kierował tym pojazdem, nie posiadając prawa jazdy. Prawidłowo również Kolegium ustaliło, że postanowieniem z dnia [...] r. Sąd Rejonowy w M. w sprawie sygn. akt [...] orzekł o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Gminy. Postanowienie to stało prawomocne w dniu [...] r., co wynika z klauzuli prawomocności zamieszczonej przez Sąd Rejonowy na odpisie tego postanowienia (karty18-20 akt administracyjnych organu I instancji). Kolegium ustaliło ponadto, że w dniu [...] r. sporządzona została ocena techniczna przedmiotowego pojazdu oraz ustalono jego wartość rynkową, a następnie w dniu [...] r. dokonano sprzedaży tego pojazdu w drodze licytacji za kwotę 860 zł. Ustalenia te w ocenie Sądu są również prawidłowe, gdyż znajdują pełne oparcie w aktach administracyjnych (karty nr 29-31, 59-61 oraz 64 akt administracyjnych organu I instancji).

W przedstawionym powyżej stanie faktycznym Kolegium prawidłowo uznało, że w świetle art. 130a ust. 10h p.r.d. zachodzą podstawy do nałożenia na skarżącego, jako właściciela przedmiotowego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu obowiązku zapłaty kosztów usunięcia pojazdu w kwocie 476,00 zł oraz kosztów przechowywania pojazdu w okresie od [...] lipca 2018 r. do [...] listopada 2019 r. obejmującym 482 doby w kwocie 18.316 zł. Sumę tych kosztów Kolegium pomniejszyło o kwotę netto uzyskaną ze sprzedaży pojazdu tj. o 699,19 zł. Jednocześnie zważywszy na to, że organ I instancji obciążył skarżącego obowiązkiem zapłaty kosztów przechowywania przypadających za okres po [...] listopada 2019 r. aż do momentu sprzedaży (do [...] r.) tj. za okres, w którym skarżący nie był już właścicielem przedmiotowego pojazdu, lecz na skutek orzeczonego przepadku właścicielem tym była Gmina, Kolegium prawidłowo najpierw uchyliło decyzję organu I instancji i jednocześnie orzekło merytorycznie, nakładając na skarżącego obowiązek zapłaty kosztów przechowywania za okres do [...] listopada 2019 r. Wyliczając koszty przechowywania Kolegium, podobnie jak organ I instancji, zastosowało stawkę 38 zł. za jedną dobę, tj. stawkę wynikającą ze wskazanych powyżej uchwał Rady Miasta M..

W kontekście kwoty, którą Kolegium obciążyło skarżącego odnotować należy, że brak było podstaw do tego, aby w kwocie tej uwzględniać wskazane w pkt. 3 tabeli, znajdującej się na trzeciej stronie decyzji Kolegium, koszty sprzedaży, odpowiadające wysokości odprowadzonego podatku VAT – tj. 160,81 zł. Podatek ten został bowiem uwzględniony w pkt 4 tabeli, w której ustalone koszty zostały przez Kolegium pomniejszone o kwotę uzyskaną ze sprzedaży pojazdu. Kwota ta została wskazana przez Kolegium jako kwota netto, czyli już bez podatku VAT. Skoro podatek VAT z tytułu sprzedaży przedmiotowego pojazdu został odprowadzony z kwoty zapłaconej za ten pojazd przez kupującego, to nie powinien być traktowany jako koszt sprzedaży i nie należało obciążać skarżącego obowiązkiem jego zwrotu. Jednocześnie Kolegium pominęło w wyliczeniach koszty oszacowania wartości pojazdu wynoszące 270,60 zł. Zdaniem Sądu koszty te powinny obciążać skarżącego. Wynika to wprost z treści art. 130a ust. 10h p.r.d. Finalnie oznacza to, że wysokość kwoty, której obowiązek należało nałożyć na skarżącego powinna być wyższa o różnicę pomiędzy 270,60 zł a 160,81 zł. tj. o kwotę 109,79 zł. Niemniej zważywszy na to, że uchylenie decyzji Kolegium wraz sformułowaną tutaj oceną prawną dotyczącą powyższych kwot, skutkowałoby ostatecznie wydaniem decyzji jeszcze mniej korzystnej dla skarżącego (w porównaniu z dotychczasową decyzją organu odwoławczego), Sąd uznał, że ze względu na treść art. 134 § 2 p.p.s.a. dostrzeżona nieprawidłowość nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W świetle bowiem art. 134 § 2 p.p.s.a. Sąd nie może wydać wyroku, który doprowadziłby do nałożenia na skarżącego obowiązku zapłaty kwoty jeszcze wyższej niż ta, która wynika z obecnie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego.

Mając na względzie dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że nie mógł odnieść skutku żaden z zarzutów podniesionych w skardze. W ramach postępowania, którego przedmiotem jest ustalenie kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i sprzedażą pojazdu usuniętego na podstawie dyspozycji właściwego organu, zarówno organy administracji, jak i Sąd administracyjny, nie zostały wyposażone w kompetencje do ponownego badania prawomocnego postanowienia sądu powszechnego orzekającego przepadek pojazdu na rzecz gminy. Rozstrzygnięcie wydane w tym zakresie przez sąd powszechny na zasadzie art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego jest wiążące. Nie może zatem ono podlegać weryfikacji w ramach obecnego postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym Sąd rozpoznając obecną skargę nie może badać, czy skarżący brał udział w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w M. zakończonym postanowieniem o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Gminy, ani czy został o tym postępowaniu prawidłowo zawiadomiony, jak i czy zaistniały wszystkie ustawowe przesłanki do tego, aby wydać kwestionowane obecnie przez skarżącego postanowienie o przepadku pojazdu. Zauważyć przy tym należy, że na znajdującym się w aktach administracyjnych organu I instancji powiadomieniu, informującym o usunięciu przedmiotowego pojazdu i wskazującym adres tego parkingu zamieszczone zostało obszerne i czytelne pouczenie informujące, że nieodebranie pojazdu w okresie trzech miesięcy od dnia jego usunięcia skutkować będzie wystąpieniem do Sądu o orzeczenie przepadku. Zawarto tam jednocześnie jednoznaczną informację, że kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i sprzedaż pojazdu powstałymi od momentu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do czasu zakończenia postępowania zostanie obciążony właściciel czyli w tym przypadku skarżący. Pod pouczeniem tym widnieje czytelny podpis skarżącego opatrzony datę [...] r., z którego wynika, że zapoznał się on z tym pouczeniem.

W związku z zarzutami skarżącego dotyczącego wyceny przedmiotowego pojazdu oraz przedmiotów, które znajdować się miały w tym pojeździe, a które, jak można wnioskować, na skutek usunięcia, przepadku a potem sprzedaży pojazdu zostały przez skarżącego utracone należy wskazać, że są to zagadnienia, które na mocy przytoczonych powyżej przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji Kolegium nie mogą być w ogóle brane pod uwagę i badane przez sąd administracyjny w ramach postępowania zainicjowanego obecną skargą. Podniesione przez skarżącego w tym zakresie kwestie dotyczą w istocie odpowiedzialności odszkodowawczej Gminy, a zatem zagadnień cywilnoprawnych, które mogą zostać ocenione wyłącznie w ramach postępowania przed sądem powszechnym.

Mając na względzie dotychczasowe rozważania, a także uwzględniając to, że żaden z podniesionych przez skarżącego zarzutów nie okazał się zasadnym, jak i również to, że działając z urzędu Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego, które miało taki wpływ, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę.

Na podstawie art. 119 pkt. 2 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, gdyż w odpowiedzi na skargę Kolegium zgłosiło wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a skarżący w terminie 14 dni od zawiadomienia jej o złożeniu tego wniosku, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.

Przywołane w uzasadnieniu orzecznictwo sądów administracyjnych dostępne jest w Centralnej Bazie Orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.gov.pl).