Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1848/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235 ust. 1, 145 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. K. i H. K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "1347 Dwór Wierzynka" oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej powołując się na art. 245 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej z dnia 30 czerwca 2000 r. (Dz. U. z 2003 r., nr 119, p. 1117 z późn. zm.) zwanej dalej pwp w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o znakach towarowych z dnia 31 stycznia 1985 r. (Dz. U. Nr 5, p. 17 z późn. zm.), zwanej dalej uzt po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lipca 2004 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją tegoż Urzędu z dnia [...] kwietnia 2004 r. o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "1347 DWÓR WIERZYNKA", zgłoszony w dniu 29 marca 2000 r. za numerem [...] przez M., S. i H. K., S.

1) uchylił w całości zaskarżoną decyzję o odmowie udzielenia prawa z dnia 21 kwietnia 2004 r.,

2) odmówił udzielenia prawa ochronnego na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o znakach towarowych.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu [...] marca 2000 r. do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej wpłynął wniosek F. Sp. z o.o. z siedzibą w K. o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "1347 DWÓR WIERZYNKA" przeznaczony do oznaczania artykułów spożywczych w klasie 29, 30, 31 i 32.

Aktem notarialnym z dnia [...] stycznia 2004 r. prawo do zgłoszenia przedmiotowego znaku towarowego zostało przeniesione na rzecz H. K. i M. K..

W dniu [...] kwietnia 2004 r. Urząd Patentowy RP wydał decyzję, nr [...], którą powołując się na art. 8 ust. 1 uzt w związku z art. 315 ust. 3 oraz art. 145 ust. 1 pwp odmówił udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "1347 DWÓR WIERZYNKA", zgłoszony w dniu [...] marca 2000 r. przez F. Sp. z o.o. z siedzibą w K. pod numerem.

Następnie po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] lipca 2004 r. złożonego przez H. K. i M. K. Urząd Patentowy RP decyzją z [...] września 2005 r., nr [...] powołując się na art. 132 kpa w związku z art. 252 pwp uchylił zaskarżoną decyzję. Po czym organ w osobie tego samego eksperta wydał kolejną decyzję z dnia [...] stycznia 2008 r., którą na podstawie art. 8.1., art. 8.2 oraz art. 9.1.1. uzt w związku z art. 315 ust. 3 i art. 145 ust. 1 pwp odmówił udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "1347 DWÓR WIERZYNKA".

Małżonkowie K. złożyli wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy i Urząd Patentowy RP decyzją z [...] stycznia 2009 r. N/znak: [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Na skutek skargi wniesionej przez małżonków K. od decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 lipca 2009 r. , sygn. akt VI SA/Wa 522/09,

1) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2008 r.,

2) stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] września 2005 r. nr. [...],

3) stwierdził, że decyzje o których mowa w pkt. 1 i 2 nie podlegają wykonaniu, 4) zasądził od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżących H. K. i M. K. karę 1600 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W ocenie Sądu decyzja z dnia [...] września 2005 r. poprzestająca wyłącznie na uchyleniu zaskarżonej decyzji odmawiającej udzielenia prawa ochronnego wydana została z rażącym naruszeniem prawa o którym stanowi art. 156 § 1 pkt. 2 kpa zaś zaskarżona decyzja i poprzedzająca ja decyzja z dnia [...] stycznia 2008 r. zostały wydane z naruszeniem art. 24 § 1 pkt. 5 kpa w związku z art. 252 pwp.

Orzeczenie, wydane przez Sąd skutkowało tym, iż organ zobowiązany został do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia [...] lipca 2004 r. i wydanie nowej decyzji. Prowadząc kolejne postępowanie Urząd Patentowy RP stwierdził, że na zgłoszone oznaczenie zgodnie z art. 6 ust. 1 uzt w związku z art. 315 ust 3 pwp nie może zostać udzielone prawo ochronne. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. organ poinformował zgłaszającego o istniejącej przeszkodzie dla udzielenia prawa ochronnego i wyznaczył termin wypowiedzenia się.

Małżonkowie K. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2011 r. wskazali, że nie zgadzają się ze stanowiskiem Urzędu, albowiem art. 6 ust. 1 uzt w związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej winien być interpretowany zgodnie z prowspólnotową wykładnią prawa. Wobec tego, że Dyrektywa nr 89/104 dotycząca harmonizacji przepisów o znakach towarowych nie przewiduje wymogu rejestrowania znaku towarowego na rzecz przedsiębiorstwa i dla towarów będących przedmiotem jego działalności nie powinien on mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Poza tym wskazywanie obecnie nowej przesłanki negatywnej dla udzielenia prawa ochronnego narusza przewidzianą w art. 8 kpa zasadę zaufania do organów państwa.

Urząd Patentowy po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], którą

1) uchylił w całości zaskarżoną decyzję o odmowie udzielenia prawa z dnia [...] kwietnia 2004 r.,

2) odmówił udzielenia prawa ochronnego na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o znakach towarowych.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż decyzja odmowna z dnia [...] kwietnia 2004 r. skierowana została do F. Sp. z o.o. K. jako strony postępowania, tymczasem przed tą datą, w dniu [...] stycznia 2004 r. do Urzędu wpłynął wniosek o zmianę w aktach zgłoszeniowych uprawnionego. Do pisma tego dołączony został akt notarialny (Repertorium [...]), z którego wynikało, ze spółka w dniu [...] stycznia 2004 r. zbyła swoje prawo do przedmiotowego zgłoszenia na rzecz M/ i H. K. W tym stanie rzeczy Urząd winien był przed wydaniem jakiejkolwiek decyzji rozpoznać wniosek o zmianę uprawnionego, czego nie uczynił a co skutkowało rozpoznaniem sprawy w błędnym stanie faktycznym i prawnym i skierowanie decyzji do podmiotu, który przestał być stroną postępowania. Z tego względu Urząd uznał, że decyzja odmowna z dnia [...] kwietnia 2004 r. winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie, co jest zgodne z kompetencjami organu (art. 245 ust. 1 pwp).

Urząd Patentowy RP powołując się na przepis art. 315 ust. 3 pwp stwierdził, że skoro przedmiotowy znak został zgłoszony w dniu [...] marca 2000 r. tj. pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. to przepisy tej ustawy stanowią podstawę oceny ustawowych warunków wymaganych do uzyskania ochrony na przedmiotowy znak towarowy.

W myśl art. 6 ust. 1 uzt rejestracja znaku towarowego może być dokonana na rzecz przedsiębiorstwa, tylko dla towarów będących przedmiotem jego działalności gospodarczej. Natomiast art. 5 pkt. 1 uzt pod pojęciem przedsiębiorcy rozumie osobę fizyczną lub prawną uprawnioną do prowadzenia działalności gospodarczej w dziedzinie produkcji, handlu i usług.

Tymczasem uprawnionymi do przedmiotowego zgłoszenia znaku towarowego są małżonkowie K., którzy nie są przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy (art. 5 pkt. 1 uzt), a poza tym nie prowadzą działalności tożsamej z wnioskowanym zakresem ochrony. Powyższe okoliczności zadecydowały o tym, że strona zgłaszająca nie spełnia wymogów stawianych przez art. 6 ust. 1 uzt, dlatego też na przedmiotowe oznaczenie nie może zostać udzielone prawo ochronne.

Odnosząc się do argumentów strony dotyczących prowspólnotowej wykładni art. 6 ust. 1 uzt organ podniósł, że nową wykładnię przepisu można stosować wyłącznie wtedy, gdy nie jest ona sprzeczna z jego treścią. Podobnie orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 maja 2006 r, (sygn. akt VI SA/Wa 602/06. W tym stanie rzeczy artykuł 6 ust. 1 uzt nie może być w ten sposób interpretowany, że dojdzie do nadania mu nowej treści.

Zdaniem Urzędu z treści Dyrektywy nr 89/104 i Układu Stowarzyszeniowego jasno wynika, że unormowania w nich zawarte mogą, ale nie muszą być do czasu ich implementacji do prawa krajowego stosowane. Ustawodawca polski skorzystał z powyższej możliwości, czego wyrazem jest art. 315 ust. 3 pwp stanowiący, że ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym.

Analogiczne stanowisko zajął też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 grudnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1764/09 oraz Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 8 stycznia 2003 r. III RN 240/01 (OSNP 2004, Nr 3 poz. 42) i w orzeczeniu z dnia 19 kwietnia 2004 r., sygn. akt 1PK 489/03 (OSNP 2005/6 P. 78).

Zdaniem organu nie doszło do naruszenia art. 8 kpa. Okoliczność, że Urząd w późniejszym stadium sprawy przedstawił nową podstawę prawną odmowy nie może być uznane za naruszenie zasady zaufania do organów Państwa.

Urząd przed wydaniem jakiekolwiek decyzji niezależnie od wpływu czasu, zobowiązany jest do rzetelnego przeanalizowania sprawy i dopiero na podstawie takiej analizy może wydać rozstrzygnięcie. Gdyby organ pominął kwestię art. 6 ust. 1 uzt naraziłby się na zarzut naruszenia prawa, a w szczególności stosowania różnych kryteriów wobec różnych podmiotów.

Na decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. H. i M. K. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia jej w części dotyczącej odmowy udzielenia prawa ochronnego z powołaniem na art. 6 ust. 1 uzt ze względu na fakt wydania jej z naruszeniem

1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. z 1985 r., Nr 5 poz 17 z późn. zm.),

2) przepisów Pierwszej Dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. majacej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, 89/104/EWG, Dziennik Urzędowy Wspólnot Europejskich L 40/1, a to art. 2-4, dalej zwaną dyrektywą,

3) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 42, 46 w związku z art. 148 ustawy Prawo własności przemysłowej,

4) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 77 i 80 kpa. Poza tym strona wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona powołała się na poglądy U. Promińskiej (Prawo handlowe, Warszawa 1996-2006 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis ), zgodnie z którymi w systemie w którym nabycie prawa do znaku następuje co do zasady, przez konstytutywną rejestrację, żądane prowadzenia w tej dacie działalności w odniesieniu do wskazanych towarów i usług nie jest konieczne.

Poza tym Ryszard Skubisz stoi na stanowisku, że przedsiębiorstwo musi powstać najpóźniej w dacie rejestracji znaku towarowego. Wskazaną wykładnię art. 6 potwierdza jego zdaniem art. 25 pkt. 5, który przewiduje, ze prawo z rejestracji znaku towarowego wygasa z chwilą zaprzestania działalności gospodarczej (R. Skubisz – Prawo znaków towarowych, Komentarz, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1970. Również Marian Kępiński (M. Kępiński Znak towarowy (funkcja, rodzaje znaków...), SC 1974 t 22) zajmuje w tej sprawie podobne stanowisko.

Tak więc obok poglądu organu istnieją inne stanowiska dotyczące przesłanki przewidzianej w art. 6 ust. 1 uzt. Ta rozbieżność stanowisk w orzecznictwie i doktrynie prowadzi do konieczności dokonania wykładni. Problem wykładni prowadzi z kolei do kwestii interpretacji przepisów zgodnie z prawem wspólnotowym. Strona w tym względzie powołała się m. in. na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 12 lutego 2001 r. sygn. akt. V SA 305/00 oraz Sądu Najwyższego w wyroku z dnia 19 sierpnia 2004 r. (I PK 489/2003).

W ocenie skarżących wobec rozbieżności w orzecznictwie i doktrynie dotyczącej interpretacji art. 6 ust. 1 uzt uzasadniona jest prowspólnotowa interpretacja zgodnie z przepisami Pierwszej Dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszącej się do znaków towarowych. Przepisy w/w dyrektywy nie przewidują w ogóle przesłanki podmiotowej statusu przedsiębiorcy jako warunku udzielenia ochrony na znak towarowy.

Zgodnie z przepisami zarządzenia wykonawczego do uzt (zarządzenie Prezesa UP RP z dnia 9 września 1992 r. w sprawie ochrony znaków towarowych) przepis § 8 przewidywał, ze wskazanie w podaniu o zarejestrowanie znaku prowadzonej działalności gospodarczej zgłaszającego powinno określać zakres tej działalności oraz potwierdzać w formie oświadczenia uprawnienie do jej prowadzenia, a także zgodność rodzaju i zakresu tej działalności z wykazem towarów, dla których zgłaszający ubiega się o rejestrację znaku, organ może przy tym wezwać do nadesłania dokumentów potwierdzających dane zawarte w oświadczeniu. Wezwanie następowało na podstawie art. 41 uzt. Na gruncie pwp odpowiednikiem przepisu dotyczącego wezwania przez organ jest przepis art. 42 i 46 w związku z art. 148 tejże ustawy. Również w tym przypadku formą wezwania jest postanowienie. Taka forma wezwania, wynikająca z przepisu kpa daje zgłaszającym zarówno gwarancje co do treści tego postanowienia jak i odpowiedni środek odwoławczy w postaci zażalenia. W postępowaniu zgłoszeniowym na Urzędzie spoczywa obowiązek gromadzenia materiałów i dowodów celem wyjaśnienia sprawy. W niniejszej sprawie Urząd ograniczając się do pisma z dnia [...] grudnia 2010 r. zaniedbał tego obowiązku. Stąd tez organ naruszył przepisy art. 77 § 1 kpa. art. 80 kpa, art. 8 kpa. Skarżący dołączyli do skargi odpis z KRS dotyczący prowadzenia przez skarżących działalności gospodarczej.

Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, podnosząc argumenty, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ nie znalazł także uzasadnienia dla zarzuconego naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 42 i 46 pwp. Oba unormowania regulują odmienne sytuacje na innych etapach postępowania. Art. 42 pwp dotyczy tzw. braków formalnych, a za taki nie można uznać nieprzedłożenie w procedurze zgłoszeniowej dokumentu potwierdzającego prowadzenie działalności gospodarczej wraz z jej zakresem, który jest niezbędny dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a nie stanowi kwestii wyłącznie formalnej. Dlatego też w sytuacji, gdy tego rodzaju dokument wymagany jest przepisami prawa materialnego (art. 6 ust. 1 uzt) niedołączenie go do akt sprawy nie może być powodem ewentualnego umorzenia postępowania ze względów czysto formalnych. Natomiast art. 46 ust. 1 pwp nie jest artykułem stosowanym obligatoryjnie. Z treści tego przepisu wynika, że do jego zastosowania konieczne jest zaistnienie konkretnej przesłanki w postaci stwierdzenia przez Urząd, że strona będzie w stanie przedstawić wymagane dokumenty. Urząd Patentowy RP pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. poinformował stronę o przeszkodzie w udzieleniu prawa ochronnego. Jednocześnie Urząd wyznaczył stronie termin do zajęcia stanowiska. W odpowiedzi na wystąpienie organu strona nie przedłożyła stosownego dokumentu potwierdzającego posiadanie przez nią statusu przedsiębiorcy. Z tego względu organ nie znalazł podstaw do zastosowania art. 46 ust. 1 pwp. Zdaniem Urzędu niezasadne są również zarzuty naruszenia przez organ prawa procesowego. Strona była reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, który powinien składać stosowne wnioski dowodowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę m.in. decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosując przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej zwana p.p.s.a. Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1270 ze zm.).

Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i orzeka w granicach danej sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Skarga zarzuca, iż Urząd Patentowy RP wydając decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. naruszył zarówno przepisy postępowania, jak i prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 77 i 80 kpa należy stwierdzić, że nie są one zasadne.

Organ przystępując do ponownego rozpoznania sprawy był po myśli art. 153 p.p.s.a. związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 522/09. Powodem uchylenia decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2008 r., [...] stycznia 2009 r. oraz stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] września 2005 r. były stwierdzone przez Sąd naruszenia natury proceduralnej. Tak więc organ ponownie rozpoznając sprawę był władny czynić własne ustalenia faktyczne i stosować do nich przepisy prawa materialnego. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły art. 245 ust. 1 pwp w związku z art. 6 ust. 1 uzt. Forma rozstrzygnięcia organu mieści się w ramach art. 245 ust. 1 pwp, który stanowi, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Urząd Patentowy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla ją w całości lub w części i rozstrzyga co do istoty sprawy. W okolicznościach danej sprawy organ mimo, iż przyjął odmienną niż w poprzednich rozstrzygnięciach podstawę odmowy udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony zank towarowy mógł wydać jedyne rozstrzygnięcie o charakterze reformatoryjnym, albowiem działanie kasacyjne organu nie jest przewidziane w cyt. wyżej art. 245 ust. 1 pwp. A zatem w niniejszej sprawie, wbrew ustnym zarzutom strony skarżącej, podniesionym na rozprawie w dniu [...] listopada 2011 r. nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności. Prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu nie zostały również naruszone, albowiem przed wydaniem zaskarżonej decyzji pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. Urząd Patentowy RP zwrócił się do pełnomocnika małżonków K. i poinformował, że istnieje przeszkoda w udzieleniu prawa ochronnego z uwagi na treść art. 6 ust. 1 uzt w związku z art. 315 ust. 3 pwp. Podstawę prawną działania organu stanowił art. 145 ust. 2 pwp, zgodnie z którymi jeżeli Urząd Patentowy RP stwierdzi brak ustawowych warunków do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy, wydaje z zastrzeżeniem ust. 2 decyzję o odmowie jego udzielenia. Jednakże przed wydaniem decyzji odmownej organ wyznacza zgłaszającemu termin do zajęcia stanowiska co do zebranych dowodów i materiałów mogących świadczyć o istnieniu przeszkód do uzyskania prawa ochronnego.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona nie złożyła żadnego dokumentu na potwierdzenie posiadania statusu przedsiębiorcy i prowadzenia działalności gospodarczej. W tym stanie rzeczy Urząd Patentowy RP mógł orzekać w oparciu o posiadane materiały nie narażając się na zarzut wadliwego i niepełnego zgromadzenia dowodów i naruszenia praw strony w postępowaniu. Regułą obowiązującą w procedurze administracyjnej jest to, że ciężar udowodnienia faktów istotnych spoczywa na organie administracyjnym. Reguła ta jednak nie może obowiązywać bez ograniczenia, zwłaszcza jeśli istotne dla sprawy dowody i możliwość ich przedstawienia leży w gestii strony (patrz m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2008 r. IV SA/Wa 46/08 Lex Nr 489215). W tym stanie rzeczy nie znajdują potwierdzenia zarzuty strony zmierzające do wykazania, iż organ naruszył art. 77 § 1, 80 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi tj. naruszenia art. 42 i 46 w związku z art. 148 pwp należy stwierdzić, jak to słusznie wskazał organ znajdują one zastosowanie na różnych etapach postępowania. Przywoływany przez stronę skarżącą art. 42 pwp dotyczący uzupełnienia braków formalnych nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem posiadanie przymiotu przedsiębiorcy i prowadzenie działalności gospodarczej jest przesłanką materialnoprawną udzielenia prawa ochronnego, a nie wymogiem formalnym zgłoszenia. Natomiast art. 46 ust. 1 pwp jest artykułem stosowanym fakultatywnie. Według oceny Sądu, nie można zarzucić organowi, iż dowolnie nie skorzystał z upoważnienia przewidzianego tym przepisem, skoro strona wzywana w trybie art. 145 pkt 2 pwp nie przedłożyła dowodów na potwierdzenie swojego statusu przedsiębiorcy i prowadzenia działalności gospodarczej tożsamej z wnioskowanym zakresem ochrony.

Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego Sąd stwierdził, że nie są one również zasadne.

W niniejszej sprawie sporny znak towarowy został zgłoszony celem uzyskania prawa ochronnego w dniu [...] marca 2000 r., a więc pod rządami obowiązującej wtedy ustawy o znakach towarowych.

Organ, wydając decyzję po wejściu w życie pwp obowiązany był stosować przepisy tzw. prawa intertemporalnego, zawartego w tej ustawie. W myśl art. 315 ust. 3 pwp ustawowe warunki wymagane do wydania prawa ochronnego ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym. W niniejszej sprawie były to przepisy uzt. Zgodnie z art. 6 ust. 1 uzt rejestracja znaku towarowego może być dokonana na rzecz przedsiębiorstwa i tylko dla towarów będących przedmiotem jego działalności gospodarczej. Zaś w myśl art. 5 pkt 1 uzt pod pojęciem przedsiębiorcy rozumie się osobę fizyczną lub prawną uprawnioną do prowadzenia działalności gospodarczej w dziedzinie produkcji, handlu i usług. Bezspornym jest w sprawie, że na datę wydania zaskarżonej decyzji małżonkwie K. nie wykazali, iż są przedsiębiorcami i nie wykazali, że prowadzą działalność gospodarczą w zakresie produkcji bądź usług objętych klasą 29, 30, 31 i 32. Brzmienie przepisu art. 6 ust. 1 jest jednoznaczne. Sąd podziela przyjęty w doktrynie i orzecznictwie pogląd, iż do przepisów uzt, mimo, że obowiązywały one przed datą akcesji Polski do Unii Europejskiej należy stosować wykładnię prowspólnotową. Jednakże celem wykładni jest ustalenie sensu normy prawnej nie tylko na podstawie wzorca zwykłego użytkownika języka etnicznego, lecz także według przyjętych przez doktrynę i judykaturę dyrektyw wykładni tworzących określony jego model. Wykładnia przepisu ma wyjaśniać treści w nim zawarte natomiast nie może kreować nowego stanu prawnego. Z tego względu nie można podzielić poglądu strony skarżącej, iż należy do art. 6 ust. 1 uzt stosować bezwzględnie przepisy Pierwszej Dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, (89/104/EWG, Dziennik Urzędowy Wspólnot Europejskich L 40/1), które nie przewidują w ogóle przesłanki podmiotowej statusu przedsiębiorcy jako warunku udzielenia ochrony na znak towarowy. Dodatkowo należy wskazać, że przepisy pwp, które weszły w życie w 2000 r., aczkolwiek nie zawierają przepisu identycznego w treści do art. 6 ust. 1 uzt, definiując pojęcie znaku towarowego (art. 120 ust. 1 pwp) stanowią, że znakiem towarowym może być każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny, jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżnienia towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa. Tak więc w przepisie tym przewidziana jest zasada, że podstawową funkcją znaku towarowego jest odróżnienie towarów innego przedsiębiorstwa. A więc i na gruncie obecnie obowiązującego pwp prawo do znaku towarowego może przysługiwać tylko przedsiębiorcy.

W tym stanie rzeczy argumentację skargi odnośnie naruszenia przez organ prawa materialnego należy uznać za chybioną, gdyż Urząd Patentowy RP do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zastosował właściwe przepisy prawa. Sąd nie przeprowadził dowodu z odpisu z KRS dotyczącego prowadzenia przez skarżących działalności w formie spółki jawnej, stając na stanowisku, iż strona miała możliwość wykazania swojego statusu prawnego w toku postępowania, a nadto brak było podstaw do uwzględnienia tego dowodu wobec braku przesłanek przewidzianych w art. 106 § 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, wobec bezskuteczności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.