Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1162/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-03-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: odmówiono przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 16 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. C. na postanowienie nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 29 lipca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 lipca 2016 r., nr [...] (znak: [...]), na podstawie art. 134 w zw. z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako: k.p.a.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.), [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził, że odwołanie wniesione przez R. C. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 30 grudnia 2015 r., nr [...] (znak: [...]), którą nakazano R. C. doprowadzenie wspólnej klatki schodowej budynku położonego w [...] na dz. nr ew. gr. [...] i [...] przy ul. [...] i [...] do stanu poprzedniego poprzez usunięcie przegrody w postaci stalowej kraty zlokalizowanej na kondygnacji pierwszego piętra i której z uwagi na zagrożenie życia i zdrowia ludzi na zasadzie art. 108 k.p.a. nadano rygor natychmiastowej wykonalności, zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a.

Skargę na ww. postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący R. C., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia.

W wykonaniu zarządzenia Starszego Referendarza Sądowego z dnia 11 października 2016 r., pismem z dnia 18 października 2016 r. wezwano skarżącego do nadesłania 2 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, z zastrzeżeniem, że w przypadku nieusunięcia wskazanych braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, skarga zostanie odrzucona, stosowanie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.).

Wezwanie zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach nieuzupełnienia braków skargi w terminie.

Opisane powyżej zarządzenie, zostały skutecznie doręczone w dniu 26 października 2016 r. Pismem z dnia 2 listopada 2016 r. (data stempla pocztowego), skarżący wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi składa on 2 odpisy skargi własnoręcznie podpisane.

Postanowieniem z dnia 25 listopada 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 1162/16), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę R. C. na postanowienie nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 29 lipca 2016 r. (znak: [...]) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że przedłożone przez skarżącego R. C. w dniu 2 listopada 2016 r. (data stempla pocztowego) pisma procesowe różnią się swoją treścią od skargi z dnia 30 sierpnia 2016 r. (data stempla pocztowego), a w związku z tym nie mogły one zostać uznane za jej odpisy. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 grudnia 2016 r.

Pismem z dnia 30 grudnia 2016 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie oraz złożył wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi poprzez umożliwienie złożenia prawidłowych odpisów skargi w terminie 7 dni od prawidłowego wezwania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w odebranej przez niego w dniu 26 października 2016 r. korespondencji sądowej nie było wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, ani też pouczenia o ewentualnych skutkach nieuzupełnienia braków formalnych skargi, a jedynie zawierała ona zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Zdaniem skarżącego, Sąd nie doręczył mu w sposób prawidłowy wezwania do usunięcia braków formalnych skargi z "rzekomym zastrzeżeniem odrzucenia skargi po terminie 7 dni". Ponadto skarżący podniósł, że jeżeli Sąd miał jakiekolwiek wątpliwości co do treści skarg przesłanych przez skarżącego to powinien był on zwrócić się do skarżącego o przedłożenie wyjaśnienia na piśmie, a jeżeli nie miał wątpliwości to – w ocenie skarżącego – "mógł przyjąć dowolnie treść skargi albo skróconą albo rozszerzoną". Skarżący wskazał, że Sąd mógł wezwać go do złożenia pisemnego oświadczenia, jaka treść skargi ma być rozpoznawana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 zd. 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Z powyższych przepisów wynika zatem, że przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma charakter wyjątkowy i uzależnione zostało przez ustawodawcę od kumulatywnego spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, a jednocześnie niewystępowania przesłanek negatywnych. I tak, jedną z pozytywnych przesłanek przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w jego uchybieniu. Wymaga przy tym podkreślenia, że kryterium braku winy, jako przesłanki pozwalającej na przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można bowiem mówić dopiero wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Dlatego też przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15, LEX nr 1643289).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia prawidłowych odpisów skargi. Skarżący nie podał bowiem żadnej przyczyny, która w sposób obiektywny i niezależny od jego woli uniemożliwiała mu przedłożenie w zakreślonym terminie identycznych odpisów skargi. W szczególności jako chybioną w tym zakresie i nieodpowiadającą prawdzie należy uznać argumentację skarżącego, jakoby w odebranej przez niego w dniu 26 października 2016 r. korespondencji sądowej ekspediowanej w dniu 18 października 2016 r., nie było wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi (tj. nadesłania 2 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych) w terminie 7 dni, ani też pouczenia o ewentualnych skutkach nieuzupełnienia braków formalnych skargi, a jedynie, że zawierała ona zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Zgodnie bowiem z zalegającym w aktach sprawy pismem skarżącego (k. 21 a.s.) nadanym w terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skargi, tj. w dniu 2 listopada 2016 r. (data stempla pocztowego), sam skarżący wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 18 października 2016 r. do usunięcia braków formalnych skargi uzupełnia on "braki formalne skargi poprzez dołączenie 2 odpisów skargi własnoręcznie podpisanych" oraz że w dniu nadania pisma uiszcza na konto bankowe odpowiednią wpłatę w wysokości 100 zł. Tym samym skarżący potwierdził, iż otrzymał on wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, którego jednak w sposób prawidłowy nie wykonał, ponieważ przedłożone przez niego pisma procesowe różniły się swoją treścią od skargi z dnia 30 sierpnia 2016 r. (data stempla pocztowego), a w związku z tym nie mogły one zostać uznane za jej odpisy. Dodatkowo też dalsza część uzasadnienia przedłożonego przez skarżącego wniosku świadczy o tym, iż miał on świadomość, że załączone przez niego do pisma z dnia 2 listopada 2016 r. odpisy skargi nie były wiernym odwzorowaniem oryginalnej treści skargi, bowiem wskazał on, że Sąd "mógł przyjąć dowolnie treść skargi albo skróconą albo rozszerzoną". Dlatego też zdaniem Sądu – wobec niewskazania przez skarżącego jakichkolwiek powodów, dla których nie mógł on przedłożyć w zakreślonym terminie identycznych odpisów skargi – należało uznać, że uchybienie terminowi miało w tym przypadku charakter zawiniony. Nieuwagi lub zaniedbania strony nie można bowiem kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 740/14, LEX nr 1502258).

Ponadto należy nadmienić, że skarżący wnosząc o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie przedłożył równocześnie z wnioskiem prawidłowych 2 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, a w związku z tym nie dokonał on czynności, której uchybił, przez co nie wypełnił również dyspozycji art. 87 § 4 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.