Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 638/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 62
journal: Dz.U. 2021 poz 75
law: Ustawa z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2022 r. sprawy ze skargi G.J. na czynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie dotacji z budżetu państwa oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną czynnością Wojewoda Śląski (dalej również jako organ) odrzucił ofertę G. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą G (dalej jako strona, skarżący) na utworzenie oraz funkcjonowanie (przez 7 miesięcy) 50 miejsc instytucji opieki w Niepublicznym Żłobku K przy ul. [...] r. nr [...] w K.

O podjęciu przez organ czynności skarżący dowiedział się z pisma organu z 23 kwietnia 2021 r., doręczonego stronie 4 maja 2021 r.

W piśmie tym organ podał, że 6 listopada 2020 r. wpłynęła do Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach złożona w module 3. Resortowego programu rozwoju instytucji opieki nad dziećmi w wieku do lat 3 "MALUCH+" 2021 (dalej jako Program) oferta strony na utworzenie i funkcjonowanie 50 miejsc instytucji opieki w niepublicznym żłobku prowadzonym przez stronę. W trakcie weryfikacji tej oferty organ powziął wątpliwość co do faktycznego utworzenia nowych miejsc w żłobku, ponieważ miałyby one zostać utworzone w tym samym miejscu, w którym funkcjonował już Niepubliczny Żłobek K – oddział przy ul. [...] r. nr [...] w K. z 50 miejscami opieki, prowadzony przez spółkę K sp. z o.o. W spółce tej prezesem zarządu miał być G. J. – strona w niniejszym postępowaniu.

Organ zwrócił się do Departamentu Polityki Rodzinnej w Ministerstwie Rodziny i Polityki Społecznej o zajęcie stanowiska w sprawie. Wobec tak nakreślonego stanu faktycznego, Zastępca Dyrektora Departamentu Polityki Rodzinnej podał, że "nie jest możliwa sytuacja, w której jeden beneficjent zamyka dotychczas prowadzoną instytucję opieki i ubiega się o dofinansowanie do utworzenia "nowych" miejsc opieki w tych samych pomieszczeniach. Dotyczy to również sytuacji, w której jeden podmiot zamyka instytucję opieki, a drugi w tych samych pomieszczeniach chce otworzyć nową".

W konsekwencji organ nie zakwalifikował oferty strony do wsparcia ze środków programu. Oferta została ujęta w wykazie ofert odrzuconych w module 3. i przekazana 11 grudnia 2020 r. Ministrowi Rodziny i Polityki Społecznej. Tenże zaakceptował listę ofert odrzuconych i zgodnie z pkt 8.4 Programu Maluch+ opublikował w ogłoszeniu prasowym, na stronie internetowej Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach, dołączając wymaganą informację o ofertach odrzuconych.

W skardze złożonej do tutejszego Sądu skarżący podał, że zaskarża czynność organu z 23 kwietnia 2021 r., której zarzucił:

- naruszenie art. 60 § 1 w zw. z art. 62 § 1 ustawy z 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 w zw. z pkt 6 Programu, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące odmową udzielenia dotacji celowej mimo spełnienia przesłanek do jej otrzymania;

- naruszenie pkt 6.1.10 Programu poprzez nieuprawnione rozszerzenie katalogu zamkniętego przyczyn wykluczenia przez Wojewodę z listy podmiotów zakwalifikowanych do uzyskania dofinansowania w danym roku kalendarzowym o sytuację, w której nowy podmiot będzie funkcjonował w lokalu, w którym wcześniej funkcjonuje/funkcjonował żłobek, co skutkowało odmową udzielenia dotacji celowej mimo spełnienia przesłanek do jej otrzymania;

- naruszenie pkt 8.4 Programu poprzez odrzucenie oferty mimo, iż zostały spełnione wymagania do jej uwzględnienia;

- naruszenie art. 6, art. 7a, art. 8 i art. 98 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 – dalej jako kpa) poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, a nadto przez brak dokładnego poinformowania strony o podstawie odrzucenia oferty – organ w swoim stanowisku powołał się na "wątpliwości co do faktycznego utworzenia 50 nowych miejsc opieki" i nie rozstrzygnął ich na korzyść strony, oraz na pismo dyrektora Departamentu Polityki Rodzinnej w Ministerstwie Rodziny i Polityki społecznej z 10 grudnia 2020 r., którego nie przedstawił stronie do wglądu.

W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej czynności i zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W pierwszej kolejności skarżący wykazywał terminowość wniesienia skargi oraz dopuszczalność drogi sądowej.

Co do zarzutów skargi podał, że złożona przez niego oferta spełniała wymagania konkursowe, ponieważ została złożona w terminie, na właściwym, prawidłowo wypełnionym formularzu wraz z wymaganymi załącznikami, z zachowaniem proporcji kosztów dotacji i wkładu własnego, a wskazywana wysokość dotacji na jedno dziecko mieściła się w wymaganym limicie. W jego ocenie nie wystąpiła żadna z przesłanek wykluczenia oferty, co powoduje, że została ona odrzucona w oparciu o inne niż wynikające z Programu przesłanki.

Podniósł, że nieprawdziwe jest twierdzenie organu, że w jednym miejscu ta sama instytucja prowadzi już żłobek i jednocześnie ubiega się o dofinansowanie. Spółka prowadząca żłobek i osoba skarżącego nie są tożsame. Argumentował, że Regulamin Programu nie wyklucza sytuacji, jaka zaistniała w niniejszej sprawie. Nowe miejsce żłobkowe to takie, które w danej instytucji nie istniało w dniu ogłoszenia konkursu. Skarżący w tej dacie nie był podmiotem zarejestrowanym w rejestrze żłobków, zatem liczba prowadzonych przez niego miejsc wynosiła 0.

Zdaniem strony organ nie mógł zastosować pkt 5.4.2 Programu, ponieważ zakończenie zadania polegającego na utworzeniu 50 nowych miejsc opieki następuje z chwilą dokonania wpisu instytucji opieki do rejestru żłobków i klubów dziecięcych zgodnie z art. 28 ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3.Skoro skarżący nie posiadał takiego wpisu na dzień ogłoszenie konkursu ani na dzień złożenia skargi, nie było możliwe zastosowanie wobec niego pkt 5.4.3 Regulaminu.

Nowo utworzona placówka zdaniem skarżącego – miała powstać w lokalu po już funkcjonującym żłobku, co nie stoi w sprzeczności z celem Programu. Stanowisko organu prowadzi do absurdalnego wniosku, że utworzenie żłobka w lokalu sąsiednim byłoby zgodne z celem Programu.

Zarzucił również, że organ nie wskazał punktu Programu, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia, a powstałe wątpliwości rozstrzygnął na niekorzyść strony.

W odpowiedzi na skargę organ domagał się jej oddalenia.

Odnosząc się do przyczyn odrzucenia oferty skarżącego podniósł, że w przypadku złożenia oferty w instytucji już funkcjonującej, w wyniku tworzenia miejsc musi nastąpić zwiększenie liczby miejsc opieki w stosunku do liczby tych miejsc wpisanych do rejestru w dniu ogłoszenia Programu. W lokalizacji wskazanej przez stronę na dzień składania oferty istniała już instytucja opieki. Skarżący nie wykazał, że dokona zwiększenia liczby miejsc opieki o dodatkowe 50, a docelowo będzie wpisane 100 miejsc opieki.

Po raz pierwszy rozpoznając skargę tutejszy Sąd ją odrzucił postanowieniem z 29 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 778/21, jako wniesioną po terminie. Postanowienie to zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczeniem z 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I GZ 116/22, a sprawa przekazana WSA w Gliwicach do ponownego rozpoznania.

W konsekwencji przyjąć należy zarówno dopuszczalność skargi, jak i jej wniesienie z zachowaniem ustawowego terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – dalej jako ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W myśl art. 146 § 1 ppsa, sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Odpowiednie stosowanie tego przepisu oznacza, że podstawą uchylenia aktu jest stwierdzenie, że organ dopuścił się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W myśl art. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1324), minister właściwy do sprawy rodziny może opracować resortowe oraz rządowe programy rozwoju instytucji opieki nad dziećmi w wieku do lat 3 oraz finansowo wspiera te programy. Opracowanie i realizacja programów odbywa się we współpracy z wojewodą.

2. Programy, o których mowa w ust. 1, określają tryb i kryteria wyboru podmiotów korzystających z nich, w szczególności uwzględniając:

1) jakość lub zakres oferowanych usług;

2) zapotrzebowanie na usługi świadczone przez te podmioty;

3) minimalny okres funkcjonowania instytucji lub miejsc opieki dofinansowanych z dotacji budżetu państwa, środków Funduszu Pracy lub środków europejskich;

4) brak instytucji lub miejsc opieki w danej gminie;

5) wywiązywanie się przez podmiot ze zobowiązań, o których mowa odpowiednio w art. 35 ust. 1 lub art. 47a.

To powołane wyżej przepisy stały się podstawą opracowania Resortowego programu rozwoju instytucji opieki nad dziećmi w wieku do lat 3 "MALUCH+" 2021, który to wprowadził kryteria wyboru podmiotów korzystających z tego Programu.

Cel Programu został określony w rozdziale 2, jako zwiększenie dostępności terytorialnej i finansowej miejsc opieki w żłobkach, klubach dziecięcych i u dziennych opiekunów, a także podwyższenie standardów opieki. Wzrost dostępności ma umożliwić łączenie życia zawodowego z rodzinnym i pozwolić na zwiększenie zatrudnienia. Środki wydatkowane w ramach Programu umożliwić mają aktywizację zawodową rodziców, w szczególności będących osobami bezrobotnymi, które dotychczas nie mogły podjąć pracy ze względu na konieczność sprawowania bezpośredniej opieki nad dziećmi do lat 3. Przedmiot Programu wynika z rozdziału 4.1.3 Programu, w myśl którego moduł 3 (ten do którego aplikował skarżący) ma doprowadzić do utworzenia w 2021 r. nowych miejsc w żłobkach lub klubach dziecięcych oraz zapewnienia ich funkcjonowania, przy czym dofinansowaniu może podlegać utworzenie miejsc opieki i ich funkcjonowanie, jak też samo utworzenie miejsc, w tym miejsc dla dzieci niepełnosprawnych lub wymagających opieki.

Konsekwencją tych przepisów jest rozdział 8 - Zasady kwalifikowania ofert. Zgodnie z rozdziałem 8 ust. 1 pkt 7 (8.1.7), oferty muszą spełniać następujące wymagania, w szczególności w przypadku złożenia oferty w module 3 na tworzenie miejsc opieki w instytucji już funkcjonującej – pozytywne przejście weryfikacji danych dotyczących liczby tworzonych miejsc opieki w kontekście liczby miejsc opieki w danej instytucji wpisanych do rejestru żłobków i klubów dziecięcych lub wykazu dziennych opiekunów w dniu ogłoszenia Programu i liczby miejsc opieki wpisanych do ww. rejestru lub wykazu w dniu złożenia oferty konkursowej. Liczba miejsc wpisanych do ww. rejestru lub wykazu w dniu złożenia oferty nie może być mniejsza od liczby miejsc wpisanych do ww. rejestru lub wykazu z dnia ogłoszenia Programu. W wyniku tworzenia miejsc w instytucji już funkcjonującej musi nastąpić zwiększenie liczby miejsc opieki w stosunku do liczby tych miejsc w danej instytucji wpisanych do ww. rejestru lub wykazu w dniu ogłoszenia Programu.

Skarżący w skardze podniósł, że pod tym samym adresem, pod którym zamierza prowadzić żłobek funkcjonuje miejsce opieki o tożsamym profilu dysponujące 50 miejscami. Wskazał jednak, że już funkcjonujący żłobek prowadzony jest przez Spółkę, a nie przez skarżącego jako przedsiębiorcę. Nie dojdzie zatem do tworzenia miejsc opieki w instytucji już funkcjonującej, ponieważ Spółka i skarżący nie są tożsamą instytucją.

Stanowisko to jest niezasadne.

Istotne znaczenie ma wykładnia pojęcia "instytucji opieki nad dziećmi", o której mowa w art. 62 ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 oraz w rozdziale 8 ust. 1 pkt 7 (8.1.7) Programu. Ustawa ani Program nie definiują pojęcia instytucji opieki. W art. 62 ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 ustawodawca rozróżnia instytucję opieki, miejsce opieki i podmiot je prowadzący. Co więcej, wprowadzając w art. 62 ust. 2 ustawy przykładowe kryteria wyboru podmiotów korzystających z programów nakazuje w punkcie 7). brać pod uwagę brak instytucji lub miejsc opieki w danej gminie. Przez instytucję należy zatem rozumieć żłobek lub klub dziecięcy, a przez miejsce opieki – ilość dzieci, którym może być zapewniana opieka w danej instytucji.

Słuszne było zatem postępowanie organu, który powziął wątpliwość co do tego, czy w wyniku zainicjowania działalności przez stronę dojdzie do utworzenia 50 nowych miejsc opieki w już funkcjonującej instytucji – żłobku. Prawidłowo organ w toku rozpatrywania oferty 2 grudnia 2020 r. zwrócił się mailem do strony o potwierdzenie, że w tej samej lokalizacji zostanie utworzonych 50 nowych miejsc opieki, a w konsekwencji liczba miejsc opieki zwiększy się do 100. W odpowiedzi strona podała, że spółka prowadząca żłobek w tej lokalizacji prowadzi rozmowy z właścicielem lokalu zmierzające do rozwiązania umowy najmu. Strona zatem zamierzała przejąć lokal i w oparciu o dofinansowanie z Programu przeprowadzić jego modernizację. Nie było sporu między stronami co do tego, że instytucja opieki w lokalu, w którym zamierzał otworzyć żłobek skarżący już funkcjonowała. Nie było również sporu co do tego, że żłobek prowadzony przez Spółkę dopiero miał zakończyć swoją działalność w przyszłości. Spółka dopiero prowadziła rozmowy zmierzające do rozwiązania umowy najmu. Żłobek prowadzony przez skarżącego miał zostać uruchomiony m.in. dzięki funduszom pochodzącym z Programu. Te okoliczności podał skarżący w piśmie skierowanym do organu w odpowiedzi na pismo z 2 grudnia 2020 r. Skarżący nie wykazał, że utworzy 50 nowych miejsc w instytucji już funkcjonującej, czyli w tym samym żłobku, który już istniał. Istotne znaczenie zaś miała data ogłoszenia Programu, na co już wcześniej wskazano. Gdyby skarżący zamierzał utworzyć miejsca opieki w innej lokalizacji, to de facto otwierałby nową instytucję i nie tworzyłby miejsc opieki w instytucji już funkcjonującej. Z tych względów wymóg zwiększenia liczby miejsc opieki wobec stanu istniejącego w dacie ogłoszenia Programu w instytucji – żłobku już funkcjonującej nie miałby do niego zastosowania. Z tych względów twierdzenia o absurdalności wykładni dokonanej przez organ nie mogą się ostać.

Z uwagi na powyższe nie ma racji skarżący zarzucając naruszenie art. 60, art. 62 ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 w zw. z rozdziałem 6 Programu. Rację ma organ w odpowiedzi na skargę twierdząc, że art. 60 ustawy dotyczy innej kwestii, mianowicie dotacji celowej z budżetu gminy, a nie programu resortowego. Artykuł 62 został już wyżej omówiony.

Jeżeli chodzi o rozdział 6 Programu zatytułowany "Warunki otrzymania i wykorzystania dofinansowania" stwierdzić należy, że nie dotyczy on stanu faktycznego niniejszej sprawy. Rzeczywiście w rozdziale 6 ust. 1 pkt 10 (6.1.10) wprowadzono katalog przesłanek wykluczenia beneficjenta z listy podmiotów zakwalifikowanych do dofinansowania. Jednak owo wykluczenie na podstawie tego przepisu może nastąpić w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek już po umieszczeniu beneficjenta na liście podmiotów zakwalifikowanych do dofinansowania. Skarżący zaś do tego etapu nie dotarł, gdyż jego oferta została odrzucona. W konsekwencji nie został nawet zakwalifikowany do dofinansowania. Z tych względów niezasadny jest drugi zarzut skargi rzekomego rozszerzenia katalogu przyczyn wykluczenia do dofinansowania.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu dotyczącego naruszenia postanowień punktu 8.4 Programu, w ocenie Sądu nie jest on również zasadny. Kryteria wyboru oferty wynikające z rozdziału 8 zostały już wyżej omówione, zatem w tym miejscu komentarza wymagają kwestie proceduralne. W rozdziale 8 ust. 4 (8.4) postanowiono, że oferty, lub załączniki do ofert, które zostały złożone po terminie, nie spełniają wymogów określonych w Programie pozostaną bez rozpatrzenia, natomiast oferty lub załączniki do ofert, które nie zostały skorygowane, uzupełnione lub w stosunku do których nie zostały złożone wyjaśnienia w terminie i w sposób określony przez wojewodę, zostaną odrzucone. Organ przeprowadził procedurę korekty i wyjaśnień do złożonej oferty, do czego zobowiązywał go powołany wyżej punkt 8.4 Programu. Wezwał stronę mailem z 2 grudnia 2020 r. do wykazania, że liczba miejsc opieki zostanie zwiększona, czego skarżący nie uczynił. Organ miał do tego prawo, ponieważ zobowiązywał go do tego omówiony wyżej rozdział 8 ust. 1 pkt 7 (8.1.7). Wobec jednoznacznego brzmienia tego przepisu, że oferty muszą spełniać określone w nim wymagania, Sąd nie ma wątpliwości, że strona temu obowiązkowi nie uczyniła zadość.

Niezasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia przepisów kpa. W uzasadnieniu wydanego w niniejszej sprawie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I GZ 116/22, jakkolwiek dotyczącego kwestii terminowości wniesionej skargi, NSA poczynił istotny wywód dotyczący charakteru procedury wyłonienia kandydatów do dofinansowania. Sąd wskazał, że przyjęta przez ustawodawcę technika legislacyjna polegająca na upoważnieniu organu administracji do określenia w drodze aktu wewnętrznego trybu działania organów stanowi powszechnie przyjęty sposób w sprawach z zakresu rozdziału środków publicznych. Postępowanie w tych sprawach nie nosi znamion jurysdykcyjnego, lecz zaliczane jest do tzw. procedur trzeciej generacji, w ramach których nie dochodzi do stosowania prawa, lecz wyłącznie do oceny złożonych ofert na pozyskanie dofinansowania (zob. J. Barnes, Towards a Third Generation of Administrative Procedure (w:) S. Rose-Ackerman, P. L. Linseth (red.), Comparative Administrative Law, Cheltenham-Northampton 2010, s. 342 i n.). Chociaż w postępowaniach tych - z niewielkimi wyjątkami - nie stosuje się przepisów kpa, w tym unormowanych w tym akcie zasad, to skierowane do jednostki działanie administracji nie może cechować się dowolnością czy arbitralnością. Organy pozostają bowiem związane uregulowaną w art. 7 Konstytucji zasadą legalizmu, wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zaufania jednostki do organów władzy publicznej, relewantnymi przepisami ustaw i innych aktów prawa powszechnie obowiązującego, a ponadto ustanowionymi samodzielnie, ale w wykonaniu tych przepisów regułami postępowania.

Stanowiący delegację ustawową do ogłoszenia Programu art. 62 ust. 2 ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 stanowi, że programy określają tryb i kryteria wyboru podmiotów korzystających z nich. Skoro Program określa tryb wyboru podmiotów, przepisy kpa nie znajdą w sprawie zastosowania. Nie oznacza to jednak, że Sąd nie dokonał oceny czynności przez pryzmat powołanych w cytowanym orzeczeniu NSA zasad legalizmu, zaufania jednostki do organów władzy publicznej, ustawy i poszczególnych omówionych wyżej postanowień Programu. Sąd nie dopatrzył się uchybień, które powodowałyby konieczność podważenia zgodności z prawem zaskarżonej czynności.

Z treści pisma skierowanego do strony wynika jednoznacznie przyczyna powodująca odrzucenie oferty. Owszem, organ nie przywołał numerów rozdziałów, ustępów, czy punktów Programu, które w jego ocenie zostały naruszone, jednak jednoznacznie określił przyczynę odrzucenia oferty, która znajduje oparcie w Programie resortowym. Nie jest wadą pewna niekonsekwencja terminologiczna w piśmie z 23 kwietnia 2021 r. Organ w jednym miejscu pisze o tym, że podjął decyzję o nie kwalifikowaniu oferty, a dalej – że oferta została umieszczona w wykazie ofert odrzuconych. Jest to uchybienie nieistotne, niedyskwalifikujące podjętej czynności. Ostatecznie oferta strony została umieszczona na liście ofert odrzuconych i to jest istota podjętej przez organ czynności.

Organ nie miał również obowiązku zaznajamiania strony z treścią pisma uzyskanego z Ministerstwa. Żaden z przepisów Programu nie obligował organu do jego udostepnienia. Co więcej, treść tego pisma została przytoczona w piśmie kierowanym do strony z 23 kwietnia 2021 r., zatem miała możliwość odnieść się do jego treści.

Odnosząc się zaś do stwierdzenia, że istniejące wątpliwości organu winny zostać rozstrzygnięte na korzyść strony stwierdzić należy, że organ powziął te wątpliwości w trakcie rozpatrywania oferty skarżącego. Zostały one następnie rozwiane odpowiedzią skarżącego z grudnia 2020 r. oraz pismem z Ministerstwa. Na etapie kwalifikowania oferty jako odrzuconej organ już tych wątpliwości nie miał. Istota etapu kwalifikowania ofert przejawia się właśnie w wyjaśnianiu powstałych wątpliwości.

Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.