Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 58/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 92 a, art 72, art. 73, art. 92c
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Dnia 15 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Asesor WSA Małgorzata Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. e.o.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256), art. 4 pkt 22, art. 72, art. 73, art. 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140), lp. 1.6 załącznika nr 3 o transporcie drogowym, art. 50 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r., poz. 646), po rozpoznaniu odwołania P. G. od decyzji Ł. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

Pismem z 10 stycznia 2020 r. Ł. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o zamiarze wszczęcia kontroli w dniu 13 lutego 2020 r. Organ wskazał, że kontrolą zostanie objęty okres od dnia 14 lutego 2019 r. do dnia 13 lutego 2020 r. oraz poinformował stronę, jakie dokumenty na dzień rozpoczęcia kontroli musi ona przygotować. Powyższe zawiadomienie doręczono stronie 21 stycznia 2020 r.

W dniu 13 lutego 2020 r. upoważnieni inspektorzy WITD w Ł. udali się pod adres, pod którym znajduje się siedziba przedsiębiorcy ,,A’’. W siedzibie zastano żonę przedsiębiorcy, która poinformowała, że skarżącego nie ma, poszedł do lekarza. Powyższe potwierdza sporządzona przez upoważnionego inspektora notatka służbowa.

W piśmie z 12 lutego 2020 r. (wpływ do organu - 14 lutego 2020 r.) skarżący zwrócił się do organu z prośbą o przesunięcie terminu wszczęcia kontroli zaplanowanej na dzień 13 lutego 2020 r., gdyż ze względu na chorobę przebywa na zwolnieniu lekarskim od dnia 10 lutego 2020 r. do dnia 10 marca 2020 r. Do pisma przesłano informację z Platformy Usług Elektronicznych dla Klientów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o otrzymaniu zaświadczenia lekarskiego o czasowej niezdolności do pracy.

Wobec powyższego, pismem z 14 lutego 2020 r. organ I instancji zawiadomił stronę o zamiarze wszczęcia kontroli w dniu 5 marca 2020 r. i wyjaśnił, że kontrolą zostanie objęty okres od dnia 6 marca 2019 r. do dnia 5 marca 2020 r. oraz poinformował, jakie dokumenty na dzień rozpoczęcia kontroli musi ona przygotować. Powyższe zawiadomienie doręczono stronie 18 lutego 2020 r.

W dniu 5 marca 2020 r. do organu I instancji wpłynęło datowane na dzień 4 marca 2020r. pismo przedsiębiorcy, w którym zwrócił się z prośbą o przesunięcie terminu wszczęcia kontroli zaplanowanej na dzień 5 marca 2020 r. ze względu na chorobę, z powodu której nie jest w stanie uczestniczyć w czynnościach kontrolnych ani też upoważnić innej osoby do uczestniczenia w ww. kontroli. Przedsiębiorca wyjaśnił, że całą dokumentację w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego prowadzi osobiście. Obecnie ze względu na rehabilitację przebywa poza miejscem zamieszkania, gdzie swoją siedzibę ma przedsiębiorstwo, a planowane opuszczenie oddziału rehabilitacyjnego wyznaczone jest na dzień 12 marca 2020 r. Strona wniosła o wyznaczenie terminu rozpoczęcia kontroli na dzień 16 marca 2020 r. w siedzibie organu. Do ww. pisma strona załączyła wniosek z dnia 5 marca 2020 r. o przeprowadzenie części kontrolnych w siedzibie organu.

Mając na uwadze powyższe, pismem z 13 marca 2020 r. organ I instancji zawiadomił stronę o zamiarze wszczęcia kontroli w dniu 30 marca 2020 r. Powyższe zawiadomienie doręczono stronie w dniu 18 marca 2020 r.

W dniu 16 marca 2020 r., tj. w terminie, o który wnioskował przedsiębiorca jako termin kontroli, skarżący nie stawił się w siedzibie organu I instancji. Podczas telefonicznej rozmowy ustalono kolejny dogodny dla przedsiębiorcy termin na 30 marca 2020 r. oraz podtrzymał stanowisko, że wnosi o przeprowadzenie kontroli w siedzibie ŁWITD. W dniu 30 marca 2020 r. przedsiębiorca nie stawił się w siedzibie organu.

W dniu 8 kwietnia 2020 r. organ I instancji sporządził protokół z czynności nr [...], w którym stwierdził naruszenie przez przedsiębiorcę lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d. (niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części). Natomiast pismem z 10 kwietnia 2020 r. zawiadomił stronę, że w załączeniu przesyła protokół z czynności z 8 kwietnia 2020 r., oraz że zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego zostanie wysłane osobną kopertą. Ww. pismo zostało stronie doręczone w dniu 16 kwietnia 2020 r.

Do akt sprawy włączono sporządzoną 4 maja 2020 r. przez upoważnionego inspektora transportu drogowego notatkę służbową, w której wskazano, że w związku z ogłoszeniem z dniem 14 marca 2020 r. na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 oraz ogłoszeniem w okresie od dnia 20 marca 2020 r. stanu epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-Co V-2 postępowanie nie rozpoczęło się.

Pismem z 25 maja 2020 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w zakresie naruszeń stwierdzonych w protokole czynności z dnia 8 kwietnia 2020 r., tj. lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d.

W dniu [...] r. organ I instancji wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000,00 zł za stwierdzone naruszenie lp. 1.6. załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części.

W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 92a u.t.d. w zw. z art. 15.zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z dnia 2 marca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Strona podniosła, że w okresie od 13 lutego 2020 r. do 8 kwietnia 2020 r. bez swojej winy nie mogła poddać się czynnościom kontrolnym. Pełnomocnik strony wyjaśnił, że od dnia 10 lutego 2020 r. do dnia 10 marca 2020 r. strona przebywała na zwolnieniu lekarskim (o czym zawiadomiła organ kontrolny), a do dnia 12 marca 2020r. na oddziale rehabilitacyjnym. Pełnomocnik strony podniósł, że z uwagi na obawę zarażenia COVID-19 oraz wprowadzony zakaz przemieszczania i opuszczania miejsca zamieszkania z wyjątkiem zaspokajania bieżących niezbędnych potrzeb życiowych przedsiębiorca został unieruchomiony w miejscu zamieszkania. Pełnomocnik zarzucił, że organ kontrolny prowadził kontrolę firmy strony, pomimo że ustawowo zostały zawieszone wszystkie terminy procesowe i prawa materialnego. W ocenie pełnomocnika skarżącego w okresie wprowadzenia stanu zagrożenia epidemicznego, a następnie stanu epidemii obowiązujące zakazy uniemożliwiły przeprowadzenie kontroli przedsiębiorcy.

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu organ powołał treść art. 92 a ust. 1, ust. 5, ust. 7, art. 92b, art. 92 c u.t.d. Ponadto organ wskazał, że w sprawie nie znajdą zastosowania regulacje art. 189a § 2, art. 189 e i art. 189f k.p.a.

Odnośnie naruszenia polegającego na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, tj. lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał, że zgodnie z art. 72 u.t.d., kontrolowany obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności:

1) udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki i oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli;

2) udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających z przeprowadzenia kontroli pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie przedsiębiorstw;

3) umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego;

4) umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli stanowić dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli;

5) umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, oryginału zapisu samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju lub karty kierowcy, oraz gromadzonej przez kontrolowany podmiot wydruków z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, których kontrola będzie dokonywana w siedzibie organu kontroli.

Jednocześnie organ odwołał się do treści art. 73 u.t.d. Ponadto wskazał, że zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, czynności kontrolne wykonuje się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej. Stosownie zaś do art. 50 ust. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców, przedsiębiorca wskazuje na piśmie osobę upoważnioną, o której mowa w ust. 1, w szczególności w czasie swojej nieobecności. Natomiast konsekwencją powyższego jest treść lp. 1.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, która niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 12.000 złotych. Organ stwierdził, że kontrolowany przedsiębiorca nie poddał się kontroli w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą w całości.

Organ odwoławczy po ponownym przeprowadzeniu postępowania, odnośnie możliwości zastosowania podstaw egzoneracyjnych uregulowanych w art. 92c u.t.d. stwierdził, że w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania. Organ podniósł, że strona nie wskazała żadnych faktów, które w jej ocenie uzasadniałyby zastosowanie art. 92c ww. ustawy. GIT wyjaśnił również, że w sprawie nie może znaleźć zastosowania art. 92b u.t.d. Przepis ten może bowiem mieć zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie zostały zaś stwierdzone.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, GIT powołał treść art. 189a § 2 k.p.a. i wskazał, że w sprawie nie znajduje zastosowania ten przepis. Ponadto organ wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Organ stwierdził więc, że reguła kolizyjna wyrażona w art.189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.

Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów zawartych w treści odwołania wyjaśnił także, że strona po raz pierwszy została zawiadomiona w dniu 21 stycznia 2020 r. o zamiarze wszczęcia kontroli w przedsiębiorstwie zaplanowanej na dzień 13 lutego 2020 r. Strona pismem z dnia 12 lutego 2020 r., które wpłynęło do organu w dniu 14 lutego 2020 r. zwróciła się do organu kontrolnego z prośbą o przesunięcie terminu wszczęcia kontroli zaplanowanej na dzień 13 lutego 2020 r. ze względu na chorobę oraz przebywanie na zwolnieniu lekarskim od dnia 10 lutego 2020 r. dnia 10 marca 2020 r.

Organ odwoławczy wskazał, że w przypadku niemożności uczestniczenia w kontroli strona zgodnie z art. 50 ust. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców miała obowiązek wyznaczyć osobę upoważnioną do kontroli. Obowiązek ten wynika bezpośrednio z tego przepisu. Ponadto strona o zamiarze wszczęcia kontroli w dniu 13 lutego 2020 r. została zawiadomiona 21 stycznia 2020 r. Stronie została zatem również zapewniona możliwość zgromadzenia wymaganych dokumentów na dzień planowanego rozpoczęcia kontroli. Nie ma zatem żadnego znaczenia fakt, że przedsiębiorca całą dokumentację dotyczącą wykonywanej działalności gospodarczej osobiście. Odnośnie podnoszonego przez pełnomocnika strony zarzutu, że z uwagi na obawę zarażenia COVID-19 oraz wprowadzony zakaz przemieszczania i opuszczania miejsca zamieszkania z wyjątkiem zaspokajania bieżących niezbędnych potrzeb życiowych przedsiębiorca został unieruchomiony w miejscu zamieszkania, organ odwoławczy wskazał, że z analizy wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że działalność gospodarcza strony na dzień planowanego rozpoczęcia kontroli oraz w całym przywoływanym przez pełnomocnika okresie, tj. od dnia 13 lutego 2020 r. do dnia 8 kwietnia 2020 r. nie była zawieszona ani też przedsiębiorca nie został wykreślony z rejestru, a zatem działalność przebiegała w sposób ciągły i bez zakłóceń. Organ odwoławczy zauważył, że nie do zaakceptowania jest zatem stanowisko strony, według którego nie miała ona możliwości upoważnienia kogokolwiek dla celów przeprowadzenia kontroli.

Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika skarżącego, że zgodnie z art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 zostały zawieszone wszystkie terminy procesowe, organ odwoławczy wskazuje, że organ I instancji nie naruszył ww. przepisu, bowiem zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w zakresie naruszeń stwierdzonych w protokole czynności z 8 kwietnia 2020 r. pismem z dnia 25 maja 2020 r., kiedy ww. artykuł nie obowiązywał. Natomiast nie istniał żaden przepis uniemożliwiający przeprowadzenia kontroli w siedzibie przedsiębiorcy w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

W skardze P. G. zarzucił naruszenie:

1) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. nakazującymi podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz wprowadzającego obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek;

2) art. 15 zzs ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z dnia 2 marca 2020 r.;

3) - art. 92c u.t.d. poprzez nałożenie na stronę kary pieniężnej, w sytuacji gdy z powodu zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć postępowanie nie powinno być wszczęte, a w przypadku wszczęcia winno być umorzone;

4) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy: art. 4 pkt 22, art. 72 i art. 92a u.t.d. oraz lp. 1.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym poprzez bezpodstawne nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 12.000,00 zł.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w sprawie według norm przepisanych,

W ocenie skarżącego kara została nałożona na przedsiębiorcę bezpodstawnie, bowiem podmiot wykonujący przewoź lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Wprowadzony od 14 marca 2020 r. stan zagrożenia epidemicznego, a następnie stan epidemii jest okolicznością, której przedsiębiorca nie mógł przewidzieć. Wprowadzone wówczas zakazy uniemożliwiły przeprowadzenie kontroli przedsiębiorcy, w szczególności stawienie się przedsiębiorcy w siedzibie organu z wymaganą dokumentacją. W związku z powyższym z uwagi na chorobę przedsiębiorcy, jego pobyt w szpitalu, a następnie wprowadzony stan zagrożenia epidemicznego, stan epidemii i zakazy przemieszczania się nie było możliwe przeprowadzenie kontroli przedsiębiorcy w okresie od 13 lutego 2020 roku do 8 kwietnia 2020 r.

Z powyższego wynika, że organ bezpodstawnie wszczął postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Fakt nieprzeprowadzenia kontroli przez Inspektora Transportu Drogowego w okresie od 13 lutego 2020 r. do 8 kwietnia 2020 r. wynikał z obiektywnych przesłanek niezależnych od przedsiębiorcy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 6 października 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.) – dalej u.t.d. oraz ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1292 ze zm. – dalej "u.p.p.").

Zgodnie z treścią art. 92a ust.1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.

W myśl art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć:

1) 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

2) 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

3) 25.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

4) 30.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

5) 40.000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym.

Jak wynika z art. 92 ust. 6 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Zgodnie z załącznikiem nr 3 do u.t.d. lp. 1.6. niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części sankcjonowane jest karą w wysokości 12 000,00 zł.

Trzeba jeszcze przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 72 u.t.d. kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności:

1) udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli;

2) udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających z przeprowadzonej kontroli pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie przedsiębiorstwa;

3) umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego;

4) umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli;

5) umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, oryginału zapisu urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju lub karty kierowcy, oraz gromadzonych przez kontrolowany podmiot wydruków z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, których kontrola będzie dokonywana w siedzibie organu kontroli.

W myśl art. 73 ust. 1 u.t.d. w toku kontroli inspektor może:

1) legitymować kierowców i inne osoby w celu ustalenia tożsamości, jeżeli jest to niezbędne dla potrzeb kontroli;

2) badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli;

3) dokonywać oględzin i zabezpieczać zebrane dowody;

3a) zatrzymać kartę kierowcy w przypadkach, o których mowa w art. 26 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 165/2014, oraz w przypadkach, o których mowa w art. 11 ust. 4 lit. c załącznika do Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 409), zwanej dalej "Umową AETR", kartę przedsiębiorstwa lub tachograf, inny przedmiot lub urządzenie mające niedozwolony wpływ na funkcjonowanie tachografu;

3b) sprawdzać status karty, korzystając z ewidencji karty połączonej z systemem Tachonet, prowadzonej przez podmiot wydający karty, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o tachografach, lub bezpośrednio w systemie Tachonet;

4) przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych;

5) przesłuchiwać kontrolowanego w charakterze strony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla ustaleń kontroli.

Przepisy Rozdziału 5 ustawy – Prawo przedsiębiorców dotyczą kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorców, której mają oni obowiązek się poddać i o której winni być uprzednio zawiadomieni przez organ kontrolujący (art. 45-65 u.p.p.).

Zgodnie z art. 48 u.p.p. organ kontroli zawiadamia przedsiębiorcę o zamiarze wszczęcia kontroli (ust. 1), natomiast kontrolę wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, a jeżeli kontrola nie zostanie wszczęta w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, wszczęcie kontroli wymaga ponownego zawiadomienia (ust. 2).

Stosownie do art. 50 ust. 1 u.p.p. czynności kontrolne wykonuje się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej. Z kolei z art. 50 ust. 3 u.p.p. wynika, że kontrolowany przedsiębiorca jest obowiązany do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności.

Z przepisu zawartego w załączniku nr 3 do u.t.d. lp. 1.6 wynika, że ustawodawca określając naruszenie obowiązków, o jakich mowa w tym przepisie, poprzez użycie zwrotów "niepoddanie się" lub "uniemożliwienie" przeprowadzenia kontroli, odniósł się do zdarzeń przeszłych dokonanych. W przepisie tym przewidziano zatem karę w przypadku, gdy nie doszło do kontroli z powodu niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli przez stronę.

Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy jest bezsporny. Skarżący zawiadomieniem z 10 stycznia 2020 r. poinformowany został o zamiarze wszczęcia kontroli w siedzibie przedsiębiorcy w dniu 13 lutego 2020 r. 13 lutego 2020 r. w siedzibie przedsiębiorcy żona skarżącego wyjaśniła, że skarżący poszedł do lekarza. Następnie skarżący w dniach 14 lutego 2020 r. (data wpływu pisma do organu), 5 marca 2020 r. oraz 16 marca 2020 r. wnioskował o przesunięcie kolejnych terminów kontroli, wskazując dogodne dla siebie terminy - 16 marca 2020 r., czy też 30 marca 2020 r. Pismem z 13 marca 2020 r. organ I instancji zawiadomił stronę o zamiarze wszczęcia kontroli w dniu 30 marca 2020 r. Powyższe zawiadomienie doręczono stronie w dniu 18 marca 2020 r. W dniu 16 marca 2020 r. – w dogodnym dla skarżącego terminie do przeprowadzenia kontroli, nie stawił się w siedzibie organu I instancji. Podczas telefonicznej rozmowy ustalono kolejny pasujący przedsiębiorcy termin kontroli w siedzibie organu na 30 marca 2020 r. W tym dniu skarżący również nie stawił się w siedzibie organu.

Powyższy stan faktyczny stanowił podstawę do wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z załącznika nr 3 do u.t.d. lp. 1.6 za uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli.

W ocenie Sądu wysyłane do skarżącego zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli z 10 stycznia 2020 r., 14 lutego 2020 r., 13 marca 2020 r. precyzyjnie wskazywały termin planowanej kontroli oraz zakres kontroli, czyli przestrzeganie obowiązków i warunków przewozu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 22 u.t.d., jako miejsce rozpoczęcia kontroli wskazano miejsce wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, a następnie ustalono, że kontrola odbędzie się w siedzibie organu. Istotne znaczenie ma również, że 13 lutego 2020 r. (czyli w dniu kontroli) w siedzibie przedsiębiorcy obecna była żona, która wyjaśniła, że skarżący poszedł do lekarza.

Okoliczności powyższe pozostają w sprawie poza sporem.

Zdaniem Sądu, organy prawidłowo uznały, że skarżący w dniach 13 lutego 2020r., 5 marca, 16 marca i 30 marca 2020 r. uniemożliwił przeprowadzenie kontroli, a zatem zgodnie z przywołanymi przepisami prawa materialnego zaistniały podstawy do nałożenia na spółkę kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.

Podkreślenia na wstępie wymaga, że przedsiębiorca, który został prawidłowo zawiadomiony przez właściwy organ o zamiarze wszczęcia kontroli, jest obowiązany do umożliwienia przeprowadzenia kontroli we wskazanym przez ten organ w zawiadomieniu zakresie, miejscu i czasie.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący - zgodnie z wymogami określonymi w przepisach ustawy – Prawo przedsiębiorców oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - zwanej dalej k.p.a.) - został prawidłowo zawiadomiony w dniu 21 stycznia 2020 r. o zamiarze wszczęcia przez Inspekcję Transportu Drogowego w dniu 13 lutego 2020 r. kontroli w siedzibie w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 u.t.d., w tym także warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w zakresie dysponowania baza eksploatacyjną, za okres od 14 lutego 2019 r. do 13 lutego 2020 r. (akta admin.). Jednocześnie w zawiadomieniu wskazano wykaz dokumentów, jakie kontrolowany przedsiębiorca obowiązany jest przygotować na dzień rozpoczęcia kontroli.

Mając powyższe na uwadze nie ulega więc wątpliwości, że skarżący zobowiązany był - stosownie do art. 72 u.t.d. - umożliwić upoważnionym do przeprowadzenia ww. kontroli inspektorom transportu drogowego dokonanie w dniu 13 lutego 2020 r. czynności kontrolnych.

Bezspornym w sprawie jest także, że 13 lutego 2020 r. organ podjął próbę przeprowadzenia kontroli, jednak kontrola ta nie doszła do skutku, bowiem w siedzibie przedsiębiorstwa nie zastano ani przedsiębiorcy, ani też osoby wskazanej na piśmie (osoby upoważnionej) przez przedsiębiorcę na czas jego nieobecności, do wykonania przez kontrolujących czynności kontrolnych w obecności tej osoby.

W opisanej sytuacji nie ulega więc wątpliwości, że w sprawie nie został przez skarżącego dopełniony obowiązek umożliwienia przeprowadzenia kontroli w całości, którego naruszenie zagrożone jest karą pieniężną określoną w lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d.

Kolejne podejmowane przez organy próby przeprowadzenia kontroli również nie odniosły zamierzonego rezultatu.

Podkreślenia wymaga, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy podmiotu wykonującego transport drogowy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Odpowiedzialność ta zbliżona jest zatem do odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka, choć nie ma charakteru nieograniczonego, gdyż przepisy przewidują możliwość odstąpienia od nałożenia kary w sytuacjach określonych w art. 92b ust. 1 i 92c ust. 1 u.t.d. Wykazanie jednak okoliczności wskazanych w tych przepisach ciąży na osobie chcącej uwolnić się od odpowiedzialności, dlatego – co należy podkreślić - nie jest obowiązkiem organu prowadzenie w tym zakresie z urzędu postępowania (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 451/14, LEX nr 1513322).

Stosownie do art. 92c ust. 1 u.t.d. (bowiem art. 92b ust. 1 u.t.d. z uwagi na charakter naruszenia nie znajdował zastosowania w sprawie), nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Podkreślić w tym miejscu należy, że przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. wskazuje okoliczności egzoneracyjne, które stanowią podstawę dla uwolnienia się przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie przepisu ustawy o transporcie drogowym lub odpowiedniego przepisu prawa unijnego, jednak nie określa bliżej ich charakteru prawnego. Utrwalony jest w piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że istotną przesłanką dla uwolnienia się przedsiębiorcy od odpowiedzialności za delikt administracyjny, jest wykazanie należytej staranności, a w szczególności wywiedzenie, że pomimo takiego wzorca postępowania zdarzenia będącego przyczyną naruszenia prawa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec. O ile w stosunkach danego rodzaju, przepis prawa administracyjnego nie określa konkretnych działań, jakie powinien podjąć przedsiębiorca w ramach swojej działalności, należałoby odwołać się do kryteriów należytej staranności wypracowanych na gruncie prawa cywilnego, mając w szczególności na uwadze zawodowy charakter działalności przedsiębiorcy (art. 355 § 2 k.c.). Staranność można określić zespołem pozytywnych cech, jak przykładowo: pilność, sumienność, rozsądek, ostrożność, zapobiegliwość, dbałość o osiągnięcie zamierzonego celu, przezorność, rozwaga (por. A. Rzetecka-Gil, komentarz do art. 355 k.c. - LEX/el 2011). Miernik należytej staranności ma charakter obiektywny (abstrakcyjny). Dlatego zachowanie przedsiębiorcy powinno być oceniane przy uwzględnieniu cech danego rodzaju działalności gospodarczej, nie zaś pod kątem indywidualnych cech danego przedsiębiorcy. Wykroczenie przeciwko wymogowi należytej staranności, jeżeli prowadzi to do naruszenia prawa mającego postać deliktu administracyjnego, jest zawsze przejawem winy przedsiębiorcy i tym samym wyklucza możliwość powołania się na przepis art. 92c u.t.d. (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 214/12, LEX nr 1337124).

W ocenie Sądu – wbrew twierdzeniom podniesionym w skardze - organy w sposób prawidłowy zebrały, a następnie oceniły zebrany materiał dowodowy stwierdzając, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący nie wykazał, by zaistniały okoliczności egzoneracyjne, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zwalniające skarżącego z poniesienia odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązku umożliwienia przeprowadzenia kontroli przez inspektorów transportu drogowego.

Okoliczności takiej z całą pewnością w stanie faktycznym sprawy nie może stanowić przebywanie przez skarżącego na zwolnieniu lekarskim w okresie 10 lutego 2020 r. do 10 marca 2020 r. Skarżący sam bowiem wnioskował o wyznaczenie terminu na 16 marca 2020 r., a następnie na 30 marca 2020 r. i również tych terminów nie dotrzymał. Sam bowiem fakt związanej ze stanem zdrowia nieobecności osoby zarządzającej nie zwalniał skarżącego jako przedsiębiorcy z obowiązku poddania się planowanej kontroli. Skarżący miał bowiem obowiązek takiego zorganizowania pracy w prowadzonej firmie, aby kontrola mogła się odbyć w określonym terminie. Podkreślić bowiem trzeba, że skarżący wiedzę o zamiarze kontroli uzyskał już 21 stycznia 2020 r., a zatem z dostatecznym wyprzedzeniem czasowym, aby móc przygotować się do planowanej kontroli, a także by "znaleźć" i wyznaczyć osobę zaufaną i zorientowaną w kwestiach planowanej kontroli, tak by osoba ta mogła – w sytuacji ewentualnej jego nieobecności - reprezentować go w czasie tej kontroli, stosownie do art. 50 ust. 3 w zw. z ust. 1 u.p.p. O treści powyższego przepisu skarżący został powiadomiony już w pierwszym "Zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli" z dnia 10 stycznia 2020 r. Jednakże pomimo ciążącego na przedsiębiorcy obowiązku wskazania na piśmie osoby upoważnionej do obecności w czasie kontroli, z uwagi na jego nieobecność, nie uczynił tego, natomiast składał prośby o przesunięcie terminu jej przeprowadzenia.

Jednocześnie zauważyć należy, że skoro skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie kontroli w siedzibie organu, to znając wykaz żądanych przez organ dokumentów powinien dostarczyć je do siedziby organu. Należy w tym miejscu podkreślić, że każdy podmiot gospodarczy działający z należytą starannością (a więc zapobiegliwie, z rozwagą) powinien tak zorganizować swoją działalność, by w określonej "sytuacji kryzysowej" mogła ona przebiegać w sposób ciągły i bez zakłóceń. Przyjęcie stanowiska przeciwnego mogłoby prowadzić do całkowitego sparaliżowania możliwości przeprowadzenia u danego przedsiębiorcy każdej kontroli, w sytuacji gdy przedsiębiorca za każdym razem w dniu wyznaczonej kontroli przedkładałby zwolnienie lekarskie swoje, czy też osoby przez niego wyznaczonej na podstawie art. 50 ust. 3 u.p.p. (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 72/15, LEX nr 1786476).

Sąd podzielił stanowisko organu, że zaistniałe w sprawie okoliczności (tj. choroba i przebywanie na zwolnieniu lekarskim), nie mogły świadczyć o tym, że w sprawie istniała "nieprzezwyciężalna" przeszkoda do wyznaczenia osoby reprezentującej stronę w czasie jego absencji chorobowej podczas prowadzenia czynności kontrolnych.

Znaczenie ma również, że skarżący sam w piśmie z 4 marca 2020 r. (k. 34 akt admin.) wniósł o przeprowadzenie kontroli po opuszczeniu oddziału rehabilitacyjnego, tj. po 12 marca 2020 r., wskazując dzień 16 marca 2020 r. w siedzibie organu. Termin ten przez stronę również nie został zachowany i jak już powyżej zaznaczono, w kolejnym terminie, tj. 30 marca 2020 r. skarżący również nie stawił się w celu przeprowadzenia kontroli.

Biorąc powyższe pod uwagę organy, w ocenie Sądu, w sposób prawidłowy i znajdujący oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, przyjęły, że zachowanie skarżącego dowodzi, że przeprowadzenie planowanej kontroli zostało uniemożliwione. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie dołożyła należytej staranności, by zapewnić możliwość przeprowadzenia skutecznej kontroli przez pracowników organu. Do wykazanych w trakcie postępowania naruszeń przepisów ustawy doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca, jako podmiot profesjonalny powinien był przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że orzekające w sprawie organy obu instancji oparły swoje decyzje na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i prawidłowo zastosowały art. 92a u.t.d. w zw. lp. 1.6 załącznika nr 3 do tej ustawy uznając, że skarżący nie poddał się kontroli uniemożliwiając jej przeprowadzenie, przez co naruszył obowiązki związane z wykonywaniem transportu drogowego.

Wobec powyższego Sąd nie podzielił argumentów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a., bowiem postępowanie przeprowadzone zostało prawidłowo, organ wyczerpująco zebrał materiał dowodowy, co znalazło swoje odzwierciedlenie w treści decyzji, spełniającej wymogi z art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd uznał również za niezasadny zarzut naruszenia art. 15 zzs ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), dalej "ustawa COVID-19". Stosownie do treści art. 15 zzs ust. 1 w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w:

1) postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych,

2) postępowaniach egzekucyjnych,

3) postępowaniach karnych,

4) postępowaniach karnych skarbowych,

5) postępowaniach w sprawach o wykroczenia,

6) postępowaniach administracyjnych,

7) postępowaniach i kontrolach prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa,

8) kontrolach celno-skarbowych,

9) postępowaniach w sprawach, o których mowa w art. 15f ust. 9 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 847 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 284),

10) innych postępowaniach prowadzonych na podstawie ustaw

- nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.

Powyższy przepis wszedł w życie 31 marca 2020 r. na mocy ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych usta (Dz. U. z 2020 r., poz. 568) – dalej ustawa COVID-19. Natomiast uchylony został z dniem 16 maja 2020 r. na mocy art. 46 pkt 20, w związku z art. 76 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875). Zgodnie z art. 68 ust. 7 ww. ustawy z dnia 14 maja 2020 r. terminy, o których mowa w art. 15zzs ust. 1 ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs ust. 1 tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy.

Jednocześnie wskazać należy, że stan zagrożenia epidemicznego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. obowiązywał w Polsce od dnia 14 marca 2020 r., zaś stan epidemii zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii od dnia 20 marca 2020 r. Skoro zatem od 14 marca 2020 r. istniał stan zagrożenia epidemicznego, to wykładania językowa przepisów dotyczących zawieszenia i wstrzymania biegu terminów prowadzi do wniosku, że mają one charakter retroaktywny - działają wstecz, regulują bowiem zdarzenia sprzed wejścia ich w życie.

Pomimo powyższego, zdaniem Sądu, nie można jednak podzielić zarzutu skargi, że powołany art. 15 zzs ust. 1 ustawy COVID-19 miał zastosowanie w rozpoznawanej sprawie i uniemożliwiał przeprowadzenie kontroli przedsiębiorcy. Zawiadomienie o wszczęciu kontroli skarżący otrzymał bowiem już 21 stycznia 2020 r., następne 18 lutego 2020 r., a więc przed ogłoszeniem stan zagrożenia epidemicznego w Polsce, tj. przed 14 marca 2020 r. Ponadto istotne znaczenie ma to, że powołany powyżej przepis dotyczy wyłącznie kontroli prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (pkt 7) oraz kontroli celno-skarbowych (pkt 8). Tymczasem kontrola w rozpoznawanej sprawie została przeprowadzona na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym (art. 50 pkt 1, art. 68 ust. 1, art. 84 ust. 1, art. 85 ust. 2 oraz art. 86 ust. 1 ustawy) i nie została wskazana w powołanym art. 15 zzs ust. 1 ustawy COVID-19.

Jednocześnie zauważyć należy, że ustawodawca w ustawie COVID-19 wprowadził nowe regulacje dotyczące przepisów ustawy o transporcie drogowym np. w zakresie art. 39a ust. 1 pkt 6, art. 39d ust. 2, art. 39f, art. 39j, art. 39k i art. 39l ust. 1 pkt 1 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Wskazać też należy, że nowa regulacja została wprowadzona w art. 56 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie bowiem z ww. przepisem, w ustawie z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1180) w art. 6 wyrazy "3 miesięcy" zastąpiono wyrazami "9 miesięcy" (dotyczy to obowiązku uzyskania licencji pośrednictwa w przewozie osób).

Sąd wskazując na powyższe stwierdza, że zmiany wprowadzone ustawą COVID-19 (również jej nowelizacją) do materialnego prawa administracyjnego, w tym wypadku do ustawy o transporcie drogowym, nie dotyczącą przepisów w zakresie przeprowadzania czynności kontrolnych u przedsiębiorcy na podstawie ustawy o transporcie drogowym. Zatem niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 15zzs.

Ponadto stwierdzić należy, że rację ma organ, iż nie naruszył art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, bowiem zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w zakresie naruszeń stwierdzonych w protokole czynności z 8 kwietnia 2020 r. pismem z dnia 25 maja 2020 r., kiedy ww. artykuł już nie obowiązywał.

Reasumując stwierdzić należy, że ustalony w sprawie stan faktyczny, wyczerpał dyspozycję przywołanych powyżej przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę do wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), dalej "ustawa COVID-19". Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19, orzekł jak w sentencji wyroku.

E.G.