Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 273/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 138 par. 1 pkt 2, art. 105 par. 1, art. 155
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 41 ust. 3
journal: Dz.U. 1990 nr 30 poz 179
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Janusz Walawski, Protokolant referent stażysta Monika Duma-Szymczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2018 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji o zwolnieniu ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. wydaną na postawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), po rozpatrzeniu odwołania S. Z. uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w całości i umorzył w całości postępowanie pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż Komendant Wojewódzki Policji w O. decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] odmówił zmiany decyzji ostatecznej nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] maja 2005 r., utrzymującej w mocy decyzję – rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w O. z dnia [...] marca 2005 r. o zwolnieniu ze służby w Policji, w zakresie posiadanego przez niego dodatku służbowego i dodatków za opiekę nad dwoma psami służbowymi.

Do Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. wpłynęło pismo Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Pani I. A., stanowiące podjętą przez nią w trybie art. 20 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz. U. z 1996 r. Nr 33, poz. 350 z późn. zm.) interwencję w sprawie S. Z. Do przedmiotowego pisma został dołączony wniosek wyżej wymienionego z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie zmiany w trybie art. 155 k.p.a. rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w O. z dnia [...] marca 2005 r. o zwolnieniu ze służby w Policji, w części dotyczącej posiadanego dodatku służbowego i dodatków za opiekę nad dwoma psami służbowymi.

Organ dokonał kwerendy akt osobowych S. Z. i sporządził kserokopie niezbędnych materiałów i dołączył do akt postępowania administracyjnego.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. poinformowano S. Z. o prowadzonym postępowaniu w związku ze złożonym wnioskiem o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w O. z dnia [...] marca 2005 r. oraz pouczono o przysługujących uprawnieniach jako strony postępowania administracyjnego.

W dniu [...] września 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w O. wydał decyzję nr [...], w której odmówił zmiany w trybie art. 155 k.p.a. decyzji ostatecznej nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] maja 2005 r. utrzymującej w mocy decyzję – rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w O. z dnia [...] marca 2005 r. o zwolnieniu S. Z. ze służby w Policji, w zakresie posiadanego dodatku służbowego i dodatków za opiekę nad dwoma psami służbowymi.

Pismem z dnia [...] września 2017 r. poinformowano Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Panią I. A. o sposobie załatwienia tej sprawy.

W dniu [...] października 2017 r. w ustawowym terminie, S. Z. wniósł odwołanie od wyżej wymienionej decyzji. Skarżący wniósł o jej uchylenie i zmianę poprzez uznanie jego wniosku w całości, bądź o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu odwołania wyjaśnił, że decyzja wydana przez organ I instancji jest błędna, zaś jej uzasadnienie świadczy o tym, że organ ten nie poprzedził wydania tej decyzji stosowanym postępowaniem. W sprawie należało zbadać, czy słuszny interes strony przemawia za zmianą tej decyzji. W ocenie S. Z. działania Komendanta Miejskiego Policji w O. nacechowane były dużą niechęcią do skarżącego, o czym świadczy "ekspresowy" tryb zwolnienia odwołującego się ze służby w Policji i pozbawienie go dodatku z tytułu opieki nad psami służbowymi. W dniu [...] marca 2005 r. skarżący złożył raport o zwolnienie ze służby z dniem [...] marca 2005 r. W dniu [...] marca 2005 r. Komendant Miejski Policji w O. ustalił datę zwolnienia na dzień [...] marca 2005 r. i jednocześnie odmówił uwzględnienia wniosku o cofnięcie raportu w sprawie zgłoszenia wystąpienia ze służby w Policji. Zdaniem S. Z. rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2005 r. zmieniono brzmienie rozkazu dotyczącego mianowania go na stanowisko asystenta Sekcji [...] Komendy Miejskiej Policji w O. i przyznano wyżej wymienionemu dodatek w wysokości 20% za opiekę nad psami służbowymi. W dniu [...] marca 2005 r. Komendant Miejski Policji w O. wstrzymał ten dodatek z uwagi na fakt, że jak podnosi skarżący, "rzekomo" wybrakowano psy służbowe, za które przyznano mu dodatek z dniem [...] marca 2005 r. i przekazano je nieodpłatnie na jego rzecz. Z ustaleń śledztwa sygn. akt [...] wynika jednak, że w rozkazie tym poświadczono nieprawdę.

Psy służbowe nie zostały bowiem przekazane skarżącemu, ale zbyte osobom trzecim. Wątpliwości, zdaniem odwołującego się, budzi także fakt brakowania psów służbowych w jeden dzień po złożeniu przez niego raportu o zwolnienie ze służby w Policji. Skarżący podważał także okoliczności wskazane przez organ I instancji zawarte w uzasadnieniu wydanej decyzji odnoszące się do wartości dowodowej rozpytań. Dowodem w postępowaniu administracyjnym, jego zdaniem, może być każda okoliczność, na podstawie której można ustalić stan faktyczny, a jeśli budzą one wątpliwości, ze względu na fakt, iż zostały utrwalone w notatkach policyjnych, nic nie stoi na przeszkodzie w przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadka. Zaniechanie tej czynności może świadczyć wyłącznie o braku wątpliwości co do prawdziwości stwierdzonych faktów przez organ. Przedstawione okoliczności świadczą o celowym działaniu Komendanta Miejskiego Policji w O. na szkodę S. Z. i w tym kontekście, zdaniem skarżącego, należy ocenić uzasadniony interes strony do zmiany prawomocnej decyzji. Zmiana taka, jego zdaniem, stanowiłaby naprawienie krzywdy spowodowanej przez złośliwe działanie kierownika jednostki, w której pełnił on służbę.

Na wstępie organ odwoławczy wskazał, iż jest obowiązany do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji organu I instancji zarówno z punktu widzenia legalności, jak i celowości.

KGP stwierdził, że decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji stanowi z pewnością decyzję, na mocy której strona nabyła prawa – w rozumieniu przepisów k.p.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Komendant Wojewódzki Policji w O. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2005 r., utrzymującą w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w O. z dnia [...] marca 2005 r., na podstawie obowiązujących przepisów prawa ukształtował sytuację prawną strony. Sprawa zwolnienia ze służby dotyczy bowiem całkowitej zmiany dotychczasowego statusu prawnego funkcjonariusza – policjanta jako obywatela, pozbawiając go przynależności do określonej grupy zawodowej, zwalniając z określonych obowiązków, pozbawiając określonych uprawnień zewnętrznych, a umożliwiając uzyskanie innych (uprawnienia emerytalne).

W toku postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a., które to postępowanie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, właściwy organ nie ma uprawnienia do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, ale do zweryfikowania wydanej już decyzji ostatecznej tylko z jednego punktu widzenia, tj. czy za jej zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony i czy ewentualnemu uchyleniu bądź zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne.

Jednocześnie zgoda strony jest jednym z wymienionych warunków dopuszczalności uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji, na mocy której strona nabyła prawo. Zgody tej nie można domniemywać, a więc musi być ona wyrażona wprost.

W przedmiotowej sprawie taka zgoda została przez zainteresowanego wyrażona w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r., poprzez wskazanie, że wnosi on o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. decyzji ostatecznej nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] maja 2005 r. utrzymującej w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w O. z dnia [...] marca 2005 r. o zwolnieniu ze służby w Policji w części dotyczącej dodatku z tytułu sprawowania opieki nad dwoma psami służbowymi oraz dodatku służbowego, a także w treści odwołania z dnia [...] października 2017 r., w którym skarżący żąda uchylenia decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] września 2017 r. odmawiającego zmiany w trybie art. 155 k.p.a. decyzji ostatecznej nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] maja 2005 r. utrzymującej w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w O. z dnia [...] marca 2005 r.

Odnosząc się natomiast do kolejnej z wymienionych wyżej przesłanek, tj. "(...) jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu (...)" organ wskazał, że w ustawie o Policji nie ma generalnego wyłączenia stosowania art. 155 k.p.a. w odniesieniu do ostatecznych decyzji administracyjnych wydanych na jej podstawie. Należy zatem przyjąć, że w stosunku do decyzji administracyjnych wynikających ze stosunku służbowego policjantów, regulowanych przepisami ustawy o Policji, nie jest in genere wyłączona dopuszczalność zmiany lub uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej w trybie określonym w art. 155 k.p.a.

Przeszkodą jednak do weryfikacji decyzji w trybie art. 155 k.p.a. może być brak podstaw prawnych w odpowiednich przepisach prawa materialnego dla żądanego przez stronę sposobu i zakresu modyfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej. Norma prawna wyrażona w art. 155 k.p.a. stanowi bowiem wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej, zatem zmiana lub uchylenie decyzji w tym trybie powinny nastąpić jedynie w szczególnych sytuacjach. Przyjęcie natomiast odmiennej interpretacji danego przepisu prowadzi do nadużycia tak ze strony organu administracji publicznej, jak i strony postępowania.

Rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji załatwia sprawę co do istoty w zakresie zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby w tej formacji. Jest to jedyna kwestia objęta treścią przedmiotowej decyzji administracyjnej, w rozumieniu art. 1 k.p.a. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji granicę sprawy administracyjnej precyzyjnie wytycza treść powołanego wyżej przepisu. Rozkaz ten nie stanowi decyzji, na mocy której przyznaje się policjantowi dodatek służbowy czy dodatek za opiekę nad psem służbowym. Tym bardziej decyzja ta nie może zmieniać albo odmawiać przyznania jakichkolwiek składników uposażenia. Organ administracyjny w treści rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji informuje jedynie, że indywidualnie oznaczonemu funkcjonariuszowi Policji, zajmującemu konkretne stanowisko służbowe, przysługuje określone uposażenie wraz z przyznanymi dodatkami, w tym dodatek z tytułu opieki nad psem służbowym. Rozkaz ten nie przyznaje ani nie modyfikuje tych elementów stosunku służbowego. Rozstrzyga wyłącznie kwestie rozwiązania więzi prawnej pomiędzy nim a podmiotem zatrudniającym. Jak słusznie wskazuje judykatura "Skoro zatem omawiany rozkaz personalny rozstrzyga wyłącznie kwestie zwolnienia skarżącego ze służby, zaś w części dotyczącej wysokości dodatku służbowego nie stanowi decyzji administracyjnej i nie rozstrzyga sprawy tego dodatku, a jedynie informuje o jego wysokości, to organ w sytuacji złożenia wniosku w trybie art. 155 k.p.a. winien umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 k.p.a. uznając, że postępowanie w tej materii jest bezprzedmiotowe".

Wskazanie w rozkazie personalnym o zwolnieniu policjanta ze służby takich danych jak wysokość dodatku, mnożnika dla jego grupy zaszeregowania ma charakter wyłącznie informacyjny i nie kształtuje w tym zakresie na nowo praw i obowiązków funkcjonariusza. Okoliczności te są ustalone na podstawie innych wcześniejszych aktów prawnych. Stąd też strona może dochodzić, należnych jej zdaniem świadczeń, ale nie w ramach tego postępowania.

Zdaniem organu istotne w omawianym przypadku jest to, że przedmiotem decyzji administracyjnej było zwolnienie ze służby w Policji. Elementy wskazane w rozkazie personalnym o zwolnieniu, takie jak: dodatki do uposażenia, w tym dodatek za opiekę nad psami służbowymi nie kształtowały praw i obowiązków adresata tej decyzji. Zostały one ukształtowane mocą uprzednio wydanych decyzji przyznających, zmieniających albo stwierdzających ich utratę. Rozkaz personalny w sprawie zwolnienia ze służby w Policji nie powodował żadnej zmiany w tym zakresie, co oznacza, iż w odniesieniu do składników uposażenia nie indywidualizował praw i obowiązków w stosunku do konkretnego adresata.

Przedmiot postępowania to inaczej sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 k.p.a. Granice sprawy dotyczącej rozwiązania stosunku służbowego wytycza każda podstawa upoważniająca organ do zwolnienia policjanta ze służby w Policji, zawarta w treści art. 41 ustawy o Policji. W tym przypadku jest nią art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Decyzja merytoryczna podejmowana jest przez organ wyłącznie w tych granicach. Skoro było nim wyłącznie zwolnienie ze służby w Policji, to a contrario nie mogło nim być przyznanie, zmiana lub wstrzymanie dodatków do uposażenia. Wskazany przez skarżącego element rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji, tj. dodatek z tytułu sprawowania opieki nad psami służbowymi oraz dodatek służbowy znajduje się poza zakresem postępowania prowadzonego z urzędu, a tym samym decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji.

Zatem organ odwoławczy nie może w niniejszym postępowaniu odnieść się merytorycznie do okoliczności podniesionych w złożonym przez stronę odwołaniu, bowiem elementy wskazane przez skarżącego nie stanowią o istocie rozstrzygnięcia, a tym samym nie stanowią przedmiotu wydanego rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji.

Celem każdego postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją co do istoty. Decyzja merytoryczna powinna zatem konkretyzować prawa i obowiązki wynikające z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. W tym przypadku celu tego nie sposób osiągnąć, z uwagi na trwałą przeszkodę niwecząca dotychczasowe wyniki postępowania. Przedmiotowe umorzenie zamyka więc drogę do konkretyzacji wspomnianych praw i obowiązków i kończy bieg tego postępowania. Załatwia tym samym tę sprawę "w inny sposób", w rozumieniu art. 104 § 2 k.p.a.

Ustalenie bezprzedmiotowości postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., obliguje organ administracyjny do jego umorzenia. Jak wskazuje bowiem doktryna ustalenie istnienia tej przesłanki stwarza obowiązek zakończenia postępowania w danej instancji przez jego umorzenie, ponieważ nie będzie wtedy podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty.

W przypadku wydania decyzji merytorycznej uwzględniającej żądanie strony w zakresie zmiany decyzji administracyjnej w trybie art. 155 k.p.a., odnosiłaby się ona do nieistniejącego przedmiotu (nieobjętego przedmiotem decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji i rozstrzygniętego inną decyzją w odrębnym postępowaniu, tj. decyzją przyznającą, ustalającą, zmieniającą lub wstrzymującą odpowiedni dodatek służbowy). Decyzja taka sama byłby obciążona wadą kwalifikowaną (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) i wymagałaby usunięcia jej z obrotu prawnego.

Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych w odpowiednich przepisach prawa materialnego dla żądanego przez stronę sposobu i zakresu modyfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej. W konsekwencji brak było podstaw do wszczęcia postępowania w przedmiocie zmiany decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji w żądanym przez niego zakresie.

S. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...].

Zdaniem skarżącego organ naruszył przepisy prawa procesowego poprzez przedwczesne umorzenie postępowania administracyjnego, przed rozważeniem wszystkich okoliczności sprawy. Brak było rozważenia, czy rozkaz Komendanta Miejskiego Policji w O. z [...] marca 2005 r. nie zawiera elementów, które wyłączają ją z obrotu prawnego jako decyzję nieistniejącą.

Organ dopuścił się również naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że rozkaz personalny, w którym wskazano dane dotyczące wysokości dodatku, mnożnika dla grupy zaszeregowania policjanta nie kształtuje praw i obowiązków funkcjonariusza. Prawidłowa analiza przepisów prowadzi do wniosku, że przedmiotowy rozkaz personalny miał wpływ na ustalenie wysokości świadczenia emerytalnego, a co za tym idzie ma zasadniczy wpływ na jego uprawnienia.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi.

Zdaniem skarżącego nie jest prawdą, że wymienione w rozkazie personalnym o zwolnieniu ze służby dane dotyczące uposażenia strony nie kształtowały jego praw. Przeciwnie, na podstawie tego rozkazu ustalono wysokość jego świadczenia emerytalnego. Nawet w przypadku gdy podstawą wskazania w przedmiotowym rozkazie danych dotyczących uposażenia były inne akty prawne, to samo powtórzenie błędnych decyzji stanowi ukształtowanie na nowo praw funkcjonariusza, gdyż organ emerytalny korzystał z przedmiotowej decyzji. Rozważania na temat zakresu stosowania art. 41 ustawy o Policji są, zdaniem skarżącego, bezprzedmiotowe. W rozkazie tym zawarto dane, które były podstawą uzyskania określonych uprawnień przez stronę, uznać zatem należy, że umorzenie postępowania jest niezasadne.

Przedmiotowy rozkaz zawiera także szereg nieprawdziwych danych oraz błędnie interpretuje przepis art. 106 ustawy o Policji.

Prawidłowa interpretacja art. 106 ustawy o Policji winna skutkować uznaniem, że do podstawy wymiaru wysokości świadczenia emerytalnego należy dodać również wskazane dodatki. Organy administracji państwowej, w szczególności organy Policji, winny stać na straży praworządności i przestrzegać porządku prawnego, a co za tym idzie z urzędu badać, czy dana decyzja me zawiera błędów dyskwalifikujących ją w obrocie prawnym.

W marcu 2005 r. S. Z. znajdował się na zwolnieniu lekarskim wystawionym przez lekarza psychiatrę. Wobec tego nie sposób oprzeć się wrażeniu, że Komendant Miejski Policji w O. wykorzystał fakt załamania psychicznego skarżącego i zwolnił go ze służby, pozbawiając go dodatków podwyższających świadczenie emerytalne.

W treści odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1369), dalej: P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

W ocenie Sądu skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot sądowej kontroli w niniejszej sprawie stanowi rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. wydany w sprawie, której przedmiotem jest odmowa zmiany w trybie art. 155 k.p.a. decyzji ostatecznej nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] maja 2005 r. utrzymującej w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w O. z dnia [...] marca 2005 r. zwalniający skarżącego ze służby w Policji w zakresie posiadanego przez skarżącego dodatku służbowego i dodatków za opiekę nad dwoma psami służbowymi. Wskazaną decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. Komendant Główny Policji uchylił decyzję organu I instancji i umorzył w całości postępowanie pierwszej instancji.

Podstawę procesową takiego rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 155 k.p.a. oraz w związku z art. 105 § 1 k.p.a. Organ przyjął bowiem, iż w sprawie wystąpiła bezprzedmiotowość postepowania, gdyż żądanie wydania – w trybie art. 155 k.p.a. – decyzji merytorycznej odnosiło się do nieistniejącego przedmiotu nieobjętego zakresem rozstrzygnięcia decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji i rozstrzygniętego inną decyzją w odrębnym postepowaniu. Innymi słowy organ odwoławczy przyjął, iż nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania w przedmiocie zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. wobec tej części decyzji, która nie stanowi jej merytorycznego rozstrzygnięcia, a jedynie informację o przysługujących zwolnionemu funkcjonariuszowi dodatkach służbowych.

Rozstrzygając niniejszą sprawę, przypomnieć należy, iż kwestie obligatoryjnych elementów jakie powinna posiadać decyzja o zwolnieniu ze służby w Policji regulował § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw, obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151 poz. 1261). Ten akt prawny uchylony został z dniem 20 czerwca 2013 r., ma on jednak zastosowanie w sprawie z uwagi na datę wydania decyzji nr [...].

Zgodnie z przepisem § 22 ust. 1 tego rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] maja 2005 r. (data wydania decyzji nr [...]), rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby powinien w szczególności zawierać:

1. oznaczenie przełożonego właściwego w sprawach osobowych,

2. datę wydania rozkazu personalnego,

3. podstawę prawną i datę zwolnienia,

4. stopień policyjny, nazwisko i imię policjanta, imię ojca oraz numer identyfikacyjny,

5. charakter pełnionej służby (kandydacka, kontraktowa, przygotowawcza lub stała),

6. nazwę i kod stanowiska służbowego oraz nazwę jednostki organizacyjnej Policji,

7. grupę zaszeregowania ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego oraz przyznane dodatki do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, jeżeli mają one charakter uznaniowy,

8. termin rozliczenia się policjanta z obowiązków służbowych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym,

9. uzasadnienie faktyczne i prawne zwolnienia ze służby,

10. pouczenie o przysługujących policjantowi środkach odwoławczych,

11. podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby uprawnionej do wydania rozkazu personalnego.

Nie ulega wątpliwości, iż rozkaz personalny, którego dotyczy wniosek o zmianę, zawiera dane wymienione w § 22 ust. 1 rozporządzenia. Kwestią sporną jest natomiast to, czy podanie informacji dotyczącej dodatku z tytułu sprawowania opieki nad dwoma psami służbowymi stanowiło przedmiot jej rozstrzygnięcia.

Biorąc pod uwagę, że przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem ww. kwestionowanej decyzji było zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji, uwzględniające jego raport o zwolnienie, uznać należy, że wskazanie w tej decyzji danych, dotyczących dodatku służbowego ma charakter wyłącznie informacyjny i nie kształtuje w tym zakresie na nowo praw i obowiązków funkcjonariusza. Istotą rozkazu personalnego wydanego na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji jest zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji. Rozkaz taki nie stanowi decyzji, na mocy której przyznaje się funkcjonariuszowi dodatek służbowy, mianuje się go na stanowisko służbowe czy też ustala się mnożnik wynikający z grupy zaszeregowania. Organ zwalniający zobligowany jest jedynie poinformować o takich okolicznościach, jak wymienione: nazwa i kod stanowiska służbowego oraz wysokość dodatku służbowego. Musi też, na przykład, wskazać imię ojca zwalnianego funkcjonariusza, określić datę wydania rozkazu personalnego, czy też podać numer identyfikacyjny. Okoliczności te istnieją obiektywnie, bądź ustalone są na podstawie innych, wcześniejszych aktów prawnych, a strona może dochodzić należnych jej zdaniem świadczeń, na podstawie odrębnych postępowań. Podobną wykładnię zastosował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1791/06, (LEX nr 318149), a także WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 1 stycznia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wr 384/08 (dostępny w CBOSA).

W tej sytuacji, skoro zawarte w uzasadnieniu decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] maja 2005 r. dane dotyczące spornego dodatku służbowego mają jedynie charakter informacyjny, to zasadnie Komendant Główny Policji przyjął, że niedopuszczalne jest prowadzenie postępowanie w przedmiocie zmiany tej decyzji w zakresie objętym wnioskiem w trybie art. 155 k.p.a., z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania. Trafnie zatem organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył w całości postępowanie pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.).

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu Przed Sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.