Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 4923/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15zzs ust. 1 i ust. 10
journal: Dz.U. 2020 poz 568
law: Ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem  COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędzia del. NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 374/20 w sprawie ze skargi L.M. na bezczynność Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą w Warszawie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyrokiem z dnia 29 stycznia 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 374/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi L.M., stwierdził, że Polskie Koleje Państwowe S.A. z siedzibą w Warszawie dopuściły się bezczynności w zakresie rozpoznania punktu 1 wniosku L.M. z dnia 2 marca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej (pkt 1); bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), w związku z czym wymierzył Polskim Kolejom Państwowym S.A. z siedzibą w Warszawie grzywnę w wysokości 500 zł (pkt 3); oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 4) oraz zasądził od Spółki zwrot uiszczonego wpisu od skargi. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

W dniu 2 marca 2020 r. do Spółki Akcyjnej Polskie Koleje Państwowe z siedzibą w Warszawie wpłynął wniosek L.M. o udostępnienie informacji publicznej w postaci materiałów dotyczących umowy "Przebudowa dworca kolejowego [...]" w zakresie:

1. kosztorysów inwestorskich oraz przedmiarów inwestorskich;

2. inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej, na podstawie której była opracowana dokumentacja projektowa;

3. raportu z oceny dokumentacji, który wykonywał Inżynier Kontraktu w etapie I swojej Umowy (obowiązek wynikający z punktu 5.1.1. Opisu Przedmiotu Zamówienia).

Spółka w dniu 13 marca 2020 r. poinformowała stronę, że w związku z dynamicznie rozwijającą się sytuacją epidemiologiczną na terenie kraju związaną z rozprzestrzenianiem się Covid-19 oraz występującymi trudnościami w otrzymaniu uzgodnień merytorycznych wewnątrz Spółki, odpowiedź na wniosek zostanie udzielona w terminie wskazanym w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429, dalej "u.d.i.p.").

Wnioskodawca pismem z dnia 13 marca 2020 r. zwrócił się do Spółki m.in. o wskazanie, co jest przeszkodą w przesłaniu wnioskowanych dokumentów w ustawowym terminie 14 dni.

W odpowiedzi Spółka poinformowała, że udzielenie odpowiedzi na wniosek wymaga zebrania od komórek merytorycznych wnioskowanych dokumentów i informacji, dokonania ich analizy oraz oceny całości materiału pod względem formalno-prawnym. Organ może skorzystać z przewidzianego przepisami prawa uprawnienia do przedłużenia terminu udzielenia odpowiedzi.

W dniu 10 czerwca 2020 r. Spółka poinformowała wnioskodawcę o kolejnej prolongacie terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek – do dnia 26 czerwca 2020 r.

W związku z takimi okolicznościami, L.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 2 marca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Spółka stwierdziła, że 14-dniowy termin na udostępnienie informacji upływał w dniu 16 marca 2020 r. Przed upływem tego terminu, w dniu 13 marca 2020 r., skarżący został poinformowany, że informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie 14 dni oraz że zostanie udostępniona przed upływem 2 miesięcy od daty złożenia wniosku. Poinformowano też o przyczynach opóźnienia. Ustawowy termin na udostępnienie informacji upłynął w dniu 4 maja 2020 r. Jednocześnie organ podkreślił, że korespondencja ze skarżącym odbywała się w czasie, gdy na terenie Polski wykryto pierwsze przypadki zakażenia wirusem SARS-CoV-2. W dniu 13 marca 2020 r. ogłoszono rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. 2020 poz. 433), na mocy którego w okresie od dnia 14 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. W dniu 20 marca 2020 r. rozporządzeniem Ministra Zdrowia w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 490), stan zagrożenia epidemicznego został odwołany, został natomiast ogłoszony stan epidemii (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, Dz. U. z 2020 r. poz. 491). W tym czasie zostały również uchwalone przepisy szczególne, na mocy których zostały wprowadzone zmiany w przepisach dotychczas obowiązujących, w tym również znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie. Organ podkreślił, że na mocy art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568) do ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 i 567, dalej: jako: "ustawa o zwalczaniu COVID") został dodany art. 15zzs, który obowiązywał od 31 marca 2020 r. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje norma wyrażona w art. 15zzs ust. 1 pkt 10 ustawy o zwalczaniu COVID-19, zgodnie z którą w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w innych postępowaniach prowadzonych na podstawie ustaw nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.

Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") uznał, że skarga jest zasadna.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji sporną w sprawie jest kwestia czy przedmiot żądania skarżącego stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p.

Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Stosownie do art. 6 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną są między innymi informacje o podmiotach władzy publicznej, w tym majątku, którym dysponują, o zasadach funkcjonowania podmiotów publicznych, w tym: trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, o majątku publicznym, w tym majątku jednostek samorządu terytorialnego (zob. art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c).

Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nią zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej i dotyczących sfery jego działalności. Bez znaczenia jest to, w jaki sposób dokumenty te znalazły się w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, iż kosztorys inwestorski, który nie posłużył do przeprowadzenia postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego stanowi dokument wewnętrzny i jako taki nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Dlatego też, zdaniem Sądu, w sytuacji gdy kosztorys inwestorski był wykorzystany i posłużył do przeprowadzenia postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego, to stanowi informację publiczną. Takie samo stanowisko należy przyjąć, w ocenie Sądu, w odniesieniu do objętych punktem 1 wniosku z dnia 2 marca 2020 r. przedmiarów inwestorskich.

Jak wynika z pisma skarżącego z dnia 28 lipca 2020 r., ww. dokumenty objęte żądaniem zawartym w punkcie 1 wniosku, organ udostępnił skarżącemu po przekazaniu skargi, o czym poinformował go w piśmie z dnia 27 lipca 2020 r.

Organ pozostawał zatem w zwłoce w zakresie punktu 1 wniosku od dnia 3 maja 2020 r. do dnia 26 lipca 2020 r., a więc przez okres ponad 2 miesięcy.

Odnosząc się do żądania zawartego w punktach 2 i 3 wniosku, WSA w Warszawie stwierdził, że organ trafnie przyjął, że wskazane tam dokumenty mają charakter wewnętrzny i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Materiały z przeprowadzonej inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej, na podstawie których była opracowana dokumentacja projektowa były bowiem przygotowane w celu sporządzenia tej dokumentacji, która to dokumentacja ma dopiero charakter dokumentu zewnętrznego. Natomiast raport z oceny dokumentacji, wykonany przez Inżyniera Kontraktu w Etapie I nie był dla Spółki dokumentem wiążącym, a stanowił jedynie opinie i sugestie nieprzesądzające jednak o kierunkach działania Spółki. Jak wyjaśnia Spółka, opinie zawarte w raporcie nie są opiniami ostatecznymi, lecz stanowią element wypracowania stanowiska na etapie realizacji robót w ramach nadzorów autorskich.

Odpowiedź Spółki na żądanie zawarte w punkcie 2 i 3 nastąpiła również w piśmie z dnia 27 lipca 2020 r., jednakże – jak wynika z akt sprawy – już w pismach z dnia 24 i 27 maja 2019 r. organ informował skarżącego, iż ww. dokumenty (objęte obecnie punktami 2 i 3 wniosku z dnia 2 marca 2020 r.) nie stanowią informacji publicznej. Dlatego też w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się bezczynności organu i skargę oddalił.

Przechodząc do analizy zagadnienia bezczynności organu, Sąd pierwszej instancji wskazał na problem ewentualnego wpływu regulacji zawartej w art. 15zzs ust. 1 pkt 10 ustawy o zwalczaniu COVID-19 na bieg terminów procesowych w sprawach wszczętych wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. W tym zakresie stwierdził, iż organ pozostaje w błędnym przeświadczeniu, że z uwagi na treść art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy o zwalczaniu COVID-19, nie był zobowiązany do rozpoznania wniosku skarżącego. Zgodnie bowiem z art. 15 zzs ust. 1 pkt 10 ustawy o zwalczaniu COVID-19 w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w innych postępowaniach prowadzonych na podstawie ustaw – nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Z kolei w art. 15 zzs ust. 2 ustawy o zwalczaniu COVID-19 wskazano, że wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów, o których mowa w ust. 1, nie dotyczy terminów w rozpoznawanych przez sądy sprawach wskazanych w art. 14a ust. 4 i 5. Ostatni z powołanych przepisów wskazuje zaś sprawy uznane przez ustawodawcę za pilne, których nie dotyczy wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów. Zgodnie z art. 14a ust. 5 ustawy o zwalczaniu COVID-19, sprawami pilnymi są sprawy, w przypadku których ustawa określa termin ich rozpatrzenia przez sąd. Zgodnie z art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a., z tym że: przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi; skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Z powyższego wynika, że sprawy z zakresu dostępu do informacji publicznej stanowią kategorię spraw pilnych, w stosunku do której wyłączona została regulacja z art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 i 6 a także z art. 15 zzs ust. 10 pkt 1ustawy o zwalczaniu COVID-19.

Rozpatrując kwestię charakteru bezczynności WSA w Warszawie podkreślił, że termin do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 2 marca 2020 r. upłynął w dniu 2 maja 2020 r. Termin do załatwienia wniosku rozpoczął zatem swój bieg w dniu 3 marca 2020 r. Pismem z dnia 13 marca 2020 r. organ wydłużył termin załatwienia sprawy na okres 2 miesięcy, tj.: do dnia 2 maja 2020 r. Zwłoka organu w załatwieniu wniosku skarżącego w zakresie punktu 1 wyniosła 2 miesiące i 24 dni i trwała od 3 maja 2020 r. do 26 lipca 2020 r. W świetle powyższego WSA w Warszawie uznał, że zwłoka organu miała charakter rażący, albowiem nawet skorzystanie przez organ z instytucji wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy nie zwalnia go z obowiązku rozpatrzenia żądania w zakresie dostępu do informacji publicznej w maksymalnym terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Z uwagi na fakt, iż zwłoka organu miała charakter rażący, Sąd wymierzył organowi grzywnę w kwocie 500 złotych.

W dniu 7 kwietnia 2021 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożyły Polskie Koleje Państwowe Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie, zaskarżając wyrok w zakresie pkt 1-3 i 5 wyroku. Spółka wniosła o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) art. 15zzs ust. 1 pkt 10 ustawy o zwalczaniu COVID-19 poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten w okresie jego obowiązywania nie znajdował zastosowania do spraw o udostępnienie informacji publicznej prowadzonych na podstawie przepisów u.d.i.p.;

2) art. 15zzs ust. 2 w zw. z art. 14a ust. 4 i 5 ustawy o zwalczaniu COVID-19 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w okresie obowiązywania tego przepisu, w sprawie z wniosku o udostępnienie informacji publicznej prowadzonej przez podmiot zobowiązany do stosowania u.d.i.p. znajdowały zastosowanie przepisy regulujące rozpoczęcie i zawieszenie biegu terminów w rozpoznawanych przez sądy sprawach wskazanych w art. 14a ust. 4 i 5 tejże ustawy;

3) art. 15zzs ust. 10 pkt 1 i 2 w zw. z art. 15zzs ust. 1 pkt 10 ustawy o zwalczaniu COVID-19 poprzez jego niezastosowanie i ustalenie, że w okresie obowiązywania tego przepisu w postępowaniu w sprawie rozpoznania wniosku nie nastąpiło zawieszenie terminu do udostępnienia informacji publicznej, że termin na udostępnienie informacji upłynął w dniu 2 maja 2020 r. oraz, że w okresie od dnia 3 maja 2020 r. do dnia 26 lipca 2020 r. Spółka pozostawała w bezczynności i wymierzenie Spółce grzywny za niewydanie rozstrzygnięcia w terminie określonym przepisami prawa, tj. grzywny w kwocie 500 złotych z tytułu rażącej zwłoki w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej;

4) art. 149 § 1a w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 15zzs ust. 10 pkt 1 i art. 15zzs ust. 1 pkt 10 ustawy o zwalczaniu COVID-19 oraz art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. w zw. z art. 15zzs ust. 10 pkt 2 i art. 15zzs ust. 1 pkt 10 ustawy o zwalczaniu COVID-19 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, że w okresie obowiązywania tych przepisów, w postępowaniu w sprawie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie doszło do zawieszenia biegu terminu do udostępnienia informacji publicznej, a w konsekwencji ustalenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co skutkowało wymierzeniem organowi grzywny w wysokości 500 złotych z tytułu rażącej zwłoki w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną L.M. wniósł o jej oddalenie, gdyż zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem i jednocześnie o przesądzeniu o charakterze informacji poprzez dokonanie kwalifikacji, czy żądane informacje z punktów 2-3 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 2 marca 2020 r. są informacjami publicznymi w rozumieniu u.d.i.p. zaś w przypadku uznania punktów 2-3 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 2 marca 2020 r. za informację publiczną - przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (w zakresie punktu 4 sentencji wyroku).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Tak więc w świetle wskazanych wyżej przepisów statuujących reguły postępowania i zakres kompetencji Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie nie może rozpatrzyć wniosku L.M. o kontrolę wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 374/20 w zakresie dotyczącym pkt 2-3 jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, ponieważ nie złożył on skargi kasacyjnej na ten wyrok, a odpowiedź na skargę kasacyjną jest pismem procesowym zawierającym jedynie polemikę z zarzutami skargi kasacyjnej, a zatem nie może być ona środkiem procesowym do zmiany zaskarżonego wyroku.

Przechodząc do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej podnieść należy, że jest ona oparta na obu podstawach wskazanych w art.1 74 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Zarzucono w niej naruszenie norm procesowych, jak również przepisów prawa materialnego. Jednakże zarzuty, zarówno te natury procesowej, jak również dotyczące norm prawa materialnego, oscylują faktycznie wokół zagadnienia zastosowania art. 15 zzs ust. 1 i ust. 2 ustawy o zwalczaniu COVID-19 w sprawie dostępu do informacji publicznej. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki przepis ten w okresie jego obowiązywania miał zastosowanie do spraw o udostępnianie informacji publicznej.

Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej należy wskazać, że zgodnie z art. 15zzs ust. 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19, który wszedł w życie 31 marca 2020 r., "w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w: 6) postępowaniach administracyjnych - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres". Przepis ten został dodany do ww. ustawy przez art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, zmieniającej wskazaną ustawę z dniem 31 marca 2020 r. Stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 został wprowadzony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez Ministra Zdrowia w rozporządzeniu z dnia 13 marca 2020 r. i obowiązywał od 14 marca 2020 r. Odwołano go rozporządzeniem z dnia 20 marca 2020 r. Stan epidemii ogłoszono w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. Należy, zatem przyjąć, że od dnia 31 marca 2020 r. z mocy prawa nastąpiło zawieszenie biegu terminów procesowych i sądowych w postępowaniach administracyjnych. Zgodnie z art. 15zzs ust. 10 ustawy o zwalczaniu COVID-19, w tym okresie nie stosuje się przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy, a organom lub podmiotom prowadzącym odpowiednio postępowanie lub kontrolę nie wymierza się kar, grzywien ani nie zasądza się od nich sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa. Zaprzestanie czynności przez sąd, organ lub podmiot, prowadzące odpowiednio postępowanie lub kontrolę, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 15zzs ust. 11). Jednak okoliczność ta pozostaje bez wpływu na prawidłowość wydanego przez Sąd pierwszej instancji orzeczenia w zakresie rażącego naruszenia prawa.

Należy bowiem zwrócić uwagę, że ustawodawca wprost wskazał w art. 15zzs ust. 2 ustawy o zwalczaniu COVID-19, że wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów, o których mowa w art. 15zzs ust. 1, nie dotyczy terminów w rozpoznawanych przez sądy między innymi w sprawach wskazanych w art. 14a ust. 4 i 5 ustawy o zwalczaniu COVID-19. Art. 14a ustawy o zwalczaniu COVID-19 wprowadził kategorię spraw "pilnych" (zob. art. 14a ust. 3 ustawy o zwalczaniu COVID-19). W art. 14a ust. 5 ustawy o zwalczaniu COVID-19 określono, że "sprawami pilnymi, o których mowa w ust. 3, są sprawy, w przypadku, których ustawa określa termin ich rozpatrzenia przez sąd oraz sprawy wniosków o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności". Ustawodawca zatem statuował zasadę, że zawsze, jeśli z przepisu wynika inny, szybszy w stosunku do zwykłych terminów procesowych - termin rozpoznania danej kategorii spraw - dla tego rodzaju sprawy nie mogą zostać zawieszone terminy na podstawie art. 15 zzs ust. 1 ustawy o zwalczaniu COVID. WSA w Warszawie słusznie zatem wskazał, że skoro w art. 21 u.d.i.p. dla spraw z zakresu informacji publicznej wyznaczone są inne, krótsze terminy rozpoznawania ich przed sądami administracyjnymi uznać należy, iż należą one do kategorii "spraw pilnych", o której mowa w art. 14a ust. 5 ustawy o zwalczaniu COVID-19, a zatem bieg terminów dla rozpoznania wniosków o udostępnienie informacji publicznej nie podlega zawieszeniu na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 10 ustawy o zwalczaniu COVID-19.

Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.