Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 1/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
659
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 200, art. 202 § 1, art. 205 § 2, art. 206, art. 141 § 4, art. 188, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2015 poz 1800
law: Rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 46 poz 1 art. 5 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 1
law: Rozporządzenie (WE) NR 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i  pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie  (EWG) nr 295/91 (Tekst mający znaczenie dla EOG)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M.D., M.M.D. na postanowienie zawarte w punkcie V wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt VII SAB/Wa 85/20 w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi M.D., M.M.D. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w przedmiocie nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. zasądzić od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz M.D., M.M.D. po 350 (trzysta pięćdziesiąt) złotych oraz solidarnie na rzecz M.D., M.M.D. kwotę 17 (siedemnaście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 lipca 2020 r., sygn. akt VII SAB/Wa 85/20, po rozpoznaniu skarg M.D., M.M.D. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w przedmiocie nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej, w pkt I stwierdził, że Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; w pkt II stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt III umorzył postępowanie w przedmiocie zobowiązania organu do wydania aktu; w pkt IV oddalił skargi w pozostałym zakresie; w pkt V zasądził od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz M.D. i M.M.D. (dalej: skarżący) kwotę po 100 złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego oraz solidarnie na rzecz wskazanych skarżących kwotę 514 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu w części dotyczącej zasądzonych kosztów sądowych sąd pierwszej instancji wskazał, że "O kosztach, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł na rzecz każdego ze skarżących oraz kwota 480 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego i koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej cyt. jako: p.p.s.a.) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.)."

Zażalenie na powyższe postanowienie w zakresie kosztów sądowych zawarte w pkt V wyroku WSA w Warszawie złożyli działający przez profesjonalnego pełnomocnika skarżący, stwierdzając, że sąd pierwszej instancji zaniżył przysługujące im koszty procesu i błędnie orzekł o ich solidarnym charakterze. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj.:

1. art. 202 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie rozliczenia kosztów procesu, na mocy którego zasądzono na rzecz skarżących koszty zastępstwa procesowego w sposób solidarny, w sytuacji gdy koszty zastępstwa adwokackiego winny zostać rozliczone odrębnie, w odniesieniu do skargi każdego ze współuczestników formalnych sporu; co stanowi wydanie postanowienia bez podstawy prawnej;

2. art. 206 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż:

a) 1/2 wartości minimalnej stawki zastępstwa procesowego, określonej treścią rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, to jest 240,00 zł brutto, 195,12 zł netto, 158,05 zł na rękę (przy założeniu ponoszenia zerowych kosztów stałych przez pełnomocnika) jest stawką odpowiednio wynagradzającą adwokata za czynność procesową przed Sądem Administracyjnym, w sytuacji gdy mocodawca nie ma możliwości znalezienia pełnomocnika, który obsłuży sprawę związaną z odpowiedzialnością oscylującą wokół 1.700,00 złotych za ww. wynagrodzeniem – co w efekcie prowadzi do pozbawienia strony postępowania prawa do sądu;

b) łączna kwota 960,00 zł brutto, 780,49 zł netto, 632,20 zł (przy założeniu ponoszenia zerowych kosztów stałych przez pełnomocnika) jest kwotą nadmierną, jako wynagrodzenie pełnomocnika obsługującego sprawę o łącznej wartości przedmiotu sporu 3.400,00 złotych;

c) nakład pracy pełnomocnika sprowadza się do jedynie do napisania w sytuacji, w której pełnomocnik:

i) ma obowiązek informowania swoich mocodawców o przebiegu postępowania, możliwych scenariuszach rozwoju sprawy oraz wynikach prowadzonego postępowania;

ii) ponosi odpowiedzialność majątkową za prawidłowy przebieg postępowania (wraz ze wzrostem liczby współuczestników formalnych rośnie odpowiedzialność pełnomocnika);

iii) ponosi koszty stałe związane z archiwizacją dokumentów (sprzęt biurowy, pracownicy, pomieszania biurowe, serwer itp.);

iv) ponosi koszty stałe związane z prowadzeniem działalności (składki ZUS, siedziba, ubezpieczenie, media itp.);

v) skarżony wyrok stanowi prejudykat, umożliwiający dochodzenie roszczeń regresowych od Skarbu Państwa;

co w efekcie doprowadziło do przerzucenia ciężaru finansowego prowadzonego postępowania na stronę wygrywającą postępowanie;

3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnienie przyczyn odstąpienia od zasady rozliczania kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów adwokackich, zgodnych z treścią rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie, co uniemożliwia merytoryczną polemikę z treścią skarżonego postanowienia.

W związku z powyższym, skarżący wnieśli o zmianę punktu V zaskarżonego wyroku poprzez zastąpienie jego dotychczasowego brzmienia treścią "zasądza od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz skarżących M.M.D. i M.D. kwot po 597,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym po: a) 480,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego; b) 100,00 zł tytułem kosztu opłaty od skargi; c) 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.".

Ponadto skarżący, na podstawie art. 187 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., wnieśli o przedstawienie następujących pytań prawnych powiększonemu składowi orzekającemu Naczelnego Sądu Administracyjnego: 1) "Czy współuczestnikom formalnym, o jakich mowa w art 202 § 1 p.p.s.a. w zw. z treścią art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a., reprezentowanym przez tego samego pełnomocnika procesowego, będącego adwokatem przysługuje zwrot kosztów w wysokości odpowiadającej pojedynczej stawce kosztów zastępstwa adwokackiego, określonej przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie czy też w wysokości odpowiadającej iloczynowi stawki zastępstwa procesowego, o której wyżej mowa oraz ilości współuczestników formalnych?"; 2) "Czy na gruncie przepisów Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym w szczególności art. 206 p.p.s.a., możliwe jest w przypadkach współuczestnictwa formalnego rozliczenie kosztów należnych współuczestnikowi przez obniżenie wynagrodzenia pełnomocnika procesowego – poniżej stawki minimalnej przewidzianej w przepisach wykonawczych?".

W uzasadnieniu skarżący, powołując się na orzecznictwo sądowe, wskazali m.in., że w odniesieniu do spraw o tożsamej podstawie faktycznej i prawnej, to jest do postępowań, w których to jeden pełnomocnik reprezentował wielu skarżących, będących współuczestnikami formalnymi, którzy to dochodzili praw o charakterze indywidualnym Naczelny Sąd Administracyjny stosuje wiele modeli rozliczania kosztów procesu, a istniejące rozbieżności orzecznicze, w odniesieniu do rozpoznania analogicznych postępowań sądowych są sytuacją niepożądaną w wymiarze sprawiedliwości, niezrozumiałą z punktu widzenia odbioru społecznego, co stanowi jedną z przesłanek przemawiających za koniecznością przedłożenia stosownego pytania prawnego powiększonemu składowi orzekającemu, celem ustanowienia właściwej zasady prawnej.

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego nie zajął stanowiska w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, mimo że nie wszystkie podniesione zarzuty mają usprawiedliwione podstawy.

W zaskarżonym rozstrzygnięciu dotyczącym kosztów postępowania sądowego orzekając o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł na rzecz każdego ze skarżących oraz zasądzeniu solidarnie na rzecz skarżących kwoty 514 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego sąd pierwszej instancji powołał jako podstawę prawną art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. W jednozdaniowym uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia WSA ograniczył się jedynie do wskazania, że na zasądzone koszty składały się zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz "kwota 480 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego i koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa".

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie zarzucono w zażaleniu, że z przytoczonego powyżej lakonicznego uzasadnienia rozstrzygnięcia sądu co do kosztów nie wynika czym kierował się sąd ustalając wysokość kosztów zastępstwa prawnego i w oparciu o jakie przepisy sąd pierwszej instancji zasądził koszty solidarnie. W rozpoznawanej sprawie sąd pierwszej instancji, orzekając o kosztach postępowania, wyłącznie przywołał przepisy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz § 14 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie i wskazał konkretne kwoty zasądzonych kosztów, pomijając jednak argumentację przemawiającą za zasądzeniem kosztów w przyjętej wysokości. Wskazane przepisy określają przesłanki zwrotu kosztów dla skarżącego w razie uwzględnienia skargi oraz czym jest niezbędny koszt postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z art. 205 § 2 p.p.s.a. wynika, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Natomiast § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) cyt. rozporządzenia przewiduje, że stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie" wynoszą 480 zł. Przepisy te nie stanowią zatem podstawy rozstrzygnięcia sądu o kosztach w wysokości zasądzonej w tej sprawie. Orzekając o zasądzeniu kosztów "solidarnie" i we wskazanej wysokości i nie wyjaśniając motywów takiego rozstrzygnięcia i jego podstawy prawnej, WSA uchybił obowiązkowi prawidłowego uzasadnienia postanowienia o kosztach wynikającemu z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie też zarzucono w zażaleniu, że w tej sprawie nie było podstaw do zasądzenia przez sąd zwrotu kosztów solidarnie na rzecz skarżących – współuczestników w sprawie.

Kwestię zasad ponoszenia kosztów postępowania w sprawach, w których po stronie skarżącej występują współuczestnicy, reguluje przepis art. 202 p.p.s.a. Zgodnie z § 1 cyt. przepisu, jeżeli po stronie skarżącej występuje kilku uprawnionych w sprawie, zwrot kosztów przysługuje każdemu z nich odpowiednio do udziału w sprawie, jeżeli zaś uprawnienia lub obowiązki skarżących, o których mowa w § 1, związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, zwrot kosztów następuje na ich rzecz solidarnie (§ 2). W orzecznictwie podkreśla się, że wspólność uprawnień lub obowiązków skarżących, w wyniku której zwrot kosztów następuje solidarnie dotyczy sytuacji współuczestnictwa materialnego, zaś zasada rozdzielnego zwrotu kosztów ma zastosowanie w przypadku współuczestnictwa formalnego (por. np. postanowienia NSA: z 1 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 385/10, z 5 marca 2019 r., sygn. akt I OZ 177/19; z 23 maja 2019 r., sygn. akt I OZ 419/18; z 23 lipca 2020 r., sygn. akt I OZ 438/20; te i kolejne cytowane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie uprawnienia skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia nie są wspólne. Każdemu z nich przysługują bowiem odrębne uprawnienia na podstawie przepisów Rozporządzenia (We) Nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U.UE.L. 2004.46.1 z dnia 17 lutego 2004 r.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c) przywołanego rozporządzenia, w przypadku odwołania lotu, pasażerowie, których to odwołanie dotyczy mają (poza ściśle określonymi w rozporządzeniu przypadkami) prawo do odszkodowania od obsługującego przewoźnika lotniczego, zgodnie z art. 7 tego rozporządzenia. Z kolei w art. 7 ust. 1 rozporządzenia przewidziano, że w przypadku odwołania do niniejszego artykułu, pasażerowie otrzymują odszkodowanie w wysokości 250, 400 lub 600 EUR w zależności od kierunku i długości lotu określonej w kilometrach. Z powyższego jasno zatem wynika, że każdy ze skarżących w tej sprawie posiada swój indywidualny interes prawny w zaskarżeniu przewlekłości prowadzenia przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego postępowania w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika przepisów powołanego wyżej rozporządzenia (w tym w zakresie obowiązku wypłaty na rzecz każdego ze skarżących jako pasażera odszkodowania, o którym mowa w art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia). Nie ma przy tym istotnego znaczenia to, że cel, który chcą osiągnąć skarżący, skarżąc przewlekłość postępowania prowadzonego przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, jest wspólny (por. np. postanowienia NSA: z 28 lutego 2019 r., sygn. akt I OZ 161/19, z 4 grudnia 2018 r. o sygn. akt I OZ 1170/18 i I OZ 1171/18).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, uznać należy, że skarżący są współuczestnikami formalnymi sporu, a więc zwrot kosztów przysługuje każdemu z nich odpowiednio do udziału w sprawie. Błędnie zatem sąd pierwszej instancji zasądził na ich rzecz solidarnie koszty z tytułu zastępstwa procesowego. Nie można bowiem uznać za dopuszczalne połączenia współuczestnictwa formalnego z solidarnym zwrotem kosztów zastępstwa procesowego (por. postanowienie NSA z 16 czerwca 2020 r., sygn. akt I OZ 962/19 oraz wyrok NSA z 19 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 247/19). Stwierdzenie to wspiera również stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w uchwale z 10 lipca 2015 r., sygn. akt III CZP 29/15 (OSNC 2016/6/69), zgodnie z którym w razie współuczestnictwa formalnego (art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c.), do niezbędnych kosztów procesu poniesionych przez współuczestników reprezentowanych przez jednego pełnomocnika, będącego adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się jego wynagrodzenie ustalone odrębnie w stosunku do każdego współuczestnika. A zatem nie sposób podzielić stanowiska sądu pierwszej instancji, że skarżącym przysługiwać powinien solidarnie zwrot 514 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniony jest zatem podniesiony w pkt 1 petitum zażalenia zarzut naruszenia art. 202 § 1 p.p.s.a. przez wydanie postanowienia w przedmiocie rozliczenia kosztów solidarnie w sytuacji, gdy koszty te powinny zostać rozliczone odrębnie, w odniesieniu do skargi każdego ze współuczestników formalnych.

Nie ma natomiast racji autor zażalenia, że przepis art. 206 p.p.s.a. nie może mieć zastosowania w tej sprawie. Wprawdzie z uzasadnienia postanowienia WSA w części dotyczącej zasądzonych kosztów nie wynika wprost, by sąd pierwszej instancji ten przepis stosował, jednak wbrew stanowisku autora zażalenia, art. 206 p.p.s.a. może znaleźć zastosowanie w przypadku występowania w sprawie współuczestników formalnych reprezentowanych przez jednego pełnomocnika, jak w niniejszej sprawie, a jego zastosowanie nie stanowi pozbawienia strony postępowania prawa do sądu. Przepis ten wyraża zasadę miarkowania (stosunkowego rozdzielania) kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z jego treścią, sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Ustalenie czy w sprawie zachodzi "uzasadniony przypadek", zostało pozostawione do uznania sądu. Sąd dokonuje analizy wszelkich mających znaczenie dla tej kwestii okoliczności sprawy i ocenia, czy występuje w niej "uzasadniony przypadek". W razie miarkowania kosztów obowiązkiem sądu jest precyzyjne uzasadnienie rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z 21 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 8/11). Ponieważ art. 206 p.p.s.a. dotyczy kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o których mowa w art. 205 tej ustawy, to obejmuje swoim zakresem także miarkowanie wysokości wynagrodzenia fachowego pełnomocnika (M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; art. 206, LEX/el). W okolicznościach takich jak w rozpoznawanej sprawie, ponieważ zasądzenie kosztów nie mogło nastąpić solidarnie, w konsekwencji miarkowanie także powinno nastąpić oddzielnie w stosunku do kosztów należnych każdemu ze skarżących.

Odnosząc się zatem do wniosku o przedstawienie powiększonemu składowi orzekającemu Naczelnego Sądu Administracyjnego pytań prawnych sformułowanych w zażaleniu, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Nie budzi bowiem wątpliwości współuczestnictwo formalne skarżących w niniejszej sprawie i konieczność zastosowania regulacji zawartej w art. 202 § 1 p.p.s.a. Nie budzi też wątpliwości NSA rozpoznającego niniejsze zażalenie możliwość zastosowania w okolicznościach tej sprawy art. 206 p.p.s.a. dotyczącego miarkowania kosztów postępowania.

Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że ponieważ w rozpoznawanej sprawie M.D.i M.M.D. są współuczestnikami formalnymi sporu, a złożona przez nich skarga została uwzględniona, to na podstawie art. 200 w zw. z art. 202 § 1 p.p.s.a. każdemu z nich przysługuje od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego zwrot kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Nie było więc podstaw do zasądzenia ich solidarnie. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i uznając – na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. – że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał sprawę.

Minimalne wynagrodzenie pełnomocnika obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie wynosi w tej sprawie po 480 zł dla każdego ze skarżących. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że w tej sprawie sporządzona została przez pełnomocnika jedna wspólna skarga dla dwóch współuczestników (pismo z 19 lutego 2017 r.), a także fakt, że skarga ta dotyczyła jednego postępowania administracyjnego dotyczącego przewlekłości działania organu w rozpoznaniu wniosku skarżących z 19 października 2017 r. o stwierdzenie przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego naruszenia praw pasażera przez [A.] sp. z o.o. w W. w sprawie lotu z dnia [...] czerwca 2014 r. na trasie K. – C.), Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w tej sprawie zachodzi "uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 206 p.p.s.a., uzasadniający miarkowanie wysokości kosztów wynagrodzenia pełnomocnika do kwoty po 250 zł dla każdego skarżącego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazana wysokość wynagrodzenia pełnomocnika, z uwagi na podane powyżej okoliczności, jest adekwatna do jego nakładu pracy, czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia tej sprawy i sporządzenia skargi oraz liczby stawiennictw w sądzie (por. postanowienie NSA z 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II OZ 519/19 oraz wyrok NSA z 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 208/20). Przy określaniu wysokości wynagrodzenia uwzględniono zatem fakt, że pełnomocnik sporządził jedną wspólną skargę, dotyczącą przewlekłości tego samego postępowania administracyjnego, związanego ze wspólnym zdarzeniem faktycznym – ten sam lot obu współuczestników. Naczelny Sąd Administracyjny obniżył zatem wynagrodzenie, biorąc pod uwagę nakład pracy pełnomocnika, podjęte przez niego czynności oraz charakter sprawy (por. uchwałę SN z 10 lipca 2015r., sygn. akt III CZP 29/15, OSNC 2016, nr 6, poz. 69). Z tych powodów NSA uznał, że w tej sprawie zachodzi przypadek uzasadniający zasądzenie jedynie części kosztów, na podstawie art. 206 p.p.s.a.

Na kwotę zasądzonych kosztów składa się zatem zwrot kosztów wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości po 250 zł dla każdego ze skarżących, na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 202 § 1 p.p.s.a. i w zw. z art. 206 p.p.s.a. oraz zwrot uiszczonego przez każdego ze skarżących wpisu od skargi w kwocie po 100 zł, stosownie do art. 200 p.p.s.a. Skarżącym przysługuje także zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od złożenia dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, opłacie skarbowej podlega "złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa", a w rozpoznawanej sprawie złożono tylko jeden dokument pełnomocnictwa.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.