Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 290/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4, art. 106 par. 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 75, art. 77, art. 80.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 102 par. 1, art. 255 ust. 1, art. 256 ust. 1, art. 117 ust. 1, art. 89 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 49 poz 508
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. V. Sp. z o.o. Sp. k. w Cz. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2362/13 w sprawie ze skargi P. V. Sp. z o.o. Sp. k. w Cz. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę P. V. Spółki z o.o. Sp. k. w Cz. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym:

W dniu 26 czerwca 2008 r. skarżąca spółka złożyła do Urzędu Patentowego RP wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Listwa przypodłogowa" [...] udzielonego na rzecz C. N. prowadzącego działalności pod nazwą "C. P. P." w E. z pierwszeństwem od dnia 8 marca 2002 r. Skarżąca spółka swój interes prawny wywiodła z otrzymanego od uprawnionego pisma z dnia 11 marca 2008 r. wzywającego do zaprzestania naruszania jego wyłącznego prawa. W podstawie żądania skarżąca podała art. 31 do 33 w zw. z art. 108 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 ze zm., dalej: pw.p.). W ocenie spółki zgłoszony do ochrony wzór przemysłowy nie wypełniał wymogów jasnego i wyczerpującego przedstawienia istoty wzoru przemysłowego. Ponadto doszło do naruszenia art. 104 p.w.p. z uwagi na brak oryginalności spornego wzoru przemysłowego. W toku postępowania skarżąca spółka kilkakrotnie modyfikowała podstawę prawną wniosku koncentrując się finalnie na zarzucie braku we wzorze przemysłowym [...] jednoznacznego określenia postaci wyrobu nadającego się do produkcji, co stanowiło naruszenie art. 102 p.w.p. w brzmieniu pierwotnym ustawy. Skarżąca wycofała się przy tym z zarzutu naruszenia art. 31 – 33 w zw. z art. 108 p.w.p.

W związku ze śmiercią uprawnionego C. N., w trakcie sprawy administracyjnej, organ decyzją z dnia [...] września 2009 r. dokonał zamiany w rejestrze spornego wzoru przemysłowego wpisując jako uprawnionego D. B. N. prowadzącego działalność pod nazwa Przedsiębiorstwo Produkcyjnej "C." D. B. N.i w E..

Objętą skargą decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej z dnia 30 listopada 2012 r., oddalił wniosek spółki P. V. i przyznał uprawnionemu zwrot kosztów postępowania. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że istnienie interesu prawnego wnioskodawczyni - skarżącej spółki, potwierdzało skierowane do niej pismo uprawnionego z żądaniem zaprzestania naruszania jego prawa wyłącznego do wzoru przemysłowego o nr [...]. Organ wskazał, że ostatecznie materialno-prawną przesłanką wniosku był art. 102 p.w.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego (wzór zgłoszono do ochrony w dniu 8 marca 2002 r.) zaś ogólne zarzuty dotyczyły wad dokumentacji zgłoszeniowej przejawiające się brakiem możliwości zrekonstruowania spornego wzoru przemysłowego.

Organ nie podzielił stanowiska skarżącej co do braku ujawnienia postaci spornego wzoru przemysłowego.

Zdaniem Urzędu Patentowego objęte ochroną spornego wzoru przemysłowego opis i wyobrażenia wzoru na poszczególnych figurach pozwalały na rekonstrukcję wytworu. Poszczególne elementy zostały opisane w opisie, a ich postacie zostały przestawione za pomocą rysunków. Na poszczególnych figurach 1-5 i 8-17 przedstawione zostały poszczególne elementy, natomiast na figurze 7 został przedstawiony sporny wzór przemysłowy w postaci schematu mocowania poszczególnych elementów. W opisie wskazano natomiast, że "na figurze 7 pokazano widok listwy złożonej z jej wszystkich elementów w widoku od góry". Dokumentacja dotycząca spornego wzoru przemysłowego pozawala, w ocenie organu, na ustalenie postaci wytworu przejawiającej się w szczególności w jego kształcie. Nie było przy tym konieczności wskazania na proporcje lub wymiary poszczególnych elementów gdyż taki wymóg w przypadku wzorów przemysłowych nie istnieje. Urząd wskazał, że analogiczne stanowisko w odniesieniu do analizowanej listwy przypodłogowej zajęły Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w wyroku z dnia 28 października 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 527/05, oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 114/06 stwierdzając, że postać spornego wzoru przemysłowego została jednoznacznie określona. Organ podkreślił w tym zakresie, iż WSA w W. w powołanym wyroku stwierdził, że "istotne cechy wskazane w opisie stanowią informację uzupełniającą, dodatkową do rysunku lub fotografii uwzględnianą jedynie przy wyjaśnieniu wątpliwości interpretacyjnych wobec rysunku lub fotografii", a zatem "sporny wzór został jasno określony przez rysunek wzoru (zbiorczy rysunek fig.7) (...), a ukształtowanie poszczególnych elementów zostało uwidocznione na odrębnych figurach 1- 6".

Organ wobec tego uznał wniosek skarżącej spółki o unieważnienia spornego prawa wyłącznego za bezzasadny.

Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję wskazał w pierwszej kolejności, że w kwestii spornego wzoru przemysłowego organ wypowiedział się w prawomocnej decyzji z dnia 15 grudnia 2004 r., nr [...]. Zauważył również, iż w związku z wymienioną decyzją wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny powołanym już wyrokiem z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 114/06. Sąd I instancji rozpoznający tą sprawę nie podzielił w pełni stanowiska uprawnionego i organu, iż ten wyrok oraz poprzedzający go wyrok WSA w W. z dnia 28 października 2005 r. przesądziły kwestie ustalonej postaci spornego wzoru. NSA stwierdził bowiem, że: "Istota problemu na gruncie rozpoznawanej sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy kwestia dokumentacji, dotyczącej określenia wzoru przemysłowego i spójności opisu i rysunków tego wzoru może stanowić okoliczność uzasadniającą unieważnienie prawa z jego rejestracji. Na tak postawione pytanie należy udzielić negatywnej odpowiedzi i tym samym uznać za zgodny z prawem wyrok Sądu I instancji oddalający skargę na decyzję Urzędu Patentowego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd orzekającego w sprawie Sądu i organu, że poprawność dokumentacji nie stanowi ustawowego warunku wymaganego do uzyskania rejestracji wzoru przemysłowego.".

W ocenie Sądu I instancji NSA w sposób pośredni podzielił również stanowisko co do prawidłowości przesłanek, w tym ustalonej postaci spornego wzoru, rejestracji spornego wzoru. Zauważył przy tym, że główny nurt rozważań NSA dotyczył dokumentacji dotyczącej określenia wzoru przemysłowego i odnosił się przede wszystkim do etapu rejestracji wzoru przemysłowego i wymaganej wówczas dokumentacji. Wyrok NSA, zdaniem Sądu I instancji, nie przesądzał w sposób jednoznaczny kwestii ustalonej postaci spornego wzoru.

Dokonując kontroli decyzji Sąd I stwierdził, że organ niewadliwie uznał, iż skarżąca spółka miała interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego.

W ocenie Sądu wzór przemysłowy nr [...] stanowił zestaw złożony z sześciu elementów - głównego elementu wzdłużnego, elementu wzdłużnego zaślepkowego, elementu narożnikowego wewnętrznego, elementu narożnikowego zewnętrznego i dwóch elementów końcowych. Jego postać pokazana została na zbiorczym rysunku fig.7, przy czym ukształtowanie poszczególnych elementów zostało uwidocznione na odrębnych figurach 1 - 6. Nie ulegało przy tym wątpliwości, że przedmiotem spornego wzoru przemysłowego była także cała listwa. Zgodnie bowiem z opisem wzoru fig. 7 przedstawia w sposób schematyczny połączone elementy składające się na listwę przypodłogową według wzoru, zaś wszystkie pozostałe figury w sposób wystarczający dla przeciętnego fachowca pozwalają na wielokrotne odtworzenie postaci listwy zgodnie ze spornym wzorem przemysłowym.

Sąd I instancji powołując się na literaturę przedmiotu uznał, że w odniesieniu do przedmiotowej listwy przypodłogowej można mówić o systemie oblistwowania, w ramach którego poszczególne części pasują do siebie i mogą być zbywane jako zestawienie lub jego część, jak i mogą być przedmiotem odrębnego obrotu. Jest to z założenia system zamknięty, niekompatybilny z innymi systemami. Jednoczenie trudno twierdzić, że jego przedstawienie na rysunkach dokumentacji rejestrowej nie odpowiada wymaganiom ustawowym.

Sąd zauważył również, że w przypadku listew przypodłogowych zakres swobody twórczej jest znacząco ograniczony, przynajmniej co do kształtu i barwy. Nie oznacza to jednak, że udzielenie praw na sporny wzór stanowi zbyt szerokie naruszenie domeny publicznej. Nie wyłącza to możliwości rejestracji innych rozwiązań systemowych w tym zakresie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania Sąd wskazał na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zasada działania Urzędu Patentowego z urzędu w postępowaniu spornym w kwestiach ustalania stanu faktycznego sprawy i jej wszechstronnego wyjaśnienia, zawarta w przepisach art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a., podlega odpowiedniej modyfikacji, stosownie do istoty tego postępowania, wynikającej z art. 164 i art. 255 ust. 1 p.w.p., zakładającej aktywność dowodową stron, zwłaszcza wnioskodawcy, dla wykazania zasadności zgłoszonych zarzutów związanych z żądaniem unieważnienia prawa ochronnego.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.).

P. V. Spółki z o.o. Sp. k. w Cz. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 102 § 1 p.w.p. w odniesieniu do postaci wzoru przemysłowego;

- przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 141 § 4 p.p.s.a., przez to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku nie uzasadnił wydanego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 255 ust. 1 pkt 8 i art. 256 ust. 1 p.w.p. oraz zgodnie z dyspozycją art. 7, art. 10, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.

Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasadzenie kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Uczestnik postępowania – D. B. W. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419).

W analizowanej skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego jak i zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie, w ocenie kasatora, miało postać kwalifikowaną, tzn. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny po przeanalizowaniu zarzutów kasacyjnych uznał je za niezasadne. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów procesowych zacząć wypada od zarzutu sformułowanego w petitum skargi kasacyjnej jako naruszenie "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 141 § 4 p.p.s.a., przez to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku nie uzasadnił wydanego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 255 ust. 1 pkt 8 i art. 256 ust. 1 p.w.p. oraz zgodnie z dyspozycją art. 7, art. 10, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a." Po pierwsze wskazać trzeba, iż zarzut ten jest niepoprawnie skonstruowany. WSA nie ma "uzasadniać wydanego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 255 ust. 1 pkt 8 i art. 256 ust. 1 p.w.p. oraz zgodnie z dyspozycją art. 7, art. 10, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a." Podkreślić należy, iż do obowiązków Sądu I instancji nie należy stosowanie przy konstruowaniu uzasadnienia wyroku art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 255 ust. 1 pkt 8 i art. 256 ust. 1 p.w.p. oraz zgodnie z dyspozycją art. 7, art. 10, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd administracyjny ma sporządzić uzasadnienie swojego wyroku zgodnie z wymogami określonymi w art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga P. V. Sp. z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego niepełne i nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 470/14). NSA podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów skargi i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze.

W konsekwencji w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego bezzasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Odnosząc się do pomieszczonego w analizowanej skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 102 § 1 p.w.p. w odniesieniu do postaci wzoru przemysłowego. Uzasadniając ten zarzut autor skargi kasacyjnej wskazał, iż przedmiotem jego skargi do WSA było w odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego brak określenia postaci wzoru przemysłowego w rozumieniu art. 102 § 1 p.w.p., a zatem zbędne są rozważania organu i Sądu I instancji dotyczące nowości i/lub indywidualnego charakteru. Kasator wskazuje, że pozostawiono bez rozpatrzenia jego wnioski dowodowe dotyczące wskazania sposobu liczenia elementów znajdujących się na fig. 7, przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego poprzez wskazanie gdzie na fig. 7 pokazano element wzdłużny zaślepkowy. Nadto kasator zarzuca Sądowi I instancji, iż w uzasadnieniu wyroku poszedł dalej niż Urząd Patentowy, ponieważ uznał, że wzór [...] stanowi zestaw złożony z sześciu elementów, a nadto Sąd I instancji stwierdził, że: "Nie ulega bowiem wątpliwości, że art. 102 p.w.p. nie mówi nic o proporcjach ("w szczególności"), a żądanie ich określenia stanowiłoby ograniczenie praw z rejestracji wzoru przemysłowego. Trzeba też pamiętać, że załączone do zgłoszenia rysunki, a zwłaszcza fig. 7, maja charakter schematyczny i dotyczą w istocie systemu oblistwowienia podłogi (co nie wyklucza, że obejmują również jego części składowe)".

Zgodnie z art. 102 p.w.p. w brzmieniu obowiązującym w stanie prawnym tej sprawy: "Wzorem przemysłowym jest nowa i oryginalna, nadająca się do wielokrotnego odtwarzania, postać wytworu, przejawiająca się w szczególności w jego kształcie, właściwościach powierzchni, barwie, rysunku lub ornamencie." (§ 1 ). Nie stanowi wzoru przemysłowego postać wytworu uwarunkowana wyłącznie względami technicznymi lub funkcjonalnymi." (§ 2).

Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji zasadne podzielił stanowisko organu, iż Urząd Patentowy by mógł rozpatrzyć spełnienie lub niespełnienie przez wzór przemysłowy ustawowych warunków określonych w cytowanym wyżej art. 102 § 1 p.w.p. do uzyskania prawa z rejestracji – nowości i oryginalności – musi najpierw określić postać wzoru przemysłowego. W sprawie wzoru [...] zarówno Urząd Patentowy w swoich decyzjach, jak i WSA W. kontrolując decyzje UP RP oceniał kilkakrotne zarzuty braku nowości i oryginalności wzoru [...], a także kwestie postaci tegoż wzoru oraz poprawności dokumentacji dotyczącej tego wzoru - spójności opisu i rysunków przedmiotowego wzoru wnoszone przez konkurentów gospodarczych uprawnionego takich jak podmioty: V. I., M., P.-E.. Przykładowo w wyroku z dnia 28 października WSA w W. (sygn. akt VI SA/Wa 527/05) stwierdził, że postać wzoru [...] została dostatecznie ujawniona na rysunku i w sposób umożliwiający jego odtworzenie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lutego 2007 r. (sygn. akt II GSK 114/06) oddalił skargę kasacyjna od tegoż wyroku WSA, a tym samym zaakceptował stanowisko Sądu I instancji co spełnienia przez sporny wzór użytkowy warunków dotyczących ujawnienia postaci spornego wzoru, jego nowości, oryginalności oraz podkreślił, iż: "poprawność dokumentacji nie stanowi ustawowego warunku wymaganego do uzyskania rejestracji wzoru przemysłowego." Oczywiście ma rację skarżący kasacyjnie, iż te wyroki nie są wiążące w niniejszej sprawie, ponieważ dotyczą innych podmiotów (po stronie skarżącej), ale dotyczą tego samego wzoru przemysłowego [...]. Zatem z poglądów sądów administracyjnych wyrażonych w tych orzeczeniach może korzystać organ i Sąd I instancji w niniejszej sprawie i może je podzielać.

Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 102 § 1 p.w.p. bez sprecyzowania czy chodzi o jego błędną wykładnię, czy niewłaściwe zastosowanie w analizowanej skardze kasacyjnej jej autor w istocie skupia się na - w jego ocenie - błędnie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym w tej sprawie przez UP RP i niedostrzeżeniu tych błędów przez Sąd I instancji. Podkreślić należy, iż jest to nieprawidłowe. Naruszenia prawa materialnego nie można argumentować zarzutami naruszenia procedury w postępowaniu administracyjnym. Odnosząc się natomiast do argumentów skarżącego kasacyjnie przypomnieć należy, że w postępowaniu spornym Urząd Patentowy związany jest zakresem żądania wnioskodawcy, na którym spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania przesłanek stanowiących podstawę do unieważnienia prawa z rejestracji. Sąd I instancji zasadnie uznał za zgodną z prawem decyzję, w której Urząd Patentowy przyjął, że wnioskodawca nie wykazał braku ustawowych przesłanek do udzielenia prawa z rejestracji. Podkreślić należy, że postępowanie o unieważnienie prawa z rejestracji toczy się w trybie spornym i do wnioskodawcy należy przedstawienie w tym postępowaniu zarzutów, twierdzeń i poparcie ich dowodami. W konsekwencji, zasada działania Urzędu Patentowego z urzędu w takim postępowaniu w kwestiach ustalania stanu faktycznego sprawy i jej wszechstronnego wyjaśnienia, zawarta w przepisach art.7, art. 75, art. 77 i art.80 k.p.a. podlega odpowiedniej modyfikacji, stosownie do istoty tego postępowania, wynikającej z art. 255 ust. 1 i art. 256 ust. 1 w zw. z art. 117 ust. 1 i art. 89 ust. 1 p.w.p., zakładającej aktywność dowodową stron, zwłaszcza wnioskodawcy dla wykazania zasadności zgłoszonych zarzutów związanych z żądanie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru.

Rację ma Sąd I instancji, iż w niniejszej spawie skarżąca nie wykazała środków dowodowych na potwierdzenie zasadności swoich zarzutów stawianych kwestionowanemu wzorowi [...]. Za niezasadne należy znać żądanie strony (oparte o art. 106 § 3 p.p.s.a.) powołania przez Sąd I instancji biegłego w tej sprawie w celu "wskazania gdzie na fig. 7 pokazano element wzdłużny zaślepkowy", powtórzone w skardze kasacyjnej w odniesieniu do Sądu II instancji. Skarżący kasacyjnie zdaje się nie zauważać, iż sąd administracyjny nie jest sądem faktu lecz sądem prawa, a zatem nie może on ustalać stan faktycznego, a jedynie ocenia zgodność z prawem postępowania dowodowego toczącego się przed organem administracji. Słusznie Sąd I instancji uznał za niezasadne zarzuty skarżącego dotyczące pominięcia w dokumentacji wzoru wg [...] podania wzajemnych proporcji poszczególnych części składowych wzoru listwy przypodłogowej. W przypadku listwy przypodłogowe wieloelementowej żądanie to jest nieuprawnione, ponieważ długość głównego elementu wzdłużnego (rys. fig. 1) czy długość elementu wzdłużnego zaślepkowego (rys. fig. 2) nie ma wpływu na szerokość czy wysokość tych lub innych elementów listwy przypodłogowej. Dowodu wskazanego w skardze kasacyjnej na konieczność określenia proporcji nie można odnieść do analizowanego wzoru przemysłowego, ponieważ dotyczy on rozwiązań z zakresu architektury (w tym architektury Sanktuarium w Łagiewnikach), a zatem w rozumieniu prawa autorskiego innej kategorii utworów niż wzór przemysłowy (utwór wzornictwa przemysłowego), a mianowicie utworów architektonicznych i architektoniczno-urbanistycznych (art. 1 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j: Dz. U. z 2016 r., poz. 666 ze zm.). Podane przez skarżącego kasacyjnie przykłady dotyczące zegarka lub dźwigu na podwoziu samochodowym są nieadekwatne w odniesieniu do listwy przypodłogowej wg wzoru [...], ponieważ jak słusznie zauważył uprawniony w odpowiedzi na skargę kasacyjną "zarówno zegarek jak i dźwig samochodowy składają się z widocznych części ruchomych w czasie pracy tych urządzeń – są rozwiązaniami technicznymi lecz nie są postacią wytworu jak wzór przemysłowy." Nie jest także trafiony, co zasadnie uznał Sąd I instancji, podany przez skarżącego przykład z wodą, która jest cieczą i zmienia kształt (postać) nawet w wyniku podmuchu wiatru.

Rację ma natomiast skarżący kasacyjnie, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu swojego wyroku popełnił pewną niezręczność językową używając na s.37 określenia "system oblistwowienia". Wbrew twierdzeniom kasatora ten lapsus językowy nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Z całego bowiem uzasadnienia zaskarżonego tu wyroku WSA wynika, iż Sąd I instancji nie miał wątpliwości, iż wzór [...] jest wieloelementowym (składającym się z sześciu elementów) wzorem przemysłowym pt. "Listwa przypodłogowa". Postać tego wzoru i zakres ochrony wg [...] określają wszystkie rysunki, a nie tylko rys. fig. 7. Rację ma Sąd I instancji, iż zgodnie z opisem tego wzoru fig. 7 przedstawia w sposób schematyczny połączone elementy składające się na listwę przypodłogową według wzoru. Natomiast wszystkie pozostałe figury w sposób wystarczający dla przeciętnego fachowca pozwalają na wielokrotne odtworzenie postaci listwy zgodnie z wzorem przemysłowym wg [...].

W końcowej części uzasadnienia skargi kasacyjnej jej autor pomieścił także zarzut dotyczący zasadności kosztów (nie ma go w petitum skargi kasacyjnej), które w tej sprawie UP RP zasądził na rzecz uprawnionego i wniósł o "oddalenie również zapisu w decyzji w odniesieniu do ww. kosztów postępowania." Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpatrzeć tak sformułowanego zarzutu, ponieważ skarżący kasacyjnie nie wskazał żadnego przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony przez Sąd I instancji w tej kwestii. Mając na względzie związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami skargi kasacyjnej, NSA nie może za skarżącego kasacyjnie formułować zarzutów i ich precyzować, ani nie może snuć domysłów co do podstaw prawnych zarzutu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.