Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1382/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części, w pozostałej części skargę oddalono
Powołane przepisy: article: art. 91 ust. 1 i 4, art. 94 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 50 par. 1, art. 52 par. 1, art. 53 par. 3, art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 31 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 715
law: ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie zasad i trybu przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników osiągających wysokie wyniki we współzawodnictwie sportowym 1) stwierdza nieważność § 1 uchwały Nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia "[...]" w sprawie zasad i trybu przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników osiągających wysokie wyniki we współzawodnictwie sportowym, w zakresie słów " będących członkami klubów sportowych mających siedzibę na terenie Gminy"; 2) stwierdza nieważność § 1 pkt 1 w zakresie słów "i posiadającą licencję zawodnika"; § 1 pkt 6; § 2 pkt 1 lit. b; § 3 pkt 1 Regulaminu stanowiącego załącznik do uchwały Nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia "[...]"w sprawie zasad i trybu przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników osiągających wysokie wyniki we współzawodnictwie sportowym; 3) w pozostałym zakresie oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miejska w Morągu, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz.1591, ze zm.) i art. 27 ust. 1 oraz art. 31 ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o sporcie (Dz.U. Nr 127, poz. 857, ze zm), podjęła w dniu 26 kwietnia 2012r. uchwałę Nr XIX/283/12 w sprawie zasad i trybu przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników osiągających wysokie wyniki we współzawodnictwie sportowym (dalej zwana: Uchwałą lub nr XIX/283/12). W § 1 stwierdzono, że uchwala określa zasady i trybu przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników osiągających wyniki sportowe we współzawodnictwie sportowym, będących członkami klubów sportowych mających siedzibę na terenie Gminy Morąg, w § 2 zapisano, że tryb i zasady, o których mowa w § 1 zwane Regulaminem stanowią załącznik do Uchwały. W § 3 zapisano, że stypendia udziela się w ramach kwot zabezpieczonych na ten cel w budżecie miasta na dany rok budżetowy, zaś w § 4 wskazano, że traci moc uchwała nr XVI/246/08 Rady Miejskiej w Morągu z dnia 31 stycznia 2008r., wykonanie uchwały powierza się Burmistrzowi Morąga zapisano w § 5, zaś jej wejście w życie określono w § 6 wskazując, że uchwała wchodzi w życie po 14 dniach od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko - Mazurskiego. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko-Mazurskiego w dniu 14 maja 2012r. (Dz. Urz. Woj. Warm.- Maz. z 2012r. poz. 1558).

Na tę uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożył w dniu 14 października 2016r. Prokurator Rejonowy w O. Ośrodek Zamiejscowy w M. W ocenie Prokuratora uchwała wraz ze stanowiącym jej integralną część załącznikiem - Regulaminem, narusza § 135 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. Nr100, poz. 908) dalej zwane: rozporządzeniem z 20 czerwca 2002r., w związku z art. 31 § 1 i § 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o sporcie (tj. Dz. U. z 2016r., poz. 176), poprzez zamieszczenie we wskazanych jej zapisach oraz zapisach Regulaminu przepisów normującą materię wykraczającą poza upoważnienie ustawowe, bowiem:

- w § 1 Uchwały i § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1a oraz § 2 pkt 1b Regulaminu bez upoważnienia ustawowego wprowadzono ograniczenie zakresu podmiotowego świadczeń stypendiów sportowych poprzez wskazanie jako beneficjentów tych świadczeń jedynie zawodników będących członkami klubów sportowych, posiadających licencję sportową i uczestniczących we spółzawodnictwie sportowym organizowanym przez związki sportowe w rozumieniu ustawy o sporcie;

- § 1 pkt 6 Regulaminu, gdzie bez upoważnienia ustawowego przeniesiono uprawnienie do określenia wysokości świadczenia stypendialnego na Burmistrza Morąga poprzez brak jednoznacznych wskazań co do wysokości świadczenia stypendialnego;

- § 3 pkt 1 Regulaminu, gdzie bez upoważnienia ustawowego ograniczono prawo do stypendium sportowego poprzez skonstruowanie wyłącznej legitymacji klubów sportowych do występowania z wnioskiem o przyznanie stypendium sportowego.

Prokurator wniósł, na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o stwierdzenie nieważności wskazanych zapisów Uchwały oraz Regulaminu stanowiącego jej załącznik we wskazanym zakresie.

W skardze podkreślono, że na podstawie art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, Rada Miasta mogła i powinna była - w drodze uchwały - określić w jasny i precyzyjny sposób wysokość stypendium, jakie może uzyskać osoba osiągająca określony wynik sportowy, biorąc pod uwagę jakie znaczenie dla jednostki samorządu terytorialnego ma dany sport oraz osiągnięty wynik sportowy. Nadto w zapisach § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1a oraz § 2 pkt 1b Regulaminu, bezpodstawnie zakreślono, iż beneficjentami stypendium mogą być jedynie zawodnicy będący członkami klubów sportowych, posiadający licencję sportową i uczestniczący we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związki sportowe w rozumieniu ustawy o sporcie. Zawężono wysokość stypendium do 30% minimalnego wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym nie określając jednak wysokości takiego stypendium, a dodatkowo wprowadzając wymóg członkostwa w klubie sportowym działającym na terenie Gminy Morąg. Bezpodstawnie także ograniczono zdolność wnioskową występowania o stypendium, przyznając uprawnienie do złożenia wniosku tylko na rzecz klubu lub stowarzyszenia sportowego. Zdaniem skarżącego, wobec zapisów § 143 w zw. z § 135 rozporządzenia z 20 czerwca 2002r., w uchwale będącej aktem prawa miejscowego zamieszcza się jedynie przepisy regulujące sprawy przekazane ustawą upoważniającą do regulowania w takim akcie, tymczasem w ww. Uchwale i Regulaminie Rada wprowadziła zapisy wykraczające poza upoważnienie wynikające z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Ustawodawca przekazał jednostce samorządu terytorialnego uprawnienie tylko do określenie szczegółowych zasad i trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości okresowych stypendium sportowych. Jedynymi wyznacznikami dla określenia takiego skutku jest więc przesłanka określona w art. 31 ust. 1 cyt. ustawy tj. pod uwagę należy brać jedynie znaczenie danego sportu dla danej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Z treści ww. przepisów wynika zatem, że adresatami uprawnienia do ubiegania się o stypendium sportowe są osoby fizyczne osiągające określony wynik sportowy, nie zaś kluby czy stowarzyszenia, które tym aktem zostały uprawnione do wnioskowania o przyznanie stypendium sportowego. Nie jest dopuszczalne, aby Uchwała zawężała, czy doprecyzowywała krąg podmiotów uprawnionych do otrzymania stypendium.

Zgodnie z art. 31 ust. 1 cyt. ustawy o sporcie, uchwała jednostki samorządu terytorialnego winna dotyczyć wszystkich osób fizycznych osiągających określone wyniki sportowe tj. umożliwiać przyznawanie takim osobom stypendiów sportowych. Ograniczenie kręgu podmiotów uprawnionych do otrzymania stypendium do zawodników, którzy w roku przyznania stypendium są zawodnikami klubu sportowego, posiadają licencję sportową, biorą udział we współzawodnictwie sportowym, organizowanym przez związki sportowe i są członkami klubu sportowego działającego na terenie Gminy, jak również wskazanie w § 3 pkt 1 uprawnionych do zgłaszania wniosków o stypendia - klub lub stowarzyszenie sportowe, po pierwsze nie mieści się w upoważnieniu do określania warunków przyznawania stypendiów, o których mowa w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, po drugie, jest modyfikacją wskazanego w art. 31 ust. 1 upoważnienia, a po trzecie - stanowi istotne naruszenie zasady równości wobec prawa określonej w art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Unormowania Uchwały powodują nierówne traktowanie zawodników zrzeszonych w klubach i niezrzeszonych w klubach, poprzez uprzywilejowanie sportowców będących członkami klubów sportowych.

W odpowiedzi na skargę Gmina Morąg, reprezentowana przez radcę prawnego, wiosła o oddalenie skargi, bowiem w jej ocenie zakwestionowane zapisy uchwały nr XIX/283/12 nie zawierają materii wykraczającej poza upoważnienie ustawowe. Przytoczono bardzo obszerne fragmenty wyroku NSA z dnia 17 stycznia 2013r. sygn. II GSK 1903/11 wywodząc, że z uwagi na enigmatyczność i skąpość regulacji art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, okoliczność ta skutkuje koniecznością uszczegółowienia warunków niezbędnych dla przyznania stypendiów sportowych dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe. Nie podzielono zarzutu, iż zawężenie uprawnienia do otrzymania stypendiów jedynie do osób fizycznych będących członkami klubów sportowych i uczestniczących we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związki sportowe w rozumieniu ustawy o sporcie i posiadających licencje sportową dyskryminuje pozostałe osoby fizyczne lub narusza art. 32 Konstytucji RP, gdyż zapis taki daje w sposób generalny i abstrakcyjny wyraz temu, że szczególne znaczenie dla Gminy Morąg ma sport polegający na współuczestnictwie sportowym przez osoby fizyczne będące członkami klubów sportowych działającymi na terenie Gminy. W ocenie Rady ustalenie maksymalnej wysokości stypendium sportowego przy braku precyzyjnych uregulowań w delegacji ustawowej wskazuje na wypełnienie delegacji ustawowej. Jak również wskazano, że zapis § 3 pkt 1 Uchwały dotyczący podmiotu uprawnionego do złożenia wniosku o przyznanie stypendium sportowego jest wynikiem wcześniejszych regulacji i nie narusza art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2016, poz. 718) zwana dalej ustawą: p.p.s.a., sady administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016r., poz. 1066) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kognicji Sąd zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy p.p.s.a. powołany został do orzekania w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego jest prawidłowa, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa, które zawierają upoważnienie do wydania takiego aktu oraz określają tryb postępowania prawodawczego. Wojewódzki sąd administracyjny może zakwestionować zaskarżony akt tylko wtedy, gdy jest on niezgodny z prawem.

Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2016r., poz. 446 ze zm.) zwana dalej: u.s.g., stosownie do którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwa naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Zasadnym jest zatem sięgnięcie do przepisów u.s.g., gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą to być naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Jednak i tu brak ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie.

Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym, które wpływają na treść uchwały lub zarządzenia. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. W judykaturze za istotne naruszenie prawa uznaje się takiego rodzaju naruszenia jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podjęcia uchwały (por. wyrok NSA z 11 lutego 1998r. sygn. II SA/Wr 1459/97, OSS 1998, nr 3, poz. 79, wyrok NSA z 8 lutego 1996r. sygn. SA/Gd 327/95). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji, czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 kpa. Za nieistotne naruszenie prawa należy natomiast uznać takie naruszenie, które jest mniej doniosłe w porównaniu z innymi przypadkami wadliwości, jak nieścisłość prawna czy też błąd, który nie ma wpływu na istotną treść aktu organu gminy. Takie naruszenia nieistotne są jedynie przesłanką do wskazania, że akt został wydany z naruszeniem prawa, a nie stanowią przesłanki do stwierdzenia jego nieważności.

Stosownie do art. 50 § 1, art. 52 § 1 i art. 53 § 3 ustawy p.p.s.a. prokurator może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, ale nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga wniesiona w tej sprawie jej zasadna, choć nie wszystkie zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Przechodząc do analizy przepisów skarżonej Uchwały wyjaśnić pozostaje, że możliwość udzielania przez jednostki samorządu terytorialnego stypendiów oraz nagród i wyróżnień dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe przewidziała ustawa z dnia 25 czerwca 2010r. o sporcie (tj. Dz. U. z 2016r. poz. 176, ze zm) stanowiąc w art. 31 ust. 1, że: Jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe. Z kolei ust. 3 stanowi, że: Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2 biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego i osiągnięty wynik sportowy.

Z zacytowanego upoważnienia ustawowego wynika, że jego celem było jasne określenie w uchwale jaką nagrodę, wyróżnienie, stypendium sportowe może uzyskać dany zawodnik osiągając określony wynik sportowy, wiedząc przy tym jakie znaczenie dla gminy ma dany sport (ust. 3).

Według wskazanego upoważnienia tylko organ jednostki samorządu terytorialnego ma możliwość stanowienia o wysokości stypendiów i nagród, które są przyznawane na podstawie tej normy. Słusznie Prokurator w skardze podnosi, że w sprzeczności z treścią art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie pozostaje zapis § 1 pkt 6 Regulaminu stanowiącego załącznik do Uchwały, w zakresie określenia, że stypendium sportowe wynosi do 30% minimum wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym. Z takiej konstrukcji normy nie wynika, wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisu, jaką wysokość stypendium otrzyma osoba fizyczna, gdyż w uchwale wskazuje się jedynie górną granicę takiego stypendium. Zestawienie treści tego zapisu z § 5 Uchwały, zgodnie z którym wykonanie jej powierza się Burmistrzowi Morąga, oznacza, że przy takiej konstrukcji § 1 pkt 6 Regulaminu, to nie organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego będzie decydował o wysokości stypendium sportowego, lecz de facto jej organ wykonawczy, co oznacza wykroczenie poza delegację ustawową, jak również jej modyfikację poprzez przeniesienie kompetencji w tym zakresie, skoro z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie wynika, że do określenia wysokości stypendium upoważniona jest rada, jako organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego. To naruszenie prawa ma charakter istotnego skoro doszło do naruszenia kompetencji organu, który na mocy przepisu upoważniającego określał organ uprawniony do określenia wysokości stypendium.

Kolejnym naruszeniem prawa w postaci przekroczenia upoważnienia ustawowego w skarżonej uchwale Rady Miasta Morąga, są ograniczenia dotyczące osób mogących być beneficjentami przyznawanych środków finansowych - okresowych stypendiów, tj. § 1 Uchwały w zakresie zapisu doprecyzowującego "będących członkami klubów sportowych mających siedzibę na terenie Gminy Morąg", czy § 1 pkt 1 Regulaminu w zakresie wymogu "posiadania licencji zawodnika", czy § 2 pkt 1 lit. b Regulaminu, w którym zapisano, że zawodnik spełnia warunki zamieszkiwania na terenie gminy Morąg i jest członkiem klubu sportowego działającego na terenie Gminy Morąg.

W ocenie Sądu przepisy zamieszczone we wskazanych jednostkach redakcyjnych określają dodatkowe, nie przewidziane w upoważnieniu ustawowym warunki, jakie winien spełniać sportowiec, by mógł uzyskać okresowe stypendium sportowe. Ograniczenia te dotyczą zarówno przynależności do klubu sportowego i jednoczesnego zamieszkiwania na terenie Gminy (§ 2 pkt 1 lit. b regulaminu), posiadania licencji polskiego związku sportowego (§ 1 pkt 1 Uchwały).

Jak słusznie podniesiono w skardze, cytowane na wstępie upoważnienie ustawowe nie uprawnia jednostki samorządu terytorialnego do reglamentowania możliwości przyznania stypendium sportowego w opisany sposób przewidując tylko, że jedynymi kryteriami mogącymi być branymi pod uwagę są znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Nawet przyjmując, że wskazanie przez Radę dyscypliny sportowej ważnej dla danej Gminy nastąpiło poprzez wskazanie, że są to dyscypliny, które są prowadzone w klubie sportowym działającym na terenie Gminy, to jeszcze nie oznacza, że prawidłowym wskazaniem znaczenia danego sportu dla jednostki jest określenie, że sport taki może być uprawiany jedynie w ramach klubu sportowego działającego na terenie Gminy. Dyscyplina sportu ważna dla Gminy może bowiem być uprawiana przez osoby fizyczne zarówno w ramach klubu sportowego działającego na terenie Gminy, jak również osoba uprawiająca określoną dyscyplinę sportową może nie być związana z żadnym klubem działającym na terenie Gminy, lecz uprawiać dyscyplinę sportową ważną dla niej i osiągać we współzawodnictwie określone wyniki sportowe, przy czym być jej mieszkańcem.

W zakwestionowanym w skardze § 3 pkt 1 Regulaminu wprowadzono, nie przewidziane upoważnieniem ustawy o sporcie, ograniczenie w postaci nadania uprawnienia do zgłaszania wniosków o stypendium sportowe klubom sportowym lub stowarzyszeniem sportowym, przy czym w odniesieniu do klubu sportowego we wcześniejszym zapisie wskazano, że klub sportowy musi działać na terenie Gminy Morąg, zaś w odniesieniu do stowarzyszenia sportowego takiego zapisu już w Regulaminie nie zamieszczono.

Zgodzić się należy ze skarżącym, że tego rodzaju ograniczenie jest nieuprawnione w świetle unormowań art. 31ust. 3 ustawy o sporcie, który zezwala organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego na określenie w drodze uchwały szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych /.../, o których mowa w ust. 1 i 2, przy wzięciu pod uwagę znaczenia danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągniętego wyniku sportowego. Treść zakwestionowanych powyżej przepisów dowodzi, że w zaskarżonej uchwale dokonano nieprawidłowej wykładni przewidzianego w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie kryterium "znaczenia danego sportu dla tej jednostki samorządowej". Dla potrzeb ubiegania się o stypendia Rada Miasta posłużyła się innymi kryteriami niż ustawowe, natomiast pominęła przytoczone kryterium ustawowe rodzaju sportu mającego znaczenie dla danej jednostki samorządowej. Rada Miasta nie zróżnicowała dyscyplin sportowych, których uprawianie uznane być mogło za mające znaczenie dla gminy, do czego zobowiązywało upoważnienie ustawowe z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, lecz posłużyła się sformułowaniem zrównującym wszystkie dyscypliny sportowe, określając jedynie ogólnie, że chodzi o konkurencje olimpijskie, nie precyzując o jakie dyscypliny sportu konkretnie chodzi.

W związku z tym pozostaje uznać, że skarżona uchwała w sposób istotny narusza obowiązujący porządek prawny w zakwestionowanym zakresie. Z tego powodu Sąd stwierdził nieważność przytoczonych przepisów wprowadzających niedopuszczalne w świetle ustawy kryteria, tj. w § 1 Uchwały w zakresie słów "będących członkami klubów sportowych mających siedzibę na terenie Gminy Morąg", § 1 pkt 1 w zakresie słów "i posiadających licencje zawodnika", § 1 pkt 6, § 2 pkt 1 lit.b Regulaminu stanowiącego załącznik do Uchwały. W zakwestionowanych przepisach doszło do nie znajdującego podstawy prawnej pozbawienia pewnej grupy członków wspólnoty samorządowej możliwości ubiegania się o stypendium sportowe, wykraczającego poza zakres upoważnienia ustawowego. Kreowane przez gminę w drodze uchwały zasady przyznawania stypendiów, jako przepisy wykonawcze wobec ustawy, nie mogą zawężać granic ustawowego upoważnienia gminy. Wskazane powyżej przepisy wykraczają poza zakres upoważnienia i naruszają konstytucyjną zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), która wymaga, by zróżnicowanie prawne poszczególnych podmiotów pozostawało w odpowiedniej relacji do różnic w sytuacji tych podmiotów oraz zasadę równości wynikającą z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, a także zakaz dyskryminacji obywateli przez odmawianie niektórym z nich określonych uprawnień z powodów nieznajdujących podstaw w obowiązujących normach prawnych (art. 32 ust. 2 Konstytucji RP). Przewidziane w uchwale wyłączenia nie znajdują uzasadnienia w wartościach konstytucyjnych i nie mają podstawy ustawowej. Ustawodawca bowiem jasno wskazał, że jedynymi kryteriami ustalania zasad przyznawania stypendiów są znaczenie danego sportu dla jednostki samorządowej oraz osiągnięty wynik sportowy. Odwołując się do nieprzewidzianych ustawą kryteriów Rada przekroczyła granice upoważnienia ustawowego. Sąd uznał je za niezgodne z prawem, gdyż brak jest podstawy prawnej do tego, aby gminne akty prawa miejscowego dyskryminowały pewne kategorie członków wspólnoty samorządowej w dostępie do prawa nabycia stypendium sportowego poprzez brak przynależności do kluby sportowego działającego na terenie Gminy, czy posiadania licencji zawodnika.

Jak wskazano wyżej Sąd, nie podzielił wszystkich zarzutów Prokuratora i w pozostałych zakresie oddalił skargę. Dotyczyło to wyeliminowania pierwszej części zapisu § 1 Uchwały, w którym wprawdzie powtórzono jej przedmiot, który wprost wynika z zapisu art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, lecz uchybienia tego nie należało uznać za istotnie naruszającego przepis prawa, czy też delegację ustawową. Także nie podzielono stanowiska skarżącego co do stwierdzenia nieważności zapisu § 2 pkt 1 lit.a Regulaminu, w którym wskazano, że stypendium sportowe może być przyznane zawodnikowi, który uczestniczy we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związki sportowe w rozumieniu ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o sporcie, bowiem w ocenie Sądu taki zapis może stanowić podstawę do uznania, że wszystkie takie dyscypliny sportowe, w ramach których organizowane jest współzawodnictwo sportowe organizowane przez związki sportowe, to właśnie dyscypliny sportowe mające znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu.

Reasumując Sąd stwierdził, że przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego wskazanego we wcześniejszych wywodach, będące wynikiem wadliwej wykładni, jak również naruszenie wynikającego z zasady demokratycznego państwa prawnego nakazu przestrzegania przez prawodawcę zasad poprawnej legislacji, stanowią istotne naruszenia prawa i uzasadniają stwierdzenie nieważności wymienionych powyżej części zaskarżonej uchwały, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 91 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.