Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 770/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 1, art. 14c,  art. 72 par. 1 pkt 1, art. 73 par.1 pkt 1, art. 73 par. 2 pkt 2, pkt 3,  art. 74a, art. 75 par. 6, art. 76, art.87
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2010 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za październik, listopad, grudzień 2005 r. oraz styczeń, maj, sierpień 2006 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 770/09

UZASADNIENIE

W dniu 2 czerwca 2008 r. do Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. wpłynął wniosek H.S. o zwrot podatku VAT w kwocie 16.514 zł wraz z niesłusznie zapłaconymi odsetkami w wysokości 712,98 zł. Jednocześnie strona wniosła o naliczenie należnych jej odsetek za niesłuszne dysponowanie przez Urząd jej pieniędzmi. Ponadto w dniu 23 czerwca 2008 r. podatniczka złożyła wyjaśnienie do ww. wniosku, w którym zwróciła się m.in. z prośbą o anulowanie deklaracji VAT-7 za okres od października 2005 r. do maja 2008 r. wraz z korektami złożonymi w dniu 2.06.2008 r. w związku z wyrokiem Sądu w sprawie zakresu opodatkowania podatkiem VAT.

Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 72 § 1 pkt 1, § 2, art. 73 § 1 pkt 1, art. 75 § 2 pkt 1 lit. b, art. 77 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst. jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), stwierdził nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące: październik 2005 r. w kwocie 3.144 zł, listopad 2005 r. w kwocie 548 zł, grudzień 2005 r. w kwocie 137 zł, styczeń 2006 r. w kwocie 3.949 zł, maj 2006 r. w kwocie 5.410 zł, sierpień 2006 r. w kwocie 3.426 zł oraz odsetki zwłokę 704,18 zł (łącznie 17.318,18 zł).

W odwołaniu od powyższej decyzji podatniczka wniosła o zwrócenie jej zapłaconego podatku VAT wraz z odsetkami od dnia nienależnego przyjęcia przez Urząd Skarbowy tegoż podatku z odsetkami, czego zaskarżona decyzja nie rozstrzyga. Z tego względu, jej zdaniem, sprawa winna być ponownie rozstrzygnięta.

Po rozpatrzeniu argumentów zawartych w odwołaniu oraz przeanalizowaniu akt sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...].

nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja nie rozstrzyga drugiego żądania strony zawartego we wniosku z dnia 2 czerwca 2008 r., tj. kwestii naliczenia należnych odsetek za niesłuszne dysponowanie przez Urząd jej pieniędzmi.

Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. po ponownym przeanalizowaniu sprawy decyzją z dnia [...] nr [...] stwierdził nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące: październik 2005 r. w kwocie 3.144 zł, listopad 2005 r. w kwocie 548 zł, grudzień 2005 r. w kwocie 137 zł, styczeń 2006 r. w kwocie 3.949 zł, maj 2006 r. w kwocie 5.410 zł, sierpień 2006 r. w kwocie 3.426 zł oraz odsetki za zwłokę 704,18 zł (łącznie 17.318,18 zł).

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji poinformował stronę, że jej żądanie dotyczące odsetek za niesłuszne dysponowanie przez Urząd jej pieniędzmi zostanie rozstrzygnięte przez Urząd Skarbowy w odrębnej decyzji.

Pismem z dnia 1 czerwca 2009 r. strona odwołała się od ww. decyzji do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.. Zaskarżając decyzję w całości, strona zwróciła uwagę na brak rozstrzygnięcia o odsetkach w związku z niesłusznym dysponowaniem przez Urząd Skarbowy kwotą 17.318,18 zł i wniosła o jej uchylenie w całości oraz o wydanie decyzji dotyczącej odsetek w związku z nadpłatą powstałą z winy Urzędu Skarbowego przez zastosowanie przez Urząd Skarbowy nieprawidłowej interpretacji prawa podatkowego.

Uzasadniając swoje odwołanie strona stwierdziła, że otrzymała zwrot nadpłaty w kwocie 17.318,18 zł z tytułu podatku VAT w związku z niesłuszną interpretacją prawa przez Urząd Skarbowy. Urząd Skarbowy dysponował tak powstałą nadpłatą przez dłuższy czas i nie wypłacił jej odsetek w związku z dysponowaniem tą nadpłatą. Zarówno we wniosku wszczynającym postępowanie, jak i w odwołaniu od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...], strona wskazywała, że chodzi jej o odsetki od bezpodstawnych kwot podatku VAT, a nie o decyzję w przedmiocie ustalenia nadpłaty. Strona zauważyła, że z tego powodu Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...] i zalecił rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania dotyczącego odsetek. Decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] nie rozstrzyga powyższego, dlatego konieczne jest złożenie odwołania.

Pismem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działając na podstawie art. 122, art. 155 § 1, art. 169 § 1 w związku z art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej, wezwał stronę do usunięcia braków poprzez uzupełnienie odwołania o określenie istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazanie dowodów uzasadniających to żądanie.

W dniu 30 czerwca 2009 r. do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wpłynęło pismo strony z dnia 29 czerwca 2009 r., z którego wynika, że zarzutem przeciwko zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji jest brak rozstrzygnięcia w przedmiocie odsetek od nadpłaty. Zarzut ten wynika z faktu, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. zaskarżoną decyzją rozstrzygnął o wysokości nadpłaty, a nie o odsetkach od tej nadpłaty, o wypłacenie których wnosiła skarżąca. Decyzja organu pierwszej instancji narusza zatem postanowienia art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. Dla skarżącej nie ma znaczenia, że w zaskarżonej decyzji Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. stwierdził, że żądanie strony w sprawie należnych odsetek za niesłuszne dysponowanie przez Urząd jej pieniędzmi zostanie rozstrzygnięte w odrębnej decyzji, oraz że decyzja taka została wydana, ponieważ w jej ocenie zaskarżona decyzja nie została wydana w przedmiocie rozstrzygnięcia, o które wnosiła i w związku z tym powinna zostać uchylona.

Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, przywołując treść art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r.

Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), wskazał, że ze stanu faktycznego ustalonego przez organ pierwszej instancji wynika, iż strona w związku z interpretacją wydaną przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł., co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego złożyła deklaracje VAT-7, w których wykazała zobowiązania podatkowe podlegające wpłacie do urzędu skarbowego za miesiące: październik, listopad, grudzień 2005 r., styczeń, maj, sierpień 2006 r. (łączna wysokość zobowiązań: 16.614 zł). Powyższe zobowiązania wraz z odsetkami za zwłokę

(704,18 zł) oraz kosztami upomnienia (8,80 zł) zostały przez stronę uregulowane. Na ww. interpretację strona złożyła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi, który uznał tę interpretację za prawidłową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpatrzeniu skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. uznał skargę za zasadną. Mając na uwadze ww. wyrok Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. postanowieniem co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego z dnia [...] nr [...] zgodził się ze stanowiskiem strony przedstawionym w piśmie z dnia 24 sierpnia 2006 r., że sprzedaż działek w przedstawionym stanie faktycznym nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

W ocenie organu odwoławczego z powyższego wynika zatem, że zapłacony przez stronę podatek od towarów i usług za miesiące październik, listopad, grudzień 2005r, styczeń, maj, sierpień 2006 r. wraz z odsetkami za zwłokę został zapłacony nienależnie. Zasadnie zatem organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji uznał, że wpłacone przez stronę kwoty stanowią nadpłaty w podatku VAT.

Odnosząc się przy tym do zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy, przywołując elementy decyzji określone w tym przepisie, stwierdził, że zaskarżona decyzja Naczelnika Drugiego

Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...] nr [...] zawiera wszystkie te elementy. Decyzja ta rozstrzyga kwestię nadpłaty w podatku od towarów i usług, o której zwrot wnosiła strona we wniosku, który do Urzędu Skarbowego wpłynął w dniu 2 czerwca 2008 r. Jednocześnie w uzasadnieniu ww. decyzji wskazano, że zgodnie z zaleceniem Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi zawartym w decyzji z dnia [...] nr [...] żądanie strony w sprawie należnych odsetek za niesłuszne dysponowanie przez Urząd jej pieniędzmi zostanie rozstrzygnięte przez Urząd Skarbowy w odrębnej decyzji. Decyzja taka została wydana w dniu [...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. odmówił naliczenia i wypłaty odsetek od kwoty 17.326,98 zł. Od ww. decyzji strona złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.

Organ odwoławczy uznał powyższy zarzut za niezasadny. Wniosek strony, który do Urzędu Skarbowego wpłynął 2 czerwca 2008 r., został bowiem rozpatrzony w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. stwierdził nadpłaty w podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. odmówił naliczenia i wypłaty odsetek od kwoty 17.326,98 zł.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że postanowieniem z dnia [...]

Nr [...], działając na podstawie art. 123 § 1 oraz art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. W dniu 15 lipca 2009 r. strona zapoznała się z aktami sprawy i nie wniosła dodatkowych uwag.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, podatniczka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot kosztów związanych ze skargą.

W złożonej skardze strona zarzuca decyzji organu odwoławczego naruszenie art. 76 Ordynacji podatkowej poprzez fakt utrzymania w mocy decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...] stwierdzającej nadpłatę, podczas gdy w ocenie strony wydanie powyższej decyzji przez organ pierwszej instancji było bezprzedmiotowe, z uwagi na okoliczność, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawach o sygnaturach: l SA/Łd 162/08 i l SA/Łd 163/08 uchylił decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. uznające za prawidłową interpretację przepisów prawa dotyczącą obowiązku zapłaty podatku VAT z tytułu sprzedaży działek. Sąd uznał ww. interpretację za niezgodną z prawem. W związku z powyższym zapłacony przez stronę podatek od towarów i usług od ww. transakcji stał się nadpłatą, o zwrot której wraz z oprocentowaniem strona wystąpiła. W następstwie wniosku strony o zwrot nadpłaty wraz z oprocentowaniem Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. wydał decyzję o stwierdzeniu nadpłaty, w której podniósł, że nadpłata podlega zwrotowi w ciągu 30 dni od wydania decyzji w sprawie nadpłaty z oprocentowaniem w przypadku uchybienia zwrotu nadpłaty w tym terminie oraz że kwestia oprocentowania nadpłaty rozstrzygnięta zostanie odrębną decyzją. W ocenie strony decyzja w przedmiocie nadpłaty została wydana niesłusznie, bowiem w opisanej powyżej sytuacji decyzja ta ma służyć jedynie potrzebom ustalenia wymagalności zwrotu nadpłaty i oprocentowania liczonego po upływie 30 dni od wydania decyzji w przedmiocie ustalenia nadpłaty.

W konkluzji skarżąca wskazała, że powołane wyroki WSA w Łodzi stanowią stwierdzenie nadpłaty bez potrzeby wydania w tym przedmiocie decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy jednak zauważyć, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wyżej określony zakres kontroli sądowo-administracyjnej, wynikający z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oznacza, że sądowa kontrola aktów administracyjnych, a więc także decyzji podatkowych, jest kontrolą ich legalności, czyli zgodności z prawem. Zakres tej kontroli jest szeroki. Sąd bada zgodność zaskarżonego aktu zarówno z normami prawa materialnego, jak i normami proceduralnymi. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpatrywanej obecnie skardze H.S. zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 76 Ordynacji podatkowej przez fakt utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji stwierdzającej nadpłatę w podatku od towarów i usług w sytuacji, gdy wydanie tej właśnie decyzji (stwierdzającej nadpłatę) przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. było bezprzedmiotowe. Innymi słowy skarżąca uważa, że skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnymi wyrokami uchylił wcześniejsze interpretacje organu podatkowego, będące przyczyną zapłaty przez skarżącą podatku od towarów i usług, jak się okazało zapłaty niepotrzebnej, zapłaty podatku nienależnego, to w ogóle nie było potrzeby wydawania przez organ podatkowy decyzji stwierdzającej nadpłatę. Powołane przez skarżącą wyroki tutejszego Sądu z dnia 18 kwietnia 2008 r. o sygn. I SA/Łd 162/08 i

I SA/Łd 163/08 stanowią wystarczające stwierdzenie nadpłaty podatku, bez konieczności, potrzeby wydawania w tej mierze decyzji przez organ podatkowy.

A zatem wydanie takiej decyzji miało na celu jedynie określenie wymagalności zwrotu podatku i wykazanie, że oprocentowanie należałoby się tylko wtedy, gdyby nadpłata była zwrócona po upływie 30 dni od wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę.

Z twierdzeniami skarżącej nie można się zgodzić. W zaistniałym, niespornym stanie faktycznym, istniała konieczność wydania przez organ podatkowy decyzji o stwierdzeniu nadpłaty w podatku od towarów i usług, w celu załatwienia wniosku skarżącej z dnia 2 czerwca 2008 r. Z wniosku tego wynika jasno, że skarżąca zażądała zwrotu zapłaconego, jak się okazało nienależnie, podatku od towarów i usług. Żądając zwrotu zapłaconych wcześniej kwot zaliczonych na zaległość podatkową i na odsetki od tej zaległości skarżąca zażądała oprocentowania tych kwot. W treści wniosku nie ma sformułowania, że skarżąca żąda stwierdzenia nadpłaty, jednakże tylko poprzez wydanie decyzji o stwierdzeniu nadpłaty można było załatwić wniosek skarżącej. Tryb załatwienia wniosku musi być bowiem zgodny z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2005 r. Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) regulującymi sposób postępowania w takich sprawach. Organ podatkowy nie mógł zwrócić skarżącej nadpłaty nie wydając decyzji o stwierdzeniu nadpłaty. Wbrew twierdzeniom skarżącej powołane wyżej wyroki tutejszego Sądu nie stanowiły wystarczającej podstawy do zwrócenia skarżącej nadpłaty, chociaż niewątpliwie wyroki te, uchylające rozstrzygnięcia organów podatkowych w sprawie interpretacji przepisów prawa podatkowego miały decydujący wpływ na stanowisko organów co do zasadności opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży działek gruntu, w stanie faktycznym opisanym we wniosku o interpretację, a przez to na stwierdzenie nadpłaty.

Należy mieć na uwadze, że zwrot nadpłaty jest konsekwencją wcześniejszego stwierdzenia jej istnienia. Zwrot nadpłaty jest zatem jednym ze sposobów zadysponowania nadpłatą. Stosownie do treści art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej nadpłaty podlegają w pierwszej kolejności zaliczeniu na poczet zaległości podatkowych i odsetek za zwłokę, dalej na poczet bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o ich zaliczenie na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Zwrot nadpłaty jest jednak możliwy dopiero po stwierdzeniu jej istnienia i określeniu wysokości.

Nie ma wątpliwości, że określone w decyzji organu pierwszej instancji kwoty, zapłacone wcześniej przez skarżącą, należało zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej traktować jako nadpłatę podatku od towarów i usług, bowiem był to podatek zapłacony nienależnie. Nadpłata ta, stosownie do treści art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, powstała z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego. Nadpłata powstała na skutek błędnego zadeklarowania i następnie wpłacenia podatku przez skarżącą. Oceny tej nie zmienia fakt, że na działanie skarżącej decydujący wpływ miała treść udzielonej jej przez organ podatkowy interpretacji przepisów prawa podatkowego. Skarżąca nie była jednak tą interpretacją związana, co wynika z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania postanowienia w sprawie interpretacji. Konsekwencje zastosowania się do interpretacji zostały określone w wymienionym wyżej przepisie i w art. 14c Ordynacji podatkowej. Ze wskazanych unormowań wynika, że chodzi o konsekwencje w sytuacji, gdy podatnik zastosował się do interpretacji i nie zapłacił podatku.

Natomiast w sytuacji gdy podatnik uważa, że podatek nie jest należny, ale mimo to dokonuje jego zapłaty i to zarówno w sytuacji, gdy został wprowadzony w błąd przez organ podatkowy np. błędną interpretacją, jak i wtedy, gdy o interpretację nie występował, ma możliwość skorzystania z art. 75 Ordynacji podatkowej. Przepis ten w

§ 1 przewiduje, że podatnik kwestionujący zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Z treści § 2 pkt 1 wynika zaś, że uprawnienie określone w § 1 przysługuje również podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w

art. 21 § 1 pkt 1, jeżeli:

- w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 § 2 pkt 2 i 3, z wyjątkiem deklaracji dotyczącej zaliczek na podatek dochodowy, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek

(pkt b),

- nie będąc obowiązanymi do składania zeznań (deklaracji), dokonali wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej (pkt c).

Wniosek skarżącej z dnia 2 czerwca 2008 r. organ słusznie potraktował jako wniosek o stwierdzenie nadpłaty, gdyż dokonanie jej zwrotu było możliwe po wcześniejszym stwierdzeniu nadpłaty. Skarżąca błędnie zadeklarowała i zapłaciła podatek od towarów i usług od zbywanych działek gruntu, choć te czynności nie podlegały podatkowi.

W sprawie tej nie miał zastosowania art. 75 § 6 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym przepisów § 2 pkt 1 lit. b) i pkt 2 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku. Przepis ten odnosi się m.in. do zwrotu różnicy podatku na podstawie art. 87 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), czyli do sytuacji, gdy w danym okresie rozliczeniowym deklarowana kwota podatku naliczonego jest wyższa od kwoty podatku należnego. Nadwyżka podatku naliczonego nad należnym nie ma charakteru nadpłaty w rozumieniu art. 72 Ordynacji, co oznacza, że tylko w takim przypadku, w jakim ustawa o podatku od towarów i usług reguluje zwrot różnicy podatku, a więc w sytuacji określonej we wskazanym wyżej art. 87, nie stosuje się instytucji stwierdzenia nadpłaty. Jednakże w przypadkach wykraczających poza zawartą w art. 87 regulację zwrotu podatku, a więc wtedy gdy podatnik wykazał, jak w obecnie rozpatrywanej sprawie, zobowiązanie w podatku od towarów i usług nienależne, przysługuje mu prawo do żądania stwierdzenia nadpłaty na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej.

Podstawą wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę w tej sprawie był art. 74a Ordynacji, zgodnie z którym w przypadkach niewymienionych w art. 73 § 2 i art. 74 wysokość nadpłaty określa organ podatkowy. W rozpatrywanej sytuacji nadpłata powstała w przypadku wymienionym w art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Reasumując, wydanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie było, jak twierdzi skarżąca, bezprzedmiotowe, skoro organ podatkowy miał doprowadzić do zwrotu nadpłaty.

Z treści odwołania z dnia 1 czerwca 2009 r. wniesionego od decyzji organu pierwszej instancji wynika, że powodem jego wniesienia było nie to, że skarżąca uważała decyzję o stwierdzeniu nadpłaty za niepotrzebną, ale to, że organ podatkowy nie rozstrzygnął sprawy w zakresie żądania oprocentowania nadpłaty. Wadliwość w tym zakresie pierwszej decyzji wydanej w tej sprawie była przyczyną jej uchylenia przez organ odwoławczy. Należy więc wskazać, że żądanie strony w zakresie oprocentowania nadpłaty zostało ostatecznie również rozstrzygnięte przez organ podatkowy, chociaż w odrębnej decyzji, a mianowicie w decyzji z dnia [...] nr [...]. Od decyzji tej także zostało wniesione odwołanie, a rozstrzygnięcie organu odwoławczego poddane zostało kontroli tutejszego Sądu w sprawie sygn. akt I SA/Łd 865/09. A zatem organ podatkowy zadecydował o wszystkich żądaniach strony, także o spornym żądaniu oprocentowania nadpłaty, choć uczynił to w dwóch decyzjach. Skoro w zakresie oprocentowania nadpłaty została wydana odrębna decyzja przez organ pierwszej instancji, to kwestia ta nie podlegała rozpoznaniu przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie.

Z uwagi na powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

(MSi)