Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 15/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy
Treść wyniku: Umorzono postępowanie w zakresie bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 8, art. 149, art. 161 § 1pkt 3, art. 200, art. 201, art. 205 § 2, art. 209, art. 286 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 3, art. 6, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 9 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 149
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi M.S. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] r., II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy na rzecz skarżącego M.S. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2014 r. (data wpływu do organu 16.12.2014 r.) – złożonym za pośrednictwem platformy ePUAP – M.S. wystąpił do Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy o udzielenie informacji publicznej poprzez odpowiednio wskazanie bądź przedłożenie:

1) liczby osób zatrudnionych w Powiatowym Urzędzie Pracy na dzień 21 listopada 2010 r. oraz na dzień złożenia wniosku;

2) imion i nazwisk wszystkich osób zajmujących kierownicze stanowiska pracy

w Powiatowym Urzędzie Pracy, z podaniem wykształcenia każdej z nich,

a w przypadku wykształcenia wyższego kierunku ukończonych studiów oraz daty zatrudnienia na zajmowanym obecnie stanowisku;

3) wysokości nagród i premii przyznanych i wypłaconych każdemu pracownikowi urzędu od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia złożenia wniosku, z podaniem konkretnej kwoty przypisanej do konkretnego pracownika;

4) wykazu służbowych kart kredytowych będących w dyspozycji pracowników urzędu

z podaniem konkretnego stanowiska, do którego karty są przypisane oraz skanu wyciągu z rachunków tych kart kredytowych za okres od stycznia do października 2014 r.;

5) wykazu numerów służbowych telefonów komórkowych będących w dyspozycji pracowników urzędu z podaniem, który numer jest do którego stanowiska pracy przydzielony;

6) wykazu szkoleń, kursów, w których uczestniczyli pracownicy urzędu w 2014 r.

ze wskazaniem tematyki każdego szkolenia, kursu, miejsca jego odbycia oraz kosztów.

Skarżący wnosił o przekazanie powyższych informacji za pośrednictwem ePUAP.

W dniu 9 lutego 2015 r. – w związku z nieudzielaniem odpowiedzi na powyższy wniosek – M.S., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył skargę na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2014 r. o udzielenie informacji publicznej. Skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w dniu 5 marca 2015 r.

Skarżący wniósł o :

– zobowiązanie Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy do rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2014r. o udzielenie informacji publicznej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku,

– zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w terminie 14 dni od wpłynięcia wniosku organ nie udzielił żądanej informacji publicznej, ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym organ pozostaje w bezczynności w udostępnieniu informacji co, zdaniem skarżącego, uzasadnia wniesienie skargi do sądu administracyjnego.

W piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. organ udzielił skarżącemu informacji publicznej w zakresie: 1) liczby osób zatrudnionych w Powiatowym Urzędzie Pracy na dzień 15.12.2014 r. i na dzień 21.11.2010 r.; 2) imion i nazwisk osób zajmujących kierownicze stanowiska pracy w Powiatowym Urzędzie Pracy z podaniem ich wykształcenia, kierunku ukończonych studiów oraz daty zatrudnienia na zajmowanym obecnie stanowisku; 3) wysokości nagród i premii przyznanych i wypłaconych każdemu pracownikowi urzędu od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia złożenia wniosku; 4) informacji o nie posiadaniu przez pracowników służbowych kart kredytowych; 5) wykazu numerów służbowych telefonów komórkowych; 6) wykazu szkoleń, kursów pracowników w 2004 roku. Następnie, w związku z żądaniem skarżącego o uzupełnienie informacji zawartej w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r., w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. organ wskazał kwoty przypisane do konkretnego pracownika. Odpowiedzi organu zostały doręczone skarżącemu za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP – kolejno w dniu 14 lutego 2015 r. i w dniu 17 lutego 2015 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie oraz o zasądzenie na rzecz organu od skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ podniósł, że skarga winna zostać odrzucona jako niedopuszczalna z uwagi na fakt, iż przed jej wniesieniem strona nie wyczerpała przysługujących jej środków w postępowaniu administracyjnym. Nie skorzystała

z uprawnienia określonego w art. 37 k.p.a., tj. nie złożyła ani zażalenia do organu wyższego stopnia, ani nie skierowała wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Jednocześnie organ podał, że dopiero po otrzymaniu w formie pisemnej skargi na bezczynność organu, Powiatowy Urząd Pracy po konsultacji z Centrum Pomocy ePuap zlokalizował wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] grudnia 2014 r., na który niezwłocznie udzielił informacji pismem z dnia [...] lutego 2015 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] lutego 2015 r. Biorąc powyższe pod uwagę organ nie pozostaje

w bezczynności, albowiem wniosek skarżącego został rozpoznany, a odpowiedź udzielona niezwłocznie po zapoznaniu się z jego treścią.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności

w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

Stosownie zaś do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (zd. 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (zd. 2). Stosownie zaś do § 2 cytowanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 782), zwanej dalej "u.d.i.p.", przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a zatem Kodeks nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA

z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545).

Uznając, że niniejsza skarga jest dopuszczalna stwierdzić należy, iż jej przedmiotem jest bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w zakresie udostępnienia informacji szczegółowo wskazanych we wniosku M.S. z dnia [...] grudnia 2014 r.

Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji publicznej nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy przepisy komentowanej ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji,

a następnie w przypadku pozytywnej odpowiedzi powinien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Mając zatem na uwadze ograniczenie badania merytorycznego sprawy, jakim niewątpliwie jest skarga na bezczynność organu, należało przede wszystkim wyjaśnić, czy informacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący stanowi informację publiczną

w rozumieniu ustawy, a podmiot do którego o udzielenie informacji się zwrócił jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

W pierwszej kolejności rozważyć należało aspekt podmiotowy sprawy, tzn. czy Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Zgodnie z art. 4. ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne,

w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zgodnie natomiast z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r.

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2015 r., poz. 1490) zadania, o których mowa w ust. 1, są wykonywane przez powiatowe urzędy pracy wchodzące w skład powiatowej administracji zespolonej. Zadania, jakie wykonują powiatowe urzędy pracy należą do zadań publicznych. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej jako organ władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Oceniając natomiast aspekt przedmiotowy, tzn. czy żądana informacja stanowi informację publiczną wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej określone jest

w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja

o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Przy wykładni tych sformułowań należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 u.d.i.p). Nie można go zatem interpretować zawężająco. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej

i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007 r., sygn. akt IV SAB/Gl 28/07, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).

Mając na względzie powyższe nie budzi wątpliwości Sądu, że żądane przez skarżącego informacje zawarte we wniosku z dnia [...] grudnia 2014 r., w tym także

o wysokości nagród i premii przyznanych i wypłaconych każdemu z pracowników Powiatowego Urzędu Pracy (z podaniem konkretnej kwoty przypisanej do konkretnego pracownika) stanowią informację o wysokości środków pieniężnych wypłacanych

z zasobów publicznych na rzecz osób pełniących funkcje publiczne. W konsekwencji są to informacje publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 lipca 2014r., sygn. akt II SAB/Gd 64/14 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Dane, których udostępniania domaga się M.S., mieszczą się bowiem w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.) w odniesieniu do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p.).

Ustawodawca w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wskazał, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie

14 dni. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym

w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie

o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 3 ust. 2 u.d.i.p.).

Skoro zatem wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ miał obowiązek:

1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno - technicznej w sposób

i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub

2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia

w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub

3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie

z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się - art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) albo

4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

Jeżeli informacja objęta wnioskiem nie ma charakteru informacji publicznej, podmiot zobowiązany ma obowiązek powiadomić o tym pisemnie wnioskodawcę. Poinformowanie to nie wymaga formy decyzji administracyjnej.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że skoro bezspornym w okolicznościach sprawy pozostaje, iż wniosek o udzielenie informacji wpłynął do organu za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP dnia 16 grudnia 2014 r., to w tym dniu rozpoczął bieg terminu do załatwienia tej sprawy przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Tym samym uznać należy, iż rozpoznanie wniosku dopiero w dniu 13 lutego 2015 r. nastąpiło z przekroczeniem 14-dniowego terminu. Jak wynika z akt sprawy

w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r., uzupełnionym następnie na żądanie skarżącego pismem z dnia [...] lutego 2015 r., czyli już po wniesieniu skargi na bezczynność do Sądu (skarga z dnia [...] lutego 2015 r.), organ odniósł się do wniosku i udzielił skarżącemu informacji.

Powyższe prowadzi do uznania, iż organ przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej dopuścił się bezczynności – rozumianej ogólnie jako niezałatwienie sprawy w przepisanym terminie. Przy ocenie jednak zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (por. uchwała składu

7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt

I OPS 6/08, (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została

w momencie orzekania już dokonana, nawet jeżeli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej wykonania. W sytuacji natomiast wydania przez organ administracji aktu lub dokonania czynności już po wniesieniu skargi na bezczynność organu, a przed jej rozpoznaniem przez sąd, postępowanie staje się bezprzedmiotowe. Natomiast bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy po wniesieniu skargi wystąpią okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, w której został spełniony zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Bezsporne jest, że Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy

nie rozpoznał wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2014 r. do dnia wniesienia skargi na bezczynność organu. Jednak już po wniesieniu skargi, za pośrednictwem platformy ePUAP przesłał skarżącemu wnioskowaną informację publiczną (pismo organu z dnia [...] lutego 2015 r. i [...] lutego 2015 r.). Oznacza to, że w dacie rozpoznawania sprawy przez Sąd Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy nie pozostawał już w bezczynności, skoro zrealizował obowiązek informacyjny wynikający z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stąd też Sąd orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej (pkt I wyroku ).

Załatwienie sprawy administracyjnej przed datą orzekania przez sąd, skutkującej umorzeniem postępowania, nie zwalniało jednak Sądu z obowiązku rozpoznania skargi

w pozostałym zakresie objętym dyspozycją art. 149 p.p.s.a. w jego brzmieniu, obowiązującym od dnia 17 maja 2011 r., a ustalonym przepisem art. 14 pkt 2 ustawy

z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011 r. nr 34, poz. 173). W myśl przepisu art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., Sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. A zatem uwzględnienie skargi na podstawie art. 149 p.p.s.a. nie sprowadza się jedynie do zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie, ale polega także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy nacechowane były rażącym naruszeniem prawa albo nie miały charakteru rażącego. Tym samym należy przyjąć, że użycie w art. 149 § 1 p.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" oznacza brak podstaw do zobowiązania organu do wydania aktu, tj. zastosowania środka określonego w ustawie, nie zwalnia sądu od orzekania w przedmiocie rażącego charakteru przewlekłości, czy bezczynności organu. Wydanie przez organ decyzji, czy dokonanie czynności materialno-technicznej po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2325/12, LEX nr 1269646). Sąd uznał, że wprawdzie organ dopuścił się bezczynności, ale nie miała ona charakteru rażącego naruszenia prawa. Ocenę w tym zakresie Sąd zawarł w pkt II sentencji wyroku.

Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a., będzie stan,

w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt

I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa

i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). W ocenie Sądu, w badanej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Nieudostępnienie informacji publicznej nie miało bowiem cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez u.d.i.p., lecz wynikało przede wszystkim

z braku systematycznego sprawdzania skrzynki elektronicznej na platformie ePUAP. Ponadto po otrzymaniu skargi na przewlekłość organ niezwłocznie usunął stan bezczynności. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd doszedł do wniosku, że stan sprawy nie dawał podstaw do wymierzania organowi z urzędu grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 201 § 1 p.p.s.a. w zw.

z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty poniesione przez skarżącego składają się:

1) opłata w wysokości 100, zł ustalona zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.);

2) wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, ustalone zgodnie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013, poz. 461);

3) opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.