Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 176/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2007-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 152, art. 200, art. 134, art. 147 § 1, art. 53§2,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 28, art. 17 pkt 7, 10 ,
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 2, art. 7,
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Teza: Z naruszeniem trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., prowadzącym do

stwierdzenia nieważności całości lub części tego planu, mamy do czynienia również wówczas, gdy zachowano formalną poprawność przebiegu procedury

planistycznej, jednak zachodzi taka rozbieżność pomiędzy ogłoszeniem o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu (art. 17 pkt 10 u.p.z.p.) a

opublikowaniem projektu w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości (na stronach internetowych urzędu gminy), że może wzbudzić uzasadnioną

wątpliwość co do wersji projektu planu wyjściowej dla kontynuacji procesu planistycznego (dezinformacja o przebiegu procesu planistycznego).

Gdyby opisane naruszenie procedury sporządzania planu miejscowego nie miało miejsca, mogłoby dojść do przyjęcia odmiennych ustaleń dotyczących

ograniczenia wykonywania prawa własności (istotność naruszenia).

TEZY

Z naruszeniem trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., prowadzącym do

stwierdzenia nieważności całości lub części tego planu, mamy do czynienia również wówczas, gdy zachowano formalną poprawność przebiegu procedury

planistycznej, jednak zachodzi taka rozbieżność pomiędzy ogłoszeniem o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu (art. 17 pkt 10 u.p.z.p.) a

opublikowaniem projektu w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości (na stronach internetowych urzędu gminy), że może wzbudzić uzasadnioną

wątpliwość co do wersji projektu planu wyjściowej dla kontynuacji procesu planistycznego (dezinformacja o przebiegu procesu planistycznego).

Gdyby opisane naruszenie procedury sporządzania planu miejscowego nie miało miejsca, mogłoby dojść do przyjęcia odmiennych ustaleń dotyczących

ograniczenia wykonywania prawa własności (istotność naruszenia).


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2007 r. sprawy ze skargi B.S. i A.S. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. w granicach administracyjnych i części obszaru gminy S. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie dotyczącym wyznaczenia w części rysunkowej planu przebiegu drogi określonej symbolem 1 KDD przez działkę o numerze geodezyjnym [...], II. stwierdza, że zaskarżona uchwała w zakresie opisanym w pkt I niniejszego wyroku nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Rady Miejskiej w S. na rzecz skarżących B.S. i A.S. solidarnie kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Bk 176/07

UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia [...] marca 2006 r. (Nr [...]) Rada Miejska w S. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta S. w granicach administracyjnych miasta i części gminy S. W uchwalonym planie zaprojektowano między innymi przebieg ulicy P. przez działkę o numerze geodezyjnym [...], stanowiącą własność skarżących B. i A. małżonków S.

Skarżący pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. wezwali Radę Miejską w S. do usunięcia naruszenia prawa podjętą uchwałą. Podali, iż zaprojektowanie przebiegu drogi przez ich działkę powoduje, że tracą 825 m2 gruntu. Nadto przebieg drogi jest nierównomierny. W tej sytuacji zostają pozbawieni możliwości praktycznego wykorzystania nieruchomości do celów budowlanych, a dokładnie możliwości budowy domu przez córkę. Podali, iż nabywając działkę w 1993 r. uzyskali zapewnienie, iż planowana droga przebiegać będzie poza obszarem działki. Zdaniem skarżących Rada Miejska uchwalając plan nie poszukiwała optymalnych rozwiązań przebiegu drogi, przyjmując i forsując jedną wersję krzywdzącą skarżących.

W dniu [...] lutego 2007 r. skarżący, nie czekając na odpowiedź Rady Miejskiej na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wywiedli niniejszą skargę, w której podtrzymali w pełni argumentację zawartą w wezwaniu. Zaprojektowana droga o szerokości 10 metrów biegnie w poprzek działki, następnie skręca i ścina działkę pod pewnym kątem i z takim kierunkiem kończy bieg na około 28 metrze długości działki. Podsumowując, z jednego brzegu zabrany zostaje obszar o długości około 10 metrów, a z drugiego o długości około 28 metrów. Obecnie działka jest w całości zagospodarowana: dom, budynek gospodarczy, ogród warzywno – owocowy, krzewy i drzewka ozdobne. Skarżący planowali, że połowę działki przeznaczą na budowę domu dla córki. Przebieg drogi uchwalony planem niweczy te zamiary. Zdaniem skarżących istnieje możliwość innego zaprojektowania przebiegu drogi, korzystniej i nie naruszając strategicznego znaczenia drogi. Rada Miejska uchwalając plan optymalnych rozwiązań przebiegu drogi nie poszukiwała.

Rada Miejska w S. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie dołączając podjętą w dniu [...] lutego 2007 r. uchwałę o nieuwzględnieniu skargi. Organ podkreślił, iż skarżący nie zgłosili uwag do planu, którego projekt był wyłożony do publicznego wglądu w okresie od 15 listopada do 15 grudnia 2004 r. Zaprzeczył, by pod drogę zajęta miała być powierzchnia działki skarżących wskazywana przez stronę stwierdzając, iż obszar zajęcia wynosi około 500 m2 z powierzchni całkowitej 2.498 m2. W tej sytuacji działka nie zostanie pozbawiona możliwości zabudowy. Dodał, że skarżący byli informowani o treści art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podsumowująco, nawiązując do wypracowanej linii orzecznictwa NSA, organ stwierdził, że Rada Miejska w S. uchwalając plan nie nadużyła władztwa planistycznego i zachowała procedurę związaną z uchwaleniem planu, określoną w art. 17 - 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W toku postępowania przed sądem skarżący - precyzując przedstawione w skardze zarzuty - wywodzili, iż w trakcie procesu uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostali wprowadzeni w błąd co do zaprojektowanego w planie przebiegu ulicy P. Źródłem tego błędu było zamieszczenie przez organ na stronie internetowej roboczej (pierwotnej) wersji projektu planu, która nie uwzględniała zmian dokonanych w tym projekcie po uzgodnieniach z właściwymi organami i po posiedzeniu komisji urbanistycznej. Była to wersja przewidująca pozostawienie ślepego zakończenia spornej ulicy tj. z obu stron na granicach działek nr [...] i nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zakwestionowany przez skarżących miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta S. został uchwalony w trybie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - powoływanej dalej jako u.p.z.p., która to ustawa z dniem 11 lipca 2003 r. zastąpiła ustawę z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Nowa ustawa planistyczna nie przewiduje możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności organu planistycznego z etapów poprzedzających uchwalenie planu. Jedynie kończąca proces planistyczny uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego wnoszonej na podstawie art. 101 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) – powoływana dalej jako u.s.g. Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Przystępując do analizy spełnienia przez skarżących warunków niezbędnych do skutecznego wniesienia skargi w oparciu o powołany wyżej przepis, wskazać trzeba na uchwałę z dnia 02 kwietnia 2007 r. w sprawie sygn. akt II OPS 2/07, w której Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż do terminu wniesienia skargi opartej na art. 101 u.s.g. ma zastosowanie termin z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wynosi on trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącym odpowiedzi organu na wezwanie lub też sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania, jeśli organ takiej odpowiedzi nie udzielił. Naczelny Sąd Administracyjny sprecyzował, iż prawidłowe wniesienie skargi po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa ma miejsce również wówczas, gdy wniesiono ją przed otrzymaniem odpowiedzi na wezwanie, ale z zachowaniem terminu sześćdziesięciu dni od dnia wezwania i w przypadku późniejszego nieuwzględnienia wezwania przez organ. W ocenie NSA tak złożona skarga nie jest przedwczesna.

Sytuacja identyczna z opisaną powyżej ma miejsce w sprawie niniejszej, w której skarżący nie czekając na odpowiedź organu na ich wezwanie z dnia 12 grudnia 2006 r. wnieśli skargę już w dacie 02 lutego 2007 r. (termin upływał 10 lutego 2007 r.). Odpowiedź organu odmawiająca usunięcia naruszenia prawa - uchwała Rady Miejskiej w S. z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] - dopełniła tylko warunku bezskuteczności wezwania.

Nie budzi również wątpliwości kwestia istnienia po stronie skarżących B. i A. S. legitymacji materialnej do wniesienia skargi na podstawie art. 101 u.s.g. Skarżący są właścicielami nieruchomości, przez którą w uchwalonym planie zagospodarowania przestrzennego poprowadzono odcinek drogi o symbolu 1KDD. Wyznaczonym przebiegiem drogi plan wkroczył w istotę uprawnień właścicielskich skarżących ograniczając możliwość dotychczasowego sposobu korzystania z gruntów – przyszłościowo wyłączając możliwość zabudowy nieruchomości zgodnie z zamierzeniami (budowa domu dla córki na połowie działki). Przyjęte planem rozwiązanie komunikacyjne modyfikuje dotychczasowy sposób korzystania z własnych gruntów skarżących.

Ustalenie zachowania terminu do wniesienia skargi oraz stwierdzenie naruszenia interesu lub uprawnienia strony zaskarżoną uchwałą otworzyło sądowi drogę do poddania jej ocenie z punktu widzenia legalności.

Przedmiotem kontroli sądowej jest nie tylko treść planu, ale także procedura jego sporządzenia i uchwalenia, w toku której powinny być przestrzegane podstawowe, konstytucyjne zasady wykonywania administracji publicznej (art. 2, 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej), gwarantujące obywatelowi ochronę przed nazbyt władczym wkraczaniem przez organy tej administracji w sferę jego interesów prawnych.

Stosownie do przepisu art. 28 u.p.z.p. uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieważna w całości lub w części w przypadku naruszenia zasad sporządzania planu, istotnego naruszenia trybu jego sporządzenia bądź naruszenia właściwości organów w tym zakresie. Tryb procedury uchwalania planu odnosi się do kolejno podejmowanych czynności planistycznych, określonych przepisami ustawy, gwarantujących udział zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie wniosków i uwag) i do kontroli legalności podejmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zasad sporządzania planu wiąże się z merytorycznymi wartościami kształtowania polityki przestrzennej.

Efektem kontroli przeprowadzonej w sprawie niniejszej było dopatrzenie się przez skład orzekający istotnych nieprawidłowości w procedurze planistycznej, której rezultatem jest zaskarżona uchwała. Sąd dostrzegł uchybienia podstawowym zasadom wykonywania administracji publicznej, w szczególności zasadzie zaufania obywateli do organów władzy publicznej i dostępu do rzetelnej informacji o działaniach, których skutki są istotne z punktu widzenia interesów jednostki.

Z przepisu art. 17 u.p.z.p. regulującego tryb postępowania prowadzącego do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że informowanie społeczeństwa o czynnościach planistycznych obejmuje dwa elementy:

- informację o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu z określeniem formy, miejsca i terminu składania wniosków do planu (pkt 1),

- informację o wyłożeniu zaopiniowanego i uzgodnionego projektu planu do publicznego wglądu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, wyznaczeniem terminu do składania uwag oraz zorganizowaniem dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami (pkt 10).

Informacja powinna – wedle zapisu ustawy – polegać na ogłoszeniu o w/w czynnościach w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie. Obwieszczenie oraz ogłoszenie w prasie miejscowej jest obowiązkowym sposobem poinformowania społeczeństwa o wszczętej procedurze planistycznej. Nadto ustawa zobowiązuje do ogłoszenia w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. W komentarzu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod redakcją Z. Niewiadomskiego (Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2006, s. 168) zostało podane, iż w praktyce zwyczajowym sposobem ogłoszenia może być rozplakatowanie lub komunikat na stronie internetowej urzędu gminy. W dobie powszechnej dostępności do usług internetowych i wynikającym z ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) powoływanej dalej jako u.i.p. obowiązku prowadzenia - przez organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego - publikatorów teleinformatycznych o nazwie Biuletyn Informacji Publicznej (BIP) niewątpliwie uznać można, że zwyczajowo przyjętym sposobem informowania społeczeństwa o działaniach podejmowanych przez władze publiczne jest internet. Potwierdzeniem tego wniosku jest fakt tworzenia przez różne podmioty, w tym jednostki samorządu terytorialnego, urzędy, "prywatnych" stron internetowych, nie będących stronami podmiotowymi BIP-u. Jak wynika z akt sprawy internetową formę komunikowania ze społeczeństwem realizuje również gmina S., która posiada stronę podmiotową w BIP-ie (www....) oraz "prywatną" stronę Urzędu Miasta i Gminy S. (www....).

Wybór opisanej wyżej formy komunikowania społeczeństwu informacji o działalności organów administracji, obok form tradycyjnych (ogłoszenia, obwieszczenia) zobowiązuje do zadbania o to, by wiadomości ze stron internetowych w pełni pokrywały się z informacjami zamieszczanymi na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Miejskiego i w prasie miejscowej. Wymóg zgodności tych informacji jest szczególnie istotny w przypadku skorzystania ze zwyczajowego sposobu informowania społeczeństwa (przez internet) o przebiegu procedury planistycznej, w tym o tak istotnym jej elemencie jak wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu. Konieczne jest, aby odbiorcy informacji mieli jasny pogląd na to, z jaką wersją projektu mają w konkretnej chwili do czynienia i jaka będzie przedmiotem dalszego postępowania.

W sprawie bezspornym było, iż przed datą 24 listopada 2004 r. (organ nie określił dokładnie daty dziennej) na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej gminy S. w dziale "Ogłoszenia" Burmistrz S. zamieścił informację o wyłożeniu do publicznego wglądu w siedzibie Urzędu Miejskiego w S. w dniach od 15 listopada do 15 grudnia 2004 r. projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. i części obszaru gminy S. z pouczeniem o terminie składania uwag i wniosków do planu (ogłoszenie to usunięto w dniu 03 stycznia 2005 r. – karta o nr 18 akt amin.). Identyczna informacja była wywieszona na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w S. w dniach od 15 listopada do 30 grudnia 2004 r. (karta o nr 19 akt adm.), a w dniu 04 listopada 2004 r. została opublikowana w lokalnej prasie (karty o nr 20 - 22 akt adm.). Następnie w dniu 24 listopada 2004 r. na "prywatnej" stronie internetowej Urzędu Miejskiego w S. (www...) zamieszczono projekt miejscowego planu, z którym zapoznali się skarżący, a którego treść była dla nich podstawą oceny projektowanych rozwiązań komunikacyjnych dotyczących bezpośrednio ich działki nr [...].

Bezsporne w sprawie było również, co wymaga szczególnego zaakcentowania, iż w siedzibie Urzędu Miejskiego w S. wyłożono projekt planu w kształcie nadanym mu po posiedzeniu Miejskiej Komisji Urbanistyczno – Architektonicznej z dnia [...] października 2004 r. oraz po uzgodnieniach z podmiotami wymienionymi w art. 17 pkt 7 u.p.z.p. W tej zmodyfikowanej wersji projektu planu ulica P. poprowadzona była przez działkę o nr [...] należącą do skarżących i działkę nr [...]. Tymczasem projekt opublikowany na "prywatnych" stronach internetowych Urzędu Miejskiego w S. miał kształt wersji roboczej tj. bez poprawek naniesionych po posiedzeniu Komisji i po uzgodnieniach, a więc bez ulicy biegnącej przez działkę skarżących.

Skarżący słusznie dowodzą, iż zamieszczenie na stronie internetowej Urzędu Miejskiego roboczej wersji planu wprowadziło ich w błąd. W ocenie sądu opisana sytuacja jest przykładem nierzetelnego wykorzystania zwyczajowego sposobu ogłoszenia o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, o którym mowa w art. 17 pkt 10 u.p.z.p., a tym samym istotnym naruszeniem trybu uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 28 u.p.z.p.

Zgodzić się należy z organem, iż opublikowanie roboczej wersji planu na stronach internetowych Urzędu nie miało waloru wyłożenia projektu planu ,o jakim mowa w art. 17 pkt 10 u.p.z.p. Z ogłoszenia o wyłożeniu, sporządzonego według wzoru stanowiącego załącznik Nr 7 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587) wyraźnie wynika, iż wyłożenie, o którym mowa w powołanym przepisie, następuje w siedzibie Urzędu. Jednak porównanie dat ogłoszenia w prasie i poprzez obwieszczenie o wyłożeniu projektu planu (04 – 05 listopada 2004 r. ogłoszenie, 15 listopada – 15 grudnia 2004 r. wyłożenie) z datą zamieszczenia jego wersji roboczej na stronie internetowej (24 listopada 2004 r.) wskazuje, iż mogło powstać w odbiorcach uzasadnione przekonanie, że wersja internetowa jest wersją aktualną. Przyjętego powyżej stanowiska nie zmienia fakt, iż - jak argumentował organ – zamieszczenie wersji roboczej planu na stronach internetowych Urzędu miało na celu umożliwienie mieszkańcom S. zapoznanie się z planowanym przebiegiem obwodnicy (k. 38 akt sądowych). W ocenie sądu dla pełnej przejrzystości informacji organ powinien był wskazać na cel zamieszczenia projektu na stronie internetowej Urzędu lub (albo jednocześnie) wskazać też w ogłoszeniu o wyłożeniu projektu planu zamieszczonym na stronie podmiotowej BIP, w prasie i na tablicy ogłoszeń, iż uzgodniony i zaopiniowany projekt, a więc ten aktualny, będący przedmiotem dalszego postępowania, został wyłożony wyłącznie w siedzibie Urzędu. Tymczasem brak rzetelności w działaniach informacyjnych organu doprowadził do dezinformacji o istotnym z punktu widzenia interesów skarżących elemencie treści przyszłego planu, co powinno prowadzić do dyskwalifikacji tego procesu w zakresie dotyczącym przebiegu ulicy P. (naruszenie trybu procedury planistycznej).

Biorąc pod uwagę, że skutki opisanej wyżej nieprawidłowości oddziaływały na decyzje skarżących, co do podjęcia ochrony ich prawa własności w procesie planistycznym, można mówić o istotnym naruszeniu trybu sporządzania aktu planistycznego. Istotność tego naruszenia wynika również z faktu, iż w sytuacji niewprowadzenia skarżących w błąd i zamieszczenia w internecie precyzyjnych informacji, mieliby motywację do wzięcia udziału w publicznej dyskusji nad projektem lub do zgłaszania uwag co do planowanego przebiegu ulicy P. przez ich działkę. W konsekwencji nie można wykluczyć, iż gdyby nie doszło do opisanej powyżej dezinformacji, a tym samym do naruszenia trybu procedury planistycznej, przyjęte ustalenia byłyby odmienne od istniejących obecnie (przesłanka istotności naruszenia).

W ocenie sądu na sprawę niniejszą należy spojrzeć również poprzez pryzmat ogólnych wartości konstytucyjnych, jak zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej i zasada przyzwoitej legislacji. Mają one swoje źródło w zasadzie legalizmu wynikającej z art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którą organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. W odniesieniu do organów administracji publicznej zasada ta nie powinna być odczytywana według reguły "co nie jest zakazane, jest dozwolone". Organ władzy publicznej jest wyposażony w imperium, stąd powinien działać tylko tam i o tyle, o ile prawo go do tego upoważnia. Gwarantuje to obywatelowi ochronę przed nieuzasadnioną ingerencją w prawem zagwarantowane interesy. Nie można jednak wykluczyć sytuacji, gdy organ zdecyduje się na wyjście "ku obywatelowi". W niniejszej sprawie zdecydował się na dodatkowy sposób poinformowania społeczeństwa o zamierzeniach planistycznych publikując projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w internecie, podczas gdy przepis art. 17 pkt 10 u.p.z.p. nie przewiduje obowiązku czy nawet możliwości publikowania treści projektu planu w sposób zwyczajowo przyjęty. Truizmem jest stwierdzenie, iż taka dodatkowa forma informacji powinna być rzetelna, pełna i odpowiadająca prawdzie oraz wyklucza wszelką dowolność. Wychodząc "ku obywatelowi" z wykorzystaniem nowoczesnych sposobów udostępniania informacji organ powinien być świadomy, że odbiorcy tej informacji pozostają w zaufaniu do jego działań oraz że pozostaje odpowiedzialny za jej treść.

Wskazać również trzeba, iż obowiązek zamieszczania rzetelnej informacji znajduje pośrednio swoje normatywne odzwierciedlenie w przepisie art. 3 ust. 2 u.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Niewątpliwie za informację publiczną objętą w/w obowiązkiem można uznać ogłaszanie o przebiegu procesu planistycznego, albowiem jest to informacja o projektowaniu aktów normatywnych (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.i.p.).

Podsumowująco wskazać należy, iż zaakceptowanie nierzetelnego działania organów administracji publicznej wykraczającego poza prawny obowiązek, choć podjętego w interesie społeczeństwa, prowadziłoby do całkowitego przerzucenia ciężaru odpowiedzialności za te nieprawidłowe działania na obywatela i konieczność poniesienia przez niego negatywnych skutków błędów administracji.

Zaprezentowane powyżej stanowisko pozostaje w zgodzie z dającą się zaobserwować europejską tendencją do tworzenia administracji przyjaznej obywatelowi, uwzględniającej prawo jednostki do "dobrej administracji". Znalazła ona swój wyraz w aktach o zasięgu europejskim jak Europejski Kodeks Dobrej Administracji przyjęty przez Parlament Europejski w dniu 06 września 2001 r. (np. zgodnie z jego art. 11 urzędnik powinien działać bezstronnie, uczciwie i rozsądnie) oraz w art. 41 - 43 Karty Podstawowych Praw Unii Europejskiej (np. zgodnie z art. 41 ust. 1 KPP UE każdy ma prawo do tego, aby jego sprawy były rozpatrywane przez instytucje i organy UE bezstronnie, rzetelnie i w rozsądnym terminie). W prawie polskim tożsame zasady zapisano, oprócz Konstytucji, również w art. 7 Kpa – zasada praworządności, art. 8 – zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, art. 9 – zasad informowania.

Reasumując stwierdzić należy, iż z naruszeniem trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., prowadzącym do stwierdzenia nieważności całości lub części tego planu, mamy do czynienia również wówczas, gdy zachowano formalną poprawność przebiegu procedury planistycznej, jednak zachodzi taka rozbieżność pomiędzy ogłoszeniem o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu (art. 17 pkt 10 u.p.z.p.) a opublikowaniem projektu w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości (na stronach internetowych urzędu gminy), że może wzbudzić uzasadnioną wątpliwość co do wersji projektu planu wyjściowej dla kontynuacji procesu planistycznego (dezinformacja o przebiegu procesu planistycznego). Gdyby opisane naruszenie procedury sporządzania planu miejscowego nie miało miejsca, mogłoby dojść do przyjęcia odmiennych ustaleń dotyczących ograniczenia wykonywania prawa własności (istotność naruszenia).

Mając na uwadze powyższe oraz okoliczność, iż tekst miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zawiera zapisu odnoszącego się wprost do przebiegu spornej ulicy, sąd na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie wyznaczenia w części rysunkowej planu przebiegu drogi określonej symbolem 1KDD przez działkę o numerze geodezyjnym [...].

Konsekwencją uwzględnienia skargi było stwierdzenie na podstawie art. 152 cytowanej ustawy, że zaskarżona uchwała w opisanej powyżej części nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Z mocy art. 200 wskazanej ustawy orzeczono o zwrocie skarżącym kosztów postępowania.