Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 406/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: aer. 35 ust., i ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 46 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1537
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2018 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 sierpnia 2017 r. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na wykonanie robót pn. "Przebudowa stacji bazowej "A" Sp. z o.o. [...]_K. - instalacja urządzeń i anten wraz z konstrukcjami wsporczymi, w K. przy ulicy [...]", przedkładając wraz z nim projekt budowlany tego przedsięwzięcia.

Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...] zobowiązał wnioskodawcę do uzupełnienia złożonej dokumentacji o wymienione dokumenty, w tym m.in. projektu zagospodarowania działki wykonany na mapie zasadniczej do celów projektowych, obejmującego obszar z analizowaną odległością potencjalnych miejsc dostępnych dla ludzi od projektowanej stacji z oznaczeniem osi wiązek głównych wiązek anten i ich odległości od środka elektrycznego (zgodnie z wymogami § 3 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.) i informacji dotyczącej ewentualnych istniejących, innych stacji bazowych czy kwalifikacji przedsięwzięcia

Następnie po przeprowadzeniu wymaganego postępowania, decyzją nr [...] z dnia [...] r. Starosta [...] odmówił "A" Sp. z o.o. w W. udzielenia pozwolenia na przebudowę stacji bazowej "A" Sp. z o.o. [...] - instalacja urządzeń i anten wraz z konstrukcjami wsporczymi stacji zlokalizowanej na wieży kościoła położonego na działce nr 1 w K. przy ulicy [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że po sprawdzeniu złożonego przez inwestora uzupełnienia dokumentacji stwierdzono, iż nie spełnia ona wymagań określonych wymienionym powyżej postanowieniu. Nie dołączono bowiem projektu zagospodarowania działki wykonanego na mapie zasadniczej do celów projektowych obejmującej obszar z analizowaną odległością potencjalnych miejsc dostępnych dla ludzi od projektowanej stacji z oznaczeniem głównych wiązek promieniowania poszczególnych anten i ich odległości od środka elektrycznego zgodnie z wymogami § 3 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., a w związku z tym wymagane dokumenty nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie i zgodnie z art. 35 ustawy Prawo budowlane. Wyjaśniono, że z dołączonego załącznika graficznego wynika, iż dla przedstawionych pochyleń anten miejsca dostępne dla ludności, jakie mogą powstać w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, znajdują się w zasięgu oddziaływania tych anten. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.

W odwołaniu od powyższej decyzji inwestor – "A" Sp. z o.o. w W. wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, podnosząc iż decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej wynik. W piśmie z dnia 21 listopada 2017 r., stanowiącym uzupełnienie odwołania, zarzuciła kwestionowanej decyzji naruszenie:

- art. 35 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że inwestor nie dołączył projektu zagospodarowania działki wykonanego na mapie zasadniczej do celów projektowych obejmującej obszar z analizowaną odległością potencjalnych miejsc dostępnych dla ludzi od projektowanej stacji z oznaczeniem osi głównych wiązek promieniowania poszczególnych anten i ich odległości od środka elektrycznego

- § 3 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, że z powołanego przepisu wynika obowiązek zaznaczenia osi oddziaływania na mapie do celów projektowych;

- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ ma wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 7a i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej poprzez przyjęcie, że z załącznika graficznego tj. kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, iż dla przedstawionych pochyleń anten miejsca dostępne dla ludzi znajdują się z zasięgu oddziaływania tych anten.

W uzasadnieniu Spółka rozwinęła postawione zarzuty podkreślając, iż zaskarżona decyzja obarczona jest uchybieniami proceduralnymi oraz oparta została na błędnie ustalonym stanie faktycznym, że inwestor nie dołączył wymaganego postanowieniem projektu zagospodarowania działki z analizowaną odległością potencjalnych miejsc dostępnych dla ludzi od projektowanej stacji. Postanowienie z dnia [...] r. wydane na podstawie art. 35 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie jest zaskarżalne, stąd przed wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, organ winien ocenić je merytorycznie. W ocenie Spółki inwestor uzupełnił dokumenty zgodnie z wymogami. Cytując treść § 3 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko Spółka stwierdziła, iż bezsporne jest, że projekt budowlany składa się z dwóch części, tj. projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego. Obie części podlegają zróżnicowanemu badaniu, pierwszy z nich pod względem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, z wymaganiami ochrony środowiska jak i przepisami techniczno- budowlanymi. Zakres badania drugiej części projektu dotyczy zgodności z wymogami ochrony środowiska. Wskazując na wysoki koszt wykonania mapy do celów projektowych z osiami wiązek (zasięg do 200m) Spółka podniosła, że nie jest zasadnym narażanie inwestora na takie koszty, zwłaszcza, że z kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, iż dla przedstawionych pochyleń anten miejsca dostępne dla ludzi, jakie mogą powstać w oparciu o obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego, znajdą się w zasięgu oddziaływania anten, a stanowisko Starosty [...] nie zostało niczym uzasadnione. Podkreślając naruszenie przepisów postępowania oraz brak wyjaśnienia podnoszonych wątpliwości Spółka uznała odwołanie za zasadne.

W wyniku rozpoznania złożonego odwołania, Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] r., przywołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę stacji bazowej "A" Sp. z o.o. [...] - obejmującej instalację urządzeń i anten wraz z konstrukcjami wsporczymi stacji zlokalizowanej na wieży kościoła położonego na działce nr 1 w K. przy ulicy [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż orzeczona zaskarżoną decyzją odmowa wydania pozwolenia na budowę planowanego przedsięwzięcia jest uzasadniona, jednak z innych powodów niż podane przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu tej decyzji.

Następnie odwołując się do obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] r., zmienionego uchwałą nr [...] r. z dnia [...] r. wskazał, że planowana inwestycja została zlokalizowana na terenie oznaczonym symbolem A 1UKS - o podstawowym przeznaczeniu: teren usług sakralnych i przeznaczeniu dopuszczalnym - obiekty katechetyczne i lokale mieszkalne dla właścicieli lub zarządców terenu, zieleń urządzona, obiekty małej architektury, urządzenia towarzyszące. Nadto odwołał się do zapisu § 7 tego planu, gdzie ustalone zostały ogólne zasady ochrony środowiska oraz zagospodarowania terenów lub obiektów, w myśl których ma terenie objętym planem, z wyłączeniem dokładnie wymienionych, określonych szczegółowo wyliczonymi symbolami, ustala się ograniczenia uciążliwości prowadzonej działalności w zakresie hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, substancji złowonnych oraz niejonizującego promieniowania elektromagnetycznego do granic terenu na jakim jest lokalizowana (...). Teren oznaczony symbolem A 1UKS nie został wymieniony wśród terenów wyłączonych, na którym nie obowiązują powyższe zasady. Zatem teren ten chroniony jest w ogólny sposób, zgodnie z którym uciążliwość projektowanej inwestycji nie powinna wykraczać poza granice terenu na jakim inwestycja ma być lokowana, czyli w tym przypadku poza granice działki nr 1, na której przewidziano zamontowanie anten na wieży kościoła, w stosunku do której inwestor wykazał prawo dysponowania na cele budowalne w złożonym oświadczeniu o prawie dysponowania na cele budowlane.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, iż dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych określone zostały w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. (Dz.U. nr 192, poz. 1883). Z tabeli nr 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia wynika, że za obszar, w którym występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego uważa się obszar, w którym średnia gęstość pól elektromagnetycznych przekracza wartość 0,1W/m².

Z przedłożonych przez inwestora rysunków wchodzących w skład opracowania pn. "Analiza oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" - przedstawiających rozkład rzeczywistego obliczeniowego pola elektromagnetycznego w płaszczyźnie poziomej i pionowej, wynika, że promieniowanie o gęstości większej niż 0,1W/m² wystąpi w zasięgu od 54,5m do 95,3m od przedmiotowej stacji bazowej, czyli nie tylko ponad działką inwestowaną - nr 1, ale także ponad innymi (wymienionymi dokładnie) działkami.

W świetle powyższego, zdaniem organu, planowane przedsięwzięcie polegające na przebudowie stacji bazowej "A" Sp. z o.o. [...] obejmującej instalację urządzeń i anten wraz z konstrukcjami wsporczymi stacji zlokalizowanej na wieży kościoła położonego na działce nr 1 w K. przy ulicy [...], nie odpowiada wymogom obowiązującego planu miejscowego Gminy K. określonym w § 7 ust. 2 - a to uzasadnia odmowę udzielnia pozwolenia na budowę planowanego przedsięwzięcia.

Podzielił natomiast organ odwoławczy argumentację odwołania, iż przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. nie daje podstaw do nałożenia obowiązku opracowania kwalifikacji oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o mapę zasadniczą do celów projektowych. Dodał, że stanowisko organu pierwszej instancji, iż z przedłożonych przez inwestora dokumentów wynika pozostawanie w zasięgu oddziaływania planowanych anten miejsc dostępnych dla ludności nie zostało w żaden sposób uzasadnione, co uniemożliwia odniesienie się do tego stanowiska. Pozostaje to jednak, w ocenie organu, bez wpływu na rozstrzygnięcie, wobec wskazanej powyżej sprzeczności planowanego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z racji której należało orzec jak w sentencji.

Niezadowolona z powyższego rozstrzygnięcia "A" Spółka z o.o. w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, w szczególności pominięcie, iż objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestycja stanowi "inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, co czyni koniecznym zastosowanie do ustalenia jej zgodności z porządkiem planistycznym przepisów art. 46 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych", art. 107 §1 i § 3 w związku z art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, a w szczególności brak wyjaśnienia, z jakich powodów uznano, iż § 7 ust. 2 uchwały Rady Gminy w K. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. może stanowić przeszkodę dla realizacji przedmiotowej inwestycji, pomimo iż zastosowanie planu winno być wyłożone z uwzględnieniem art. 46 ust. 1 i ust. 2 cytowanej powyżej ustawy, co oznacza, iż przepis planu winien być przy wydawaniu pozwolenia na budowę pominięty (gdyż w praktyce oznacza on zakaz lokalizowania inwestycji, a nadto plan winien być wyłożony w zgodzie z art. 143 Kodeksu cywilnego i art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, tj. z uwzględnieniem górnej granicy prawa własności nieruchomości, którą określa maksymalny limit zabudowy wyznaczający jednocześnie granicę miejsc dostępnych dla ludności, art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 7, art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedziałanie Wojewody Śląskiego w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie prawa oraz nieprzeprowadzenie postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników, art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez jego zastosowanie i w rezultacie odmowę udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo iż było to pozbawione podstaw prawnych oraz naruszenie przepisów prawa materialnego - tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 Prawa budowlanego w związku z art. 46 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz § 7 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnej z wnioskiem skarżącej, pomimo, iż planowana inwestycja zgodna jest z postanowieniami planu miejscowego, które dają się pogodzić z przepisami ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz przepisami odrębnymi oraz § 7 ust. 2 tego planu w związku z art. 46 ust. 1 i ust. 2 i art. 75 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz art. 143 Kodeksu cywilnego i art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez błędną ich wykładnię i w rezultacie przyjęcie, że lokalizowanie stacji bazowych możliwe jest wyłącznie pod warunkiem ograniczenia jej oddziaływania do granic działki, na której jest lokalizowana, co jest praktycznie niemożliwe, a nadto zastosowanie tego przepisu jest sprzeczne z ustawą o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, gdyż nie dopuszcza ona wprowadzania w planach miejscowych zupełnie dowolnych "zakazów lub ograniczeń" w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego oraz poprzez niewłaściwe uznanie, iż aby zrealizować inwestycję objętą wnioskiem skarżąca winna posiadać prawa do wszelkich nieruchomości, nad którymi wystąpi ponadnormatywne oddziaływanie pól elektromagnetycznych z jednoczesnym pominięciem, iż obszary tego oddziaływania zamykają się i zgodnie z prawem muszą się zamykać - ponad wymienionymi nieruchomościami powyżej miejsc dostępnych dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, a więc powyżej miejsc, w których istnieje zabudowa lub będzie mogła być wzniesiona zgodnie z postanowieniami planu lub ewentualnych warunków zabudowy, a także naruszeniu art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej w związku z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dokonanie interpretacji postanowień obowiązującego planu (w szczególności jego § 7 ust. 2) z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dotyczących interpretacji aktów prawa miejscowego, a także art. 20, art. 22 i art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 i art. 64 ust.1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w związku z art. 10 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne poprzez niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne byłoby ograniczenie na obszarze objętym planem miejscowym rozwoju sieci telekomunikacyjnych bezprzewodowych z jednoczesnym praktycznie zakazem lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej w razie zastosowania § 7 ust. 2 tego planu. Prowadzi to to bezprawnego ograniczenia możliwości prowadzenia przez skarżącą na tym terenie działalności telekomunikacyjnej, dyskryminując skarżącą w stosunku do innych przedsiębiorców świadczących usługi na tym terenie za pomocą już istniejących stacji bazowych. Uwzględniając powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Śląskiego oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] i udzielenia pozwolenia na przebudowę przedmiotowej stacji bazowej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Spółka przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania, następnie rozszerzyła postawione powyżej zarzuty, podkreślając, że zasadniczym obowiązkiem organów prowadzących postępowanie administracyjne jest podjęcie wszelkich czynności zamierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. W ocenie Spółki w niniejszym postępowaniu organy nie sprostały tym wymogom, wskutek czego dokonały błędnej interpretacji zastosowanych w sprawie przepisów, a w rezultacie bezzasadnie odmówiły udzielenia wnioskowanego pozwolenia na przebudowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 25 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącej Spółki wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał argumentację w niej zaprezentowaną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem tak zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich wzruszenie.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonych decyzji w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod rozwagę przez Sąd z urzędu w zakreślonych przepisami ramach wykazała, iż odpowiadają one prawu, nie naruszają bowiem ani przepisów materialnoprawnych ani przepisów procedury w stopniu powodującym obowiązek ich uchylenia. Dokonując kontroli kwestionowanych rozstrzygnięć sąd ocenia bowiem ich legalność w całokształcie.

Uzasadniając decyzję o odmowie udzielenia pozwolenia na przebudowę stacji bazowej telefonii komórkowej organ pierwszej instancji wskazał na brak uzupełnienia złożonych w sprawie dokumentów w sposób wskazany w postanowieniu z dnia [...] r, tj. poprzez dołączenie załącznika graficznego - kwalifikacji przedsięwzięcia z której wynika, iż dla przedstawionych pochyleń anten miejsca dostępne dla ludności, jakie mogą powstać w oparciu o obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego, znajdą się w zasięgu oddziaływania anten.

W ocenie organu odwoławczego choć decyzja organu pierwszej instancji o odmowie wydania pozwolenia na budowę planowanego przedsięwzięcia jest uzasadniona, to jednak z innych przyczyn niż podane w jej uzasadnieniu. Wojewoda Śląski odwołał się do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. Zwrócił uwagę w szczególności na zapis § 7 ust. 2 tego planu, zgodnie z którym na terenie objętym planem, z wyłączeniem terenów dokładnie wyliczonych - wśród których nie było terenu oznaczonego symbolem A 1UKS- na którym przewidziano planowaną inwestycję, ustala się ograniczenia uciążliwości prowadzonej działalności w zakresie hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, substancji złowonnych oraz niejonizującego promieniowania elektromagnetycznego do granic terenu na jakim jest lokalizowana (...). W przypadku planowanej stacji bazowej na podstawie opracowania pn. "Analiza oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" przedstawiającego rozkład rzeczywistego obliczeniowego pola elektromagnetycznego w płaszczyźnie poziomej i pionowej, wynika, że promieniowanie o gęstości mocy większej niż 0,1W/m² (czyli przekraczające dopuszczalny poziom), wystąpi w zasięgu od 54,5m do 95,30m od przedmiotowej stacji, czyli nie tylko na przewidzianej dla inwestycji działce nr 1 w K., a to niezgodne jest z przywołanym zapisem planu. Nie podzielił natomiast Wojewoda stanowiska organu pierwszej instancji i stwierdził, iż przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. nie daje podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku opracowania kwalifikacji oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o mapę zasadniczą do celów projektowych Dodał też, że stanowisko, iż z przedłożonych dokumentów wynika, że w zasięgu anten znajdą się miejsca dostępne dla ludności nie zostało uzasadnione, a to z kolei uniemożliwia odniesienie się do takiego zarzutu.

Z powyższym skład orzekający w niniejszej sprawie się zgadza.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że orzekające w sprawie organy nie kwestionowały faktu, iż planowana budowa/przebudowa stacji bazowej stanowi inwestycję celu publicznego, ale również wyraźnie nie odniosły się do tej kwestii. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości fakt, że planowana budowa /przebudowa stacji telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego. Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. p planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1073 ze zm.) przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym) a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne) oraz metropolitarnym (obejmującym obszar metropolitarny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródło ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 121). Zgodnie z tym przepisem celem publicznym jest m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu drogowego a także łączności publicznej i sygnalizacji (ust. 1 cytowanego przepisu). Z kolei w myśl art. 4 pkt 18 tej ustawy przez pojęcie łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów ustawy prawa telekomunikacyjnego, czyli usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - t.jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 243 ze zm.)

Pogląd, zgodnie z którym budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego został zaakceptowany zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 10 maja 2006r., sygn. akt II OSK 811/05; 9 kwietnia 2009r., sygn. akt II OSK 521/08; 8 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1109/08; 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1829/12; 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 447/13; 26 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2057/13; 3 września 2015 r., sygn. akt II OSK 44/14; czy 6 maja 2016 r., sygn. akt II 2106/14, T.

Odnosząc się natomiast do podnoszonej w skardze kwestii naruszenia przepisów ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnej poprzez błędną interpretację przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. wobec pominięcia przy jego ocenie treści art. 46 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 75 cytowanej ustawy, skład orzekający nie podziela w tym zakresie stanowiska prezentowanego przez stronę skarżącą.

W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo uznał, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany pozostawał w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego dla terenu inwestycji planu miejscowego (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane).

Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] r. (zmienionym uchwałą nr [...] r. z dnia [...] r.) planowana inwestycja została zlokalizowana na terenie oznaczonym symbolem A 1UKS, gdzie jako przeznaczenie podstawowe określono - teren usług sakralnych, a jako przeznaczenie dopuszczalne - obiekty katechetyczne i lokale mieszkalne dla właścicieli lub zarządców terenu, zieleń urządzona, obiekty małej architektury, urządzenia towarzyszące. Jednak § 7 tego planu ustalił ogólne zasady ochrony środowiska oraz zagospodarowania terenów lub obiektów. Zgodnie z tym przepisem na terenie objętym planem, z wyłączeniem szczegółowo wymienionych terenów poprzez dokładnie określone wyliczonymi symbolami, ustalono ograniczenia uciążliwości prowadzonej działalności w zakresie hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, substancji złowonnych oraz niejonizującego promieniowania elektromagnetycznego do granic terenu na jakim jest lokalizowana dana inwestycja (...). Z uwagi na fakt, iż teren oznaczony symbolem A 1UKS nie został wymieniony wśród terenów wyłączonych, na którym nie obowiązują powyższe zasady, stąd jest on chroniony jest w ogólny sposób, czyli uciążliwość projektowanej inwestycji nie powinna wykraczać poza granice terenu na jakim inwestycja ma być lokowana, czyli w tym przypadku poza granice działki nr 1, na której przewidziano zamontowanie anten na wieży kościoła. Nie budzi wątpliwości, że warunek ten w przypadku spornej inwestycji nie został spełniony. Z "analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" - gdzie przedstawiono rozkład rzeczywistego obliczeniowego pola elektromagnetycznego w płaszczyźnie poziomej i pionowej, wynika, że promieniowanie o gęstości ponadnormatywnej - tj. większej niż 0,1W/m² wystąpi w zasięgu od 54,5m do 95,3m od przedmiotowej stacji bazowej, czyli nie tylko ponad działką inwestowaną - nr 1, ale także ponad innymi (wskazanymi)

Z treści złożonej skargi wynika, że skarżąca Spółka stoi na stanowisku, zgodnie z którym powyższy przepis planu i zawarty w nim warunek nie powinien zostać w sprawie uwzględniony, albowiem przepis ten winien zostać pominięty przez pryzmat dyspozycji art. 46 ust. 1 i 2 oraz art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Sąd tak formułowanego wniosku nie podziela. Odmownemu załatwieniu sprawy nie stała bowiem na przeszkodzie treść art. 46 ust. 1 i 2 wymienionej powyżej ustawy, ponieważ stwierdzenie dopuszczalności lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej było limitowane przewidzianymi w planie warunkami z zakresu ochrony środowiska. Art. 46 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeśli taka inwestycja zgodna jest z odrębnymi przepisami. W myśl art. 75 ust. 1 tej ustawy przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu jej wejścia w życie. Nie ma zatem wątpliwości, że znajduje również zastosowanie w stosunku do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń.

W orzecznictwie przyjęto, że regulacja art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych zawiera reguły interpretacyjne, które należy uwzględnić podczas odkodowywania norm zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w trakcie sprawdzania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tego planu. Przy czym, Sąd jest zdania, że wynikający z powyższych wywodów obowiązek uwzględniania przez organy administracji publicznej treści przepisu art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przy ocenie zgodności inwestycji z zakresu łączności publicznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie może prowadzić do pominięcia przez organy administracji tych zapisów planu, których treść jest jasna i precyzyjna. Organ nie może nie stosować przepisów planu jasnych i czytelnych, niewymagających jakiejkolwiek interpretacji. Jest bowiem obowiązany do stosowania przepisów aktu prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na obszarze gminy. Zobowiązuje go do tego przepis art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, z którego wynika, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 647/15)

Treść wymienionego powyżej przepisu nie pozostawia wątpliwości, że plan miejscowy nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem uniemożliwiającego realizację takiego celu publicznego. Nie oznacza to jednak, jak zdaje się wskazywać strona skarżąca, że organ gminy w ogóle nie może korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na jego terenie urządzeń telekomunikacyjnych. Nie znaczy to także, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości. Podobne stanowisko prezentowane jest również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, które sąd w składzie orzekającym w pełni akceptuje (zob. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Rzeszowie z dnia 28 stycznia 2015r. sygn. akt II SA/Rz 1429/14, czy w Krakowie z dnia 30 stycznia 2015r. sygn. akt II SA/Kr 1484/14 oraz z dnia 11 lutego 2016r. sygn. akt II SA/Kr 1621/15).

W niniejszej sprawie jest poza sporem, że przedmiotowa stacja bazowa została zlokalizowana na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym działka oznaczona nr 1 w K. położona jest w terenie oznaczonym symbolem A 1UKS, o podstawowym przeznaczeniu - teren usług sakralnych i przeznaczeniu dopuszczalnym - obiekty katechetyczne i lokale mieszkalne dla właścicieli lub zarządców terenu, zieleń urządzona, obiekty małej architektury, urządzenia towarzyszące. Nie może być przy tym kwestionowane, że teren ten podlega ochronie w zakresie uciążliwości prowadzonej działalności w zakresie emisji hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, substancji złowonnych oraz niejonizującego promieniowania elektromagnetycznego do granic własności terenu, na jakim jest lokalizowana (§ 7 ust. 2 ).

Powyższe zapisy planu nie budzą więc żadnych wątpliwości. Zasadnie tym samym organ odwoławczy, odmawiając udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę , wskazał na sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Dodatkowo należy podkreślić, że zapisy planu przewidują lokalizację sieci napowietrznej i podziemnej infrastruktury technicznej, lokalizacji stacji transformatorowych, masztów telekomunikacyjnych w jednostkach o symbolu R. Nie można zatem powiedzieć, że plan całkowicie wyłącza lokalizację tego typu infrastruktury.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2018r. poz. 1302) oddalił skargę.