Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 366/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Spółki z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 3944/15 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi P. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie NSA/post.1 – postanowienie "ogólne"


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3944/15, odrzucił skargę P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

I

Sąd I instancji podał w uzasadnieniu, że zarządzeniem z dnia 2 października 2015 r. Przewodniczący Wydziału [...] Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wezwał skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii dokumentu potwierdzającego upoważnienie do podpisania skargi, tj. odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego.

Wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi skutecznie doręczono upoważnionemu pracownikowi skarżącej spółki w dniu 9 października 2015 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki (karta akt sądowych nr 19), a zatem termin do jego wykonania mijał w dniu 16 października 2015 r. Sąd podniósł, iż do chwili wydania postanowienia odrzucającego skargę, skarżąca nie wykonała wezwania Sądu. W konsekwencji powyższego WSA stwierdził, że spółka w zakreślonym terminie nie uzupełniła braku formalnego skargi i na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) skargę tę odrzucił.

II

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła P. Sp. z o.o. w W., zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia w całości i nadania sprawie dalszego biegu.

Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 3 ordynacji podatkowej i art. 4 ust. 4a ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 ze zm.; powoływanej dalej jako: ustawa o KRS) poprzez odrzucenie skargi w sytuacji braku przesłanek ku temu, bowiem Sąd I instancji miał możliwość i powinien z urzędu ustalić w KRS podmioty upoważnione do reprezentowania spółki.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że normatywny kształt bezpłatnego udostępniania informacji na podstawie art. 4 ust. 4a ustawy o KRS, z uwzględnieniem wynikającego z art. 17 tej ustawy domniemania prawdziwości danych wynikających z rejestru, w połączeniu z powszechnym jego stosowaniem, uprawnia do uznania ich za fakty znane organowi (sądowi) z urzędu zgodnie z art. 187 § 3 ordynacji podatkowej.

Wraz z pismem z dnia [...] grudnia 2015 r., uznanym przez Sąd I instancji za uzupełnienie zażalenia, skarżąca spółka przesłała informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców, pobraną na podstawie art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieusprawiedliwione i podlega oddaleniu.

W rozpoznawanej sprawie kwestią bezsporną jest fakt, iż żądane przez Sąd I instancji uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii dokumentu potwierdzającego upoważnienie do podpisania skargi, w postaci odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego, zostało jasno i precyzyjnie sformułowane w treści wezwania z dnia 7 października 2015 r. (karta akt sądowych: nr 17). Nie budzi również wątpliwości, że skarżąca Spółka nie zrealizowała wezwania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i w wyznaczonym terminie nie uzupełniła wskazanego braku formalnego skargi, czyli nie przedłożyła odpisu pełnego z KRS. Przedmiotem rozważań jest zatem kwestia czy skarga strony rzeczywiście zawierała wskazany brak formalny i tym samym czy Sąd miał prawo po bezskutecznym wezwaniu strony do jego uzupełnienia skargę tę odrzucić.

Stwierdziwszy brak formalny skargi, Sąd I instancji prawidłowo wezwał skarżącą spółkę do jego uzupełnienia oraz pouczył o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania, wynikających z treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając na uwadze fakt, iż brak formalny w postaci nieprzedłożenia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, tj. dokumentu na podstawie którego Sąd I instancji mógłby bez wątpliwości zbadać umocowanie do działania w imieniu skarżącej Spółki, nie został uzupełniony w wyznaczonym w zarządzeniu terminie, NSA uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął prawidłowe rozstrzygnięcie odrzucając tę skargę w oparciu o powołany art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w Rozdziale I Działu III "Pisma w postępowaniu sądowym" określają wymagania formalne jakim powinno odpowiadać pismo w postępowaniu sądowym. Wspomniane regulacje, a także zawarte w Rozdziale II tego Działu zatytułowanego "Skarga" (np. art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3) wskazują, że przez "warunki formalne", o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć warunki określone w art. 46–48 i art. 57 § 1 tej ustawy. Przedstawione unormowania prowadzą do wniosku, że skarga, aby została rozpoznana przez sąd administracyjny, powinna być kompletna oraz nie może zawierać braków formalnych jako pismo procesowe (a więc musi spełniać wymagania określone w art. 46, art. 47 § 1 i art. 57 § 1 p.p.s.a.). W przypadku wniesienia skargi obarczonej brakiem formalnym, jak miało to miejsce w sprawie niniejszej, Sąd I instancji zasadnie wezwał stronę skarżącą do jego uzupełnienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieuzupełnienie braku formalnego skargi w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez nienadesłanie na wezwanie Sądu odpisu pełnego z KRS musiało skutkować odrzuceniem skargi przez Sąd I instancji. O tym zaś, iż skarżąca została wezwana do nadesłania stosownego dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania spółki, bezspornie świadczy właśnie treść wezwania z dnia 7 października 2015 r. oraz informacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, z której wynika, iż na przesyłkę składało się wezwanie do wpisu, wezwanie do wykazania prawa do reprezentacji oraz odpis odpowiedzi na skargę - karta akt sądowych nr 19.

W świetle przedstawionych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że WSA zasadnie stanął na stanowisku, iż bezskuteczny upływ terminu wyznaczonego na uzupełnienie określonego braku formalnego, musiał skutkować negatywnymi konsekwencjami dla strony w postaci odrzucenia wniesionej skargi z przyczyn formalnych, a tym samym niepoddania jej w ogóle ocenie merytorycznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji podjął więc prawidłowe rozstrzygnięcie w postaci odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.