Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 163/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 57 ust. 7, art. 59f ust. 1, art. 59g
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi Grażyny i Franciszka P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary za użytkowanie bez wymaganego pozwolenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżących kwotę 1757 (tysiąc siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

G. i F. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (dalej zwanego: WINB) z dnia [...]. nr [...] utrzymujące w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 57 ust. 7, art. 59f ust. 1, art.59g i art. 81 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. (dalej zwanego: PINB) z dnia [...] znak: [...], w przedmiocie kary za użytkowanie bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 17 października 2007 r. pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę i dokonali oględzin obiektu budowlanego zlokalizowanego w T. przy ul. P. S. [...].

W trakcie kontroli właściciele obiektu nie przedstawili pozwolenia na użytkowanie warsztatu cukierniczego.

Wobec powyższego, organ I instancji pismem z dnia 6 listopada 2007 r. (potwierdzenie odbioru z dnia 9 listopada 2007 r.) zawiadomił skarżących o prowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie użytkowania warsztatu cukierniczego bez pozwolenia na użytkowanie i zapewniając czynny udział w postępowaniu na podstawie art. 10 Kpa, zakreślając termin, poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

W trakcie prowadzonego postępowania do akt administracyjnych sprawy włączono szereg dokumentów w tym: pozwolenie na budowę z [...] nr [...], z którego wynika, że inwestycja obejmuje budynek mieszkalny z warsztatem cukierniczym i ogrodzeniem.

W pozwoleniu na budowę zobowiązano inwestora, aby zakończenie robót budowlanych zgłosić w Wydziale Geodezji celem sporządzenia inwentaryzacji geodezyjnej, a następnie zgłosić gotowość obiektu do użytkowania.

Nadto zobowiązano inwestora do uzyskania zezwolenia na użytkowanie warsztatu.

Do akt sprawy włączono również zawiadomienie z dnia 6 grudnia 1994 r. skierowane do Urzędu Miejskiego w T. o oddaniu obiektu budowlanego do użytku.

Pismem z dnia 30 grudnia 1994 r. Urząd Miejski w T. zaświadczył, na podstawie art. 41 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229) w związku z § 54 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego (Dz.U. Nr 8, poz. 46), że inwestorzy zgłosili do użytkowania budynek mieszkalny zlokalizowany w T. przy ul. P. S.[..], zgodnie z wydanym pozwoleniem z dnia [...]. nr [...], jako obiekt wyposażony w urządzenia techniczne, o powierzchni zabudowy 111 m, powierzchni użytkowej 151 m2 , kubaturze 682 m3, powierzchni całkowitej 216 m2 .

Nadto do akt sprawy załączono również decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...] na mocy, której po zapoznaniu się z wynikami odbioru z dnia 9 czerwca 2000 r. zakładu cukierniczego, wyrażono zgodę pod względem sanitarnym na rozpoczęcie działalności gospodarczej.

Odpowiadając na zawiadomienie organu z dnia 6 listopada 2007 r. oraz realizując zasadę wyrażoną w art. 10 kpa w piśmie z dnia 16 listopada 2007 r. skarżący oświadczył, że był przekonany, iż dokonał zgłoszenia zakończenia budowy warsztatu. Prace budowlane i instalacyjne zostały zakończone w 1994 r. bez wyposażenia technologicznego. Dodał również, że pracownik nadzoru budowlanego dokonał oględzin obiektu, zbadał dokumentację i nie zgłosił żadnych uwag. Do pisma skarżący załączył dokumenty ponumerowane od 1 do 24 mające potwierdzić zgłoszenie do organu użytkowania warsztatu cukierniczego.

Pośród dokumentów znajduje się m.in. zawiadomienie Urzędu Miejskiego w T. z dnia 15 listopada 1994 r.. o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego z warsztatem bez wcześniejszego zgłoszenia do użytkowania, na mocy którego skarżący zostali wezwani jako właściciele powyższego obiektu do złożenia: protokołu końcowego odbioru technicznego sporządzonego przez kierownika budowy, dziennika budowy, inwentaryzacji geodezyjnej, protokołu odbioru przewodów kominowych, protokołu odbioru instalacji elektrycznych, protokołu odbioru przyłącza wodno-kanalizacyjnego oraz protokołu odbioru Inspektora Sanitarnego.

Protokołem końcowym odbioru technicznego z dnia [...]. objęty został budynek mieszkalny, zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] r. nr jw., według projektu technicznego domku jednorodzinnego indywidualnego opracowanego przez Zakład Dokumentacji Technicznej. W danych technicznych obiektu opisano powierzchnię zabudowy, użytkowania i całkowitą, kubaturę oraz ilość izb domu jednorodzinnego wyposażonego w instalacje: elektryczną, gazową i wodno-kanalizacyjną. Termin realizacji obiektu opisano poprzez określenie w 1985 r. rozpoczęcia i w październiku 1994 r. zakończenia części mieszkalnej. Zaznaczono jednocześnie brak wykończenia pod technologię produkcji części warsztatowej. W dalszej części protokołu wskazano, że sposób realizacji inwestycji ma nastąpić: "zgodnie z dokumentacją techniczną, konstrukcja i stan surowy zamknę systemem gospodarczym. Roboty wykończeniowe konstrukcyjne i instalacje przez zakłady koncesjonowane". Podpisał powyższą deklarację skarżący oraz kierownik budowy.

W końcowej części powyższego protokołu podano, że budynek nadaje się do zamieszkania.

Następnie zawiadomieniem z dnia 6 grudnia 1994 r. poinformowano Urząd Miejski w T. o oddaniu obiektu budowlanego do użytku. Z treści tego dokumentu wynika, że skarżący zawiadamiają organ, iż w dniu 25 listopada 1994 r. oddano do użytku budynek mieszkalny jednorodzinny. Roboty zostały wykonane na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] nr [...]. Określając zakres robót inwestor stwierdził, że dotyczą one budynku mieszkalnego jednorodzinnego piętrowego z dachem płaskim, z pełnym zakresem przyłączy instalacyjnych.

W tym stanie faktycznym postanowieniem z dnia [...]. nr [...], Powiatowy Inspektor Powiatu Grodzkiego w T. nałożył na skarżących karę w wysokości [...] zł za użytkowanie bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie warsztatu cukierniczego. Organ uzasadnił postanowienie tym, że skarżący posiadają tylko zaświadczenie o zgłoszeniu do użytkowania obiektu mieszkalnego, nie posiadają natomiast pozwolenia na użytkowanie warsztatu cukierniczego.

W zażaleniu na postanowienie organu I instancji skarżący zarzucili, iż pozbawieni zostali prawa zgodnie z art. 81 Kpa możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.

Organ II instancji nie uwzględnił zażalenia i utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko, iż podstawą do wymierzenia kary jest brak pozwolenia na użytkowanie warsztatu cukierniczego.

Organ stwierdził wbrew twierdzeniu skarżących, że strony miały zapewniony czynny udział w postępowaniu, co czyni zarzut naruszenia art. 81 Kpa za bezzasadny.

Zdaniem organu odwoławczego skarżący nie wykazali, aby dysponowali dokumentami w przedmiocie zezwolenia na użytkowanie warsztatu cukierniczego, wykazali natomiast się takimi dokumentami w zakresie budynku mieszkalnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący zaskarżyli postanowienia obu instancji zarzucając:

1. naruszenie przepisu postępowania, art. 7 Kpa, poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie, które miało wpływ na wynik sprawy,

2. naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, które miało wpływ na wynik sprawy,

3. wydanie postanowienia z naruszeniem art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 57 ust.7, 59 f ust. 1, art. 59g ust. 1 i 5 ustawy Prawo budowlane z uwagi na przedawnienie.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu bardzo obszernej skargi podnieśli, iż nie zgadzają się ze stanowiskiem organu o braku posiadania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie warsztatu cukierniczego. Organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych przedstawionych przez skarżących w toku postępowania oraz w piśmie z dnia 16 listopada 2007 r., dokonał błędnej oceny materiału dowodowego przedstawionego przez skarżących wraz z ww. pismem oraz nie przesłuchał kierownika budowy.

Zdaniem skarżących zawiadomienie organu o oddaniu obiektu do użytku obejmowało obiekt mieszkalny wraz z warsztatem cukierniczym. Okoliczność tą potwierdza zawiadomienie Urzędu Miejskiego o wszczęciu postępowania w sprawie budynku mieszkalnego wraz z warsztatem z dnia 15 listopada 1994 r. w następstwie czego organ wydał zaświadczenie z dnia 30 grudnia 1994 r.

Do wniosku takiego skarżący doszli odczytując treść zaświadczenia, z którego wynika, że dotyczy ono obiektu wybudowanego zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę, a te dotyczyło inwestycji obejmującej budynek mieszkalny wraz z warsztatem i ogrodzeniem. Nadto wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie użytkowania budynku mieszkalnego wraz z warsztatem zostało zakończone wydaniem jednego zaświadczenia.

Okoliczność, że zgłoszenie z dnia 6 grudnia 1994 r. dotyczy całego obiektu budowlanego w tym warsztatu, skarżący wywodzą z dokumentów załączonych do pisma z 16 listopada 2007 r. Wybudowanie obiektu mieszkalnego wraz z warsztatem było zamiarem skarżących. Potwierdza to pozwolenie na budowę oraz zdjęcia załączone do skargi i protokół z końcowego odbioru obiektu.

Zdaniem skarżących zapis w protokole końcowym o braku wykończenia części warsztatowej pod produkcję nie oznacza, że obiekt nie został ukończony w sensie budowlanym. Na okoliczność zakończenia budowy w 1994 r. skarżący dołączyli do skargi oświadczenia kierownika budowy i wykonawcy.

Nadto uważają za nieuzasadnione stanowisko organu, iż zobowiązani byli uzyskać decyzje o pozwoleniu na użytkowanie warsztatu.

Zapis natomiast w decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczył uzyskania dodatkowego zezwolenia na użytkowanie warsztatu zgodnie z jego przeznaczeniem gospodarczym, wydanego przez uprawnione organy tj. Państwową Inspekcję Pracy i Państwową Inspekcję Sanitarną. W celu natomiast potwierdzenia zdatności obiektu do użytku zgodnie z przepisami prawa, wymagane było samo zgłoszenie.

Skarżący uzasadniając zarzut przedawnienia stwierdzili, że zawiadomieniem organu z dnia 15 listopada 1994 r. zostało wszczęte postępowanie z urzędu w sprawie przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego wraz z warsztatem bez wcześniejszego zgłoszenia. Postanowienie ustalające karę mogło być skutecznie doręczone w ciągu 3 lat, licząc od końca 1994 r., czyli do końca 1997 r.

Wynika to zdaniem skarżących z odpowiedniego stosowania do kar przepisów działu III Ordynacji podatkowej.

U udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w której uzasadnieniu podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji w zakresie braku pozwolenia na użytkowanie warsztatu cukierniczego.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia organ stwierdził, że art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej dotyczy zobowiązań podatkowych i nie ma zastosowania do kar nakładanych przez organy nadzoru budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zaważył, co następuje:

Skarga jest zasadna jednak nie wszystkie zarzuty poniesione w jej treści zasługują na uwzględnienie.

Wbrew twierdzeniu skarżących użytkowanie warsztatu cukierniczego wymagało uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie. Obowiązek ten został nałożony na nich w pozwoleniu na budowę, a znajdował swoje umocowanie w przepisie art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974, Nr 38, poz. 229) obowiązującej w dacie wydawania pozwolenia na budowę. Przepis ten stanowił, że (...) właściwy terenowy organ administracji państwowej może nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie wybudowanego obiektu budowlanego, gdy jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa ludzi lub mienia, ochrony środowiska albo innymi względami interesu społecznego.

Podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego było stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu (art. 42 ust. 3 tej ustawy).

Z obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie warsztatu, nie mogło zwolnić skarżących zawiadomienie organu dokonane przez skarżących pismem z dnia 6 grudnia 1994 r.

Czynność powyższa stanowiła wypełnienie jedynie obowiązku spoczywającego na skarżących na mocy art. 41 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Zgodnie z tym przepisem inwestor lub osoba działająca z jego upoważnienia miała obowiązek zawiadomienia właściwego terenowego organu administracji państwowej o oddaniu obiektu do użytku. Do zawiadomienia należało załączyć dokumenty wymagane przepisami oraz oświadczenie osoby kierującej budową, że obiekt budowlany lub roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z pozwoleniem na budowę oraz że doprowadzono do należytego stanu i porządku teren, a także ulicę, sąsiednią nieruchomość, budynek, mieszkanie lub lokal, w razie korzystania z nich.

Z treści powyżej przytoczonych przepisów wprost wynika, że zawiadomienie o oddaniu obiektu do użytku nie zastępuje pozwolenia na użytkowanie obiektu.

Wewnętrzne przekonanie skarżących o zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie warsztatu, w przypadku dokonania zawiadomienie o oddaniu budynku mieszkalnego do użytku, nie może stanowić o wadliwości zaskarżonego postanowienia.

Obecnie obowiązujące przepisy prawa budowlanego również dla kategorii obiektów jakimi są warsztaty, przewidują obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie o którym jest mowa w art. 55 tej ustawy, a nie zawiadomienia stosownie do art. 54.

Z dokumentów zgromadzonych w sprawie, a dokładnie z treści zgromadzonych przez organ oraz dostarczonych przez skarżących dokumentów wprost wynika, że zawiadomienie z dnia 6 grudnia 1994 r. dotyczyło oddania do użytku obiektu mieszkalnego, a nie warsztatu cukierniczego.

Analiza przedstawionych dowodów, a zwłaszcza ich treść potwierdza zgłoszenie wyłącznie obiektu mieszkalnego.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na fakt, że protokół odbioru końcowego budynku z dnia 25 listopada 1994 r. określa, że dotyczy budynku mieszkalnego według projektu technicznego i podaje parametry techniczne tylko domku jednorodzinnego. Określając termin realizacji wskazano rok 1994 r. jako zakończenie części mieszkalnej. Podane zostało natomiast co do części warsztatowej brak wykończenia pod technologię produkcji.

Zgodnie z przepisami prawa budowlanego wykończenie pod technologię produkcji mieści się w pojęciu obiektu budowlanego.

Obowiązujące w dacie wydawania pozwolenia na budowę prawo budowlane z 1974 r. w art. 2 ust. 1, poprzez obiekt budowlany określało budynki stanowiące całość techniczno-użytkową, wyposażoną w instalacje i urządzenia niezbędne do spełniania przeznaczonych im funkcji. Skoro zatem przeznaczeniem spornego obiektu był warsztat cukierniczy, to jako całość wraz z wykończeniem pod technologię.

Na tej podstawie nie można było uznać, że warsztat bez wykończenia pod technologię mógł być traktowany jako ukończony obiekt budowlany.

O braku ukończenia warsztatu świadczą ponadto dalsze zapisy w treści protokółu odbioru końcowego budynku, gdzie podany został sposób realizacji inwestycji zgodnie z dokumentacją techniczną. Określono bowiem, iż konstrukcja i stan surowy zostaną zakończone systemem gospodarczym, a roboty wykończeniowe konstrukcyjne i instalacyjne dokonane zostaną przez zakłady koncesjonowane. Nadto w stwierdzeniu końcowym tego protokołu podano, że budynek nadaje się do zamieszkania.

W ocenie Sądu powyższa treść protokółu potwierdza oddanie do użytku tylko i wyłącznie obiektu mieszkalnego, a nie warsztatu. Zapisy zawarte jednak w powyższym protokole pozostają w wyraźnej sprzeczności z oświadczeniami kierownika budowy i wykonawcy, załączonymi do skargi, że całość obiektu objęta pozwoleniem na budowę, a więc budynek mieszkalny wraz z warsztatem zostały ukończone w 1994 r.

W związku z oświadczeniami tych osób zasadny jest zarzut niepełnego zebrania przez organy materiału dowodowego. Należało bowiem zgodnie z sugestią skarżących przeprowadzić dowód z przesłuchania w charakterze świadka na pewno kierownika budowy i wykonawcy, nie wyłączając również innych osób, które mogły przyczynić się do dokładnego wyjaśnienia sprawy.

Nie wyjaśniona pozostaje również sprawa zawiadomienia o wszczęciu postępowania z urzędu przez organ w dniu 15 listopada 1994 r.

Prawdą jest, iż z treści zawiadomienia wynika, że dotyczyło ono przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego z warsztatem bez wcześniejszego zgłoszenia do użytku. W zawiadomieniu tym zobowiązano inwestora do dostarczenia szeregu dowodów. Jednym z dowodów był dziennik budowy. Zdaniem Sądu, organ w powinien zażądać tego dokumentu, gdyż zapisy w nim poczynione mogą pomóc w określeniu etapu robót w 1994 r.

Jednym z dokumentów był również protokół odbioru Inspektora Sanitarnego. W aktach administracyjnych organu I instancji znajduje się decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] potwierdzająca odbiór zakładu w dniu 9 czerwca 2000 r. Okoliczność powyższa zaprzecza, jakoby przekazanie warsztatu jako ukończonego miało miejsce w 1994 r. i świadczy o rozpoczęciu użytkowania po czerwcu 2000 r.

W ocenie Sądu organy powinny przeprowadzić szczegółowe postępowanie w celu ustalenia daty rozpoczęcia użytkowania bez pozwolenia na użytkowanie warsztatu cukierniczego, gdyż ta okoliczność będzie miała wpływ na ocenę, czy nie nastąpiło przedawnienie do wymierzenia kary. Istotne jest, czy fakt użytkowania warsztatu został stwierdzony i udokumentowany przez organ jeszcze w 1994 r., co dało podstawy do wszczęcia wówczas postępowania z urzędu. Organ powinien wyjaśnić, czy wówczas jego czynności kontrolne ograniczone zostały do budynku mieszkalnego i dlaczego zaświadczenie z dnia 30 grudnia 1994 r. swoją treścią obejmuje tylko budynek mieszkalny.

Dokładne ustalenie daty rozpoczęcia użytkowania obiektu warsztatu cukierniczego wyjaśni, czy rzeczywiście jak to podnieśli skarżący doszło do wydania zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy występowała przesłanka przedawnienia, która powoduje wygaśnięcie zobowiązania jakim jest kara za użytkowanie obiektu bez pozwolenia na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1999 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania zaskarżonego postanowienia, w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i art. 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59 ust. 1, z tym że stawka opłat podlega 10-krotnemu podwyższeniu.

Na mocy art. 59g ust. 5 Prawa budowlanego, do kar z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, ze zm.).

W art. 21 ordynacji podatkowej wskazano dwa sposoby powstawania zobowiązania podatkowego. Pierwszy sposób (§1 ust.1), charakteryzuje się tym, że w powstaniu zobowiązania nie uczestniczy organ podatkowy. Wystarczy zaistnienie zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie zobowiązania. Zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa w dniu zaistnienia zdarzenia. Drugi sposób polega na doręczeniu podmiotowi decyzji organu podatkowego, ustalającego wysokość zobowiązania. Dzień doręczenia decyzji jest dniem powstania zobowiązania (§ 1 ust. 2). Zdaniem Sądu, decyzję określającą wymiar kary za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego należy zaliczyć do decyzji kształtujących zobowiązanie podatkowe, określonych w art. 21 §1 ust.2 ordynacji podatkowej. W tym przypadku zobowiązanie podatkowe (kara) powstaje bowiem dopiero w wyniku działania organu nadzoru budowlanego.

Zgodnie z art. 68 § 1 ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Chodzi zatem o sytuację, w której wskutek upływu czasu, zobowiązanie podatkowe w ogóle nie powstaje. Skutek ten zwany jest przedawnieniem prawa do wydania decyzji. Odnosząc to uregulowanie do sytuacji opisanych w Prawie budowlanym, należy uznać, iż aby zobowiązanie do zapłacenia kary za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego mogło powstać, decyzja o wymierzeniu tej kary powinna być doręczona użytkownikowi w ciągu 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowania obiektu.

W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W świetle powyżej przedstawionego stanu faktycznego i prawnego Sąd stwierdził, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia organy naruszył art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 Kpa. Wobec tego, że organ odwoławczy przeprowadził w sprawie postępowanie z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.