Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 48/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 listopada 2018 r. R. K., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, zwrócił się do Komendanta Miejskiego w C. o wypłacenie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby.

W odpowiedzi Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie pismem z dnia 20 grudnia 2018 r. poinformował skarżącego, że aktualnie nie ma podstaw do realizacji jego wniosku, gdyż dotychczas nie wprowadzono regulacji prawnych określających inny wymiar części miesięcznego uposażenia do naliczenia ekwiwalentu, niż ten, o którym mowa w art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2017 r., poz.2067 z późń. zm.), a którego niezgodność z Konstytucja w tym właśnie zakresie stwierdził Trybunał Konstytucyjny w powołanym przez skarżącego wyroku. Jednocześnie organ wskazał, że aktualny brak podstaw do realizacji wniosku skarżącego nie wyklucza ubiegania się o wypłatę stosownego świadczenia po dokonaniu zmian legislacyjnych w przedmiotowym zakresie.

R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższe pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że sprawa została załatwiona zwykłym pismem, nie w formie decyzji administracyjnej, czy postanowienia, gdyż wniosek dotyczył dokonania przez organ czynności materialno – technicznej. Organ podkreślił również, że nie odmówił skarżącemu wypłaty ekwiwalentu. Rozstrzygnięcie organu w przedmiocie naliczenia ekwiwalentu według wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego zostało niejako odłożone w czasie, do dnia wejścia w życie nowych uregulowań prawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych).

Poddanie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza jednak, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Jej szczegółowy zakres został uregulowany w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.").

Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.).

Stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Ma to miejsce w szczególności w sytuacji, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych, sprawy wyłączonej z właściwości tych sądów na mocy art. 5 p.p.s.a., jak również sprawy objętej właściwością sądów powszechnych.

W niniejszej sprawie skarżący R. K. przedmiotem skargi uczynił pismo Inne z dnia 20 grudnia 2020 r. stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia 20 listopada 2018 r. o wypłacenie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn.akt K 7/15.

Uznać jednak należy, że wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wskazane pismo, ma w ocenie Sądu, jedynie charakter informacyjny. Organ w treści pisma wyjaśnił, że aktualnie brak podstaw do realizacji wniosku skarżącego z uwagi na brak regulacji prawnych, które czyniłyby zadość stanowisku wyrażonemu w powołanym przez skarżącego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Organ wyraźnie przy tym podkreślił, że taki stan rzeczy nie wyklucza możliwości ubiegania się przez skarżącego o wypłatę stosownego świadczenia w przyszłości, po dokonaniu zmian legislacyjnych w przedmiotowym zakresie.

Tym samym przedmiotowe pismo nie stwarza u jego adresata żadnych uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Organ nie odmówił skarżącemu wypłaty ekwiwalentu, a jedynie poinformował, że jego wniosek jest przedwczesny.

Aby akt lub czynność mogły podlegać kognicji sądu administracyjnego muszą mieć charakter zewnętrzny, tj. muszą być skierowane do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność oraz muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu, a dany akt lub czynność powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) określonych uprawnień lub obowiązków określonych przepisami prawa administracyjnego. Muszą one wywoływać dla określonego podmiotu skutki prawne, a więc w sposób prawnie wiążący wpływać na sytuację prawną określonego podmiotu prawa przez to, że wywołują określony skutek prawny, jaki przepis prawa powszechnie obowiązującego wiąże z danym aktem lub czynnością (por. Tadeusz Woś, Komentarz do art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, System Informacji Prawnej LEX).

Natomiast przedmiotowe pismo objęte skargą wniesioną w niniejszej sprawie jest jedynie stanowiskiem organu informującym skarżącego o aktualnym braku możliwości realizacji jego wniosku, z równoczesnym zaznaczeniem możliwości ubiegania się o świadczenie w przyszłości.

W konsekwencji pismo to nie stanowi aktu, ani innej czynności polegających skardze do sądu administracyjnego.

Zauważyć także należy, że w treści przedmiotowego pisma organ nie dokonał subsumpcji przepisów prawa do okoliczności faktycznych sprawy, co jest obligatoryjnym elementem decyzji.

W tym stanie rzeczy skarga nie mieści się w zakresie właściwości sądu administracyjnego , co w świetle art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. stanowi podstawę jej odrzucenia.

Z tych względów i na podstawie powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.