Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1713/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 235
journal: Dz.U. 2020 poz 1320
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: S WSA Jakub Makuch Sędziowie: S WSA Katarzyna Marasek-Zybura ASR WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 maja 2022 r. sprawy ze skargi B. F. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2021 r., znak [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 30 września 2021 r., znak [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego o braku podstaw do stwierdzenia u B. F. (dalej: "skarżąca") choroby zawodowej: przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, schorzenia wymienionego w poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1320 ze zm., dalej: "k.p."). Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a."), art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2021 r., po. 195, dalej: "u.p.i.s.") oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1367 ze zm., dalej: "rozporządzenie").

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 19 września 2019 r. Ośrodek Medycyny Pracy zgłosił podejrzenie u skarżącej choroby zawodowej: przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, ujętej w wykazie chorób zawodowych. Jako okres narażenia zawodowego na czynniki, które wskazuje się jako przyczynę choroby zawodowej wskazano lata od 1984 do 2017.

Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu 14 października 2019 r. wszczął postpowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej. Z dołączonego do akt świadectwa pracy wynika, że skarżąca w latach od 1984 do 2017 r. wykonywała pracę nauczyciela, a w latach od 1981 do 1984 nauczyciela wychowania przedszkolnego.

W dniu 28 lipca 2020 r. Ośrodek Medycyny Pracy wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej – przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że skarżąca była zatrudniona jako nauczyciel w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy. Skarżąca w wywiadzie wskazała na występowanie chrypki, epizodów bezgłosu po wysiłku czasowym, wysiłek podczas mówienia. W orzeczeniu wskazano, że do przewlekłych chorób narządu głosu spowodowanych nadmiernym wysiłkiem zalicza się: guzki głosowe twarde, wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych, niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonię. W wyniku badań przeprowadzonych u skarżącej stwierdzono: drgania fałdów głosowych dość regularne, zmniejszoną amplitudę drgań, zwarcie fonacyjne dobre, w laryngostroboskopii lupowej fałdy głosowe matowe, nieco pogrubiałe, symetrycznie ruchome, głos matowy, obniżony, średnie położenie głosu 160 Hz, zakres głosu 150-240 Hz. W badaniu stwierdzono przewlekły stan zapalny błony śluzowej krtani. W badaniach nie ujawniono obecności zmian w obrębie strun głosowych wymienionych w punkcie 15 wykazu chorób zawodowych, zaś zmiany w zakresie błony śluzowej krtani (przewlekły prosty stan zapalny) nie są wymienione jako schorzenie zawodowe dla pracowników narażonych na nadmierny wysiłek głosowy.

W dniu 2 kwietnia 2021 r. Instytut Medycyny Pracy [...] Klinika Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że badaniem laryngologicznym i foniatrycznym rozpoznano przewlekły obrzękowy nieżyt krtani (obrzęk typu Reinkego). Nie wykazano zmian w obrębie narządu głosu charakterystycznych dla skutków wieloletniego narażenia na nadmierny wysiłek głosowy w postaci guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych bądź niedowładu mieści wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, których stwierdzenie daje podstawę do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu.

Decyzją z dnia [...] 2021 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny nie stwierdził u skarżącej choroby zawodowej przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat. W uzasadnieniu organ wskazał, że w świetle treści § 8 ust. 1 rozporządzenia, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniach lekarskich, organ nie miał podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej – przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat.

Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W piśmie z dnia 21 czerwca 2021 r. skarżąca nie zgodziła się z decyzją o braku podstaw stwierdzenia choroby zawodowej. Podniosła, że pracowała 39 lat jako nauczyciel. W wyniku przeciążenia narządu głosu, obecnie występują u skarżącej dolegliwości wymagające stałych konsultacji laryngologicznych, jak i też leczenia sanatoryjnego. Skarżąca odczuwa stałą suchość w gardle, chrypkę, szybkie zmęczenie głosu, obniżony matowy głos, a nawet bezgłos, uczucie napięcia a okolicy krtani.

W dniu 28 lipca 2021 r. Instytut Medycyny Pracy [...] złożył opinię uzupełniającą. W opinii wskazano, że trudno się odnieść do różnic w orzeczeniach ośrodków z K i Ł. Podniesiono, że pomiędzy badaniami minął pewien okres czasu, więc obraz i stan kliniczny narządu głosu mógł się zmienić. Nie zmienia to jednak faktu, że w obu przypadkach nie rozpoznano zmian wymienionych w wykazie chorób zawodowych.

W piśmie z dnia 31 sierpnia 2018 r. Ośrodek Medycyny Pracy wskazał, że jako jednostka orzecznicza I stopnia nie jest uprawniona do interpretacji badań i rozpoznań przeprowadzonych przez jednostki wyższej instancji. Podniósł, że między badaniami przeprowadzonymi przez ośrodek w K i Ł minął okres ponad 6 miesięcy, a zatem możliwe było pojawienie się nowych zmian chorobowych bądź remisja istniejących. Ośrodek Medycyny Pracy podkreślił, że niezależnie od różnic pomiędzy badaniami i rozpoznaniem wskazanym w opiniach ośrodka w Ł i K, żadne z rozpoznań nie figuruje w wykazie chorób zawodowych, co w konsekwencji wyklucza rozpoznanie choroby zawodowej u skarżącej.

Z karty informacyjnej leczenia sanatoryjnego wynika, że skarżąca od 28.08.2019 r. do 4.09.2019 r. przebywała w sanatorium z rozpoznaniem przewlekłego zapalenia krtani oraz krtani i tchawicy.

Decyzją z dnia 30 września 2021 r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca przez 29 lat (po odliczeniu urlopów dla poratowania zdrowia i okresów nieskładkowych) pracowała w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy. Organ wziął pod uwagę uzasadnienia orzeczeń lekarskich, z których wynika, że brak było podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej. Organ podniósł, że orzeczenia te zostały jasno i wyczerpująco uzasadnione. Wynika z nich, że mimo narażanie zawodowego na czynnik szkodliwy, jakim jest nadmierny wysiłek głosowy, brak było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej, ponieważ nie każda dolegliwość, czy schorzenie narządu głosu oznacza chorobę zawodową. W przypadku chorób narządu głosu ustawodawca bowiem wyraźnie wskazał w załączniku do rozporządzenia ścisły katalog chorób, które mogą być uznane za chorobę zawodową, a u skarżącej nie wystąpiły żadne objawy upoważniające rozpoznanie choroby zawodowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła:

- naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego tj. art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. poprzez okoliczności faktyczne, które były nieznane organowi, który wydał decyzję, a istniały w dniu jej wydania- stwierdzające przerostowy stan zapalny gardła, krtani i strun głosowych na strunie głosowej mocno pogrubiałej;

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego;

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego.

Skarżąca dołączyła do skargi badanie foniatryczne wykonane w NZOZ I w K w dniu 20 października 2021 r. W rozpoznaniu wskazano: "przewlekły przerostowy stan zapalny gardła, krtani i strun głosowych, na strunie głosowej lewej mocno pogrubiałej w połowie długości zmiana leukopaki? Wymaga obserwacji".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 27 maja 2022 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał stanowisko i zarzuty zawarte w skardze. W szczególności zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 85 § 1 k.p.a. Pełnomocnik podniósł, że organy w toku postępowania powinny domagać się od organów orzeczniczych wydania opinii w oparciu o pewien zestaw sukcesywnie przeprowadzonych badań wideostroboskopowych, w miejsce oferowanej przez biegłych diagnozy sformułowanej na podstawie pojedynczego badania, przy jednoczesnej odmowie odniesienia się badań wykonanych przez inną jednostkę. W piśmie zawarto wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu tj. publikacji zawartej w dwumiesięczniku Otolaryngologia Polska nr 1 styczeń-luty 2009.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sąd wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną, ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w tak określonych granicach wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie.

W niniejszej sprawie bezsporną okolicznością było narażenie skarżącej z racji wykonywanej pracy na nadmierny wysiłek głosowy przez okres ponad 15 lat. Sporną kwestią było istnienie u skarżącej choroby zawodowej wymienionej w pkt 15 rozporządzenia. W ocenie organów I i II instancji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej, w ocenie skarżącej jej dolegliwości potwierdzają istnienie choroby, o której mowa w punkcie 15 rozporządzenia.

W ocenie Sądu, organy I i II instancji prawidłowo przyjęły, że w przypadku skarżącej mimo narażenia na nadmierny wysiłek głosowy przez okres ponad 15 lat i dolegliwości ze strony narządu głosu, brak było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Zgodnie z art. 235 ¹ k.p. za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Pojęcie "choroby zawodowej" jest więc pojęciem prawnym, posiadającym ustawową definicję. Z powołanego przepisu wynika, iż dla uznania choroby za chorobę zawodową konieczne jest, aby rozpoznane schorzenie figurowało w wykazie chorób zawodowych oraz, aby istniał związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy powstałymi objawami chorobowymi, a warunkami, w jakich pracownik świadczył pracę, ustalony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Choroba zawodowa jako pojęcie prawne odnosi się zatem do zachorowania pozostającego w związku przyczynowo-skutkowym z wykonywaną pracą.

W myśl art. 235 ² k. p. rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, jednak pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest specyficznym postępowaniem administracyjnym, a regulacje procesowe zawarte w Kodeksie pracy i rozporządzeniu stanowią lex specialis wobec przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje wnioskodawcę, którego podejrzenie dotyczy, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej, o której mowa w § 5 ust. 2. Następnie lekarz tej jednostki na podstawie przeprowadzonych badań, dokumentacji medycznej, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). W § 6 ust. 2 zostały wymienione czynniki, które lekarz orzecznik winien uwzględnić przy dokonaniu oceny narażenia zawodowego, w szczególności w odniesieniu do sposobu wykonywania pracy – określenie stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometraż czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie odpowiednich narządów lub układów organizmu ludzkiego. Należy zwrócić uwagę, że to uprawniona jednostka diagnostyczno-orzecznicza ocenia, czy dysponuje pełnym materiałem lekarskim pozwalającym na wydanie orzeczenia w sprawie istnienia podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Pracownik badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia (§ 7 ust. 1).

Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika. W przypadku, gdy właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może zażądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, uzupełnienia orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego (§ 8 ust. 2). W razie uznania, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji to inspektor sanitarny decyduje o sposobie uzupełnienia materiału dowodowego poprzez podjęcie jednej lub kilku wymienionych w nim czynności.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. (wyrok NSA z 22.06.2020 r., II OSK 3694/19, CBOSA). Bez opinii bądź sprzecznie z tą opinią, organ administracji nie może dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby zawodowej. Nie oznacza to oczywiście zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 kpa (por. wyrok NSA z 22.06.2020 r., II OSK 3694/19, CBOSA).

Podstawowym, ale nie jedynym warunkiem rozpoznania choroby zawodowej jest pozytywna opinia lekarska wydana w trybie określonym w rozporządzeniu. Trzeba podkreślić, że możliwa jest kontrola oraz podważenie opinii lekarskich, ale w ograniczonym zakresie. Organ jest związany opinią lekarską w zakresie wiedzy medycznej. Wiedzy tej nie posiadają bowiem organy administracyjne czy też sądy, zatem nie mogą samodzielnie podważać opinii specjalistów. W przypadku, gdy orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące uzasadnienie i jest zgodne z prawem, organ administracyjny jest takim orzeczeniem związany. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej, nie jest zatem uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich wydanych przez jednostki organizacyjne uprawnione do rozpoznania chorób zawodowych, ani też dokonania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 335/10, CBOSA, tak też wyrok NSA z 18 listopada 2020 r., II OSK 2269/18, CBOSA).

Wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym (stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych) w punkcie 15 wymienia: Przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat: guzki głosowe twarde (2 lata), wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych (2 lata), niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią (2 lata). Z treści rozporządzenia wynika, że jedynie rozpoznanie chorób narządu głosu wymienionych w rozporządzeniu w okresie w nim wskazanym daje podstawy do stwierdzenia u badanego choroby zawodowej – przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat.

Jednostki orzecznicze pierwszego i drugiego stopnia nie stwierdziły żadnego z tych schorzeń u skarżącej. W toku badania potwierdzono przewlekły przerostowy stan zapalny błony śluzowej krtani (Ośrodek Medycyny Pracy), przewlekły obrzękowy nieżyt krtani (Instytut Medycyny Pracy). Badania przeprowadzone w powołanych do tego jednostkach nie wykazały zatem u skarżącej zmian zawartych w załączniku rozporządzenia, które dawałyby podstawę do stwierdzenia choroby zawodowej. Trzeba wskazać, że sporządzone w toku postępowania opinie są prawidłowe pod względem formalnym, zawierają wyczerpujące uzasadnienie i są zgodne z przepisami prawa, a zatem organy administracyjne były nim związane. Co więcej, w toku postępowania Wojewódzki Inspektor Sanitarny zwrócił się do jednostek orzeczniczych o wyjaśnienie istniejących rozbieżności pomiędzy opiniami ośrodków z Ł i K. Ośrodki wyjaśniły, że różnice mogą wynikać z różnego czasu przeprowadzenia badań u skarżącej, podkreśliły jednak, że żaden z ośrodków nie stwierdził u skarżącej schorzeń dających podstawę do stwierdzenia choroby zawodowej.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej, że w toku postępowania organy nie przeprowadziły koniecznych badań skarżącej, należy wskazać, że w toku postępowania przeprowadzono badania laryngologiczne, foniatryczne oraz videostroboskopowe skarżącej. W toku postępowania skarżąca wskazywała, że tylko poprzez badanie videostroboskopowe można rzetelnie zbadać istnienie zmian wskazujących na istnienie choroby zawodowej w przypadku przewlekłej choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat.

Mając na względzie powyższe, za niezasadne należało uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz 80 k.p.a. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że sam fakt niezgadzania się z ustaleniami dokonanymi przez organ nie daje podstaw do twierdzenia, że są one wadliwe i dowolne. Organy bowiem oparły się na opiniach właściwych instytucji, wezwały je do zajęcia stanowiska również na etapie postępowania odwoławczego. Dokonały ich oceny i stwierdziły, że są one kompletne, jasno i wyczerpująco uzasadnione.

Należy wskazać, że uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (tak: wyrok NSA z 27.04.2020, II OSK 445/19). O dowolności oceny można byłoby mówić wyłącznie w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (tak wyrok NSA 16 lipca 2020 r., II OSK 837/20). Tymczasem jak wskazano powyżej, organy przeprowadziły szeroko zakreślone postępowanie dowodowe, a wyprowadzone z oceny materiału dowodowego wnioski są logiczne i znajdują potwierdzenie w treści dowodów, odpowiadają wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy.

Sąd nie przeprowadził dowodu z dokumentów dołączonych do skargi i do pisma pełnomocnika skarżącej z 27 maja 2022 r. Podnieść należy, że celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie – czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez Sąd administracyjny jest dopuszczalne wówczas, gdy postulowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 października 2005 roku, sygn. akt II GSK 164/05, ONSAiWSA 2006/2/45, z dnia 5 maja 2005 roku, sygn. II GSK 40/05, LEX nr 166068).

W realiach niniejszej sprawy, Sąd nie przeprowadził dowodu uzupełniającego z przedłożonych przez skarżącą dokumentów, ponieważ nie było to potrzebne dla dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji. Sąd nie ma kompetencji do kwestionowania treści opinii instytutów medycyny pracy. Odnosząc się natomiast do dowodu dołączonego do skargi, wskazać należy, że powstał on już po wydaniu zaskarżonej decyzji, a zatem nie mógł zostać uwzględniony przy ocenie jej legalności. Na marginesie wskazać należy, że z dokumentu tego nie wynika, aby u skarżącej stwierdzono wymienione w załączniku schorzenia dające podstawę do stwierdzenia choroby zawodowej.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na postawie art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych za zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.).

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.