Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 292/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 72 i art. 73
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi T. Sz. na decyzję Dyrektora Izby Celnej .. z dnia 30 grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 6 października 2015 r., [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym w kwocie 1.452,- zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki HONDA o numerze nadwozia [...].

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły nas tle następującego stanu faktycznego.

W dniu 20 sierpnia 2015 r. T.S. złożył w Urzędzie Celnym deklarację nabycia wewnątrzwspólnotowego dotyczącą samochodu marki HONDA o numerze nadwozia [...], deklarując podstawę opodatkowania w kwocie 13.786,- zł oraz należny podatek akcyzowy przy zastosowaniu stawki akcyzy 18,6%, w kwocie 2.564,- zł.

W wyniku dokonanej weryfikacji przy składaniu deklaracji AKC-U przez stronę, organ podatkowy na podstawie katalogu Info Ekspert ustalił, iż wartość rynkowa pojazdu podobnego i podobnych parametrach z uwzględnieniem przebiegu nabytego pojazdu wynosi brutto 31.500,- zł, kwota netto (po odliczeniu podatku VAT i akcyzy) wynosi 21.593,- zł.

Strona po zapoznaniu się z przedstawioną przez organ podatkowy wyceną rynkową pojazdu podobnego dokonała korekty złożonej deklaracji w zakresie podstawy opodatkowania i należnego podatku akcyzowego, deklarując wysokość podstawy w kwocie 21.593,- zł oraz należną akcyzę w kwocie 4.016,- zł. W dniu 21 sierpnia 2015 r. strona dokonała zapłaty akcyzy.

W dniu 26 sierpnia 2015 r. podatnik złożył korektę deklaracji nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego pojazdu deklarując należny podatek akcyzowy w kwocie 2.564,- zł, wnioskując jednocześnie o zwrot nadpłaconego podatku akcyzowego.

Z treści wniosku wynika, że strona poddała nabyty pojazd dokładnym oględzinom z udziałem mechanika i w ich wyniku stwierdzono, iż nie działa układ chłodzenia, słychać stuki dobiegające z tylnego zawieszenia, posiada ogniska korozji, brak napięcia w gniazdku, brak tylnych siedzeń i wyposażenia wnętrza z tyłu pojazdu.

Naczelnik Urzędu Celnego pismem z dnia 7 września 2015 r. wezwał podatnika do nadesłania opinii rzeczoznawcy stwierdzającej usterki w przedmiotowym pojeździe, przedstawienia kosztorysu naprawy i dokumentów potwierdzających zakup części.

W odpowiedzi na powyższe strona poinformowała, że nie posiada opinii rzeczoznawcy, gdyż oględziny zostały przeprowadzone przez znajomego mechanika, nie zostały dokonane żadne naprawy oprócz naprawy gniazdka zapalniczki. Podatnik przedstawił kosztorys zakupu i montażu tylnej kanapy z pasami bezpieczeństwa na kwotę 4.800,- zł.

Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] r. odmówił podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym w kwocie 1.452,- zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki HONDA o numerze nadwozia [...].

Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Organ zauważył, że w treści pierwotnego oświadczenia strony z dnia 20 sierpnia 2015 r. zawarty jest odrębnie wyeksponowany przepis art. 104 ust. 8, ust.9, ust. 10, ust. 11 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2015 poz.1269, dalej jako "u.p.a."), z którym strona również się zapoznała, parafując dokument swoim podpisem.

Dyrektor podkreślił, przywołując art. 104 ust. 8, ust. 9, ust. 11 u.p.a. wyjaśnił, że podatnik dokonując korekty wartości pojazdu w deklaracji AKC-U nie podnosił faktu występujących w nim uszkodzeń. Dostarczona przez stronę umowa nabycia przedmiotowego pojazdu również nie zawiera adnotacji wskazujących, że samochód miał wady bądź wybrakowania, które wpłynęły na niższą wartość samochodu.

Pomimo, iż strona dysponuje dokumentem zakupu pojazdu, w sytuacji o której mowa w art. 104 ust. 8 u.p.a., organ podatkowy ma zarówno prawo, jak i podstawy do skorygowania wartości zakupionego pojazdu.

Dyrektor wyjaśnił, że ustawodawca nie nałożył na organ podatkowy obowiązku określenia wartości pojazdu z uwzględnieniem opinii rzeczoznawcy, zastrzegł jedynie taką możliwość na co wskazuje brzmienie art. 197 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2015r. poz. 613, dalej powoływana jako "Ordynacja podatkowa").

W ocenie organu prawidłowo organ posłużył się danymi z programu "Info-Ekspert", bowiem zawierają one nie tylko ceny pojazdów sprawnych, ale także umożliwia ustalenie ceny pojazdów używanych, o takich samych parametrach, co nabyty, ale i o zbliżonym stanie technicznym, zatem jest to rzetelne źródło informacji, zasadnie jest wykorzystywane do prowadzonych postępowań podatkowych.

Organ wskazał, że w celu uwzględnienia stanu technicznego nabytego pojazdu przy określaniu średniej wartości rynkowej samochodu zarejestrowanego w kraju organ podatkowy podjął próbę dokonania ustaleń we wskazanym zakresie i zwrócił się o złożenie wszelkiej dokumentacji potwierdzającej uszkodzenia przedmiotowego pojazdu w dniu dokonania nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz fakt dokonania napraw jednakże strona nie przedłożyła żądanych dokumentów, oświadczając, iż: oględziny zostały przeprowadzone z udziałem znajomego mechanika, który nie sporządził opinii pisemnej z tych czynności oraz we własnym zakresie dokonano naprawy gniazdka zapalniczki, nie zostały dokonane jeszcze żadne naprawy przedmiotowego pojazdu. Ponadto Strona przedstawiła kosztorys zakupu montażu tylnej kanapy z pasami bezpieczeństwa, rączek sufitowych, rolety bagażnika oraz wykładziny bagażnika wraz z płytą na kwotę 4800,- zł. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej wskazuje to wyłącznie na chęć doposażenia pojazdu oraz podwyższenia jej standardu.

Dodatkowo organ stwierdził, że argumentacja strony, iż w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego samochód był zubożony o część wyposażenia nie ma znaczenia przy określaniu jego zasadniczego przeznaczenia. Drobne zmiany konstrukcyjne, takie jak wymontowanie tylnej kanapy, pasów bezpieczeństwa nie mogą zmieniać zasadniczo jego przeznaczenia i nadawać samochodowi charakter pojazdu ciężarowego w rozumieniu przepisów prawa podatkowego. W związku z powyższym wnioskowane oględziny pojazdu również nie znajdują uzasadnienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący T.S. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, bądź stwierdzenie ich nieważności, nadto wzniósł o zwrot kosztów postępowania.

Strona zarzuciła organowi naruszenie:

1) naruszenie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i w konsekwencji rozpatrzenie sprawy na podstawie niepełnego materiału dowodowego, w szczególności:

- zaniechanie przeprowadzenia oględzin pojazdu na okoliczność jego charakteru, przeznaczenia (samochód ciężarowy - 3 miejsca łącznie z kierowcą), wyposażenia i ewentualnych braków, stanu wizualnego, mimo wyrażonej przez podatnika gotowości dostarczenia przedmiotowego pojazdu na żądanie organu podatkowego,

- zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej, mimo wyrażonej przez podatnika gotowości dostarczenia przedmiotowego pojazdu na żądanie organu;

2) naruszenie art. 210 §1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez wybiórcze i intencjonalne omówienie zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności nie odniesienie się do dowodów wskazanych przez skarżącego.

Skarżący wskazał, że po wpłynięciu korekty deklaracji organ I instancji nie przeprowadził żadnej czynności dowodowej, do akt nie został dołączony żaden dokument. Z analizy zaskarżonej decyzji wynika, że organ podatkowy nawet nie zapoznał się z należytym zrozumieniem z załącznikami do odpowiedzi skarżącego na wezwanie z dnia 7 września 2015 r. Do wspomnianej odpowiedzi zostało załączone, między innymi, tłumaczenie duńskiego dowodu rejestracyjnego, z którego wynika, że sprowadzony pojazd jest samochodem dostawczym z przeznaczeniem do prywatnego transportu towarów w związku z działalnością gospodarczą i jest dostosowany do przewozu 3 osób łącznie z kierowcą. Z dołączonej do pisma strony szczegółowej dokumentacji fotograficznej nadwozia i wnętrza przedmiotowego pojazdu wynika, że tylną część pojazdu zmodyfikowano, dostosowując samochód do wynikającej z dowodu rejestracyjnego funkcji transportu towarów. Przesłane zdjęcia nadto dokumentują zauważone mankamenty pojazdu. Jednym z załączników był również zapis strony "www" - ogłoszenia sprzedaży przedmiotowego pojazdu, z widniejącym nr VIN oraz ceną wywoławczą. Strona przedłożyła fakturę zakupu, w której cena zakupu koresponduje z ceną wywoławczą - różnica 100 euro jest wynikiem negocjacji.

Strona zauważyła, że program INFO-EXPERT nie ma charakteru normatywnego, ustawa ani rozporządzenie mające zastosowanie w niniejszej sprawie nie powołują się na ten program. Podstawowym powodem popularności tego oprogramowania w Służbie Celnej jest zapewne możliwość generowania wysokich cen pojazdów, znacznie odbiegających od cen rzeczywistych. Skarżący podkreślił, że cena ustalona przy użyciu programu INFO-EXPERT odnosi się do kompletnie wyposażonego pojazdu w wersji osobowej, nie zaś do przedmiotowego pojazdu w wersji dostawczej, pozbawionej tylnego rzędu siedzeń, pasów bezpieczeństwa i innych elementów wyposażenia. Jak wynika z kosztorysu dołączonego przez skarżącego do akt sprawy, sam koszt przywrócenia pojazdu do fabrycznej funkcji samochodu osobowego zdolnego do przewożenia 6 osób, wynosi 4.800,- zł. Skoro pojazd skarżącego, co ma odzwierciedlenie w duńskich dokumentach rejestracyjnych, został sprowadzony w stanie pozbawionym części fabrycznego seryjnego wyposażenia, powinno to znaleźć odzwierciedlenie w obniżeniu jego wartości przyjętej jako podstawa opodatkowania. W ocenie podatnika twierdzenie organu II Instancji, jakoby wspomniane odtworzenie fabrycznego wyposażenia pojazdu było przejawem chęci doposażenia pojazdu oraz podwyższenia jego standardu jest niedorzeczne, niezgodne z zasadami logicznego myślenia.

W ocenie skarżącego wykładnia przepisu art. 104 ust. 8 u.p.a. nie przerzuca ciężaru dowodu i inicjatywy dowodowej na podatnika, a jedynie zobowiązuje jego do wskazania przyczyn uzasadniających podanie wysokości wartości rynkowej samochodu osobowego w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej. Przez wskazanie przyczyn należy rozumieć złożenie oświadczenia wiedzy o elementach istniejącego stanu faktycznego, w miarę możliwości popierając je posiadanymi dowodami. Nie oznacza to wyłączenia zastosowania zasady przewidzianej w art. 187 §1 Ordynacji podatkowej. Mimo zgłoszonej przez skarżącego gotowości niezwłocznego dostarczenia przedmiotowego pojazdu celem dokonania oględzin, organ podatkowy nie skorzystał z tej możliwości, co stanowi naruszenie art. 187 §1 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga T.S. jest uzasadniona, albowiem zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organy podatkowe zasadnie odmówiły skarżącemu stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, jak bowiem utrzymuje skarżący w pierwotnej deklaracji podatkowej błędnie wskazano podstawę opodatkowania w kwocie wyższej niż wynikło to z faktury zakupu.

Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Stosownie do art. 73 § 1 pkt 1, nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. W myśl art. 75 § 2 pkt 1 lit. a, uprawnienie określone w § 1 przysługuje również podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, jeżeli w zeznaniach (deklaracjach), o których mowa w art. 73 § 2, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej. Przyjmuje się, że z nadpłatą podatku mamy do czynienia, gdy świadczenie podatkowe w świetle obowiązującego prawa w ogóle nie powinno mieć miejsca (świadczenie nienależne), albo też świadczenie dłużnika podatkowego jest wyższe niż powinno to wynikać z treści obowiązującego prawa (świadczenie nadpłacone) - patrz B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki - Ordynacja podatkowa - Komentarz 2004; wyd. Unimex 2004 r., str. 312. Z instytucją nadpłaty najczęściej spotykamy się przy tych podatkach, w których ma miejsce samoobliczenie podatku przez podatnika. W postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nadpłaty wszczynanym na wniosek podatnika, organ podatkowy weryfikuje dokonane samoobliczenie i sam oblicza prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, a następnie wydaje decyzję stwierdzającą lub odmawiającą stwierdzenia nadpłaty.

Zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a. podstawą opodatkowania w przypadku samochodu osobowego jest kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy - w przypadku jego nabycia wewnątrzwspólnotowego (...).

Zauważyć należy, że art. 104 ust. 8 u.p.a. daje organom podatkowym kompetencje do weryfikowania powyższej podstawy opodatkowania. Zgodnie z postanowieniami tego artykułu, jeżeli wysokość podstawy opodatkowania w przypadku m.in. nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, organ podatkowy wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego. Należy w tym miejscu wyraźnie zaznaczyć, iż pierwszym działaniem organu podatkowego jest wezwanie podatnika do zmiany podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających obniżoną wartość samochodu. Dopiero nieudzielenie odpowiedzi na powyższe, tudzież niedokonanie zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub niewskazanie przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej podobnego samochodu osobowego, daje temu organowi (na podstawie art. 104 ust. 9 wskazanej ustawy) podstawy do określenia wysokości podstawy opodatkowania. Dodatkowo art. 104 ust. 11 u.p.a. określa pojęcie średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, jako wartości ustalanej na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy należy zauważyć, że organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że podatnik składając deklarację AKC-U zadeklarował podstawę opodatkowania w kwocie 13.786,- zł oraz należny podatek akcyzowy przy zastosowaniu stawki akcyzy 18,6%, w kwocie 2.564,- zł, następnie w związku z przedstawieniem podatnikowi wydruku z katalogu Info Ekspert, strona dokonała weryfikacji zadeklarowanej przez siebie wartości pojazdu, gdyż wartość rynkowa pojazdu podobnego i o podobnych parametrach z uwzględnieniem przebiegu nabytego pojazdu wynosiła 21.593,- zł netto. Zatem strona zadeklarowała wysokość podstawy w kwocie 21.593,- zł oraz należną akcyzę w kwocie 4.016,- zł, następnie uiściła należny podatek akcyzowy dopiero po rozmowie z pracownikiem organu i na jego sugestię. Następnie w dniu 26 sierpnia 2015 r., czyli pięć dni po złożeniu pierwotnej deklaracji, strona złożyła korektę deklaracji nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego pojazdu deklarując należny podatek akcyzowy w kwocie 2.564, zł, (tj. dokładnie w takiej samej wysokości jak zamierzała złożyć pierwotnie) wnioskując jednocześnie o zwrot nadpłaconego podatku akcyzowego.

Uwzględniając zaistniały stan faktyczny, nie można nie zauważyć, że pierwotna deklaracja zawierała komputerowo wypełnione rubryki z kwotami jak w korekcie i odręcznie poprawki (naniesione przez podatnika) z podaniem w wyższej wysokości podstawy opodatkowania i kwoty podatku. Natomiast z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że zmian dokonano pod dyktando pracownika organu. Nie można również pominąć faktu, że skarżący w toku postępowania podnosił, iż pojazd posiadał liczne usterki, nie posiadał tylnych siedzeń i innych elementów wyposażenia w tylnej części pojazdu. Na powyższą okoliczność załączył: wyjaśnienia, kosztorys, uwierzytelnione tłumaczenie duńskiego dowodu rejestracyjnego oraz dokumentację fotograficzną zawartą na płycie CD, z której to dokumentacji fotograficznej w sposób oczywisty wynika stan tego pojazdu, dokładnie jak wskazuje skarżący.

Zauważyć należy, że organy podatkowe ustalając na podstawie art. 104 ust. 11 u.p.a. średnią wartością rynkową samochodu osobowego w ogóle nie odniosły się do dowodów przedstawionych przez stronę, a które w sposób jednoznaczny wskazywały, że samochód jest zdekompletowany i skorodowany. Wprawdzie organy podatkowe ustalając wartość podobnego samochodu osobowego posłużyły się systemem Info – Ekspert, jednakże nie żadnej mierze uwzględniły, że skarżący wskazywał, że samochód osobowy przed sprowadzeniem był wykorzystywany w inny sposób niż jako pojazd wykorzystywany do przewozu osób. Nadto strona podnosiła, że nabyty pojazd nie posiadał tylnych siedzeń oraz pozostałego wyposażenia (pasy, rączki sufitowe, roleta bagażnika, wykładzina bagażnika wraz z płytą), załączając dowód w postaci płyty CD ze zdjęciami wskazującymi stan przedmiotowego pojazdu oraz duński dowód rejestracyjny.

Wskazać również należy, że jeżeli organ miał wątpliwość co do rzetelności zadeklarowanej podstawy opodatkowania, to powinien przeprowadzić stosowny dowód i ustalić prawidłową wartość, chociażby poprzez dokonanie oględzin pojazdu i załączonych na płycie CD zdjęć, stosownie do art. 187 §1 Ordynacji podatkowej, czy też przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, na co wskazuje brzmienie art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej. Natomiast w sytuacji, gdyby nie było to możliwe – organ powinien przyjąć wartość wskazywaną przez stronę, bowiem skoro pojazd nie był kompletny i wyeksploatowany w transporcie towarów, to jego wartość z pewnością byłaby niższa niż wynika to z ustaleń organów.

W ocenie Sądu, należało przyjąć, że skoro pojazd był zdekompletowany, czy też jak wskazuje strona wybrakowany, to niewątpliwie wartość tego samochodu osobowego byłaby inna (niższa) niż wskazywał system Info – Ekspert.

W świetle powyższego postępowanie organów nie mogło zyskać aprobaty Sądu, albowiem organy naruszyły podstawowe zasady postępowania podatkowego. Należy podkreślić, że to na organach podatkowych spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania podatkowego, zgodnie z obowiązującymi zasadami wyrażonymi m.in. w art. 120 ,121,122, 187 § 1 oraz 191 Ordynacji podatkowej.

Z powołanych przepisów wynika, że organy podatkowe powinny działać na podstawie przepisów prawa, a postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenić na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dowody powinny zostać zebrane i ocenione bezstronnie, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a ich analiza i ocena winna być dokonana w całokształcie i wzajemnym powiązaniu, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Powyższe powinno znaleźć odzwierciedlenie w wydanej decyzji, a zwłaszcza w jej uzasadnieniu faktycznym i prawnym, stosownie do art. 210 § 1 pkt 6 i 4 O.p.

W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Celnej dokonując ustaleń w zakresie danych dotyczących ustalenia stanu pojazdu naruszył powołane przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę organ podatkowy uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku, w szczególności uwzględni stan pojazdu oraz dowody przedstawione przez stronę w toku postępowania.

Końcowo sąd wskazuje, że również w postępowaniu w przedmiocie nadpłaty organy podatkowe mają bezwzględny obowiązek stosowania zasad ogólnych postępowania. W sprawach wszczynanych na wniosek – jak w przypadku stwierdzenia nadpłaty – żaden przepis regulujący przebieg postępowania podatkowego nie zwalnia organów podatkowych z obowiązku zebrania w sprawie kompletnego materiału dowodowego.

Reasumując, w ocenie sądu nie ulega żadnej wątpliwości, że wyposażenie samochodu ma również wpływ na jego wartość, w tym również brak niektórych elementów, czy też stwierdzone uszkodzenia, albo ślady intensywnej eksploatacji w transporcie towarów, co bezsprzecznie wystąpiło w niniejszej sprawie, obniża jego wartość. W sytuacji, gdy kwestia wyposażenia samochodu skarżącego została przez organ całkowicie pominięta, uzasadniony okazał się zarzut skargi, iż organy podatkowe określając wartość podobnego samochodu nie uwzględniły stanu oraz wyposażenia nabytego przez podatnika pojazdu.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią powyższą ocenę prawną, która stanowi jednocześnie wskazania co dalszego postępowania.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.,) orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ww. ustawy.