Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1861/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7,8,11,77 par. 1, 156 par. 1 pkt 3, art. 110, 16 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151,145 par. 1 pkt 1 a i c, art. 1 par. 2, art. 3 par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Marek Wroczyński Protokolant: sekretarz sądowy Julia Chudzyńska po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. P. i U. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1785/14 w sprawie ze skargi W. P. i U. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazania opróżnienia lokalu mieszkalnego 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od W. P. i U. P. solidarnie na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 marca 2015 r. (sygn. akt II SA/Wa 1785/14), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. P. i U. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazania opróżnienia lokalu mieszkalnego.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], Komendant Stołeczny Policji - działając na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z poźn. zm.), § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania kwater tymczasowych przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 107 k.p.a.- nakazał U. P. i W. P. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się w budynku położonym w W. przy ul. W.

W uzasadnieniu stanowiska organ podał, że w/w lokal mieszkalny, będący własnością W., pozostawał i nadal pozostaje w dyspozycji Komendy Stołecznej Policji. Lokal ten, na podstawie przydziału z dnia [...] października 1964 r. nr [...] został przydzielony J. i M. P. do wspólnego zamieszkiwania z córkami: H., W. i U. J. P. zmarł w dniu [...] marca 1998 r., a M. P. - w dniu [...] marca 2007 r. Po śmierci rodziców w lokalu pozostały córki: U. i W. P.

Pismem z dnia [...] maja 2007 r. U. P. wystąpiła do Komendy Stołecznej Policji (Wydziału Nieruchomości) o wyrażenie zgody na przyznanie jej tytułu prawnego do opisanego na wstępie lokalu z prawem siostry do wspólnego z nią zamieszkiwania. Następstwem tego, Naczelnik Wydziału Nieruchomości w Komendzie Stołecznej skierował pismo to do Wydziału Zasobów Mieszkaniowych Urzędu W. dla Dzielnicy [...], celem zawarcia aneksu do umowy najmu na zajmowany lokal mieszkalny, aby uregulować istniejący stan faktyczny, o czym powiadomił U. i W. P.

W odpowiedzi, Wydział Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...], w piśmie z dnia [...] lipca 2007 r., poinformował Naczelnika Wydziału Nieruchomości w Komendzie Stołecznej o braku możliwości zawarcia aneksu do wygasłej umowy najmu i braku podstaw prawnych do realizacji skierowania. Odpis tego pisma obie zainteresowane również otrzymały do wiadomości.

W związku z powyższym, Naczelnik Wydziału Administracyjno-Gospodarczego Komendy Stołecznej powiadomił U. P., że z wnioskiem o najem lokalu mieszkalnego winna ona wystąpić do właściwego urzędu dzielnicy, który - z zasobów lokalowych W. - może zapewnić lokale socjalne i zamienne osobom o niskich dochodach.

Ostatecznie zatem, pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r., organ poinformował U. P. o treści obowiązujących przepisów i o braku możliwości uregulowania tytułu prawnego do zajmowanego przez obie siostry lokalu mieszkalnego, jak również o obowiązku wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie jego opróżnienia. Wyjaśnił przy tym, że zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4 w/w ustawy, następuje w drodze decyzji administracyjnej, zaś przytaczając treść art. 88, 89 ustawy o Policji oraz odpowiednich przepisów rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania kwater tymczasowych przeznaczonych dla policjantów, organ uznał, że zarówno U. P., jak i W. P. nie były osobami uprawnionymi do otrzymania lokalu mieszkalnego z puli lokali pozostających w dyspozycji Policji. Zainteresowane niebyły bowiem nigdy funkcjonariuszkami Policji i nie posiadały również uprawnień do policyjnej renty rodzinnej. Z tego względu były one osobami, zajmującymi przedmiotowy lokal mieszkalny bez tytułu prawnego i bez możliwości jego uzyskania, co skutkowało wydaniem w stosunku do nich decyzji nakazującej im opróżnienie i wydanie zajmowanego lokalu.

Rozpatrując sprawę na skutek odwołania, wniesionego przez U. i W. P., Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podzielił w pełni stanowisko, że W. i U. P. nie posiadały prawa do zajmowania przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Lokal ten nie został im bowiem przydzielony w formie decyzji administracyjnej, jak również nie były one osobami, którym przysługiwałoby prawo do lokalu służbowego. Jedynymi osobami, które posiadały tytuł prawny do spornego lokalu byli J. i M. P., ale przysługujące im prawo do w/w lokalu wygasło z chwilą ich śmierci.

Organ podkreślił także, że fakt, iż obie odwołujące się były zameldowane w w/w lokalu pozostawał bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. W świetle bowiem obowiązujących przepisów nie mogły one uzyskać tytułu prawnego do lokalu, który pozostawał w dyspozycji organów Policji. Zatem – w ocenie Komendanta Głównego Policji – powyższe uzasadniało podjęcie w tym przypadku decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Na wyżej przedstawioną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. W. P. i U. P. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciły organowi naruszenie: art. 7, 8, 11, 16 § 1, art. 77 § 1, art. 110 k.p.a., art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji.

Odpowiadając na skargę, Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a." – Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał, że nie zasługiwała ona na uwzględnienie.

Sąd przytoczył treść art. 90 i art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i stwierdził, że ustawa ta nie wyjaśnia, jak należy rozumieć zwrot lokal "będący w dyspozycji (...)". Zasadne zatem było odwołanie się w tym zakresie do treści wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2001 r. (sygn. akt I CKN 683/00), w którym wskazano, że lokalem będącym w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych - w rozumieniu art. 90 ustawy o Policji - jest lokal, co do którego decyzja o jego przydziale lub o jego opróżnieniu należy do kompetencji jednostek podległych temu organowi. Oznacza to, że dysponowanie lokalem związane jest z prawem organu Policji do decydowania o jego przydziale bądź opróżnieniu.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy, Sąd podkreślił, że przedmiotowy lokal mieszkalny został w dniu [...] października 1964 r. przydzielony, jako mieszkanie służbowe, J. i M. P. Ponadto treść § 18 umowy najmu, jaką J. P. zawarł w dniu [...] stycznia 1965 r. z Administracją Domów Mieszkalnych – [...], przesądzała, że umowa ta została zawarta na czas oznaczony w przydziale lokalu i traciła moc: "z upływem tego terminu lub na wypadek prawomocnego cofnięcia przydziału albo rozwiązania stosunku najmu". Wprawdzie zatem Sąd zgodził się ze skarżącymi, że w przydziale lokalu mieszkalnego nie określono terminu, na jaki został on dokonany, jednakże ponieważ jedną ze stron umowy najmu był J. P., to należało uznać, że tylko on mógł być stroną przy dokonywaniu jej zmian. J. P. zmarł zaś w dniu [...] marca 1988 r. a po jego śmierci w/w umowa uległa rozwiązaniu (wygaśnięciu).

Poza tym Sąd podkreślił, że po śmierci M. P. (wdowy ) w lokalu pozostały córki małżonków P., które były uprawnione tylko do wspólnego zamieszkania z rodzicami po uprzednim uzyskaniu pisemnego zezwolenia. Zezwolenie to nie było przy tym tytułem prawnym do lokalu. Uprawnienie córek do zamieszkiwania w w/w lokalu było bowiem pochodne od prawa przyznanego ich rodzicom.

W związku z powyższym, Sąd wyjaśnił, że lokale, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji, służą realizacji prawa policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni on służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych (art. 88 ust. 1 ustawy o Policji). Natomiast art. 89 powołanej ustawy wymienia członków rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, pozostających z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym.

Prawo do lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji o przydziale uzyskuje zatem wyłącznie policjant, natomiast członkowie jego rodziny własnego prawa nie uzyskują. Wyjątkowo tylko tytuł prawny do lokalu mieszkalnego może uzyskać członek zmarłego funkcjonariusza, emeryta lub rencisty. Możliwość taką przewiduje bowiem art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 667 z późn. zm.), który stanowi, że funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych, (...) w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Natomiast ust. 2 tego przepisu przewiduje, że prawo do lokalu mieszkalnego, określonego w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach i rencistach.

W niniejszej zaś sprawie – jak ustalił Sąd - nie ulegało wątpliwości, że skarżące nie należały do kategorii osób, określonych w powyżej przytoczonym przepisie, a tym samym nie mogły uzyskać tytułu prawnego do spornego lokalu mieszkalnego. Tytułu tego – zdaniem Sądu - nie mogły również uzyskać na podstawie art. 691 k.c., gdyż nie miał on zastosowania w sprawach, dotyczących mieszkań, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji.

Konkludując więc, Sąd stwierdził, że ustalony i udokumentowany przez organ stan faktyczny sprawy w pełni uzasadniał wydanie zaskarżonej decyzji, a zarzuty podniesione w skardze ( w tym zarzuty procesowe) nie mogły zostać uwzględnione. W szczególności za całkowicie chybiony Sąd uznał zarzut, że zaskarżona decyzja została wydana w warunkach, określonych w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem organ w dniu 27 czerwca 2007 r. nie wydał żadnej decyzji, a jedynie w piśmie skierowanym do Wydziału Zasobów Mieszkaniowych Urzędu W. skierował skarżące do zawarcia aneksu do umowy najmu, bez uprzedniego sprawdzenia, że nie było to możliwe ze względów formalnych. Pismo to w żadnym przypadku nie mogło zaś zostać uznane za decyzję administracyjną, gdyż pozbawione było niezbędnych elementów decyzji, a w szczególności rozstrzygnięcia.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, W. i U. P. zarzuciły Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie:

I. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, to jest:

1) art. 1§ 2, art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a. i art.151 p.p.s.a. - poprzez oddalenie skargi na decyzję, która powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, ze względu na naruszenie przed organami I i li instancji przepisów art. 7,8,11,77 § 1 k.p.a. (cyt.): "oraz pomimo dokonania błędnego ustalenia, w zakresie w jakim organ przyjął, że skarżącym nie przysługuje tytuł prawny do przedmiotowego lokalu w sytuacji, gdy decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Wydział Nieruchomości Komendy Stołecznej Policji skierował Panie W. i U. P. do zawarcia aneksu do umowy najmu na zajmowany lokal mieszkalny uznając ich prawo do przedmiotowego lokalu",

2) art. 1§ 2, art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a. i art.151 p.p.s.a. – (cyt.): "poprzez oddalenia skargi na decyzję, która powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, ze względu na naruszenie przed organami I i II instancji przepisów art. 7,8,11,77 § 1 k.p.a. oraz pomimo naruszenia przepisów postępowania przez organy w toku postępowania administracyjnego, a mianowicie sformułowania błędnego poglądu prawnego jakoby fakt, iż poza decyzją z dnia [...] października 1964 r. nr [...] o przydziale lokalu J. i M. P. do wspólnego zamieszkiwania wraz z dziećmi H. W. i U., J. P. (ojciec skarżących) zawarł w dniu [...] stycznia 1965 r. Administracją Domów Mieszkalnych - O[...] umowę najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. S. w W. - nie ma znaczenia dla stanu prawnego i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a która to umowa, w ocenie skarżących, ma decydujące znaczenia dla oceny uprawnień skarżących do przedmiotowego lokalu",

3) art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 110 i art. 16 §1 kpa w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. - poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności, podczas gdy decyzja została wydana w sprawie zakończonej już wydaniem prawomocnej decyzji, a przedmiotowe naruszenie prawa powinno stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji;

II. przepisów prawa materialnego, to jest: art. 95 ust. 3 pki 3 ustawy o Policji - poprzez błędne jego zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego sprawy w sytuacji, gdy poprawne ustalenie stanu faktycznego to jest ustalenie, że skarżącym przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. S. w W. powinno doprowadzić do wniosku, że art. 95 ust. 3 pkt. 3 ustawy o Policji nie ma zastosowania w niniejszej sprawie a zatem nie ma przesłanek do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżące wnosiły o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało więc wyłącznie na badaniu zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.

Zarzuty te opierały się na obu podstawach, wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., ale nie zostały one jednak ani w pełni prawidłowo sformułowane, ani uzasadnione.

Jako zarzuty procesowe autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie art. 1§ 2, art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a. i art.151 p.p.s.a. - poprzez oddalenia skargi na decyzję, która powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, ze względu na naruszenie przed organami I i li instancji przepisów art. 7,8,11, 77 § 1 k.p.a. a także na naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 110 i art. 16 §1 kpa w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. - poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności.

W związku z powyższym wyjaśnić należy, że nie istnieje "art. 1 § 2" p.p.s.a., gdyż art. 1 p.p.s.a. nie dzieli się na żadne mniejsze jednostki redakcyjne. Stanowi on zaś jedynie, że prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosują się mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne).

Natomiast przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Przepis ten ma więc tylko charakter ustrojowy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżących, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, iż Sąd Wojewódzki nie dokonał w niniejszej sprawie takiej kontroli albo, że ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem.

Oparcie natomiast przez Sąd Wojewódzki w analizowanej sprawie wyroku na przepisie art. 151 p.p.s.a., jak również niezastosowanie art. 135 p.p.s.a., było uwarunkowane wyłącznie oceną prawnomaterialną, którą wyraził Sąd pierwszej instancji.

Całkowicie niezrozumiałe były także zarzuty dotyczące art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Sformułowanie bowiem tych zarzutów najprawdopodobniej miało oznaczać (skarga kasacyjna tego nie wyjaśnia), iż skarżące uważały, że zaskarżona decyzja jest wadliwa pod względem merytorycznym i procesowym, co Sąd I instancji powinien uwzględnić i wydać wyrok na podstawie w/w przepisów, czego jednak nie uczynił. Takiemu rozumieniu powyższych zarzutów stoi jednak na przeszkodzie okoliczność, iż autor skargi kasacyjnej podniósł jednocześnie zarzut, polegający na naruszeniu przez Sąd Wojewódzki art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. Ten ostatni zaś przepis nakazuje sądowi wojewódzkiemu stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jeśli sąd uzna, że w sprawie zachodziły przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. W rezultacie zatem sformułowanie tym przypadku jednocześnie wzajemnie wykluczających się zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. czyniło skargę kasacyjną wewnętrznie sprzeczną i niezrozumiałą.

Wbrew zarzutom skarżących, trzeba także wyjaśnić, że Sąd Wojewódzki prawidłowo przyjął, iż w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w postaci art. 7,8,11, 16, 77 § 1, art. 110 i art.156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Istota zagadnienia, które wystąpiło w analizowanym przypadku sprowadzała się do oceny, czy pismo Naczelnika Wydziału Nieruchomości Komendy Stołecznej z dnia [...] czerwca 2007 r. skierowane do Wydziału Zasobów Mieszkaniowych Urzędu W. dla Dzielnicy [...], a przesłane skarżącym "do wiadomości" mogło stanowić decyzję administracyjną, na podstawie której skarżące uzyskały przydział kwatery stałej, przysługującej funkcjonariuszowi Policji - w oparciu o przepisy ustawy o Policji lub emerytowi (renciście) policyjnemu – na zasadzie ustawy zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin.

Odpowiadając na to pytanie należy udzielić odpowiedzi negatywnej. Pismo to nie stanowi bowiem decyzji – w rozumieniu art. 104 k.p.a. Pismo to ma charakter wyłącznie informacyjny a nie rozstrzygający i nie zostało skierowane do skarżących. U. i W. P. otrzymały je tylko informacyjnie: "do wiadomości", ponieważ przyczyną wysłania w/w pisma było pisemne wystąpienie U. P. z dnia [...] maja 2007 r. Adresatem pisma był natomiast Urząd Dzielnicy W. – Wydział Zasobów Mieszkaniowych.

Z tego powodu nie można było twierdzić, że zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lutego 2013 r., nakazującą skarżącym opróżnienie i wydanie organom policyjnym zajmowanego przez nie bez tytułu prawnego lokalu służbowego nr [....] znajdującego się w budynku położonym w W. przy ul. W. , została wydana w warunkach, gdy istniała w obrocie prawnym inna decyzja, która rzekomo rozstrzygała o przydziale na rzecz skarżących w/w lokalu. Stąd zarzuty kasacyjne naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 110 i art. 16 §1 k.p.a. były nieusprawiedliwione.

Zasadne też były wywody Sądu Wojewódzkiego odnoszące się do umowy najmu, jaką J. P. zawarł w dniu [...] stycznia 1965 r. z Administracją Domów Mieszkalnych – [...]. Treść tej umowy istotnie przesądzała o tym, że została ona zawarta tylko na czas oznaczony w przydziale lokalu a zatem traciła moc z chwilą śmierci strony umowy. Podkreślić bowiem należy, że powyższa umowa nie została zawarta w ramach swobody zawierania umów a była umową związaną z przydziałem administracyjnym kwatery stałej dla policjanta (ojca skarżących).

Powyższe prowadzi zatem do wniosku, że zarzut obrazy prawa materialnego, w postaci art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy dnia 6 kwietnia 1990 o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), również nie był trafny. Zgodnie bowiem z tym przepisem, decyzje o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 (czyli lokalu mieszkalnego dla policjantów, będącego dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów) przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego. Skoro zaś – w świetle tego, co zostało wyżej powiedziane - skarżącym nie przysługiwał tytuł prawny do spornego lokalu mieszkalnego, pozostającego w dyspozycji organów Policji - to wydanie decyzji eksmisyjnej, było w tych warunkach uzasadnione.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto na przepisie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.