Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 129/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art. 185 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz Sędzia del. WSA Jarosław Stopczyński (spr.) Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 830/07 w sprawie ze skargi Ł. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 129/O8

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd

Administracyjny w Szczecinie w sprawie ze skargi Ł. B. uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] czerwca 2007r.,którym uzgodnił negatywnie w zakresie zgodności z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu domków letniskowych z przyłączami na działce nr. [...] w miejscowości C. gmina M.. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, iż Wójt Gminy Mielno przesłał Staroście Koszalińskiemu jako organowi właściwemu w sprawach ochrony gruntów rolnych projekt decyzji ustalającej na rzecz Ł. B. warunki zabudowy dla wyżej wymienionej inwestycji, który dotyczył terenu działki [...] o powierzchni 0,0801 ha. Do tego więc projektu winien odnieść się Starosta w zakresie swoich kompetencji. Tymczasem postanowienie z dnia [...] maja 2007r. odnosi się do zespołu działek o łącznej powierzchni około 1,8 ha. W rezultacie Starosta uznał, że zmiana przeznaczenia przedmiotowych gruntów rolnych może dokonać się w trybie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego po uzyskaniu zgody organów wymienionych w art.7 ustawy z dnia 3lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych [dz. U. z 2004 r. nr.121 poz.1266 ze zm.]. Takie stanowisko stało się podstawą nie uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy. W opinii Sądu I instancji z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Przyjęcie przez organ uzgadniający jako podstawy swojego rozstrzygnięcia innego terenu planowanej inwestycji niż to wynika z otrzymanego projektu decyzji o warunkach zabudowy narusza art. 53 ust.4 pkt.6 w związku z art. 64 ust.1ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym[dz.U.nr.80 poz.717 ze zm.].Przepisy te stanowią podstawę do wypowiedzenia się co do projektu decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej gruntów rolnych, natomiast nie uprawniają Starosty do rozszerzenia terenu planowanej inwestycji na działki sąsiednie. Podstawa taka nie wynika także z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy i co za tym idzie postępowania uzgadniającego była zabudowa wydzielonej geodezyjnie działki nr. [...] o powierzchni 801m2 ,a zatem w opinii Sądu I instancji Starosta zobowiązany był rozpatrzeć sprawę w granicach określonych przez inwestora we wniosku wszczynającym postępowanie o ustalenie warunków zabudowy.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:

- prawa materialnego przez niezastosowanie przepisu art. 7 ust. 2 pkt. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

- prawa procesowego przez naruszenie art.145 § 1 pkt. 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.) przez przyjęcie w zaskarżonym wyroku, że postanowienie Kolegium zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, oraz przez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, iż działka nr. [...] stanowi grunty rolne kl. IV i jest jedną z kilkunastu działek wydzielonych geodezyjnie w efekcie podziału jednej większej nieruchomości rolnej oznaczonej nr [...] o powierzchni 1,8 ha. Teren przedmiotowej inwestycji stanowi zatem część zwartego obszaru gruntów rolnych klasy IV o pow. 1,8 ha. Kolegium stoi na stanowisku, iż kryterium obszarowe dotyczy nie tylko powierzchni działki na której planowana jest inwestycja, lecz całego zwartego kompleksu gruntów rolnych w skład którego wchodzi ta działka, tym bardziej, że właściciele innych działek położonych w tym kompleksie wystąpili również z wnioskami o ich zabudowę obiektami o funkcji nierolniczej. A zatem dla zabudowy tego terenu położonego w zwartym obszarze wymagana jest zgoda na zmianę przeznaczenia całego kompleksu gruntów rolnych na cele nie rolne. Inne stanowisko w tej sprawie doprowadziłoby zdaniem Kolegium do faktycznej zmiany przeznaczenia tego zwartego obszaru gruntów rolnych i do obejścia obowiązującego prawa (art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych)

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

skarga kasacyjna została oddalona albowiem nie były uzasadnione oba zarzuty w niej sformułowane. Pierwszy zarzut odnoszący się do niezastosowania przez Sąd I-ej instancji art. 7 ust. 2 pkt. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 121 z 2004 r. poz. 1266) jest nietrafny ponieważ tenże Sąd w/w. przepisu nie musiał stosować i go nie stosował. W stanie faktycznym podlegającym ocenie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym było to uzasadnione ze względu na treść projektu decyzji o warunkach zabudowy, a co za tym idzie i treść wniosku o uzgodnienie który został skierowany do rozpoznania przez Starostę Koszalińskiego. Otóż projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczył wyłącznie działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...]. Oznacza to, że do tego właśnie projektu winien odnieść się Starosta w zakresie kompetencji jakie przysługują mu w ramach postępowania uzgodnieniowego. Uzasadnienie odmowy uzgodnienia (uzgodnienia negatywnego) nie mogło zatem opierać się na analizie charakteru nieruchomości (działek ) sąsiednich.

Jest oczywiste, że działka wnioskodawcy Ł. B. ma powierzchnię 801m2. Przed podziałem geodezyjnym i sprzedażą stanowiła ona część większego kompleksu gruntów o charakterze rolnym o łącznej powierzchni ok.1,8 ha. Bez wątpienia wówczas (tzn. przed podziałem) nieruchomość ta stanowiła zwarty obszar w rozumieniu art.7 ust.2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wtedy podlegała ona rygorom przewidzianym w w/w. przepisie (wymagała zgody na zmianę przeznaczenia). Podział tej nieruchomości oraz zróżnicowanie prawa własności do poszczególnych wyodrębnionych prawnie jej części nie pozbawił ich charakteru rolnego .Trzeba jednak pamiętać o tym ,iż nie funkcjonują one w obrocie prawnym jako jedna całość i nie podlegają rygorom które odnosiły się w przeszłości do całej nieruchomości stanowiącej działkę o powierzchni ok. 1,8 ha przed jej podziałem.

Oznacza to iż uzgodnienie negatywne z powołaniem się na charakter czegoś co nie jest objęte wnioskiem uznać należy za wadliwe.

Jak słusznie podkreślił Sąd I instancji obowiązkiem organu uzgadniającego będzie więc ponowne rozpoznanie wniosku, ale w granicach dotyczących wyłącznie działki o numerze [...].

Starosta Koszaliński rozpozna tenże wniosek (pozytywnie bądź negatywnie) badając zgodność planowanej inwestycji (i tylko tej inwestycji) z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

W swoich rozważaniach pominie jednak to wszystko co wiąże się z pozostałymi działkami powstałymi z podziału dawnej nieruchomości o powierzchni ok. 1,8 ha.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest zasadny także zarzut sformułowany w punkcie II skargi kasacyjnej, albowiem uzasadnienie wyroku Sądu I instancji spełniało co do zasady wymogi jakie stawia art. 141 § 4 P.p.s.a.

Mając to wszystko na względzie skargę kasacyjną oddalono na podstawie art. 184 P.p.s.a.