Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1359/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33  ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 149
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant asystent sędziego Magdalena Tambelli – Orwat po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 lutego 2016 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty W. z dnia [...] lipca 2015r, Nr [...].


UZASADNIENIE

II SA/Bd 1359/15

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].07.2013 r. Starosta W., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1i ust. 4ac ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149; ze zm.), zwanej dalej ustawą, oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej w skrócie jako "kpa", orzekł o utracie przez K. B. ("skarżącą") statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].06.2015 r. i nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, że z przedstawionych dokumentów wynika, iż ww. podjęła zatrudnienie i, że w takim przypadku następuje utrata statusu osoby bezrobotnej.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca wskazując, że zawierając umowę zlecenia w trakcie odbywania stażu, nie była świadoma, że może stracić status osoby bezrobotnej.

Decyzją z dnia [...].09.2015 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda podniósł, że poddana kontroli decyzja Starosty W. zapadła w postępowaniu toczącym się na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i że status osoby bezrobotnej jest zdefiniowaną instytucją prawną. Dalej stwierdził, że istota uprawnień osoby bezrobotnej nie wynika z samego faktu braku źródła dochodów, lecz ustawodawca wiąże te uprawnienia z określonymi warunkami i stosowną aktywnością pozostającej bez źródeł dochodów osoby w przezwyciężaniu sytuacji, w jakiej się znalazła, a w szczególności z jej pełną, nie ograniczoną innym zajęciem zarobkowym, gotowością do podjęcia oferowanej pracy. W świetle powyższego stwierdził, że dla uzyskania statusu osoby bezrobotnej konieczne jest nie tylko niezatrudnienie ale także niewykonywanie innej pracy zarobkowej, pobieranie renty, nie prowadzenie działalności gospodarczej czy też nieuzyskiwanie miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia z innych źródeł niż praca zarobkowa (np. z umowy najmu). Fakt zatrudnienia (zarobkowania) lub podjęcia w czasie zarejestrowania w urzędzie pracy jakiejkolwiek pracy zarobkowej, bez względu na wysokość wynagrodzenia, skutkuje brakiem możliwości uzyskania lub utratą statusu osoby bezrobotnej. Nie jest bowiem dopuszczalne prawnie równoległe posiadanie statusu osoby bezrobotnej i wykonywanie pracy zarobkowej. Jeżeli osoba bezrobotna aktywizuje swoją sytuację zawodową, to nie może zarazem pozostawać osobą o statusie bezrobotnego. Wojewoda w pełni podzielił stanowisko organu I instancji, że niespełnienie przez K. B. wymagań wiążących się z przyznaniem statusu osoby bezrobotnej musi wywoływać określone prawem konsekwencje, a przywołane w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przepisy regulujące zdarzenia związane z nabywaniem i utratą statusu osoby bezrobotnej nie dają organom administracji uprawnień do wydawania decyzji uznaniowych. Wobec tego z chwilą uzyskania w dniu [...].07.2015 r. informacji o wykonywaniu przez skarżącą od dnia [...].06.2015 r. innej pracy zarobkowej, organ administracji zobligowany był do przeprowadzenia postępowania w tym zakresie i wydania decyzji w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej przez zainteresowaną z dniem podjęcia umowy zlecenia.

Skoro bezrobotnym może być osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, to o utracie statusu bezrobotnego decyduje, zdaniem Wojewody sam fakt podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, niezależnie od osiąganego z tego tytułu przychodu.

Wojewoda podał, że z informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy, z którą K. B. ostatnio zapoznała się w dniu [...].03.2014 r. wynika, że została ona pouczona, iż status bezrobotnego ma osoba, która nie jest zatrudniona i nie wykonuje innej pracy zarobkowej. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że akta wskazują, iż po stronie organu administracji publicznej nie można znaleźć żadnych uchybień, co do poinformowania skarżącej o ciążących na niej prawach i obowiązkach. K. B. w dniu rejestracji zapoznana została bowiem i do wiadomości przyjęła (własnoręcznie podpisana informacja) m.in., informacje, iż status osoby bezrobotnej może posiadać osoba, która nie jest zatrudniona tzn. nie wykonuje pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą i nie wykonuje innej pracy zarobkowej tzn. nie wykonuje pracy i nie świadczy usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych (część II pkt 1 informacji dla osób zgłaszających się do PUP w celu rejestracji jako osoba bezrobotna).

Powyższą decyzję K. B. zaskarżyła w całości zarzucając jej:

- niezgodność z obowiązującym prawem, w szczególności z art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy

- naruszenie art. 7, 9, 77 kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, nieuwzględniającego wszystkich istniejących okoliczności.

Mając powyższe na uwadze wniosła o uchylenie decyzji obu instancji jako naruszających prawo. W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że nie była świadoma zawierając umowę zlecenia od [...] czerwca do [...] czerwca 2015 r., w trakcie odbywania stażu, że w ten sposób może stracić status osoby bezrobotnej i prawo do stypendium z tytułu odbywania stażu. Na żadnym etapie czy to w Urzędzie Pracy czy to przez zleceniodawcę nie była informowana, że zawarcie umowy zlecenia pozbawi ją statusu bezrobotnej i prawa do stypendium z tytułu odbywania stażu. Gdyby była świadoma i była rzeczywiście w sposób właściwy poinformowana, w żadnym wypadku nie zawarłaby tej umowy. Podkreśliła, że zawarła umowę zlecenia będąc przekonana, że nie wynikną z tego tytułu dla niej żadne negatywne konsekwencje. Stwierdziła, że w dziedzinie międzynarodowo chronionych praw człowieka nie ma miejsca na bezwarunkowe funkcjonowanie zasady ignorantia iuris nocet, skoro państwo ma obowiązek zapobiegania i zaradzania owej ignorantio. Człowiek ma więc prawo do poznania swoich praw, a odpowiednie władze publiczne obarczone są obowiązkiem uświadamiania mu należnych praw, zwłaszcza w sferze gwarancji proceduralnych – skarżąca wskazała na zasadę VII, ust. 7 AK KBWE, wraz z jej wzbogaceniem i konkretyzacją zwłaszcza w Dokumencie Kopenhaskim Konferencji w sprawie Ludzkiego Wymiaru KBWE z 1990 r., co przemawia za uznaniem prawa człowieka do poznania swoich praw i do działania na ich podstawie, powołując się na pogląd prof. T. Jasudowicz w "Prawa człowieka i ich ochrona".

Ponadto wskazała, że w katalogu zasad ogólnych postępowania administracyjnego istotne miejsce zajmuje zasada udzielania informacji faktycznej i prawnej, uregulowana w art. 9 kpa i podkreśliła, że bezrobotny nie może ponosić negatywnych konsekwencji z tego tytułu, iż organ administracji publicznej nie dopełnił swoich obowiązków.

Skarżąca stwierdziła, że Starosta W. oraz Wojewoda [...] naruszyli art. 7 i 77 kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego zakładając, iż była ona świadoma konsekwencji jakie niesie ze sobą zawarcie umowy zlecenia w trakcie odbywania stażu. Zignorowali fakt, iż nie była świadoma całej sytuacji i że chciała po prostu zgodnie z prawem zawrzeć umowę zlecenia. Skarżąca podkreśliła, że przez cały czas była uczciwa nie chciała oszukiwać Skarbu Państwa i podejmować jakiejkolwiek pracy zarobkowej na tzw. "czarno" i że została za to ukarana, co jest wielce niesprawiedliwe.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 ppsa). Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub naruszenie innych przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy ppsa). Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ppsa sąd ma możliwość uwzględnienia skargi także ze względu na inne uchybienia, niż podniesione przez stronę w skardze, ponieważ sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, gdyż stwierdził, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ppsa stanowi podstawę do ich uchylenia.

Podstawą materialnoprawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji jest ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (cyt. powyżej). Zgodnie z jej art. 2 ust. 1 pkt 2, ilekroć w ww. ustawie jest mowa o bezrobotnym, oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, I oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania w tej szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełni warunki określone od lit. a do lit. m. pkt 2.

Z art. 2 ust. 1 pkt 2 wynika więc, że jedną z istotnych przesłanek posiadania (nabycia lub zachowania) statusu osoby bezrobotnej jest niepozostawanie w zatrudnieniu oraz niewykonywanie innej pracy zarobkowej. Zgodnie z definicją legalną zamieszczoną w art. 2 ust. 1 pkt 43 ustawy "zatrudnienie" oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Z kolei w myśl art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy, pojęcie "innej pracy zarobkowej" oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych.

W świetle przywołanych przepisów jest niewątpliwe, że wykonywanie przez daną osobę pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy cywilnoprawnej, w tym umowy zlecenia, z woli ustawodawcy wyłącza możliwość uzyskania lub zachowania przez taką osobę statusu bezrobotnego. W konsekwencji, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 (który to przepis w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania), pozbawia statusu bezrobotnego tego bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Jednym z tych warunków jest, jak to już wyżej wskazano, niepozostawanie w zatrudnieniu i niewykonywanie innej pracy zarobkowej. Wobec tego podjęcie przez bezrobotnego zatrudnienia lub innej pracy zawodowej skutkuje z mocy ustawy utratą statusu osoby bezrobotnej, a organ zatrudnienia jest zobowiązany do wydania z urzędu decyzji w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego. Decyzja taka ma charakter decyzji związanej, a zatem nie mieści się w ramach uznania administracyjnego. Jednocześnie w utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że warunkiem zastosowania sankcji w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej jest wcześniejsze właściwe pouczenie bezrobotnego o przesłankach warunkujących jego zachowanie (odpowiednio: skutkujących utratą) tego statusu (vide: wyrok WSA w Poznaniu z 13 maja 2015 r. i powołane tam: wyrok NSA z 17 stycznia 2012 r., I OSK 1483/11; a także wyroki WSA: z 11 marca 2014 r., II SA/Bd 40/14; z 19 września 2013 r., II SA/Sz 273/09; z 11 grudnia 2007 r., III SA/Łd 163/07 - dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wiąże się to z obowiązkiem zawiadomienia przez bezrobotnego, w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub o złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku, zgodnie z art. 74 ustawy.

Przedstawione dotychczas unormowania i ich wykładnia prowadzą do wniosku, że bezrobotny może zostać pozbawiony statusu bezrobotnego na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy tylko wówczas, jeżeli miał (a co najmniej przy zachowaniu należytej staranności, jakiej można by w danym przypadku odeń wymagać: powinien mieć) świadomość wystąpienia zdarzeń, które zgodnie z udzielonym jemu uprzednio w sposób właściwy pouczeniem skutkują utratą statusu bezrobotnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że dla zasadności pozbawienia skarżącej statusu bezrobotnej niezbędne było ustalenie przez organy administracji, czy skarżąca miała - a przynajmniej przy zachowaniu należytej staranności, jakiej można wymagać od osoby z jej wiedzą, wykształceniem i doświadczeniem powinna mieć świadomość, że podejmując pracę na podstawie umowy zlecenia, w trakcie odbywania stażu narusza warunki, na jakich uznana została za osobę bezrobotną, co skutkować będzie utratą tego statusu. Na podstawie przedłożonych w sprawie dokumentów Sąd doszedł do przekonania, że organy administracji nie przeprowadziły wystarczająco wnikliwego postępowania dowodowego w tym kierunku, naruszając w ten sposób zasady wynikające z art. 6 (zasada legalności działania), art.7 (zasada prawdy obiektywnej), art. 8 (zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich kultury prawnej) art. 77 § 1 (zasada oficjalności postępowania dowodowego prawdy obiektywnej) i art. 80 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Warto w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 i art. 7 kpa organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa i stoją na straży praworządności, podejmując w toku postępowania wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ zatem, stosownie do ww. zasady, rozpoznając sprawę zobowiązany jest kierować się przepisem prawa, ale także i słusznym interesem strony, o ile nie pozostaje on w kolizji z prawem. W doktrynie wyrażono stanowisko, że z reguły uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli wynikają dyrektywy interpretacyjne nie tylko prawa procesowego, ale również prawa materialnego, o czym świadczy sformułowanie "do załatwienia sprawy" (vide: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2012 r., s. 61).

Wskazać należy w związku z tym, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji nie zawarł żadnej informacji na temat sposobu pouczenia skarżącej, natomiast organ II instancji, w odpowiedzi na zarzuty zawarte w odwołaniu stwierdził, że skarżąca została prawidłowo pouczona o prawach i obowiązkach, co potwierdziła podpisując własnoręcznie w dniu [...].03.2014 r. "Informację dla osób zgłaszających się do PUP w celu rejestracji jako osoba bezrobotna". Organ podkreślił ponadto, że w części II pkt 1 ww. informacji znajduje się wyjaśnienie kto może otrzymać status osoby bezrobotnej i że wynika z niego, iż status osoby bezrobotnej może posiadać osoba, która nie jest zatrudniona tzn. nie wykonuje pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą i nie wykonuje innej pracy zarobkowej tzn. nie wykonuje pracy i nie świadczy usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych. W ocenie Sądu taki sposób pouczenia skarżącej nie jest wystarczający w realiach tej sprawy.

Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżąca zarejestrowała się jako osoba bezrobotna w dniu [...].03.2014 r. Wtedy też otrzymała "Informację dla osób zgłaszających się do PUP w celu rejestracji jako osoba bezrobotna", którą podpisała i która zawierała między innymi, w części II pkt 1 wyjaśnienie w zakresie tego, kto może otrzymać status osoby bezrobotnej. Następnie skierowana została przez Powiatowy Urząd Pracy (PUP) we W. do odbycia stażu w Biurze Nieruchomości "[...]" w okresie od dnia [...].02.2015 r. do dnia [...].08.2015 r. i w związku z tym przez okres trwania stażu przyznano jej prawo do stypendium. Wcześniej odbywała staż w Przedsiębiorstwie Handlowym "[...]" w okresie od dnia [...].04.2014 r. do dnia [...].11.2014 r. i w tym czasie także otrzymywała stypendium. Przy pierwszym skierowaniu skarżąca była pouczona o warunkach stażu oraz o utracie statusu osoby bezrobotnej w przypadku odmowy przyjęcia propozycji stażu i nie zgłoszenia się do PUP w celu poinformowania o wynikach i ustaleniach związanych z wizytą u pracodawcy (vide: informacja k- 36 akt administracyjnych). Drugie skierowanie do odbycia stażu nie zawierało już żadnego pouczenia (vide: k – 39). W dniu [...].06.2015 r. skarżąca zawarła na okres do dnia [...].06.2015 r. umowę zlecenia, której przedmiotem była "pomoc na terenie sklepu" należącego do spółki H. Zawierając tą umowę skarżąca jednocześnie oświadczyła, że jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę w Biurze Nieruchomości "[...]" i że uzyskuje z tego tytułu wynagrodzenie nie niższe niż kwota najniższego wynagrodzenia (vide: załącznik do odwołania nr 13).

W ocenie Sądu powyższe świadczy o tym, że skarżąca nie miała świadomości, że pracując jako stażystka, czy to w sklepie, czy w biurze nieruchomości i otrzymując z tego tytułu co miesiąc "wynagrodzenie" (997,40 zł. brutto), jest nadal osobą o statusie bezrobotnej, co z kolei prowadzi do utraty tego statusu w wymienionych w części II pkt 1 "Informacji dla osób zgłaszających się do PUP w celu rejestracji jako osoba bezrobotna" sytuacjach. Powodem braku świadomości tego faktu u skarżącej było nie dość jasne pouczenie. W dokumencie, na który powołuje się organ, przekazanym skarżącej w marcu 2014 r. zawarto szereg różnych ważnych informacji, których jednak nie pogrupowano problemowo. Dla osoby nie wprawionej w czytaniu tego typu pism zapewne stanowi trudność wyłonienie spośród wielu informacji, tych istotnych w konkretnych sytuacjach. Ponadto wskazana przez organ część II zatytułowana jest "Status osoby bezrobotnej", a pkt 1 w zakresie ewentualnie interesującym skarżącą brzmi następująco: "status osoby bezrobotnej może otrzymać osoba, która nie jest zatrudniona (...), nie wykonuje pracy lub nie świadczy usług na podstawie umowy zlecenia". Skarżąca miała prawo odczytać tę informację literalnie tzn., że tylko w chwili rejestracji w PUP jako bezrobotna nie może w żadnej formie wykonywać pracy zarobkowej, aby uzyskać (otrzymać) status osoby bezrobotnej. Tak też było w jej przypadku w dniu [...].03.2014 r. – wtedy nie była zatrudniona. Dopiero po 14 miesiącach od tego momentu, w czasie wykonywania pracy w charakterze stażystki i uzyskiwania z tego tytułu zapłaty zawarła na okres dwóch tygodni umowę zlecenia. Wskazać należy także, że sposób zredagowania przez organ "informacji" w części II pkt 1 odbiega od treści przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, w którym to przepisie ustawodawca zawarł jedynie definicję pojęcia "bezrobotny". Organ natomiast dodając słowa "może otrzymać" zmienił sens zapisów ustawowych.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że przyjęcie przez organy iż skarżąca była właściwie pouczona o przesłankach skutkujących utratą statusu bezrobotnej było co najmniej przedwczesne. Organy nie zbadały bowiem czy skarżąca w konkretnych okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, podejmują pracę na podstawie umowy zlecenia miała lub powinna mieć świadomość nie dochowania warunków, na jakich może pozostać osobą o statusie bezrobotnej. Zwłaszcza nie zrobił tego organ II instancji pomimo, że w odwołaniu skarżąca na brak świadomości w tym zakresie wyraźnie wskazywała. Brak stosownych ustaleń jak i ocen organów co do okoliczności należytego informowania skarżącej o przesłankach warunkujących zachowanie statusu osoby bezrobotnej stanowi o naruszeniu przede wszyskim art. 6, art. 7 i art. 8 kpa i to w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organów I i II instancji. Wobec tego zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ppsa.

Ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd uwag.