Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2487/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie NSA Barbara Adamiak (spr.) del WSA Marek Wroczyński Protokolant asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2953/12 w sprawie ze skargi S. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2953/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, oddalił skargę.

Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną [...] października 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy własną decyzję wydaną dnia [...] września 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że decyzją wydaną [...] września 2012 r. znak [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2012 r., znak: [...] uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Raciborzu z [...] listopada 2011 r., nr [...] w części dotyczącej oznaczenia adresata obowiązku i w tym zakresie orzekającej, że zobowiązanym jest właściciel działki nr [...] S. L. a także uchylającej ww. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Raciborzu w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie orzekającej, że obowiązek należy wykonać do dnia 30 kwietnia 2012 r., a w pozostałej części utrzymującej w mocy ww. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Raciborzu, tj. w części nakładającej obowiązek demontażu drutu kolczastego zamocowanego w ogrodzeniu z siatki stalowej wykonanym pomiędzy działkami nr ewidencyjny [...] oraz nr ewidencyjny [...] w Raciborzu przy ul. [...].

Pismem z 20 września 2012r. S. L. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że podnoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumenty nie dają podstaw do uchylenia własnego rozstrzygnięcia.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że właściwy organ orzeka o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji, tylko wówczas, gdy stwierdzi, że wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 156 § 1 k.p.a. i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 2 k.p.a. a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanego rozstrzygnięcia, ani też rozstrzygnięcie to nie wywołało nieodwracalnych skutków prawnych.

Podstawę prawną decyzji organu powiatowego z [...] listopada 2011 r. stanowi art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) zgodnie z którym właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Natomiast zgodnie z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadku innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska (50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego).

Tryb postępowania przewidziany w art. 50 i 51 Prawa budowlanego zmierza do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Rzeczą organu jest ustalenie czy w sprawie istnieje konieczność nałożenia na inwestora obowiązków wykonania określonych czynności lub robót budowlanych czy też odmowy nałożenia takich obowiązków.

Z treści art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wynika, że przesłanką której wystąpienie jest niezbędne do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, jest stan niezgodności z prawem wykonywanych robót budowlanych.

Jak wynika z akt sprawy przedmiotowe ogrodzenie oddzielające działkę nr ewidencyjny [...] od działki nr ewidencyjny [...] w Raciborzu przy ulicy [...], zostało wniesione w latach 60 ubiegłego wieku.

Przedmiotowe ogrodzenie jest ogrodzeniem o wysokości ok. 96–125 cm, przy wzniesieniu którego użyto drutu kolczastego. Zatem jego realizacja byłą sprzeczna (z obowiązującym w dacie powstania przedmiotowego obiektu) § 108 ust. 1 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz.U. z 1961 r. Nr 38, poz. 196) – obowiązującym do 1 września 1966 r. – zgodnie z którym zabrania się budować ogrodzenia, zagrażające bezpieczeństwu dla ludzi lub zwierząt, a w szczególności stosować drut kolczasty, tłuczone szkło itp. środki na wysokości do 2,00 m, a drut połączony z siecią elektryczną – na wysokości do 2,40 m nad poziomem komunikacyjnym. Przepisu ust. 1 § 108 nie stosuje się do specjalnych ogrodzeń, połączonych z siecią elektryczną niskiego napięcia, istniejących lub budowlanych na terenach wypasu inwentarza żywego (ust. 2 § 108).

Ponadto realizacja tego ogrodzenia była również sprzeczna z § 111 ust. 1 zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz.Urz. MB z 1966 r. Nr 10, poz. 44) – obowiązującym od 20 października 1966 r. – zgodnie z którym zabrania się budować ogrodzenia, zagrażające bezpieczeństwu dla ludzi lub zwierząt, a w szczególności stosować drut kolczasty, tłuczone szkło itp. środki na wysokości do 2,00 m, a drut połączony z siecią elektryczną – wysokości do 2,40 m nad poziomem komunikacyjnym. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do specjalnych ogrodzeń, połączonych z siecią elektryczną niskiego napięcia, istniejących lub budowanych na terenach wypasu inwentarza żywego (ust. 2 § 111).

Wykonanie przedmiotowego ogrodzenia jest też niezgodne z obowiązującym w dniu wydania badanej decyzji, przepisem § 41 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) zgodnie z którym, ogrodzenie nie może stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt (ust. 1), a nadto zabronione jest umieszczanie na ogrodzeniach, na wysokości mniejszej niż 1,8 m ostro zakończonych elementów, drutu kolczastego, tłuczonego szkła oraz innych podobnych wyrobów i materiałów (ust. 2).

W związku z powyższym, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka stanu niezgodności z prawem, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, która warunkowała konieczność nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych, mających na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.

Ponadto organ podał, że z uwagi na niewłaściwe wskazanie w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Raciborzu z [...] listopada 2011 r. adresata nałożonego obowiązku, Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego korzystając z możliwości reformacyjnych, przyznanych mu przez dyspozycję przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. słusznie nakazał wykonanie ww. obowiązków Stanisławowi Lachecie, który jest właścicielem działki nr. ew. [...] w Raciborzu (dowód: księga wieczysta nr [...]).

Odnosząc się do zarzutu zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ wskazał, że przepisy rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego miały zastosowanie również do obiektów wznoszonych na terenach wiejskich.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Decyzja ta została bowiem wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inna decyzją ostateczną, została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powołującej jej nieważność z mocy prawa.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł S. L.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił organowi wydanie rozstrzygnięcia wbrew treści § 108 ust. 2 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Sąd podkreślił, że kontrolowane decyzje zostały wydane w postępowaniu nieważnościowym stanowiącym nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego w którym organ nie rozpatruje sprawy co do jej istoty, a kontroluje jedynie czy rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu zwykłym jest dotknięte którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1–7 k.p.a.

W pkt 2 § 1 ww. przepisu jako przesłankę nieważności decyzji wskazano wydanie rozstrzygnięcia z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia, charakter przepisu który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja.

Oczywistość naruszenia prawa polega na oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem stanowiącym jego podstawę prawną. Oznacza to, iż w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą praw, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy w ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że weryfikowana w postępowaniu nadzorczym decyzja nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, ani też inną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana [...] października 2012 r. utrzymująca w mocy własną decyzją z [...] września 2012 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję powiatowego organu nadzoru budowlanego w Raciborzu z [...] listopada 2011 r. w części nakładającej na skarżącego obowiązek demontażu drutu kolczastego zamontowanego w ogrodzeniu pomiędzy działką skarżącego a działką sąsiednią o nr ew. [...].

Podstawą prawną objętej wnioskiem o stwierdzeniu nieważności decyzji był art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane.

W sprawie bezspornie ustalono, że przedmiotowe ogrodzenie pomiędzy działkami o nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w Raciborzu o wys. 96–125 cm w którym zamontowano drut kolczasty zostało wykonane w latach 1963–1970, w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami. Obowiązujący w dacie wykonania ogrodzenia przepis § 108 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz.U. Nr 38, poz. 196 – obowiązujący od 13 sierpnia 1961 r. do 1 września 1966 r.) zawierał zakaz budowania ogrodzenia zagrażającego bezpieczeństwu dla ludzi i zwierząt, w szczególności stosować drut kolczasty, tłuczone szkło itp. środki na wysokości do 2,00 m, a drut połączony z siecią elektryczną – na wysokości do 2,40 m, nad poziomem komunikacyjnym. Zakaz dotyczył wszystkich ogrodzeń bez względu na ich usytuowanie tzn. bez względu na to czy były od strony drogi, ulicy czy też były ogrodzeniami wewnętrznymi a także niezależnie od tego czy ogrodzenie zostało wykonane na terenach wiejskich czy też w mieście. Jedynym wyjątkiem w jakim nie obowiązywał w/opisany zakaz były ogrodzenia specjalne, połączone z siecią elektryczną niskiego napięcia istniejących lub budowanych na terenach wypasu inwentarza żywego – a taka sytuacja nie miała miejsca w sprawie (skarga i wyjaśnienia skarżącego złożone na rozprawie). Także obowiązujące w późniejszym okresie przepisy wykonawcze, tj. § 111 zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (obowiązujące od 20 października 1966 r.) zawierały zakaz stosowania na wysokości do 2,00 m drutu kolczastego.

Również przepisy obowiązującego w dniu wydania weryfikowanej decyzji, tj. § 41 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 640 ze zm.) zawiera zakaz umieszczania na ogrodzeniach (i to niezależnie od ich usytuowania) na wysokości mniejszej niż 1,8 m ostro zakończonych elementów, drutu kolczastego, tłuczonego szkła oraz innych podobnych wyrobów i materiałów.

Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że objęta wnioskiem decyzja byłą prawidłowa i zgodna z prawem, a więc skarga nie jest zasadna.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.

S. L. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na dwóch podstawach kasacyjnych.

Zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i brak kontroli prawidłowego zastosowania przez organ administracji publicznej przepisów: art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w związku z przepisami § 108 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego; § 111 zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego; § 41 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie bowiem Sąd dokonał oceny i zastosowania tych przepisów, czyniąc ustalenia własne stanu faktycznego, na tej podstawie, przyjmując bezkrytycznie stanowisko organu.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wobec jego niezastosowania w stosunku do zaskarżonej decyzji, która podlegała stwierdzeniu nieważności wskutek rażącego naruszenia prawa przez organ przepisów art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; mimo tego, że w przekonaniu skarżącego zaskarżona decyzja jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i podlega stwierdzeniu nieważności, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nadal pozostaje w obiegu i ogranicza prawo własności skarżącego w zakresie w jakim narusza istotę prawa własności.

Sąd nadał przymiot działania zgodnego z prawem, mimo że organy administracji realizują jednostronną, subiektywną, by nie nazwać swawolną wolę karania skarżącego jako właściciela nieruchomości na każde żądanie sąsiada, czym dopuścił się rażącego naruszenia prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (przepisów art. 153 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Wobec powyższego wnosił o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a to celem ustalenia rzeczywistego okresu posadowienia przedmiotowego ogrodzenia na terenach wiejskich, bowiem w przedmiotowej sprawie Sąd przyjął posadowienie według daty urodzenia skarżącego, i jego pamięci z dzieciństwa,

2) w wypadku uznania skargi kasacyjnej za zasadną, zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych,

3) na wypadek oddalenia skargi kasacyjnej zaniechanie obciążenia skarżącego kosztami postępowania w tym kosztami zastępstwa procesowego organu administracji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) w związku z § 108 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz.U. Nr 38, poz. 196 ze zm.); § 111 zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz.Urz. MB Nr 10, poz. 44); § 41 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) nie jest zasadny.

Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie decyzji bez podstawy lub wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Według art. 51 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane, przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Artykuł 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane jest podstawą do wydania decyzji, którą organ nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Artykuł 50 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane stanowi, że nałożenie obowiązku następuje w razie gdy roboty budowlane powodują zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Przy ustaleniu przypadków, w których występuje zagrożenie bezpieczeństwa dla ludzi istotna jest regulacja w przepisach wykonawczych, których naruszenie zarzucił skarżący, określająca wymogi ogrodzenia. W przepisach tych obowiązuje zakaz budowy ogrodzeń, które stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt, wyłączona jest dopuszczalność umieszczania na ogrodzeniach, na wysokości mniejsze niż 1,8 m ostro zakończonych elementów, drutu kolczastego, tłuczonego szkła (§ 41 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie).

Obowiązujące przepisy prawne dają podstawy prawne do nałożenia tego rodzaju obowiązku. Nie występuje zatem przesłanka rażącego naruszenia prawa, która uzasadniałaby stwierdzenie nieważności decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2012 r., znak: [...]. Nie ma również podstaw do wyprowadzenia rażącego naruszenia prawa w zakresie ustalenia stanu faktycznego.

Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzja objęta żądaniem stwierdzenia nieważności nie została wydana z kwalifikowanym naruszeniem przepisów prawa, które dawały podstawę do stwierdzenia nieważności. W konsekwencji nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Artykuł 54 § 3 ustawy reguluje podstawy uwzględnienia skargi do sądu administracyjnego przez organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłość prowadzenia postępowania zostało zaskarżone. Organ może wykorzystać tę kompetencję do samokontroli zaskarżonego działania, ale pozostawione jest to jego ocenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może zarzucić rażącego naruszenia prawa w razie gdy organ z tej kompetencji nie skorzystał, nie ma zatem podstaw do zarzutu niezgodności z prawem.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.