Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 680/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6335 Zwrot nienależnego świadczenia
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Asesor WSA Arkadiusz Windak Asesor WSA Joanna Wojciechowska /spr./ Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2006 r. sprawy ze skargi R. A. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] Nr [...] oraz decyzję Starosty z dnia [...] Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z dnia [...] nr [...] uznał R. A. z dniem [...] za osobę bezrobotną i przyznał wyżej wymienionemu prawo do zasiłku od dnia [...] w wysokości [...] zł.

W dniu [...] R. A. zgłosił w Urzędzie Pracy podjęcie pracy od dnia [...] w firmie A. oraz przedłożył stosowną umowę zlecenia o wykonywanie usług akwizycyjnych.

W związku z powyższym, Starosta decyzją z dnia [...] nr [...] orzekł o utracie przez R. A. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...].

Starosta w dniu [...] wydał postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, 149 § 1 i 2 oraz art. 150 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie utraty przez R. A. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...], zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] nr [...].

Starosta decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 104 i art. 151 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r./ Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 z póź. zm./ oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit.a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z póź. zm./ uchylił własną decyzję z dnia [...] nr [...] i orzekł o utracie przez R. A. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...].

Z uzasadnienia decyzji wynika, że w wyniku wznowienia postępowania ustalono, iż strona złożyła pisemne oświadczenie, iż z dniem [...] rozpoczęła pracę w firmie A., a faktycznie rozpoczęła ją z dniem [...] w związku z powyższym utrata statusu osoby bezrobotnej przez R. A. nastąpiła z dniem [...].

Starosta decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit.c oraz art. 76 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy / Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z póź. zm./ oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o obowiązku zwrotu przez R. A. nienależnie pobranego świadczenia w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji w kwocie [...] zł.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ uznał świadczenie wypłacone stronie za okres od dnia [...] do [...] za świadczenie nienależnie pobrane, bowiem R. A. z dniem [...] został zatrudniony na podstawie umowy cywilnej w firmie A..

R. A. złożył odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc, iż ww. umowę przesłano mu pocztą i podpisał ją dopiero w dniu [...], zaś pracę faktycznie rozpoczął z dniem [...] Zwrot otrzymanego przez niego świadczenia mógłby dotyczyć co najwyżej okresu od dnia [...] do [...].

Wojewoda decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 2 i art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138§ 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania R. A. od decyzji Starosty z dnia [...] nr [...] w sprawie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w kwocie [...] , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji uznał na podstawie akt administracyjnych, że Starosta zgodnie z przepisami przeprowadził postępowanie administracyjne i ustalił, iż strona podjęła pracę w dniu [...], tym samym wypłacone jej świadczenie jest świadczeniem nienależnie pobranym. R. A. został prawidłowo pouczony w dniu rejestracji w urzędzie pracy o tym, że utrata statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku następuje z dniem podjęcia zatrudnienia bądź innej pracy zarobkowej.

Dodatkowo Wojewoda pouczył stronę o możliwości ubiegania się o ulgę w spłacie ww. należności.

R. A. złożył skargę i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł argument występujący już w odwołaniu o dniu podpisania przez niego ww. umowy o pracę, co jego zdaniem świadczy, że wypłacone mu świadczenie było świadczeniem należnym.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie , podtrzymując argumentacje jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm. / Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną, nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Skarga jest zasadna, choć nie z powodów w niej podnoszonych.

W sprawie zasadnicze znaczenie ma kwestia wznowienia postępowania administracyjnego przez organ. Jest to instytucja uregulowana w art. 145 § 1 Kpa, umożliwiająca odstępstwo od obowiązującej w prawie administracyjnym zasady trwałości decyzji ostatecznych.

Z akt wynika, że organ administracyjny wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa w sprawie utraty przez R. A. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...], zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] nr [...].

Powyższy artykuł zezwala na wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Takim nowym dowodem według Starosty miała być umowa o pracę między skarżącym a firmą A. zawarta w dniu dniem [...] Z powyższym nie sposób się zgodzić, bowiem już w dniu wydawania decyzji tj. [...] organ I instancji dysponował ww. umową co wynika z treści tejże decyzji jak i adnotacji na umowie sporządzonej przez pracownika organu "wpł. [...]". Organ błędnie zastosował art. 145 § 1 pkt 5 Kpa jako podstawę wznowienia decyzji ostatecznej z [...] gdyż ww. umowa nie była nowym dowodem w rozumieniu tegoż przepisu, a jedynie była podstawą do nowej oceny powyższego dowodu / por. wyrok NSA w Warszawie z 9 kwietnia 2001r., sygn. V S.A. 1831/00, LEX nr 51329, wyrok WSA w Warszawie z dnia

26 października 2004 r., sygn. III SA 2928/03, POP 2005/5/116/.

W wyniku wznowienia zapadła decyzja z dnia [...], którą Starosta uchylił własną decyzję z dnia [...] nr [...] i orzekł o utracie przez R. A. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...].

Powyższa decyzja byłą podstawą do wydania przez organ I instancji decyzji z dnia [...] w sprawie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia przez skarżącego oraz zaskarżonej decyzji Wojewody .

Rozpatrując sprawę, Sąd uznał, że skoro nie było podstawy z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...], tym samym nie było podstawy do wydania zaskarżonej decyzji ani poprzedzającej jej decyzji Starosty o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia przez stronę.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit.c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm./, orzekł jak w sentencji.