Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 303/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako byłego członka Zarządu za zaległości podatkowe "B." Sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za niektóre okresy rozliczeniowe 2009, 2010 i 2011 r. , w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. oraz za odsetki za zwłokę od tych zaległości i koszty postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia

[...] października 2014 r. Nr [...] orzekł o odpowiedzialności podatkowej jako członka Zarządu W. K. (dalej powoływany także jako: "Skarżący"), za zaległości podatkowe "B." Sp. z o.o. (dalej powoływana też jako: "Spółka") z tytułu podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od kwietnia 2009 r. do grudnia 2010 r. oraz za luty, sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2011 r. w łącznej kwocie [...] zł, w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. w łącznej kwocie [...] zł, za odsetki za zwłokę od tych zaległości w kwocie [...] zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł.

Z powyższą decyzją nie zgodził się Skarżący i w złożonym odwołaniu podniósł, że nie jest prawdą, jakoby względem jego osoby wystąpiły przesłanki odpowiedzialności za zobowiązania spółki wobec jej niewypłacalności, a to zarówno wobec nieistnienia przesłanki pozytywnej określonej dyspozycją art. 116 § 1 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej powoływana w skrócie jako: "o.p."), jak i istnienia po jego stronie przesłanek egzoneracyjnych, określonych dyspozycją przepisu art. 116 § 1 pkt 1 o.p. Zdaniem Skarżącego, organ podatkowy I instancji nie wykazał bezskuteczności egzekucji

z majątku spółki. Ograniczył się jedynie do egzekucji z jednego rachunku bankowego dłużnika, nadto w niewystarczającym stopniu zainicjował i przeprowadził postępowanie w zakresie ujawnienia wszelkich ruchomości, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że jedyną rzeczą ruchomą wchodzącą w skład majątku spółki jest samochód ciężarowy F. Z dokumentów powołanych w skarżonej decyzji nie wynika, aby organ zainicjował postępowanie mające na celu ujawnienie całego majątku dłużnika, co przesądza, iż w przedmiotowej sprawie nie można mówić

o bezskuteczności egzekucji w rozumieniu art. 116 o.p. Ponadto Skarżący wskazał, że członek zarządu spółki nie podlega odpowiedzialności przewidzianej w art. 116 o.p., jeżeli analiza stanu faktycznego wykaże, że niezłożenie wniosku o upadłość nastąpiło nie z winy członka zarządu. Wskazał, iż pomimo figurowania w KRS jako członek zarządu, to faktycznie przedsiębiorstwem kierowali: Pan R. A. działający w imieniu P. E. A. oraz Pan A. A., którzy każdorazowo zapewniali Skarżącego o należytej kondycji finansowej przedsiębiorstwa. Skarżący podkreślił, że nie miał żądnej wiedzy o sytuacji finansowej Spółki B., wobec czego nie może ponosić odpowiedzialności za zobowiązania Spółki jako osoba trzecia, gdyż niezgłoszenie wniosku o upadłość nie nastąpiło z jego winy.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ odwoławczy stwierdził, że nie budzi wątpliwości, iż na B. Sp. z o.o. ciążą zaległości podatkowe w podatku

od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2009, 2010 i 2011 r., które nie uległy przedawnieniu, z uwagi na zastosowane środki egzekucyjne.

Odnosząc się do przesłanek pociągnięcia byłych członków zarządu

za zaległości podatkowe osób prawnych jako osób trzecich, organ wskazał,

że z treści art. 116 o.p. wynika, że w toku postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu, organy podatkowe obowiązane

są wykazać fakt pełnienia obowiązków członka zarządu i bezskuteczność egzekucji

z majątku Spółki. Natomiast wskazanie przesłanek zwalniających

z odpowiedzialności podatkowej należy do członka zarządu, czyli Skarżącego.

W ocenie organu odwoławczego, w sprawie wykazano bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki. Poborcy skarbowi ustalili, iż pod adresem siedziby Spółki w B., przy ul. [...], Spółka nie prowadzi działalności. Ponadto organ egzekucyjny wystąpił do Sądu Rejonowego w B. IX Wydziału Ksiąg Wieczystych, do Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, oraz dokonał zajęcia rachunku bankowego Spółki w C. S.A. W piśmie z [...] października 2012 r. Skarżący poinformował organ egzekucyjny, iż nie posiada wiedzy na temat miejsca prowadzenia działalności spółki B., ani jej majątku. Jednocześnie Skarżący poinformował, że z dniem [...] września 2011 r. złożył rezygnację z funkcji Prezesa Zarządu Spółki. W wyniku podjętych działań ustalono, że Spółka nie posiada nieruchomości, a jedyny znany majątek to samochód ciężarowy F. Na przedmiotowym samochodzie ustanowiona była blokada na rzecz komornika sądowego Pani D. K., jednakże postępowanie sądowe zostało umorzone, a obecne miejsce postoju tego samochodu jest nieznane. Ponadto, do rachunku bankowego Spółki wystąpił zbieg egzekucji prowadzonych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. oraz komorników sądowych przy Sądzie Rejonowym w B. oraz przy Sądzie Rejonowym w W.

Nie budzi również wątpliwości organu odwoławczego, że Skarżący pełnił funkcję członka Zarządu Spółki w okresie powstania zaległości podatkowych.

Z odpisu Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że Zarząd Spółki B.

Sp. z o.o. jest jednoosobowy. Funkcję członka Zarządu Spółki - Prezesa Skarżący pełnił od momentu powstania Spółki, tj. [...] stycznia 2009 r. W toku postępowania przed organem podatkowym I instancji Skarżący powołał się na złożenie rezygnacji

z funkcji prezesa Zarządu z dniem [...] września 2011 r. Jednakże, w ocenie organu odwoławczego nie zostało ono skutecznie złożone wspólnikom Spółki, co znajduje potwierdzenie w postępowaniu przeprowadzonym przed Sądem rejonowym

w B., XII Wydział KRS. Ponadto organ zaznaczył, że postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z [...] sierpnia 2011 r. nr [...], jak też upoważnienie do przeprowadzenia postępowania kontrolnego z [...] sierpnia 2011 r. nr [...] zostały odebrane przez Skarżącego [...] września 2011 r., co Skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem.

Organ odwoławczy za niezasadne uznał podnoszone przez Skarżącego okoliczności, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło nie z winy członka Zarządu, gdyż Spółką faktycznie kierował P. R. A. działający

w imieniu P. E. A. oraz P. A. A.Z odpowiedzialności podatkowej zwalniają tylko przesłanki wymienione w art. 116 o.p. Udzielenie pełnomocnictwa do prowadzenia spraw spółki P. A. A. nie jest taką okolicznością. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że z istoty pełnomocnictwa wynika, iż pełnomocnik działał w imieniu Skarżącego i na jego rzecz. Dlatego też, to Skarżący ponosi pełną odpowiedzialność za działania podjęte przez ustanowionego przez siebie pełnomocnika. Skarżący w dniu [...] kwietnia 2009 r. udzielił szerokiego pełnomocnictwa dla A. A. w sprawach dotyczących Spółki, dlatego też ponosi pełną odpowiedzialność za jego czynności. Fakt udzielenia pełnomocnictwa nie zwalnia Skarżącego z winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki we właściwym terminie.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis art. 116 § 2 o.p., wiąże odpowiedzialność członków zarządu z okresem pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, bez względu na zakres obowiązków, dziedziny funkcjonowania firmy jakie im formalnie powierzono i jakie nadzorowali faktycznie. Ustawodawca

w art. 116 § 2 o.p. nie różnicuje odpowiedzialności członków zarządu, którzy

np. w rzeczywistości zajmowali się sprawami spółki i tych, którzy zajęli bierną postawę.

Na powyższą decyzję Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie:

– art. 116 § 1 o.p. polegające na wydaniu kwestionowanej decyzji mimo niewykazania, iż egzekucja prowadzona z majątku Spółki okazała się bezskuteczna, nadto poprzez przyjęcie przez organ, iż Skarżący

w niewystarczający sposób wykazał, iż niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości albo niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy,

– art. 121 o.p., poprzez dopuszczenie się przez organ uchybień, na skutek których rzeczowe postępowanie prowadzone było w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych,

– art. 122 o.p., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, zwłaszcza w zakresie stwierdzenia bezskuteczności egzekucji z majątku spółki, oraz zbadania, kto faktycznie kierował i zarządzał spółką w przedmiotowym okresie, poprzez odmówienie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania zawnioskowanych przez skarżącego świadków, w szczególności R. A., z zeznań którego złożonych w sprawie rozpoznawanej przed Sądem Okręgowym, Wydziałem IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K., dotyczącej wniosku W. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych oddział w B. o zapłatę składek, sygn. akt [...], bezsprzecznie wynika, iż od stycznia 2010 r. funkcję Prezesa Zarządu B. Sp. z o.o. pełnił T. G.,

– art. 123 § 1 o.p., poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału

w postępowaniu i uniemożliwieniu wypowiedzenia się w zakresie zebranych

w postępowaniu dowodów przed wydaniem skarżonej decyzji, poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Skarżącego,

– art. 187 § 1 o.p. wskutek wydania rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy, poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania wnioskowanych świadków oraz samego skarżącego, a tym samym oparcie zaskarżonej decyzji na błędnie ustalonym stanie faktycznym, poprzez przyjęcie

iż skarżący pełnił funkcję Prezesa B. Sp. z o.o. również w okresie następującym po miesiącu grudniu 2009 r., gdy tymczasem z załączonego materiału dowodowego w sposób bezsporny wynika, iż funkcję prezesa Zarządu przedmiotowej Spółki od stycznia 2010 r. sprawował T. G.,

co wyłącza odpowiedzialność skarżącego za zaległości podatkowe spółki

w okresie po dacie 31 grudnia 2009 r.,

– art. 180 § 1 o.p., przez brak zebrania całego materiału dowodowego,

w szczególności obrazujących sytuację Spółki,

– art. 188 o.p., poprzez pominięcie wniosku o przeprowadzenie dowodu

z przesłuchania świadków i przesłuchania skarżącego, co miało istotny wpływ

na treść wydanej przez organ podatkowy solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania Spółki B.,

– art. 191 o.p., przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów,

w szczególności w odniesieniu do przyjęcia przez organ II instancji, iż organ

I instancji słusznie stwierdził brak możliwości dokonania egzekucji z majątku spółki, w przypadku gdy ten organ przyjął za podstawę wydania decyzji niepełny materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu,

– art. 210 § 4 o.p. wskutek niewskazania w uzasadnieniu decyzji, faktów uznanych za udowodnione, dowodów którym organ dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

Ponadto Skarżący zarzucił naruszenie zasad postępowania administracyjnego, a to art. 7 w związku z art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie dana okoliczność została udowodniona i wydanie decyzji nastąpiło w oparciu o dokładnie wyjaśniony stan faktyczny oraz z uwzględnieniem interesu społecznego, a nadto

po wyczerpującym zebraniu i zinterpretowaniu całego materiału dowodowego sprawy, przy czym istnieją dowody potwierdzające, iż niektóre okoliczności sprawy, przy czym istnieją dowody potwierdzające, iż niektóre okoliczności sprawy, a mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie w ogóle nie zostały wyjaśnione, w szczególności okoliczność, do jakiej daty skarżący był prezesem Zarządu, a od kiedy na funkcję prezesa Zarządu powołany został T. G.

Wskazując na powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Pismem procesowym z dnia 11 kwietnia 2016 r., pełnomocnik Skarżącego, ustanowiony z urzędu w ramach prawa pomocy w całości poparł skargę Skarżącego w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie należy zauważyć, że kontrola sądowa zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.

z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sprawowana jest na podstawie kryterium legalności, co oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżona decyzja narusza konkretny przepis prawa.

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270

z późn. zm.) skarga na działanie organu podlega uwzględnieniu, jeżeli w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub też naruszenia dającego podstawę do wznowienia postępowania bądź też istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone

w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ww. ustawy).

Nie każde więc naruszenie prawa stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, ale tylko takie, które jest na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła, albowiem wbrew podniesionym w skardze zarzutom, zaskarżona decyzja nie naruszyła prawa.

Sądowej kontroli została poddana decyzja Dyrektora Izby Skarbowej utrzymująca w mocy decyzję organy podatkowego pierwszej instancji orzekającej

o odpowiedzialności podatkowej W. K. jako byłego członka Zarządu za zaległości "B." Sp. z o.o.

Zgodnie z art. 116 § 1 i 2 o.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna,

a członek zarządu: (1) nie wykazał, że: (a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo, (b) niezgłoszenie wniosku

o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, (2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Odpowiedzialność członka zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 o.p., powstałe

w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje jednolity pogląd co do tego, że odpowiedzialność osób trzecich za zobowiązanie podatkowe ma charakter akcesoryjny i następczy - występuje jedynie w sytuacji niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania podatkowego przez podatnika i jest uzależniona od istnienia jego odpowiedzialności. Jest to także odpowiedzialność subsydiarna. Wierzyciel podatkowy nie ma swobody kolejności zgłaszania roszczenia do podatników lub osoby trzeciej lecz kolejność ta jest ściśle określona przez przepisy prawa podatkowego. Wydanie decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej wymaga wykazania zarówno przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, jak również wykazania, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki wyłączające

tę odpowiedzialność, tzw. przesłanki egzoneracyjne.

Artykuł 116 o.p. ustala warunki odpowiedzialności członka zarządu spółki

za zobowiązanie podatkowe tej spółki a także wskazuje jak rozłożony jest ciężar dowodzenia powyższych przesłanek. Na organie podatkowym spoczywa obowiązek wykazania bezskuteczności egzekucji oraz pełnienia przez członka zarządu funkcji

w czasie powstania zobowiązań, które przekształciły się w zaległości podatkowe natomiast stronę obciąża wykazanie okoliczności wyłączających odpowiedzialność.

Możliwość uwolnienia się przez członka zarządu od odpowiedzialności

za zobowiązania spółki kapitałowej istnieje wówczas, gdy osoba taka wskaże

na bieżące istnienie takiego majątku spółki, który pozwoli na faktyczne i skuteczne zaspokojenie należności Skarbu Państwa. Oznacza to, że aby móc się uwolnić

od odpowiedzialności, członek zarządu obowiązany jest do wskazania konkretnych składników lub praw majątkowych (ze wskazówką co do ich usytuowania, wartości, itp.), które realnie pozwolą na skierowanie do tego mienia czynności egzekucyjnych. Tym samym nie wystarczy wykazanie istnienia jakiejkolwiek wierzytelności spółki, lecz konieczne jest również wykazanie, że można z takiej wierzytelności prowadzić egzekucję, a więc że jest ona wymagalna (por. np. wyrok WSA w Szczecinie z dnia

4 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 894/15).

Jak niewątpliwie wynika z akt administracyjnych sprawy - z odpisu Krajowego Rejestru Sądowego nr KRS: [...] - Zarząd Spółki B. Sp. z o.o. jest jednoosobowy. § 22 umowy Spółki stanowi, że Zarząd Spółki powoływany jest na czas nieokreślony. Funkcję członka Zarządu Spółki - Prezesa, W. K. pełnił od momentu powstania Spółki, tj. [...] stycznia 2009 r. Zeznanie CIT-8 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za 2009 r. zostało podpisane przez A. A. z upoważnienia Prezesa Zarządu. W aktach administracyjnych znajdują się deklaracje VAT-7 złożone przez Spółkę za sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2011 r., które zostały podpisane przez A. A.

W ocenie Sądu organy nie negowały deklaratoryjnego charakteru wpisu członka zarządu do Krajowego Rejestru Sądowego. Jednakże dokumenty zgromadzone w XII Wydziale Gospodarczym Krajowego Rejestru Sądowego Sądu Rejonowego w B. (k 766-788, 2 t. akt) nie zawierają wcześniejszej rezygnacji. Również Skarżący takiej rezygnacji nie przedłożył organom podatkowym.

Przedstawione okoliczności bezsprzecznie wskazują, że W. K. pełnił funkcję członka Zarządu B. Sp. z o.o. w dacie upływu terminu płatności zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od kwietnia 2009 r. do grudnia 2010 r. oraz za luty, sierpień, wrzesień, październik, grudzień 2011 r.

Zasadnie też organ ocenił, że powoływanie się na okoliczność, że Spółką faktycznie kierowali: R. A., działający w imieniu E. A. oraz A. A. umocowany przez W. K., nie zwalnia z odpowiedzialności podatkowej.

Jak zauważa NSA w przywoływanym przez organ wyroku, pełnienie funkcji członka zarządu jest powiązane z formalnym przyjęciem tej funkcji, a nie

z faktycznym wpływem na działalność spółki (por. wyrok NSA z dnia 9 marca

2012 r., o sygn. akt II FSK 1714/10, LEX 1244090).

Z odpisu pełnomocnictwa udzielonego przez Prezesa Zarządu B. Sp. z o.o. w dniu [...] kwietnia 2009 r. wynika, iż W. K. przekazał A. A. ogół swoich kompetencji do: "zastępowania i reprezentowania w sprawach dotyczących firmy B. Sp. z o.o.,

tj. działania w moim imieniu i na moją rzecz wobec wszelkich władz, urzędów administracji państwowej, sądów, banków, osób prawnych i fizycznych,

do składania w moim imieniu oświadczeń i wniosków, a w szczególności:

(-) do odbioru i kwitowania dokumentów, korespondencji, faktur, przesyłek

i należności z jakiegokolwiek tytułu mogących przypaść, (-) podpisywania dokumentów sądowych, umów oraz deklaracji rozliczeniowych do urzędu Skarbowego, ZUS-u, GUS-u, (-) ·złożenia i administrowania kontem bankowym firmy B. Sp. z o.o., dokonywania przelewów, wpłat i wypłat gotówki, podpisywania wszelkich dokumentów bankowych.".

Organ prawidłowo wywodził, że z istoty pełnomocnictwa wynika,

że pełnomocnik działał w imieniu Skarżącego i na jego rzecz i to Skarżący ponosi pełną odpowiedzialność za działania podjęte przez ustanowionego przez siebie pełnomocnika. Co więcej w toku prowadzonego przez organ postępowania Skarżący nie wykazał, że złożył rezygnację z pełnionej funkcji, a jeżeli czuł się figurantem powinien był podjąć odpowiednie kroki prawne by takiemu działaniu zapobiec. Również na dzień, w którym odbyła się rozprawa przed Sądem, organ wykazywał,

że Skarżący nadal funkcjonuje w KRS jako Prezes Zarządu Spółki. Trudno zatem dać wiarę Skarżącemu, że niezłożenie wniosku o upadłość nastąpiło nie z winy członka zarządu. Przeczy temu zarówno doświadczenie życiowe jak i zebrany

w sprawie materiał dowodowy.

Organ prawidłowo też wykazał bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki, bowiem w toku postępowania egzekucyjnego poborcy skarbowi ustalili, iż pod adresem siedziby Spółki, przy ul. [...], Spółka nie prowadzi działalności. Na zapytanie organu egzekucyjnego, Spółdzielnia Mieszkaniowa "P." udzieliła informacji, że "umową najmu lokalu użytkowego z B. Sp. z o.o. została rozwiązana [...] stycznia 2012 r. Zmiany adresu Spółka nie zgłosiła do Krajowego Rejestru Sądowego, ani do organu podatkowego. Ponadto organ egzekucyjny wystąpił do Sadu Rejonowego w B. IX Wydziału Ksiąg Wieczystych, do Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, oraz dokonał zajęcia rachunku bankowego Spółki. W piśmie z [...] października 2012 r. W. K. poinformował organ egzekucyjny, iż nie posiada wiedzy na temat miejsca prowadzenia działalności Spółki, ani jej majątku. Jednocześnie poinformował,

że z dniem [...] września 2011 r. złożył rezygnację z funkcji Prezesa Zarządu Spółki.

W wyniku podjętych działań ustalono, że Spółka nie posiada nieruchomości, a jedyny znany majątek to samochód ciężarowy F., na którym ustanowiona była blokada na rzecz komornika sądowego Pani D. K., jednakże postępowanie sadowe zostało umorzone, a obecne miejsce postoju tego samochodu jest nieznane. Do rachunku bankowego Spółki wystąpił zbieg egzekucji prowadzonych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. oraz komorników sądowych: przy Sądzie Rejonowym w B. – C. K. oraz przy Sądzie Rejonowym w W. –A. K.

Skarżący poza negowaniem bezskuteczności z majątku Spółki nie wskazał też żadnego majątku Spółki, a zaległości objęte skarżoną decyzją wynoszą

[...] zł, odsetki za zwłokę [...] zł, koszty postępowania egzekucyjnego [...] zł.

W ocenie Sądu, organ podatkowy prowadzący postępowanie w zgodzie

z prawem podjął wszelkie działania w odniesieniu do ustalenia przesłanki bezskuteczności egzekucji, w tym także w zakresie dotyczącym oceny dowodów stwierdzających tę przesłankę, zatem nie doszło w sprawie do naruszenia art. 116

§ 1 i 191 Ordynacji podatkowej.

Także bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki została wykazana w sposób odpowiadający prawu. Ustalenie, kto faktycznie kierował i zarządzał spółką

w przedmiotowym okresie wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy,

w szczególności z pełnomocnictwa i decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej

w R.

Zatem zarzuty związane z naruszeniem art. 121 i 122 o.p. okazały się bezzasadne. Fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został oceniony odmiennie od oczekiwań Skarżącego, nie może świadczyć o złej woli organu, nieumiejętności wysuwania logicznych wniosków i tym samym o naruszeniu zasady zaufania do organów podatkowych, wyrażonej w art. 121 o.p.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 187 § 1 o.p. ("Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.") i art. 188 § 1 o.p. ("Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem."). Materiał dowodowy w sprawie jednoznacznie potwierdza prawidłowość zastosowanych czynności dowodowych przez organ, zatem dalsze przesłuchiwanie świadków czy też Skarżącego należało uznać za bezzasadne.

Organ prawidłowo też uznał, że mandat członka zarządu wygasa między innymi wskutek rezygnacji złożonej przez członka zarządu (art. 202 § 4 Kodeksu spółek handlowych). Rezygnacja jest czynnością jednostronną i wywołuje skutek

z chwilą dojścia oświadczenia o rezygnacji do spółki. Spółka jako osoba prawna - zgodnie z art. 38 k.c. - działa przez swoje organy i aby rezygnacja taka była skuteczna, adresatem takiego oświadczenia powinien być właściwy organ spółki. Zgodnie z art. 210 § 1 Kodeksu spółek handlowych, w umowie między spółką

a członkiem zarządu oraz w sporze z nim spółkę reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwałą zgromadzenia wspólników. Z przepisu tego wynika, że oświadczenie woli rezygnującego członka zarządu nie może być złożone zgodnie

z ogólnymi zasadami reprezentacji biernej spółki, określonymi w art. 205 § 2 Kodeksu spółek handlowych, który stanowi, że oświadczenia składane spółce oraz doręczenia pism spółce mogą być dokonywane wobec członka zarządu lub prokurenta. Rezygnacja z członkostwa w zarządzie staje się skuteczna z chwilą gdy doszła do podmiotu, któremu winna być złożona, w taki sposób, że mógł zapoznać

z jego treścią - art. 61 k.c., bez względu na to, czy adresat zapoznał się z treścią tego oświadczenia.

Dopiero w skardze do Sądu W. K. powołał się na fakt złożenia rezygnacji i sprawowaniu przez T. G. funkcji członka Zarządu od stycznia 2010 r. Sąd nie dał wiary powyższym wyjaśnieniom, skoro w toku postępowania przed organem I instancji W. K. powołał się na złożenie rezygnacji z dniem [...] września 2011 r, a ponadto potwierdził własnym podpisem złożonym [...] września 2011 r. odbiór postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z [...] sierpnia 2011 r. nr [...], jak też upoważnienia do przeprowadzenia postępowania kontrolnego z [...] sierpnia 2011 r. nr [...] (k-7, 1 t. akt).

Kolejny zarzut, naruszenia przez organy art. 210 § 4 o.p., okazał się bezzasadny. Organ podatkowy zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał fakty uznane za udowodnione, dowody którym dał wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

Organ zasadnie też uznał, że w sprawie orzekania o odpowiedzialności osób trzecich nie mają i nie mogą mieć zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.).

Sąd odrzucił też na rozprawie wnioski dowodowe Skarżącego, gdyż postępowanie dowodowe przed sądami administracyjnymi może toczyć się

w ograniczonym zakresie. Zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270

ze zm.), sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania

w sprawie. Okoliczności mające być wykazane zgłoszonymi wnioskami zostały ustalone w toku postępowania, a zaświadczenia z 2016 r. nie mogą być częścią składową akt sprawy z uwagi na to, że wykraczają poza zakres czasowy prowadzonego postępowania w sprawie.

Reasumując, stwierdzić zatem należy, że organy podatkowe bezspornie wykazały wystąpienie przesłanek pozytywnych odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki, a Skarżący biorąc pod uwagę okoliczności sprawy skutecznie nie wykazał i nie udowodnił przesłanek zwalniających go z tej odpowiedzialności.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.