Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1139/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 5a pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Kozik, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Agnieszka Olesińska, Protokolant referent stażysta Katarzyna Nartanowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 13 stycznia 2016 r. nr IPPB1/4511-1304/15-2/KS w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarżący J. K.(dalej jako Strona lub Wnioskodawca) we wniosku o wydanie interpretacji w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości opodatkowania przychodów najmu nieruchomości ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych przedstawił następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca prowadzi obecnie jednoosobową działalność gospodarczą w oparciu o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Posiada określone 3 nieruchomości gruntowe zabudowane budynkami (A,B,C,D.E) i budowlami oraz 3 lokale (F,G,H), które wykorzystuje do prowadzonej działalności gospodarczej. Nieruchomości te wpisane są do ewidencji środków trwałych. Budynki i lokale wchodzące w skład tych nieruchomości zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych. Wnioskodawca opodatkowuje przychody z tej działalności na zasadach ogólnych określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Strona zamierza zaprzestać wykorzystywania nieruchomości w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i wycofać je z ewidencji środków trwałych. Nie będzie dokonywał dalszych odpisów amortyzacyjnych.

Wnioskodawca po zaprzestaniu wykorzystywania nieruchomości do prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm., dalej jako "u.p.d.o.f."), będzie wykorzystywał te nieruchomości do celów poza prowadzoną działalnością gospodarczą m.in. do prowadzenia ich wynajmu. Osiągane z tego tytułu przychody Wnioskodawca zamierza opodatkować w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych określonego w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że prowadzona przez niego działalność w formie jednoosobowej działalności gospodarczej może ulec w przyszłości przekształceniu w spółkę kapitałową (spółkę z o.o. lub spółkę akcyjną) w trybie określonym Kodeksie spółek handlowych (ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych, tj. Dz. U. z 2013 poz. 1030. z późn. zm.). Skarżący wystąpił o udzielenie odpowiedzi na pytanie:

Czy podatnik może opodatkować przychody z najmu nieruchomości wycofanych z prowadzonej ewidencji środków trwałych w formie ryczałtu ewidencjonowanego?

Jego zdaniem, wycofanie nieruchomości z ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej i przeniesienie do jego majątku osobistego związane jest z zaprzestaniem wykorzystywania ich do prowadzenia działalności gospodarczej oraz umożliwia wykorzystywanie ich do celów poza prowadzoną działalnością gospodarczą. Przychody osiągane z tego tytułu zostały wskazane w ustawie jako osobne źródło przychodu i mogą być opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Ustawodawca w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. wskazał jednak dodatkowy wymóg uznania, że dana działalność ma charakter działalności gospodarczej. Jeżeli bowiem dane przychody będą zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. to działalność taka nie stanowi działalności gospodarczej, nawet jeśli spełnia pozostałe przesłanki. Regulacja z art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. wskazuje, że jeśli składniki majątku nie są związane z działalnością gospodarczą, przychody osiągane w związku z ich wykorzystaniem stanowią odrębne źródło przychodu. Dlatego, ze względu na fakt, że dane składniki majątku zostaną wycofane z ewidencji środków trwałych, przy zaprzestaniu ich wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu u.p.d.o.f. i nie będą dokonywane od nich dalsze odpisy amortyzacyjne, stwierdzić można, że nie będą stanowić składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. Wynajem składników majątkowych niezwiązanych z działalności gospodarczą może stanowić odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodów. Przychody uzyskiwane z najmu zaliczonego do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. mogą być opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne dalej: ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym. Wybór kwalifikacji i sposób rozliczenia przychodów najmu, ustawodawca pozostawił osobie oddającej rzeczy w najem.

Zdaniem Wnioskodawcy zaprzestanie wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu u.p.d.o.f., ich wycofanie z ewidencji środków trwałych i zaprzestanie dokonywania odpisów amortyzacyjnych pozwala na ich wynajem poza działalnością gospodarczą i wybór formy opodatkowania w postaci ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Skarżący powołał się na interpretacje wydane w zbliżonym stanie faktycznym i prawnym.

Minister Finansów działający poprzez Dyrektora Izby Skarbowej w W,. (dalej jako "Minister"), na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, dalej jako "O.p.") uznał, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia [...] listopada 2015 r. w zakresie możliwości opodatkowania przychodów najmu nieruchomości ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych - jest nieprawidłowe. Minister powołał się na art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6, art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Minister powołał się również na art. 6 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w brzmieniu obowiązujący od 1 stycznia 2016 r. oraz art. 8 ust. 1 pkt 3 lit. e) tej ustawy. Zdaniem Ministra, każde działanie wypełniające przesłanki działalności gospodarczej, stanowi w rozumieniu przepisów u.p.d.o.f. pozarolniczą działalność gospodarczą, niezależnie od tego czy podatnik dokonał jej rejestracji. Zdaniem Ministra, najem na tak szeroką skalę, jak w sprawie, spełnia wszystkie przesłanki uznania za działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bez względu na to czy przedmiotowe nieruchomość będą wycofana z działalności gospodarczej, czy też w niej pozostaną. Dlatego przychody z opisanego we wniosku najmu nieruchomości - z uwagi na sposób jego prowadzenia, w tym ze względu na tak szeroką skalę - nie będą mogły stanowić źródła przychodów o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. W rozpatrywanej sprawie, wbrew stanowisku Wnioskodawcy, tego rodzaju działania, nie będą miały ze swej istoty charakteru przypadkowego, incydentalnego. Tym samym przychody z najmu przedmiotowych nieruchomości, nie mogą być opodatkowane zryczałtowanym podatkiem dochodowym.

Skarżący pismem z [...] stycznia 2016 r. wezwał Ministra do usunięcia naruszenia prawa.

Minister, w odpowiedzi z [...] lutego 2016 r., odmówił zmiany zakwestionowanej interpretacji.

Wnioskodawca w skardze do Sądu zakwestionował interpretację Ministra z 13 stycznia 2016 r. i wniósł o uchylenie zaskarżonej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w całości, zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił:

1) błędną wykładnię art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. poprzez przyjęcie, że do uznania określonej działalności za działalność gospodarczą, wystarczające jest spełnienie łącznie trzech warunków (działalność zarobkowa, wykonywana w sposób zorganizowany oraz w sposób ciągły) i pominięcie przewidzianego przez ten przepis wyłączenia spod definicji działalności gospodarczej działalności, z której przychody są zaliczone do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1,2, 4-9 u.p.d.o.f.

2) niewłaściwą ocenę, co do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. poprzez wskazanie na jego zastosowanie i przyjęcie, że w opisanym zdarzeniu przyszłym przychody uzyskane przez Skarżącego z tytułu najmu powinny zostać zaliczone do źródła przychodu stanowiącego pozarolniczą działalność gospodarczą i co za tym idzie powinny być opodatkowane w sposób przewidziany dla tego źródła przychodu,

b) art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. poprzez przyjęcie, że w opisanym zdarzeniu przyszłym nie będzie miał on zastosowania, a co za tym idzie przyjęcie, że przychody uzyskane przez Skarżącego z tytułu najmu nie mogą być zaliczone do źródła przychodu wskazanego w tym przepisie,

c) art. 1 pkt 2 oraz art. 6 ust. 1a ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne poprzez uznanie, że nie będą miały one zastosowania, bowiem opodatkowanie przychodów z najmu nieruchomości ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych jest niemożliwe w opisanym przez Skarżącego przyszłym zdarzeniu.

Zdaniem Skarżącego, wycofanie nieruchomości z ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej i przeniesienie do jego majątku osobistego związane jest z zaprzestaniem wykorzystywania ich do prowadzenia działalności gospodarczej oraz umożliwia wykorzystywanie ich do celów poza prowadzoną działalnością gospodarczą. Przychody osiągane z tego tytułu zostały wskazane w ustawie, jako osobne źródło przychodu i mogą być opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Według Skarżącego, biorąc pod uwagę fakt, iż opisane we wniosku składniki majątku zostaną wycofane z ewidencji środków trwałych, przy zaprzestaniu ich wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu u.p.d.o.f. oraz fakt, iż nie będą dokonywane od nich dalsze odpisy amortyzacyjne, stwierdzić należy, że nie będą one stanowić składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. Tym samym, przychody z tych składników majątku nie będą jednoznacznie zaliczone do przychodów z działalności gospodarczej. Jego zdaniem, wybór kwalifikacji i sposób rozliczenia przychodów najmu, ustawodawca pozostawił osobie oddającej rzeczy w najem. W ocenie Skarżącego, w opisanym zdarzeniu najem nieruchomości nie będzie prowadzony w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej (składniki majątku nie będą związane z działalnością gospodarczą), więc umowy nie będą zawierane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Nieruchomości mają być wykorzystywane jako majątek osobisty Skarżącego. Pozwala to na ich wynajem poza działalnością gospodarczą i wybór formy opodatkowania w postaci ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych stosownie do zacytowanych powyżej przepisów.

Minister, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje:

1. Skargę należało oddalić.

2. Jako podstawę skargi Strona oznaczyła błędną wykładnię art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., błąd zastosowania art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. a także art. 1 pkt 2 oraz art. 6 ust. 1a ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

3. Spór w sprawie dotyczy poprawności rozstrzygnięcia zagadnienia interpretacyjnego w zakresie dopuszczalności opodatkowania przychodów z najmu nieruchomości wycofanych z prowadzonej ewidencji środków trwałych w formie ryczałtu ewidencjonowanego.

4. W ocenie Skarżącego, wycofanie nieruchomości z ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej i przeniesienie do majątku osobistego związane jest z zaprzestaniem wykorzystywania ich do prowadzenia działalności gospodarczej oraz umożliwia wykorzystywanie ich do celów poza prowadzoną działalnością gospodarczą. Oznacza to, że przychody osiągane z tego tytułu, wskazane w ustawie jako osobne źródło przychodu, mogą być opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

5. Zdaniem Ministra, przychody uzyskiwane z tytułu najmu, nawet jeżeli Wnioskodawca uprzednio wycofa przedmiotowe nieruchomości z ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, powinien zaliczyć do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. tj. pozarolniczej działalności gospodarczej i opodatkować w sposób przewidziany dla tego źródła przychodów, ponieważ każde działanie wypełniające przesłanki działalności gospodarczej, stanowi w rozumieniu przepisów ww. ustawy pozarolniczą działalność gospodarczą, niezależnie od tego czy podatnik dokonał jej rejestracji. Uniemożliwia to objęcie przychodów zryczałtowanym podatkiem dochodowym.

6. Rację w tym sporze ma Minister.

7. W procesie oceny sposobu rozumienia art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. oraz sposobu zastosowania art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. i art. 6 ust. 1a ustawy z dnia 20 listopada 1998 r., Sąd jest zobowiązany uwzględniać zarówno wskazówki wynikające z treści przepisów przywołanych jako podstawa skargi, jak też – wskazówki wynikające z dorobku prawnego, w szczególności z orzecznictwa sądów zapadłego w procesie interpretacji tych przepisów.

8. O każdorazowej kwalifikacji przychodów z tytułu najmu decydują okoliczności sprawy, w szczególności, w postępowaniu interpretacyjnym – przyjęty (zadeklarowany) stan faktyczny, który wiąże Ministra.

9. Należy wskazać, że działania podatnika, w stosunku do stanowiących jego własność składników majątkowych (w tym mienia nieruchomego), wykazują cechy zorganizowania i ciągłości, w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., gdy podejmowane przez niego czynności, związane z zagospodarowaniem tego mienia i jego rozporządzaniem, będą istotnie odbiegały od normalnego wykonywania prawa własności, a nadto podatnik z operacji tych uczyni sobie lub ma zamiar uczynienia stałego (nie okazjonalnego) źródła zarobkowania (por. wyrok z 9 kwietnia 2015 r. II FSK 773/13, CBOSA).

10. Zdaniem Sądu, art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. o tyle koresponduje z regulacją art. 5a pkt 6 in fine u.p.d.o.f., że ustalenie, iż do sprzedaży nieruchomości doszło w wykonaniu działalności gospodarczej, wyklucza możliwość opodatkowania uzyskanego w ten sposób przychodu według zasad dotyczących odpłatnego zbycia rzeczy lub określonych praw.

11. W ocenie Sądu, brak jest podstaw, aby podejmowane przez podatnika czynności, tzn. mające na celu prawidłowe, racjonalne gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie potrzeb Strony, nie kwalifikować, jak domaga się tego Strona, jako prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Należy wskazać, że prowadzenie działalności gospodarczej, jako uporządkowany ciąg czynności i zdarzeń faktycznych, ma charakter obiektywny (por. np. wyroki z dnia: 18 kwietnia 2014r., II FSK 1501/12; 30 stycznia 2014r., II FSK 1512/12; 4 marca 2015r., II FSK 855/12; 1 kwietnia 2015r., II FSK 563/13; 4 września 2015r., II FSK 1557/13; CBOSA). Dla ustalenia zaistnienia takiej działalności podstawowego lub przesądzającego znaczenia nie ma formalne oświadczenie konkretnego podmiotu, że działalność gospodarczą prowadzi on lub, jak w niniejszej sprawie, jej (obecnie lub w przyszłości) nie prowadzi, lecz - prowadził. Zamiar podatnika w zakresie określonej kwalifikacji przychodów z najmu o tyle nie ma znaczenia, że nie należy do cech, które mogłyby różnicować działalność gospodarczą w sferze najmu nieruchomości od najmu nieruchomości w ramach wyłącznie zarządu majątkiem osobistym. Dostrzegając bowiem, że w pewnych przypadkach przepisy prawa umożliwiają podatnikowi zadecydowanie o kwalifikacji uzyskiwanych przez niego przychodów do określonego źródła, a więc dokonanie wyboru innego źródła, niż wskazane w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. – mimo, iż obiektywnie wypełnione zostały przesłanki z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. (por.: uchwała z dnia 21 października 2013r., II FPS 1/13) - stwierdzić należy, że w płaszczyźnie relacji między regulacjami art. 5a pkt 6 oraz art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. kwestia woli podatnika wyboru źródła przychodów wymienionego w drugim ze wskazanych przepisów nie ma znaczenia, o czym przysądza użyty w art. 10 ust. 1 pkt 6 in fine u.p.d.o.f. zwrot "z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą".

12. Stąd, w ocenie Sądu, trafny jest pogląd Ministra, zgodnie z którym ustalenie, że działania podatnika związane z najmem nieruchomości spełniają obiektywne kryteria uznania ich za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., wyklucza możliwość zaliczenia uzyskanego w związku z tymi działaniami przychodu do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. Ze względu na różnorodność form aktywności podatników, jakie występują w obrocie prawnym, proste zestawienie unormowań art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 6 u.p.d.o.f. z regulacją zawartą w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. nie pozwala na stworzenie uniwersalnego wzorca zachowania umożliwiającego jednoznaczne oddzielenie tych z nich, które rozpoznawać należy jako najem składników majątku związanych z pozarolniczą działalnością gospodarczą (pkt 3), od zwykłego najmu osobistego mienia (pkt 6). W ocenie Sądu, za każdym razem o właściwej kwalifikacji przychodu zadecydować musi całokształt ustaleń faktycznych, w tym dotyczących zjawisk poprzedzających i towarzyszących najmowi nieruchomości. Na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. może wskazywać - rozpatrywany całościowo - zespół powiązanych ze sobą działań podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku, ich zaawansowanym przygotowaniu do najmu (tzn. w sposób wykraczający poza zwykły zarząd mieniem).

13. Jednym z elementów pozwalającym odróżnić działalność gospodarczą od innych form aktywności i zarobkowania osób fizycznych jest jej ciągłość, co eliminuje z zakresu działalności gospodarczej przedsięwzięcia jednorazowe lub podejmowane sporadycznie. W odniesieniu do długoterminowego najmu należy jednak stwierdzić, że nie jest to element różnicujący najem w ramach działalności gospodarczej oraz najem osobistego mienia. Cechą działalności gospodarczej przewidzianą przez ustawodawcę w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. jest jej prowadzenie w sposób zorganizowany - rozumieć należy jako dokonanie wyboru formy organizacyjnoprawnej przedsiębiorczości. Jednakże, jeśli działalność gospodarczą prowadzi osoba fizyczna, to może to nie wymagać w zasadzie żadnej organizacji w znaczeniu instytucjonalnym (por. np. wyroki NSA z dnia: 18 kwietnia 2014r., II FSK 1501/12; 1 kwietnia 2015r., II FSK 563/13; 9 kwietnia 2015r., II FSK 773/13, CBOSA). Stąd możliwe planowane przekształcenia sposobu prowadzenia działalności na podstawie kodeksu spółek handlowych mają dla wyniku sprawy wtórne znaczenie.

14. Nadto, w świetle art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. cechą działalności gospodarczej jest także jej zarobkowy charakter. Oznacza to, że działalność jest zaś zarobkowa, jeżeli jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu rozumianego jako nadwyżka przychodów nad nakładami (kosztami). Istotne znaczenie ma zatem, czy zamiarem podatnika było uczynienie sobie z najmu nieruchomości stałego (ciągłego) źródła zarobkowania. Nie można podatnikowi wynajmującemu nieruchomości w ramach zarządu osobistym mieniem odmawiać prawa do prowadzenia racjonalnego zarządu tym mieniem, co oznacza również dążenie do osiągania dochodu z najmu osobistego mienia. Jednakże różnica w stosunku do podatkowej kwalifikacji przychodów z najmu, w stosunku do tej wykonywanej w ramach działalności gospodarczej, nie może opierać się wyłącznie na czynności "wykreślenia z ewidencji środków trwałych".

15. Sąd zauważa, że z opisu stanu faktycznego wynika, że prowadzony przez Stronę będzie miał z założenia zarobkowy charakter. Najem będzie miał "szeroki" charakter (tj. dotyczył trzech nieruchomości gruntowych zabudowanych budynkami i budowlami, oraz trzech lokali wykorzystywanych obecnie do działalności gospodarczej), co oznacza, ze nie może on być prowadzony w inny sposób, niż zorganizowany i "profesjonalny". Wiąże się z tym choćby konieczność pozyskiwania potencjalnego klienta poprzez rozpowszechnianie informacji o posiadanych nieruchomościach. Cechy te uzasadniają kwalifikację aktywności Skarżącego w zakres stosowania art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., ze skutkiem dla braku dopuszczalności zastosowania w sprawie art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. , a w konsekwencji dla oceny prawidłowości stanowisk stron postępowania, wyrażonej w sentencji.

16. Odnosząc się do argumentu Skarżącego dotyczącego wycofania z ewidencji środków trwałych składników majątku Sąd wskazuje, że definicja pozarolniczej działalności gospodarczej na gruncie u.p.d.o.f. ma charakter autonomiczny. Oznacza to, że w zakresie objętym przedmiotem regulacji tej ustawy ma podstawowe i wyłączne znaczenie dla kwalifikowania, w oparciu o zawarte w niej kryteria, aktywności podatnika, jako pozarolniczej działalności gospodarczej, i to bez względu na to, czy podmiot prowadzący działalność kwalifikowaną na podstawie ustawy podatkowej, jako pozarolnicza działalność gospodarcza, faktu jej prowadzenia nie zgłosił do ewidencji, ani też nie zgłosił obowiązku podatkowego z tego tytułu. Istotne jest bowiem podejmowanie faktycznych działań o wskazanych w ustawie podatkowej cechach uzasadniających obiektywne kwalifikowanie ich jako działalności gospodarczej, bez konieczności udowadniania zamiaru przyświecającego podatnikowi przy podejmowaniu tych czynności. Jak wskazał Sąd, pozarolnicza działalność gospodarcza to zjawisko obiektywne. Zamiar prowadzenia takiej działalności uzewnętrznia się poprzez dokonywanie czynności faktycznych i prawnych o określonym charakterze. Rzeczywisty charakter tych czynności, a nie subiektywne przekonanie podatnika decyduje o tym czy wykonywane przez daną osobę działania stanowią działalność gospodarczą (wyrok z 3 października 2014 r., II FSK 2390/12, CBOSA). Z tych powodów Sąd nie może uwzględnić zarzutów błędnej wykładni art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. oraz błędów zastosowania art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f.

17. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust.1a ustawy z 20 listopada 1998 r., ponieważ zastosowanie stawki podatkowej przewidzianej dla zryczałtowanego podatku dochodowego, jest możliwe wyłącznie w stosunku do tych podatników, którzy nie prowadzą pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie najmu (por. wyrok z 27 kwietnia 2016 r. II FSK 619/14, CBOSA). Natomiast, jak wskazano wyżej, pozarolnicza działalność gospodarcza to działalność prowadzona we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 u.p.d.o.f. W ocenie Sądu, wszystkie okoliczności stanu faktycznego przywołane powyżej jednoznacznie wskazują, że działalność Skarżącego miała charakter "działalności zorganizowanej" w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., gdyż składała się z zespołu celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym, realizowanych w ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw. fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonej działalności, - po wykreśleniu z ewidencji - jak i w fazie realizacyjnej. W sporze w rozpatrywanej sprawie przyjęta ocena świadczy, że aktywność Skarżącego polegającą na wynajmowaniu trzech nieruchomości gruntowych zabudowanych budynkami (A,B, C, D, E) i budowlami oraz trzech lokali (F, G, H), należy zakwalifikować do źródła przychodu, jakim jest działalność gospodarcza, niezależnie od planowanego wykreślenia nieruchomości tych z ewidencji środków trwałych.

18. Sąd wskazuje, że wyrok w sprawie II FSK 47/09 dotyczy podatkowoprawnej kwalifikacji przychodów związanych z "zakupem wierzytelności za niższą cenę z przejęciem pełnych praw do tych wierzytelności i ryzyka niewypłacalności dłużników"; w sprawie II FSK 1279/12 – kwalifikacji przychodu uzyskiwanego w ramach działalności, która nosi nazwę "nauka języka angielskiego"; w sprawie II FSK 677/08 – kwalifikacji dochodu uzyskanego z tytułu transakcji sprzedaży prawa ochronnego do znaków towarowych można rozliczyć w/g stawki linowej 19 %; (nieprawomocny) wyrok w sprawie I SA/Gl 759/14 zapadł na tle odmiennego stanu faktycznego; wyrok w sprawie III SA/Wa 2625/13 dotyczył 13 transakcji zakupów i 12 transakcji sprzedaży nieruchomości a nie – wynajmu; wyrokiem w sprawie III SA/Wa 2419/10 Sąd oddalił skargę strony, niezależnie od tego, że postępowanie dotyczyło podatkowoprawnej kwalifikacji przychodów i kosztów spółki jawnej. Z tych powodów, tj. z uwagi na brak tożsamości stanów faktycznych i prawa, Sąd nie mógł uwzględnić wskazań z przywołanych przez Stronę orzeczeń z pozytywnym dla Strony skutkiem.

19. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), orzekł jak w sentencji