Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 175/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: Art. 190 par.1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 Art. 29 ust.1, art. 30, art. 31 ust.1, art. 181a ust.1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędziowie NSA Cezary Pryca (spr.) del. WSA Ludmiła Jajkiewicz Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt III SA/Gl 1297/10 w sprawie ze skargi D. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 24 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D. G. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. kwotę 1800 (słownie: tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 12 października 2010 r. o sygn. akt III SA/GL 1297/10 oddalił skargę D. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 24 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych, podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego.

Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

D. G. prowadzący działalność gospodarczą (import i sprzedaż używanych samochodów) pod firmą "M. C." – D. G. zgłosił w dniu 17 października 2006 r. w Oddziale Celnym w G. do procedury dopuszczenia do obrotu towar w postaci samochodu osobowego marki S. B9 T. nr nadwozia[...] , rok produkcji 2006, poj. silnika 3000 cm³. Zgłoszenie celne prawidłowe pod względem formalnym, zostało przyjęte i zarejestrowane w ewidencji OGL pod pozycją [...] Do zgłoszenia strona dołączyła rachunek zakupu samochodu z 15 września 2006 r. na kwotę 11.050 USD, dokumenty potwierdzające koszty transportu oraz dokumenty rejestracyjne pojazdu samochodowego z kraju zakupu.

Naczelnik Urzędu Celnego w R. wszczął postępowanie weryfikacyjne.

W toku postępowania G. G. wyjaśnił, że płatność za pojazdy przekazywał w gotówce przez swojego pracownika M. K., który dokonywał rozliczenia bezpośrednio w USA; przedłożył dodatkowo wydruki z korespondencji e-mailowej dotyczącej ofert zakupu/sprzedaży bliżej nieokreślonych pojazdów marki T. Po weryfikacji dokumentacji księgowej ustalono, że w 2006 roku firma "M. C" zaimportowała 45 pojazdów na łączną kwotę 459.979 USD 11.900 CAD, natomiast wyciągi bankowe opiewają na łączną kwotę 155.510 USD; w dokumentach ewidencyjnych OC Port Lotniczy K. – P. brak jest potwierdzenia zgłoszenia wywozu dewiz przez M. K w 2006r.

Z opinii biegłego J. D. nr [...] z 26 stycznia 2009 r. wynikało, że przedmiotowy pojazd posiadał wynikającą ze sprawdzenia w systemie CARFAX udokumentowaną historię eksploatacji; był dostarczony sprzedawcy 26 czerwca 2006r., w dniu 15 września 2009r. sprzedany firmie M. K. i tego samego dnia sprzedany importerowi – firmie "M. C" z R; nie był rejestrowany w USA więc nie mógł poruszać się po drogach publicznych; nie miał zgłoszonych szkód, nie był naprawiany w sieci serwisowej Subaru; nie był sprzedany na licytacji; na rynku amerykańskim jest określany jako rok modelowy 2007. Firma M. K. sprzedała go bez wyszczególnienia stanu licznika

Biegły wskazał, że wartość samochodu S. B9 T. na rynku amerykańskim we wrześniu 2006r. wynosiła 25.000 USD. Organ uznał że w niniejszej sprawie winna mieć zastosowanie metoda z art. 31 ust. 1 WKC, tzw. ostatniej szansy.

W oparciu o opinię biegłego organ przyjął za wartość rzeczywistą importowanego towaru kwotę 140.000 zł. Przy określenia wartości celnej pojazdu odliczono zawarte w cenie brutto elementy zewnętrzne w stosunku do ceny eksportowej czyli cło (1,10), podatek akcyzowy (1,136), podatek VAT (1,22) oraz zwyczajową marżę w wysokości 10% (1,10). Powstałą z wyliczenia kwotę 77.565,00 zł przyjęto za wartość celną pojazdu, która jednocześnie stanowiła podstawę określenia należności celnych i podatkowych wynikających z przedmiotowego importu. Na tej podstawie Naczelnik Urzędu Celnego w R. decyzją z dnia12 października 2009 r. nr [...] określił kwotę długu celnego w wysokości 3.940 zł, kwotę podatku akcyzowego wysokości: 5.779,00 zł oraz kwotę podatku VAT w wysokości: 10.619,00 zł.

Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia 24 lutego 2010 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. stwierdził, że skarga D. G. na tę ostateczną decyzję nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd I instancji zaznaczył, że wątpliwości organu celnego wzbudziła wartość celna pojazdu przedstawiona przez importera tj. cena zakupu – 11.050 USD.

Sąd I instancji przypomniał, że ze sporządzonej w tym celu opinii J. D. nr 66/01/09 wynikało, iż przedmiotem importu był samochód nowy, nie rejestrowany w USA i nie dopuszczony do ruchu, bez zgłoszonych szkód, nie serwisowany i nie sprzedany na licytacji. Rzeczoznawca określił na rynku amerykańskim we wrześniu 2006 r. cenę zakupu przedmiotowego samochodu na kwotę 25.000 USD. Na rynku polskim wartość samochodu wynosiła 126.700 zł. Jako wartość bazową wskazano kwotę 140.000 zł brutto, którą pomniejszono o indywidualną korektę braku wcześniejszego zarejestrowania, a następnie o upusty z tytułu przebiegu, przystosowania do ruchu w UE i serwisowania pojazdu.

Sąd I instancji stwierdził, że organy celne prawidłowo ustalił, iż przedmiotem importu był samochód nowy, nie dopuszczony do ruchu, nie zarejestrowany dlatego trafnie zakwestionowano cenę nabycia przedmiotowego samochodu – 11.050 USD, porównując ją do średniej ceny samochodu tej samej marki na rynku amerykańskim wynoszącej 25.000 USD. Sąd I instancji podniósł, że z przestawionej przez importera korespondencji wynikało, że eksporter oferował do sprzedaży samochody marki S. B9 T., bez określenia bliższych danych pojazdu. W konsekwencji cena wskazana w fakturze rażąco odbiegała od ceny ustalonej przez organ, a tym samym zaistniała podstawa do kwestionowania wiarygodności dokumentów, gdyż cena transakcyjna towaru powinna odzwierciedlać jego wartość. Biorąc pod uwagę brak uszkodzeń samochodu, rozliczenia gotówkowe, brak potwierdzenia wywozu dewiz, brak ubezpieczenia towaru, zatrudnienie M. K. w firmie "M. C" D. G. Sąd I instancji uznał, że istnieją uzasadnione wątpliwości, czy wartość towaru zadeklarowana w zgłoszeniu celnym stanowi całkowitą płatność za importowany towar. Konsekwencją zakwestionowania wartości transakcyjnej wynikającej z rachunku była konieczność ustalenia wartości celnej przedmiotowego pojazdu z wykorzystaniem jednej z metod wskazanych kolejno w art. 30 WKC. W związku z niemożliwością zastosowania jednej z opisanych w art. 30 WKC wartość należało ustalić w oparciu o metodę opisaną w art. 31 WKC, tj. metodę "ostatniej szansy", co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Sąd I instancji uznał za niezasadny zarzut dotyczący dowolności organu w ustaleniu wartości rynkowej pojazdu importowanego. Sąd I instancji podkreślił, że w sprawie biegły rzeczoznawca powołany przez organ, posługując się przy ustalaniu wartości rynkowej przyjął bazową cenę pojazdu w kwocie 140.000,00 zł, a następnie dokonał odpowiednich korekt. Jak wynika z wyceny, wartość rynkowa pojazdu została ustalona przy uwzględnieniu wskazanych w niej korekt mających wpływ na jego wartość, którą ostatecznie ustalił na kwotę 126.700 zł.

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji D. G zarzucił na podstawie art. 174 pkt1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) naruszenie:

1) przepisów postępowania tj:

a) art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1i art. 197 Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust.1 ustawy Prawo celne polegające na tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności decyzji administracyjnej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo, że zebrany przez organ materiał dowodowy w szczególności opinia biegłego powołanego w celu ustalenia wartości importowanego pojazdu na rynku amerykańskim oraz na rynku wspólnotowym okazała się dowolna i niesprawdzalna. Sad nie dostrzegł bowiem, że ustalenia wartości pojazdu na rynku USA biegły dokonał na podstawie cen wywoławczych pojazdów Subaru na rynku detalicznym w USA w sytuacji, gdy Skarżący dokonał zakupu w ramach profesjonalnego oraz tego, że opinia biegłego w zakresie ustalenia wartości pojazdu na rynku polskim jest niesprawdzalna, gdyż nie pozwala ani organowi ani stronie na sprawdzenie poprawności ustaleń biegłego co do przyjętej wartości bazowej pojazdu.

b) art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 122 i art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust.1 ustawy Prawo celne polegające na tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności decyzji nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że ustalenia organu co do wysokości marży pośrednika zawartego w cenie podobnych pojazdów na rynku polskim nie mają oparcia w materiale dowodowym sprawy ani nie zostały stronie zakomunikowane jako fakty znane organowi z urzędu ani też wysokość marży pośrednika nie jest faktem notoryjnym.

c)art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia przez organ art. 235 ordynacji podatkowej w zw. z art. 229 ustawy i art. 200 § 1 ustawy w zw. z art. 188 ustawy poprzez zaniechanie zapoznania się ze stanowiskiem strony w przedmiocie zgromadzonego materiału dowodowego sprawy w sytuacji, gdy organ zobligowany był do zapoznania się ze stanowiskiem strony i rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszonych wniosków dowodowych w sytuacji gdy pominięcie tego zarzutu przez Sad wskazuje, że nie został on rozpoznany.

2) prawa materialnego tj. art. 31 ust.1 w zw. z art. 29 ust. 1 WKC poprzez błędną wykładnię, że koszty dostosowania pojazdu do ruchu w Europie nie podlegają przy ustalaniu wartości pojazdu na rynku polskim w sytuacji gdy ustalenie wartości celnej jest metodą ostatniej szansy na podstawie cen pojazdów już sprawdzonych wymaga uwzględnienia In minus kosztów dostosowania pojazdu do ruchu w Europie, gdyż są one już zawarte w cenach podobnych pojazdów w Polsce.

Z wymienionych względów Skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: ppsa) skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W tej sytuacji w pierwszej kolejności podlega rozpoznaniu zarzut naruszenia przepisów formalnych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji w wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie zakwestionowany, może dojść do skontrolowania przez sąd odwoławczy procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego.

D. G. zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa w związku z art. 122, 187 § 1 i 3 oraz 197 Op, polegające na zaakceptowaniu błędów proceduralnych popełnionych przez organy celne, co w efekcie doprowadziło do nieprawidłowych, dowolnych ustaleń w zakresie należności celnych i zobowiązań podatkowych z tytułu nabycia samochodu marki Subaru.

Powyższe zarzuty nie są zasadne. Są one w istocie jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami i wnioskami organów administracyjnych, że cena deklarowana w zgłoszeniu celnym w istotny sposób odbiega od cen amerykańskich (w tamtym czasie, dla takich samochodów), w konsekwencji trudno było mówić o istnieniu "uzasadnionej przyczyny", o której mowa w art. 82a ust. 1 upa, która pozwalałaby na przyjęcie jej jako podstawy opodatkowania. Sąd pierwszej instancji w sposób jasny i wyczerpujący wyjaśnił, dlaczego w postępowaniu organów celnych nie dopatrzył się naruszenia prawa oraz dlaczego nie podzielił zastrzeżeń strony, co do nieprawidłowości opinii biegłego powołanego przez organy celne. Wskazał, że z dokumentu tego wprost wynika, iż uwzględnia on w całości ustalenia i ocenę dokonaną bezpośrednio po dacie obrotu towarem.

Cena pojazdu odbiegająca całkowicie od cen na rynku nabycia pojazdu, przy uwzględnieniu realiów tego rynku, może uzasadniać weryfikację wartości celnej w Polsce. Przy ustaleniu podstawy opodatkowania samochodu nabytego na rynku USA organy celne przyjęły - za biegłym - średnią wartość rynkową pojazdu wynikającą z notowań publikowanych w wyspecjalizowanych wydawnictwach, informacji z komisów oraz z przeliczeń z wykorzystaniem powszechnie stosowanego i akceptowanego programu Info Ekspert.

Utworzony dla potrzeb rzeczoznawców samochodowych katalog Info Ekspert zawiera uśrednione ceny, określone na podstawie danych dotyczących sprzedaży w następstwie profesjonalnego badania rynku. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, katalog jest bardziej miarodajny niż np. pojedyncza, przykładowa oferta powołana przez stronę. Trzeba także mieć na uwadze, że Dariusz Garbacz został poinformowany o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, zgodnie z art. 190 § 1 Op. Mógł zadawać pytania i składać wyjaśnienia. Z możliwości tej nie skorzystał.

W tym stanie rzeczy nie można postawić zarzutu wybiórczej, czy też dowolnej i niesprawdzalnej oceny dowodów, w sytuacji gdy strona skarżąca nie wykazała, dlaczego marża przy sprzedaży nowych samochodów USA, obejmująca m.in. koszt dostosowania pojazdu do ruchu w Europie (niezależnie od tego, co miałoby się na ten koszt składać), musi wynosić powyżej 20%, nie zaś ograniczać się do uwzględnionej przez organ celny zwyczajowo przyjętej 10% marży, jak również z jakich powodów cena importowanego samochodu była ponad 2-krotnie niższa od średniej wartości pojazdów tej samej marki, typu i rocznika, co sprowadzony przez skarżącego, występujących na rynku kraju eksportu. Niezrozumiały jest też zarzut D.G., iż Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł faktu zakupu pojazdu w USA w ramach obrotu profesjonalnego, co zdecydowanie przyczyniło się do uzgodnienia niskiej ceny transakcyjnej.

Z akt sprawy wynika, że skarżący nabył pojazd od M. K., a zapłata została dokonana gotówką. Brak więc podstaw do rozważań w zakresie specyfiki wskazanego "profesjonalnego obrotu". Z publikowanych ofert sprzedaży nie wynika, aby ich wysokość była uzależniona od statusu kupującego (osoba fizyczna, podmiot gospodarczy). Ceny w takich sytuacjach mogą się różnić podatkiem (w Polsce podatkiem od towarów i usług). D. G. nie wykazał, aby znaczenie miała tutaj jakakolwiek inna okoliczność.

W sytuacji, gdy organ celny wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanej dokumentacji, zaś oceny materiału dowodowego dokonano w zgodzie z zasadami logiki, to skuteczne zakwestionowanie ustaleń wymaga przeprowadzenia stosownego przeciwdowodu z inicjatywy strony, co nie miało miejsca. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony zgodnie z regułami procesowymi, stanowił wystarczającą podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy i wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie doszło do naruszenia wskazanych przez stronę przepisów Ordynacji podatkowej. Tak więc i wskazany w petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa jest niezasadny.

Z zarzutami o charakterze procesowym wiąże się ściśle zarzut kasacyjny naruszenia przepisów art. 31 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Istotę sporu w sprawie stanowi ustalenie wartości celnej samochodu sprowadzonego przez D. G. z USA. Na podstawie art. 29 ust. 1 WKC wartością celną towaru jest wartość transakcyjna, tzn. cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wówczas, jeżeli zostały sprzedane w celu wywozu na obszar Wspólnoty. Jednakże w pewnych wypadkach zasada ta doznaje ograniczeń i wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną towaru. Stosownie do postanowień art. 181a ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiające WKC, jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Organowi celnemu przysługuje uprawnienie do badania wiarygodności dokumentów przedkładanych przez stronę zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym. Wiarygodność dokumentów służących do określenia wartości celnej towaru obejmuje nie tylko ich autentyczność, ale także wiarygodność podanej w nich ceny transakcyjnej (v. m.in. wyrok NSA z 22 marca 2007r., I GSK 1167/06).

W sprawie, wątpliwości organu celnego wzbudziła zadeklarowana przez D. G. wartość pojazdu. Jak wyżej wskazano, w przypadku gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Wspólnotowy Kodeks Celny ustanowił w art. 30 i art. 31 zastępcze metody ustalania wartości celnej (wartości transakcyjnej towarów identycznych, wartości transakcyjnej towarów podobnych, ceny jednostkowej, wartości kalkulowanej, "ostatniej szansy"). Metody wyliczenia wartości celnej określone w art. 30 i art. 31 WKC zostały ujęte w sposób wymagający kolejnej ich eliminacji, aż do dojścia do tzw. metody "ostatniej szansy". Przy ustalaniu wartości celnej towaru prawidłowe zastosowanie tej ostatniej metody wymaga od organu celnego wykazania, iż istnieją uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC. Takie uzasadnione wątpliwości występują wówczas, gdy wartość transakcyjna towaru rażąco odstaje od wartości danego towaru na rynku jego pochodzenia. Jak wykazał Sąd pierwszej instancji, organy celne przekonywująco uzasadniły odstąpienie od zastosowania metody wartości transakcyjnej importowanego pojazdu.

Wykazały, że cena podana przez stronę skarżącą była rażąco niska w stosunku do ceny pojazdów na rynku eksportera. Uzasadnione były wątpliwości organów, co do wysokości zadeklarowanej przez stronę wartości transakcyjnej i uprawniało to do odstąpienia od ustalenia wartości celnej towaru na podstawie tej metody (wartości transakcyjnej).

Przekonywująco uzasadniona została także odmowa zastosowania metod ustalenia wartości celnej w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych, bądź podobnych (art. 30 ust. 2 lit. a/ i b/ WKC), jak też wartości kalkulowanej (art. 30 ust. 2 lit. d/ WKC), opartej na kosztach produkcji i zysku.

W sytuacji braku możliwości zastosowania metod opisanych w art. 30 WKC, wartość należało ustalić w oparciu o metodę opisaną w art. 31 Kodeksu, tj. metodę "ostatniej szansy", co sprawie miało miejsce. Powyższy przepis przewiduje, że jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie przepisów art. 29 lub art. 30 ustawy, ustalana jest na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. W szczególności dokonuje się weryfikacji w oparciu o materiały porównawcze dla samochodów o parametrach zgodnych z danymi dla sprowadzonych przez importera, wyprodukowanych poza Wspólnotą, sprzedawanych na rynku Wspólnoty. Zgodnie z postanowieniami Porozumienia, w sytuacji gdy wartość celna przywożonych używanych pojazdów samochodowych ustalana jest w oparciu o art. 31 Kodeksu, istnieje możliwość skorzystania z wyspecjalizowanych katalogów lub czasopism zawierających średnie ceny rynkowe tych pojazdów na obszarze Wspólnoty.

Ustalając wartość celną "metodą ostatniej szansy", przyjęto wartość rynkową brutto na rynku polskim. W tym zakresie strona skarżąca myli pojęcia wartości transakcyjnej z wartością celną. Pojęcia te nie są tożsame. Badanie kształtowania się cen na rynku eksportera (USA) jest niezbędne w celu ustalenia zaniżenia ceny transakcyjnej, co stanowi podstawę do określenia wartości celnej w oparciu o przepisy art. 31 WKC. Zgromadzony materiał w sprawie jednoznacznie potwierdza, że zadeklarowana cena transakcyjna jest rażąco niższa od cen transakcyjnych na rynku USA.

Organ celny nie może sam określić wartości transakcyjnej. Jego kompetencje sprowadzają się do ustalenia wartości celnej, nie zaś wartości transakcyjnej, gdyż może podać ją tylko zgłaszający zgłoszenie celne, a organ celny może tę wartość transakcyjną jedynie podważyć, a nie na nowo określić. Zasadnie zatem podważono wartość transakcyjną, a po wyeliminowaniu poszczególnych metod zastosowano metodę "ostatniej szansy".

Organy celne prawidłowo zastosowały przepisy o podatku akcyzowym w stosunku do importowanego pojazdu. Przedmiotowy samochód podlegał opodatkowaniu (import wyrobów akcyzowych), a należności od importowanego pojazdu zostały wymierzone zgodnie z przepisami przytoczonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, obowiązującymi w dacie zgłoszenia samochodu do procedury dopuszczenia do obrotu na terytorium Wspólnoty.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu stosownie do art. 184 ppsa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa.