Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2620/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Z. P. reprezentowany przez Y. X. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Zgodnie z zarządzeniem z dnia 28 listopada 2013 r. wezwano Y. X. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa udzielonego jej przez skarżącego do występowania w jego imieniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 2 grudnia 2013 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął zatem z dniem 9 grudnia 2013 r.

W dniu 6 grudnia 2013 r. wpłynęło pismo, w którym Y. X. wskazała, że skargę wniosła w imieniu syna. Do pisma nie zostało jednak załączone pełnomocnictwo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Strona może działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników, zgodnie z art. 34 p.p.s.a. Pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto osoby wskazane w art. 35 § 1 p.p.s.a. Z istoty pełnomocnictwa wynika, że czynności prawidłowo ustanowionego pełnomocnika, podejmowane w granicach udzielonego upoważnienia, odnoszą taki sam skutek, jak czynności podejmowane osobiście przez stronę. Osoba ustanawiająca pełnomocnika odpowiada za jego zaniedbania i zaniechania.

Zgodnie z art. 37 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Również art. 46 § 3 p.p.s.a. stanowi, iż do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa.

Skarga jest także pismem procesowym, choć z mocy przepisu szczególnego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. inne są skutki nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, tj. odrzucenie, a nie pozostawienie bez rozpoznania, jak stanowi art. 49 § 1 p.p.s.a. Skoro zatem pełnomocnik strony nie złożył pełnomocnictwa, jak również nie uzupełnił tego braku w wyznaczonym przez sąd terminie, skarga podlega odrzuceniu. Brak pełnomocnictwa w sprawie jest brakiem formalnym skargi, a jego konsekwencją jest sankcja w postaci odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2012 r. sygn. akt I GSK 690/12, postanowienie NSA z dnia 20 września 2011 r. sygn. akt I GSK 1247/11, postanowienie NSA z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt II GSK 698/13, postanowienie NSA z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 926/13).

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.