Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 171/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Joanna Kruszewska – Grońska, Protokolant specjalista Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2019 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. z dnia [...] października 2018 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] utrzymał w mocy decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego

w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. przyznającej J. T. od dnia [...] sierpnia 2017 r. dodatek wyrównawczy dla sędziów w wysokości 4.475,36 złotych miesięcznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1678/17 uchylił decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organy dopuściły się naruszenia

w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na niepełne rozpoznanie istoty sprawy i niedostateczne wyjaśnienie kwestii przyznania dodatku funkcyjnego w wysokości 0,25 w sytuacji, gdy pozostałym sędziom Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], delegowanym do pełnienia obowiązków w sądach powszechnych, przyznano dodatek w wysokości 0,5 przy tym samym wymiarze obowiązków. Podniósł, że organy obu instancji zobligowane były do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych

z rozpatrywaną sprawą. Zdaniem Sądu zarówno Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], jak i organ pierwszej instancji nie wykazali w sposób precyzyjny, z jakiej przyczyny zasadnym jest przyznanie skarżącej dodatku w wysokości połowy dodatku, jaki przyznany został innym sędziom Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] delegowanym do pełnienia obowiązków w sądach powszechnych, w takim samym jak skarżąca wymiarze. Sąd wskazał, że wbrew twierdzeniom Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], uznać należy,

iż nie jest prawidłowym ustalenie wysokości dodatku w sposób "uznaniowy"

(tj. dowolny) bacząc jedynie, aby przyznany dodatek mieścił się w granicach przewidzianych przez rozporządzenie (pomiędzy stawką minimalną a maksymalną). Zdaniem Sądu, ustalając wysokość dodatku, Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego winien zatem uwzględnić zakres obowiązków związanych z delegowaniem skarżącego sędziego. Sąd stwierdził, że organy obu instancji nie wyjaśniły kwestii przyznania spornego dodatku w wysokości 0,25 w kontekście zarzutu naruszenia art. 91 ust. 1 ustawy - Prawo o ustrojów sądów powszechnych, jak i zasady równego traktowania

i zakazu dyskryminacji. Sąd wskazał, że obowiązkiem organu było wyjaśnienie, dlaczego stronie skarżącej przyznano dodatek w o połowę niższej wysokości, przy tym samym wymiarze delegowania. Sąd wskazał też, że uzasadnienie decyzji powinno stwarzać możliwość kontroli przez stronę oraz Sąd prawidłowości toku rozumowania organu ją wydającego oraz motywów rozstrzygnięcia, co jest szczególnie istotne przy ocenie decyzji o charakterze uznaniowym. Brak prawidłowego uzasadnienia uniemożliwia ustalenie czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu zakresu uznania administracyjnego.

Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2018 r., na podstawie art. 104 § 1 k.p.a., art.80 ust.2 i ust.4 w związku z art. 104 ust 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 1726), ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych, rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz. U. z 2017, poz. 1126), przyznał od dnia [...] sierpnia 2017 r. [...] J. T. - sędziemu Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] - dodatek wyrównawczy dla sędziów w wysokości 3 470,36 zł miesięcznie, jednocześnie ustalił składniki porównywalnego miesięcznego wynagrodzenia sędziego: - wynagrodzenie zasadnicze 4019,08 zł x 2,05 = 8239,11 zł, -dodatek za długoletnią pracę: 8239,11 zł x 17%= 1400,65 zł. Razem: 9 639,76 zł.

W uzasadnieniu wskazał, że [...] J. T. pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku sędziego wojskowego w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...]. Na podstawie art. 91 § 1 a ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz. U. 2016 poz. 2062), wynagrodzenie zasadnicze sędziego w danym roku stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłoszone

w Dzienniku Urzędowym Rzeczpospolitej Polskiej "Monitor Polski" z 2016 poz. 782 przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Obecnie jest to kwota 4 019,08 zł

Sędziemu [...] J. T. powołanej na stanowisko w dniu [...].09.2012 r., przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce pierwszej tj. 2,05 zgodnie

z art. 91 a § 1 Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz załącznika nr 2 do cyt. Ustawy. Organ wskazał, że wynagrodzenie kształtuje się następująco: 4019,08 zł X 2,05 = 8239,11 zł. Przysługujący dodatek za długoletnią pracę [...] J. T. na podstawie art. 91 § 1 i § 7 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych liczony od dnia [...].12.1999 r. i wynosi 17% wynagrodzenia zasadniczego tj. 8239,11 zł X 17%= 1400,65 zł Na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego (Dz. U.2016. poz. 2278) oraz § 28 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. 204 poz. 1618) uposażenie [...] J. T. na stanowisku sędziego sądu garnizonowego w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...], jako żołnierza zawodowego wynosi: • uposażenie zasadnicze wg grupy U: 14B - 5660,00 zł

- dodatek z długoletnią służbę wojskową liczony od dnia [...].10.2005r wynosi: 5660,00 zł X 9% zł = 509,40 zł

Wskazał, że z uwagi na fakt, że miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego na stanowisku sędziego wojskowego sądu garnizonowego [...] J. T. (5 660,00 zł + 509,40 zł= 6 169,40 zł) jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku sędziego sądu rejonowego (8239,11 zł + 1400,65 zł= 9 639,76 zł) organ rozstrzygnął jak na wstępie.

Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] podniósł jednocześnie, że w niniejszej decyzji nie uwzględniono dodatku z tytułu delegowania sędziego do Sądu Rejonowego w [...] od dnia [...].08.2017r. do dnia [...].05.2018r. przyznanego przez Ministra Sprawiedliwości pismem nr [...] z dnia [...].07.2017r., który powinien być wypłacony w oparciu o przedstawienie Oddziałowi Gospodarczemu tego dokumentu.

W odwołaniu sędzia [...] J. T. wniosła o zmianę decyzji i przyznanie dodatku funkcyjnego z tytułu delegowania do sądu powszechnego (dodatku delegacyjnego) w wysokości 0,5 oraz uwzględnienie go w zaskarżonej decyzji ewentualnie uchylenie tej decyzji do ponownego rozpoznania.

Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] z dnia [...] października 2018 r.

W uzasadnieniu Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] wskazał, że postępowanie w sprawie wydania decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego toczyło się już drugi raz z powodu wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1678/17.

Rozpatrując sprawę organ odwoławczy stwierdził, że dodatek funkcyjny, przyznany sędzi [...] J. T. z tytułu delegacji do pełnienia czynności sędziowskich w Sądzie Rejonowym w [...] nie mieści się w katalogu dodatków, które na podstawie art. 80 ust. 1 i 4 w zw. z art. 104 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 173, z póżn.zm.) przyznaje (m.in. zastępcy prezesa wojskowego sądu garnizonowego) Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...]. Organ wskazał, że traktuje o tym wprost przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych, który odwołuje się do zasad określonych w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych. Podniósł, że zgodnie z zapisem § 2 ust. 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r., ustalając wysokość dodatku wyrównawczego określa się (a więc nie ustala) wysokość składników porównywanego wynagrodzenia. Organ stwierdził, że w tym zakresie decyzja o dodatku wyrównawczym ma charakter jedynie deklaratoryjny (albowiem wysokość dodatków składających się na kwotę dodatku wyrównawczego jest ustalana uprzednio odrębnymi decyzjami).

Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] stwierdził, że skoro odwołująca się kwestionuje rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku funkcyjnego wizytatora sądu okręgowego

z zastosowaniem mnożnika 0,25 podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego z tytułu delegacji do pełnienia czynności sędziowskich w Sądzie Rejonowym w [...], to sprawę w tym zakresie powinien rozpoznać Minister Sprawiedliwości, który skierował odwołującą się na delegację, a nie Prezes WSG w [...].

Organ odwoławczy wskazał, że również prezes WSG w [...], wydając w wyniku wyroku WSA w Warszawie po raz drugi decyzję finansową [...] J. T., bez wątpliwości uznał, że to Minister Sprawiedliwości uprawniony jest do przyznawania dodatku delegacyjnego.

Podał, że w takiej sytuacji najbardziej właściwe wydało się przyjąć, że żądanie sędzi J. T. o zwiększenie z tytułu delegacji do pełnienia czynności sędziowskich w Sądzie Rejonowym w [...], zawarte w załączonym odwołaniu, stanowi nową, odrębną sprawę, którą jako organ właściwy powinien rozpoznać Minister Sprawiedliwości.

Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] wskazał, że pismem

z dnia [...] listopada 2018 r. powołując się na art. 65 § 1 k.p.a. przekazał temu organowi do rozpoznania wniosek sędzi [...] J. T. z dnia [...] października 2018 r.

o przyznanie dodatku funkcyjnego z tytułu delegowania do pełnienia obowiązków

z sądzie powszechnym w wysokości 0,5.

Wobec takich argumentów za niezasadne należy uznać zdaniem organu zarzuty z całej strony drugiej oraz trzeciej uzasadnienia odwołania. Organ odwoławczy wskazał, że niezasadny jest argument, że to prezes sądu powinien uzasadniać dlaczego Minister Sprawiedliwości przyznał dodatek w wysokości przez siebie ustalonej. Trudno obwiniać go więc za to, że nie wykonał wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2018 r. sygn.. akt II SA/Wa 1678/17. Błędu Prezesa WSG można doszukiwać się ewentualnie w nieskierowaniu żądania odwołującej się o przyznanie jej wyższego dodatku delegacyjnego do Ministra Sprawiedliwości jako organu właściwego.

Organ wskazał też, że pomimo niewskazania dodatku funkcyjnego w decyzji finansowej – odwołująca się od dwóch lat go otrzymuje. Organ wskazał na istniejącą praktykę w tym zakresie.

Decyzja nr [...] Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. stała się przedmiotem skargi J. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej temu organowi do ponownego rozpoznania lub ewentualnie uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie jej Prezesowi Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] do ponownego rozpoznania, zarzuciła naruszenie:

- art. 77 § 7 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 70 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych w zw. z § 2 ust 2. i § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 roku w sprawie funkcji oraz sposobu ustalenia dodatków funkcyjnych przysługujących sędziom;

- § 2 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów

sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych z dnia 2 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1126);

- art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi poprzez pominięcie oceny prawnej i wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2018 r. sygn. II SA/Wa 1678/17 wiążącym Prezesa WSG

i Prezesa WSO;

-art. 138 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji;

- niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2018 roku sygn. II SA/Wa 1678/17.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła m.in., że Prezes WSG wytycznych Sądu

nie zrealizował, a zaskarżona decyzja obarczona jest nie tylko uchybieniami które stały się przyczyną jej uchylenia przez WSA, ale także dalej idącymi uchybieniami. Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2018 roku Prezes WSO w [...] utrzymał

w mocy decyzję Prezesa WSG w [...]. We wzmiankowanym wyroku WSA wskazał jako przyczynę uchylenia decyzji obu organów fakt niewyjaśnienia kwestii przyznania spornego dodatku przy zastosowaniu mnożnika w wysokości 0,25 (str. 11 oraz 12 uzasadnienia wyroku). W zaskarżonej decyzji z [...] października 2018 roku Prezes WSG nie dość, że nie wyjaśnił przyczyn przyznania dodatku w wysokości 0,25 (jak we wcześniejszej decyzji) lecz w ogóle pominął w części dyspozytywnej decyzji ten dodatek. Skarżąca podniosła, że uwzględniając wysokość składników porównywalnego wynagrodzenia Prezes WSG uwzględnił wynagrodzenie zasadnicze w 2 stawce awansowej oraz dodatek za długoletnią pracę. Prezes WSG pominął jednakże w zaskarżonej decyzji przewidziany niżej cytowanymi przepisami dodatek z tytułu delegowania do pełnienia obowiązków sędziowskich w Sądzie Rejonowym

w [...] w okresie od [...] sierpnia 2017 roku do [...] maja 2018 roku., mimo że we wzmiankowanym wyroku WSA 28 marca 2018 roku został zobowiązany do uzasadnienia wysokości przyznanego dodatku. Skarżąca wskazała, że w ostatnim akapicie uzasadnienia zaskarżonej Decyzji Prezes WSG wskazał, że wysokości dodatku z tytułu delegowania do sądu powszechnego nie uwzględniono w zaskarżonej decyzji i winien on być wypłacany w oparciu o przedstawione Oddziałowi Gospodarczemu pismo Ministra Sprawiedliwości nr [...] z dnia [...].07.2017 r. Tym samym w ocenie skarżącej zasadnym jest wniosek, że Prezes WSG nie kwestionuje co do zasady faktu, że dodatek ten jest należny, jednakże nieprawidłowo pomija ustalenie jego wysokości w zaskarżonej decyzji. Co więcej, wbrew wytycznym zawartym w wyroku WSA, Prezes WSG nie uzasadnił w ogóle dlaczego dodatek wypłacany ma być w tej właśnie wysokości. Abstrahując od ostatniego argumentu, kwestia przyznania dodatku w ogóle nie znalazła odzwierciedlenia w decyzji (części dyspozytywnej) lecz jedynie w jej uzasadnieniu.

Skarżąca zwróciła uwagę, że Minister Sprawiedliwości w ogóle nie jest uprawniony do ustalenia dodatku należnego sędziemu z tytułu delegowania. Wskazała, że § 2 ust. 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. wskazuje podmiot który jest wyłącznie uprawniony do ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego [tożsame rozporządzenie obowiązywało przez 2 czerwca 2017 r.]. Odnośnie skarżącej, zajmującej stanowisko sędziego, podmiotem tym był wyłącznie Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego. Nie ulega wątpliwości zdaniem skarżącej wątpliwości, że skoro podmiot ten jest właściwy do ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego, to właściwy jest on także do ustalenia wysokości składników porównywalnego miesięcznego wynagrodzenia sędziego sądu rejonowego. Za nieprawidłowe skarżąca uznała wypłacanie jednego ze składników wynagrodzenia w oparciu o inną niż decyzja Prezesa WSG podstawę prawną. Skarżąca podniosła, że w zakresie wykonania rozstrzygnięcia sądu administracyjnego Prezes WSO błędnie przyjął (błędnie formułując nieuprawnione domniemanie), że we wzmiankowanym uprzednio wyroku WSA przyznał kompetencję do ustalenia wysokości dodatku Ministrowi Sprawiedliwości. Skarżąca zwróciła uwagę na argumentację prawną podniesioną przez Ministra Sprawiedliwości w piśmie z dnia [...] grudnia 2018 roku (nr [...]). Wskazała, że wbrew twierdzeniu Prezesa WSG przyznany dodatek z tytułu delegacji nie stanowi decyzji administracyjnej. Minister Sprawiedliwości przyjmuje, iż jest to akt władzy sądowniczej, jednak dotyczy to jedynie samego aktu delegowania do pełnienia obowiązków sędziego (orzeczniczych), jednak nie można przyznać, iż określenie wysokości dodatku należy do jego kompetencji.

Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, nie podzielając zarzutów skargi. Dodał, że nie przyjmował nigdy, że WSA przyznał kompetencję do ustalenia dodatku Ministrowi (tak skarżąca na stronie drugiej uzasadnienia ostatni akapit).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu, albowiem w sprawie tej organy naruszyły art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302. ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.

Zgodnie z tym przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani Sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (v. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 2408/98, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku. Ocena prawna może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego, jak

i procesowego. Zarówno organ administracji, jak i Sąd, rozpoznając sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny zawartej w uzasadnieniu wyroku. Związanie to dotyczy również wskazań co do dalszego postępowania, w przypadku uchylenia poprzedniej decyzji ze względu na naruszenie przepisów procesowych w zakresie dotyczącym wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Od tej oceny zarówno organ administracji, jak i Sąd może odstąpić jedynie w przypadku zmiany stanu prawnego lub faktycznego sprawy (v. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2007 r. sygn. akt II GSK 240/06, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W sprawie niniejszej zarówno Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], jak i Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] nie zastosowali się do oceny prawnej i wskazań wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia28 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1678/17. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] odnotował wprawdzie,

że w rozpatrywanej sprawie zapadł powołany wyżej wyrok, jednakże zaskarżona decyzja wydana została w całkowitym oderwaniu od wskazań Sądu zawartych w tym wyroku. Organ I instancji także nie odniósł się i nie uwzględnił wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W sprawie jest bezsporne, że organ I instancji ustalając w decyzji z dnia [...] października 2018 r. składniki porównywalnego miesięcznego wynagrodzenia skarżącej – na potrzeby ustalenia dodatku wyrównawczego - nie ustalił dodatku funkcyjnego. Decyzję tę utrzymał w mocy organ odwoławczy. Tymczasem, przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych stanowi jednoznacznie, że wysokość porównywalnego wynagrodzenia ustala się, przyjmując wynagrodzenie zasadnicze, dodatek funkcyjny, dodatek za długoletnią pracę oraz dodatek specjalny (...). Ustalając zaś wysokość dodatku wyrównawczego określa

się wysokość składników porównywalnego wynagrodzenia. W poprzednio wydanych przez organy decyzjach, uchylonych przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 28 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1678/17, organ określił wysokość dodatku funkcyjnego. Obecnie wydając zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję w przedmiocie ustalenia dodatku wyrównawczego organy nie uwzględniły dodatku funkcyjnego, co pozostaje w sprzeczności z § 2 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r.

Przede wszystkim zaś, działaniem takim organy naruszyły art. 153 P.p.s.a. WSA w Warszawie jednoznacznie wskazał w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1678/17, że nastąpiło niepełne rozpoznanie istoty sprawy

i niedostateczne wyjaśnienie kwestii przyznania dodatku funkcyjnego w wysokości 0,25 w sytuacji, gdy pozostałym sędziom Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], delegowanym do pełnienia obowiązków w sądach powszechnych, przyznano dodatek

w wysokości 0,5 przy tym samym wymiarze obowiązków.

Organy zobligowane były do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i wykazania w sposób precyzyjny, z jakiej przyczyny zasadne jest przyznanie skarżącej dodatku w wysokości połowy dodatku, jaki przyznany został innym sędziom Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] delegowanym do pełnienia obowiązków w sądach powszechnych, w takim samym jak skarżąca wymiarze.

Sąd wskazał, że ustalając wysokość dodatku, Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego winien uwzględnić zakres obowiązków związanych z delegowaniem skarżącego sędziego. Zwrócił przy tym uwagę na zasadę równego traktowania i zakazu dyskryminacji. Obowiązkiem organu było wyjaśnienie, dlaczego stronie skarżącej przyznano dodatek w o połowę niższej wysokości, przy tym samym wymiarze delegowania.

Organ I instancji bezsprzecznie uchylił się od wykonania wskazań Sądu.

Nie rozpoznał istoty sprawy, nie przywołał istotnych dla sprawy okoliczności i nie wyjaśnił kwestii przyznania dodatku funkcyjnego w wysokości 0,25 w sytuacji, gdy pozostałym sędziom Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], delegowanym do pełnienia obowiązków w sądach powszechnych, przyznano dodatek w wysokości 0,5 przy tym samym wymiarze obowiązków. Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego nie uwzględnił zakresu obowiązków związanych z delegowaniem skarżącego sędziego, na co wskazywał Sąd. Organ stwierdził natomiast, że dodatek funkcyjny (z tytułu delegowania sędziego do SR w [...]) przyznany został przez Ministra Sprawiedliwości pismem z [...] lipca 2017 r.

Powyższe bezsprzecznie nie stanowi uwzględnienia oceny prawnej i wskazań Sądu. Organ I instancji będąc związany oceną prawną i wskazaniami Sądu nie może uchylać się – w niezmienionym stanie faktycznym i prawnym – od rozpatrzenia sprawy zgodnie z wytycznymi jasno wynikającymi z uzasadnienia wyroku. Także organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 153 P.p.s.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Brak było bowiem podstaw, wobec naruszenia art. 153 P.p.s.a., do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Podkreślenia wymaga przy tym, że kwestia kompetencji Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w zakresie ustalenia wysokości dodatku funkcyjnego skarżącej nie budziła wątpliwości Sądu rozpatrującego poprzednio sprawę

i wynika jednoznacznie z uzasadnienia wyroku z dnia 28 marca 2018 r.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną i wskazania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia

28 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1678/17.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.