Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2148/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi K. S.A. z siedzibą w T. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu wnioskowania o nienależną refundację wywozową; oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez "K." Spółkę Akcyjną w T. (zwaną dalej: skarżącą) jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (zwany dalej: Ministrem) z [...] lipca 2013 r. nr [...].

Zaskarżonym orzeczeniem Minister – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 7 ust. 3 pkt 2, art. 13 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. z 2012 r. Nr 633, ze zm.; dalej ustawa o ARR), w związku z art. 49 ust. 1 i art. 15-17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz. Urz. WE L 186 z 17.07.2009, ze zm., str. 1-58; dalej rozporządzenie nr 619/2009), art. 1 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. WE L 312 z 23.12.1995, str. 1 dalej: rozporządzenie nr 2988/95) – utrzymał w mocy decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] czerwca 2013 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącą kary w kwocie [...] zł z tytułu wnioskowania o nienależną refundację wywozową wnioskiem [...] oraz zobowiązującą Spółkę do zapłaty wymienionej kary w terminie 30 dni od doręczenia decyzji.

Minister w uzasadnieniu decyzji wskazał, że skarżąca [...] sierpnia 2006 r. w związku z wywozem cukru do [...], złożyła wniosek o refundację wywozową. Spółka przedłożyła kartę kontrolną [...] potwierdzającą wywóz z obszaru Unii Europejskiej [...] kg cukru . W dniu [...] września 2006r. złożyła odsaldowane wyciągi pozwoleń, [...] listopada 2006r. przedłożyła także [...] deklarację celną z [...] października 2006 r. (nr druku [...]) oraz listy przewozowe. Na podstawie powyższych dokumentów Agencja Rynku Rolnego udzieliła , a następnie [...] stycznia 2007r. wypłaciła refundację wywozową do tego towaru.

Następnie Minister wyjaśnił, że warunkiem wypłaty refundacji było, w myśl przepisów rozporządzenia Komisji WE nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz. U. L. nr 102 z 17.4.1999 str. 11, dalej: rozporządzenie nr 800/1999), wykazanie spełnienia wymogu określonego w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (art. 16 ust. 3 rozporządzenia 612/2009) poprzez przedstawienie, w wymaganym terminie, [...] dokumentu celnego potwierdzającego dokonanie przywozowych formalności celnych umożliwiających wprowadzenie towaru do obrotu w tym kraju. Wypłata refundacji została dokonana po złożeniu [...] deklaracji celnej z [...] października 2006r. o nr druku [...], z której wynikało, iż wymóg dotyczący przywozu cukru określony w art. 15 ust. 3 rozporządzenia Komisji 800/1999 (art. 16 ust. 3 rozporządzenia 612/2009) został spełniony. Wskazywały na to zapisy: w polu nr 1 określające typ deklaracji - "IM-40" oraz w polu 37 - kod procedury celnej "4000 70" oznaczający dopuszczenie towaru do obrotu. Przeprowadzona przez ARR weryfikacja dokumentów ujawniła nieprawidłowość polegającą na przedłożeniu w ARR nieautentycznego dokumentu celnego będącego podstawą wypłaty refundacji. Deklaracja celna o tym samym numerze identyfikacyjnym jak deklaracja złożona przez spółkę, uzyskana z [...] administracji celnej, nie potwierdza spełnienia warunku ustalonego ww. art. 16 ust. 3, ze względu na niezgodność danych z dokumentu celnego o nr [...] oraz sfałszowanie deklaracji. Z dołączonej kopii deklaracji nr [...] wynikało, że dotyczyła ona eksportu (kod procedury EK-10 ) do [...]. Natomiast cukier dotyczący wniosku [...] zgodnie z informacją przekazaną przez stronę [...] odprawiono według procedury IM-71 ( WOG) procedura wprowadzenia towaru do wolnego obszaru celnego na podstawie deklaracji [...] i brak jest informacji o dokonaniu odpraw celnych z zastosowaniem procedury IM-40 ( dopuszczenie do obrotu ).

W związku z powyższym decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2013 r. Prezes ARR ustalił wysokość nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej wypłaconej przez ARR spółce do wniosku [...] oraz zobowiązał Spółkę do zwrotu ustalonej kwoty wraz z należnymi odsetkami. Zgodnie natomiast z art. 49 ust. 1 rozporządzenia nr 612/2009 (art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 800/1999) łącznie ze zwrotem kwot nienależnie otrzymanych beneficjent zobowiązany jest do zapłaty kary stosowanej na podstawie art. 48 ust. 1 rozporządzenia nr 612/2009 (art. 51 ust. 1 rozporządzenia nr 800/1999). Sankcja ta jest traktowana jako autonomiczny akt stosowania prawa, który w ramach systemu refundacji umożliwia w większym stopniu zabezpieczenie interesów finansowych Wspólnoty. W celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu refundacji wywozowych sankcje należy stosować bez względu na subiektywny aspekt winy (motyw 58 preambuły do rozporządzenia nr 612/2009).

W związku z tym Prezes ARR postanowieniem z [...] maja 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu wnioskowania o refundację wyższą niż stosowana, a następnie decyzją z [...] czerwca 2013 r. nałożył na skarżącą karę w kwocie [...] zł.

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa ARR, a także wnioskowała o zawieszenie postępowania w sprawie nałożenia kary, do czasu wydania ostatecznej decyzji w sprawie odwołania od decyzji Prezesa ARR ustalającej nienależnie pobrane środki z tytułu refundacji wywozowej wypłaconej do wniosku [...].

Minister wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE EURATOM) nr 2988/95, w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotów gospodarczych, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w budżecie Wspólnot w związku z nieuzasadnionym wydatkiem, oznacza nieprawidłowość. Na podstawie przepisów art. 4 tego rozporządzenia, każda nieprawidłowość pociąga za sobą cofnięcie bezprawnie uzyskanej korzyści poprzez zobowiązanie do zapłaty kwot pieniężnych bezprawnie uzyskanych, co nie jest uznawane za karę. Natomiast zgodnie z art. 5 rozporządzenia, nieprawidłowości dokonane celowo lub będące skutkiem zaniedbania mogą prowadzić do kary administracyjnej w formie kary pieniężnej. Minister wyjaśnił, że ww. rozporządzenie określa ogólne zasady dotyczące kontroli oraz środków administracyjnych i kar dotyczących nieprawidłowości w odniesieniu do prawa wspólnotowego. Przepisy tego rozporządzenia wyraźnie rozdzielają stosowanie środków administracyjnych dotyczących zwrotu kwot nienależnie otrzymanych na skutek nieprawidłowego działania podmiotu w rozumieniu art. 1, od stosowania kar. Natomiast zasady dotyczące wymierzania kary pieniężnej z tytułu wnioskowania o refundację wyższą od stosowanej zostały określone w rozporządzeniu nr 612/2009. Minister zauważył także, że przepisy krajowe dotyczące niniejszej sprawy mają charakter proceduralny, tj. określają kto w jakim trybie stwierdza okoliczności określone w rozporządzeniu nr 800/1999, a obecnie w rozporządzeniu nr 612/2009.

Minister wskazał – powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne – na przepisy mające zastosowanie w sprawach dotyczących ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej i jej zwrotu oraz w sprawach dotyczących nakładania kar z tytułu wnioskowania o refundację wyższą niż stosowana. Stwierdził, że w tych sprawach mają zastosowanie, nie wykluczając się wzajemnie: przepisy rozporządzenia nr 612/2009; przepisy ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą oraz przepisy ustawy o ARR.

Minister wyjaśnił, że przesłanką wszczęcia przedmiotowego postępowania (zastosowania kary wynikającej z art. 48 ust. 1 rozporządzenia nr 612/2009) było złożenie przez eksportera wniosku o refundację wyższą niż refundacja stosowana, który ponosi odpowiedzialność za skutki nieprawidłowości związane z wnioskowaną refundacją. Powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 27 kwietnia 2006 r. w sprawie C-27/05 Elfering Export (zawierający wykładnię dotyczącą stosowania art. 51 ust. 1 rozporządzenia nr 800/1999, obecnie art. 48 ust. 1 rozporządzenia nr 612/2009) Minister wyjaśnił, że sformułowanie "eksporter złożył wniosek o refundację wyższą od refundacji stosowanej" należy interpretować w ten sposób, że przyjmuje się, iż eksporter złożył wniosek o refundację wyższą od refundacji stosowanej nie tylko w przypadku, gdy taka nieuzasadniona różnica wynika z podanych przez niego informacji, ale również gdy okaże się że refundacja mu nie przysługuje, to jest gdy kwota refundacji wynosi zero. Podstawowe znaczenie dla oceny zakresu stosowania art. 51 ust. 1 rozporządzenia nr 800/1999 ma cel tego rozporządzenia określony w pkt 63 preambuły (obecnie pkt 57 rozporządzenia 612/2009), zgodnie z którym przepisy art. 51 ust. 1 (obecnie art. 48 ust. 1 rozporządzenia 612/2009) mają na celu zwalczanie nieprawidłowości, w szczególności oszustwa na szkodę budżetu wspólnotowego, a sankcje (kary) mają skłonić eksporterów do przestrzegania reguł wspólnotowych. Przy czym przepisy dotyczące kary mają skłonić eksporterów do przestrzegania reguł wspólnotowych w ogóle, a nie tylko ich części lub tylko szczególnych przepisów. Kary, które powinny zostać nałożone w wyniku niezawinionego zachowania lub umyślnego działania eksportera określone są łącznie w art. 51 ust. 1 rozporządzenia nr 800/1999 (obecnie art. 48 ust. 1 rozporządzenia 612/2009). Oznacza to, że każde niezachowanie wymogów prawa wspólnotowego dotyczącego refundacji wywozowych określonych w tym rozporządzeniu jak również w rozporządzeniach sektorowych pociąga za sobą zastosowanie sankcji (kar).

Mając na uwadze powyższe Minister stwierdził, że przeprowadzona przez ARR weryfikacja [...] deklaracji celnej o nr druku [...] doprowadziła do wniosku, że jest ona nieautentyczna i w rzeczywistości dotyczy innego towaru. natomiast deklaracja [...] , prz której faktycznie odprawiono przedmiotowy towar została sporządzona w trybie "IM-71" ( Wolna Strefa Gospodarcza ). W konsekwencji deklaracja ta nie może stanowić podstawy do wypłacenia przez ARR refundacji wywozowej. Wynika z tego, że wywożony towar nie został objęty procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu na terenie [...]. Brak jest również dowodów potwierdzających, że towar dotarł do innego miejsca przeznaczenia niż kraj przeznaczenia wskazany w zgłoszeniu wywozowym. Wobec braku dowodów potwierdzających prawo do refundacji, spółka nie spełniła wymogów art. 16 ust. 3 rozporządzenia nr 612/2009, których spełnienie uprawnia do uznania wypłaconej przez ARR refundacji wywozowej za prawidłową. Tym samym wypłaconą refundację uznano za nienależnie pobraną, a stwierdzone na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji nieprawidłowości wiążą się z koniecznością zastosowania sankcji na podstawie art. 49 ust. 1 rozporządzenia nr 612/2009, tj. obok zwrotu kwot otrzymanych nienależnie nakładana jest kara.

Minister podkreślił, że kwestia zwrotu refundacji nienależnie wypłaconych i kwestia stosowania sankcji są względem siebie autonomiczne, nie mają akcesoryjnego charakteru, co wynika z pkt 58 i 59 preambuły rozporządzenia nr 612/2009.

Odnosząc się do wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania Minister wyjaśnił, że jest to wniosek bezprzedmiotowy, ponieważ sprawie nie ma podstaw prawnych do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na wyłączenie tego przepisu przez art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą. Ponadto sprawa o ustalenie kwoty nienależnie pobranej refundacji została już ostatecznie zakończoną decyzją Ministra z [...] czerwca 2013 r. nr [...].

Minister następnie odniósł się do zarzutu odwołania, że w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 48 ust. 4 lit. a rozporządzenia nr 612/2009, na podstawie którego "kary przewidzianej w ust. 1 lit. a) nie stosuje się w przypadku siły wyższej", ponieważ w sprawie taka siła wyższa wystąpiła. Minister wskazał, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości zawartym w nocie Komisji Europejskiej z 6 października 1988 r. (Dz. Urz. C Nr 259, str. 40) wynika, że pojęcie siły wyższej nie ogranicza się do absolutnej niemożliwości, ale musi być rozumiane jako niezwykłe okoliczności, będące poza kontrolą handlowca, których konsekwencji, mimo zachowania należytej staranności nie można było uniknąć inaczej niż kosztem znacznej straty. Okoliczność będąca "poza kontrolą handlowca" to taka, która jest poza jego kontrolą w szerokim tego słowa znaczeniu (klęska żywiołowa, zamach stanu, dziki strajk, itp.). Okoliczności nie będące poza kontrolą handlowca to takie, które nawet będąc oszustwami są popełniane przez strony, z którymi handlowiec jest związany umową, ponieważ to on na swoją odpowiedzialność wybiera sobie partnerów handlowych i zobowiązuje ich do wypełnienia warunków umowy, w sposób wystarczająco dla nich wiążący.

W opinii Ministra [...] (powoływane przez spółkę), które można ewentualnie zinterpretować jako działanie siły wyższej, miały miejsce [...] a dokumenty złożone przez skarżącą w ARR zostały wydane przez [...] przed tymi wydarzeniami. W związku z tym okoliczność stanowiąca przyczynę wystąpienia nieprawidłowości nie wynikała z działania siły wyższej i okoliczność ta obciąża spółkę.

Minister odniósł się także do kwestii podnoszonej w odwołaniu, dotyczącej sprzeczności w pismach [...] (pisma nr: [...] z [...] sierpnia 2011 r. i [...] z [...] stycznia 2012 r.).

Minister nie podzielił stanowiska spółki w tym zakresie. W ocenie Ministra informacje dotyczące postępowań przeciwko pracownikom organów celnych zawarte ww. pismach, nie są "oczywistymi sprzecznościami", a jedynie nieścisłościami, które nie mają większego wpływu na sprawę. Ponadto pisma te stanowią oficjalne stanowisko państwa trzeciego.

Z uwagi na powyższe Minister uznał, że w sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 49 ust. 4 rozporządzenia nr 612/2009 (odpowiednio art. 52 ust. 4 rozporządzenia nr 800/1999) oraz stwierdzenia błędu [...] organów celnych.

Minister – odnosząc się do zarzutu przedawnienia, o którym mowa w art. 49 ust. 4 lit b rozporządzenia nr 612/2009 – wskazał, że zgodnie z art. 49 ust. 4 lit b rozporządzenia nr 612/2009 obowiązek zwrotu nienależnej refundacji nie ma zastosowania jeżeli okres, który upłynął między dniem zawiadomienia beneficjenta o ostatecznej decyzji o przyznaniu refundacji a dniem przekazania beneficjentowi przez władze krajowe lub wspólnotowe pierwszej informacji o rodzaju nienależnej płatności, jest dłuższy niż cztery lata.

W przedmiotowej sprawie płatność refundacji została zrealizowana przez ARR [...] stycznia 2007r. Pierwszym pismem informującym Spółkę o nieprawidłowości było pismo ARR z [...] marca 2010r . Doręczenie ww. pisma potwierdza pismo spółki z [...] kwietnia 2010 r. stanowiące reakcję na pismo ARR. Kolejne pismo ARR z dnia [...] czerwca 2011r. oraz dalszy ciąg korespondencji pomiędzy stronami jest, jak wskazał Minister ściśle związany z nieprawidłowościami i dotyczącymi w.w. deklaracji Zatem okres jaki upłynął między przyznaniem refundacji a dniem przekazania spółce informacji o rodzaju nienależnej płatności, nie jest dłuższy niż cztery lata. Tym samym w sprawie nie ma zastosowania przepis art. 49 ust. 4 lit b rozporządzenia nr 612/2009.

Minister dodał, że kwestie przedawnienia regulują przepisy rozporządzenia nr 2988/95. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. rozporządzenia – okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1. W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. Upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1, co oznacza, iż maksymalny termin przedawnienia nie może przekroczyć ośmiu lat.

Biorąc powyższe pod uwagę Minister stwierdził, że w sprawie doszło do przerwania biegu 4-letniego okresu przedawnienia i jednocześnie nie został przekroczony podwójny termin okresu przedawnienia trwający osiem lat.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] kwietnia 2013 r. zarzuciła:

I. naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym zasad systemowych dotyczących spoczywającego na organie obowiązku ustalenia prawdy obiektywnej, polegające m.in. na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej poprzez odstąpienie od zebrania całego istotnego dla sprawy materiału dowodowego, niewyjaśnieniu stanu faktycznego w sprawie oraz nieuprawnionym przyjęciu, że wszelkie wątpliwości i niejasności związane ze sprawą, w tym przede wszystkim niewyjaśnione w toku długotrwałego i przewlekłego postępowania administracyjnego – niespójności i sprzeczności w zebranym materiale dowodowym – obciążają spółkę, w szczególności: naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie należycie wszystkich okoliczności sprawy, w tym również okoliczności i zdarzeń mających wpływ na odpowiedzialność spółki oraz naruszenie przepisów prawa procesowego dotyczących oceny zebranego materiału dowodowego tj. art. 80 k.p.a.;

a w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd zarzutu naruszenia prawa procesowego, decyzji Ministra zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego:

II. rozporządzenia nr 800/1999 oraz rozporządzenia nr 612/2009 - obowiązującego w okresie zdarzeń faktycznych, których dotyczy decyzja Ministra (obecnie zastąpionego tożsamymi co do treści postanowieniami rozporządzenia nr 612/2009), w szczególności poprzez:

błędną wykładnię celu rozporządzenia nr 800/1999 i rozporządzenia nr 612/2009 chroniącego przedsiębiorców eksportujących produkty rolne poza teren Unii Europejskiej i dokonujących rzeczywistych transakcji handlowych, a nie transakcji realizowanych jedynie w celu otrzymania finansowej korzyści od Wspólnoty;

błędną wykładnię art. 1 rozporządzenia nr 2988/95 i uznanie, że działanie spółki związane z wywozem cukru do [...] stanowią nieprawidłowość, a wypłacona refundacja została pobrana z naruszeniem prawa, co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia kary;

niewłaściwe zastosowanie art. 49 ust. 4 akapit 2 rozporządzenia nr 612/2009 (art. 52 ust. 4 akapit 2 rozporządzenia nr 800/1999) i bezpodstawne przyjęcie, że do działań spółki związanych z wywozem cukru do [...] ma zastosowanie wyrażone w tym przepisie domniemanie, że "działania jakiejkolwiek strony trzeciej mającej bezpośredni lub pośredni związek z formalnościami koniecznymi do wypłaty refundacji, łącznie z działaniami spółek nadzoru, przypisywane są beneficjentowi.";

błędną wykładnię art. 48 ust. 4 lit. a) rozporządzenia nr 612/2009 i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie miał miejsca przypadek siły wyższej wyłączający stosowanie kary przewidzianej w ust. 1 lit. a) powołanego przepisu;

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, iż postępowanie dowodowe prowadzone przez organy zmierzało w istocie do zdobycia dowodu potwierdzającego, że złożona przez spółkę [...] deklaracja celna (nr druku [...] ), która w polu nr 37 zawierała zapis "IM-40", czyli kod procedury, który oznaczał procedurę dopuszczenia cukru do swobodnego obrotu w [...] jest nieautentyczna, gdyż tak wskazały władze [...] – które w piśmie z [...] grudnia 2006 r., poinformowały nie tylko o stwierdzeniu fałszerstwa deklaracji nr [...] ale również niezgodności towaru objętego w.w deklaracją. [...] stwierdziła zę deklaracja o nr [...] dotyczyła eksportu ( kod procedury EK10 ) do [...]. Natomiast cukier odprawiono z zastosowaniem procedury "IM-71" - na podstawie deklaracji [...] niepotwierdzający wprowadzenia towaru do swobodnego obrotu na terenie [...]. Prowadzone przez ARR od czasu uzyskania tejże informacji postępowanie dowodowe tj. w okresie od początku 2007 r. do stycznia 2013 r., doprowadziło w efekcie do tego, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znajdują się fragmenty, które w ocenie skarżącej potwierdzają zarzut, że stan faktyczny w sprawie nie został ustalony prawidłowo, gdyż materiał dowodowy w sprawie nie został należycie i kompletnie zgromadzony. Przykładem niewyjaśnionych w sprawie istotnych okoliczności, jest kluczowe dla odpowiedzialności spółki stwierdzenie w zaskarżonej decyzji "rzekomego fałszerstwa" [...] deklaracji celnych.

Skarżąca zarzuciła, że skoro – jak stwierdzono w zaskarżonej decyzji – "nie zostały ustalone osoby bezpośrednio odpowiedzialne za te czynności. Przy tym należy stwierdzić również, iż brak jest podstaw, aby twierdzić, że dokonywali tego pracownicy [...] służb celnych z własnej inicjatywy", to powstaje kwestia związana z nieustaleniem stanu faktycznego w sprawie. Bowiem jeśli nie ma winnych "rzekomego fałszerstwa" [...] deklaracji celnych to również samo stwierdzenie fałszerstwa tych deklaracji jest nieuzasadnione i nieudowodnione.

Skarżąca zarzuciła, że w sprawie nie ustalono ostatecznie, czy jakiekolwiek fałszerstwo [...] deklaracji celnej w rzeczywistości miało miejsce i na jakiej podstawie [...] organy celne przekazały ARR informację o nieautentyczności [...] deklaracji celnej, jeśli żadne postępowanie w tym względzie nie było prowadzone na terenie [...].

Skarżąca zauważyła, że decyzji Ministra nie wzbudziło wątpliwości to, że w 2011 r. [...] pisze o prowadzonym postępowaniu w sprawie fałszerstwa prosząc o przesłanie dokumentów z Polski. Podczas, gdy kilka miesięcy później ta sama instytucja pisze, że żadne postępowanie nie było wszczęte i prowadzone.

Skarżąca podkreśliła, że organ nie wyjaśnił, na jakiej podstawie, jeśli nie prowadzono żadnego w tym względzie postępowania, [...] już w 2007 r. stwierdziła, że [...] deklaracja celna przedłożona przez spółkę w ARR nie jest autentyczna i została sfałszowana.

Skarżąca – powołując na publikacje [...] – wskazała, że [...] jest jednym z najbardziej skorumpowanych krajów na świecie, a także na wydarzenia ([...], które wpłynęły na funkcjonowanie administracji publicznej na terenie [...]), co powinno być wzięte pod uwagę przy ocenie materiału dowodowego pochodzącego z tego kraju.

Skarżąca podniosła dodatkowo, że ARR w piśmie z [...] marca 2012 r. skierowanym do Dyrektora Generalnego MSZ, stwierdza się m.in. "zwracam się z uprzejmą prośbą o pomoc w uzyskaniu dodatkowych wyjaśnień dotyczących rozbieżności wynikających z dotychczas otrzymanej korespondencji." W piśmie tym zwraca się również uwagę na podniesioną przez skarżącą, istotną dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność związaną z "rzekomym fałszerstwem" [...] deklaracji celnych i ustaleniem osób za nie odpowiedzialnych oraz stwierdza się, że "kolejna rozbieżność dotyczy przeznaczenia wywiezionego do [...] cukru." W dalszej części pisma, następuje odniesienie do informacji otrzymywanych w pismach od władz [...] podsumowując to stwierdzeniem: "w związku z rozbieżnymi informacjami powstałymi w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, proszę o stanowisko Służby Celnej [...] odnośnie ww. zagadnień." W ocenie skarżącej, oznacza to, że postępowanie administracyjne zakończyło się wątpliwościami, a nie ustaleniami co do:

"rzekomego fałszerstwa" [...] deklaracji celnych, zwanego również "rozbieżnością w treści deklaracji";

osób odpowiedzialnych za fałszerstwo;

postępowań prowadzonych w [...] w tej sprawie;

ustaleń władz [...] w sprawie fałszerstwa;

przeznaczenia cukru wywiezionego przez spółkę do [...];

zastosowanych wobec cukru wywiezionego przez spółkę procedur celnych w [...];

wniesionych opłat celnych wobec cukru wywiezionego przez Spółkę do [...],

gdyż ustalenia co do stanu faktycznego w sprawie od czasu skierowania do [...] powyższego pisma do czasu wydania decyzji przez Prezesa ARR i Ministra Rolnictwa nie zmieniły się. Prowadzi to do wniosku, że decyzje Ministra zostały wydane, gdy stan faktyczny w sprawie budził wątpliwości organu.

W związku z powyższym skarżąca stwierdza, że nałożenie na nią kary, które jak wcześniej stwierdzono jest oparte na nieustalonym stanie faktycznym, jest błędne. W dalszej części skargi skarżąca rozwinęła zarzuty o charakterze materialnym. Wskazała, że zgodnie z motywem 24 preambuły do rozporządzenia nr 800/1999 "finansowanie przez Wspólnotę operacji wywozowych nie jest uzasadnione w przypadku, gdy operacja wywozowa nie jest normalną transakcją handlową, ponieważ jest pozbawiona rzeczywistego celu ekonomicznego i realizowana jest jedynie w celu otrzymania korzyści finansowej od Wspólnoty." (co powtarza motyw 27 preambuły do rozporządzenia nr 612/2009), czego organy nie uwzględniły. Skarżąca podkreśliła, że operacja wywozowa przeprowadzona przez spółkę na podstawie uzyskanego pozwolenia nr [...] polegająca na eksporcie cukru do [...] była normalną transakcją handlową z rzeczywistym celem ek pozwolenia onomicznym, zrealizowaną nie tylko w celu otrzymania korzyści finansowej od Wspólnoty, lecz przede wszystkim w celu zasługującym na ochronę za strony organów administracji publicznej. Spółka dokonała rzeczywistego eksportu cukru do [...] i dopełniła także wymaganych przez prawo formalności celnych w kraju przeznaczenia, przedkładając w ARR [...] deklarację celną (nr druku [...]), która w polu nr 37 zawierała zapis "IM-40", czyli kod procedury, który oznaczał procedurę dopuszczenia cukru do swobodnego obrotu w [...]. Transakcja wywozu cukru do [...] miała rzeczywisty charakter potwierdzony właściwymi dokumentami. Dlatego też nakazanie spółce zwrotu refundacji oraz zapłaty kary jest sprzeczne z celem powołanych regulacji.

Błędna wykładnia art. 1 rozporządzenia nr 2988/95 polegała na tym, że w toku postępowania nie wykazano, że działania spółki stanowią nieprawidłowość w rozumieniu powołanych przepisów np. poprzez wykazanie, że rozbieżność w treści [...] deklaracji celnej jest wynikiem działania lub zaniedbania spółki. Nie ma żadnego orzeczenia lub decyzji stwierdzającej jakikolwiek związek spółki ze wspomnianymi rozbieżnościami w treści [...] deklaracji celnej. Wątpliwości dotyczące autentyczności [...] dokumentów celnych dotyczą kopii tych dokumentów znajdujących się w [...] i nie są w żaden sposób związane z działaniami skarżącej i nie mogą też zostać mu przypisane. Działaniom spółki nie można przypisać ani bezpośredniego naruszenia prawa ani zaniechania, które powinny zostać ukarane.

W zakresie niewłaściwego zastosowania art. 49 ust. 4 akapit 2 rozporządzenia nr 612/2009 skarżąca zarzuciła, że przyjęcie w zaskarżonej decyzji domniemania, że działania jakiejkolwiek strony trzeciej mającej bezpośredni lub pośredni związek z formalnościami koniecznymi do wypłaty refundacji, łącznie z działaniami spółek nadzoru, przypisywane są beneficjentowi jest błędne. Tym bardziej, że nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że do nieprawidłowości doszło wskutek działania lub zaniechania spółki lub też osób trzecich, za których działania zgodnie z art. 49 ust. 4 rozporządzenia nr 612/2009, spółka ponosi odpowiedzialność. Jak wskazują dowody przeprowadzone w postępowaniu, związek z rozbieżnościami w treści [...] deklaracji celnych mają wyłącznie [...] urzędnicy celni, za których spółka nie może ponosić odpowiedzialności.

Skarżąca przedstawiając błędną wykładnię organu okoliczności siły wyższej o jakiej mowa w art. 48 ust. 4 lit. a rozporządzenia nr 612/2009 wskazała, że w [...]. Nie ulega wątpliwości, że spółka dokonując eksportu cukru do [...] nie mogła przewidzieć, ani przeciwstawić się negatywnym skutkom tych wydarzeń, a późniejsze działania [...] organów celnych w okresie [...] nie mogły pozostawać bez wpływu tych wydarzeń, które w zaskarżonej decyzji jest rozumiane wąsko jako samo zdarzenie, a nie jego następstwa mające wpływ na sprawę.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje ustalenia faktyczne oraz prawne zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest zasadność nałożenia na skarżącą spółkę kary z tytułu wnioskowania o nienależną refundację.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów natury procesowej, które skarżąca powołuje na wstępie skargi i które w jej ocenie mają charakter zasadniczy.

Jednakże aby dokonać analizy sprawy pod tym kątem trzeba zauważyć, że aby uzyskać refundację eksporter musi spełnić określone warunki (art. 16 i art. 17 rozporządzenia nr 612/2009). Jednym z tych warunków jest dokonanie przywozu towaru do kraju przeznaczenia w terminie 12 miesięcy od dnia przyjęcia zgłoszenia wywozowego (art. 16 ust. 1). W myśl art. 16 ust. 3 rozporządzenia nr 612/2009 – produkt uważa się za przywieziony, jeśli formalności celne, w szczególności te, które dotyczą pobrania należności przywozowych w państwie trzecim zostały dokonane. Jednocześnie w pkt 20 preambuły do rozporządzenia nr 612/2009 podkreśla się, że dokonanie przywozowych formalności celnych polega w szczególności na uiszczeniu stosowanych należności przywozowych, aby produkt mógł zostać wprowadzony do obrotu w danym państwie trzecim. Ponadto eksporter winien w określonym terminie przedstawić wybrany przez siebie dowód dokonania przywozowych formalności celnych. Rodzaje dowodów określone zostały w art. 17 rozporządzenia nr 612/2009 (m.in. dokumenty celne, świadectwa rozładunku i przywozu).

W przedmiotowej sprawie skarżąca wybrała i złożyła w Agencji Rynku Rolnego (ARR) w wymaganym terminie dokument celny, o którym mowa w art. 17 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 612/2009, tj. [...] deklarację celną importową z [...] października 2006r. ( nr druku [...]). Deklaracja ta zawierała w polu nr 1 zapis IM- 40 oznaczający typ deklaracji, w polu 37 kod procedury 4000 00, w polu 47 informacje o oplacie celnej , cle importowym oraz podatku VAT.

Jednakże w wyniku bardzo szczegółowego i długotrwałego postępowania (w postępowanie dowodowe zaangażowane były oprócz Ministerstwa Finansów także służby dyplomatyczne) ustalono, że złożony w ARR powyższy dokument był nieautentyczny. Zdaniem Sądu zgodzić się należy z wnioskami organów, że [...] w sposób niewątpliwy wykazały, że dokument jest falsyfikatem. Przede wszystkim świadczy o tym przesłana kopia deklaracji o nr [...], z której to wynika, że dotyczyła ona eksportu do [...], zaś cukier dotyczący wniosku [...] zgodnie z informacją przesłaną przez władze [...] odprawiono z zastosowaniem procedury IM-71 na podstawie innej deklaracji o [...]. Ponadto z badań przeprowadzonych przez [...] ( ekspertyza przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2012r.) wynika dostarczona przez Spółkę do ARR deklaracja nr [...] nosi znamiona zmian pierwotnej treści w całym tekście za wyjątkiem pola nr 14 . Ponadto stwierdzono naniesione na kopie wizerunki odcisków pieczęci i stempla [...] za pomocą montażu. Usunięcia pierwotnych zapisów i montażu wizerunków odcisków pieczęci i stempla dokonano nie na dostarczonej kopii, a na zeskanowanym wizerunku. Dodatkowo stwierdzono, że odciski osobistej pieczęci dokonano, że odciski osobistej pieczęci są zgodne z wzorami pod względem treści ale różnią się pod względem sposobu naniesienia - zostały naniesione przy pomocy chałupniczo polimerowej kopii pieczęci.

Brak jest też informacji na podstawie innej deklaracji o [...] o dokonaniu odpraw celnych z zastosowaniem na jej podstawie procedury dopuszczenia do obrotu ( IM-40) Wynika z powyższego, że towar wyeksportowany do [...] nie został zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu (pole nr 1 i 37 typ deklaracji "IM-40", kod procedury celnej "4000"), tylko do procedury wprowadzenia towaru do wolnego obszaru celnego pole nr 1 i 37 typ deklaracji "IM-71", kod procedury celnej "7100"). Natomiast zastosowanie procedury wprowadzenia towaru do wolnego obszaru celnego nie potwierdza dokonania formalności celnych w zakresie pobrania należności przywozowych i nie daje formalnej oraz merytorycznej podstawy dla rozliczenia wypłaconej refundacji wywozowej.

Powyższe ustalenia dotyczące przedłożenia nieautentycznego dokumentu spowodowały konieczność weryfikacji odnoszącej się podstawy do uzyskania refundacji. Zatem wypłacona skarżącej spółce refundacja, na podstawie przedstawionego przez nią nieautentycznego dokumentu celnego, była refundacją nienależną i zgodnie z art. 49 ust. 1 rozporządzenia nr 612/2009 podlega zwrotowi wraz z odsetkami.

Sąd nie zgadza się z zarzutami, iż przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło jednoznacznie, z uwagi na nieustalenie winnych "rzekomego fałszerstwa", że skarżąca przedstawiła nieprawdziwą deklarację celną. Zdaniem Sądu wymieniona wyżej opinia [...], przy braku przeciwstawnych dowodów, niewątpliwie wskazuje, że skarżąca przedstawiła do wniosku o refundację sfałszowany wywozowy dokument celny, który nie został potwierdzony przez oficjalne władze [...]. Przedmiotowa deklaracja nie mogła zatem stanowić podstawy do wypłaty refundacji wywozowej. Tym samym Sąd stwierdza, że w sprawie nie zostały naruszone przepisy art. 7 i art. 77 k.p.a., ponieważ wszystkie istotne dla sprawy okoliczność i zdarzenia zostały wyjaśnione i wprost wskazują na odpowiedzialność skarżącej, której co najmniej można przypisać winę nieumyślna, tj. niedbalstwo – o czym mowa niżej.

Sąd za słuszne uznaje stanowisko Ministra, w którym stwierdza, że w postępowaniu administracyjnym nie mógł on rozstrzygać o kwestiach prawno-karnych, tj. nie wskazuje osób odpowiedzialnych za falsyfikację dokumentów, nie bada winy czy niewinności podmiotu korzystającego z refundacji, dokonuje tylko weryfikacji dokumentów stanowiących podstawę do wypłaty tego świadczenia. Dlatego też zarzuty skarżącej wskazujące na nieustalenie winnych fałszerstwa [...] deklaracji celnych pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Wystarczającym dla jej rozstrzygnięcie jest ustalenie, że [...] władze stwierdziły, że złożona deklaracja celna jest falsyfikatem. Materiał dowodowy został oceniony obiektywnie i jeszcze raz powtórzyć należy, że brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który poddawałby w wątpliwość ustalenie, że złożona przez skarżącą deklaracja celna nie jest fałszywa. Zatem ocena materiału dowodowego została dokonana wszechstronnie, a nie jednostronnie, jak to zarzuca skarżąca.

Sąd za bezzasadny uznaje także zarzut skarżącej o naruszeniu art. 80 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 ustawy o ARR – jeżeli przepisy ustawy albo przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych przez Prezesa ARR, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81. Jednakże art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą wyłącza także stosowanie m.in. art. 80 k.p.a. Niemniej jednak Sąd nie zgadza się z zarzutem, że w sprawie organy w sposób jednostronny dokonywały oceny materiału dowodowego.

Przechodząc do oceny zarzutów odnoszących się do przepisów prawa materialnego Sąd wskazuje, że złożenie nieprawdziwej [...] deklaracji celnej oznaczało – w myśl art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 – nieprawidłowość, która spowodowała nieuzasadniony wydatek z [...] w postaci nienależnie wypłaconej refundacji wywozowej.

Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 tiret 1 rozporządzenia nr 2988/95 – każda nieprawidłowość będzie pociągała za sobą z reguły cofnięcie bezprawnie uzyskanej korzyści poprzez zobowiązanie do zapłaty lub zwrotu kwot pieniężnych należnych lub bezprawnie uzyskanych. Powyższe – w myśl ust. 4 do art. 4 ww. rozporządzenia – nie jest uznawane za karę. O karach stanowi art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/05 stosowanie do którego – nieprawidłowości dokonane celowo lub będące skutkiem zaniedbania mogą prowadzić następujących kar administracyjnych wśród których wymienia się zapłatę kary pieniężnej (pkt a).

Decydujące znaczenie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji odgrywały jednak postanowienia rozporządzenia nr 612/2009. W Tytule IV "Procedura wypłaty refundacji", rozdziale 2 tego rozporządzenia uregulowano zasady orzekania o karze i zwrocie kwot nienależnie wypłaconych. Zgodnie z art. 48 ust. 1 rozporządzenia nr 612/2009 – w przypadku stwierdzenia, że w celu przyznania refundacji wywozowej eksporter złożył wniosek o refundację wyższą od refundacji stosowanej, refundacja należna w przypadku danego wywozu jest refundacją stosowaną do produktów faktycznie wywiezionych, zmniejszoną o kwotę odpowiadającą:

a) połowie różnicy między refundacją wnioskowaną a refundacją stosowaną do wywozu faktycznie dokonanego;

b) podwójnej różnicy między refundacją wnioskowaną a refundacją stosowaną, w przypadku gdy eksporter umyślnie dostarczył fałszywych informacji.

Z kolei art. 49 ust. 1 rozporządzenia nr 612/2009 stanowi, że bez uszczerbku dla obowiązku uiszczenia kwoty ujemnej na podstawie art. 48 ust. 5, beneficjent zwraca kwoty nienależnie otrzymane, łącznie z karą stosowaną na podstawie art. 48 ust. 1 i odsetkami obliczonymi za okres, który upłynął między płatnością i zwrotem.

Sąd stwierdza, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, organy obydwu instancji słusznie wywiodły, że to eksporter, który złożył wniosek o refundację ponosi odpowiedzialność za skutki nieprawidłowości związane z wnioskowaną refundacją. W zaskarżonej decyzji trafnie został powołany wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z 27 kwietnia 2006 r. w sprawie C-27/05 Elfering Export Zb. Orz. s. I-3681, pkt 27, Lex nr 226499), w którym dokonano – w pkt 27-31 – wykładni art. 51 ust. 1 rozporządzenia nr 800/1999 (obecnie art. 48 ust. 1 rozporządzenia nr 612/2009). Zgodnie z powyższym wyrokiem sformułowanie "eksporter złożył wniosek o refundację wyższą od refundacji stosowanej" należy interpretować w ten sposób, że przyjmuje się, iż eksporter złożył wniosek o refundację wyższą od refundacji stosowanej nie tylko w przypadku, gdy taka nieuzasadniona różnica wynika z podanych przez niego informacji, ale również gdy okaże się, że refundacja mu nie przysługuje, to jest gdy kwota refundacji wynosi zero. Trybunał podkreślił, że podstawowe znaczenie dla oceny zakresu stosowania art. 51 ust. 1 rozporządzenia nr 800/1999 ma cel tego rozporządzenia określony w pkt 63 preambuły (obecnie pkt 57 rozporządzenia nr 612/2009), zgodnie z którym przepisy art. 51 ust. 1 mają na celu zwalczanie nieprawidłowości, w szczególności oszustwa na szkodę budżetu wspólnotowego, a sankcje (kary) mają skłonić eksporterów do przestrzegania reguł wspólnotowych. Przy czym przepisy dotyczące kary mają skłonić eksporterów do przestrzegania reguł wspólnotowych w ogóle, a nie tylko ich części lub tylko szczególnych przepisów. Kary, które powinny zostać nałożone w wyniku niezawinionego zachowania lub umyślnego działania eksportera określone są łącznie w art. 51 ust. 1 rozporządzenia nr 800/1999. Oznacza to, że każde niezachowanie wymogów prawa wspólnotowego dotyczącego refundacji wywozowych określonych w tym rozporządzeniu, jak również w rozporządzeniach sektorowych pociąga za sobą zastosowanie art. 51 rozporządzenia nr 800/1999.

Ponadto interpretując ten przepis należało uwzględnić także pkt 58 preambuły do rozporządzenia nr 612/2009, który stanowi, że w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu refundacji wywozowych sankcje należy stosować bez względu na subiektywny aspekt winy. W niektórych przypadkach właściwe jest jednakże odstąpienie od stosowania sankcji, w szczególności w przypadku oczywistego błędu uznanego przez odpowiedni organ, i ustalenie poważniejszych sankcji w przypadku działania umyślnego. Środki te są konieczne i muszą być współmierne, dostatecznie zniechęcające i jednolicie stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że w sprawie nie ma żadnych wątpliwości co do konieczności obciążenia skarżącej karą. Zastosowanie tej sankcji jest bowiem konsekwencją poczynionych w sprawie ustaleń wskazujących na to, że wnioskowano o nienależną refundację. Podkreślić wypada, że orzekając w tym zakresie (tj. co do kary), organy administracji wzięły pod uwagę to, że wina skarżącej nie była umyślna. Jednakże brak umyślności w działaniu spółki mógł wpłynąć jedynie na wymiar kary, nie mógł jednak spowodować całkowitego odstąpienia od jej wymierzenia. Dlatego też, Prezes ARR orzekając w I instancji, nałożył na skarżącą karę w wysokości 50% między refundacją wnioskowaną a refundacją stosowaną – zgodnie z art. 48 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 612/2009. W innym przypadku kara ta mogłaby wynosić podwójną różnicę między refundacją wnioskowaną a refundacją stosowaną, o czym stanowi art. 48 ust. 1 lit. b tego rozporządzenia.

Sąd podkreśla również, że wbrew twierdzeniom skarżącej nie dokonała ona rzeczywistego eksportu cukru do [...] i nie dopełniła wymaganych przez prawo formalności celnych w kraju przeznaczenia. Trzeba bowiem dostrzec, że skarżąca nie przedstawiła określonego w przepisach wspólnotowych dokumentu potwierdzającego dokonanie przywozowych formalności celnych. Przedstawiony dokument był sfałszowany. Zatem to skarżąca ponosi winę za posłużenie się tym dokumentem w celu uzyskania na swój wniosek refundacji. Wypłacona skarżącej refundacja była nienależna i tym samym wnioskowanie o nienależną refundację pociąga za sobą konsekwencje w postaci nałożenia kary. Dlatego też nakazanie spółce zapłaty kary jest zgodne z celem rozporządzenia nr 612/2009. Tym samym przedłożenie nieautentycznej deklaracji celnej stanowi nieprawidłowość. Jak już wyżej wyjaśniono okoliczność faktu sfałszowania deklaracja celnej została udowodniona przez organy. Władze [...] wprost wskazały, że prawidłowa deklaracja celna nr [...] na podstawie której cukier dotyczący przedmiotowego wniosku został odprawiony znajduje się w ich posiadaniu i zaświadcza, że towar został wprowadzony do wolnego obszaru celnego bez pobrania właściwych dla dopuszczenia do obrotu należności. Dlatego też refundacja wypłacona na skutek takich okoliczności jest refundacją nienależną, gdyż została pobrana z naruszeniem prawa.

Słusznie zatem, co zostało wskazane wyżej, organy zarzuciły skarżącej zaniedbanie. Sąd zwraca uwagę, na motyw pkt 61 preambuły do rozporządzenia nr 612/2009, w którym wskazano, że to eksporter powinien być odpowiedzialny w szczególności za działania stron trzecich, które mogłyby umożliwić nienależne otrzymanie dokumentów koniecznych dla wypłaty refundacji (kontrahenci, z którymi współpracują eksporterzy, np. odbiorcy towaru, spółki nadzoru, firmy przewozowe). Bowiem to eksporter, na własne ryzyko, wybiera partnera handlowego w kraju, do którego zamierza wywieźć towar z refundacją i to od partnera handlowego otrzymuje dokumenty celne, które powinny być autentyczne. Postanowienia pkt 61 preambuły znajdują odzwierciedlenie w art. 49 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia nr 612/2009, w którym zapisano, iż działania jakiejkolwiek strony trzeciej mającej bezpośredni lub pośredni związek z formalnościami koniecznymi do wypłaty refundacji (...), przypisywane są beneficjentowi. Z powyższego wynika więc, iż to eksporter jako osoba wnioskująca o wypłatę refundacji ponosi odpowiedzialność za skutki nieprawidłowości związanych z wnioskowaną refundacją. Deklaracja celna wystawiana jest na importera towaru i to importer w tym przypadku jest stroną trzecią. W postępowaniu ustalono, że wprowadzone zmiany w deklaracji celnej to falsyfikacja. Sąd uznaje także, że brak jest podstaw aby twierdzić, iż tych zmian dokonali pracownicy [...] służb celnych z własnej inicjatywy. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że z ustaleń [...] władz wynika, że odbiorcy tych towarów wkrótce po dokonaniu dostawy przez skarżącą zaprzestali działalności. Dlatego też zasadne są twierdzenia Ministra wskazujące na to, że trudno doszukać się celu dokonania falsyfikacji przez [...] służby celne.

W związku z powyższym Sąd za nietrafne uznał zarzuty skargi dotyczące błędnej wykładni art. 1 rozporządzenia nr 2988/95 oraz niewłaściwego zastosowania art. 49 ust. 4 akapit 2 rozporządzenia nr 612/2009.

Sąd zwraca uwagę, że jedyne przypadki w jakich organ mógłby odstąpić od wymierzenia kary zostały wymienione w ust. 4 art. 48 rozporządzenia nr 612/2009. Zgodnie z tym przepisem kary przewidzianej w ust. 1 lit. a nie stosuje się:

a) w przypadku siły wyższej;

b) w przypadkach wyjątkowych, jeżeli eksporter po stwierdzeniu, że wnioskowana refundacja jest nadmierna, niezwłocznie powiadamia o tym właściwe władze z własnej inicjatywy i w formie pisemnej, chyba że właściwy organ powiadomił eksportera o zamiarze zbadania jego wniosku lub eksporter dowiedział się o tym zamiarze, lub właściwy organ wcześniej ustalił, że wnioskowana refundacja jest nieprawidłowa;

c) w przypadku oczywistego błędu co do wnioskowanej refundacji, rozpoznanego przez właściwy organ;

d) w przypadku gdy refundacja, o którą się występuje, jest zgodna z rozporządzeniem (WE) nr 1043/2005, w szczególności z jego art. 10 i jest obliczona na podstawie średnich ilości używanych w ustalonym okresie;

e) w przypadkach dostosowania wagi, o ile różnica w wadze spowodowana jest zastosowaniem innej metody ważenia.

Sąd stwierdza, że niniejszej sprawie nie wystąpił żaden z wyżej wymienionych przypadków, w tym przede wszystkim nie wystąpiła powoływana przez skarżącą okoliczność siły wyższej. Pojęcie to winno być rozumiane jako niezwykłe okoliczności, będące poza kontrolą handlowca, których konsekwencji, mimo zachowania należytej staranności nie można było uniknąć inaczej niż kosztem znacznej straty. W przedmiotowej sprawie to skarżąca na skutek zawartej umowy z kontrahentem zagranicznym i następstw z tym związanych przedstawiła nieprawdziwą [...] deklarację celną. Zatem to skarżąca jest wyłącznie odpowiedzialna za wybór kontrahenta i tym samym nie występuje tu przypadek siły wyższej. Nie są też dla przedmiotowej sprawy siłą wyższą [...]. Skarżąca nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu, poza gołosłownymi twierdzeniami, że te zjawisko miało jakikolwiek wpływ na przedstawienie przez nią fałszywych dokumentów. Brak w sprawie bezpośredniego związku pomiędzy tymi wydarzeniami, a załączonymi dokumentami. Skarżąca w żaden sposób nie wskazała, że np. poprzez określone działania doszło do zakłócenia działania organów celnych [...], które miały bezpośredni wpływ na dostarczone dokumenty. Słusznie także Minister wywodzi, że pomimo [...] stanowisko strony [...] w zakresie dokonania nieuprawnionych zmian w przedłożonej w ARR deklaracji nie uległo zmianie, co więcej z przedstawianych regularnych wyjaśnień [...] władz celnych można wysnuć wniosek, że organy celne w [...] funkcjonowały bez zakłóceń.

Bezzasadne są zarzuty skarżącej podkreślające, że [...] jest krajem o jednym z najwyższych wskaźników percepcji korupcji. Trzeba bowiem zauważyć, że to sama skarżąca spółka nawiązała kontakty z przedsiębiorcami i to ona, mając również na uwadze powyższe raporty, powinna kierować się ograniczonym zaufaniem w zakresie wzajemnych stosunków. Słusznie Minister w odpowiedzi na skargę wskazał, że przedsiębiorca, który zamierza dokonać eksportu towaru do określonego kraju powinien przed złożeniem wniosku o wydanie pozwolenia na taki wywóz dokładnie upewnić się, czy nie występuje żadne zagrożenie mogące uniemożliwić wykonanie tego eksportu. Szczególna analiza sytuacji powinna być dokonana w przypadku wywozu, w związku z którym przedsiębiorca będzie ubiegał się o refundację wywozową. Decyzję o eksporcie z refundacją do tego kraju towaru podjęła skarżąca na swoją odpowiedzialność i ryzyko. W takim razie obecne tłumaczenie skarżącej wskazujące na korupcję nie mogą odnieść pożądanego rezultatu. To bowiem sama spółka wybrała sobie określonych kontrahentów i w związku z tym wyborem ponosi winę za ich działania.

Sąd stwierdza także, że w przedmiotowej sprawie nie zostało przedawnione prawo dochodzenia nałożonej kary. Zgodnie bowiem z art. 49 ust. 4 lit b rozporządzenia nr 612/2009 – obowiązek zwrotu nienależnej refundacji nie ma zastosowania jeżeli okres, który upłynął między dniem zawiadomienia beneficjenta o ostatecznej decyzji o przyznaniu refundacji a dniem przekazania beneficjentowi przez władze krajowe lub wspólnotowe pierwszej informacji o rodzaju nienależnej płatności, jest dłuższy niż cztery lata. Na wniosek skarżącej płatność refundacji została zrealizowana [...] stycznia 2007r. Natomiast, słusznie organy wskazują, że pierwszym informacją, o której mowa w art. 49 ust. 4 lit. b było pismo ARR z [...] marca 2010 r., którego doręczenie potwierdza pismo strony z dnia z [...] kwietnia 2010r. Z pisma tego jasno wynika, że organ I instancji przedstawił skarżącej wątpliwości co do wiarygodności dokumentów przedłożonych przez skarżącą, które wymagają przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Organ wprost wskazuje, że zgromadzony materiał dowodowy poddaje w wątpliwość wiarygodność załączonych przez skarżącą dokumentów. W piśmie tym wezwano także skarżącą najpierw do złożenia wyjaśnień, a następnie do przedłożenia dowodów potwierdzających uprawnienie do refundacji. Jak również jasno przedstawiono, że wezwanie to stanowi zawiadomienie przerywające czteroletni okres przedawnienia. Pomiędzy tymi pismami, a przekazaną refundacją nie upłynął zatem okres 4 lat.

Kolejne pismo z dnia [...] czerwca 2011r. i dalsza korespondencja pomiędzy stronami jest ściśle związana z nieprawidłowościami dotyczącymi w.w. deklaracji i świadczy o prowadzonym postępowaniu administracyjnym w sprawie uprawnień Spółki do refundacji.

Ponadto w myśl art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 – okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1. W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. Upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1.

Mają powyższe na względzie Sąd stwierdza, że organy słusznie również uznały, iż nie upłynął okres odpowiadający podwójnemu terminowi przedawnienia, tj. 8 lat.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że w sprawie brak jest naruszeń przepisów prawa, które miałby istotny wpływa na wynik rozstrzygnięcia, a wobec tego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.