Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 418/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 50, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2009r. na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Miasta z dnia 20 grudnia 2007r. nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały dotyczącej utworzenia Parku [...] postanawia skargę odrzucić


UZASADNIENIE

postanowienia WSA w Krakowie z dnia 5 lutego 2009r.

W dniu 20 grudnia 2007r. Rada Miasta, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 7 ust. 1 pkt 1 i 9 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 16 i art. 17 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003r. nr 162, poz. 1568 z późn. zm.), podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie zmiany uchwały dotyczącej utworzenia Parku [...]. W § 1 tej uchwały zmieniono brzmienie § 2, § 4 i § 5 uchwały Rady Miasta z dnia [...] 2007r. Nr [...] w sprawie utworzenia parku [...] (Dz. Urz. Woj. nr 245, poz. 1635 z późn. zm.).

W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że pierwsze granice Parku [...] pokrywały się ściśle z granicami obszarów, dla których uchwalono uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Granice te zostały wyznaczone często niefortunnie. W obszarze parku znalazły się tereny, które zawsze były budowlane i nikt nie ma zamiaru ich w przyszłości zmieniać. Znalazły się tam nawet takie obiekty jak oczyszczalnia ścieków, szkoły, hotele i różna zabudowa nie posiadająca żadnych walorów klasyfikujących ją do ochrony na mocy ustawy o ochronie zabytków. Park [...] chronić ma tereny zielone i posiadające naturalne i ukształtowane później przez człowieka walory krajobrazowe. W takiej wersji uniemożliwiono realizację zamierzeń inwestycyjnych na wiele lat w terenach, na których działalność inwestycyjna jest możliwa, a nawet wskazana. Spotkało się to z ostrą krytyką społeczną i właściciele działek włączonych do parku złożyli wnioski o wyłączenie z parku. Wprowadzona zmiana granic parku kulturowego uchwałą Nr [...] nie była przeprowadzona konsekwentnie i trudno ustalić jakieś obiektywne zasady jakimi się kierowano wyznaczając nowe granice. Nie można zupełnie wykluczyć pewnej uznaniowości włączenia lub wyłączenia terenu z parku, ale pewne podstawowe kryteria powinny być przyjęte. Uznano teraz, że decydującymi kryteriami o wyłączeniu z parku będą:

1. Działki, które w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego obowiązującym do 2003 roku leżały w terenach przeznaczonych pod zabudowę wyłączone będą zgodnie z zakresem dawnego planu.

2. Przebieg granicy parku nie będzie przecinać działek niewielkich i budynków. Granica będzie przebiegać po granicy geodezyjnej (na korzyść właściciela), a w przypadku działek dużych, gdzie zbytnie wyłączenie jest nieuzasadnione kształtowaniem ładu przestrzennego - w sposób umożliwiający racjonalne zagospodarowanie części działki.

3. Linia graniczna obszaru wyłączonego z parku będzie kształtowana w sposób możliwie prosty jako kontynuacja istniejącej linii działek zabudowanych lub przeznaczonych pod zabudowę. Wszelkie nieuzasadnione urbanistycznie wcięcia będą prostowane.

4. Wyłącza się działki przeznaczone pod zabudowę w uchwalonych miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.

5. Wyłączeniu podlegają tereny przeznaczone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę wszędzie tam, gdzie nie istnieje zagrożenie realizacją zabudowy niezgodną z zapisami studium na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

6. Działki dla których wydano decyzje o warunkach zabudowy.

7. Działki dla których decyzja mogła być wydana gdyż projekt decyzji został uzgodniony przez organy opiniujące, a decyzja nie została wydana przed uprawomocnieniem się uchwały o utworzeniu parku [...].

8. Przypadki zakwalifikowane przez Komisję Urbanistyki i Architektury Rady Miasta i Burmistrza Miasta jako celowe z przyczyn społecznych i strategii rozwoju miasta.

Należy pamiętać, że wyłączenie z parku kulturowego nie jest tożsame z przeznaczeniem terenu pod zabudowę. Możliwość zabudowy działki określa ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Ustalona obecnie granica parku [...] jest zgodna z uzasadnieniem dla powołania parku [...]. Nie jest to też granica ostateczna. W miarę uchwalania kolejnych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego będzie korygowana tak aby nie zachodziła sprzeczność planu z granicą parku.

Pismem z dnia 4 stycznia 2008r. M. K. wezwała Radę Miasta do uchylenia powyższej uchwały w § 2 pkt 1 dotyczącym działki nr 183/7 obręb [...] położonej w Z. przy ul. [...]. Zdaniem M. K. uchwała ta narusza jej prawa, gdyż nie wyłącza jej działki z granic Parku [...]. Działka ta leży na granicy Parku [...], a obecna granica parku w tej części nie jest uzasadniona żadnymi racjonalnymi przesłankami.

Uchwałą z dnia [...] 2008r. Nr [...] w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego, Rada Miasta uznała wezwanie M. K. za nieuzasadnione.

W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że zarzuty podniesione przez M. K. w wezwaniu nie zasługują na uwzględnienie.

Podjęcie uchwały o utworzeniu Parku [...] nastąpiło zgodnie z ustawą z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz. 1568 z późn. zm.). Rada Miasta na mocy art. 16 i art. 17 cyt. ustawy może utworzyć park [...] oraz określić m.in. zakazy i ograniczenia dotyczące prowadzenia robót budowlanych oraz działalności przemysłowej, rolniczej, hodowlanej, handlowej lub usługowej.

Stosownie do art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - prawo własności nie ma charakteru absolutnego, lecz może być ograniczane w drodze ustawy. Taką właśnie ustawą jest ta o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, stanowiąca podstawę prawną kwestionowanej uchwały. Uchwała o parku [...] ma charakter aktu prawa miejscowego, co oznacza, że tworzy prawo powszechnie obowiązujące na terenie Miasta. Dokonując wyłączeń z obszaru parku rada kierowała się wyraźnymi kryteriami, tzn. wyłączała tereny przeznaczone w poprzednim planie do zabudowy mieszkaniowej.

Dla terenu, na którym położona jest działka M. K. uchwałą Nr [...] z dnia [...] 2007r. został uchwalony "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...]". Dla terenu położonego w parku [...] istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, a więc przeznaczenie terenu zostało określone ostatecznie w planie (sporządzonym zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków rozwoju miasta). A ponadto działka wzywającej nigdy nie była przeznaczona do zabudowy.

Pismem z dnia 26 lutego 2008r. M. K. wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] 2008r. Jednak w kolejnym piśmie z dnia 3 marca 2008r. skarżąca wyjaśniła, iż jest to skarga na dwie uchwały Rady Miasta: Nr [...] z dnia 20 grudnia 2007r. i Nr [...] z dnia [...] 2008r. Ponadto skarżąca wniosła o uchylenie obu tych uchwał.

W uzasadnieniu skargi M. K. stwierdziła, że uchwała, która narusza jej interes prawny jest sprzeczna z treścią pozostałych uchwał podjętych w czasie sesji Rady Miasta w dniu 20 grudnia 2007r., tj. z uchwałą [...] mocą której uznano studium uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego miasta za nieaktualne w całości i na mocy uchwały Nr [...] przystąpiono do zmiany tego studium, a granicami objętymi obszarem zmian są granice administracyjne całego miasta. W uzasadnieniu powołanej wyżej uchwały podano także, że okres prawie 10 lat, jaki upłynął od daty uchwalenia studium powoduje konieczność jego weryfikacji. Za weryfikację tą przemawia również okoliczność, że zapisy obecnego studium wykonano na nieposiadających wiarygodności kartometrycznej podkładach mapowych. Istotny jest także ten fragment uzasadnienia, w którym kwestionuje się objęcie zakazem zabudowy tereny pojedynczych działek sąsiadujących z terenami położonymi zgodnie z obowiązującym stadium w sferach wskazanych dla rozwoju funkcji osiedlowych.

Te poglądy, wyrażone przez Radę Miasta w uzasadnieniu uchwał podjętych na sesji w dniu 20 grudnia 2007r. są całkowicie odmienne od uzasadnienia uchwały Nr [...] z dnia [...] 2008r. Mianowicie Rada Miasta w uzasadnieniu w/w uchwały powołała się na ostateczne określenie przeznaczenia terenu w planie sporządzonym zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków rozwoju miasta. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Rada powołuje się na uchylone uprzednio stadium.

Naruszenie swojego interesu prawnego skarżąca upatruje również w niewłaściwej interpretacji przez Radę Miasta art. 17 ustawy o ochronie zabytków. Art. 17 pkt 1 tejże ustawy nie wprowadza obligatoryjnego zakazu prowadzenia robót budowlanych. Należałoby się zatem zastanowić czy słuszny jest zakaz wznoszenia na terenie Parku wszelkich budowli, czy też zakaz ten ograniczyć do zakazu wznoszenia budowli sprzecznych z budowlami określonymi uchwałą Rady (w niniejszej sprawie chodzi o wzniesienie niewielkiego budynku jednorodzinnego). Problem ten jest o tyle istotny, że dokonując wyłączeń z obszaru Parku Rada Miasta kierowała się wyraźnymi kryteriami tzn. wyłączyła tereny przeznaczone w poprzednim planie do zabudowy mieszkaniowej. Rada nie wzięła pod uwagę okoliczności, że skarżąca nie miała szans znaleźć się wśród tych uprzywilejowanych właścicieli działek, bowiem jej wniosek o włączenie działki w tereny budowlane złożony jeszcze w 1989r. nie został w ogóle rozpoznany. Także kolejny wniosek z 2001r. nie doczekał się należytego rozstrzygnięcia. Wobec tej bezczynności Urzędu trudno jest obecnie powoływać się na okoliczność, że działka nr 183/7 obręb [...] nigdy nie wchodziła w tereny budowlane.

Skarżąca podniosła również, że działka 183/7 została wydzielona z nieruchomości spadkowej, zabudowanej budynkiem pensjonatowym. Z uwagi na przejęcie pensjonatu przez FWP, wyłączono część nieruchomości o pow. 5.000 m- do osobnej Księgi Wieczystej. Obecnie owe 5.000 m- zostało podzielone między spadkobierców i jedynie okoliczności całkowicie niezależne od skarżącej sprawiły, że działka nr 183/7 nie posiada waloru działki budowlanej. Skarżąca dodała przy tym, że działka 183/3, bezpośrednio przylegająca do działki 183/7 (również wydzielona z owej 5.000 - metrowej działki) uzyskała już status działki budowlanej - została zabudowana budynkiem jednorodzinnym.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Jako powód odrzucenia skargi Rada Miasta podała, że zaskarżona uchwała Nr [...] z dnia 20 grudnia 2007r. nie narusza w sposób bezpośredni interesu prawnego skarżącej, ponieważ to nie ta uchwała zaliczyła jej nieruchomość do obszaru parku [...].

Odnosząc się do zarzutów skargi Rada Miasta podniosła, że skarżąca wzywała do uchylenia uchwały Nr [...] z uwagi na to, że uchwała ta nie wyłączyła jej działki z Parku [...]. Rada zauważyła, że jakiekolwiek rozważania o parku [...] na tym terenie są nieaktualne od czasu uchwalenia uchwałą nr [...] z dnia [...] 2007r. "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]". Dla terenu położonego w parku [...] istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, a więc przeznaczenie terenu zostało określone ostatecznie w planie i również zgodnie z zapisami uchwały o parku [...], możliwości przeznaczenia terenów określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dalsze wywody o niewłaściwej interpretacji art. 17 ustawy o ochronie zabytków nie wnoszą niczego do sprawy ostatecznie zakończonej wcześniej uchwaleniem planu miejscowego.

Zdaniem Rady Miasta nieprawdziwe jest twierdzenie, że powołuje się ona na uchylone uprzednio studium jako podstawę sporządzenia planu miejscowego. Po pierwsze, plan został uchwalony przed uchwałą oceniającą aktualność studium. Po drugie, stwierdzenie nieaktualności studium nie oznacza utraty jego ważności, tylko stanowi podstawę do sporządzenia nowego studium. Do czasu uchwalenia nowego studium dotychczasowe studium zachowuje ważność. Wszystkie plany miejscowe sporządzane są w oparciu o dotychczasowe studium. Słowo "nieaktualny" nie oznacza "nieważny" bądź "uchylony".

Rada Miasta podniosła również, że skarżąca powołuje się na wniosek złożony w 1989 roku o włączenie do terenów budowlanych działki nr 183/7 obręb [...]. Data ta wskazuje na wniosek do planu obowiązującego w latach 1986 - 1994. Trudno dziś orzekać, czy wniosek został rozpoznany, ale żadnej takiej zmiany w planie nie uczyniono. Fakt złożenia wniosku do planu nie obliguje jeszcze nikogo do jego uwzględnienia. Następny wniosek złożony przez P. K. w dniu 28 marca 2001r. został zarejestrowany znakiem [...]. W odpowiedzi udzielonej w dniu 18 kwietnia 2001r. wnioskodawca został poinformowany, że zmiana przeznaczenia działki wymaga przeprowadzenia postępowania administracyjnego identycznego, jak w przypadku sporządzania nowego planu miejscowego. Obowiązywał wówczas plan z lat 1994-2003. Żadnych takich zmian w tym planie nie wprowadzono i utracił on ważność 31 grudnia 2003r. z mocy ustawy. Nie można nazywać bezczynnością nierozpatrzenia wniosku zgodnie z wolą wnioskodawcy. Faktem jest natomiast, że we wspomnianych planach działka wnioskodawczyni nigdy nie była terenem budowlanym. Również w nowym planie uchwalonym 25 października 2007r. działka pozostała w terenach rolnych. Rada Miasta nadmieniła, że działka nr 183/7 powstała z podziału działki nr 183/2. Zarówno w roku 1989, jak i 2001 działka o takim numerze jeszcze nie istniała.

Organ wyjaśnił również, że działka 185/10 przy ulicy B. została zabudowana zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - przypadek braku planu miejscowego. Działka ta nie była objęta uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia planu, ani o utworzeniu parku kulturowego. Jako spełniająca warunki ustawy otrzymała warunki zabudowy. Natomiast na wymienionej działce nr ewid. 183/3 znajduje się również dom jednorodzinny wybudowany w trudnej do ustalenia przeszłości. Budynek ten również leży poza terenem, dla którego uchwalono plan miejscowy.

Na rozprawie w dniu 5 lutego 2009r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że nieruchomość skarżącej została włączona w obszar parku [...]. Natomiast skarżąca podnosi zarzut, że jej nieruchomość nie wyłączono z obszaru parku [...]. Pełnomocnik organu zwrócił również uwagę, że w dniu [...] 2007r. Rada Miasta podjęła uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] i to właśnie ta uchwała mogłaby ewentualnie naruszać interes prawny skarżącej przez ograniczenie jej prawa do dysponowania nieruchomością. Zaskarżona uchwała nie wywołała żadnej zmiany wobec nieruchomości skarżącej w porównaniu do stanu wywołanego uchwałą o utworzeniu parku [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi na uchwałę Rady Miasta z dnia 20 grudnia 2007r. Nr [...] w sprawie zmiany uchwały dotyczącej utworzenia Parku [...] przez skarżącą M. K. Uruchomienie bowiem powierzonej sądowi administracyjnemu kontroli legalności zaskarżonej uchwały poprzedzać musi konstatacja, że skarga w niniejszej sprawie pochodzi od uprawnionego podmiotu.

Zgodnie z brzmieniem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z § 2 zaś tego przepisu wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

W niniejszej sprawie zastosowanie będzie miał cytowany powyżej § 2, albowiem w przypadku zaskarżenia uchwały rady gminy obowiązujące przepisy odmiennie regulują legitymację skargową, wprowadzając dopuszczalny na podstawie § 2 wyjątek od wyrażonej w art. 50 § 1 zasady ogólnej. Wyjątek ten został przewidziany w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Z ustępu 1 tego przepisu wyraźnie wynika, że legitymację do zaskarżenia uchwały rady gminy ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, a wniesienie skargi zostało poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia. Ustawodawca wyraźnie zatem ustanawia wyjątek od ogólnej zasady dotyczącej legitymacji skargowej przewidzianej w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ustawa o samorządzie gminnym wprowadza zatem trzy warunki, które muszą zostać spełnione, aby można było wnieść skargę na uchwałę rady gminy do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym: 1) zaskarżona uchwała musi być uchwałą podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, 2) wniesienie skargi musi zostać poprzedzone bezskutecznym wezwaniem rady gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) skarżący musi wykazać, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie.

Zaskarżoną uchwałę w sprawie zmiany uchwały dotyczącej utworzenia Parku [...] niewątpliwie należy zaliczyć do uchwał w sprawie z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Skarżąca dopełniła również wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (pismo z dnia 4 stycznia 2008r.). Konieczne stało się zatem zbadanie legitymacji skarżącej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały.

Stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, a nie jedynie hipotetycznym, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia spoczywa na skarżącym. Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę.

Skarżąca upatruje naruszenia jej interesu prawnego w tym, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z pozostałymi aktami prawa miejscowego, a przede wszystkim z uchwałami Nr [...] i Nr [...] dotyczącymi studium uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego miasta. Zdaniem skarżącej zaskarżona uchwała narusza również jej interes prawny przez zastosowanie przez Radę Miasta niewłaściwej interpretacji art. 17 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zdaniem skarżącej art. 17 pkt 1 tej ustawy nie wprowadza obligatoryjnego zakazu prowadzenia robót budowlanych. Należałoby się zatem zastanowić czy słuszny jest zakaz wznoszenia na terenie Parku [...] wszelkich budowli, czy też zakaz ten ograniczyć do zakazu wznoszenia budowli sprzecznych z budowlami określonymi uchwałą Rady Miasta.

Sąd nie podziela poglądu skarżącej, że zaskarżona przez nią uchwała naruszyła jej interes prawny lub uprawnienie. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skarżąca stwierdziła, że zaskarżona uchwała narusza jej prawa, gdyż nie wyłącza jej działki z granic parku [...]. Potwierdza zatem, że w istocie upatruje naruszenia swego interesu prawnego w treści regulacji, mocą której nieruchomość stanowiąca jej własność objęta została obszarem parku [...]. Chodzi zatem w istocie o uchwałę o utworzeniu Parku [...] (uchwała z [...] 2007., nr [...] w sprawie utworzenia parku [...]), a nie o zaskarżoną uchwałę o jej zmianie. Zaskarżona uchwała niczego bowiem nie zmieniła w sytuacji prawnej skarżącej, w żadnym zakresie nie wpłynęła na zmianę stanu prawnego jej nieruchomości w porównaniu z tym, jaki został ukształtowany wcześniejszą uchwałą z [...] 2007r. o utworzeniu Parku [...]. Argumentacja skarżącej zmierza zresztą wyraźnie do kwestionowania ograniczeń dotyczących nieruchomości objętych granicami Parku, które przecież wynikają z uchwały z [...] 2007r. o utworzeniu Parku, a nie z zaskarżonej uchwały zmieniającej z 20 grudnia 2007r. Zaskarżona uchwała wprowadza zmiany do uchwały Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] 2007r. w sprawie utworzenia parku [...], które nie dotyczą nieruchomości należącej do skarżącej. Nie można zatem uznać, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącej.

Skoro argumentacja skarżącej zmierza w istocie do wykazania naruszenia jej interesu prawnego nie przez zaskarżoną uchwałę, ale przez uchwałę Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] 2007r. w sprawie utworzenia parku [...], warto na marginesie zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 października 2008r., sygn. akt I OSK 645/08 oddalił skargę na w/w uchwałę Nr [...], co oznacza, że kolejne skargi na tę uchwałę, zgodnie z treścią art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, są niedopuszczalne.

Biorąc zatem pod uwagę niewskazanie przez skarżącą, że poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło naruszenie jej interesu prawnego - nie może ona skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, z powodu braku wymaganej ustawą legitymacji skargowej.

Należy zatem przyjąć, że złożona w niniejszej sprawie skarga pochodziła od osoby nie mającej legitymacji skargowej. Z tego względu, mając na uwadze treść art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 z późn. zm.) stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne, Sąd postanowił o odrzuceniu skargi z powodu jej wniesienia przez podmiot do tego nieuprawniony.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.