Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1540/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Rozgraniczenie nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 145 par. 1  pkt 5, art. 16 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Maria Zawadzka Protokolant Asystent sędziego Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości skargę oddala.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 22 września 2015 r. po rozpatrzeniu odwołania B. B. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2015 r. orzekającej o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Wójta Gminy z [...] 2012 r. znak: [...] orzekającej:

1/ o rozgraniczeniu nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr [...], obj. Kw Nr [...], stanowiącej własność B. B., położonej w S od nieruchomości oznaczonych jako: dz. ew. nr [...], obj. Kw Nr [...], stanowiącej własność S. i M. B., dz. ew. nr [...], powstałej z parceli gruntowej [...], obj. Kw Nr [...], stanowiącej własność S. i M. B., dz. ew. nr [...] objętej poz. 8 rejestru ewidencji gruntów obrębu S, będącej we władaniu Urzędu Gminy,

2/ o rozgraniczeniu nieruchomości oznaczonej, jako działka ew. nr [...] obj. Kw nr [...], stanowiącej własność B. B., położonej w S od nieruchomości oznaczonych, jako: dz. ew. nr [...] powstała z parceli gruntowej [...], obj. Kw Nr [...], stanowiącej własność S. i M. B., dz. ew. nr [...], obj. Kw Nr [...], stanowiącej własność A. S., dz. ew. nr [...], obj. Kw Nr [...] stanowiącej własność M. R., dz. ew. nr [...], objętej poz. 8 rejestru ewidencji gruntów obrębu S, będącej we władaniu Urzędu Gminy - Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Ustalono następujący stan faktyczny i prawny w sprawie.

Powyższe rozgraniczenie nieruchomości objęte ostateczną decyzją Wójta Gminy z [...] 2012 r. znak: [...] nastąpiło na podstawie art. 33 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zatem więc zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody co do przebiegu granic przed geodetą.

B. B. 20 września 2013 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy z dnia [...] 2012 r., znak: [...]. Wniosek oparła na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa i wyjaśniła, że ujawniły się nowe okoliczności oraz dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia.

Wójt Gminy postanowieniem z dnia [...] 2014 r., znak: [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy z dnia [...] 2012 r., o rozgraniczeniu nieruchomości. Organ I instancji stwierdził, że po dokonaniu analizy przedłożonych dokumentów stwierdzono, iż nie stanowią one nowych dowodów, ani nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istotne dla przedmiotowej sprawy.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało uchylone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2014 r., znak: [...]. W ocenie Kolegium organ I instancji w sposób nieuprawniony ustosunkował się merytorycznie do zarzutów wniosku, nie wszczynając i nie przeprowadzając uprzednio koniecznego postępowania.

W związku z powyższym Wójt Gminy postanowieniem z dnia [...] 2015 r. znak: [...] wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Wójta Gminy z dnia [...] 2012 r. Następnie decyzją z dnia [...] 2015 r., orzekł o odmowie jej uchylenia. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że dokumenty z 12 września 2013 r. sporządzone na zlecenie wnioskodawczyni przez geodetę B. N., a to wykaz zmian gruntowych wraz z opinią do celów sądowych i przedłożone do wniosku o wznowienie postępowania nie stanowią nowych dowodów, a także nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istotne dla przedmiotowej sprawy.

Wskazano, że przedłożona przez wnioskodawczynię dokumentacja została sporządzona bez dokonania wizji w terenie, bez zbadania stanu faktycznego na gruncie, bez stosownych pomiarów i obliczeń. Została wykonana poprzez porównanie obowiązującej mapy ewidencyjnej w skali 1: 2000 z mapą katastralną w skali 1:2880. Nie zawiera ona danych liczbowych, pozwalających na jednoznaczne określenie położenia punktów granicznych. Sporządzona została jak wynika z opisu do celów sądowych. Dokumentacja ta powraca do oznaczeń parcelowych, które nie obowiązują od 1992 r. i nie figurują w księdze wieczystej. Nie posiada klauzuli, że służy do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wykonał ją geodeta nieupoważniony przez Wójta Gminy do przeprowadzenia tego rozgraniczenia.

Organ wyjaśnił ponadto, iż po przeanalizowaniu treści księgi wieczystej nr [...] powołanej na przedłożonej mapie do celów prawnych do rozgraniczeniowego postępowania sądowego stwierdzono, że w dziale pierwszym tej księgi na dzień wydania decyzji orzekającej o rozgraniczeniu nie figurowały działki - będące przedmiotem rozgraniczenia działka [...] i [...] (ani jej odpowiedniki w parcelowym oznaczeniu), zaś w dziale drugim nie figurowała wnioskodawczyni wznowienia postępowania, lecz M. M. Zaznaczyć należy również, że w dziale pierwszym księgi wieczystej [...] figurują m.in. działki ewidencyjne nr [...] i [...], będące przedmiotem rozgraniczenia stanowiące własność B. B., które są zgodne z oznaczeniami działek ujawnionych w obowiązującej ewidencji gruntów. W powołanej wyżej księdze wieczystej nie dokonano przywrócenia oznaczeń parcelowych. Podkreślić należy, że przedmiotowe postępowanie rozgraniczeniowe zostało przeprowadzone zgodnie ze stanem ujawnionym w księdze wieczystej [...] i w oparciu o dane z ewidencji gruntów obrębu S obowiązującej od 20 lipca 1992r. (Obwieszczenie Wojewody z 20 lipca 1992r. w sprawie założenia ewidencji gruntów Dz.Urz. Województwa nr 19/92, poz. 199).

B. B. od powyższej decyzji odwołała się zarzucając jej naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 kpa polegające na niewłaściwym uznaniu, że nowe okoliczności i nowe dowody przedstawione przez odwołującą się nie stanowią podstawy do zmiany decyzji, oraz naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 i 77 kpa poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego sprawy.

W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 12 września 2013 r. uzyskała sporządzony na jej zlecenie przez uprawnionego geodetę B. N. wykaz zmian gruntowych wraz z opinią do celów sądowych, z których wynika, że w skład obecnej działki nr [...] weszła część działki nr [...] i nr [...] stanowiących własność wnioskodawczyni, z których powstały obecne działki ewidencyjne nr [...], [...] — własności wnioskodawczyni.

Powyższy wykaz został opracowany na podstawie porównania obowiązującej mapy ewidencyjnej w skali 1: 2000 z mapą katastralną w skali 1:2880. Ponadto z opinii geodezyjnej wynika wadliwość mapy ewidencji gruntów, która została sporządzona na podstawie zdjęć lotniczych, czyli z naruszeniem regulacji prawnych obowiązujących w geodezji, tj. granice wynikające z mapy ewidencji gruntów nie były ustalone na gruncie, nie były mierzone w terenie, nie są więc granicami prawnymi, jako nie spełniające wymogów obowiązującego prawa.

Zdaniem odwołującej się na podstawie przedstawionej przez nią dokumentacji Wójt zobowiązany był przeprowadzić wyczerpujące postępowanie dowodowe i zlecić uprawnionemu geodecie ustalenie granicy prawnej nieruchomości, mając na uwadze dokumentację przedłożoną przez skarżącą.

Wniosła o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej geodety B. N. z dnia 9 lipca 2015r. na okoliczność przebiegu granicy rozgraniczanych nieruchomości i zasadności uchylenia decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2012 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję i stwierdziło, że zgodnie z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażoną w art. 16 § 1 kpa, decyzje ostateczne mogą być uchylone lub zmienione tylko w drodze trybów szczególnych w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego.

W rozpatrywanej sprawie podstawa wznowienia została oparta przez B. B. na przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, a dla tego organu są one nowymi dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Uchylenie, zatem decyzji ostatecznej może nastąpić tylko wtedy, gdy okoliczności stanowiące podstawę wznowienia okażą się na tyle istotne, że wywrą bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej. Dowód musi istnieć w dacie wydania decyzji, aby mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania.

Istotne jest również to, że ani zmiana oceny, ani odmienna ocena przez stronę faktów, które istniały w dniu wydania decyzji i były znane organowi wydającemu decyzję, nie uzasadniają wznowienia postępowania. Błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. Stanowi ją natomiast wadliwe ustalenie stanu faktycznego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ I instancji słusznie uznał, że ani przedłożony przez wnioskodawczynię wykaz zmian gruntowych, ani też dołączona opinia nie mogą być uznane za nowe fakty i dowody przewidziane w art. 145 § 1 pkt 5 kpa bowiem z akt sprawy wynika, że uprawniony geodeta A. M. w trakcie rozgraniczenia wykorzystał dokumenty geodezyjne - zarówno mapę ewidencyjną jak i mapę katastralną - potwierdzone przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Sporne granice zostały ustalone na podstawie mapy ewidencyjnej. Geodeta wyjaśnił, iż konfiguracja granicy działek [...] i [...] jest tożsama z mapą katastralną, za wyjątkiem granicy z działką nr [...], a różnice w przebiegu tej granicy powodują wystąpienie różnicy (2 ary) w powierzchni działek stanowiących własność B. B. Sporządzony następnie operat z rozgraniczenia został przyjęty do tego Ośrodka i został zarejestrowany pod numerem KERG [...] w dniu 21 lutego 2012 r.

B. B. w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we wniosku opartym na załączonym wykazie zmian gruntowych oraz zawartej do niego opinii (sporządzone na zlecenie odwołującej się) nie wskazuje żadnych innych dowodów lub okoliczności faktycznych, niż te które były znane organowi w trakcie wydawania zaskarżonej decyzji.

Wnioskodawczyni wskazuje natomiast na wadliwość mapy ewidencyjnej i kwestionuje jej przydatność do ustalenia przebiegu granic. Upoważniony przez nią geodeta - w opinii z dnia 12 marca 2013r. - potwierdza, że opinia jego została sporządzona na podstawie porównania mapy ewidencyjnej i mapy katastralnej, a zatem na podstawie dokumentów, którymi jak to wyżej wykazano dysponował organ w trakcie rozstrzygania sprawy.

Kolegium stwierdziło, że sporządzonego na zlecenie B. B. w dniu 12 września 2013r. przez geodetę B. N. wykaz zmian gruntowych wraz z opinią do celów sądowych, nie może być podstawą wznowienia postępowania, gdyż nie istniał w momencie wydania decyzji. Wskazało, że z art. 145 § 1 pkt 5 kpa wynika, że samoistną podstawę wznowienia stanowi ujawnienie nowych okoliczności faktycznych; nie może to dotyczyć sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną. Błędna ocena okoliczności faktycznej (lub błędne zastosowanie przepisów prawa ) nie jest bowiem tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności.

Ewentualny fakt nierzetelnej analizy akt sprawy, lub też jakakolwiek negatywna ocena działalności organu orzekającego, czy też innych organów, a mająca związek z daną sprawą - ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej nie oznaczają, że okoliczność nawet wadliwie ustalona, ale jednak wynikająca z posiadanego przez organ materiału dowodowego nie może być traktowana, jako nieznana, pozwalająca na wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów Kolegium wyjaśniło, że zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 kpa poprzez niezebranie przez organ I instancji w sposób wyczerpujący materiału dowodowego sprawy jest całkowicie nieuzasadniony, bowiem regułą w postępowaniu administracyjnym jest prowadzenie postępowania dowodowego przed wydaniem decyzji, a nie wydanie decyzji i dopiero w postępowaniu wznowieniowym prowadzenie postępowania dowodowego.

W toku postępowania wznowieniowego organ nie dokonuje ponownej oceny zebranego uprzednio w sprawie materiału dowodowego. Granice postępowania wznowieniowego zakreśla natomiast strona wskazując, jakie w jej ocenie zaistniały przyczyny uzasadniające wznowienie postępowania. Organ zobowiązany jest więc do zbadania wyłącznie czy te przyczyny zaistniały, a jeżeli taki, wpływ miały na wynik sprawy już raz rozstrzygniętej decyzją ostateczną.

Reasumując zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji w niniejszej sprawie przeprowadził postępowanie wyjaśniające na okoliczność wskazaną przez B. B., dokonał oceny przedłożonych przez nią dokumentów i stwierdził, że ani wykaz zmian gruntowych, ani też dołączona opinia nie mogą być w jego ocenie uznane za nowe fakty i dowody określone w art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

B. B. na tą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie. Decyzji tej zarzuciła naruszenie przepisu postępowania art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a. polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu w przedmiotowej sprawie wskutek uznania, że nowe okoliczności i nowe dowody przedstawione przez skarżącą nie stanowią podstawy do zmiany ostatecznej decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2012r. o rozgraniczeniu nieruchomości stanowiącej własność wnioskodawczyni, oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] i [...], położone w S od działek sąsiednich o nr [...], [...], [...] i [...] oraz naruszenie przepisów postępowania a to art. 7 i 77 k.p.a. wskutek nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego sprawy.

Skarżąca wskazała, że w dniu 12 września 2013 r. uzyskała sporządzony na jej zlecenie przez uprawnionego geodetę wykaz zmian gruntowych wraz z opinią do celów sądowych, z których wynika, że w toku postępowania rozgraniczeniowego zakończonego wskazaną wyżej decyzją nie uwzględniono istotnych w sprawie okoliczności oraz dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi wydającemu decyzję. Jak wynika z powołanego wyżej wykazu zmian w skład obecnej działki nr [...] weszła część działki nr [...] i nr [...] stanowiących własność skarżącej, z których powstały obecne działki ewidencyjne nr [...], [...] - własności skarżącej. Powyższy wykaz został opracowany na podstawie porównania obowiązującej mapy ewidencyjnej w skali 1:2000 z mapą katastralną w skali 1:2880. Ponadto z opinii geodezyjnej przedłożonej przez skarżącą wynika wadliwość mapy ewidencji gruntów, która została sporządzona na podstawie zdjęć lotniczych, czyli z naruszeniem regulacji prawnych obowiązujących w geodezji, tj. granice wynikające z mapy ewidencji gruntów nie były ustalone nie były mierzone w terenie, nie są więc granicami prawnymi, jako nie spełniające obowiązującego prawa.

Są to nowe okoliczności a to wadliwość opracowania mapy ewidencji gruntów, która była podstawą wydania decyzji rozgraniczeniowej. Okoliczność ta ma istotne i najważniejsze znaczenie dla wydania decyzji rozgraniczeniowej. Oznacza bowiem, że granica wynikająca z mapy ewidencyjnej, na której oparł się Wójt wydając decyzję rozgraniczeniową, nie jest granicą prawną rozgraniczanych nieruchomości. Potwierdza to wykaz zmian gruntowych geodety B. N.

Skarżąca zarzuciła, że zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W przedmiotowej sprawie organ I instancji nie przeprowadził prawie żadnego postępowania dowodowego w przedmiocie weryfikacji przedstawionej przez skarżącą dokumentacji geodezyjnej. Zdaniem skarżącej granice wynikające z mapy ewidencji gruntów, na której Wójt oparł decyzję rozgraniczeniową nie były ustalone na gruncie, nie były mierzone w terenie, nie są więc granicami prawnymi, jako nie spełniające wymogów obowiązującego prawa. Tym samym obowiązująca mapa ewidencji gruntów nie mogła stanowić podstawy ustalenia granicy prawnej nieruchomości objętych postępowaniem.

Zdaniem skarżącej nie ma uzasadnienia stanowisko Kolegium, że przedłożona przez skarżącą dokumentacja geodezyjna stanowi ocenę przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania rozgraniczeniowego. Z dokumentacji tej wynikają nowe okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, które winny być rozważone w ramach postępowania wznowieniowego.

Wójt zobowiązany był przeprowadzić wyczerpujące postępowanie dowodowe i zlecić uprawnionemu geodecie ustalenie granicy prawnej nieruchomości, mając na uwadze dokumentację przedłożoną przez skarżącą. Skoro tego nie uczynił zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem powołanych na wstępie odwołania przepisów prawa. Wskazać należy, że decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.) może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego oraz po jednoznacznym ustaleniu, że nie zaistniały, określone w kodeksie, podstawy wznowienia. Dopiero po stwierdzeniu braku tych podstaw możliwe jest wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 09 kwietnia 2014r. II SA/Gd 108/140).

Zwrócić również należy uwagę, że w wydanym poprzednio w przedmiotowej sprawie przez SKO postanowieniu o uchyleniu postanowienia Wójta Gminy z dnia [...] 2014r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy z dnia [...] 2012r. SKO wskazało, że organ I instancji pominął wszelkie procedury obowiązujące w postępowaniu dot. wznowienia postępowania oraz wskazało na potrzebę przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie przyczyn wznowienia postępowania. Pomimo, że Wójt ponownie rozpoznając wniosek o wznowienie postępowania nie przeprowadził w zasadzie żadnego postępowania dowodowego, co do przyczyn wznowienia postępowania. SKO zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję Wójta.

W konkluzji skargi wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania SKO i zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa w sposób, który obligowałoby do uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Wójta Gminy z dnia [...] 2015 r., którą organ orzekł o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] 2012r. znak: [...] o rozgraniczeniu nieruchomości Powyższe rozstrzygnięcia wydane zostały po wznowieniu postępowania postanowieniem z [...] 2015r. znak: [...] wznowił postępowanie.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia był art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Mimo samodzielności i odrębności procesowej tego postępowania, które jest prowadzone "w sprawie wznowienia postępowania", występuje ścisły związek między tym postępowaniem a wcześniejszym postępowaniem zwykłym, zakończonym decyzją ostateczną. Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 9 czerwca 1992 r. sygn. akt SA/Wr 534/92, granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną (ONSA 1993, z. 4, poz. 92).

Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami, i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej, oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania zatem dotyczą w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym (uchwała NSA z dnia 2 grudnia 2012 r. sygn. akt OPS 11/02, LEX nr 75104).

Jak stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może nastąpić tylko wtedy, gdy zostaną spełnione łącznie wymienione w tym przepisem przesłanki. Nastąpi to zatem wówczas, gdy nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne: są istotne dla sprawy; istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; nie były znane organowi, który wydał tę decyzję; wyszły na jaw po wydaniu decyzji. Podnieść należy także, że w przywołanym przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. została użyta alternatywa, a nie koniunkcja, a zatem podstawą do wznowienia postępowania jest bądź ujawnienie nowych dowodów, bądź ujawnienie nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy (zob. wyrok SN z 6 marca 2002 r., III RN 75/01 - OSNAP 2002, nr 17, poz. 401). Z powyższego wynika, że pojęcie nowej okoliczności faktycznej nie jest tożsame z pojęciem nowego dowodu.

W ocenie sądu, analizując argumentację organu i zgromadzony w sprawie materiał dowody, należy zgodzić się ze stanowiskiem, iż w sprawie niniejszej nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję z dnia [...] 2012r. znak: [...] o rozgraniczeniu nieruchomości Co za tym idzie – Sąd uznał, iż nie było podstaw faktycznych i prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Przypomnieć należy, że instytucja wznowienia postępowania stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego.

Należy jednak wskazać, że każda decyzja administracyjna wydana przez uprawniony organ korzysta z domniemania prawidłowości, a decyzja ostateczna - z bardzo silnej ochrony mającej na celu stabilizację ukształtowanej nią sytuacji prawnej adresata. W rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. ostatecznymi są decyzje, od których nie służy odwołanie, a ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Oznacza to, że organy administracji publicznej korzystając z możliwości weryfikacji ostatecznych decyzji obowiązane są przy wydawaniu stosownych orzeczeń przestrzegać obowiązujących rygorów prawnych.

Organ administracji publicznej odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1. Rozstrzygnięcie to jest podejmowane bez przechodzenia do etapu, w którym sprawa administracyjna mogłaby być rozpatrywana co do istoty; nie wymaga też rozważania przesłanek z art. 146. Negatywna weryfikacja przyczyn wznowienia jest tu przesłanką samoistną i wystarczającą, ponieważ oznacza, że nie zachodzi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej i wzruszenie takiej decyzji ani ponowne rozstrzyganie sprawy nią zakończonej nie jest dopuszczalne.

W ocenie organu podstawą do weryfikacji decyzji z dnia Wójta Gminy z dnia [...] 2015r. była przesłanka opisana w cytowanym już przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Z taką oceną, wobec przywołanych faktów, należy się zgodzić, a to z uwagi na to, iż przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przewiduje, iż ma wyjść istotna dla sprawy nowa, nie znana organowi w dacie wydania decyzji okoliczność. Oznacza to, iż musi być to okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Za takim rozumieniem omawianej przesłanki przemawia wypracowane na tle podobnych stanów faktycznych stanowisko judykatury. Nie można natomiast zapominać, co wyżej wskazano iż wznowienie postępowania jest instytucją szczególną stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji, a więc wykładnia przepisów określających warunki wznowienia musi być ścisła (por. sygn. wyrok NSA z dnia 19 października 2010r., sygn. akt II GSK 889/09 –

Tym samym niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie reguł i zasad ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Ustalony stan faktyczny na dzień składania wniosku jak i wydania rozstrzygnięcia w sprawie w zakresie posiadania spornych działek, pozwalał ocenić faktyczne ich rozgraniczenie. Za prawidłowe Sąd uznał, więc stanowisko organów, że przedłożony przez wnioskodawczynię wykaz zmian gruntowych i dołączona opinia nie mogą być uznane za nowe fakty i dowody przewidziane w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. bowiem z akt sprawy wynika, że uprawniony geodeta A. M. w sprawie o rozgraniczenia wykorzystał dokumenty geodezyjne - zarówno mapę ewidencyjną jak i mapę katastralną - potwierdzone przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Sporne granice zostały ustalone na podstawie mapy ewidencyjnej. Geodeta wyjaśnił wówczas, iż konfiguracja granicy działek [...] i [...] jest tożsama z mapą katastralną, za wyjątkiem granicy z działką nr [...], a różnice w przebiegu tej granicy powodują wystąpienie różnicy (2 ary) w powierzchni działek stanowiących własność B. B. Operat z rozgraniczenia został przyjęty do Ośrodka i został zarejestrowany pod numerem KERG [...] w dniu 21 lutego 2012 r.

Natomiast skarżąca B. B. na załączonym wykazie zmian gruntowych do zawartej do niego opinii (sporządzone na jej zlecenie) nie wskazuje żadnych innych dowodów lub okoliczności faktycznych, niż te które były znane organowi w trakcie wydawania zaskarżonej decyzji.

Geodeta - w opinii z dnia 12 marca 2013 r. - potwierdza, że opinia została sporządzona na podstawie porównania mapy ewidencyjnej i mapy katastralnej, a zatem na podstawie dokumentów, którymi dysponował organ w trakcie rozstrzygania sprawy o rozgraniczenie. Poza tym kwestia różnicy (2 ary) w powierzchni działek stanowiących własność B. B. była w tym postępowaniu rozgraniczeniowym znana.

Ponadto należy podzielić stanowisko Kolegium, że sporządzony na zlecenie B. B. przez geodetę w dniu 12 września 2013 r. wykaz zmian gruntowych wraz z opinią do celów sądowych, nie może być podstawą wznowienia postępowania, gdyż nie istniał w momencie wydania decyzji. Wykazu zmian gruntowych nie można uznać za okoliczność "nową" i "nieznaną organowi, który wydał decyzję".

Odnośnie do zarzutu skarżącej nie przeprowadzenia przez Wójta zobowiązany wyczerpującego postępowania dowodowego i nie zlecenie uprawnionemu geodecie ustalenie granicy prawnej nieruchomości, mając na uwadze dokumentację przedłożoną przez skarżącą to należy wskazać, że organy postąpiły zgodnie z prawem, bowiem organ administracji publicznej odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1. Rozstrzygnięcie to jest podejmowane bez przechodzenia do etapu, w którym sprawa administracyjna mogłaby być rozpatrywana co do istoty; nie wymaga też rozważania przesłanek z art. 146. Negatywna weryfikacja przyczyn wznowienia jest tu przesłanką samoistną i wystarczającą, ponieważ oznacza, że nie zachodzi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej i wzruszenie takiej decyzji ani ponowne rozstrzyganie sprawy nią zakończonej nie jest dopuszczalne. Niewątpliwie takie postępowanie w tym zakresie zostało przeprowadzone. Z tych wszystkich przyczyn zarzuty naruszenia art. art. 151 w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. art. 149 § 2 nie są zasadne.

Reasumując stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie, jak wskazano powyżej, nie wystąpiła przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę.