Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 83/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2012-03-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 marca 2012 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] stycznia 2012r. E.P. - reprezentowana przez pełnomocnika adwokata A.K. - wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzją organu pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2009 r.

Wraz ze skargą, w tym samym piśmie zgłoszono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazano na wadliwość zaskarżonej decyzji, która w ocenie skarżącej powinna zostać uchylona. Jednocześnie stwierdzono, że kwota należności publicznoprawnej, do której zobowiązano skarżącą jest na tyle znaczna, że jej uiszczenie stanowiłoby dla E.P. poważną uciążliwość, rzutującą w sposób istotny na jej funkcjonowanie oraz możliwość zaspokojenia bieżących potrzeb życiowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z regulacją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei art. 61 § 3 tej ustawy określa, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w zacytowanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Katalog przesłanek, wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., warunkujących wstrzymanie wykonania aktu jest zamknięty i zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku.

Zgodnie z poglądem ukształtowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno przy tym odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten powinien być należycie uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia w istocie jego merytoryczną ocenę.

W przedmiotowej sprawie skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniosła przede wszystkim, że decyzja ta jest wadliwa. ponadto tylko stwierdziła , że kwota należności publicznoprawnej, do której ją zobowiązano jest na tyle znaczna, że jej uiszczenie stanowi poważną uciążliwość, rzutującą w sposób istotny na jej funkcjonowanie oraz możliwość zaspokojenia bieżących potrzeb życiowych.

Zdaniem Sądu takie uzasadnienie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zbyt lakoniczne i nie spełnia przesłanek warunkujących przyznanie ochrony tymczasowej jakim jest wstrzymanie wykonania. Sąd poddając analizie wniosek o wstrzymanie wykonania, nie bada zaskarżonego aktu pod kątem jego legalności, tj. zgodności z prawem, lecz wyłącznie pod kątem przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zatem nie jest w ogóle trafne powoływanie się w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu na jego wadliwość.

Również twierdzenie skarżącej o znacznej uciążliwości, jaka łączy się z zapłatą podatku, do której została zobligowana, nie czyni jej wniosek zasadnym. Ustalenie przez organ zobowiązania podatkowego z zasady rodzi konieczność jego zapłaty, a w konsekwencji wywiera wpływ w sferze finansowej podatnika. Nie każda jednak decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe podlegająca wykonaniu może zostać wstrzymana, lecz tylko ta, której wykonanie rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca we wniosku jednak nie wskazała konkretnie a nawet nie uprawdopodobniła, w jaki sposób wykonanie decyzji będzie skutkowało wyrządzeniem szkody która będzie znaczna, lub też spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.