Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2692/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4 , . art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7,77,80 , art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 173 poz 1807
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej
article: art. 207 ust. 1 pkt 2)
journal: Dz.U. 2016 poz 1870
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 815/17 w sprawie ze skargi N (...)Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) lutego 2017 r. nr (...) w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od N (...)Sp. z o.o. z siedzibą w L. na rzecz Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 marca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 815/17 oddalił skargę N (...)Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) lutego 2017 r. nr (...)w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu.

Od przedmiotowego wyroku N (...)Sp. z o.o. z siedzibą w L. złożyła skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji ewentualnie o uchylenie w całości skarżonego wyroki i uwzględnienie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skargą kasacyjną na podstawie art. 174 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 poz. 329 – dalej: p.p.s.a.) zarzucono naruszenie przepisów postepowania, których uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy a mianowicie:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się przez Sąd I instancji w treści uzasadnienia wyroku do wszystkich zarzutów skargi złożonej przez N (...)sp. z o.o. z/s w L. a to do zarzutów naruszenia przepisów postępowania zawartych w pkt II.1, II.5, II.7 petitum skargi do WSA w Warszawie;

2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. 7,77,80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2020r. poz. 256 dalej: K.p.a.) poprzez oddalenie skargi, która powinna być uwzględniona w sytuacji gdy Minister Rozwoju i Finansów dopuścił się w prowadzonym przez siebie postępowaniu, zakończonym skarżoną decyzją, naruszenia art. 7,77,80 K.p.a. przez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny, wybiórczy, niewyczerpujący i bezzasadne oraz sprzeczne z zasadami logiki uznanie, że sa s P. A. nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie produkcji cukierniczej a jej lokale nie były dostosowane do takiej działalności, zaś uczestnicy nie świadczyli na jej rzecz pracy w tym zakresie podczas gdy przedmiotowa sa w oznaczonym zakresie prowadziła działalność gospodarczą przez nabywanie towarów i usług niezbędnych do rozpoczęcia i prowadzenia produkcji cukierniczej, regulowanie zobowiązań publicznoprawnych związanych z przedmiotową działalnością, produkcję wyrobów cukierniczych przy udziale uczestników a także, że sa usiłowała znaleźć nabywców na swoje wyroby cukiernicze- w okresie objętym kontrolą i monitoringiem przez skarżącego a to w okresie 12 miesięcy od dnia zawarcia umowy na finansowanie działalności s so:

3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. 7,77,80 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, która powinna być uwzględniona w sytuacji gdy Minister Rozwoju i Finansów dopuścił się w prowadzonym przez siebie postępowaniu, zakończonym skarżoną decyzją, naruszenia art. 7,77,80, 84 § 1 K.p.a. poprzez niepodejmowanie z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i niepełne, niewszechstronne zebranie materiału dowodowego przejawiające się w: Kodeks postępowania

a) braku przesłuchania w charakterze świadka S. K. - Prezesa (...)PA na okoliczność prowadzenia przez przedmiotową s. działalności gospodarczej w zakresie produkcji cukierniczej w okresie objętym kontrolą i monitoringiem przez skarżącego a to w okresie 12 miesięcy od dnia zawarcia umowy na finansowanie działalności s s a także na okoliczność kontroli i monitoringu s przez pracowników skarżącej Spółki;

b) oparciu się wyłącznie na zeznaniach świadków w odniesieniu do uznania za udowodnioną okoliczności niezdatności lokali wynajmowanych przez sę dla celów produkcji cukierniczej - w sytuacji gdy dla ustalenia tej okoliczności wymagana jest wiedza specjalna;

4. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7,77,80 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, która powinna być uwzględniona w sytuacji gdy Minister Rozwoju i Finansów dopuścił się w prowadzonym przez siebie postępowaniu, zakończonym skarżoną decyzją, naruszenia art. 7,77,80 K.p.a. poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny i wybiorczy i bezzasadne oraz sprzeczne z zasadami logiki uznanie, że skarżąca nie wywiązała się z obowiązku kontroli i monitoringu działalności s s w okresie 12 miesięcy od dnia zawarcia umowy na finansowanie działalności s.i, w sytuacji gdy Spółka, w ww. okresie, przeprowadziła kontrolę przedmiotowej s udokumentowaną stosownym protokołem kontroli nr (...), pozostawała w kontakcie z Prezesem s., dysponowała dokumentami księgowymi świadczącymi o nabywaniu przez S. towarów i usług niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie produkcji cukierniczej a pracownicy Spółki wiedzieli o fakcie produkowania przez ww. sę wyróbow cukierniczych nadto (...) pozostawali członkami s w wymaganym przez procedury okresie, zaś z zeznań świadka M.M. wynika, że kontrola działalności s. była przeprowadzana przez skarżącą i od strony s. uczestniczył w niej jej prezes S. K.;

5. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, która powinna być uwzględniona w sytuacji gdy Minister Rozwoju i Finansów dopuścił się w prowadzonym przez siebie postępowaniu, zakończonym skarżoną decyzją, naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu skarżonej decyzji przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej fakturom dokumentującym nabycie towarów i usług na cele produkcji cukierniczej i zeznaniom świadków:

a) (...)) w części obejmującej ich zeznania w zakresie zdatności lokali do działalności produkcyjnej;

b) L.M. (k.1814) w części obejmującej jego zeznania dotyczące wspólnego przygotowania wniosku o otrzymanie wsparcia finansowego;

c) M. M. (k. 1799v) L.M. (k.1815v), M.W. (k. 1825) w części obejmującej ich zeznania dotyczące uczestniczenia w walnych zgromadzeniach s.;

d) R. S. (k.1853), L.M. (k.1865), M.M. (k.1861) w części obejmującej ich zeznania dotyczące ich działalności w zakresie produkcji ciastek;

e) M. M. (k. 1799v - 1800) w części obejmującej jego zeznania dotyczące kontroli spółki w s i faktu uczestnictwa w tej kontroli S. K.;

f) M. G. (k. 1858v) w części obejmującej jej charakter pracy na rzecz s. w zakresie produkcji ciastek - przygotowanie wzorów ulotek związanych z produkcją ciastek, wzoru umów z potencjalnymi nabywcami ciastek;

g) M. G. (k.1866v) w zakresie w jakim zeznała ona o fakcie przywiezienia do siedziby skarżącej Spółki wyrobów cukierniczych s.;

6. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, która powinna być uwzględniona w sytuacji gdy Minister Rozwoju i Finansów dopuścił się w prowadzonym przez siebie postępowaniu, zakończonym skarżoną decyzją, naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. przez niewskazanie w uzasadnieniu skarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł w zakresie ustalenia, że produkcja ciastek nigdy nie została uruchomiona (str. 5 decyzji) a uczestnicy projektu nie prowadzili swej działalności w zakresie produkcji cukierniczej (str. 8-9 decyzji) oraz, że " odwołujący nie dołożył wszelkich starań aby rzetelnie przeprowadzić kontrolę działalności s.oraz monitoring jej działalności" (str. 8 decyzji).

B. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego a to:

art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1870 ze zm., dalej: u.f.p.) w zw. z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.), przez niewłaściwą ich wykładnię a w konsekwencji błędne zastosowanie i przyjęcie, że doszło do wykorzystania środków przeznaczone na realizację programow finansowanych z udziałem środków europejskich z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych przez przyjęcie, że s. s P. A. i jej członkowie nie prowadzili działalności gospodarczej w zakresie produkcji cukierniczej (produkcji ciastek) w okresie 12 miesięcy od dnia zawarcia umowy na finansowanie działalności s s.

Minister Rozwoju i Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Za podstawę wyroku z 21 marca 2018 r., V SA/Wa 815/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Ministra Rozwoju i Finansów. 25 marca 2011 r. N (...)Sp. z o.o. z siedzibą w L. podpisała umowę o dofinansowanie projektu "Sa s - Twoją szansą". Umowa była realizowana od 1 kwietnia 2011 r. do 31 marca 2013 r. Wartość projektu wynosiła 1.842.148 złotych. Głównym celem projektu była aktywizacja zawodowa 40 osób zagrożonych wykluczeniem społecznym z powodu długotrwałego bezrobocia z terenu gmin (...)poprzez zaangażowanie tych osób w tworzenie/przystępowanie do s s. Strona zaplanowała realizację siedmiu zadań: 1) zarządzanie projektem, promocja, monitoring i ewaluacja - koszt 220.942 zł; 2) rekrutacja uczestników - 8.500 zł; 3) grupowe doradztwo zawodowe - 7.150 zł; 4) szkolenie "Spółdzielczość s dla każdego" - 216.485 zł; 5) indywidualne poradnictwo zawodowe/wsparcie psychologiczne - 55.140 zł; 6) przyznanie środków finansowych na założenie lub przystąpienie do s s – 648.000 zł. Zgodnie z końcowym wnioskiem o płatność zatwierdzonym przez instytucję wdrażająca 9 maja 2013 r., projekt spółki został zrealizowany, a jego cele osiągnięte. Wskazano w nim, że utworzono pięć s. s. liczących łącznie 32 członków, w tym s P. A.. Tym samym wykonano wskaźniki na poziomie 100%, w tym wskaźnik kluczowy "liczba osób, które otrzymały wsparcie w ramach instytucji ekonomii społecznej" - 32. W toku postępowania prowadzonego przez Wydział do Walki z Przestępczością Gospodarczą Komendy Wojewódzkiej Policji w L (sygn. akt (...)) ujawniono, że nie wszyscy członkowie (...), pomimo założenia i zarejestrowania s, prowadzili działalność w ramach s, której byli członkami. Ujawniono, że pięciu członków (...)powstałej w ramach projektu nie prowadzi swej działalności. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w L. ustalił, że sa s nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie produkcji ciastek, co stanowi naruszenie Szczegółowego Opisu Priorytetów Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013 z 1 czerwca 2010 r. zobowiązujących skarżąca do monitorowania prawidłowości wydatkowania środków przyznanych uczestnikom projektu. Pismem z (...) marca 2016 r. organ I instancji wezwał spółkę do zwrotu 406.010,27 złotych wraz z odsetkami. Następnie, (...) maja 2016 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne, w wyniku którego wydano decyzję z (...) sierpnia 2016 r. zobowiązującą skarżącą do zwrotu 292.816,24 złotych wraz z odsetkami. Za niekwalifikowalny uznano koszt wsparcia finansowego i pomostowego (podstawowego, przedłużonego oraz doradczego) pięciu członków (...) – 254.736 złotych oraz stwierdzono nieosiągnięcie celu głównego i celów szczegółowych projektu, wobec czego zastosowano regułę proporcjonalności określoną w Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013, w wyniku czego uznano część kosztów zarządzania projektem i kosztów pośrednich za niekwalifikowalne – 38.080,24 złotych. Do obowiązków beneficjenta należało zweryfikowanie spełniania warunków wsparcia przez potencjalnych uczestników projektu i przyznanie dotacji som zgodnie z regulaminem przez siebie ustanowionym. Skarżąca miała obowiązek monitoringu prawidłowości wydatkowania środków finansowych na założenie i/lub przystąpienie do (...)powstałej w ramach omawianego projektu. Obowiązkiem strony było weryfikacja i potwierdzenie, że (...)prowadzi swą działalność gospodarczą zgodnie z jej charakterem wykorzystując w tym celu zakupiony towar w ramach projektu w okresie 12 miesięcy od dnia zawarcia umowy o przyznanie środków finansowych. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że s. faktycznie nie rozpoczęła działalności w zakresie produkcji i sprzedaży wyrobów cukierniczych. Sa podjęła jedynie próbę produkcji ciastek, która nie była kontunuowania. W okresie działalności zmieniano lokale w których miała odbywać się produkcja. Najpierw miała się ona odbywać w (...) (i tam dokonano próbnych wypieków w celu sprawdzenia maszyn), a następnie przeniesiono ją do miejscowości K., w której jedynie remontowano lokal i nigdy tej produkcji nie rozpoczęto (maszyny do produkcji nie były podłączone). Spółka nie dołożyła wszelkich starań, aby rzetelnie przeprowadzić kontrolę działalności s. powstałej w ramach projektu oraz monitoring jej działalności w ciągu pierwszych 12 miesięcy jej funkcjonowania celem potwierdzenia, że sprzęt zakupiony ze środków dofinansowania skarżącej został przeznaczony na cel działalności s w zakresie produkcji cukierniczej. Obowiązki kontrolne beneficjenta wynikały wprost z umowy zawartej ze są i zapisów SzOP PO KL, z którymi zgodność jest podstawowym warunkiem kwalifikowalności kosztów w ramach projektu PO KL. Dlatego też uznano za niekwalifikowalne poniesione przez stronę koszty wsparcia pięciu członków s, którzy nie prowadzili działalności gospodarczej. Spółka jest stroną umowy o dofinansowanie projektu i w umowie zobowiązała się do jej realizacji zgodnie z zawartymi zapisami. To beneficjent ponosi odpowiedzialność za prawidłową realizację i rozliczenie projektu, w tym również za prawidłowe udzielanie i rozliczanie wsparcia uczestnikom projektu. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

Według art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. W ramach tej podstawy kasacyjnej w pkt 1. - 6. petitum skargi kasacyjnej autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie: art. 141 § 4 p.p.s.a.; art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7,77,80 kpa; art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 kpa.

Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, aby prześledzić tok rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (tak: wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., II FSK 1301/10). Obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04). Przy ocenie skuteczności naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. pamiętać należy, że jest to przepis procesowy, zatem może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko jeżeli jego naruszenie miało wpływ i to istotny na wynik sprawy sądowoadministracyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). To obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzuconego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu pierwszej instancji byłby inny. Należy również zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z kolei, według art. 98 § 1 p.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę (posiedzenie). Natomiast uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że skoro wydanie wyroku który jest wynikiem sprawy sądowo administracyjnej, poprzedza czasowo sporządzenie jego uzasadnienia, to wadliwie sporządzone uzasadnienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w przypadku, kiedy uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 stwierdził: "Przepis art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia." Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wymogi ustawowe.

Według art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które w ocenie wojewódzkiego sądu administracyjnego zostały naruszone przez organ administracji publicznej należy wykazać istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania administracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Prawidłowe uzasadnienie stwierdzenia zaistnienia omawianej przesłanki musi polegać na wskazaniu, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu itp.) ustawy zostały naruszone z równoczesnym wyraźnym wskazaniem, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej określając kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jego naruszenie przez Sąd I instancji jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procesowym. Zastosowanie przez Sąd I instancji środka przewidzianego w art. 151 p.p.s.a. było konsekwencją nie stwierdzenia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. Zastosowanie przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie – art. 151 p.p.s.a. oraz nie zastosowanie innego nie jest naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a., kiedy sąd nie stwierdzi naruszenia prawa z art. 145 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył prawa akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez Ministra Rozwoju i Finansów. Zasadniczym ustaleniem jest, że sa s nie prowadziła działalności cukierniczej, do której mocą podpisanej umowy się zobowiązała oraz to, że N (...)Sp. z o.o. z siedzibą w L. nie wykonała obowiązku monitoringu i kontroli działalności s s, powstałej w ramach projektu.

Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Kasator zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa winien zaprezentować jaka winna być wykładnia prawidłowa tych przepisów, cytując ich treść oraz odwołując się wprost do ich treści. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Przepisy zastosowane to te, które zostały powołane w podstawie prawnej decyzji ostatecznej oraz wyjaśnione w uzasadnieniu prawnym z przytoczeniem przepisów prawa. Rozpoznając skargi na decyzje lub postanowienia (art. 145 § 1 p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. określono jako "niewłaściwe zastosowanie", jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. Ustawodawca zastosował pewien skrót myślowy, w związku z czym ilekroć mówimy o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez sąd, rozumiemy przez to albo bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji, albo wręcz przeciwnie - bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu.

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego: " art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w zw.

z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej przez

niewłaściwą ich wykładnię a w konsekwencji błędne zastosowanie i przyjęcie, że

doszło do wykorzystania środków przeznaczone na realizację programów

finansowanych z udziałem środków europejskich z naruszeniem procedur, o których

mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych przez przyjęcie, że sa

s P. A. i jej członkowie nie prowadzili działalności

gospodarczej w zakresie produkcji cukierniczej (produkcji ciastek) w okresie 12

miesięcy od dnia zawarcia umowy na finansowanie działalności s s".

Stawianie Sądowi I instancji zarzutu dotyczącego obu form naruszenia prawa materialnego jest zasadne w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne. Podnoszenie takich zarzutów w oparciu o podstawy wymienione w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. nie jest skuteczne w przypadkach, gdy strona chce zakwestionować wadliwe, jej zdaniem, ustalenia stanu faktycznego. Wykazywanie naruszenia prawa materialnego nie polega bowiem na kwestionowaniu przez stronę ustaleń w zakresie okoliczności sprawy. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych, uznanych za prawidłowe w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Może być ona skuteczna tylko w ramach drugiej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.

Podstawą prawną decyzji ostatecznej był art. 207 ust. 1 pkt 2) ufp. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w L. przed wydaniem decyzji określającej kwotę podlegającą zwrotowi miał obowiązek najpierw ustalenia, czy środki przeznaczone na realizację programu finansowanego z udziałem środków europejskich wykorzystane zostały z naruszeniem procedur, a w konsekwencji ustalenia kwoty zwrotu. Dokonując wyliczenia kwoty przypadającej do zwrotu organ administracji publicznej w ramach postępowania dowodowego przede wszystkim miał obowiązek oceny zapisów umowy oraz sposobu jej wykonania, a następnie dokonując wykładni przepisów prawa powszechnie obowiązującego unijnego i krajowego, działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów mógł ustalić, jaka kwota podlega zwrotowi. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że inne procedury o których mowa w art. 184 ust. 1 pkt 2) ufp, to także procedury określone w umowie między beneficjentem a instytucją zarządzającą projektem. W tej sprawie ustalono, że środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich zostały wykorzystane z naruszeniem umowy z 25 marca 2011 r. Wszelka argumentacja podniesiona w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. zmierzająca do podważenia stanu faktycznego sprawy nie może odnieść zamierzonego skutku. Zarzuty podniesione w ramach omawianej podstawy kasacyjnej dotyczą przepisów prawa, które miały zastosowanie na etapie ustalania, czy środki przeznaczone na realizację programu finansowanego z udziałem środków europejskich wykorzystane zostały z naruszeniem procedur, pozostają one w ścisłym związku z niepodważonymi ustaleniami stanu faktycznego tj. wyliczeniem kwoty podlegającej zwrotowi. Skoro kasator nie podważył skutecznie tego ustalenia w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., to w rozumieniu art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a.