Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1742/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 i par 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant starszy specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010r. sprawy ze skargi S. P. "S." Z. A. Z. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2010r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych; oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] maja 2010 r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej (dalej: "Minister Pracy") utrzymał w mocy postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes Zarządu") odmawiające Stowarzyszeniu P. "[...]"[...] przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za grudzień 2009r.

Zaskarżone postanowienie Minister Pracy wydał na podstawie następującego stanu faktycznego;

Pismami z dnia [...] stycznia 2010r. oraz [...] lutego 2010r. Stowarzyszenie P. "[...]"[...] (dalej: "Stowarzyszenie") wystąpiło z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia dokumentacji w procesie ubiegania się o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. W uzasadnieniu wskazano na częste awarie linii energetycznych oraz czasowy brak dostępu do Internetu.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2010 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm), dalej: k.p.a., Prezes Zarządu odmówił Stowarzyszeniu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za grudzień 2009r. W uzasadnieniu wskazał m.in., iż w przypadku awarii sieci energetycznej oraz przerw w dostępie do Internetu, w celu przywrócenia terminu do złożenia właściwych dokumentów do PFRON, strona powinna przedstawić dowody potwierdzające jej argumentację. Dalej organ podniósł, iż zgodnie z art.26c ust.1a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2008r. Nr 14 poz.92, dalej: "ustawa o rehabilitacji") wnioskodawca może przekazywać informacje i wniosek również w formie dokumentu pisemnego, w celu dochowania terminu.

W wyniku rozpoznania zażalenia Minister Pracy postanowieniem z [...] maja 2010r. nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy, uznając rozstrzygnięcie organu I instancji za wydane zgodnie z prawem. Organ odwoławczy nie uznał za zasadne argumentów strony dotyczących reorganizacji zatrudnienia księgowych oraz konieczności dostarczenia innym instytucjom i urzędom " w trybie pilnym różnych dokumentów i wyliczeń".

Pismem z [...] lipca 2010 r. Stowarzyszenie wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Ministra Pracy. W motywach wskazano m.in., iż nie złożenie wniosku w wymaganym terminie było spowodowane przyczynami niezależnymi od Stowarzyszenia. Wobec awarii sieci energetycznej nie było także możliwości złożenia "wersji papierowej", gdyż wszystkie niezbędne dane pracowników miały i mają postać elektroniczną. Bez działających urządzeń biurowych nie było możliwe także przygotowanie dokumentów na właściwych, obowiązujących drukach. W ocenie strony skarżącej nastąpiło z jej strony uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o dofinansowanie. Zdaniem strony skarżącej wskazane jest przywrócenie terminu także ze względów społecznych, o którym mowa w art.7 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Minister Pracy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ustawy p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie – stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa, v. art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Ministra Pracy w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie powyższych przepisów, Sąd uznał, iż orzeczenie to jest prawidłowe, a wobec tego skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Ocena legalności postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych opiera się przede wszystkim na zbadaniu czy prawidłowo organ administracyjny uznał, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki przywrócenia terminu, określone w art. 58 §1 k.p.a., a także czy strona dochowała terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

Zaznaczyć jednocześnie należy, iż zastosowanie instytucji przywrócenia terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie bezspornie stwierdzone, iż termin został uchybiony. Tak też było w niniejszej sprawie.

W myśl art. 58 §1 i §2 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Brak zatem którejkolwiek z tych przesłanek wyklucza przywrócenie terminu.

W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje występowanie trzech z ww. przesłanek, tj. złożenie wniosku o przywrócenie terminu, w przewidzianym przez prawo terminie, jak również to, że wraz z nim strona skarżąca dopełniła czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Sporna pozostaje natomiast kwestia uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi.

Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się - zgodnie z orzecznictwem i literaturą przedmiotu - z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (v. wyrok WSA w Warszawie z 29 marca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1559/05, LEX nr 227785). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można więc mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Uchybienie terminu może być przykładowo poczytane jako zawinione przez nią, "jeśli strona nie chciała dopełnić czynności w terminie albo chciała czynności dopełnić, lecz nie dopełniła z powodu jakiejś przeszkody, którą mogła przezwyciężyć" (v. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz wyd. 7, Wydawnictwo C.H. Beck., W-wa 2005, str. 334).

Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i nie mogła zostać w inny sposób przezwyciężona. W doktrynie wskazuje się, iż uprawdopodobnienie służy celowi obudzenia w organie orzekającym ufności w to, że pewne twierdzenie odpowiada prawdzie. Uprawdopodobnienie jest to zatem czynność procesowa stwarzająca w świadomości organu orzekającego mniejszy lub większy stopień przekonania o prawdopodobieństwie jakiegoś faktu (v. Wróbel A. Komentarz do art. 58 kodeksu postępowania administracyjnego [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.).

Dokonując oceny braku winy organ administracji publicznej przyjmuje obiektywny miernik staranności, jaki można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy, gwarantując tym samym pewność stosunków procesowych.

W ocenie Sądu, w świetle zaprezentowanego powyżej stanowiska doktryny i orzecznictwa odnośnie przesłanek zasadności wniosku o przywrócenie terminu oraz mając na względzie uzasadnienie przedmiotowego w sprawie wniosku, podzielić należy stanowisko organu orzekającego odnośnie braku podstaw do przywrócenia terminu do złożenia przedmiotowego wniosku. Prawidłowo bowiem Minister Pracy uznał, iż strona skarżąca nie uprawdopodobniła w żaden sposób, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Trudno bowiem byłoby przyjąć, iż strona nie mogła złożyć przedmiotowego wniosku o wypłatę dofinansowania w żaden inny sposób niż wyłącznie drogą elektroniczną. Ponadto argumenty reorganizacji zatrudnienia księgowych nie tylko nie potwierdzają stanowiska strony skarżącej, lecz świadczą o wadliwej organizacji pracy.

Odnosząc się do kwestii uwzględnienia interesu społecznego, o którym mowa w art.7 k.p.a. należy wyjaśnić, iż cytowany przepis ma zastosowanie przy orzeczeniach o charakterze uznaniowym, co oznacza, że organ przy ustalonym stanie faktycznym ma możliwość wyboru jednego spośród kilku wariantów rozstrzygnięć. Taka sytuacja w rozpoznanej sprawie nie zachodzi.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.