Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 702/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1, 3 i 6
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 października 2014 r. sprawy ze skargi G. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]" w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w B. nałożył na G. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo "T." w Z., karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły m.in. art. 92 ust. 1, 3 i 6 ustawy o transporcie drogowym i naruszenia określone w lp. 6.3.1 i 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, tj.: nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu oraz nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu.

Po rozpatrzeniu odwołania strony, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], powyższe rozstrzygnięcie utrzymał w mocy.

Odnośnie naruszenia przewidzianego w lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym organ odwoławczy wskazał, że z art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE L 370

z dnia 31 grudnia 1985 r., s. 8 ze zm.) wynika obowiązek zapisywania przez kierowcę na wykresówce wszystkich aktywności od chwili przejęcia pojazdu do momentu zakończenia jazdy. Wykresówka zaś jest przeznaczona do zapisu 24 godzinnego.

W tym zakresie, analiza wykresówek B. J. z dnia [...].07.2011 r. oraz z dnia [...].07.2011 r. wykazała, że kierowca niezasadnie używał dwóch tarcz w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu. Wykresówkę datowaną na [...].07.2011 r. kierowca zapisywał od godziny 11:15 dnia 8.07.2011 r. do godziny 00:05 dnia [...].07.2011 r. O godzinie 00:05 kierowca założył do tachografu kolejną tarczę datowaną na [...].07.2011 r. W niniejszym przypadku zaś kierowca mógł zapisywać tarczę opisaną datą [...].07.2011 r. do godziny 11:15 dnia [...].07.2011 r. Zasadnym było więc nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 200 złotych z tytułu naruszenia lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy.

Odnośnie naruszenia lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy wskazał natomiast na regulację art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, stosownie do którego przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Organ przedstawił także formy prowadzenia przez pracodawcę ewidencji czasu pracy kierowców, wynikające z art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców.

W toku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że w okazanych wykresówkach występują braki w przebiegu kilometrów. Z decyzji GITD wynika, że w zakresie tych braków strona nie przedstawiła wykresówek dokumentujących pełen przebieg pokonanych tras ani pełnej dokumentacji czasu pracy kierowców. Dotyczy to 50 przypadków szczegółowo przeanalizowanych w zaskarżonej decyzji.

Skarżący wyjaśnił, że okresy za które nie okazano wykresówek nie podlegały obowiązkowi ich używania, gdyż przewozy były wykonywane poza prowadzoną działalnością gospodarczą – samochody były wykorzystywane w gospodarstwie rolnym teścia i sąsiadów.

Odnosząc się to tych twierdzeń organ odwoławczy stwierdził, że nie sposób przyjąć, aby przewozy zarejestrowane w dniach [...].05.2011r. (pojazd o nr rej. [...]), [...].05.2011r. (pojazd o nr rej. [...]), [...].06.2011r. (pojazd o nr rej. [...]), [...].06.2011r. (pojazd o nr rej. [...]), [...].06.2011r. (pojazd o nr rej. [...]), [...].06.2011r., [...].07.2011r. (pojazd o nr rej. [...]) wykonywane były w ramach zwolnienia przewidzianego dla gospodarstw rolnych, które wykonują przewozy drogowe w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa (art. 13 ust. 1 pkt b rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r., s. 1 ze zm.). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci m.in. informacji z systemu wag preselekcyjnych wynika, iż pojazdy należące do strony były wielokrotnie rejestrowane na drogach publicznych (droga krajowa nr [...]) podczas poruszania się w kierunku na C. oraz O.. Z kolei gospodarstwo rolne J. P. znajduje się na terenie województwa p. Odległość od miejscowości w której znajduje się gospodarstwo rolne do m. G. (kierunek O. i C.) wynosi około 400 km. Jak wynika zaś z protokołu przesłuchania Skarżącego, przewozy drogowe wykonywane były osobiście przez przedsiębiorcę oraz przez S. P. Nie jest również możliwym, aby jedynie dwóch kierowców wykonujących przewozy drogowe dorywczo w stosunku do pracy zawodowej wykonywało przewozy na trasach wynoszących setki kilometrów oraz często w tygodniowych okresach czasu.

Zdaniem organu odwoławczego, w toku postępowania przedsiębiorca

nie przedstawił dowodów potwierdzający wykonywanie przewozów drogowych podlegających zwolnieniu z obowiązku używania tachografu. Przedsiębiorca oraz osoby, którym użyczał pojazdów, nie były w stanie okazać dokumentów przewozowych, faktur, rachunków za zakupione bądź sprzedane zboże, bele sianokoszki, paliwo użyte w trakcie przewozów. Strona nie wskazała, że przewozy wykonywane były w promieniu 100 km od bazy gospodarstwa rolnego.

GITD nie podzielił również argumentu jakoby w decyzji nie wskazano kierowcy. Z protokołu przesłuchania strony wnika, że na nieudokumentowanych trasach pojazdy prowadzili G. G. oraz S. P. Fakt, że strona nie jest w stanie precyzyjnie określić, który kierowca w danym dniu prowadził pojazd nie oznacza, że zostaje zwolniona z obowiązku okazania wykresówki.

W ocenie organu odwoławczego zasadnym było w uznanie w szeregu przypadków, że przedsiębiorca nie okazał wymaganych wykresówek. GITD wskazał jednakże, że w części przypadków opisanych w decyzji organu I instancji należało zmniejszyć ilość dni, za które strona powinna była okazać wykresówki. Aby bowiem stwierdzić nieokazanie wykresówki za każdy dzień, organ musiał być wykazać braki w ewidencji czasu pracy każdego kierowcy. Odległości rzędu 5 - 200 km mogły zaś zostać zapisane na 1 wykresówce. Z tego też względu organ odwoławczy przyjął najmniejszą możliwą ilość dni, w ciągu których mogły zostać zarejestrowane brakujące przebiegi kilometrów.

Zdaniem GITD w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92c ustawy o transporcie drogowym, mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie ma możliwości umorzenia postępowania ze względu na fakt, że kara pieniężna wynikająca z tytułu stwierdzonych naruszeń przekracza kwotę 15.000 złotych, bowiem niewątpliwie naruszenia te miały miejsce

i strona podlega sankcji za nieprzestrzeganie obowiązujących przepisów. Wówczas ma zastosowanie przepis art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem Skarżący wywiódł skargę do Sądu wnosząc o uchylenie decyzji GITD. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie art. 7

i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267); naruszenie art. 80 tego Kodeksu, poprzez błędną interpretację art. 13 ust. 1 pkt b rozporządzenia (WE) nr 561/2006, co skutkowało przekroczeniem zasady swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego; wadliwość uzasadnienia faktycznego polegającą na niewskazaniu związku naruszenia o charakterze personalnym z konkretnym kierowcą.

Zdaniem Skarżącego organ dopuścił się tych samych błędów jakie wytknął organowi I instancji. Niezrozumiałe jest zatem stanowisko organu odwoławczego, który uchylił pierwszą decyzję z uwagi na brak jakichkolwiek dowodów wskazujących konkretnych kierowców, których wykresówek nie okazano. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji nie zgromadził żadnych wiarygodnych dowodów. Naruszenia nieokazania wykresówek podczas kontroli w przedsiębiorstwie zostały opisane na podstawie braku kilometrów. W żadnym z opisanych powyżej naruszeń organ nie wskazuje, że do kontroli Skarżący nie okazał wykresówek konkretnego kierowcy. Uzyskane w trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy nowe dowody w żaden sposób nie rozwiewają wątpliwości, który z kierowców prowadził pojazd w dniach, za które nie okazano wykresówek. Zastanawiające jest zatem dlaczego organ odwoławczy podjął tak odmienne rozstrzygnięcie w sytuacji, gdy organ I instancji w trakcie ponownego rozpatrzenia nie był w stanie przypisać poszczególnych dni do konkretnego kierowcy.

Skarżący podkreślił ponadto, że wskazał rolników, którym na podstawie umowy ustnej użyczał pojazdy. W trakcie wielokrotnych przesłuchań świadkowie potwierdzili prawdziwość jego wyjaśnień o wykonywaniu pojazdami Skarżącego przewozów związanych z prowadzonymi gospodarstwami rolnymi.

Za bezużyteczny Skarżący uznał dowód uzyskany z systemu wag preselekcyjnych. Wynika z niego jedynie, że pojazdy będące jego własnością poruszały się w konkretnych dniach po drodze krajowej nr [...] w odległości 400 km od miejscowości Z. Powyższy dowód podaje jedynie 7 dat, podczas gdy organ podaje 46 naruszeń czyli nieokazanie 118 wykresówek.

W ocenie strony, z treści art. 13 ust. 1 pkt b rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wynika, że do przewozów wykonywanych przez gospodarstwo rolne w promieniu do 100 km od siedziby gospodarstwa nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia 561/2006 i rozporządzenia 3821/85. Przekroczenie odległości 100 km nakłada na rolnika obowiązek rejestracji aktywności kierowcy w formie zapisów z urządzenia rejestrującego. Jednak charakter przewozu (charakter rolniczy) pozostaje ten sam nawet po przekroczeniu odległości 100 km. Wykładnia przepisu jaką stosuje organ sugeruje tymczasem, że po przekroczeniu odległości 100 km przewozu nie można uznać już za przewóz rolniczy. W trakcie prowadzonego postępowania organ zobowiązany był zatem zwrócić się do rolników, którym Skarżący pożyczał pojazdy z wezwaniem o okazanie wykresówek za dni, w których wykonywali przewozy rolnicze na trasie ponad 100 km od siedziby gospodarstwa.

Zdaniem Skarżącego, brak spójności i logicznej konsekwencji w określeniu ilości nieokazanych wykresówek jakie przypadają na określoną ilość kilometrów narusza art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ nie wyjaśnia, dlaczego przyjął 200 km dla jednej wykresówki. Stale rozbudowywana sieć autostrad i dróg ekspresowych pozwala na pokonywanie coraz większych odległości w ciągu jednego dnia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zdaniem Sądu organy podjęły w niniejszej sprawie wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w wyczerpujący sposób. Wnioski wyciągnięte ze zgromadzonych dowodów są logiczne i zgodne

z doświadczeniem życiowym. W ustalonym stanie faktycznym, wobec stwierdzenia naruszenia lp. 6.3.1 i 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, prawidłowo zastosowano wskazane w decyzji regulacje prawne.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej

w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Przy czym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć kwot określonych w ustępie trzecim tego przepisu, uzależnionych od średniej liczby kierowców zatrudnionych przez kontrolowany podmiot w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie

6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli, suma tych kar nie może przekroczyć 15.000 zł (art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy).

Stosownie do art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W rozpatrywanym przypadku organy stwierdziły naruszenia określone w lp. 6.3.1 (nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu - za każdy dzień) i l.p. 6.3.7 (nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień) tego załącznika.

Stosownie do art. 92c ust. 1, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń

i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Użyte w ustawie określenie "obowiązki lub warunki przewozu drogowego" oznacza, obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz m.in. z ustawy

z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, czy też rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

W myśl art. 15 ust. 2 tego aktu, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu,

w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

Minimalna pojemność zapisu wykresówek, bez względu na ich rodzaj, wynosi 24 godziny (załącznik I do rozporządzenia nr 3821/85 pkt IV lit. a ppkt 2).

Stosownie do art. 25 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: 1) zapisów na wykresówkach; 2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 3) plików pobranych

z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, lub 5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. Ewidencję czasu pracy pracodawca 1) udostępnia kierowcy na jego wniosek; 2) przechowuje przez okres

3 lat po zakończeniu okresu nią objętego (art. 25 ust. 2 tej ustawy).

Co do zasady zatem, przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy zobowiązany jest do przechowywania w siedzibie przedsiębiorstwa wykresówek.

Prawodawca unijny przewidział jednak, że o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami,

na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie do przewozów wykonywanych w art. 13 ust. 1 lit. a-p rozporządzenia nr 561/2006. Ustawodawca krajowy zrealizował to uprawnienie w art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców, zgodnie z którym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, wyłącza się ze stosowania art. 5-9 tego rozporządzenia. Owe Kategorie pojazdów wyłączone są z zakresu stosowania rozporządzenia (EWG) nr 3821/85.

W rozpatrywanym przypadku strona twierdzi, że powinno ją objąć zwolnienie przewidziane w art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 561/2006, a dotyczące sytuacji wykonywania przewozu pojazdami używanymi lub wynajmowanymi bez kierowcy przez przedsiębiorstwa rolnicze, ogrodnicze, leśne, gospodarstwa rolne lub rybackie do przewozu rzeczy w ramach własnej działalności gospodarczej w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa.

Przede wszystkim pozbawione jakichkolwiek podstaw są twierdzenia Skarżącego, że charakter rolniczy przewozu pozostaje ten sam nawet po przekroczeniu odległości 100 km. Przeczy temu treść omawianego art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 561/2006, która jednoznacznie uzależnia zwolnienie od określonych obowiązków w przypadku użycia pojazdu w celu wskazanym w tej regulacji – w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa.

Sąd w pełni podziela stanowisko organów, że Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby potwierdzić wykonywanie przewozu w ramach ww. zwolnienia z obowiązku używania tachografu. Przedsiębiorca oraz osoby, którym użyczał pojazdów, nie były w stanie okazać dokumentów przewozowych, faktur, rachunków za zakupione bądź sprzedane zboże, bele sianokoszki, paliwo użyte

w trakcie przewozów do gospodarstw rolnych. Ze zgromadzonych dowodów wynika ponadto, że przewozy, na które powołała się strona, były wykonywane powyżej 100 km od bazy przedsiębiorstwa. Przede wszystkim organy wskazały na pojazdy wielokrotnie rejestrowane na drogach publicznych (droga krajowa nr [...]) podczas poruszania się w kierunku na C. oraz O., w odległości około 400 km od miejscowości w której znajduje się gospodarstwo rolne teścia. Nie można zatem uznać, aby wymienione w decyzji przewozy tymi pojazdami wykonywane były

w ramach zwolnienia z art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Ilość przejechanych kilometrów w poszczególnych przypadkach i czas ich pokonania, który nie znalazł odzwierciedlenia w wykresówkach sprawia, że rozumowaniu organu nie sposób zarzucić dowolności. Zwłaszcza, że przesłuchani świadkowie nie podali żadnych konkretów odnośnie kwestionowanych przewozów, ogólnie tylko wskazując, że przewóz był wykonywany na rzecz gospodarstwa rolnego.

Odnośnie zarzutu niewskazania związku naruszenia o charakterze personalnym z konkretnym kierowcą, Sąd zauważa, że w kwestionowanych przypadkach przewóz był wykonywany przez Skarżącego oraz S. P. Wynika to z przesłuchania Skarżącego w charakterze strony. To, że strona nie jest w stanie precyzyjnie określić, który kierowca w danym dniu prowadził pojazd nie oznacza, że nie powstaje naruszenie określone w l.p. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę zastosował się do zaleceń zawartych w decyzji organu odwoławczego z dnia [...] października 2012 r. Wystosował do strony wezwanie do podania informacji, kto i na jakich trasach prowadził poszczególne pojazdy. W odpowiedzi Skarżący wskazał jedynie, że kwestionowane przewozy były wykonywane w ramach gospodarstwa rolnego teścia. Ponadto w celu ustalenia osób kierujących pojazdami organ ten zwrócił się o udzielnie stosownych informacji do Komendy Głównej Straży Granicznej oraz do GDDKiA, do Wydziału ds. kontroli i nacisków GITD, do Biura ds. Elektronicznego Poboru Opłat GITD oraz do wybranych przedsiębiorców trudniących się spedycją. Ponownie przesłuchano również Skarżącego w charakterze strony. Podjęto zatem czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego. Wprawdzie obowiązek przewidziany w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak też skorelowany z nim obowiązek zebrania całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 Kodeksu) - obciąża organ podatkowy - nie można go jednak uznać jako obowiązku nieograniczonego. Trzeba zwrócić uwagę, że ustalenie pewnych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie strona, pozostaje poza zakresem możliwości organu. Nakaz zebrania przez organ podatkowy w sposób wyczerpujący materiału dowodowego nie oznacza, że organ ten ma obowiązek zastąpić przedsiębiorcę we właściwym dokumentowaniu transportu drogowego. Jeżeli przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy nie zaprezentuje dowodów będących w jego posiadaniu, to będą go obciążać negatywne konsekwencje tego zaniechania. Strona powinna zatem współdziałać z organem w procesie gromadzenia dowodów, a nie przedłożenie dowodów będących w jej posiadaniu może prowadzić do niekorzystnych dla niej skutków. Zaprezentowane przez Skarżącego dowody z zeznań świadków oraz jego wyjaśnień nie były wystarczające do uznania zakwestionowanych przewozów jako wykonywanych w warunkach zwolnienia z art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Wobec nie przedłożenia przez stronę wykresówek dokumentujących pełen przebieg pokonanych tras ani pełnej dokumentacji czasu pracy kierowców, zasadnie zatem wymierzono w sprawie karę pieniężną za naruszenia określone w l.p. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Sąd podziela również – niekwestionowane w skardze – ustalenia w zakresie niezasadnego użycia przez kierowcę dwóch tarcz w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu od godziny 11:15 dnia [...].07.2011 r. do godziny 11:15 dnia następnego (art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85). Tym samym, zasadne było nałożenie na stronę kary pieniężnej z tytułu naruszenia lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy.

Stosownie do art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym prawidłowo ograniczono wymiar łącznej kary do kwoty 15.000 zł.

Zdaniem Sądu organ trafnie również wywiódł, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności wyłączające odpowiedzialność przedsiębiorcy przewidziane w art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Okoliczności sprawy i dowody nie wskazują,

że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń

i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Podkreślić trzeba też, że w 92c ustawy o transporcie drogowym chodzi wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane

i nadzwyczajne, a takie w sprawie nie wystąpiły. Stwierdzone naruszenia były co najmniej skutkiem zaniedbań przedsiębiorcy w zakresie prawidłowego dokumentowania czasu pracy kierowców.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał zarzuty skargi ca całkowicie nieuzasadnione. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).