Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 30/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1, art. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 157 § 3, art. 159, art. 466 § 1, art. 465 § 3
journal: Dz.U. 1997 nr 89 poz 555
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
article: art. 1 ust. 2 pkt 4 i 8
journal: Dz.U. 1990 nr 30 poz 179
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.C. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie doręczenia odpisów protokołów z czynności interwencji funkcjonariuszy Policji postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

T.C. pismem z dnia [...] lipca 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji "w wypełnieniu obowiązku, o którym mowa w art. 156 par. 3 (z uwzględnieniem art. 98 par. 2) Kodeksu postępowania karnego z 6 czerwca 1997 r. (Dz. U. nr 98 póz. 555, 1997 r.)".

Skarżący podniósł, iż w dniu [...] czerwca 2010 r. w Komisariacie Policji złożył wniosek o sporządzenie i dostarczenie mu odpisów protokołów czynności, które wykonała Policja w związku z przeprowadzonymi interwencjami w mieszkaniu strony w dniach [...] maja 201 Or.; [...] czerwca 201 Or. Wywodził, iż stosownie do treści art. 157 § 3 k.p.k. nie można odmówić stronie zezwolenia na sporządzenie odpisu protokołu czynności, w której strona uczestniczyła lub miała prawo uczestniczyć, jak również dokumentu pochodzącego od niej lub sporządzonego z jej udziałem. Zdaniem strony ww. przepis ma również zastosowanie do spraw o wykroczenia o czym stanowi art. 38 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U z 2008r. Nr 133, póz. 848). Dalej strona stwierdziła, iż zgodnie z art. 98 § 1 k.p.k. dokumenty w postępowaniu karnym sporządza się i dostarcza w terminie siedmiu dni od dnia, w którym strona wystąpiła z żądaniem. T.C. podał ponadto, iż art. 157 § 3 k.p.k. nie nakłada na wnoszącego wniosek przedstawienia uzasadnienia takiego żądania. Skarżący wskazał, iż bezczynność organu w ww. zakresie skutkuje naruszeniem przepisów art. 51 ust. 3 i art. 63 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. Do skargi T.C. dołączył również kopię wezwania z dnia 6 lipca 201 Or. do usunięcia naruszenia prawa skierowane do Komendanta Powiatowego Policji, w którym stwierdził, iż chce, aby Policja pisemnie przedstawiła powody, dla których ww. interwencje były przeprowadzone, jakie zarzuty zostały mu przedstawione oraz kto-z tymi zarzutami wystąpił.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia [...] lipca 201 Or. Komendant Powiatowy Policji poinformował, że przedmiotowe interwencje były przeprowadzone z zawiadomienia K.C. i dotyczyły

zakłócenia ciszy nocnej, a interwencje te zakończono w miejscu ich przeprowadzenia stosownym pouczeniem, bez sporządzania jakichkolwiek protokołów.

W piśmie z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...], stanowiącym odpowiedź na skargę T.C. z dnia [...] lipca 2010 r. Komendant Powiatowy Policji wyjaśnił, iż skarżący był informowany o przyczynach niedoręczenia mu żądanych odpisów protokołów. Przedmiotowe interwencje w dniach wskazanych przez skarżącego były bowiem przeprowadzane na zgłoszenie sąsiadów oraz matki skarżącego w związku z zakłócaniem przez niego spoczynku nocnego, tj. głośnym zachowywaniem się po godzinie 22. Z takich czynności nie ma zaś obowiązku sporządzania protokołów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zasadą postępowania przed sądami administracyjnymi jest to, iż przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, sąd z urzędu zobligowany jest do badania wymogów formalnych skargi oraz jej dopuszczalności, zarówno z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych. Badanie pod względem formalnym skargi obejmuje nie tylko analizę jej zawartości, lecz także jej kontrolę pod względem szczególnych wymogów, jakim skarga powinna odpowiadać. Należy więc zbadać czy skarga jest dopuszczalna, czy wniesiono ją z zachowaniem ustawowego terminu itp. (art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."). Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie.

Zakres kognicji sądów administracyjnych został przez ustawodawcę określony w ww. ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Wniesiona przez skarżącego skarga dotyczy bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w związku z niewydaniem skarżącemu odpisów protokołów z przeprowadzonych w jego mieszkaniu interwencji, zgodnie z art. 157 § 3 ustawy - Kodeks postępowania karnego. W niniejszej sprawie należało zatem zbadać, czy bezczynność Komendanta Powiatowego Policji we wskazanym wyżej zakresie jest bezczynnością organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do powołanego przepisu skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego przysługuje w sprawach, w których organ administracji publicznej ma obowiązek wydać rozstrzygnięcie, które może być zaskarżone do sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu ma zatem zasadniczo dyscyplinować organ administracji publicznej do wydania aktu administracyjnego kończącego sprawę, otwierając drogę sądowoadministracyjną przez możliwość wniesienia skargi na akt administracyjny.

Tymczasem skarga T.C. dotyczy w istocie bezczynności organu prowadzącego postępowanie regulowane przepisami ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 1997r. Nr 89, póz. 555 z późn. zm.) - dalej jako "k.p.k.", nie zaś aktów lub czynności określonych w przytoczonym przepisie art. 3 p.p.s.a. Dochodzone przez skarżącego uprawnienie wynikające z przepisu art. 157 § 3 k.p.k., jest uprawnieniem procesowym uczestnika postępowania karnego. W zakresie tego uprawnienia właściwym do rozpatrzenia wniosku jest organ prowadzący postępowanie w sprawie. Z kolei do rozpatrzenia zażalenia, o którym mowa w art. 159 k.p.k. na odmowę udostępnienia akt sprawy, właściwy jest odpowiednio w przypadku nieprokuratorskiego organu prowadzącego postępowanie - prokurator sprawujący nadzór nad postępowaniem przygotowawczym (art. 466 § 1 w zw. z art. 465 § 3 k.p.k.), natomiast w odniesieniu do prokuratora prowadzącego postępowanie przygotowawcze - prokurator przełożony (por. Grajewski Jan, Paprzycki Lech K., Steinborn Sławomir, Komentarz do art. 159 kodeksu postępowania karnego (Dz.U.97.89.555), [w:] J. Grajewski, L.K. Paprzycki, S. Steinborn, Kodeks postępowania karnego - Komentarz, Tom l (art. 1-424), LEX, 2010, wyd. II. Komentarz LEX 2010). Nie ulega zatem wątpliwości, iż czynności w tym zakresie nie są podejmowane przez organy administracji publicznej, lecz przez "organy ścigania" działające w oparciu o przepisy ustawy -Kodeks postępowania karnego, w sprawach nie mających charakteru administracyjnego.

Działalność policji, w zakresie w jakim realizuje ona swoje kompetencje, określone przepisem art. 1 ust. 2 pkt 4 i 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz art. 298 § 1 k.p.k., podobnie jak działalność prokuratury, uregulowana przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o Prokuraturze (Dz. U. z 2008 r., Nr 7 póz. 39 ze zm.), nie ma charakteru działalności administracji publicznej, sprowadza się bowiem do strzeżenia praworządności oraz czuwania nad ściganiem przestępstw. Działalność ta nie podlega więc kontroli sądów administracyjnych, a Komendant Powiatowy Policji, we skazanym zakresie, nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu cytowanych przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Czynności podejmowane przez ten organ nie stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. poddanych kontroli sądów administracyjnych.

Zgodnie zatem z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. mając na uwadze powyższe postanowił, jak w sentencji.