Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2555/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6263 Stałe komisje
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 19 ust. 5 i 6, art. 94 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Dnia 9 października 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 9 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 23 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 255/18 w sprawie ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wyboru przewodniczącego komisji rewizyjnej rady miasta 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 23 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 255/18, oddalił skargę Wojewody [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z [...] stycznia 2017 r., nr [...], w przedmiocie wyboru przewodniczącego komisji rewizyjnej rady miasta. Wyrok ten został wydany w następujących istotnych okolicznościach faktycznych sprawy.

Rada Miasta [...] uchwałą z [...] stycznia 2017 r., nr [...], powołując się na art. 18a ustawy o samorządzie gminnym, wybrała P. C. na Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Rady Miasta [...].

W skardze Wojewoda [...] zarzucił naruszenie art. 19 ust. 2 i 6 ustawy o samorządzie gminnym polegające na podjęciu zaskarżonej uchwały na sesji Rady Miasta [...] prowadzonej przez nieuprawnioną osobę, mianowicie A. B. Skarżący twierdził, po pierwsze, że A. B. nie był uprawniony do prowadzenia obrad, gdyż WSA w Kielcach prawomocnym wyrokiem z 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 720/17, stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta [...] z [...] grudnia 2016 r. o jego wyborze na przewodniczącego rady; po drugie, że z uwagi na stwierdzenie nieważności uchwały o wyborze przewodniczącego "nie wywołała [ona] żadnych skutków prawnych" w związku z czym przyjąć trzeba, że A. B. nie był uprawniony do prowadzenia sesji rady w dniu [...] stycznia 2017 r.; po trzecie, że nie ma znaczenia wyrok WSA w Kielcach z 10 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 189/17, którym stwierdzono nieważność uchwały Rady Miasta [...] z [...] grudnia 2016 r. w sprawie przyjęcia rezygnacji i odwołania A. B. z funkcji wiceprzewodniczącego rady, gdyż z art. 19 ust. 5 i 6 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że niepodjęcie uchwały o przyjęciu rezygnacji jest równoznaczne z przyjęciem rezygnacji z upływem miesięcznego terminu na podjęcie tej uchwały, co miało miejsce przed 25 stycznia 2017 r.; po czwarte, że podjęcie uchwały na sesji, której przewodniczyła osoba nieuprawniona, jest "istotną wadą skutkującą nieważnością uchwały".

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa.

Sąd pierwszej instancji przyjął, że "(o) ile niewątpliwym jest, że stwierdzenie nieważności uchwały powoduje skutek ex tunc, tj. działa z mocą wsteczną od chwili jej podjęcia, o tyle skutek ten nie może powodować automatyzmu w ocenie zgodności z prawem uchwał podjętych w czasie, zanim doszło do stwierdzenia nieważności. W szczególności nie można tracić z pola widzenia faktu, że w czasie gdy podejmowana była zaskarżona uchwała, w obrocie prawnym pozostawała uchwała o powołaniu A. B. na Przewodniczącego Rady Miasta [...]. (...) Tymczasem według stanu na dzień podejmowania przedmiotowej uchwały obrady Rady prowadził jej przewodniczący, wybrany na podstawie obowiązującej wówczas uchwały. Trudno w tej sytuacji zarzucić organowi, że podejmując na tej sesji zaskarżoną uchwałę działał z naruszeniem prawa". Sąd stwierdził, że "tego stanu nie kwestionował także Wojewoda [...], co potwierdza treść jego pisma z 17 maja 2017 r.".

Sąd zwrócił także uwagę na treść przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Stwierdził, że "(r)ozstrzygnięcie nadzorcze zasadniczo wywołuje skutki prawne w postaci pozbawienia mocy obowiązującej aktu organu gminy w zakresie objętym orzeczeniem o nieważności, dopiero po uzyskaniu waloru prawomocności. Natomiast nieprawomocne rozstrzygnięcie nadzorcze, w którym organ nadzoru stwierdza nieważność uchwały organu gminy, wywołuje tylko takie skutki, jak postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania uchwały lub zarządzenia organu gminy. Wstrzymanie następuje z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności i z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Wprawdzie w/w przepis reguluje instytucję stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy przez organ nadzoru, ale skutki takiego stwierdzenia nieważności można odnosić również do stwierdzenia nieważności uchwały orzekanego przez sąd administracyjny. Przywołane rozwiązanie ustawowe świadczy dodatkowo o tym, jak istotny jest moment powzięcia przez organ informacji o możliwej wadliwości podjętego aktu, mogącej prowadzić w konsekwencji do stwierdzenia jego nieważności".

Ponadto, zdaniem Sądu pierwszej instancji, skoro WSA w Kielcach wyrokiem z 10 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 189/17, stwierdził nieważność uchwały o przyjęciu rezygnacji A. B. z funkcji wiceprzewodniczącego, to zgodnie z art. 19 ust. 5 i 6 ustawy o samorządzie gminnym był on wiceprzewodniczącym do 31 stycznia 2017 r. W związku z tym był uprawniony do prowadzenia sesji rady. Nie ma przy tym znaczenia kolejność przejmowania obowiązków przewodniczącego rady przez jego zastępców, gdyż "kolejność przejmowania obowiązków przewodniczącego rady przez jego zastępców należy do problematyki czysto regulaminowej i nawet naruszenie tak ustalonej kolejności nie wpływa na ważność obrad i podjętych uchwał".

W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 91 ust. 1 w zw. z art. 94 ust. 1 i 2 oraz art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że stwierdzenie nieważności uchwały o wyborze przewodniczącego rady gminy nie ma wpływu na ważność uchwał podjętych na sesji prowadzonej przez osobę, której dotyczy taka uchwała, gdyż do czasu stwierdzenia nieważności tej uchwały pozostaje ona w obrocie prawnym, zaś osoba sprawująca funkcję przewodniczącego na podstawie tej uchwały jest osobą uprawnioną do prowadzenia sesji rady gminy, o której mowa w art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym; zdaniem skarżącego kasacyjnie prawidłowa wykładnia powołanych przepisów powinna prowadzić do uznania, że w przeciwieństwie do orzeczenia o niezgodności z prawem, stwierdzenie przez sąd administracyjny nieważności uchwały o wyborze określonej osoby na przewodniczącego rady gminy powoduje skutki takie, jak gdyby uchwała ta nigdy nie została podjęta i nigdy nie pozostawała w obrocie prawnym, a zatem osoba, która została wybrana na przewodniczącego rady gminy na mocy takiej uchwały, nigdy nie była osobą uprawnioną do prowadzenia sesji rady gminy, o której mowa w art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, co ma wpływ na zgodność z prawem uchwał podjętych na tej sesji,

- art. 19 ust. 6 ustawy o samorządzie gminnym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w przypadku niepodjęcia przez radę gminy uchwały w sprawie przyjęcia rezygnacji przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego z ich funkcji, rezygnacja zostaje przyjęta z upływem ostatniego dnia miesiąca kalendarzowego, w którym miała zapaść uchwała; w ocenie skarżącego kasacyjnie prawidłowa wykładnia powołanego przepisu powinna prowadzić do uznania, że w przypadku niepodjęcia przez radę gminy uchwały w sprawie rezygnacji przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego z ich funkcji, rezygnacja zostaje przyjęta z upływem ostatniego dnia przewidzianego w art. 19 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym miesięcznego terminu na podjęcie przez radę gminy uchwały w sprawie przyjęcia rezygnacji przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego z ich funkcji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Wojewoda, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wywodził, że stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy powoduje skutek taki, jak gdyby tej uchwały nigdy nie było. Wychodząc z tego założenia podnosił, że wobec stwierdzenia nieważności uchwały, którą A. B. został powołany na stanowisko przewodniczącego rady gminy, nie był on uprawniony do prowadzenia obrad rady na posiedzeniu, na którym podjęto zaskarżoną uchwałę.

W oparciu o tak przytoczone podstawy kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych oraz zrzeczono się rozprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina [...] wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku w całości) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.

W powołanych w pierwszej z przytoczonych podstaw kasacyjnych przepisach ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.) stanowi się, że zadaniem przewodniczącego jest wyłącznie organizowanie pracy rady oraz prowadzenie obrad rady, że przewodniczący może wyznaczyć do wykonywania swoich zadań wiceprzewodniczącego, że w przypadku nieobecności przewodniczącego i niewyznaczenia wiceprzewodniczącego, zadania przewodniczącego wykonuje wiceprzewodniczący najstarszy wiekiem (art. 19 ust. 2), że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, że o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 (art. 91 ust. 1), że nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego (art. 94 ust. 1), że jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem, że uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem oraz że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co do skutków takiego orzeczenia stosuje się odpowiednio.

Z powołanych przepisów, w szczególności z art. 94 ust. 2, wynika różnica w zakresie skutków prawnych pomiędzy orzeczeniem, którym sąd administracyjny stwierdza nieważność uchwały lub zarządzenia organu gminy, a orzeczeniem, którym sąd stwierdza ich niezgodność z prawem. Ustawodawca co prawda nie stanowi wprost jaki jest skutek stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy, ale skoro stanowi, że w przypadku stwierdzenia ich niezgodności z prawem tracą one moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem, to trzeba przyjąć, że w przypadku stwierdzenia nieważności tracą one moc prawną w innym czasie, a więc z chwilą ich podjęcia. Jednakże żaden z powołanych w pierwszej podstawie kasacyjnej przepisów nie stanowi, aby w razie stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy należało przyjmować fikcję prawną, według której takiej uchwały lub zarządzenia w ogóle nie było.

Wojewoda w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jako jeden z argumentów na poparcie tezy, że uchwałę, której sąd administracyjny stwierdził nieważność, należy traktować tak jakby nigdy nie została podjęta, powołał wyrok NSA z 27 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1046/07, w którego uzasadnieniu przyjęto, że w przypadku stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy należy taką uchwałę traktować tak jakby nigdy nie została podjęta. W ocenie NSA rozpoznającego sprawę istotne jest jednak to, że wyrok ten został wydany w innych okolicznościach sprawy. Wojewódzki sąd administracyjny na skutek skargi wojewody stwierdził nieważność uchwały rady gminy, którą ustalono opłatę za podłączenie się do sieci wodociągowej, mimo że wcześniej rada gminy uchyliła tę uchwałę. W związku z uchyleniem zaskarżonej uchwały rada gminy wnosiła o umorzenie postępowania przed sądem administracyjnym. Wojewódzki sąd administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała miała charakter prawa miejscowego i została podjęta bez podstawy prawnej. Za stwierdzeniem nieważności uchwały mimo jej uchylenia przemawiać miało, w ocenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, to, że do czasu uchylenia uchwała obowiązywała i mogła być podstawą czynności prawnych. NSA w powołanym wyroku zaakceptował stanowisko wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W ocenie NSA rozpoznającego skargę kasacyjną w tych okolicznościach uzasadnione było użycie sformułowania, według którego uchwała rady gminy powinna być traktowana tak jakby nigdy nie została podjęta. Jednakże powołana sprawa nie jest dowodem na to, że NSA uznał, iż w każdym przypadku stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy uchwała ta powinna być traktowana tak jakby nie została nigdy podjęta.

Podobnie dowodem takim nie jest kolejna sprawa, na którą skarżący kasacyjnie powołał się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, mianowicie wyrok NSA z 15 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3071/14. Wyrok ten w ogóle nie dotyczył skutków stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy, gdyż jego przedmiotem była, uwzględniając postępowanie przed sądem pierwszej instancji, skarga na uchwałę rady gminy w przedmiocie planu miejscowego, przy czym skarga ta została oddalona, zaś NSA oddalił także skargę kasacyjną skarżącego. Prawdą jest, że w uzasadnieniu powołanego wyroku NSA wskazano, iż stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy powoduje sytuację taką, jakby uchwała ta nigdy nie została podjęta, jednakże pogląd ten po pierwsze, zaczerpnięto (co wyraźnie wskazano w uzasadnieniu) z wcześniej omawianego wyroku NSA z 27 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1046/07, po drugie wyrażono go jako element ogólnej argumentacji w kontekście zarzutu dotyczącego wykładni i stosowania art. 46 i art. 48 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2410).

Jeżeli chodzi o powołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyrok NSA z 28 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1477/09, to wskazać należy, że dotyczy on podobnego zagadnienia, jak wyrok NSA z 27 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1046/07, czyli możliwości umorzenia postępowania sądowego ze skargi na uchwałę rady gminy z powodu uchylenia tej uchwały. Ponadto w uzasadnieniu tego wyroku przedstawiono argumentację co do różnicy w zakresie prawnych skutków pomiędzy uchyleniem uchwały organu gminy, a stwierdzeniem jej nieważności, przy czym nie sformułowano poglądu, według którego z faktu, iż w razie stwierdzenia nieważności uchwały skutek utraty mocy prawnej uchwały ma charakter ex tunc, należy wyprowadzić fikcję prawną stanowiącą, że uchwałę taką należy traktować tak, jakby jej nigdy nie było.

Żaden z powołanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyroków nie dotyczył takiej sytuacji, jaka występuje w rozpoznawanej sprawie, mianowicie tego, że oceniana jest zgodność z prawem uchwały rady gminy podjętej w związku z uchwałą, której później sąd administracyjny stwierdził nieważność.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarżący kasacyjnie nie przedstawił przekonujących argumentów, aby uznawać, że skutek ex tunc stwierdzenia przez sąd administracyjny nieważności uchwały rady gminy oznacza, że uchwała taka powinna być traktowana tak, jakby nie została ona w ogóle podjęta. Zdaniem NSA w sprawie taka jak rozpoznawana, a więc gdy podstawą oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały ma być fakt, że została ona podjęta w związku z inną uchwałą, której sąd administracyjny stwierdził nieważność, nie można twierdzić, że zaskarżona uchwała jest niezgodna z prawem tylko dlatego, że pozostaje ona w związku z inną uchwałą, której sąd administracyjny stwierdził nieważność. Oceny zgodności z prawem zaskarżonej w takich okolicznościach uchwały należy dokonywać z uwzględnieniem wszystkich okoliczności, w tym takich jak to, czy uchwała, której nieważności stwierdzono, była bezpośrednią podstawą zaskarżonej uchwały, czy rozsądnie oceniając treść zaskarżonej uchwały byłaby inna, gdyby nie podjęto uchwały, której stwierdzono nieważność oraz czy pomiędzy tymi uchwałami zachodzą takie zależności, że potencjalna ochrona naruszonych praw osób trzecich uzasadnia konieczność rozstrzygnięcia o zgodności z prawem uchwały podjętej w związku z uchwałą, której nieważność stwierdzono. W związku z tym zauważyć należy, że w dwóch z trzech spraw, na które skarżący kasacyjnie powołał się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, chodziło o stwierdzenie nieważności uchwał, które mogły stanowić podstawę ustalenia obowiązku uiszczenia określonych opłat przez osoby trzecie. Sprawa, w której NSA wydał wyrok z 27 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1046/07, dotyczyła uchwały o opłatach za podłączenie do sieci wodociągowej, zaś sprawa, w której NSA wydał wyrok z 28 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1477/09, dotyczyła uchwały o opłatach pobieranych w publicznych przedszkolach prowadzonych przez gminę. Można więc było w tych sprawach użyć kategorycznego stwierdzenia, niejako w związku z tym, że w przyszłości na podstawie wyroku wydanego przez sąd administracyjny w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy, chodzić będzie o ocenę zgodności z prawem czynności prawnych podjętych na ich podstawie, że te uchwały należy traktować tak, jakby ich w ogóle nie podjęto.

W rozpoznawanej sprawie nie chodzi jednak o tego rodzaju uchwałę. Zaskarżona uchwała to uchwała, którą wybrano przewodniczącego komisji rewizyjnej rady gminy.

Ponadto zauważyć należy, że Wojewoda ani w skardze, ani w skardze kasacyjnej nie powoływał się na nic innego, jak tylko to, że zaskarżona uchwała została podjęta na posiedzeniu rady gminy, któremu przewodniczyła osoba, co do której później stwierdzono nieważność uchwały o jej powołaniu na funkcję przewodniczącego.

Uwzględniając powyższe NSA doszedł do wniosku, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem, gdyż Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, iż brak było podstaw do uznania, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem prawa. Oznacza to, że pierwsza z przytoczonych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych nie jest zasadna.

Jeżeli chodzi o drugą z przytoczonych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych, to stwierdzić należy, że uznanie, iż pierwsza z przytoczonych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych nie jest zasadna, oznacza, iż ta podstawa traci na znaczeniu. Druga podstawa kasacyjna dotyczyła bowiem drugiego argumentu Sądu pierwszej instancji, poza zwalczaniem tezy Wojewody o bezpośrednim wpływie stwierdzenia nieważności uchwały o wyborze na funkcję przewodniczącego rady gminy osoby, która prowadziła obrady rady podczas posiedzenia, na którym podjęto zaskarżoną uchwałę, na zgodność z prawem zaskarżonej uchwały, mianowicie argumentu polegającego na wykazywaniu, że A. B. był uprawniony do prowadzenia obrad, gdyż zachowywał wówczas funkcję wiceprzewodniczącego rady gminy. Niemniej NSA uważa za konieczne odniesienie się do drugiej podstawy kasacyjnej, przy czym będąc związany granicami skargi kasacyjnej ograniczy się do kwestii ustalenia, kiedy w razie niepodjęcia przez radę gminy uchwały o nieprzyjęciu rezygnacji przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego rady można uważać, że rezygnacja została przyjęta, a nie będzie rozstrzygał niepodniesionego w skardze kasacyjnej zagadnienia, czy koncept Sądu pierwszej instancji, że A. B. był uprawniony do przewodniczenia obradom rady z uwagi na jakoby zachowaną funkcję wiceprzewodniczącego, jest trafny.

W ocenie NSA w tym zakresie wystarczy odwołać się do literalnego brzmienia powołanych w drugiej podstawie kasacyjnej przepisów. Otóż powołane w drugiej podstawie kasacyjnej art. 19 ust. 5 i 6 ustawy o samorządzie gminnym stanowią, że po pierwsze, w przypadku rezygnacji przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego rada podejmuje uchwałę w sprawie przyjęcia tej rezygnacji nie później niż w ciągu 1 miesiąca od dnia złożenia rezygnacji (art. 19 ust. 5), po drugie, że niepodjęcie uchwały, o której mowa w ust. 5, w ciągu 1 miesiąca od dnia złożenia rezygnacji przez przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego jest równoznaczne z przyjęciem rezygnacji przez radę gminy z upływem ostatniego dnia miesiąca, w którym powinna być podjęta uchwała (art. 19 ust. 6). Z przepisów tych wyraźnie wynika, że niepodjęcie uchwały o przyjęciu rezygnacji przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego rady w ciągu 1 miesiąca od dnia złożenia rezygnacji przez przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego jest równoznaczne z przyjęciem rezygnacji przez radę gminy z upływem ostatniego dnia miesiąca, w którym powinna być podjęta uchwała. Oznacza to, że najpierw należy ustalić miesiąc, w którym rada gminy powinna była podjąć uchwałę w sprawie przyjęcia rezygnacji, i następnie określić ostatni dzień tego miesiąca. W rozpoznawanej sprawie przewodniczący i wiceprzewodniczący rady zrezygnowali z pełnienia swoich funkcji na sesji rady w dniu [...] grudnia 2016 r. W związku z tym rada gminy powinna była uchwałę w sprawie przyjęcia tych rezygnacji podjąć do 14 stycznia 2017 r. Zatem, skoro – jak przyjmuje Sąd pierwszej instancji - z uwagi na wyrok sądu administracyjnego, którym stwierdzono nieważność uchwały w sprawie przyjęcia rezygnacji, uchwały w sprawie przyjęcia rezygnacji nie było, to w myśl art. 19 ust. 6 ustawy o samorządzie gminnym należy przyjąć, że rezygnacje te zostały przyjęte 31 stycznia 2017 r. W związku z tym w zakresie wykładni art. 19 ust. 5 i 6 ustawy o samorządzie gminnym Sąd pierwszej instancji również nie naruszył prawa.

Mając powyższe na uwadze NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.

NSA na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpił od zasądzenia od Wojewody zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez Gminę [...]. W ocenie NSA w sprawie zachodzi szczególny przypadek uzasadniający odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż koszty te wynikają ze sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną, zaś niniejsza sprawa jest jedną z pięciu spraw rozpoznanych przez NSA, przy czym we wszystkich tych sprawach, z uwagi na to, że dotyczą one takich samych zagadnień prawnych, odpowiedź na skargę kasacyjną jest taka sama, w związku z czym koszty postępowania kasacyjnego adekwatne do nakładu pracy zostały Gminie [...] zwrócone w jednej z tych spraw, mianowicie w sprawie o sygn. akt II OSK 2531/18.

Wobec tego, że Wojewoda w skardze kasacyjnej zrzekł się rozprawy, a Gmina [...] w terminie czternastu dni od dnia doręczenia jej odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy, NSA – na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. – skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.