Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 652/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 60 art. 161
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 25 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowych przebiegających przez obszary leśne na terenie powiatu l. postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

A. S.A. z siedzibą w W. pismem z dnia 17 sierpnia 2012 r. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją – powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego –utrzymano w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w L. z dnia [...] r. nr [...], którą nakazano stronie skarżącej wykonać i utrzymywać pasy przeciwpożarowe wzdłuż linii kolejowych nr [...] i [...] przebiegających przez obszary leśne na terenie powiatu l., administrowane przez Nadleśnictwa L., L. i G..

Opisanej na wstępie decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 i 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej w związku z art. 17 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 55 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem strony skarżącej obowiązki w zakresie utrzymywania pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowych spoczywają na właścicielu (zarządcy) lasu, a nie na zarządcy linii kolejowej.

W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Komendant Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie, wskazując, że obowiązki nałożone na skarżącą w decyzji znajdują podstawę prawną w art. 17 ust. 1 i art. 55 ustawy o transporcie kolejowym, a podmiotem zobowiązanym do wykonania pasów przeciwpożarowych jest zarządca infrastruktury kolejowej.

Po rozpoznaniu stosownego wniosku strony skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienie z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 652/12).

Następnie pełnomocnik strony skarżącej pismem złożonym Sądowi w dniu 18 października 2012 r. oświadczył, że skarżący cofa skargę w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.)., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i czynność ta wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W rozpatrywanej sprawie skarga została skutecznie cofnięta. Zdaniem Sądu strona skarżąca, będąc jednocześnie zobowiązaną do wykonania określonych czynności na mocy zaskarżonej decyzji, ma prawo rozporządzać swoimi prawami i obowiązkami. Skoro skarżący zdecydował o cofnięciu skargi, to należy przyjąć, że w jego ocenie zaskarżona decyzja (obowiązki z niej wynikające), będzie mogła być przez niego wykonana. W tym stanie rzeczy trudno mówić, aby czynność cofnięcia skargi dokonana przez skarżącego mogła prowadzić do obejścia prawa. Zdaniem Sądu na skutek cofnięcia skargi nie dojdzie również do utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności; zresztą zarzutu nieważności zaskarżonej decyzji nie podnoszono również w skardze. Należy zatem powiedzieć, że skoro skarżący skutecznie cofnął skargę, to Sąd będąc związany tą czynnością procesową strony, miał podstawę, aby umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne w rozpoznawanej sprawie.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd działając na podstawie art. 161 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.