Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1681/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska asesor WSA Mirosław Gdesz (spr.) asesor WSA Marta Laskowska Protokolant Ilona Sułek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2006 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata S. D. z Kancelarii Adwokackiej [...], kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych podwyższoną o 22% VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania J. T. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...], wydanej w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że powołaną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] maja 2004 r. orzeczono w przedmiocie odmowy przyznania J. T. dodatku mieszkaniowego. Podstawą odmowy przyznania tego dodatku było przekroczenie powierzchni normatywnej przypadającej na członków gospodarstwa domowego (w omawianym przypadku na 1 członka gospodarstwa domowego).

Od powyższej decyzji odwołała się J. T., opisując swoją ciężka sytuację życiową. Wskazał również, że zameldowanie dodatkowych osób podważyłoby istotnie wysokość czynszu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie i całokształt sprawy wskazało, że odwołanie J. T. nie może zostać uwzględnione, ponieważ organ pierwszej instancji nie naruszył prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia.

Organ powołał przepis art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), zgodnie z którym normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego w przypadku 1 osoby nie może przekraczać 35 m². Dopuszcza się przekroczenie powierzchni lokalu o 30%, tj 45,50 m².

W przypadku J. T. powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu wynosi 46,10 m², w tym powierzchnia pokoi i kuchni 40 m² (tj. 86,77% powierzchni użytkowej lokalu).

Zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż:

1) 30% albo,

2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%.

Wobec powyższego zajmowana przez J. T. powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego przekracza powierzchnię normatywną o znacznie więcej niż 30%. Dopuszczalne przekroczenie w przypadku wnioskodawcy wynosi 45,50 m². Zajmowany przez niego lokal przekracza tę wielkość. Udział natomiast kuchni i pokoi w powierzchni użytkowej lokalu przekracza 60%. Z uwagi na powyższe, brak jest, zdaniem organu, możliwości przyznania J. T. dodatku mieszkaniowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wykazał istnienie przesłanek uzasadniających odmowę przyznania odwołującemu się dodatku mieszkaniowego, zgodnie z przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Organ podkreślił, że przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych uzależniają przyznanie dodatku mieszkaniowego od spełnienia przez zainteresowaną osobę określonych warunków. Niewystąpienie zaś któregokolwiek z nich powoduje, że dodatek nie może być przyznany.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. T. W skardze opisała swoją sytuacją życiową, wnosząc jednocześnie o umorzenie zaległego czynszu.

W trakcie postępowania pełnomocnik z urzędu skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc że sytuacja skarżącej jest krytyczna, a norma powierzchniowa została przekroczona zaledwie o centymetrów. Zdaniem pełnomocnika skarżącej organ w ogóle nie odniósł się do podstawowej przesłanki przyznania dodatku, a mianowicie trudnej sytuacji materialnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek ten przysługuje, gdy powierzchnia lokalu nie przekracza powierzchni normatywnej o 30% lub 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60%. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy określa normatywną powierzchnię lokalu dla jednej osoby jako 35 m².

Skarżąca zajmuje natomiast samodzielnie lokal mieszkalny o pow. 46,10 m² (w tym łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 40 m²). W przypadku chociażby tak niewielkiego przekroczenia normatywnej powierzchni, jakie miało miejsce w niniejszej sprawie, odpada materialnoprawna przesłanka uprawniająca organ do przyznania dodatku mieszkaniowego. Dlatego też brak było podstaw do przyznania dodatku mieszkaniowego wyłącznie z uwagi na trudną sytuację finansową skarżącej.

Podnoszona przez skarżącą jej trudna sytuacja osobista, finansowa, kłopoty z opłaceniem czynszu, obawa przez eksmisją, nie mają bowiem wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji.

Reasumując, uznać należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, co skutkuje oddaleniem skargi z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).