Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1137/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176, art. 183, art. 174 pkt 1,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 116 par. 1,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (sprawozdawca), Beata Cieloch, Sędzia WSA (del.), Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Bd 969/09 w sprawie ze skargi Z. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 28 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za zaległości podatkowe 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Z. J. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 969/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę Z. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 28 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r.

Decyzją z dnia 30 lipca 2009 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. orzekł o odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu za zaległości podatkowe P. F. M., A. i W. P. "P." sp. z o. o. w B. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. w kwocie 385.467,92 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę liczonymi do dnia wydania decyzji w kwocie 264.642 zł. Organ nie stwierdził okoliczności wymienionych w art. 116 w zw. z art. 107 i art. 108 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.), które uwolniłyby stronę od odpowiedzialności podatkowej.

Decyzją z dnia 28 października 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w B. w jego ocenie wykazał, iż egzekucja administracyjna wobec "P." sp. z o. o. była bezskuteczna. Od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2003 r. nie było wszczęte, ani prowadzone postępowanie egzekucyjne wobec spółki, jednak przed wydaniem decyzji przeciwko spółce była już prowadzona egzekucja na podstawie tytułów wykonawczych dotyczących innych zaległości. Postępowanie to umorzono z powodu braku majątku spółki. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w B., przesłanka bezskuteczności egzekucji z art. 116 O.p. została zatem spełniona.

Z dowodów wynika także, iż strona pełniła w 2003 r. funkcję prezesa zarządu "P." sp. z o. o. Bezspornym był również fakt, że istnienie zaległości z tytułu zobowiązań podatkowych spółki wykazano w trakcie kontroli zakończonej wydaniem przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzji w dniu 9 czerwca 2006 r.

Spełnione zostały wszystkie wynikające z art. 116 O.p. przesłanki pozytywne orzeczenia o odpowiedzialności strony jako członka zarządu spółki kapitałowej za zaległości tej spółki.

Za bezpodstawne organ odwoławczy uznał zarzuty skarżącego, iż organ podatkowy orzekając o odpowiedzialności za zobowiązania spółki nie uwzględnił faktu, iż we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości spółki oraz że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez winy strony. Podzielił stanowisko Naczelnika, iż "właściwy czas" na zgłoszenie odpowiednich wniosków w rozumieniu przepisów art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p., powinien być rozumiany jako okres, w którym zgodnie z obowiązującymi przepisami istnieje obowiązek zgłoszenia takich wniosków. Odpowiednimi przepisami w tym zakresie są uregulowania zawarte w art. 21 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze. Ze zgromadzonych dowodów jasno wynika, iż w spółce przesłanki do zgłoszenia upadłości pojawiły się przed zgłoszeniem przez zarząd upadłości w 2001 r. Zatem za chybione organ uznał twierdzenie skarżącego, iż wniosek o ogłoszenie upadłości nie został złożony w Sądzie w odpowiednim czasie nie z winy strony, ponieważ wyniki działalności spółki w 2003 r. nie dały ku temu powodu i nie zaistniał wtedy stan niewypłacalności spółki.

Bez znaczenia przy orzekaniu o odpowiedzialności strony jako członka zarządu za zobowiązania spółki powstałe w czasie pełnienia funkcji jest okoliczność, iż dopiero w toku kontroli skarżący uzyskał informację o zawyżeniu kosztów uzyskania przychodu w 2003 r. Spółka "P." działała poprzez ustawowo określony organ i działania tego organu traktuje się jako działania osoby prawnej. Sprawowanie przez stronę funkcji prezesa spółki zobowiązywało do dołożenia należytej staranności w wykonywaniu związanych z tą funkcją obowiązków.

W skardze na tę decyzję skarżący podniósł, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. wydając decyzję z dnia 9 czerwca 2006 r., jak i również Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w B. wydając decyzję z dnia 30 lipca 2009 r. błędnie określili kwotę zaległości P. F. M., A. i W. P. "P." sp. z o. o. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2003 r., nie odliczając od dochodu strat z lat poprzednich. Błąd w wyliczeniu zobowiązania przekłada się także na błąd w naliczeniu odsetek za zwłokę.

Skarżący ponownie powołał się na okoliczności egzoneracyjne związane ze zgłoszeniem wniosku o upadłość, a następnie poprawą kondycji spółki.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) podkreślił, iż nie budzi wątpliwości fakt, że skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu spółki "P." w okresie kiedy powstała zaległość podatkowa. Zaległość ta wynika z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 9 czerwca 2006 r. określającej spółce z o.o. "P." zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r.

Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych o bezskuteczności egzekucji. Przeciwko spółce była prowadzona egzekucja na podstawie tytułów wykonawczych dotyczących zaległości płatnika z tytułu zaliczek na podatek dochodowy oraz podatku od towarów i usług za określone miesiące 2001 r. i 2002 r. Postępowanie egzekucyjne zakończyło się postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia 5 czerwca 2006 r. o jego umorzeniu z powodu braku majątku spółki "P.". W trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w dniu 11 lutego 2004 r., dokonano zajęcia rachunku bankowego spółki w Banku X. Zgodnie z informacją Banku na rachunku tym nie było obrotów od 2002 r. i zostało uznane za nieczynne. Z protokołu z dnia 22 września 2004 r. o stanie majątkowym spółki wynika, że nie ma ona majątku. Potwierdziły to inne dowody wskazujące, że spółka nie była właścicielem ani współwłaścicielem żadnego pojazdu mechanicznego, nie posiadała siedziby w związku z brakiem środków na wynajmowanie pomieszczeń, a zgłoszony adres siedziby jest nieaktualny. Wprawdzie postępowanie to dotyczyło egzekucji innych należności publicznoprawnych, a nie podatku dochodowego za 2003 r., lecz jak to stwierdził NSA w uchwale z dnia 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08 powielanie czynności egzekucyjnych tylko po to, aby formalnie potwierdzić bezskuteczność egzekucji, byłoby oczywiście zbędne. Wynika to z faktu, że pojęcie bezskutecznej egzekucji w całości lub w części może i powinno być odnoszone do całości majątku zobowiązanego, a nie tylko do konkretnej wierzytelności publicznoprawnej.

Sąd pierwszej instancji odwołał się też do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2009 r., II FPS 3/09 , że w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości. Tylko bowiem niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie przepisu art. 116 § 1 O.p.

Skarżący jako prezes zarządu w dniu 20 kwietnia 2001 r. złożył wniosek o ogłoszenie upadłości spółki "P.". Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2002 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy oddalił ten wniosek stwierdzając, że niewątpliwie zachodzą przesłanki ogłoszenia upadłości określone w art. 1 Prawa upadłościowego, jednak majątek dłużnika oczywiście nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania. Po wydaniu powyższego postanowienia spółka zaprzestała wszelkiej działalności gospodarczej. W 2003 r. wznowiła działalność, ograniczając ją do prowadzenia handlu złomem i paletami. Określone w decyzji z dnia 9 czerwca 2006 r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. zobowiązanie podatkowe za 2003 r. było wynikiem zaliczenia przez spółkę do kosztów uzyskania przychodów wartości towarów handlowych pochodzących od podmiotów nieistniejących bądź nieprowadzących działalności gospodarczej.

Sąd nie podzielił stanowiska strony, że skoro za 2003 r. spółka odnotowała niewielki zysk, opłacała bieżące podatki, a nawet rozpoczęła spłatę zaległości (najstarszych tytułów egzekucyjnych), to skarżący nie mógł – jako prezes spółki – ponownie zgłosić wniosku o ogłoszenie upadłości spółki w 2003 r. Sąd zauważył, że według bilansu na dzień 31 grudnia 2003 r. spółka poniosła stratę w kwocie 956,06 zł, natomiast straty z lat ubiegłych wynosiły 197.437,89 zł. W konsekwencji długi spółki znacznie przekraczały jej aktywa i niewątpliwie istniały podstawy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości w 2003 r. Wobec jednak oddalenia przez Sąd postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2002 r. wniosku o ogłoszenie upadłości, ponowne składanie takiego wniosku w 2003 r. byłoby bezcelowe. Zdaniem Sądu wniosek o ogłoszenie upadłości powinien być zgłoszony co najmniej rok wcześniej. W sytuacji, gdy wniosek o ogłoszenie upadłości został oddalony z uwagi na brak środków na pokrycie nawet kosztów postępowania, to nie można mówić o zgłoszeniu tego wniosku we właściwym czasie. Sąd po przeanalizowaniu sytuacji ekonomicznej spółki stwierdził, że spółka znalazła się w stanie zapaści finansowej rzutującej na możliwość spłaty zadłużenia już w 2000 r. Skarżący jako prezes spółki wniosek o ogłoszenie upadłości zgłosił dopiero po zakończeniu 2000 r., w sytuacji, gdy taki wniosek należało zgłosić w jego trakcie. Wniosek o ogłoszenie upadłości można było uznać za złożony we właściwym czasie tylko wtedy, gdy nie upłynęło więcej niż dwa tygodnie od chwili, gdy bądź to przedsiębiorca zaprzestał płacenia długów, bądź też długi te przewyższały wartość jego majątku (art. 5 Prawa upadłościowego). Nie jest dopuszczalne jakiekolwiek odstępstwo od tego terminu, a możliwość taka nie wynika też z żadnego innego przepisu. Członkowi zarządu powinien być znany na bieżąco stan finansów spółki, a co za tym idzie, możliwość zaspokojenia długów.

Nawet gdyby przyjąć, że skarżący powinien ten wniosek zgłosić po sporządzeniu bilansu, to i tak powyższy termin nie byłby zachowany. Skarżący został bowiem upoważniony na posiedzeniu w dniu 24 marca 2001 r. przez zgromadzenie wspólników do zgłoszenia wniosku o upadłość, wniosek ten zaś zgłosił w dniu 20 kwietnia 2001 r. (wpływ do Sądu w dniu 23 kwietnia 2001 r.), a zatem po upływie wskazanych 14 dni, w sytuacji gdy kondycja finansowa spółki, wynikająca z bilansu, była już mu bezsprzecznie znana (najpóźniej) po zakończeniu powyższego posiedzenia zgromadzenia wspólników.

Wniosek o ogłoszenie upadłości nie został zatem zgłoszony przez skarżącego we właściwym czasie. Chcąc uwolnić się od odpowiedzialności strona powinna wykazać, że niezgłoszenie wniosku o upadłość nastąpiło bez jej winy. Takiego dowodu skarżący nie przeprowadził. Samo subiektywne przekonanie o niemożności zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości nie oznacza obiektywnego braku zawinienia w niedokonaniu tej czynności i nie wystarcza do uwolnienia się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki.

Brak jest również podstaw do kwestionowania przez skarżącego w postępowaniu o orzeczeniu odpowiedzialności członka zarządu ustaleń organu kontroli skarbowej zawartych w decyzji z dnia 9 czerwca 2006 r. i zarzucania, iż błędnie została określona zaległość spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. Przedmiotem postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich jest obowiązek wykonania zobowiązania podatkowego podatnika, w tym wypadku spółki z o.o. Odpowiedzialność osób trzecich kształtuje się na etapie realizacji zobowiązania podatkowego, a nie na etapie kształtowania stosunku zobowiązaniowego. W postępowaniu o odpowiedzialności osób trzecich nie rozstrzyga się już kwestii związanych z wysokością zobowiązania podatkowego spółki .

W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 174 pkt 1 p.p.s.a.- art. 116 § 1 O.p. przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że w ustalonym stanie faktycznym istniały przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe spółki działającej pod firmą P. F. M., A. i W. P. "P." Sp. z o.o. z siedzibą w B.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący oświadczył, że nie neguje przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Podniósł jednak, że organy podatkowe przyjęły, że egzekucja z majątku spółki była bezskuteczna, mimo że nie przeprowadziły postępowania egzekucyjnego w odniesieniu do zobowiązań spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2003. Ustalenia takie zostały poczynione przez organy podatkowe w oparciu o postępowanie egzekucyjne wszczęte i prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych dotyczących innych zaległości, umorzone postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia 5 czerwca 2006 r. z uwagi na brak majątku spółki jeszcze przed wydaniem decyzji określającej zobowiązanie podatkowe "P." sp. z o.o. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r.

Skarżący podtrzymał także swoje stanowisko odnośnie złożenia pierwszego wniosku o upadłość w terminie i braku jego winy w niezłożeniu wniosku o upadłość w 2003 r. Nie mógł on uwzględnić w tym czasie zobowiązania, które powstało dopiero w 2006 r. w wyniku wydania decyzji. Z tych względów w jego ocenie organy podatkowe, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszyły art. 116 § 1 O.p. w ten sposób, że błędnie przyjęły, że w ustalonym stanie faktycznym istniały przesłanki do orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatnika.

Skarżący zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w całości i w tym zakresie wniósł o jego uchylenie i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, dotknięta jest bowiem wadami konstrukcyjnymi, które nie pozwalają na merytoryczną jej ocenę. Przypomnieć w tym miejscu należy, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym. Jej prawidłowe sporządzenie, w tym w szczególności precyzyjne i jednoznaczne zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów oraz wyczerpujące ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.) jest kwestią bardzo istotną, z mocy art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest bowiem związany granicami skargi kasacyjnej i pod rozwagę z urzędu bierze jedynie nieważność postępowania. Nie może on zatem ani zastępować strony w sformułowaniu zarzutów, ani domniemywać rzeczywistej woli strony przy ich redagowaniu, ani też poszukiwać we własnym zakresie naruszenia przepisów, jakiego mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08, opubl. w Lex pod nr 595739, z dnia 10 czerwca 2009 ., II FSK 241/08, opubl. w Lex pod nr 511302, z dnia 3 grudnia 2008 r., opubl. w Lex pod nr 531510).

W ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. można zarzucić sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię bądź niewłaściwe zastosowanie. W przypadku uchybienia prawu w pierwszej ze wskazanych form strona winna w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyjaśnić, jak należy właściwie rozumieć wskazany w zarzutach przepis oraz wskazać, na czym polegał błąd sądu pierwszej instancji w odczytaniu treści zastosowanego przepisu. Niewłaściwe zastosowanie prawa polega natomiast na błędzie w subsumcji - wadliwym przyjęciu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada (bądź nie odpowiada) stanowi hipotetycznemu, wskazanemu w zastosowanym przepisie. Podnosząc zarzut niewłaściwego zastosowania strona skarżąca winna zatem wskazać na różnice między stanem rzeczywistym, ustalonym w postępowaniu a stanem hipotetycznym wynikającym z przepisu. Formy naruszenia prawa materialnego różnią się zatem od siebie w sposób zasadniczy, wymagają też odmiennych w treści uzasadnień (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2010 r., opubl. w Lex pod nr 594004, z dnia 7 stycznia 2009 r., I GSK 205/08, opubl. w Lex pod nr 594401, z dnia 2 września 2008 r., II OSK 971/07, opubl. w Lex pod nr 508504).

W tej sprawie nie stwierdzono nieważności postępowania i podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej z urzędu.

Skarżący postawił w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 116 § 1 O.p. poprzez błędną jego wykładnię "polegającą na przyjęciu, że w ustalonym stanie faktycznym istniały przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe spółki". Redakcja tego zarzutu zdaje się zatem wskazywać, iż strona skarżąca utożsamia obie formy naruszenia – błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Wątpliwości co do rzeczywistej treści zarzutu (formy naruszenia prawa materialnego) nie rozwiewa także uzasadnienie skargi kasacyjnej. Nie przedstawiono w nim stanowiska skarżącego co do znaczenia treści art. 116 § 1 O.p. i wyjaśnienia, na czym polegało błędne odczytanie treści tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji. Strona zawarła natomiast w uzasadnieniu oświadczenie, że nie kwestionuje stanu faktycznego przyjętego jako podstawa rozstrzygnięcia, ale jednocześnie z treści uzasadnienia wynika, że nie zgadza się z oceną materiału dowodowego i wynikających z niej ustaleń dotyczących zadłużenia spółki w 2003 r. (w ocenie strony sytuacja finansowa w 2003 r. była dobra), a także stwierdzenia bezskuteczności egzekucji bez uwzględnienia aktualnej w 2008 r. sytuacji majątkowej spółki. W końcowej części uzasadnienia strona skarżąca ponownie powtórzyła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny i organy podatkowe naruszyły art. 116 § 1 O.p. w ten sposób, że błędne przyjęły, że w ustalonym stanie faktycznym istniały przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe podatnika. Ta część uzasadnienia zdaje się zatem sugerować, że w istocie zamiarem strony było zarzucenie niewłaściwego zastosowania art. 116 § 1 O.p.

Wskazane wyżej niedoskonałości skargi kasacyjnej nie pozwalają na merytoryczną jej ocenę. Nie sposób bowiem odnieść się do zarzutu błędnej wykładni art. 116 § 1 O.p., skoro nie wiadomo, jak pojmuje ten przepis strona i w czym upatruje błędu Sądu pierwszej instancji w odkodowaniu treści tej normy.

Nie mógłby być także uwzględniony zarzut niewłaściwego zastosowania art. 116 § 1 O.p. (choć, jak wskazano wyżej, wprost zarzut ten ze skargi kasacyjnej nie wynika, a nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się intencji strony), skoro nie podważono stanu faktycznego (wręcz przeciwnie, strona oświadczyła, że jest on niesporny) stanowiącego podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, a z którego to stanu wynika, że podstawy do zgłoszenia wniosku o upadłość istniały już w 2000 r., a po tej dacie sytuacja spółki nie uległa poprawie (nawet skarżący twierdził jedynie, że spółka osiągnęła niewielki zysk i spłaciła część najstarszych długów). Z materiału dowodowego nie wynika także (a skarżący nawet tak nie twierdzi - przeciwnie, ustaleń tych nie podważa), że od 2003 spółka nie posiadała żadnego majątku. Stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe i zaakceptowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny dawał zatem podstawy do zastosowania art. 116 § 1 O.p. i orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki P.

Z tych względów skarga kasacyjna jako niemająca usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a i ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).