Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1326/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29  ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta, Sędziowie Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant Kamilla Gos-Górska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi Kancelarii Prawniczej A Spółka Jawna na interpretację Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Kancelarii Prawniczej – A. - spółka jawna jest interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia 13 lipca 2010 r., wydana w indywidualnej sprawie przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, działającego z upoważnienia Ministra Finansów, doręczona stronie w dniu 16 lipca 2010 r.

Z akt sprawy wynika, że wniosek o wydanie pisemnej interpretacji został złożony 22 kwietnia 2010 r.

Opisując we wniosku zdarzenie przyszłe, wnioskodawca stwierdził, że prowadzi Kancelarię prawniczą. Kontrahentów obciąża kosztami wyjazdów, które ujmuje w fakturach VAT i rozlicza przy zastosowaniu 22 % stawki podatku od towarów i usług. Dotyczy to kosztów przejazdów według stawki kilometrowej, noclegów na podstawie otrzymanej z hotelu faktury oraz diet. Część klientów Kancelarii kwestionuje taki sposób rozliczeń, uznając, że koszty te stanowią wydatki i powinny być ujęte w notach księgowych obciążeniowych.

Ponadto wnioskodawca zleca innym podmiotom, (radcom prawnym, adwokatom) w ramach prowadzonej działalności, część obsługi, podmioty te przedstawiają do rozliczenia koszty dojazdów, tj. koszty zakupionego paliwa. Koszty te wnioskodawca chce refakturować na klientów, z którymi ma podpisane umowy o obsługę prawną.

Na gruncie tak przedstawionych zdarzeń przyszłych, sformułowano we wniosku dwa pytania:

1) Czy koszty przejazdów, noclegów i diet Kancelaria może rozliczyć w oparciu o notę księgowa obciążeniową ?

2) Czy koszty zakupu paliwa, jakie ponoszą zleceniobiorcy Kancelarii można refakturować na klientów Kancelarii z którymi ma ona podpisane umowy o obsługę prawną ?

Zaskarżoną interpretacją objęte zostało zagadnienie dotyczące pierwszego z pytań. Przedstawiając we wniosku własne stanowisko, odnoszące się do tego zagadnienia, Kancelaria wskazała, że zgodnie z art. 5 i art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz.535 ze zm.) – dalej: ustawa o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m in. świadczenie usług na terytorium kraju, zaś przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej, jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy. Zobowiązanie klientów Kancelarii, którzy pokrywają koszty przejazdów, noclegów i diet nie stanowi usługi. Nie istnieje w tym zakresie świadczenie wzajemne, gdyż nie istnieje podmiot będący beneficjantem tego rodzaju zobowiązania. Nie jest nim Kancelaria, ponieważ nie uzyskuje z tego tytułu korzyści. Zwrot kosztów stanowi ekwiwalent bezpośrednio ponoszonych wydatków (opłat), a nie element kalkulacyjny wynagrodzenia.

We wniosku powołano się na interpretację Izby Skarbowej w Gdyni nr PI/005-1178/CIP/01.

Minister Finansów, w zaskarżonej interpretacji, stanowisko wnioskodawcy uznał za nieprawidłowe, przywołał brzmienie art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT oraz wskazał na art. 29 ust. 1 tej ustawy, w myśl którego podstawą opodatkowania jest obrót z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem zaś jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Organ wskazał także na art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, z którego wynika obowiązek wystawienia przez podatnika podatku od towarów i usług faktury dokumentującej wykonana usługę.

Odnosząc powołane przepisy do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, Minister Finansów stwierdził, że koszty przejazdów, noclegu oraz diety są ściśle związane z wykonywaną przez wnioskodawcę usługą, polegającą na obsłudze prawnej kontrahenta, tym samym stanowią jeden z elementów kalkulacyjnych otrzymanego wynagrodzenia, tj. część odpłatności za usługę. W ocenie organu, na całość świadczenia należnego od nabywcy składają się na równi z wypłaconym wynagrodzeniem także koszty przejazdów, noclegów i diet ponoszone przez Kancelarię w związku ze świadczeniem usług. Koszty te są elementem rachunku kosztów zmierzających do ustalenia kwoty odpłatności za wykonaną usługę. Powinny być zatem włączone do podstawy opodatkowania, stanowiącej obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o VAT i opodatkowane według stawki właściwej dla wykonanej na rzecz kontrahenta usługi. Całość należnego od kontrahenta świadczenia z tytułu wykonanej usługi winna być ujęta w fakturze. W konsekwencji organ stwierdził, że wnioskodawca zwrotu kosztów przejazdów według stawki kilometrowej, noclegów na podstawie faktury otrzymanej z hotelu oraz diet nie może rozliczać notą księgową obciążeniową.

Pismem z dnia 20 lipca 2010 r. Kancelaria wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie interpretacji zgodnej z przepisami prawa obowiązującymi w Unii Europejskiej. W uzasadnieniu wskazano, że w interpretacji organ pominął regulacje art. 79 pkt c) Dyrektywy VAT 2006/12/WE, w myśl której podstawa opodatkowania VAT nie obejmuje: kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub usługobiorcy, a zaksięgowanych przez podatnika na koncie przejściowym (tj. tzw. kosztów wykładanych w imieniu i na rzecz kontrahenta). Kancelaria stwierdziła, że w ustawie o VAT brak odpowiedniej regulacji w tym zakresie, a zatem zasadnym jest zastosowanie wprost ww. przepisu Dyrektywy. Zdaniem Kancelarii, ponoszenie przez podatnika kosztów w imieniu i na rzecz kontrahenta, oznacza w praktyce uregulowanie przez wnioskodawcę jedyne płatności, zaś faktura wystawiana jest bezpośrednio na faktycznego nabywcę lub usługobiorcę (z pominięciem podatnika wykładającego koszty). Późniejszy zwrot kosztów (przepływ gotówki) na rzecz podatnika nie powoduje żadnych konsekwencji w zakresie podatku od towarów i usług, gdyż nie stanowi wynagrodzenia z tytułu wykonanej czynności opodatkowanej.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Kancelaria Prawnicza A. spółka jawna wniosła o uchylenie interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucają naruszenie przez Ministra Finansów prawa materialnego, w szczególności:

- art. 79 pkt c) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz UE L z 2006 r. nr 347/1) - w skardze błędnie powoływanej jako 2006/12/WE - przez jego niezastosowanie,

- art. 29 ust. 1 ustawy o VAT przez jego wadliwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i przez błędne przyjęcia, że kwota należna z tytułu sprzedaży (obrót) obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy, w tym koszty przejazdu, nocleg i diety i koszty te winny być dokumentowane fakturą, a nie księgową notą obciążeniową, mimo że ww. art. 79 pkt c) Dyrektywy 2006/112/WE wyłącza z podstawy opodatkowania VAT kwoty otrzymane przez podatnika od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy, a zaksięgowanych przez podatnika na koncie przejściowym,

- naruszenie art. 249 TWE, art. 1, art. 2 ust. 2 Traktatu akcesyjnego o przystąpieniu Polski do UE z dnia 16.03.2003 r., art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, art. 14b §1 w zw. z art. 3 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz.60 ze zm.) – dalej O.p. oraz zasad ogólnych prawa wspólnotowego, tj. zasady pierwszeństwa i efektywności tego prawa, poprzez wydanie interpretacji z pominięciem ww. przepisów prawa wspólnotowego.

W odpowiedzi na skargę, działający w imieniu Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wniósł o oddalenie skargi podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi stwierdził, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretacją strona skarżąca zmienia zarówno we wniosku o usuniecie naruszenia prawa jak i w skardze. We wniosku, opisując zdarzenie przyszłe, skarżąca nie informowała, że w przypadku poniesienia kosztów podatnik jedynie reguluje płatność, natomiast faktura wystawiana jest bezpośrednio na faktycznego nabywcę lub usługobiorcę (z pominięciem podatnika wykładającego koszty). Organ wyjaśnia, że zdarzenie przyszłe, jakie zostało poddane ocenie to zdarzenie przedstawione we wniosku i powołuje się na przepisy art. 14b § 3 i art.14 c O.p.

W piśmie procesowym z dnia 24 listopada 2010 r. strona skarżąca, ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, stwierdziła, że wnosząc o udzielenie interpretacji wskazała, iż w działalności prawniczej koszty przejazdów, noclegów i diet stanowią klasycznie rozumiane wydatki ponoszone w imieniu i na rzecz klienta. Do wydatków tych nie jest doliczana marża własna, ponoszone opłaty nie są skalkulowane w cenie usługi prawniczej, gdyż nie jest to wyłączna i jedyna usługa działalności prawniczej Kancelarii oraz wydatków tych nie można skalkulować z uwagi na ich nieprzewidywalność. W dalszej części pisma skarżąca powołuje się na Polska Klasyfikację Działalności oraz przepisy art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych i stwierdza, że kategorie wydatków wskazanych przez skarżącą nie mieszczą się w usłudze prawnej Kancelarii prowadzonej przez radcę prawnego i adwokata. Wydatki te nie mają też charakteru pomocniczego w stosunku do usługi zasadniczej. Dalej skarżąca odnosi się do usług pomocniczych oraz usług złożonych i oceny tego rodzaju usług przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości i stwierdza, że dotychczas Trybunał nie zajmował się rynkiem usług ustawowo reglamentowanych, jakim jest rynek działalności prawniczej, w ofercie której poza obsługą prawną nic więcej nie może się znajdować. Usługą pomocniczą dla kancelarii prawnej nie jest świadczenie przejazdu czy noclegu, gdyż nie wpływa to na lepsze wykonanie usługi prawniczej. Koszty te wiążą się jedynie ze sfera organizacyjną prowadzenia kancelarii, nie odnoszą się do istoty ani jakości działalności. Kosztami, jakie w ocenie skarżącej można uznać za pomocnicze, konstytutywne dla świadczenia głównego, wkalkulowane w cenę wynagrodzenia, są koszty ponoszone na oprogramowanie, pomoce naukowe, szkolenia zawodowe. Wydatki pomocnicze dla usługi zasadniczej winny, jak wywodzi skarżąca, pozostawać w racjonalnym związku ekonomicznym, gdzie pomocniczość przekłada się na efekt wykonanej usługi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach art. 3 § 2 punkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie kognicji skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy stwierdzić, że procedura obowiązująca w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych nie przewiduje możliwości modyfikowania przez wnioskodawcę stanu faktycznego i jego oceny prawnej przedstawionych we wniosku, po wydaniu przez uprawniony organ interpretacji indywidualnej,. Wynika to z art. 14b § 3 i art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz.60 ze zm.) – dalej: O.p. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z drugiego z przepisów wynika, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Oznacza to, że interpretacja indywidualna odnosi się wyłącznie do danych przedstawionych we wniosku o jej wydanie.

W rozpoznawanej sprawie, na co słusznie zwrócił uwagę w odpowiedzi na skargę Minister Finansów, wnioskodawca w piśmie stanowiącym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zmodyfikował zdarzenie przyszłe, uprzednio przedstawione we wniosku, wyjaśniając, że kontrahent Kancelarii, pokrywający poniesione przez Kancelarię koszty noclegu, otrzymuje fakturę wystawioną bezpośrednio przez świadczącego usługę hotelową, a Kancelaria jedynie ponosi koszty tej usługi, które następnie są zwracane przez usługobiorcę (kontrahenta Kancelarii). Zastrzec zatem należy, że udzielona przez organ interpretacja odnosi się do zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, gdzie nie wspomniano o dokumentowaniu usług noclegowych, z których korzysta Kancelaria, fakturą wystawioną bezpośrednio na kontrahenta Kancelarii. Wskazano jedynie, że koszty przejazdu, nocleg i diety Kancelaria chce dokumentować nie fakturą, ale notą księgową obciążeniową i wyjaśniając, że zobowiązanie klientów Kancelarii do pokrywania tych kosztów nie jest usługą oraz stwierdzając, że nie istnieje także świadczenie wzajemne, gdyż Kancelaria nie uzyskuje z tego tytułu korzyści, a zwrot kosztów stanowi ekwiwalent poniesionych wydatków.

Sąd badając legalność zaskarżonych aktów nie może przyjmować do oceny innego stanu faktycznego niż ten, który było podstawą rozstrzygnięcia sprawy przez organ. W przypadku interpretacji indywidualnych innego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) niż ten, który został przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Tak też uczyniono w niniejszej sprawie biorąc po uwagę zdarzenie przyszłe opisane przez Kancelarię we wniosku o wydanie interpretacji.

Ocenę czy prawidłowe jest stanowiska organu, że strona skarżąca kosztów przejazdów, noclegów i diet nie może rozliczać notą księgową obciążeniową, ale winna je wykazywać w fakturze, należy rozpocząć od ustalenia jak na gruncie ustawy o podatku VAT oceniane są ponoszone ww. koszty, w szczególności czy winny być one wliczane do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, tj. czy w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o VAT są one obrotem, czy też obrotem nie są. Stosowanie do art. 29 ust. 1 ustawy o VAT obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy, w tym także zwrot ponoszonych przez świadczącego usługę kosztów ściśle związanych z wykonaniem usługi. Taką wykładnię art. 29 ust. ustawy o VAT przyjął też organ w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wykładania ta jest zgodna w regulacjami wspólnotowymi. Przepisy art. 78 art. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1 ze zm.) – dalej: Dyrektywa 112 nakazują zaliczenie do podstawy opodatkowania VAT podatków, ceł, opłat i innych należności z wyjątkiem samego VAT oraz kosztów dodatkowych takich jak: koszty prowizji, opakowania, transportu, ubezpieczenia itp. pobieranych przez świadczącego usługę od usługobiorcy. Zasada włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę nie wykazuje się jako odrębnego świadczenia, ale traktuje jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla zasadniczego świadczenia. Dodatkowe koszty włączane do podstawy opodatkowania w art. 78 lit.b) Dyrektywy 112 zostały wymienione przykładowo i nie stanowią katalogu zamkniętego. Należy zatem przyjąć, że każdy koszt bezpośrednio związany ze świadczoną usługa, którym świadczący usługę obciążył klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Podobne regulacje znajdowały się w art. 11(A)(2)(b), obowiązującej przed wejściem w życie Dyrektywy 112, Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17.05.1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku 77/388/EEC (Dz.U.UE.L77.145.1), na gruncie której zapadła uchwała NSA z dnia 8.11.2010 r. sygn. akt I FPS 3/10.

Przywołane regulacje dyrektywy na gruncie ustawy o VAT realizuje art. 29 ust. 1 tej ustawy, stanowiąc, że obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku.

Wydatki z tytułu kosztów przejazdów (według stawki kilometrowej), kosztów noclegów (na podstawie otrzymanej z hotelu faktury) oraz diet ponoszone przez Kancelarię w związku z wykonaniem usług, zwracane następnie przez usługobiorców, zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał za wchodzące do podstawy opodatkowania VAT. Są to bowiem dodatkowe koszty, którymi obciążani są usługobiorcy, a ponoszone są przez Kancelarię w celu wykonania usługi. Otrzymana kwota z tytułu zwrotu poniesionych przez Kancelarie kosztów, związanych z wykonaniem usługi, stanowi wraz z wynagrodzeniem z tytułu świadczonej usługi, w myśl art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, kwotę należną z tytułu sprzedaży usługi – obrót i powinna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług według stawki właściwej dla świadczonych usług w zakresie obsługi prawnej kontrahenta. Z tych względów kwota zwróconych kosztów: przejazdu, noclegu i diet musi być dokumentowana fakturą, a nie notą obciążeniową.

Należy także wyjaśnić, że nabycie przez Kancelarię towarów i usług (paliwo, noclegi) niezbędnych do wykonania usługi w zakresie obsługi prawnej nie oznacza, że Kancelaria świadczy na rzecz swoich kontrahentów inne usługi niże z zakresie obsługi prawnej, nawet wówczas gdy klientów obciąża kosztami nabytych towarów i usług. Kancelaria z towarów tych i usług korzysta w celu prawidłowego wykonania usługi na rzecz kontrahenta. Niezasadne jest zatem powoływanie się na przepisy ustawy Prawo o adwokaturze i ustawy o radcach prawnych.

Powoływany przez stronę skarżącą przepis art. 79 lit.c) Dyrektywy 112 wyłącza z podstawy opodatkowania VAT kwoty otrzymane przez podatnika od nabywcy lub usługobiorcy, jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy, a zaksięgowane przez podatnika na koncie przejściowym. Dodatkowo zastrzeżono, że podatnik musi przedstawić dowód na rzeczywistą kwotę kosztów (kwotę otrzymanego zwrotu) i nie może odliczyć VAT, który w tych przypadkach został naliczony. Przepis ten normuje sytuacje, gdy podatnik występuje jako pośrednik (agent, pełnomocnik itp.) a nie jako podmiot świadczący usługi w zakresie np. obsługi prawnej. U pośrednika otrzymany zwrot wydatków, poniesionych na rzecz zleceniodawcy, nie stanowi podstawy opodatkowania VAT, nie jest bowiem wynagrodzeniem tego podatnika. Jego wynagrodzeniem jest otrzymana za wykonane czynności prowizja. Podatnik taki (pośrednik) nie odlicza podatku naliczonego związanego z towarami lub usługami nabytymi w imieniu i na rzecz nabywcy. Podatek naliczony w tym przypadku odlicza podatnik w imieniu i na rzecz którego poniesione zostały wydatki przez pośrednika. Przyjęcie takiego rozwiązania jest konsekwencją zasady, że jedynie czynności wykonywane we własnym imieniu (niekoniecznie na własny rachunek) przez podatnika powodują dla niego powstanie obowiązku podatkowego. W przedstawionym we wniosku o interpretację zdarzeniu przyszłym, Kancelaria nie występuje w charakterze pośrednika, wykonuje bowiem usługi we własnym imieniu. W ramach wykonania tych usług ponosi szereg kosztów, w tym nabywa towary i usługi niezbędne do prawidłowego wykonania usługi zleconej przez kontrahenta. Koszt nabytych w celu wykonania usługi towarów i usług jest, jak słusznie zauważył organ, elementem ustalonej odpłatności za usługę. Jeśli na kwotę tę składa się także kwota zwrotu poniesionych przez Kancelarię kosztów to kwota ta winna być wliczana do podstawy opodatkowania i opodatkowana według stawki właściwej dla wykonanej usługi. Jako implementację art. 79 lit.c) Dyrektywy 112 można wskazać art. 30 ustawy o VAT. Powołany przez stronę skarżącą art. 79 lit.c) Dyrektywy 112 nie ma zatem zastosowania w opisanym we wniosku o interpretację zdarzeniu przyszłym.

Wobec powyższego niezasadne są zarzuty naruszenia art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską tekst jedn. z dnia 24 grudnia 2002 r. (Dz.Urz.C nr 325, poz.33) oraz art. 91 ust.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 14b §1 w zw. z art. 3 pkt 2 i art. 120 O.p. Minister Finansów wydając interpretację dokonał wykładni art. 29 ust. 1 ustawy o VAT zgodnej z Dyrektywa 112, a regulacja art. 79 lit.c) tej Dyrektywy, jako nie odnosząca się do będącego przedmiotem oceny zdarzenia przyszłego, prawidłowo nie został zastosowana w sprawie.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddali jako bezzasadną.