Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 22/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3, art. 9, art. 52, art. 57a, art. 134, art. 149, art. 151, art. 154
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 35, art. 37, art. 217, art. 218
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji e przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści skargę oddala.


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga skarżącego K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. Skarżący zarzucił w niej niezałatwienie przez Komendanta Powiatowego Policji jego wniosku o wydanie zaświadczenia w sprawie ponadnormatywnych godzin służby czynnej w Policji.

Skarżący wskazał, że w sprawie wyczerpana została droga wniesienia zażalenia.

Skarżący podniósł, że Komendant Powiatowy Policji w K sprawę o wydanie zaświadczenia pozostawił bez rozpoznania i załatwienia, co uzasadnia nałożenie na ten organ obowiązku zakończenia postepowania wszczętego żądaniem, w terminie niezwłocznym, względnie wystąpienia o dokonanie poprawnej wykładni przepisów w sprawach o wydanie zaświadczeń przez NSA.

Do skargi została dołączona kopia zażalenia z dnia 16 stycznia 2018 roku skierowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w K wskazał, że w dniu 6 stycznia 2017 roku do Komendy Powiatowej Policji, za pośrednictwem platformy EPUAP, wpłynął od skarżącego wniosek o wydanie zaświadczenia w przedmiocie ponadnormatywnych godzin służby.

W dniu 16 stycznia 2017 roku zostało wydane postanowienie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w K, w którym na zasadzie art. 219 k.p.a. odmówiono wydania zaświadczenia żądanej treści.

Organ podkreślił, iż skarżący został powiadomiony pismem [...] z dnia 25 lipca 2011 roku, że jednoznacznie brak możliwości wykorzystania w przedmiotowym żądaniu pozostających w prowadzeniu organu rejestrów, ewidencji lub innych dokumentów. Jest to podyktowane faktem wdrożenia procedury określonej w Zarządzeniu Komendanta Głównego Policji z dnia 11 września 2008 roku w sprawie form i metod wykonywania zadań w zakresie działalności archiwalnej Policji, co tym samym uniemożliwia jej odtworzenie.

W postanowieniu zostało zamieszczone pouczenie o przysługującym prawie do wniesienia na nie zażalenia w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia.

W dniu 17 stycznia 2017 roku do Komendy Powiatowej Policji w K, za pośrednictwem platformy EPUAP wpłynęło zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie.

Skarżący zarzucił, że zostało ono wydane z rażącym naruszeniem art. 217, 218, 220, 7, 77, 9 i 10 k.p.a.

W dniu 28 lutego 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji wydał pod [...] postanowienie Nr [...] utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie.

W dniu 31 sierpnia 2017 roku do Komendy Wojewódzkiej Policji wpłynęło zażalenie skarżącego z dnia 25 sierpnia 2017 roku w przedmiocie nierozpoznania zgodnie z prawem przez Komendanta Powiatowego Policji w K jego podania z dnia 6 stycznia 2017 roku w sprawie wydania zaświadczenia dotyczącego posiadanych ponadnormatywnych godzin służby, nierozliczonych z dniem zwolnienia ze służby.

Na podstawie art. 37 k.p.a. skarżący wnioskował o uznanie zażalenia za uzasadnione, albowiem organ nie przeprowadził wymaganego postępowania wyjaśniającego, a ponadto o stwierdzenie, że organ dopuścił się rażącego naruszenia terminu instrukcyjnego.

W odpowiedzi, po przeprowadzeniu postępowania pod [...], Zastępca Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w piśmie z dnia 6 września 2017 roku wskazał, że postępowanie o wydanie zaświadczenia nie ma charakteru postępowania administracyjnego ogólnego i nie kończy się wydaniem decyzji. Zatem nie mają zastosowania przepisy art. 37 k.p.a., na które powoływał się w złożonym zażaleniu skarżący. Ponadto wskazano, że sprawa skargi na postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymujące w mocy postanowienie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w K jest zawisła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie.

W dniu 14 września 2017 roku do Komendy Wojewódzkiej Policji wpłynął wniosek skarżącego - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa do [...]. Skarżący wskazał, że na wniesione wcześniej zażalenie w rozstrzygnięciu sprawy nie zakreślono możliwości wniesienia środka do organu wyższego stopnia. W sprawie tej Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia KWP przedstawił Naczelnikowi Wydziału Kontroli KWP pisemne stanowisko z dnia 20 września 2017 roku pod [...], z którego wynikało, iż wniosek byłego funkcjonariusza został rozpatrzony prawidłowo.

Skarżący w 2017 roku jeszcze kilkakrotnie inicjował postępowania w przedmiocie roszczeń finansowych za nierozliczone z dniem odejścia ze służby godziny nadliczbowe.

W dniu 5 września 2017 roku do Komendy Powiatowej Policji, za pośrednictwem Poczty Polskiej wpłynęła skarga skarżącego z dnia 31 sierpnia 2017 roku, adresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarga wpłynęła w przedmiocie niezałatwienia jego podania z dnia 6 stycznia 2017 roku oraz wyłączenia z orzekania wskazanych sędziów WSA w Krakowie. W dniu 3 października 2017 roku do WSA w Krakowie zostało skierowane stanowisko Komendanta Powiatowego Policji ([...]) z wnioskiem o oddalenie wniesionego zażalenia.

W dniu 14 września 2017 roku do Komendy Powiatowej Policji w K, za pośrednictwem platformy EPUAP wpłynął wniosek z dnia 14 września 2017 roku o wydanie zaświadczenia o liczbie posiadanych godzin ponadnormatywnych czasu służby w Policji, za które wbrew prawnemu obowiązkowi, w związku ze zwolnieniem ze służby czynnej w Policji skarżący nie otrzymał należnego ekwiwalentu. W powyższej sprawie po przeprowadzeniu postępowania pod [...] w dniu 20 września 2017 roku wydano postanowienie nr [...] odmawiając wydania zaświadczenia.

W dniu 21 września 2017 roku do Komendy Powiatowej Policji w K, za pośrednictwem platformy EPUAP wpłynął wniosek skarżącego z dnia 21 września 2017 roku o wydanie zaświadczenia o treści ustalonej przez organ w przedmiocie godzin nadliczbowych nierozliczonych z dniem zwolnienia ze służby w Policji. Wobec powyższego w dniu 26 września 2017 roku zostało wydanie zaświadczenie Nr [...] o treści:

Komendant Powiatowy Policji w K (zwany organem) za pośrednictwem

podległych jemu służb przeprowadził postępowanie pod [...]

w sprawie ustalenia ilości godzin za ponadnormatywny czas służby, zobowiązujący do wypłaty ekwiwalentu pieniężnemu sierż. sztab, w stanie spoczynku K.

J. w związku ze zwolnieniem ze służby.

W toku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że na dzień 15 czerwca 2011 roku, kiedy wnioskodawca wystąpił z roszczeniami (6 lat po zwolnieniu ze służby w jednostkach, w których pełnił służbę nie istniała dokumentacja potwierdzająca wypracowanie przez sierż. sztab, w stanie spoczynku K. J. godzin

w ponadnormatywnym czasie służby z uwagi na wybrakowanie dokumentów po

wymaganym okresie archiwizacji. Sam wnioskodawca nie przedstawił własnej

dokumentacji poza oświadczeniem o posiadaniu 96 godzin nadliczbowych.

Dokonane ustalenia nie dały podstaw do naliczenia sierż. sztab. w stanie spoczynku K. J. ekwiwalentu za godziny w ponadnormatywnym czasie służby.

Na dzień wydania zaświadczenia, dokonane ustalenia pozostają aktualne.

Zaświadczenie zatwierdzone przez Komendanta Powiatowego Policji w K insp. K. K. zostało ekspediowane do wnioskodawcy platformą EPUAP w dniu 27 września 2017 roku.

Również w dniu 21 września 2017 roku do Komendy Powiatowej Policji w Kr, za pośrednictwem platformy EPUAP od skarżącego wpłynął wniosek - ponaglenie, adresowany do Komendanta Wojewódzkiej Policji w związku z niezałatwieniem przez Komendanta Powiatowego Policji w K jego podania z dnia 14 września 2017 roku. Skarżący zakwestionował wydane postanowienie nr [...], jako załatwienie jego podania. Wniosek skarżącego wraz z dokumentacją przekazano Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w dniu 25 września 2017 roku za [...].

W dniu 22 września 2017 roku do Komendy Powiatowej Policji w K, pośrednictwem platformy EPUAP, wpłynęło zażalenie skarżącego, adresowane do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Przedmiotem zażalenia było wydane przez Komendanta Powiatowego w K postanowienie nr [...] z dnia 20 września 2017 roku. Skarżący zakwestionował zasadność wydania postanowienia, gdyż w jego mniemaniu w reakcji na wniesione podanie powinno zostać wydane zaświadczenie. W dniu 27 września 2017 roku do Komendanta Wojewódzkiego Policji zostało przekazane pisemne stanowisko ([...]) z dnia 26 września 2017 roku Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w K mł. insp. D. S.

W dniu 1 grudnia 2017 roku do Komendy Powiatowej Policji w K, za pośrednictwem platformy EPUAP wpłynął od skarżącego wniosek - ponaglenie, adresowany do Komendanta Wojewódzkiego Policji w związku z niezałatwieniem jego podania z dnia 21 września 2017 roku o wydanie zaświadczenia o treści ustalonej przez organ w przedmiocie posiadanych godzin nadliczbowych.

W dniu 7 grudnia 2017 roku do Komendanta Wojewódzkiego Policji zostało przekazane pisemne stanowisko z dnia 5 grudnia 2017 roku ([...]) Komendanta Powiatowego Policji w K uznające wniesiony wniosek za nieuzasadniony. Pismem z dnia 14 grudnia 2017 roku, [...] Zastępca Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP zawiadomił skarżącego o dokonanych ustaleniach, z których wynikało, że jego wniosek został prawidłowo rozpatrzony przez Komendanta Powiatowego Policji w K w ustawowym terminie 7 dni.

Również w dniu 1 grudnia 2017 roku do Komendy Powiatowej Policji w K, za pośrednictwem platformy EPUAP wpłynął od skarżącego, adresowany do Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosek o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego z dnia 26 września 2017 roku [...], którym było Zaświadczenie Nr [...] wydane w przedmiocie nierozliczonych godzin nadliczbowych w służbie. W dniu 7 grudnia 2017 roku do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K zostało skierowane pisemne stanowisko ([...]) z dnia 5 grudnia 2017 roku Komendanta Powiatowego Policji w K uzasadniające wydanie przedmiotowego zaświadczenia.

W dniu 4 grudnia 2017 roku do Komendy Powiatowej Policji w K wpłynęło zażalenie skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na Komendanta Powiatowego Policji w K wobec niezałatwienia jego podania z dnia 21 września 2017 roku o wydanie zaświadczenie w sprawie nierozliczonych na dzień odejścia ze służby ponadnormatywnych godzin. W dniu 20 grudnia 2017 roku do WSA w Krakowie zostało przekazane pisemne stanowisko ([...]) Komendanta Powiatowego Policji w K z wnioskiem o oddalenie zażalenia byłego funkcjonariusza.

W dniu 9 stycznia 2018 roku do Komendy Powiatowej Policji w K wpłynęło, za pośrednictwem platformy EPUAP, od skarżącego podanie o wydanie zaświadczenia w sprawie nierozliczonych na dzień odejścia ze służby ponadnormatywnych godzin służby. Skarżący wnioskował wydanie zaświadczenia w przedmiocie ponadnormatywnych godzin służby.

W dniu 15 stycznia 2018 roku zostało wydane Postanowienie Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji ([...]) odmawiające wydania przedmiotowego zaświadczenia. Postanowienie zostało przesłane do skarżącego platformą EPUAP w dniu 16 stycznia 2018 roku.

Kwestia wypłaty skarżącemu ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby była przedmiotem wielu postępowań prowadzonych od 12 czerwca 2011 roku, kiedy to zwrócił się on pismem do Komendanta Powiatowego Policji w K o wypłatę ekwiwalentu za 96 godzin nadliczbowych. W toku przeprowadzonych postępowań [...], a następnie [...] ustalono, że ani Komisariat Policji w S, gdzie skarżący pełnił służbę do dnia 15 stycznia 2004 roku, ani Komisariat Policji w Ś, gdzie pełnił służbę do dnia zwolnienia tj. do 30 kwietnia 2005 roku, nie posiadał dokumentacji potwierdzającej wypracowane godziny w ponadnormatywnym czasie służby oraz fakt nie udzielenia czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze. Jak ustalono dokumentacja w postaci grafików służby, list obecności, notatników służbowych, ewidencji wyników pracy, a przede wszystkim dokumentacja czasu służby ponad obowiązujące normy, została w obydwu jednostkach wybrakowana z uwagi na upływ czasu przechowywania w składnicach akt. Na potrzeby przeprowadzonego postępowania uzyskano informacje Kierownika Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji w S, któremu funkcjonariusz bezpośrednio podlegał, a także od osób sprawujących w tym czasie funkcje ścisłego kierownictwa jednostki. Żadna z powyższych osób nie była w stanie potwierdzić posiadania przez skarżącego godzin nadliczbowych w chwili zmiany miejsca pełnienia służby. Wiążących informacji nie był w stanie udzielić również Komendant Komisariatu Policji w Ś pełniący w dniu zwolnienia ze służby skarżącego funkcję Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w Ś. Osoby funkcyjne składające wyjaśnienia w powyższej sprawie zwróciły uwagę, że Decyzją Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w sprawie rozkładu czasu służby w Komendzie Powiatowej Policji i podległych Komisariatach Policji wprowadzono do użytku rejestr przedłużonego czasu służby ponad ustaloną normę OOB rejestr udzielonego czasu wolnego i zgodnie z zaleceniem Komendanta Powiatowego Policji było realizowane rozliczanie czasu służby w systemie trzymiesięcznym. Organ podkreślił, że wymienione rejestry na dzień zgłoszenia roszczeń przez skarżącego nie istniały fizycznie, gdyż zgodnie z okresem przechowywania zostały zmakulaturowane. Ponadto ustalono, że skarżącemu w związku ze zwolnieniem ze służby, zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 roku został wypłacony ekwiwalent za niewykorzystany wypoczynkowy i nie istniały w tym czasie przeciwwskazania do wypłaty ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby w przypadku nieudzielenia czasu wolnego od służby w takim samym wymiarze. Jednakże skarżący wystąpił ze swoimi roszczeniami dopiero po przeszło 6 latach od zwolnienia ze służby, gdy w jednostkach nie istniała już dokumentacja potwierdzająca bądź zaprzeczająca posiadania przez wnioskodawcę ponadnormatywnego czasu służby.

W oparciu o dokonane ustalenia w dniu 27 października 2011 roku Komendant Powiatowy Policji wydał Decyzję Nr [...] odmawiając skarżącemu wypłaty żądanego ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby. Decyzja ta była wielokrotnie zaskarżana przez skarżącego, a w toku kolejnych postępowań prowadzonych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji i Komendanta Głównego Policji była utrzymana w mocy, jak i decyzje wydane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji. W przedmiocie wypłaty ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby prowadzone były także postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i Naczelnym Sądem Administracyjnym zakończone oddaleniem roszczeń.

Organ stwierdził, że zarzut bezczynności Komendanta Powiatowego Policji polegający na niezałatwieniu wniosku z dnia 6 stycznia 2017 roku o wydanie zaświadczenia w przedmiocie posiadania przez wnioskodawcę nierozliczonych ponadnormatywnych godzin służby, nie znalazł potwierdzenia. Stwierdzono bowiem, iż zgodnie z wnioskiem z dnia 6 stycznia 2017 roku nie było podstaw do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. Zatem w oparciu o przepisy art. 219 kpa zostało wydane postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia o treści wskazanej przez skarżącego, na które przysługiwało zażalenie. Zaprzeczeniem bezczynności organu, która to bezczynność miałaby trwać do chwili obecnej, jest zażalenie skarżącego z dnia 17 stycznia 2017 roku do Komendanta Wojewódzkiego Policji na Postanowienie z dnia 16 stycznia 2017 roku, nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści. W postanowieniu tym odmówiono wydania zaświadczenia, przywołując stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 25 lipca 2011 roku, [...], informujące skarżącego o braku dokumentacji, którą należałoby wykorzystać przy ustaleniu stanu faktycznego w zakresie posiadania bądź nie posiadania nierozliczonych godzin nadliczbowych.

Organ podniósł, że w przedmiocie bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w K, wobec niezałatwienia wniosku z dnia 6 stycznia 2017 roku o wydanie zaświadczenia w przedmiocie ponadnormatywnych godzin służby, skarżący zainicjował dwa zażalenia do Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 13 i 16 stycznia 2018 roku oraz dwa zażalenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 i (aktualne) 22 stycznia 2018 roku. Stanowisko w sprawie skargi z dnia 16 stycznia 2018 roku, zostało przekazane do WSA w Krakowie w dniu 12 lutego 2018 roku. Organ wniósł o oddalenie zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Rolą sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji i jego bezczynność jest ustalenie przede wszystkim trzech kwestii. Po pierwsze: czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1- 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; po drugie: czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem określonego trybu przeciwdziałania przewlekłości oraz czy taki tryb przed wniesieniem skargi został wyczerpany: po trzecie: o ile wynik badania dwóch pierwszych kwestii będzie pozytywny, czy organowi administracji można przypisać przewlekłe prowadzenie postępowania lub (i) bezczynność. Stosownie do treści art. 149 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Uwzględnieniem skargi w rozumieniu art. 149 p.p.s.a. jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny.

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści w sprawie ponadnormatywnych godzin służby czynnej w Policji.

Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność wniesionej skargi dostrzec trzeba, że skarżona bezczynność dotyczy postępowania, które normowane jest przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm.; powoływanej dalej jako "k.p.a."). Zgodnie z art. 1 k.p.a. wydanie zaświadczenia nie jest jednak sprawą administracyjną rozstrzyganą w drodze decyzji. Jest natomiast czynnością materialno-techniczną, mającą walor czynności z zakresu administracji publicznej, podejmowaną w ramach postępowania określonego w k.p.a. O ile też samo zaświadczenie nie jest aktem podlegającym kontroli sądowoadministracyjnej, gdyż nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, to sama czynność jego wydania ma już taki charakter. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może przy tym zakończyć się wydaniem żądanego zaświadczenia, bądź postanowienia odmawiającego jego wydania. Bezczynność w podejmowaniu takiej czynności niewątpliwie podlega kontroli sądu administracyjnego, która zgodnie z art. 3 § 1 pkt 8 i 9 p.p.s.a. obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ można wnosić w każdym czasie, po wyczerpaniu ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a.

W niniejszej sprawie skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył trybie art. 37 § 1 k.p.a. ponaglenie (zatytułowane jako zażalenie) do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Skarga więc jako dopuszczalna i złożona z zachowaniem wymogu określonego w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. podlega merytorycznej ocenie.

W myśl art. 217 § 3 k.p.a. zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Tak ustalony, stosunkowo krótki, termin wydania zaświadczenia jest konsekwencją charakteru prawnego oraz funkcji zaświadczenia i stanowi realizację zasady szybkości postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń. Określenie w art. 217 § 3 k.p.a. terminu wydania zaświadczenia powoduje, że nie mogą być przy tym stosowane w tym zakresie, nawet odpowiednio, terminy z art. 35 § 3 k.p.a. Żaden z przepisów regulujących tryb wydawania zaświadczeń, w tym także co do postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. nie odsyła do stosowania innych terminów załatwienia sprawy. Przepis art. 217 § 3 k.p.a. reguluje też odmiennie termin załatwienia sprawy, niż to przewiduje art. 35 k.p.a. Oznacza to, że stosownie do art. 217 § 3 k.p.a. organ zobowiązany jest bez zbędnej zwłoki, a w przypadku konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego najpóźniej w terminie 7 dni, wydać zaświadczenie, bądź postanowienie o odmowie jego wydania. Siedmiodniowy termin ustalony został przez ustawodawcę jako maksymalny i przyjąć należy, że znajduje zastosowanie do załatwienia wniosku o wydanie zaświadczenia. Uchybienie temu terminowi daje natomiast podstawę do zwalczania bezczynności organu.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Dla uznania bezczynności nie ma przy tym znaczenia to, z jakiego powodu bezczynność zaistniała i czy była przez organ zawiniona. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu w toku rozpoznania sprawy (czy też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, mają jedynie znaczenie dla oceny sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca. Podlegają one także ocenie w przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, gdzie sąd bada sprawność oraz skuteczność prowadzonego postępowania oraz zasadność jego przedłużania (por. II SAB/Op 87/16).

Z akt sprawy wynika, że organ w przepisanym prawem terminie wydał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2017 r. rozpoznano bowiem wniosek skarżącego z dnia 6 stycznia 2017 roku. Organ nie pozostawał więc w bezczynności. Natomiast jeżeli strona nie zgadza się z wydanym przez organ postanowieniem może je kwestionować w drodze zażalenia, co skarżący uczynił zażaleniem z dnia 17 stycznia 2017 r.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono.