Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 9/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 3, art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jużków po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" w K. na interpretację indywidualna Ministra Finansów z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnej wydanej przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych w kwestii podatku od towarów i usług. postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej wpis sądowy uiszczony od skargi w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych).


UZASADNIENIE

W dniu 21 listopada 2014 r. (data nadania) "A" w K. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie interpretacji indywidualnej wydanej przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych w kwestii podatku od towarów i usług.

Pismem z 27 listopada 2014 r. Sąd przesłał skargę organowi odwoławczemu. Skarga wpłynęła do organu odwoławczego w dniu 1 grudnia 2014 r.

W dniu 30 grudnia 2014 r. skarga ponownie wpłynęła do sądu - organ odwoławczy dostarczył ponownie skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej w skrócie p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. (skargi na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zaś zgodnie z art. z art. 53 § 2 w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W myśl art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

W niniejszej sprawie odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczono stronie skarżącej w dniu 23 października 2014 roku, co wynika z kopii pocztowego dowodu doręczenia przesyłki znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. Wobec powyższego trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 24 listopada 2014 r. I co prawda w tej dacie (21 listopada 2014r.), tj. przed upływem terminu do jej wniesienia, skarga wpłynęła do Sądu. Nie zachowano jednak trybu określonego w art. 54 § 1 p.p.s.a. polegającego na pośrednictwie organu odwoławczego. Jakkolwiek okoliczność powyższa nie może stanowić samoistnej przesłanki odrzucenia skargi, jednak jej terminowość należy ocenić według daty wpływu skargi do organu odwoławczego (liczy się data nadania przez sąd). Ponieważ, jak to wykazano wyżej, skargę do organu odwoławczego przekazano 27 listopada 2014 r. a więc już po upływie 30 dni od doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, dlatego nie można mówić o zachowaniu przez skarżącego terminu.

W związku z powyższym, w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz przy zastosowaniu art. 58 § 3 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.