Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 12/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-05-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania
Powołane przepisy: article: art. 16 § 2, art. 49 § 1, art. 160, art. 246 § 1, art. 252 § 2, art. 257, art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi B. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] października 2013 r., Nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne za bezzasadne; postanawia pozostawić wniosek bez rozpoznania.


UZASADNIENIE

Skarżąca B. Z. pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie uznania zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne za bezzasadne. Skarżąca wniosła jednocześnie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału I tutejszego Sądu z dnia [...] stycznia 2014 r., pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. na podstawie art. 252 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej w skrócie "P.p.s.a.") wezwano skarżącą do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie przedmiotowego wniosku na załączonym urzędowym formularzu w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). Przedmiotowe pismo zostało doręczone skarżącej w dniu [...] stycznia 2014 r. (k. 15 akt sąd.). Wezwanie pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi.

Postanowieniem z dnia 26 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę B. Z.

Zarządzeniem z dnia 28 lutego 2014 r. Referendarz sądowy, na skutek nie uzupełnienia braków formalnych, pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Zarządzenie zostało doręczone skarżącej w dniu [...] marca 2014 r. (k. 34 akt sąd.).

Pismem z dnia [...] marca 2014 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła sprzeciw od zarządzenia Referendarza - wskazując, że jedynie fachowy obrońca może złożyć skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pełnomocnik podniósł następnie, że zła sytuacja materialna skarżącej powoduje, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy jest zasadny.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej - w terminie 7 dni - pod rygorem pozostawienia pisma z dnia [...] marca 2014 r. bez rozpoznania. W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie pełnomocnik skarżącej wysłał do Sądu w dniu [...] kwietnia 2014 r. stosowne pełnomocnictwo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesienie sprzeciwu na zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego skutkuje tym, że traci ono moc, a wniosek strony skarżącej podlega ponownemu rozpatrzeniu (art. 260 P.p.s.a.).

Dla zaistnienia określonych w art. 246 § 1 P.p.s.a. przesłanek przyznania osobie fizycznej prawa pomocy niezbędne jest zapoznanie się przez sąd z sytuacją majątkową wnioskodawcy. Temu celowi służy obligatoryjne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, stosownie bowiem do art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zostać złożony na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Formularz stanowi ułatwienie zarówno dla wnioskodawcy, który dzięki niemu uzyskuje orientację odnośnie niezbędnych okoliczności, jakie należy przedstawić celem uzyskania zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika procesowego, jak i dla Sądu, który na podstawie faktów podanych w wypełnionym formularzu w szybki oraz precyzyjny sposób może określić zasadność przyznania tego prawa. Poza tym, wprowadzenie do postępowania sądowoadministracyjnego urzędowego formularza podyktowane jest potrzebą stosowania jednolitych kryteriów dla wszystkich podmiotów ubiegających się o prawo pomocy, a ponadto wymuszeniem na wnioskodawcy zawarcia we wniosku informacji niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 9/11, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 P.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej (por. uchwała NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie natomiast z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w postaci jego złożenia na urzędowym formularzu. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że wnioskodawczyni nie wykonała wezwania Sądu, doręczonego stronie w dniu [...] stycznia 2014 r., i w ogóle nie złożyła wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF. Skarżąca została również pouczona o następstwie niezłożenia oświadczenia na urzędowym formularzu, mimo to zaniechała dopełnienia powyższego obowiązku.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 257 w zw. z art. 160 i art. 16 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.