Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 942/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 pkt 2, pkt 19, art 30 ust. 1, ust. 5, 5d, 6,
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 59 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 16 ust. 3, art. 17 ust. 1pkt 7
journal: Dz.U. 2018 poz 1614
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lipca 2020 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] kwietnia 2019 r. R. L. dokonał w Starostwie G. zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego o pow. zabudowy do [...] m2 przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż [...] m, przeznaczonego wyłącznie na cele gospodarki leśnej w myśl art. 29 ust. 1 pkt 13 ustawy Prawo budowlane, na terenie działki [...] we wsi W., gm. W..

Postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w zakresie przedłożenia wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy w celu wykazania, że działka przeznaczona jest pod zabudowę.

W odpowiedzi na powyższe postanowienie, pismem z [...] maja 2019 r. R. L. wniósł o uwzględnienie jego zgłoszenia i wydanie decyzji – zgody na realizację planowanego budynku w oparciu o art. 29 ust. 1 pkt 13 ustawy Prawo budowlane, powołując się na konieczność realizacji planu gospodarowania lasem.

Decyzją z [...] maja 2019 r., nr [...], Starosta G. zgłosił sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego o pow. zabudowy do [...] m2 przy rozpiętości konstrukcji nie większej nić [...] m, przeznaczonego wyłącznie na cele gospodarki leśnej w myśl art. 29 ust. 1 pkt 13 ustawy Prawo budowlane, na terenie działki [...] we wsi W., gm. W..

W uzasadnieniu wyjaśnił, iż zgodnie z powoływanym przez inwestora przepisem art. 29 ust. 1 pkt 13 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa gospodarczych obiektów budowlanych o powierzchni zabudowy do [...]m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż [...] m, przeznaczonych wyłącznie na cele gospodarki leśnej położnych na gruntach leśnych Skarbu Państwa. Budowa tych obiektów nie została uwzględniona w art. 30 ustawy Prawo budowlane, zatem ich realizacja nie wymaga również zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

Dalej zauważono, że działka należąca do inwestora jest obszarem niezabudowanym, zgodnie z wypisem z rejestru gruntów oznaczona jest symbolem LsVI lasy, symbolem LsV- lasy oraz symbolem RV- grunty orne, a właścicielem działki jest osoba fizyczna (inwestor) a nie Skarb Państwa. Zatem brak jest podstaw do rozpatrywania zgłoszenia w oparciu o przytoczony przez inwestora art. 29 ust. 1 pkt 13 ustawy Prawo budowlane. Mając powyższe na uwadze oraz w związku z nieuzupełnieniem zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 5 c ustawy Prawo budowlane Starosta orzekł o zgłoszeniu sprzeciwu.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. L., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. W piśmie z [...] czerwca 2019 r. pełnomocnik inwestora podniósł, że zgodnie z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Z powyższego należy wyprowadzić dla niniejszej sprawy wniosek o konieczności równego traktowania inwestorów, niezależnie od tego, jaki podmiot jest właścicielem ubiegającym się o zabudowę służącą celom gospodarki leśnej. Treść przepisu art. 29 ust. 1 pkt 13 Prawa budowlanego ogranicza więc w sposób niekonstytucyjny R. L. prawo własności, w szczególności wolność zabudowy własnego gruntu. Trybunał Konstytucyjny niejednokrotnie wypowiadał się w kwestii konieczności zapewnienia jednolitej ochrony prawa własności, przede wszystkim na gruncie prawa do równego dziedziczenia. Inwestorowi, z uwagi na to, że własność nieruchomości nie przysługuje Skarbowi Państwa, odmawia się prawa do zabudowy nieruchomości budynkiem gospodarczym przeznaczonym wyłącznie na cele gospodarki leśnej. Strona zdaje sobie sprawę z treści przepisu art. 29 ust. 1 pkt 13 Prawa budowlanego, lecz uznaje, że w zakresie, w jakim uzależnia on prawo zabudowy nieruchomości gospodarczym obiektem budowlanym (o wskazanych tamże parametrach) przeznaczonym na cele gospodarki leśnej od statusu właścicielskiego tejże nieruchomości, jest on niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji.

Decyzją z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że decyzja organu I instancji o wniesieniu sprzeciwu została doręczona Inwestorowi w terminie, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.

Dalej Wojewoda zauważył, iż postępowanie w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w trybie art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego ma uproszczony i odformalizowany charakter, który opiera się tylko i wyłącznie na zgłoszeniu oraz dołączeniu do niego dokumentów, wymaganych przepisami art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego.

Przedmiotowe zgłoszenie dotyczy zamiaru budowy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do [...] m2 przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż [...] m, przeznaczonego wyłącznie na cele gospodarki leśnej na terenie działki [...] we wsi W., gm. W.. W omawianej sprawie decydującym było ustalenie, czy realizacja budynku gospodarczego na działce o numerze ewidencyjnym [...] we wsi W., gm. W. jest możliwa w świetle przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewoda wyjaśnił, że funkcją decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest określenie dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia prawa oraz wskazanie warunków i zasad, którym inwestycja powinna odpowiadać. Wydaje się ją w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli mamy do czynienia ze zmianą zagospodarowania terenu polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, ale także w odniesieniu do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Zmiana zagospodarowania terenu oznacza w istocie funkcjonalne przekształcenie terenu, zaś najbardziej widocznym jej przejawem jest wzniesienie na danym obszarze obiektu budowlanego.

Wojewoda zważył następnie, iż w rozpatrywanym przypadku zachodzi zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wzniesieniu na nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...] we wsi W., gm. W. budynku gospodarczego. Działka należąca do Inwestora jako obszar niezabudowany, jak wynika z informacji z rejestru gruntów stanowi Lasy (LsV i LsVI) oraz grunty orne (RV). Omawiana inwestycja zaprojektowana została w części działki oznaczonej symbolem LSV. Zatem niewątpliwie nieruchomość zmieni swój sposób zagospodarowania poprzez realizację wnioskowanej inwestycji. Bez znaczenia pozostaje fakt, iż omawiane zamierzenie inwestycyjne podlega procedurze zgłoszenia, nie wymaga zaś uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dalej zauważono, że odwołujący powoływał się na treść art. 29 ust. 1 pkt 13 Prawa budowlanego. Z przepisu tego wynika, że tylko gospodarcze obiekty budowlane na gruntach leśnych Skarbu Państwa są zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Skoro działka o numerze ewidencyjnym [...] jest własnością prywatną, to nie znajduje zastosowania wskazana norma. Ponadto w ramach niniejszego postępowania organ nie dokonuje analizy zgodność przepisów ustawy Prawo budowlane z Konstytucją. Podsumowując Wojewoda uznał, że w zaistniałym stanie faktyczno-prawnym należało utrzymać w mocy decyzję Starosty G. z [...] maja 2019 r., Nr: [...], zgłaszającą sprzeciw w sprawie budowy opisanego wyżej budynku gospodarczego na terenie działki [...] we wsi W., gm. W.. Dla omawianej inwestycji inwestor nie wykazał decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pełnomocnik R. F. zarzucił naruszenie art. 29 ust. 1 pkt. 13 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 64 ust. 2 Konstytucji wskazując, że art. 29 ust. 1 pkt. 13 Prawa budowlanego ogranicza prawo własności inwestora będącego osobą prywatną w ten sposób, że nie uprawnia go do zabudowy nieruchomości budynkiem gospodarczym o pow. zabudowy do [...] m2 przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż [...] m przeznaczonym wyłącznie na cele gospodarki leśnej bez pozwolenia organu administracji, tak jak ma to miejsce w stosunku do nieruchomości leśnej Skarbu Państwa, podczas gdy prawo własności podlega równej dla wszystkich ochronie prawnej (art. 64 ust. 2 Konstytucji).

W uzasadnieniu wskazano, iż prawo zabudowy jest emanacją prawa własności - najszerszego przedmiotowo (zawierającego otwarty katalog uprawnień właścicielskich) i najsilniejszego prawa do rzeczy, skutecznego erga omnes. Zauważono, że przepis art. 29 ust. 1pkt 13 Praw budowlanego sytuuje Skarb Państwa na uprzywilejowanej pozycji w stosunku do inwestora prywatnego poprzez zwolnienie go z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie jest to indyferentne z punktu widzenia ochrony prawa własności inwestora będącego podmiotem prywatnym, który nie może w sposób zgodny z prawem zrealizować planowej inwestycji z uwagi na odmowę prawa zabudowy. Mocą art. 64. ust. 2 Konstytucji ochrona własności ma być równa dla wszystkich podmiotów. Brak jest również argumentów, które przemawiałby za przyjęciem, że uprzywilejowanie Skarbu Państwa we wskazanej powyżej sytuacji jest uzasadnione. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego nie można stanowić przepisów przyznających państwu i podmiotom publicznym pozycję uprzywilejowana w stosunku do osób fizycznych i osób prawnych prawa prywatnego.

W związku z powyższym należało zakwestionować przepis art. 29 ust. 1 pkt 13 ustawy Prawo budowlane i wydane w oparciu o niego rozstrzygnięcia. Strona skarżąca zauważyła, że z uwagi na doniosłą rolę instytucji własności w systemie prawa, a także stale zwiększającą się powierzchnie lasów prywatnych w Polsce (obecnie w Polsce lasy prywatne stanowią ponad 19% ogólne powierzchni leśnej kraju) oddaje pod rozwagę Sądu kwestię zwrócenia się przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem o zgodność art. 29 ust. 1 pkt. 13 ustawy Prawo budowlane z art. 64. ust. 2 Konstytucji.

Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje .

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Dalej wskazać trzeba, iż stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – w dalszej zwana w skrócie jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia [...] sierpnia 2019 r., którą utrzymano w mocy sprzeciw Starosty G. od zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego o pow. zabudowy do [...] m2 przy rozpiętości konstrukcji nie większej nić [...] m, przeznaczony wyłącznie na cele gospodarki leśnej w myśl art. 29 ust. 1 pkt 13 ustawy Prawo budowlane, na terenie działki [...] we wsi W., gm. W..

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji stanowiły przepisy ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ). W art. 30 ust. 1 powołanej ustawy ustawodawca określił katalogi robót budowlanych, których realizacja wymaga uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu na dzień złożenia zgłoszenia jak i wydania zaskarżonej decyzji) wskazano, iż w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami.

Zgodne z art. 30 ust. 5 powoływanej ustawy zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Niemniej w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji ( art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 30 ust 5d tej ustawy nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5.

Zaznaczyć należy, iż z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego wynika, że właściwy organ wydaje także sprzeciw w sytuacji, gdy

1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę;

2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy;

3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje.

Przytoczone wyżej regulacje wskazują, iż obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego, do którego wpłynęło zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych, jest m.in. dokonanie oceny, czy zgłoszenie obejmuje roboty budowlane wymienione w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, a jeżeli nie, to czy wymagają one uzyskania pozowania na budowę. Ponadto organ, mając na uwadze przepis art. 30 ust 6 pkt 2 winien rozważyć, czy realizacja zgłoszonej inwestycji zgodna jest z przepisami szczególnymi z przepisami praw miejscowego oraz z ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku czy, czy wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy.

Jak stanowi art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz 293) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Z kolei art. 59 ust. 2 tej ustawy stanowi, iż przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Z powyższych przepisów wynika, iż zmiana zagospodarowania terenu (z wyjątkiem zmiany tymczasowej), nawet taka, która nie wymaga pozwolenia na budowę, powoduje konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Zmiana zagospodarowania oznacza niewątpliwie funkcjonalne przekształcenia terenu, chociażby w jego części. Oceny, czy dane zamierzenie skutkuje zmianą zagospodarowania terenu, należy dokonywać w każdym przypadku indywidualnie, uwzględniając okoliczności konkretnego przypadku. Najbardziej widoczną zmianę zagospodarowania terenu stanowi wzniesienie na nim obiektu budowlanego.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznanej sprawy zauważyć należy, że R. L. zgłosił Staroście G. zamiar budowy na działce [...] we wsi W., gm. W. budynku gospodarczego o pow. zabudowy do [...] m2. Jak wynika z dokumentacji załączanej do zgłoszenia oraz zgromadzonej w toku postępowania, działka nr [...] jest własnością R. L. i stanowi grunty leśne (znaczone symbolem LsV i LsVI) oraz rolne (symbole RV). Inwestor planuje posadowienie budynku na gruncie leśnym i jak deklaruje, przeznaczonym wyłącznie na cele gospodarki leśnej.

Sąd podziela stanowisko organów, iż planowana inwestycja nie może zostać zakwalifikowana do inwestycji wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 13 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem pozwolenia na budowę nie wymaga budowa gospodarczych obiektów budowlanych o powierzchni zabudowy do [...] m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż [...] m, przeznaczonych wyłącznie na cele gospodarki leśnej i położonych na gruntach leśnych Skarbu Państwa. W sprawie bezspornym jest, iż planowany obiekt zlokalizowany ma zostać na gruncie prywatnym. Na marginesie zauważyć należy, iż realizacja obiektu o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 13 nie wymaga ani pozwolenia na budowę, jak też zgłoszenia – nie jest wymieniona w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego.

W tej sytuacji opisane i zgłoszone przez inwestora roboty budowlane należy zaklasyfikować do robót opisanych w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w który stwierdzono, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do [...] m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Realizacja tego typu obiektów wymaga jednak dokonania zgłoszenia – art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu, mając na uwadze treść art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Starosta G. prawidłowo postanowił, na podstawie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia o wyrys i wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub o przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei niezrealizowanie powyższego zobowiązania skutkować musiało wydaniem sprzeciwu co wynika wprost z art. 30 ust. 5c in fine Prawa budowlanego.

Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy, iż konieczność przedłożenia wyrysu i wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy wynikała nadto z przepisów prawa miejscowego. Sądowi wiadomym jest z urzędu, iż miejsce planowanej inwestycji zlokalizowane jest w granicach Powidzkiego Parku Krajobrazowego, utworzonego uchwałą nr XXIX/753/17 Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia 27 marca 2017 r. (Dz. Urzęd. Woj. Wielk. z 2017r. poz. 2940) na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 55 ). Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody, w parku krajobrazowym mogą być wprowadzone zakazy budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od:

a) linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych,

b) zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 389 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne;

- z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.

W oparciu o powyższy przepis w § 4 ust. 1 pkt 7 powołanej uchwały XXIX/753/17 Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia 27 marca 2017 r. wprowadzono zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych - z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Zgodnie z § 4 ust. 2 zakazy, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gmin oraz decyzji o warunkach zabudowy obowiązujących w dniu wejścia w życie tej uchwały. Ponadto zgodnie § 4 ust. 6 ww. uchwały zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 7 nie dotyczy: obszarów przeznaczonych pod zabudowę w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszej uchwały oraz rozbudowy i przebudowy istniejących obiektów budowlanych oraz budowy obiektów budowlanych w miejscu istniejących wcześniej.

Analiza mapy ewidencyjnej w skali 1:2000, załączonej do przedłożonego przez R. L. zgłoszenia, uzupełniona o analizę danych dostępnych w publicznym serwisie geoportal.gov.pl, prowadzi do wniosku, iż planowany budynek miał być zlokalizowany w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegu jeziora. Niewątpliwie też planowany budynek nie miał służyć turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Zakazu zabudowy z § 4 ust. 1 pkt 7 Uchwały nr XXIX/753/17, nie wyłączają przy tym zapisy Uchwały Rady Miejskiej w Witkowie Nr XXXI/299/2014 z dnia 21 lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Witkowo (zmienionej następnie uchwałami o nr XXIX/225/2017 i IV/41/2019 – tekst uchwały dostępny w BIP Urzędu Gminy i Miasta Witkowo), albowiem z jej załącznika graficznego wynika, że kierunek zagospodarowania terenu działki nr [...] ark[...], obręb ewidencyjny W. , określono jako tereny rolnicze i tereny lasów. Zatem w świetle ww. przepisów od dnia wejścia w życie uchwały nr XXIX/753/17 Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia 27 marca 2017 r. na przedmiotowej działce nr [...], w pasie szerokości 100 m od linii jeziora nie mogą powstać jakiekolwiek nowe obiekty, które nie służą turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej z wyjątkiem obiektów, których powstanie dopuszczają ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gmin oraz decyzji o warunkach zabudowy obowiązujących w dniu wejścia w życie tej uchwały. Dotyczy to także obiektów przeznaczonych na cele gospodarki leśnej.

W tych okolicznościach, wobec niewykonania zobowiązania do przedłożenia wyrysu i wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub o przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy, podnoszone, przez stronę zarzuty dotyczące niekonstytucyjności art. 29 ust. 1 pkt 13 Prawa budowlanego nie miały jakiegokolwiek znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Zakaz lokalizacji nowej zabudowy, o których mowa w uchwale nr XXIX/753/17 Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia 27 marca 2017 r., obejmuje bowiem także obiekty przeznaczone na cele gospodarki leśnie, niezależnie od rodzaju właściciela terenu.

Z tych przyczyn brak było podstaw do występowania z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. W tym miejscu wyjaśnić należy, że zgodnie z utrwalonym, tak w doktrynie (A. Ławniczak, Komentarz do art. 193 Konstytucji RP [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. red. M. Haczkowska), jak i w orzecznictwie poglądem, możliwość wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego jest uprawnieniem sądu (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2004r. sygn. akt OSK 971/04, wyrok NSA z 30 listopada 2016r. sygn. akt II GSK 1426/14, wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2014r. sygn. akt I GSK 814/13, dostępne w CBOSA).

W tym stanie sprawy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a