Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 894/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 8, art. 80 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2021 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu R. O. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

R. O. wniósł sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 3 listopada 2020 r. uchylającą decyzję wydaną przez Wójta Gminy z 28 kwietnia 2020 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego - tuczarni wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną przeznaczonego do hodowli trzody chlewnej w systemie bezściółkowym na działce nr [..], obręb ewidencyjny Z., gmina L., powiat s., woj. P. i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania.

Sprzeciw został wniesiony w następującym stanie sprawy:

Wnioskiem z 3 czerwca 2019 r. R. O. wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego - tuczarni wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną przeznaczonego do hodowli trzody chlewnej w systemie bezściółkowym na działce nr ew. [..] obręb Z., gm. L. Wniosek wskazuje jako rodzaj przedsięwzięcia inwestycję określoną w 3 ust. 1 pkt 103) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Planowanym przedsięwzięciem jest chów trzody chlewnej (tuczników) w obsadzie 1419 sztuk 198,66 DJP. Do wniosku dołączono: kartę informacyjną przedsięwzięcia; mapę zawierającą działkę wskazaną we wniosku z zaznaczeniem granic obszaru oddziaływania planowanej inwestycji; wypis z ewidencji gruntów dla działki nr [..]; wypisy z ewidencji działek dla terenu inwestycji i działek z nim sąsiadujących; zaświadczenie organu wskazujące, że dla terenu inwestycji brak jest aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji pismem z dnia 4.07.2019 r. zawiadomił strony o przedmiocie postępowania oraz prawach stron w tym postępowaniu oraz społeczeństwo poprzez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej urzędu gminy oraz na tablicy ogłoszeń miejscowości Z.

Do organu wpłynęły następnie sprzeciwy stron i mieszkańców. Organ I instancji wystąpił do odrębnych, właściwych organów o wyrażenie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

O takiej konieczności przeprowadzenia przedmiotowej oceny opinię wyraził Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska - postanowienie z 26 lipca 2019 r.; Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny -opinia z 31 lipca 2019 r.

Postanowieniem z 16 września 2019 r. organ I instancji stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz zakres raportu w tej sprawie, informując o tym społeczeństwo poprzez obwieszczenie. Przedmiotowy raport strona wnioskująca przedłożyła organowi I instancji w dniu 19 września 2019 r. Zarówno Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska jak i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wezwali inwestora do uzupełnienia raportu i przedłożenia wyjaśnień w zakresie opisanych w pismach tych organów. Brakujące informacje wnioskodawca złożył za pismem z 16 grudnia 2019 r.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z 24 grudnia 2019 r. wyraził opinię przed wydaniem wnioskowanej decyzji wskazując swoje warunki dla realizacji planowanej inwestycji. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z 20 lutego 2020 r. uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia.

Organ I instancji zawiadomił strony i społeczeństwo o prawie zapoznania się z zebranym w postępowaniu materiałem dowodowym i prawie wypowiedzenia się w tym zakresie. Strony z tego prawa skorzystały składają oświadczenia i zastrzeżenia w zakresie planowanego przedsięwzięcia i przedkładając dowody na potwierdzenie swoich twierdzeń.

W dniu 28 kwietnia 2020 r. organ I instancji wydał decyzję o ustalając uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego- tuczarni wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną przeznaczonego do hodowli trzody chlewnej w systemie bezściółkowym

Jednobrzmiące odwołanie złożyły strony postępowania J. i J. S. oraz G. i P. K. zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący sprzeciwiają się planowanej inwestycji wskazując, że budowa chlewni niedaleko zwartej zabudowy negatywnie wpłynie na zapachową jakość powietrza, zdrowie mieszkańców i ograniczenie komfortu życia, negatywny wpływ inwestycji obniży wartość nieruchomości oraz brak możliwości prawidłowego korzystania z nieruchomości. Zarzucili, że organ wydający decyzję uwzględnił w sprawie jedynie interes inwestora.

W uzasadnieniu zarzutów strony podniosły, że na terenie ich małej wsi jest około 6 chlewni, małe, duże, legalnie i nielegalnie działające, a także możliwe jest, że w najbliższym czasie powstaną dwie kolejne duże, ponieważ inwestorzy otrzymali decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach. Nieprzyjemny zapach może się kumulować, a gdy powstanie niniejsza inwestycja wieś Z. będzie znajdować się w środku tych chlewni. Strony pytają, czy na terenie tak małej miejscowości może znajdować się tyle tuczarni. Wpływają one negatywnie na zdrowie i samopoczucie mieszkańców, nawożenie pól spowoduje skażenie gleby i wód gruntowych. Prawie wszystkie tuczarnie znajdują się nieopodal gęstej zabudowy wsi. W promieniu 350 metrów od planowanej inwestycji jest około 25 budynków mieszkalnych, w tym w trakcie budowy. W okresie letnim fetor czuć na całą wieś, nawet powyżej 400 metrów. Raport przedstawiony przez inwestora nie określa jakie będą stosowane preparaty redukujące emisję amoniaku i siarkowodoru. Najprawdopodobniej inwestor nie ma zamiaru niczego takiego stosować. Według niego powstające uciążliwości odorowe nie będą wykraczać poza teren działki. Zanieczyszczenia powietrza nie znają granic i są nieprzewidywalne. Emisja amoniaku zależy m.in. od obsady zwierząt, warunków środowiskowych, sposobu chodu, diety zwierząt. W planowanej inwestycji będzie prowadzony intensywny tucz trzody chlewnej, a tym samym ilość amoniaku będzie większa. Taki proces można ograniczyć w bardzo niewielkim stopniu. W innych krajach uciążliwość odorowa jest normowana i podlega badaniu, ale w Polsce norma taka nie istnieje. Strony nie zgadzają się także z zapisami raportu o wskazanych w nim prędkościach wiatru. W rzeczywistości te prędkości są większe (liczone w m/s) i przeważnie wieją z kierunków zachodnich, a tym samym w kierunku zabudowań mieszkalnych. Projektowana wentylacja w chlewni zapewni zwierzętom niezbędną ilość świeżego powietrza i usunięcie zużytego powietrza na zewnątrz. Planowana wentylacja mechaniczna - wentylatory dachowe EMI o średnicy 63cm w ilości 18 sztuk spowoduje hałas. Poziom hałasu jednego tylko wentylatora to 57 dB, a zgodnie z przepisami prawa dopuszczalny poziom hałasu dla terenu zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej to 50db. Tym samym już na etapie projektowania występuje przekroczenie norm hałasu. Realizacja planowanej inwestycji spowoduje zwiększenie zapotrzebowania na wodę w sytuacji podłączenia jej do wodociągu gminnego, a tym samym problemy z wodą we wsi. Odwołujący się nie wierzą w prawdziwość zapisów raportu o tym, że planowana inwestycja nie będzie w sposób ponadnormatywny oddziaływała na środowisko i zdrowie oraz życie mieszkańców. Istniejące już tuczarnie są tego zaprzeczeniem. Inwestor zobowiązuje się do zagospodarowania gnojowicy na gruntach o powierzchni ok. 73ha (59,5 ha [pic]własność, dzierżawa, umowy). Aby zagospodarować pozostałą część gnojowicy inwestor podpisze umowy z innymi rolnikami. Strony obawiają się że dojdzie do sytuacji, że dwa razy zostanie na ten sam grunt wywieziona gnojowica. Brak jest weryfikacji organu w tym zakresie.

Rozpoznając wniesione odwołania Kolegium nie podzieliło zarzutu odwołujących w zakresie zasadności sprzeciwu dla realizacji inwestycji. Wskazało, że przepisy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie nie uzależniają od zgody stron postępowania wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia wskazanego we wniosku inwestora. W ramach postępowania prowadzonego w celu wydania decyzji środowiskowej organy nie są uprawnione do oceny racjonalności sposobu prowadzonej produkcji rolnej, a jedynie do oceny, czy w kształcie przedstawionym przez wnioskodawcę może mieć ona negatywny wpływ na środowisko naturalne. Kolegium dodało, że realizacja inwestycji będzie przebiegać na terenach rolniczych, a więc zgodnie z ich dotychczasowym sposobem wykorzystania, przy czym z produkcją rolniczą związane są pewne niedogodności przy tym również odór, natomiast kwestia ta, w świetle obowiązujących przepisów, nie może mieć wpływu na dopuszczalność realizacji przedmiotowej inwestycji, bowiem uciążliwości zapachowe nie zostały jak dotąd objęte regulacjami ustawowymi.

Oceniając treść zaskarżonej decyzji Kolegium podkreśliło, że celem określenia trybu prowadzenia postępowanie w sprawie wydania wnioskowanej decyzji należy odnieść rodzaj przedsięwzięcia do jego oddziaływania na środowisko Jak określa przepis art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 z późn. zm.), dalej ustawa, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Mając na uwadze określone we wniosku przedsięwzięcie oraz położenie działki nr [..], obręb Z., organ I instancji - rozpatrując złożony wniosek- zastosował wskazany we wniosku przepis 3 pkt 103 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397).

Przywołany przepis rozporządzenia stanowi, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może wymagać przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko: chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie:

w odległości mniejszej niż 100 m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone:

- mieszkaniowych,

- innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt,

- zurbanizowanych niezabudowanych,

- rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych,

na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy.

Na marginesie zaznaczyło Kolegium, że zaskarżona decyzja organu I instancji wskazuje jedynie lit. a) tego przepisu, pomijając jednocześnie zapis lit. b), chociaż przedmiotowa nieruchomość, wskazana we wniosku inwestora, położona jest w całości na obszarze Natura 2000. Obszar ten stanowi jedną z form ochrony przyrody określoną w art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Zarówno wnioskująca strona, jak też Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazują na fakt położenia działki nr [,.] obręb Z. w granicach obszaru Natura 2000. Oznacza to, że planowane przedsięwzięcie, stanowiące przedmiot niniejszego postępowania, obejmuje wszystkie sytuacje określone w przepisie § 3 pkt 103 w/w rozporządzenia Rady Ministrów.

Częścią prowadzonego postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, jest postępowanie tego samego organu dotyczące oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, według zasad wskazanych w art. 59-65 ustawy.

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:

weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

W myśl art. 62 ust. 1 ustawy w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu. Ocena oddziaływania na środowisko jest etapem prowadzącym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i pozwala organowi zorientować się, jakie ewentualnie zagrożenia dla środowiska mogą wystąpić. Powinno to pomóc organowi właściwie określić uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Ustalenie w decyzji środowiskowej warunków, pod którymi może zostać zrealizowana planowana inwestycja, nie przesądza jeszcze o jej faktycznej realizacji. Określa jedynie kształt inwestycji z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska, dopuszcza jej realizację w wariancie dla środowiska najkorzystniejszym.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy Kolegium wskazało, że organy opiniujące wskazały na potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Także organ I instancji wydał w dniu 16 września 2019 r. postanowienie w trybie art. 63 ust. 1 ustawy o nałożeniu na wnioskującego obowiązku sporządzenia raportu w zgodzie z art. 66 ustawy wskazując także na niezbędną treść raportu.

Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy jeżeli wydanie decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach poprzedza ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięga opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Nadto, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 ustawy). Na mocy art. 80 ust. 1 ustawy, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Wydanie decyzji środowiskowej odbywa się w procedurze przewidzianej ustawą środowiskową, która za zasadę ustanawia wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Odmowa wydania takiej decyzji następuje z kolei wyłącznie w ściśle określonych przypadkach wymienionych expressis verbis w: art. 80 ust. 2, art. 77 ust. 1, art. 81 ust. 1, 2 i 3 ustawy, a więc wówczas gdy: występuje niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy), nastąpiła odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organy wymienione w art. 77 ust. 1 ustawy (przy czym związanie stanowiskiem organu uzgadniającego obejmuje także niemożność określenia w decyzji środowiskowej, warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny od zaprezentowanego w uzgodnieniu), wnioskodawca nie wyraża zgody na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym, niż proponowany, a z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy), z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy) oraz jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że może ono spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 13 ustawy).

Enumeratywne wyliczenie przyczyn odmowy wydania decyzji środowiskowej, traktowane jako wyjątek od zasady pozytywnego określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, wynika z charakteru decyzji środowiskowej, która służy jedynie ocenie, związanych z realizacją danego przedsięwzięcia, następstw dla środowiska. Decyzja środowiskowa nie przesądza o przystąpieniu do realizacji przedsięwzięcia, ale otwiera inwestorowi drogę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Dopiero na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, tj. w postępowaniu o wydanie decyzji wymienionych w aft. 72 ust. 1 ustawy, następuje konkretyzacja i materializacja warunków określonych w decyzji środowiskowej. Innymi słowy, decyzja środowiskowa określa ograniczenia realizacji przedsięwzięcia konieczne ze względu na wymogi ochrony środowiska w różnych jego aspektach.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy Kolegium wskazało, że planowanym przedsięwzięciem - zgodnie z przedłożonym wnioskiem oraz raportem - jest budowa budynku inwentarskiego przeznaczonego do hodowli trzody chlewnej w systemie bezściółkowym, dwóch silosów paszowych, zbiornika na ścieki bytowe, konteneru na magazynowanie sztuk padłych bądź ubitych z konieczności oraz zbiornika do czasowego magazynowania odpadów komunalnych, powierzchnie utwardzone (droga wewnętrzna oraz plac przeciwpożarowy) na działce o nr ew. [..] obręb Z., gmina L.

Zaprojektowano jeden budynek inwentarski z dachem dwuspadowym, symetrycznym krytym płytą warstwową. Wielkość obiektu wynosić będzie:

a) budynek inwentarski

- długość budynku — ok. 115,5 m,

- szerokość budynku — ok. 15,25 m

- powierzchnia zabudowy — ok. 1708,5 m2 - wysokość budynku — ok. 5,0 m

b) powierzchnia utwardzona (droga, plac przeciwpożarowy) - powierzchnia — ok. 667,5 m2

silosy paszowe - zaprojektowano dwa silosy paszowe o pojemności 26,7 Mg każdy, wysokości 10,11 m, płyta pod każdy silos posiadać będzie wymiary 3,25 m x 3,25 m (powierzchnia zabudowy 10,56 m2 każda),

d) zbiornik na ścieki bytowe - zaprojektowano zbiornik o pojemności do 6 m3, powierzchnia zabudowy ok. 5 m2[pic]

e) kontener na zwierzęta padłe i ubite z konieczności oraz kontener na czasowe gromadzenia odpadów stałych. Łączna powierzchnia kontenerów wynosić będzie ok. 8,2 m2.

Projektowany budynek będzie składać się z części inwentarskiej oraz części socjalnej.

Część inwentarska składać się będzie z trzech komór tuczu o wymiarach ok. 36,00m x 14,5m, powierzchnia ok. 522 m2 każda. W każdej komorze zaprojektowano 15 kojców grupowych o wymiarach ok. 4,50 x 6,80 m (powierzchnia ok. 30,6 m2) każdy oraz 1 kojec o wymiarach ok. 3,50 x 6,80 m (powierzchnia ok. 23,8 m2). Odchody zwierzęce magazynowane będą w kanałach gnojowicowych znajdujących się poniżej rusztu o łącznej pojemności około 2250m3 . Głębokość kanałów wynosi 1,60 cm. Pozostała część budynku wykorzystywana będzie jako zaplecze socjalne, szatnia oraz biuro.

Powyższy opis budynku w zakresie jego parametrów i przeznaczenia należy odnieść do wielkości planowanej hodowli wskazanej przez inwestora - 1419 sztuk 198,66DJP, przyjmując dla tuczników wskaźnik 0, 14 - pkt 20 tabelki stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W przekonaniu Kolegium rozpoznając wniosek organ I instancji winien przede wszystkim ustalić wielkość planowanego przedsięwzięcia, aby właściwie je zakwalifikować.

Należy rozróżnić trzy rodzaje przedsięwzięć polegających na hodowli lub chowie zwierząt, których realizacja wymaga spełnienia różnych warunków związanych z ochroną środowiska. Rodzaje tych przedsięwzięć zależą od liczby dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) jakich dotyczą, a więc od ich skali. Pierwszy rodzaj przedsięwzięcia to hodowla lub chów zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP. Drugi to hodowla lub chów zwierząt w liczbie pomiędzy 60 a 209 DJP lub pomiędzy 40 a 59 DJP - jeżeli spełnione są warunki wskazane w 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Natomiast trzeci rodzaj przedsięwzięcia to hodowla lub chów w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP. Przed każdym z tych przedsięwzięć stawiane są na gruncie przepisów ustawy środowiskowej inne wymogi i tym samym można postawić tezę, że chów lub hodowla zwierząt stanowić może w zależności od liczby DJP trzy różne co do rodzaju inwestycje.

Łączna powierzchnia samych kojców (nie komór tuczu-przyp. Kolegium) wskazana we wniosku to 1448,4m2 (każdy kojec będzie miał powierzchnię 482,8 m2). Zgodnie z treścią raportu inwestor wprowadzać będzie do budynku warchlaki o masie ciała ok. 30 kg (ok. 12 tydz. życia) i będzie je tuczył do wagi ok. 115 kg. Do każdej komory zostanie wprowadzonych 473 warchlaków. Tak określone warunki należało odnieść do treści przepisów odrębnych. Zgodnie z treścią przepisów § 24 ust.3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. Nr 56, poz. 344 z póź. zm.) powierzchnia kojca, o którym mowa w § 19 ust. 1, w przeliczeniu na jedną sztukę powinna wynosić, w przypadku utrzymywania grupowo:

2) warchlaków i tuczników o masie ciała:

c) powyżej 20 do 30 kg - co najmniej 0,3 m2[pic]

d) powyżej 30 do 50 kg - co najmniej 0,4 m2[pic]

e) powyżej 50 do 85 kg - co najmniej 0,55 m2[pic]

f) powyżej 85 do 110 kg - co najmniej 0,65 m2[pic]

g) powyżej 110 kg - co najmniej 1 m2[pic]

Z uwagi na to, że za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza, to Kolegium podkreśliło, że do kojca o wymiarach wskazanych przez inwestora można wprowadzić mając na uwadze normę powierzchni dla warchlaka o masie ciała ok. 30 kg - większą niż podana w raporcie ilość 473 sztuk warchlaków. Przyjmując wagę warchlaka od 30kg do 50kg w jednym kojcu o powierzchni 482,8m2 i powierzchnię kojca przypadająca na 1 warchlaka - co najmniej 0,4m otrzymujemy maksymalną ilość 1207 warchlaków w jednym kojcu, czyli 3621 sztuk w trzech kojcach. W takiej sytuacji wymagane byłoby ponadto pozwolenie zintegrowane.

Powyższa kwestia w ogóle nie była brana pod uwagę przez organ I instancji w postępowaniu, jak i w treści zaskarżonej decyzji. Kolegium przywołało i podzieliło pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 4 lipca 2017 r. II OSK 95/17, gdzie stwierdzono, że po dniu 1 sierpnia 2013 r., zgodnie z 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 71), przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględniać maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą winien ustalić organ. Nie ma zatem znaczenia deklarowanie przez inwestora jakie zwierzęta zamierza on hodować np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić. Wprawdzie sformułowanie o maksymalnej możliwej obsadzie inwentarza nie zostało powtórzone w 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia, lecz nie ulega wątpliwości, że odnosi się to także do tego przepisu. Przemawia za tym odesłanie do 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia oraz wzgląd na spójność rozwiązań przyjętych w omawianym rozporządzeniu.

Zdaniem Kolegium konieczne było w pierwszej kolejności prawidłowe ustalenie przez organ I instancji obsady inwentarza w planowanej inwestycji w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe DJP mając na uwadze zamiar inwestora rozpoczynania cyklu produkcyjnego poprzez wprowadzenie do każdego z trzech kojców warchlaków o wadze ok. 30 kg. Brak przedmiotowych ustaleń organu świadczy o nieprzeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia poprzez weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - jest to naruszenie treści art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy.

Zaniechanie przez Wójta Gminy dokonania własnych ustaleń (nie tylko w tym zakresie -przyp. Kolegium) co do obsady inwentarza w przeliczeniu na DPJ z uwzględnieniem cytowanych wyżej przepisów rozporządzenia miało w rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie, gdyż bez tych ustaleń nie można z całą stanowczością stwierdzić, w oparciu o jaki zapis rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) należy rozpatrzeć złożony wniosek. Poprzestając wyłącznie na wyliczeniu wskaźnika DJP zawartym we wniosku inwestora i nie prowadząc żadnego postępowania w celu ustalenia tego wskaźnika organ I instancji naruszył art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uchybienie to doprowadziło z kolei do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W powtórzonym postępowaniu Wójt winien dokonać ustaleń co do wielkości planowanego przedsięwzięcia mając na uwadze wymiary architektoniczne budynku inwentarskiego wskazane we wniosku strony i w treści przedłożonego raportu.

Ponadto organ I instancji zaniechał własnych ustaleń i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności raportu w zakresie zasięgu oddziaływania (obszaru) planowanego przedsięwzięcia. Wnioskodawca wskazał, że są to oprócz terenu inwestycji (działka nr [..]) działki ewidencyjne o nr [..]-[..] oraz działka drogowa nr [..]. Są to działki wyłącznie położone bezpośrednio wokół terenu planowanego przedsięwzięcia. Organ nie wyjaśnił np. dlaczego planowane przedsięwzięcie nie będzie już oddziaływać na np. nieruchomość zabudowaną, oznaczoną ewidencyjnie nr [..], położoną w odległości 4 metrów od granicy działki nr [..], chociaż nie sąsiadującą z nią bezpośrednio, czy też z działką nr [..] – niecałe 10 m od działki nr [..] lub z działką nr [..] położoną w odległością 10 metrów od terenu wskazanego we wniosku. To tylko część nieruchomości, położonych niedaleko terenu planowanego przedsięwzięcia, na które- zdaniem wnioskodawcy- nie będzie ono oddziaływać. Organ I instancji nie dokonał w tym zakresie własnych ustaleń poprzestając tylko na bezkrytycznym wpisaniu do decyzji twierdzeń wnioskodawcy, nie weryfikując ich w jakikolwiek sposób.

Z powyższą kwestią zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia powiązane jest prawidłowe określenie stron postępowania w sprawie wszczętej wnioskiem. Kolegium wskazało na treść obowiązującego w dacie sporządzenia raportu przepis art. 74 ust.3a ustawy- który ma zastosowanie w niniejszej sprawie.

Stanowił on, że stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się:

1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie;

2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska;

3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

W ocenie organu odwoławczego Wójt Gminy prowadząc swoje postępowanie oraz wydając zaskarżoną decyzję nie dopełnił ustawowego obowiązku prawidłowego ustalenia stron i zapewnienia im czynnego w nim udziału, poprzez zaniechanie własnego ustalenia obszaru, o którym mowa w art. 74 ust.3a pkt 2 i pkt 3 ustawy. To taki obszar (łącznie z terenem inwestycji) jest z mocy ustawy obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie.

W powtórzonym postępowaniu organ I Instancji winien w/w ustalenia dokonać i prowadzić postępowanie zgodnie z treścią obowiązujących przepisów ustawy i przepisów wykonawczych.

Postanowieniem organu I instancji z 16 września 2019 r. w pkt 8 nałożony został na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia inwestycji z innymi źródłami emisji zlokalizowanymi w pobliżu inwestycji (chlewnia). W przedłożonym raporcie wskazano, że w bezpośrednim sąsiedztwie z działką wskazaną we wniosku brak jest takich inwestycji, których działanie może być kumulacją z planowanym przedsięwzięciem.

Do powyższego wskazania wnioskodawcy organ I instancji w żaden sposób się nie odniósł, nie dokonując w tym zakresie własnych ustaleń. Jak wskazują strony we wniesionym odwołaniu w miejscowości Z. znajduje się kilka ferm hodowli trzody chlewnej. Taką wiedzę ma również organ I instancji, wydając wcześniej w kilku sprawach np. decyzje środowiskowe na te fermy. Ponadto Kolegium również z urzędu posiada wiedzę uzyskaną w toku postępowań odwoławczych, np. w sprawie wniosku p. D., iż w miejscowości Z. znajduje się kilka ferm hodowli trzody chlewnej w systemie bezściółkowej, czy to już działających, czy też które są na etapie ich planowania, ale po wydanych już przez Wójta Gminy decyzjach środowiskowych. Każda z tych ferm pozbywa się gnojowicy na okolicznych polach, czy to będących własnością inwestora, czy też przez nich dzierżawionych albo poprzez zawarte umowy. Oznacza to, że strony zasadnie podnoszą brak ustaleń organu w tym zakresie. Te zaniechanie wymaga dokonania ustalenia przez organ I instancji w powtórzonym postępowaniu w tym zakresie. Z tą kwestią należy także powiązać zgodność proponowanych w tym zakresie zapisów raportu z ustaleniem zaskarżonej decyzji. Wskazuje ona, że powstające w toku eksploatacji nawozy naturalne należy zagospodarować na własnych gruntach (a tym samym nie na gruntach wskazanych w umowach zawartych pomiędzy wnioskodawcą a rolnikami - przyp. Kolegium). Odnosząc 59,5 ha gruntów stanowiących własność wnioskodawcy lub przez niego dzierżawionych do ilości produkowanej gnojowicy, ilości azotu zawartego w tym nawozie oraz faktu, iż na 1 ha nie można dostarczyć więcej niż 170kg azotu należy w powtórzonym postępowaniu ponownie określić sposób zagospodarowania gnojowicy, tak aby zasady ochrony przyrody w obszarze Natura 2000 nie zostały naruszone.

Kolegium podkreśliło również fakt braków przedłożonego raportu w zakresie wariantowości planowanego przedsięwzięcia. Przepis art. 66 ust. 1 pkt 5) ustawy jednoznacznie nakłada na inwestora obowiązek dotyczący opisu trzech analizowanych wariantów realizacji przedsięwzięcia w raporcie o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko. Muszą to być trzy następujące warianty, tj. wariant proponowany przez wnioskodawcę, racjonalny wariant alternatywny oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska, łącznie z uzasadnieniem ich wyboru w zakresie oceny oddziaływania na środowisko. Ewentualny tzw. wariant zerowy, czyli brak realizacji danego przedsięwzięcia, nie jest wariantem alternatywnym. Ustawowy wymóg przedstawienia opisu trzech wariantów w raporcie ma na celu umożliwienie organowi dokonania własnej analizy, który z tych wariantów jest możliwy do realizacji z punktu widzenia zagrożeń dla środowiska. Nie jest dopuszczalne, aby jeden z trzech wymaganych wariantów został potraktowany marginalnie lub nie został przedstawiony w ogóle. Inwestor obowiązany jest przełożyć taki raport, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów, o których mowa w powyższym przepisie. W opisach wariantów powinno znaleźć się jednoznaczne wskazanie sposobu funkcjonowania przedsięwzięcia, zgodnie z parametrami technicznymi opisującymi przedsięwzięcie. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy Kolegium stwierdziło, że przedłożony przez wnioskującą stronę raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jak też jego kolejne uzupełnienia zawierają: wariant zerowy- nie zrealizowanie przedsięwzięcia; wariant realizacyjny (najkorzystniejszy dla środowiska i wskazany przez wnioskodawcę jako planowany do realizacji) oraz wariant alternatywny - budowa chlewni o takiej samej obsadzie na ściółce głębokiej (większa ilość obornika, gnojowicy i azotu).

W powtórzonym postępowaniu organ I instancji winien dokonać własnej oceny przedłożonych przez wnioskodawcę dowodów co do prawidłowej oceny oddziaływania planowanej przedsięwzięcia na środowisko, w szczególności raportu, a w sytuacjach tego wymagających wezwać inwestora o wyjaśnienia zaistniałych rozbieżności.

We wniesionym sprzeciwie R. O. zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 ustawy z dnia 14.06.1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256) przez bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem decyzja organu pierwszej instancji nie była obarczona uchybieniami wytkniętymi przez organ odwoławczy.

Zdaniem skarżącego SKO nie jest organem kompetentnym do tego, by opracowywać obliczenia dotyczące dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza, a w konsekwencji obsady tuczarni. Wskazana w kwestionowanej decyzji metoda przeliczeniowa jest pozbawiona specjalistycznej wiedzy, którą powinna posiadać osoba sporządzająca takie obliczenia. W decyzji SKO można to zauważyć chociażby poprzez fakt, iż SKO przyjęło w swoich obliczeniach powierzchnię przeznaczoną dla warchlaków, a nie dla tuczników. Wskazana nieprawidłowość już na wstępie dyskwalifikuje skarżoną decyzję. Zakwestionowano zatem obsadę, która została obliczona w sposób jak najbardziej profesjonalny przez osoby posiadające wymaganą wiedzę oraz doświadczenie. Przyjęta przez adresatów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obsada jest jak najbardziej prawidłowa, ponadto przedstawia ona wariant, który jest najmniej korzystny dla środowiska.

Jako kolejną nieprawidłowość w skarżonej decyzji wskazał autor sprzeciwu fakt, iż podważono określony obszar oddziaływania przedsięwzięcia. Organ odwoławczy zakwestionował prawidłowość ustalenia obszaru oddziaływania przedsięwzięcia oraz w konsekwencji prawidłowość ustalenia stron postępowania. Jednakże samo SKO wskazało, że na dzień składania wniosku jako obszar oddziaływanie rozumie się właścicieli działek bezpośrednio sąsiadujących z planowaną inwestycją, właścicieli działek, na których dojdzie do przekroczenia standardów jakości środowiska oraz właścicieli działek, na których dojdzie do wprowadzenia ograniczenia w zagospodarowaniu zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Istotne jest by podkreślić, że przedsięwzięcie nie będzie ograniczało zagospodarowania działek sąsiednich, a także w raporcie zostało wykazane, iż nie nastąpi przekroczenie standardów jakości środowiska. Zgodnie z powyższym za obszar oddziaływania należy przyjąć działki bezpośrednio sąsiadujące z inwestycją. Takie ustalenia, które zostały przez inwestora przyjęte są więc poprawne, a zatem obszar oddziaływania oraz strony postępowania zostały ustalone prawidłowo. Z tego powodu, ustalenia SKO w przedmiocie przedsięwzięcia na omówionej płaszczyźnie okazują się niesłuszne.

Kolegium zarzuca ponadto brak analizy oddziaływania skumulowanego z innymi tego rodzaju obiektami. W art. 63 ust. 1 ustawy wskazane zostały istotne z punktu widzenia oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia kryteria, które należy poddać analizie pod tym względem. Jedno z przyjętych w tym przepisie kryteriów dotyczy "powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem".

W związku z tym przepisem należy nadmienić, że w obszarze, o którym traktuje przedstawiony przepis, nie występują budynki inwentarskie. W związku z powyższym, również zarzut dotyczący braku analizy skumulowanego oddziaływania należy uznać za chybiony, jeżeli brak jest obiektów, które należałoby owej analizie poddać.

Organ odwoławczy twierdzi także, iż: "przedsięwzięcie oraz położenie działki nr [..], obręb Z., organ I instancji — rozpatrując złożony wniosek — zastosował wskazany we wniosku przepis 3 pkt 103 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko". SKO zauważyło jednakże, że inwestycja ta ze względu na położenie na obszarze Natura 2000 obejmować będzie nie 3 pkt 103) lit. a), lecz wszystkie sytuacje wskazane w 3 pkt 103).

Skarżący wskazuje, że mając na uwadze położenie przedsięwzięcia względem obszaru Natura 2000, zarówno w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, jak i w raporcie, inwestycję zakwalifikowano jako podlegającą pod reżim prawny wynikający z całego 3 pkt 103), a nie jedynie jako kwalifikująca się pod 3 pkt 103) lit. a). Z tego względu stanowisko SKO nie jest zgodne ze stanem faktycznym, który w przedmiotowej sprawie występuje.

Kolejną nieprawidłowością zarzuconą przez SKO w kwestionowanej decyzji są rzekome braki w raporcie w zakresie wariantowości planowanego przedsięwzięcia, polegające na braku przedstawienia przez wnioskodawcę trzech wymaganych przez przepisy wariantów. Organ odwoławczy powołując się na treść art.66 ust. 1 pkt 5 ustawy wskazał, iż obowiązek nałożony na inwestora przez wskazany przepis dotyczy opisu trzech analizowanych wariantów realizacji przedsięwzięcia w raporcie o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko. Pierwszym z koniecznych wariantów jest wariant proponowany przez wnioskodawcę, drugim jest racjonalny wariant alternatywny, natomiast trzecim wariantem jest wariant najkorzystniejszy dla środowiska.

W raporcie wnioskodawcy wariant proponowany przez inwestora, jest tożsamy z wariantem najbardziej korzystnym dla środowiska, ponadto wskazany został również wariant alternatywny oraz tzw. wariant zerowy. Zgodnie z twierdzeniem SKO, taki sposób przedstawienia wariantów jest nieprawidłowy. Nie zgodził się skarżący z tak przedstawionym stanowiskiem. Analiza treści art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy pozwala stwierdzić, że ustawodawca nie nakłada obowiązku przedstawienia trzech zasadniczo różniących się od siebie wariantów. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu nie będzie więc niedozwolone by wariant proponowany przez inwestora, był tożsamy z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. W niniejszej sprawie, taki stan rzeczy został poddany dokładnej analizie w raporcie.

Przedłożony w toku postępowania raport o oddziaływaniu na środowisko przedstawia wariant alternatywny wraz z wszelkimi wymaganymi przez przepisy prawa jego elementami, a także wariant proponowany przez Inwestora również z wszelkimi wymaganymi przez przepisy prawa elementami. W toku analizy tego wariantu, zostało wykazane co zostało wyszczególnione w raporcie, iż wariant ten w istocie jest też wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Owa analiza potwierdza słuszność stanowiska inwestora. Powyższe dowodzi, że przedstawiony raport wyczerpuje wymogi stawiane przez art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy.

Zastosowany przez inwestora sposób przedstawienia trzech wymaganych przepisami prawa wariantów znajduje szerokie uznanie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 31 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, iż: " (...) W ocenie Sądu nie można wykluczyć jednak, że wariant zaproponowany przez wnioskodawcę jest jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska (...) "(IV SA/ WA 2137/12).

Tożsame stanowisko przyjął również Najwyższy Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 14 marca 2017 r. stwierdził, że: " (...) Wbrew jednak twierdzeniem skargi kasacyjnej, wariant proponowany przez wnioskodawcę może być jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowisko co oznacza, że w takiej sytuacji możliwe jest wskazanie jedynie dwóch wariantów (...) "(II OSK 1241/16), a także w wyroku z dnia 27 sierpnia 2014 r.: "Jak stanowi art. 66 ust. 1 pkt 5 tej ustawy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru. A zatem, powołana wyżej ustawa wymaga przedstawienie w raporcie opisu trzech analizowanych wariantów. Podkreślić przy tym należy, że o ile wariant proponowany przez inwestora może się pokryć z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, to nigdy wariant proponowany przez inwestora nie może się pokryć z wariantem alternatywnym" (II OSK 464/13). Zgodnie więc z przywołanym orzecznictwem, przedstawione przez inwestora rozwiązania spełniają wymogi przewidziane prawem.

Z tych przyczyn, brak było podstaw do wydania, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., zaskarżonej decyzji kasatoryjnej gdyż wydana przez organ pierwszej instancji decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest zgodna z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sprzeciw okazał się niezasadny.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej jako k.p.a.

W myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Z przytoczonego przepisu jasno wynika, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, czy w taki sposób, że wadliwość ta miała istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy", będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., jest natomiast równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, bądź też z przeprowadzeniem go w sposób niezgodny z podstawowymi zasadami tego postępowania, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zauważyć należy, że brak poprawnie przeprowadzonego przez organ niższej instancji postępowania uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy, ponieważ w celu naprawienia błędu musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony.

Sąd administracyjny w ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. ocenia, czy organ odwoławczy winien był podjąć rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który z uwagi na obowiązek zachowania dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) oraz obowiązek wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.) - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne (zob. wyrok NSA z 16 października 2019 r., sygn. akt II OSK 3080/19, dostępny w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto, w ocenie sądu, prawnie koniecznym warunkiem podjęcia rozstrzygnięcia, o którym stanowi art. 138 § 2 k.p.a., jest uprzednie zrekonstruowanie normy prawa materialnego, adekwatnej dla danej sprawy administracyjnej (przedmiotu postępowania) i następcze dokonanie jej interpretacji. Dopiero wówczas możliwe bowiem będzie poprawne zidentyfikowanie faktów prawotwórczych dla danej sprawy administracyjnej, których niewyjaśnienie w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy będzie przesłanką kasatoryjnego rozstrzygnięcia. Innymi słowy, w uzasadnieniu decyzji istotne są nie tyle wskazania co do okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (art. 138 § 2 k.p.a., zd. 2), ale nieobarczone błędem wytyczne w zakresie interpretacji przepisów, mogących znaleźć zastosowanie w sprawie - art. 138 § 2a k.p.a. - gdyż to właśnie rzeczone normy prawa materialnego konkretyzują przedmiot postępowania administracyjnego i wiążąco kształtują sytuację prawną jej adresata. W świetle art. 138 § 2 k.p.a. konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy więc oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie, co oznacza, że art. 64e p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., ale czyni to w świetle przepisów prawa materialnego, mogących mieć zastosowanie w danej sprawie (zob. wyrok NSA z 26 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3311/19, CBOSA).

Przedmiotem kontrolowanego postępowania jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonej sprzeciwem decyzji Kolegium prowadzi do wniosku, że przyczyną zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. było uznanie, że organ pierwszej instancji powinien ponownie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, a konkretnie w pięciu aspektach:

1. pominięcie okoliczności, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest na terenie obszaru Natura 2000, gdyż organ I instancji nie przywołał przepisu § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko;

2. brak ustalenia wielkości planowanego przedsięwzięcia celem właściwego zakwalifikowania, bowiem nie poddano weryfikacji obsady inwentarza w planowanej inwestycji w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe DJP przy uwzględnieniu rozpoczynania cyklu produkcyjnego poprzez wprowadzenie do każdego z trzech kojców warchlaków o wadze ok. 30 kg;

3. brak dokonania ustaleń w zakresie zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia i przyjęcie, że w obszarze oddziaływania znajdą się jedynie działki położone wyłącznie wokół terenu inwestycji;

4. brak wyegzekwowania treści pkt 8 postanowienia z 16 września 2019 r. o obowiązku przedstawienia skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z innymi źródłami emisji zlokalizowanymi w pobliżu inwestycji;

5. brak weryfikacji faktycznej możliwości pozbywania się gnojowicy na okolicznych polach w sytuacji, gdy we wsi znajduje się kilka działających tuczarni trzody chlewnej i przy limicie dostarczenia 170kg azotu na 1 ha z uwzględnieniem zasad ochrony przyrody w obszarze Natura 2000.

Tytułem wstępu wskazać należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j.: Dz.U. z 2021 r. poz. 247 ze zm.), zwanej dalej u.o.o.ś..

Odnosząc się do pierwszego ze wskazanych zarzutów organu odwoławczego względem decyzji pierwszoinstancyjnej, to jest on niezasadny, bowiem decyzję oceniać należy nie jedynie przez pryzmat powołanych w jej sentencji przepisów, ale jako całość, łącznie z uzasadnieniem i zastosowanymi pouczeniami, podpisami – elementy decyzji zawiera przepis art. 107 § 1 k.p.a. Nie sprostało Kolegium temu zadaniu, gdyż w uzasadnieniu decyzji Wójta Gminy na jej stronach 13 i 14 znajdują się rozważania dotyczące wpływu planowanego przedsięwzięcia na obszar ochrony Natura 2000 z jednoznacznym wnioskiem, że na terenie inwestycji nie stwierdzono stanowisk gatunków zwierząt i roślin objętych ochroną wobec czego projektowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko przyrodnicze. Zatem sam brak powołania przepisu w sentencji nie może stanowić o wadliwości decyzji skoro w jej uzasadnieniu znalazł się konieczny zakres oceny.

Drugi zarzut Kolegium nawiązuje do regulacji § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016.71), który wskazuje przedsięwzięcia w postaci chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), dla których ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się obowiązkowo, a także do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 102 i 103 rozporządzenia, które fakultatywnie wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, tj. chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP lub nie mniejszej niż 40 DJP w zależności od odległości od terenów zabudowanych.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na charakter inwestycji - budynek tuczarni, konieczne było prawidłowe ustalenie przez organy obsady inwentarza w planowanej inwestycji w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe - DJP. I nie ma tutaj racji skarżący, że orzekające organy czy sąd związane są treścią sporządzonego w sprawie raportu i danymi w nim zawartymi, gdyż celem postępowania kończącego się decyzją o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia jest m.in. weryfikacja treści i poprawności sporządzonego i przedstawionego przez inwestora raportu.

Zgodnie z art. 3 pkt 8 u.o.o.ś. postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia obejmuje w szczególności:

a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Natomiast, w myśl art. 80 ust. 1 u.o.o.ś., jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Oznacza to, że tak Wójt Gminy, jak również Kolegium, a także sąd administracyjny uprawnione są do analizy raportu pod względem jego poprawności i spójności. Rację ma organ odwoławczy, że należy rozróżnić trzy rodzaje przedsięwzięć polegających na hodowli lub chowie zwierząt, których realizacja wymaga spełnienia różnych warunków związanych z ochroną środowiska. Rodzaje tych przedsięwzięć zależą od liczby dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) jakich dotyczą, a więc od ich skali. Pierwszy rodzaj przedsięwzięcia to hodowla lub chów zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP. Drugi to hodowla lub chów zwierząt w liczbie pomiędzy 60 a 209 DJP lub pomiędzy 40 a 59 DJP - jeżeli spełnione są warunki wskazane w 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Natomiast trzeci rodzaj przedsięwzięcia to hodowla lub chów w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP. Przed każdym z tych przedsięwzięć stawiane są na gruncie przepisów ustawy środowiskowej inne wymogi i tym samym można postawić tezę, że chów lub hodowla zwierząt stanowić może w zależności od liczby DJP trzy różne co do rodzaju inwestycje. Wskazanie sporządzonego w sprawie raportu co do maksymalnej obsady trzody chlewnej w planowanych obiektach w ilości 198,66 DJP podlega więc weryfikacji organów. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 95/17, że "... organ nie jest związany stanowiskiem inwestora i powinien samodzielnie w oparciu o stosowne przepisy obliczyć obsadę inwentarza dla planowanej inwestycji. Zauważyć należy, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 powoływanego Rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 sierpnia 2013 r., do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza).

Wprawdzie sformułowanie o maksymalnej możliwej obsadzie inwentarza nie zostało powtórzone w § 3 ust. 1 pkt 103 Rozporządzenia, lecz nie ulega wątpliwości, że odnosi się to także do tego przepisu. Przemawia za tym odesłanie do § 2 ust. 1 pkt 51 Rozporządzenia oraz wzgląd na spójność rozwiązań przyjętych w omawianym Rozporządzeniu.

Powyższe oznacza, że po dniu 1 sierpnia 2013 r., zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 powołanego Rozporządzenia, przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględniać maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą winien ustalić organ. Nie ma zatem znaczenia deklarowanie przez inwestora jakie zwierzęta zamierza on hodować np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić."

W oparciu o taką interpretację Kolegium uznało za konieczne przeliczenie powierzchni planowanego budynku pod kątem możliwej maksymalnej obsady zwierząt, gdyż tak uzyskany wskaźnik DJP stanowił będzie o możliwej wielkości chowu trzody chlewnej i przesądzi on o właściwym trybie postępowania. Sąd podziela to stanowisko i jednocześnie stwierdza, że organ I instancji takiego przeliczenia nie poczynił, a powinna to być jedna z pierwszych czynności, jako określająca jakie warunki przepisy prawa stawiają przed planowaną inwestycją.

Trzeci zarzut Kolegium związany jest z brakiem dokonania ustaleń w zakresie zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na sąsiednie nieruchomości i przyjęcie, że w obszarze oddziaływania znajdą się jedynie działki położone wyłącznie wokół terenu inwestycji.

Tytułem wprowadzenia należy dostrzec, że do dnia 1 stycznia 2018 r. w przedmiotowej ustawie brak było definicji strony postępowania środowiskowego, wobec tego ustalenia w tej kwestii przebiegały na podstawie art. 28 k.p.a. Dopiero na mocy art. 509 pkt 8 lit. c) ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne ustawodawca zdecydował się wprowadzić do art. 74 u.o.o.ś. ustęp 3a, który stanowi obecnie regulację szczegółową w stosunku do art. 28 k.p.a., lecz jednocześnie nie wyłącza on stosowania tego przepisu ogólnego. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, przymiot strony musi być bowiem powiązany z interesem prawnym lub obowiązkiem określonego podmiotu, zaś postępowanie środowiskowe nie przestaje być postępowaniem administracyjnym. W konsekwencji, podstawę do ustalenia kręgu stron niniejszego postępowania stanowić musi art. 74 ust. 3a u.o.o.ś., a przepis art. 28 k.p.a. może być stosowany jedynie pomocniczo (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 3964/19, dostępny w CBOSA).

Jak stanowi ów ust. 3a (dodany z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2018 r.) stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się:

1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie (podkreślenie sądu);

2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska;

3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

Podziela Sąd zarzuty Kolegium, że nie poddał organ weryfikacji i nie dokonał własnych ustaleń co do wielkości obszaru oddziaływania inwestycji na nieruchomości nie sąsiadujące bezpośrednio z terenem inwestycji. Zasadnie wskazało Kolegium, że Wójt Gminy nie wyjaśnił np. dlaczego planowane przedsięwzięcie nie będzie już oddziaływać na np. nieruchomość zabudowaną, oznaczoną ewidencyjnie nr [..], położoną w odległości 4 metrów od granicy działki nr [..], chociaż nie sąsiadującą z nią bezpośrednio, czy też z działką nr [..] – niecałe 10 m od działki nr [..] lub z działką nr [..] położoną w odległością 10 metrów od terenu wskazanego we wniosku. Podkreślić należy, że przywołane powyżej numery działek w większości mają przeznaczenie wyłącznie mieszkalne i dla takiej funkcji winna zostać zweryfikowana możliwość ich dalszego wykorzystywania po powstaniu w sąsiedztwie planowanego obiektu.

Należy zgodzić się, że co do zasady przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości jest niezbędne w sytuacji gdyby wydanie decyzji merytorycznej naruszyło zasadę dwuinstancyjności, np. ze względu na konieczność wyznaczenia innego kręgu stron postępowania (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 192/18, dostępny w CBOSA). Pominięcie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji stron tego postępowania uzasadnia uchylenie, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., decyzji organu i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż stanowi to naruszenie przepisów postępowania (art. 28 k.p.a.) i powoduje, że organ administracji musi ponownie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, już z udziałem pominiętych podmiotów (zob. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 199/15, dostępny jw.). Stąd też aspekt prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania uzasadniał w okolicznościach niniejszej sprawy wydanie decyzji kasacyjnej przez Kolegium.

Czwarty aspekt powołany w decyzji organu odwoławczego odnosi się do braku wyegzekwowania przez Wójta Gminy treści pkt 8 postanowienia z 16 września 2019 r. o obowiązku przedstawienia skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z innymi źródłami emisji zlokalizowanymi w pobliżu inwestycji. Zaprzecza skarżący jakoby w sąsiedztwie występowały inne obiekty o charakterystyce i funkcji podobnie do planowanego przedsięwzięcia.

Słusznie organ odwoławczy wskazał, że pomimo sformułowania takiego obowiązku w postanowieniu Wójt Gminy nie doprowadził do jego realizacji. W ocenie Sądu z racji zlokalizowania podobnych inwestycji w miejscowości Z. i okolicy konieczne jest naniesienie ich na mapę celem zobrazowania lokalizacji, co także pozwoli na kontrolę czy nastąpi skumulowanie oddziaływania czy też nie. Na chwilę obecną brak takiego dokumentu nie pozwala na kontrolę twierdzeń skarżącego, że tego typu hodowli w okolicy nie ma. Oprócz lokalizacji konieczne jest także określenie wielkości prowadzonych hodowli.

Z powyższą okolicznością powiązany jest także ostatni zarzut Kolegium pod adresem decyzji organu I instancji dotyczący braku weryfikacji faktycznej możliwości pozbywania się gnojowicy przez inwestora na okolicznych polach w sytuacji, gdy we wsi znajduje się kilka działających tuczarni trzody chlewnej i przy limicie dostarczenia 170kg azotu na 1 ha z uwzględnieniem zasad ochrony przyrody w obszarze Natura 2000. Z akt sprawy wynika, że w toku postępowania skarżący rozwiązał umowę, w której gwarantował innemu hodowcy trzody chlewnej możliwość wywozu gnojowicy na swoje pola. Oznacza to, że być może hodowcy w okolicy nie mają możliwości faktycznego zagospodarowanie gnojowicy powstającej w ich gospodarstwach i nawzajem gwarantują na swoich polach taką możliwość na potrzeby uzyskania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Okoliczność ta winna zostać szczególnie zweryfikowana przez organ I instancji, który posiada dokumentację wszystkich prowadzonych dotychczas postępowań związanych z realizacją tego typu inwestycji zwłaszcza, że teren objęty jest formą ochrony przyrody Natura 2000 i organ I instancji jest zobowiązany uwzględnić tę okoliczność.

W tym stanie rzeczy sąd podzielił stanowisko Kolegium, że w sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Ujawnione w postępowaniu odwoławczym nieprawidłowości stanowią bowiem podstawę do stwierdzenia, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził prawidłowo postępowania administracyjnego w koniecznym do wyjaśnienia sprawy zakresie. Skala naruszeń przepisów postępowania doprowadziła do tego, że przeprowadzone postępowanie co do istotnych kwestii dla istoty sprawy nie dawało dostatecznych podstaw do rozstrzygnięcia. W następstwie popełnionych przez organ pierwszej instancji uchybień procesowych w zakresie zebrania i oceny dowodów, to znaczy naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. zasadnie organ odwoławczy uznał, że decyzję Wójta Gminy należy uchylić, a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania. Ze względu na konieczność kompleksowego rozpatrzenia i wyjaśnienia kwestii istnienia pozytywnych uwarunkowań dla realizacji wnioskowanego przez inwestora rozstrzygnięcia, nie było możliwe skorzystanie przez Kolegium z kompetencji nadanych mu w art. 136 k.p.a., tym bardziej, że w sprawie brakuje ustalenia istotnych okoliczności z punktu widzenia merytorycznych rozważań co do istoty sprawy.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., oddalił sprzeciw jako bezzasadny.

Sąd rozpoznał sprzeciw na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 64d § 1 p.p.s.a.