Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1007/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 129, 164, 165 ust. 2, 256 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 776
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
article: art. 8 pkt 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 1985 nr 5 poz 17
law: Ustawa z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.
article: art. 20
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 41
journal: Dz.U. 1994 nr 24 poz 83
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2018 r. sprawy ze skargi W.G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy [...] oddala skargę


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy RP (dalej: UP RP, organ) decyzją z [...] października 2017 r., nr Sp. [...], na podstawie art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5 poz. 17 ze zm.; dalej u.z.k.) w związku z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 776; dalej p.w.p.) oraz art. 165 ust. 2 p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., po rozpoznania wniosku A. Ltd z siedzibą w Singapurze {dalej: wnioskodawca, uczestnik) o unieważnienie prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy słowno-graficzny SUPER GLUE o nr R. [...] na rzecz W. G. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P. z siedzibą w L. (dalej skarżąca, uprawniony), unieważnił prawo ochronne na ww. znak towarowy.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie sprawy.

W dniu 17 maja 2005 r. wpłynął do UP RP wniosek A. Ltd z siedzibą w S. o unieważnienie prawa ochronnego udzielnego na znak towarowy SUPER GLUE o nr R. [...] na rzecz skarżącej. Sporny znak, z pierwszeństwem od dnia 7 września 1995 r., jest przeznaczony do oznaczania towarów w klasach 1, 3 i 16, a mianowicie: kleje do celów przemysłowych, kleje inne niż do papierów lub użytku domowego, zwłaszcza do naprawy stłuczonych przedmiotów i do obuwia {kim 1), kleje do przymocowywania sztucznych włosów i paznokci {kim 3), kleje do: materiałów piśmiennych, użytku domowego, papieru (kim 16).

Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 8 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. w związku z art. 164 i art. 315 ust 3 p.w.p Uzasadniając interes prawny, wynikający z art. 164 p.w.p., podniósł, że przysługują mu prawa podmiotowe, tj. prawa majątkowe z tytułu praw autorskich do projektów opakowań, oznaczanych jako: "SG-2" oraz "SG-12", których istotnym elementem składowym jest przedstawiony w formie graficznej znak SUPER GLUE. Powołał się na własne uprawnienia z tytułu zarejestrowanych znaków towarowych o nr R. [...] i R. [...], których warstwa graficzna, w tym kolorystyka, została bezprawnie, jego zdaniem, przejęta i wykorzystana w spornym znaku towarowym. Ponadto stwierdził, że zgłoszenie spornego znaku towarowego zostało dokonane w złej wierze, ze świadomością, że zgłaszany jest cudzy znak towarowy, ponieważ firma G. znała dokładną formę znaku towarowego wnioskodawcy i zgłosiła dwa najistotniejsze elementy, kopiując formę graficzną i kolorystykę. Wskazał, że w tej sytuacji próby wnioskodawcy wejścia na rynek z towarami oznaczanymi znakami o nr R. [...] i R. [...] spotkały się z odmową polskich dystrybutorów, którzy obawiali się skutków działań prawnych ze strony uprawnionego ze spornego znaku towarowego. Stwierdził w konsekwencji, że nie może on skutecznie wykonywać swoich praw podmiotowych w Polsce, ponieważ na przeszkodzie stoi decyzja UP RP o udzieleniu prawa na sporny znak towarowy o nr R. [...].

W zakresie zarzutu naruszenia art. 8 pkt 1 u.z.t. wnioskodawca podniósł, że K. G. zgłaszając sporny znak do ochrony odtworzył warstwę graficzną znaków wnioskodawcy (tj.: charakterystyczny krój czcionki, utytułowanie elementów słownych, kolorystykę czerwonych elementów słownych na żółtym tle), co świadczy, zdaniem wnioskodawcy, iż uczynił to świadomie, kopiując cudzy znak towarowy, ponieważ kleje w takich opakowaniach były prezentowane na Międzynarodowych Targach [...] w 1991 roku, a także były reklamowane w prasie (1992 r. - 1995 r.) oraz importowane. Podniósł także, że w 1993 r. zgłosił do UP RP słowno- graficzne znaki o numerach zgłoszenia Z. [...] i Z. [...], z których na skutek ówczesnej praktyki usunięto elementy słowne SUPER GLUE i znaki, po udzieleniu rejestracji, otrzymały nr R. [...] i R. [...] i należą do wnioskodawcy. Wnioskodawca stwierdził także, że w roku 1997, na dwa lata przed rejestracją, skierował list ostrzegawczy do uprawnionego, przy czym wnioskodawca nie wiedział, że K. G.już ubiegał się o udzielenie rejestracji na znaki towarowe SUPER GLUE, w tym znak sporny. Uprawniony, zdaniem wnioskodawcy, wykorzystał zmianę praktyki Urzędu Patentowego i otrzymał ochronę na znaki towarowe wraz z elementem słownym SUPER GLUE, w tym, na przedmiotowy znak o nr R. [...]. Wnioskodawca poinformował, że uprawniony wszczyna procesy przeciwko innym producentom i importerom klejów cyjanoakrylowych, którzy wykorzystują oznaczenie SUPER GLUE, eliminując w ten sposób konkurencję. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 8 pkt 2 u.z.t. - naruszenia praw osobistych lub majątkowych osób trzecich - wnioskodawca stwierdził, że sporny znak towarowy narusza autorskie prawa wnioskodawcy do utworu sztuki użytkowej jakim jest opakowanie. W zakresie podniesionego zarzutu naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. wnioskodawca zwrócił uwagę na podobieństwo spornego znaku towarowego o nr R. [...] do znaków towarowych zarejestrowanych na rzecz wnioskodawcy w takich państwach jak: Liban (od 1989 r.), Zjednoczone Emiraty Arabskie, Tajlandia, Estonia, Litwa, Łotwa, Zanzibar, Cypr, Czechy, Węgry i Słowacja. Ponadto, znak wnioskodawcy był stosowany w materiałach promocyjnych klejów oferowanych od 1991 r. w Anglii, Irlandii, Grecji, Czechach , Słowacji.

Zdaniem wnioskodawcy, posiadanie od 1983 r. praw autorskich do formy zapisu słów SUPER GLUE, uzyskanie rejestracji w wielu krajach świata oraz wieloletnie używanie tych oznaczeń, nie mogło budzić wątpliwości kto jest właścicielem znaku składającego się ze słów SUPER GLUE zapisanego czerwoną czcionką na żółtym tle z czerwonym obramowaniem oddzielającym żółte pole od czarnego tła całego znaku. W tej sytuacji, nawet bez oznaczenia ALTECO, sporny znak towarowy jest zbieżny i naśladuje znaki wnioskodawcy. Zarzucane podobieństwo, w ocenie wnioskodawcy, polega na podobieństwie rozwiązań graficznych i zestawienia kolorystycznego, które razem z towarami objętymi ochroną (klasy: 1 i 16) wprowadzają w błąd odbiorcę w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego. Wnioskodawca na potwierdzenie zarzutów przedłożył do akt sprawy materiał dowodowy: fragment katalogu Międzynarodowych Targów [...] '91, list ostrzegawczy wnioskodawcy skierowany do uprawnionego z dnia 16 stycznia 1997 r., kopie umowy przeniesienia autorskich praw majątkowych na rzecz wnioskodawcy oraz oświadczenie autora z 1983 r., kopie zgłoszeń z dnia 13 listopada 1989 r. znaków w libańskim Wydział Ochrony Własności Intelektualnej, kopie decyzji UP RP z dnia [...] września 2000 r., kopie reklam z 1995 r. dystrybutorów przedsiębiorstwa wnioskodawcy, kopie faktur importowych przedsiębiorstwa wnioskodawcy z lat 1991 - 1992, materiały reklamowe dotyczące uprawnionego oraz zdjęcia stoiska przedsiębiorstwa uprawnionego podczas wystawy w Moskwie w styczniu 1997 r, zestawienie znaków należących do wnioskodawcy i znaków należących do uprawnionego.

Pismem z 9 września 2005 r. uprawniony wniósł o oddalenie wniosku o unieważnienie. Potwierdził, że jest uprawniony z rejestracji znaku towarowego SUPER GLUE o nr R. [...], z pierwszeństwem od 7 września 1995 r, i jest to znak słowno-graficzny, w którym zastosowano stylizowaną czcionkę, słowo SUPER i znajdujące się pod nim słowo GLUE, oba zapisane w kolorze czerwonym i umieszczone w żółtym czworoboku o zaokrąglonych wierzchołkach, obwiedzionym czerwoną linią, całość umieszczona na czarnym tle o kształcie prostokąta. Uprawniony przedstawił tezy wnioskodawcy w zakresie interesu prawnego i podstaw zarzutów i odniósł się do nich. Stwierdził, że wnioskodawca nie ma interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu, ponieważ przedłożone na tę okoliczność dokumenty nie potwierdzają, aby wnioskodawca – A. Ldt legitymował się prawami autorskimi dotyczącymi znaków z elementem Alteco przed 22 sierpnia 1994 r., ponieważ wcześniej jedynym dysponentem praw do oznaczeń było przedsiębiorstwo o nazwie A. Ponadto uprawniony zakwestionował dokument wnioskodawcy dotyczący przeniesienia praw autorskich i wniósł o przedłożenie przez wnioskodawcę wiarygodnych dokumentów na tę okoliczność. Stwierdził również, w kontekście istnienia interesu prawnego, że pomiędzy stronami nie toczą się postępowania w sądzie w cywilnym. Podważył interes prawny wnioskodawcy oparty na autorskich prawach majątkowych i stwierdził, że to uprawniony od 1982 roku jest właścicielem autorskich praw majątkowych stanowiących znak SUPER GLUE. Również w zakresie podniesionego przez wnioskodawcę zarzutu złej wiary uprawniony stwierdził, że zarejestrowane na rzecz wnioskodawcy znaki towarowe o nr R. [...] i R. [...] są całkowicie różne pod względem graficznym i kolorystycznym, a ponadto w znaku o nr R. [...] wyeksponowane jest słowo ALTECO. Zdaniem uprawnionego, ww. znaki towarowe trudno powiązać ze spornym znakiem towarowy SUPER GLUE w zakresie zarzutu złej wiary uprawnionego. Ponadto, w ocenie uprawnionego, wnioskodawca nie może skutecznie powołać się na rejestrację znaku towarowego SUPER GLUE w Libanie.

Uprawniony dokonał oceny dowodów na okoliczność zarzutu zgłoszenia znaku o nr [...] w złej wierze. Stwierdził, że wnioskodawca nie przedstawił dowodu, aby rejestracja ww. znaku towarowego była sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego. Jak podał, prawa autorskie posiada od 1982 r., zatem nie można sugerować, iż uprawniony skopiował sporny znak z opakowania zaprojektowanego w Japonii w 1986 r. Również powołanie się wnioskodawcy na okoliczność uczestnictwa w 1991 r. w Targach P. nie może stanowić dowodu na złą wiarę uprawnionego, skoro to uprawniony jest właścicielem autorskich praw do znaku SUPER GLUE. Także rachunki, faktury, listy przewozowe, zdaniem uprawnionego, nie potwierdzają wprowadzenia na polski rynek towaru oznaczonego SUPER GLUE przez wnioskodawcę, a także nie potwierdzają reklamy tak oznaczonego produktu. Ponadto zakwestionował otrzymanie listu ostrzegawczego od wnioskodawcy. Stwierdził również, że wniosek o unieważnienie został złożony do UP RP po upływie pięciu lat od daty rejestracji spornego znaku, a wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego oraz nie okoliczności faktycznych, które potwierdzałyby dokonanie zgłoszenia spornego znaku towarowego w złej wierze.

Podczas rozprawy w dniu 20 listopada 2006 r. strony postępowania podtrzymały swoje wnioski. Na okoliczność dystrybucji produktów z oznaczeniem SUPER GLUE wnioskodawca wniósł o przesłuchanie M. M., z firmy M.-H. sp. z o.o. Podważył fakt nabycia przez uprawnionego autorskich praw majątkowych w 1982 r. od P. C., stwierdzając, że uprawniony rozpoczął działalność gospodarczą dopiero w 1991 r., a więc wcześniejsze nabycie praw majątkowych (początek lat 80-tych) do utworów stanowiących znaki towarowe (w tym o nr R. [...]) nie odpowiada ówczesnym realiom gospodarczym w Polsce.

W piśmie z 15 marca 2007 r. uprawniony przedstawił replikę na stanowisko wnioskodawcy przedłożone na rozprawie w dniu 20 listopada 2006 r. Podtrzymał wniosek o oddalenie żądania wnioskodawcy. Zwrócił uwagę na pięcioletni upływ czasu od daty rejestracji spornego znaku, który, jego zdaniem, wpływa na możliwość wniesienia wniosku o unieważnienie prawa na znak towarowy zarówno według przepisów ustawy o znakach towarowych, jak i ustawy Prawo własności przemysłowej. Ponadto, zdaniem uprawnionego, wnioskodawca nie wykazał, aby zgłoszeniu znaku o nr R. [...] towarzyszył inny zamiar niż wyłącznie używanie znaku, uprawnionemu nie wykazano by wiedział, iż stanowi to zagrożenie dla osób trzecich, zwłaszcza gdy wykazał, że jest właścicielem autorskich prawa majątkowych oraz, aby zgłoszenie miało na celu czerpanie korzyści finansowych.

Zdaniem uprawnionego, brak jest podstaw do postawienia mu zarzutu działania w złej wierze, ponieważ:

- uprawniony zgłosił sporny znak towarowy o nr R. [...] oraz znak o nr R. [...] w 1995 r., w postaci opracowanej w 1982 r. i był właścicielem autorskich praw majątkowych, co potwierdza dokument przekazania i umowa z P. C.,

- uprawniony nie ograniczał wnioskodawcy w korzystaniu przez niego z jego znaków towarowych o nr R. [...] ALTECO, o nr R. [...] ALTECO, o nr R. [...] (graficzny),

- uprawniony nie mógł ustosunkować się do kierowanych do niego listów ostrzegawczych, ponieważ ich nie otrzymał,

- oznaczenia SUPER GLUE o nr R. [...] (znak sporny) oraz o nr R. [...] były przez uprawnionego stosowane na opakowaniach klejów cyjanoakrylowych od grudnia 1982 r., a uprawniony rozpoczął swoją działalność gospodarczą od roku 1977 r. i do kwietnia 1990 r. prowadził punkt, w którym między innymi przerabiał jednorazowe zapalniczki na wielorazowe, wykorzystując szybkoschnący klej cyjanoakrylowy, nabywany od pierwszego polskiego producenta J. S. (co potwierdza oświadczenie J. S.), od grudnia 1982 r. uprawniony sprzedawał ww. kleje opatrzone oznaczeniem SUPER GLUE innym właścicielom punktów usługowych (co potwierdza oświadczenie D. Z.), - od grudnia 1990 r. - do I poł. 1992 r. jako pełnomocnik przedsiębiorstwa M. R. O. z L. sprowadzał do Polski z Dubaju kleje cyjanoakrylowe z oznaczeniami SUPER GLUE, a od 1991 r. także z Tajwanu ww. kleje w aluminiowych tubkach by następnie, na zlecenie uprawnionego, nanieść na nie oznaczenie SUPER GLUE (co potwierdzają oświadczenia ww. osób).

Do akt sprawy uprawniony załączył między innymi, kolorową kserokopię umowy z dnia 30 lipca 1982 r. między M. C. i K. G., czarno-białą kserokopię dokumentu przekazania wariantowych opracowań dotyczących oznaczenia stanowiącego sporny znak towarowy przez M. C. wraz z kolorowymi kserokopiami załączników, świadectwo pracy uprawnionego w zakresie prowadzonych przez niego usług, oświadczenia osób: J. Ś., D. Z., R. O., T. J..

Podczas kolejnej rozprawy w dniu 11 września 2007 r., wnioskodawca wniósł o zawieszenie postępowania w trybie art. 98 § 1 Kpa. i uzasadnił to tym. że w dniu 10 września 2007 r. został złożony przez niego pozew do Sądu Okręgowego w L. o ustalenie, komu przysługują autorskie prawa do znaku SUPER GLUE.

UP RP postanowieniem z [...] września 2007 r. zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie.

Pismem z 13 września 2010 r. uprawniony poinformował organ o zakończeniu postępowania sądowego, przedkładając kopię wyroku z dnia 12 marca 2010 r. w sprawie o sygn. akt [...] oraz wyrok z dnia [...] lipca 2010 r. w sprawie o sygn. akt [...].

UP RP postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. podjął postępowanie w sprawie.

Uprawniony w piśmie z 8 marca 2011 r. podtrzymał wniosek o oddalenie wniosku o unieważnienie prawa na znak towarowy SUPER GLUE o nr R. [...]. Zakwestionował przedłożone przez wnioskodawcę materiały dowodowe.

Podczas kolejnej rozprawy w dniu 24 listopada 2011 r., wnioskodawca wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii kryminalistycznej, która pozwala ocenić autentyczności dokumentów składanych przez uprawnionego (kolorowych kopii, także poświadczonych notarialnie) w sytuacji braku złożenia oryginału przez uprawnionego. Odniósł się również do kwestii interesu prawnego, który jego zdaniem wynika z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego o sygn. akt [...] Wniósł o dopuszczenie dowodu z prywatnej opinii sporządzonej przez biegłego sadowego M. K., specjalisty z zakresu kryminalistycznych badań dokumentów, w tym pisma ręcznego i podpisów, która badała dokumenty umowy z dnia 30 lipca 1982 r. oraz z dnia 30 sierpnia 1982 r., dotyczący realizacji ww. umowy, ponieważ, jak stwierdził, uprawniony wywodzi z dokumentów swoje uprawnienia prawnoautorskie. Wobec powyższego, uprawniony złożył wniosek o przesłuchanie M. C., na okoliczność wykazania, iż jest on autorem oznaczenia w postaci znaku towarowego SUPER GLUE, w tym spornego znaku towarowego o nr R. [...].

W piśmie z 23 grudnia 2011 r. wnioskodawca poinformował, że złożył zawiadomienie w Prokuraturze Rejonowej dla W. o przestępstwo z art. 270 § 1 Kodeksu karnego (Kk.). Z kolei w piśmie z 4 marca 2012 r. wniósł o zawieszenie prowadzonego postępowania, powołując się na toczące się postępowanie karne w sprawie posłużenia się podrobionymi dokumentami przed UP RP, tj. o czyn z art. 270 § 1 Kk. Zdaniem wnioskodawcy, rozstrzygnięcie kwestii autorskich praw majątkowych wywodzonych przez uprawnionego z treści dokumentu umowy objętej ww. postępowaniem ma znaczenie w przedmiotowym postępowaniu.

Podczas rozprawy w dniu 26 marca 2013 r. uprawniony sprzeciwił się wnioskowi o zawieszenie postępowania i stwierdził, że okoliczność toczącego się postępowania karnego nie ma wpływu na przedmiotowe postępowanie, ponieważ ocena czynu w świetle art. 270 § 1 Kk. pozostaje bez związku z zarzutem naruszenia art. 8 pkt 2 u.z.t..

UP RP postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. oddalił wniosek o zawieszenie przedmiotowego postępowania, uznając, iż nie zachodzą przesłanki umożliwiające zawieszenie tego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. organ utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie wydane w ww. przedmiocie.

Pismem z 19 marca 2014 r. pełnomocnik K. G. - rzecznik patentowy, wniosła o zawieszenie postępowania ze względu na śmierć uprawnionego.

UP RP postanowieniem z [...] kwietnia 2014 r. zawiesił prowadzone postępowanie, a postanowieniem z [...] marca 2016 r. orzekł o podjęciu zawieszonego postępowania.

Na rozprawie w dniu 5 stycznia 2017 r. zeznania złożyli następujący świadkowie, a mianowicie, M. C. i M. M., którzy odnieśli się do prowadzonej z uprawnionym współpracy oraz funkcjonującego na rynku oznaczenia SUPER GLUE.

Skarżąca wniosła o oddalenie żądania unieważnienia spornego prawa ochronnego. Podkreśliła, że w świetle art. 165 ust. 1 pkt 1 p.w.p. wnioskodawca był świadom używania spornego znaki i nie sprzeciwiał się temu. Przedłożyła do akt sprawy wydruki znaków towarowych SUPER GLUE, na okoliczność braku podobieństwa znaków uprawnionego do znaków, na które powołał się wnioskodawca w tym postępowaniu, tj. R. [...] i R. [...] podnosząc zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t..

W piśmie z 6 marca 2017 r. wnioskodawca podtrzymał żądanie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy SUPER GLUE o nr R. [...], wniósł o przesłuchanie A. S. członka zarządu I. sp. z o.o. z K., na okoliczność poinformowania wnioskodawcy przez ww. spółkę o konieczności wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie spornego prawa na znak towarowy.

Skarżąca w piśmie z 2 marca 2017 r. również podsumowała swoje stanowisko, ponownie odnosząc się do każdego z zarzutów wnioskodawcy oraz oceniając zeznania świadków.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. organ oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka A. S..

W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji organ podjął się zbadania istnienia interesu prawnego wnioskodawcy. Wskazał, że normy prawne określone w art. 20 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej mogą stanowić podstawę dla uzasadnienia interesu prawnego, niemniej jednak, zasada wyrażona w powyższych przepisach nie ma charakteru bezwzględnego, co oznacza, że wspomniane normy mogą być źródłem interesu prawnego wtedy gdy cudzy znak towarowy przeszkadza wnioskodawcy w prowadzeniu działalności gospodarczej (jak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2006 r, sygn. akt II GSK 163/06). jak ma to miejsce w sprawie. Jak podał organ, wnioskodawca podniósł, że przysługują mu autorskie prawa majątkowe do oznaczenia SUPER GLUE, co wynika z powołanych przez niego dokumentu "Przeniesienia prawa autorskiego". W ocenie UP RP, wykazane przez wnioskodawcę uprawnienia kreują interes prawny uzasadniający żądanie wnioskodawcy unieważnienia spornego prawa na znak towarowy SUPER GLUE o nr R. [...]. Zarzut naruszenia praw majątkowych potwierdza interes prawny wnioskodawcy, ponieważ jego interes prawny uzasadniają przepisy prawa materialnego stanowiące źródło praw majątkowych, jak w niniejszym aspekcie sprawy, autorskich praw majątkowych naruszonych przez znak objęty niniejszym wnioskiem o unieważnienie.

UP RP uznał, że wnioskodawca ma interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy o nr R. [...], skoro prowadzona przez niego działalność gospodarcza, której swoboda jest gwarantowana konstytucyjnie, stanowi konkurencję względem rodzaju towarów opatrywanych spornym znakiem, a ponadto sporne prawo wyłączne narusza jego autorskie prawa majątkowe, chronione odpowiednimi przepisami ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz Kodeksu cywilnego.

UP RP wyjaśnił, że w niniejszej sprawie ze względu na datę zgłoszenia spornego prawa mają zastosowanie przepisy art. 315 ust. 3 p.w.p., który stanowi, iż do praw m.in. w zakresie znaków towarowych, istniejących w dniu wejścia w życie ustawy to jest dnia 22 sierpnia 2001 r., stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym, ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji znaku towarowego ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia tego znaku do zarejestrowania. W przedmiotowej sprawie znak towarowy SUPER GLUE o nr R. [...] został zgłoszony w celu uzyskania ochrony w dniu 7 września 1995 r, tj. w okresie obowiązywania ustawy o znakach towarowych. Ustawa ta będzie więc stanowić podstawę prawną oceny zdolności rejestrowej przedmiotowego znaku. Dodał, że w rozpatrywanej sprawie, z uwagi na datę zgłoszenia w dniu 7 września 1995 r. spornego znaku towarowego i datę jego rejestracji dnia 21 września 1998 r. oraz na dzień wniesienia wniosku o jego unieważnienie, tj. 17 maja 2005 r., zaistniała konieczność dokonania oceny dopuszczalności przedmiotowego wniosku, zgodnie z dyspozycją art. 165 p.w.p..

Jak stwierdził organ, złożenie w dniu 17 maja 2005 r. wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy SUPER GLUE o nr R. [...] nastąpiło po upływie ponad sześciu lat od dnia jego zarejestrowania w dniu 21 września 1998 r. Zatem, zgodnie z ustalonym orzecznictwem, w przypadkach znaku towarowego zarejestrowanego pod rządami ustawy o znakach towarowych, wobec których pięcioletni okres rejestracji upłynął po rządami ustawy Prawo własności przemysłowej postępowanie o unieważnienie takiego prawa ochronnego na znak towarowy toczy się według ustawy p.w.p. (vide wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt 11 GSK 642/08).

Następnie organ dokonał oceny powołanych przez wnioskodawcę okoliczności złej wiary uprawnionego związanych z uzyskaniem prawa na sporny znak towarowy w świetle art. 165 ust. 2 p.w.p. Wyjaśnił na czym polega taka ocena, odnosząc się w tym zakresie do orzecznictwa i piśmiennictwa. Przywołał między innymi stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym zgłoszenie spornego znaku towarowego zostało dokonane w złej wierze, ponieważ uprawniony świadomie zgłosił cudzy znak do ochrony i oznaczał nim towary identyczne jak wnioskodawca, blokując w ten sposób działalność wnioskodawcy w Polsce. Przypomniał, że uprawniony nie zgodził się z zarzutem złej wiary, twierdząc, że sporny znak towarowy został wymyślony przez niego w latach osiemdziesiątych i z tego tytułu przysługują mu autorskie prawa majątkowe do znaku towarowego SUPER GLUE o nr R. [...]. Na potwierdzenie powyższego przedłożył własne oświadczenie, a w toku postępowania powołał się na umowę przeniesienia autorskich praw majątkowych z 30 lipca 1982 r. i załączył kopię ww. umowy, poświadczoną notarialnie. Zwrócił również uwagę dalszą wymianę stanowisk pomiędzy stronami prowadzonego postępowania.

UP RP podkreślił, że do dnia wydania decyzji w niniejszej sprawie uprawniony nie przedłożył oryginałów dokumentów umowy przeniesienia autorskich praw majątkowych z dnia 30 lipca 1982 r. oraz dokumentu dotyczącego realizacji umowy z dnia 30 sierpnia 1982 r.

UP RP stanął na stanowisku, że poczynione ustalenia w zakresie wykazania przez uprawnionego legitymacji do autorskich praw majątkowych do utworu SUPER GLUE, stanowiącego sporny znak towarowy, w żadnej mierze nie pozwalają na przyjęcie, że uprawniony takie prawa posiada. Brak jest podstawowego dokumentu, a więc oryginału umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych do oznaczenia SUPER GLUE, tym bardziej, że uprawniony powoływał się na takie rozporządzenie majątkowe w oryginalnej formie. Przedstawione oświadczenia uprawnionego, co do możliwości przedłożenia oryginału umowy z dnia 30 lipca 1982 r. w toku przedmiotowego postępowania mają na celu, zdaniem organu, jedynie ich nieprzedstawienie. A dodatkowo, zeznania świadka uprawnionego stoją w zupełnej sprzeczności co do samej formy, tj. odręcznej sporządzonej umowy.

W tym kontekście, zdaniem organu, nie można nie uwzględnić powołanego przez wnioskodawcę (i wykonanego na jego zlecenie) "Sprawozdania i opinii z kryminalistycznych badań identyfikacyjnych podpisów", z którego wynika, że podpisy M. C. (na kserokopiach dokumentów z dnia 30 lipca 1982 r. i dnia 30 sierpnia 1982 r.) nie zostały wykonane przez jedną osobę.

Wobec powyższego, jak podał organ, nie można było przyjąć, aby uprawnionemu przysługiwały autorskie prawa majątkowe do utworu stanowiącego sporny znak towarowy SUPER GLUE o nr R. [...], a co za tym idzie, przyjąć jego tezy, iż uprawnionemu z tytułu autorskich praw majątkowych do ww. znaku towarowego nie można postawić zarzutu działania w złej wierze, co sprawia, że linia obrony uprawnionego upadła, a twierdzenia uprawnionego nie sprostały ustaleniom faktycznym w sprawie Analiza ta doprowadziła UP RP do stwierdzenia, że próba oddalenia zarzutu uzyskania spornego znaku w złej wierze poprzez wykazanie, że uprawniony jest właścicielem autorskich praw majątkowych, nie może być przyjęta.

W ocenie UP RP, powołany przez wnioskodawcę ciąg zdarzeń związanych ze zgłoszeniem i uzyskaniem przez uprawnionego prawa na sporny znak towarowy o nr R. [...], potwierdza, że uprawniony zgłaszając sporny znak do rejestracji we wrześniu 1995 r. zamierzał wykorzystać cudzy znak by opatrywać nim własne produkty. Do takiej konstatacji organ doszedł w oparciu o fakty, które miały miejsce przed zgłoszeniem ww. znaku w dniu 7 września 1995 r.

Jak podał organ, ustalając stan faktyczny w sprawie nie można także nie uwzględnić, że wnioskodawca zgłosił w dniu 30 marca 1993 roku do UP RP dwa znaki towarowe: o nr Z. [...] ALTECO SUPER GLUE oraz o nr Z. [...] SUPER GLUE, które zostały zarejestrowane w dniu 12 października 1995 r. za nr R. [...] jako znak ALTECO oraz R. [...] jako znak graficzny, a to oznacza, zdaniem organu, że ze zgłoszonych znaków wyrugowano słowno-graficzne elementy SUPER GLUE. Fakt ten mimo, iż niezależny od działań stron postępowania, miał swoje konsekwencje, w postaci publikacji przez UP RP zgłoszenia znaków wnioskodawcy, a następnie publikacji o udzielonych prawach z rejestracji na znaki wnioskodawcy. Przy czym, zarówno ogłoszenie o zgłoszeniu znaków i następnie publikacja o udzielonych prawach była i jest jawna i dostępna, co przyznał uprawniony.

UP RP zwrócił w dalszej kolejności uwagę na relacje pomiędzy stronami postępowania w kontekście prowadzonej pomiędzy nimi korespondencji.

Organ wskazał również, że uprawniony, na wiele lat przed zgłoszeniem spornego znaku towarowego, profesjonalnie wykorzystywał kleje szybkoschnące, był zatem zorientowany w rynku tego rodzaju produktów, tym bardziej, że oferta rynkowa w latach osiemdziesiątych, a nawet lat dziewięćdziesiątych nie była bogata.

Zdaniem UP RP, uprawniony nie wykazał, iż do spornego znaku towarowego przysługują mu autorskie prawa majątkowe, a przedstawione na tę okoliczność dowody są niewiarygodne. Dowód w postaci kopii umowy z dnia 30 lipca 1982 r. i późniejszy dowód z 30 sierpnia 1982 r. (tzw. wykonania ww. umowy) budzą zastrzeżenia, co do daty i sposobu ich wytworzenia, zwłaszcza wobec zeznań M. C. oraz twierdzeń uprawnionego o możliwości przedstawienia oryginałów. Wnioskodawca natomiast wykazał (zeznania M. M.), że towary oznaczone znakiem SUPER GLUE pochodzące z jego przedsiębiorstwa były obecne, za pośrednictwem polskiego dystrybutora, na polskim rynku, przed dniem zgłoszenia spornego znaku towarowego. Dodatkowo wnioskodawca przedłożył dokumenty, z których wynika, że utwory stanowiące oznaczenia będące przedmiotem zgłoszeń do Urzędu Patentowego jako znaki towarowe w 1993 r., zostały wykonane na zlecenie poprzednika wnioskodawcy, a następnie autorskie prawa majątkowe uzyskał wnioskodawca. Zgłoszone przez wnioskodawcę znaki towarowe uzyskały ochronę w formie okrojonej, jak wyżej wskazano bez słownych elementów SUPER GLUE, co miało miejsce po zgłoszeniu spornego znaku, ale przed jego rejestracją. W ocenie UP RP, ustalony stan faktyczny w przedmiotowej sprawie, a także przebieg niniejszego postępowania, w tym charakter powoływanych dowodów przez uprawnionego i jego pełnomocnika, a więc obrana linia obrony i prezentowane w związku z tym argumenty, nie pozwalają na przyjęcie, że zgłoszenie spornego nie nastąpiło w warunkach złej wiary.

W opinii organu, uprawniony, zgłaszając sporny znak do rejestracji, był świadomy, że oznaczenie SUPER GLUE służy innemu podmiotowi, tj. wnioskodawcy do oznaczania własnych produktów, które już wcześniej były wprowadzane na polski rynek. W związku z tym działanie uprawnionego związane ze zgłoszeniem spornego znaku do rejestracji było intencjonalne, tym bardziej, że uprawnionemu zostało zasygnalizowane, że narusza prawa przedsiębiorstwa wnioskodawcy, co potwierdza korespondencja. W tym kontekście, jako naganną organ uznał próbę uprawnionego, powołania się na autorskie prawa majątkowe do spornego znaku, do których miał być uprawniony od 1982 r., a więc na trzynaście lat przed zgłoszeniem go do UP RP. Powołana przez uprawnionego umowa z 1982 r., a więc z okresu, w którym uprawniony nie prowadził żadnej działalności gospodarczej, a przeciwnie, był etatowym pracownikiem w ramach stosunku pracy, jest wyłącznie próbą stworzenia rzeczywistości dla przyjętej linii obrony w sprawie. Tym samym stwierdzenie uprawnionego, że: "trudno wytłumaczyć, że sześć miesięcy po stworzeniu przez Polaka, p. C. dwóch nigdzie niepublikowanych utworów powstają w dalekiej Japonii takie same utwory, zgłoszone jako opakowania w 1989 r. do ochrony w Libanie, a następnie zgłaszane jako znak towarowy w wielu krajach", potwierdza słabość przyjętej linii obrony w sprawie. W konsekwencji wnioskodawca wykazał, że wniosek jest dopuszczalny w świetle art. 165 ust. 2 p.w.p., ponieważ prawo na ww. znak towarowy zostało uzyskane w złej wierze.

Zdaniem UP RP, potwierdzenie, iż wniosek o unieważnienie przedmiotowego prawa wyłącznego jest dopuszczalny w świetle art. 165 ust. 2 p.w.p., a więc, że uprawniony uzyskał prawo na znak towarowy SUPER GLUE o nr R. [...] w złej wierze, jest samodzielną podstawą do jego unieważnienia.

UP RP stwierdził, że wnioskodawca wykazał istnienie interesu prawnego w żądaniu unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy SUPER GLUE o nr R. [...]. A nadto, odnosząc się do podniesionych zarzutów, uznał, że sporny znak towarowy jest podobny do oznaczeń wnioskodawcy, a podobieństwo to nie sposób uznać za przypadkowe w świetle ustalonego stanu faktycznego.

Powołane przez wnioskodawcę materiały dowodowe pozwoliły na ustalenie stanu rzeczywistego w dniu zgłoszenia spornego znaku do Urzędu Patentowego. Produkty wnioskodawcy, a więc kleje, oznaczane znakiem SUPER GLUE były obecne na polskim rynku przed zgłoszeniem przez uprawnionego spornego znaku do rejestracji, co potwierdziły wiarygodne zeznania świadka M. M., materiały związane z udziałem wnioskodawcy w targach w Polsce, faktury i listy przewozowe, a także świadectwo PZU. W ustaleniu stanu faktycznego nie można było pominąć, że dwa lata przed zgłoszeniem spornego znaku towarowego, wnioskodawca zgłosił znaki towarowe zawierające element SUPER GLUE, które uzyskały ochronę w zmienionej formie, a także tego, iż wnioskodawca podjął działania wobec uprawnionego. Z drugiej strony, UP RP, w świetle przedłożonego materiału dowodowego, nie stwierdził istnienia autorskich praw majątkowych uprawnionego do spornego znaku. Po pierwsze, uprawniony najpierw wyłącznie oświadczył o przysługujących mu autorskich prawach majątkowych, a następnie, po podniesieniu przez wnioskodawcę konieczności posiadania umowy stwierdzającej przeniesienie praw majątkowych, uprawniony przedłożył kolorową kserokopię. Oryginał umowy przeniesienia ww. praw na uprawnionego w rzeczywistości nie został przedłożony w sprawie. Dowody na tę okoliczność, tj. kolorowa kserokopia zamiast oryginału oraz sprzeczne zeznania świadka M. C., choćby co do samej formy umowy, w żadnej mierze nie potwierdzają autorskich praw majątkowych uprawnionego. Trudno jest uznać za wiarygodne, że w 1982 roku uprawniony, jako pracownik etatowy na stanowisku ślusarz, zlecił wykonanie projektu utworu, w którym umieszczone są elementy słowne SUPER GLUE, w stylistyce bezsprzecznie podobnej do znaków towarowych wnioskodawcy. W ten też sposób, argumentacja uprawnionego, iż autorskie prawa majątkowe do spornego znaku towarowego wyłączają możliwość postawienia mu zarzutu zgłoszenia znaku w złej wierze, nie mogła się ostać.

Konkludując UP RP podkreślił, że przedstawiona przez wnioskodawcę argumentacja i dowody odzwierciedlają rzeczywistość w sposób pozwalający na ustalenie stanu faktycznego w dniu zgłoszenia spornego znaku towarowego, co umożliwiło ocenę charakteru zachowania uprawnionego. Natomiast uprawniony, podjął próbę zanegowania i podważenia okoliczności podniesionych przez wnioskodawcę, a także wykreowania rzeczywistości na potrzeby postępowania, co w sumie sprawia, że obrona uprawnionego jest niespójna i niekonsekwentna

W skardze na powyższą decyzję UP RP z [...] października 2017 r. skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów postępowania, a mianowicie: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa. w związku z art. 28 Kpa. poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy, błędne ustalenia faktyczne, dowolną ocenę materiału dowodowego oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób, który nie spełnia wymogów uzasadnienia decyzji administracyjnej, w zakresie, w jakim organ ustalił, że:

- rejestracja spornego znaku towarowego na rzecz skarżącej przeszkadza uczestnikowi w prowadzeniu działalności gospodarczej;

- uczestnik wykazał przysługiwanie mu majątkowych praw autorskich do oznaczenia SUPER GLUE;

- w wyroku Sądu Apelacyjnego w L z dnia [...] lipca 2010 r., sygn. akt [...] Sąd Apelacyjny potwierdził autorskie prawa majątkowe uczestnika;

a w konsekwencji błędnie potwierdził, że uczestnikowi przysługuje interes prawny w postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy SUPER GLUE o nr R. [...];

2. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa. poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy, błędne ustalenia faktyczne, dowolną ocenę materiału dowodowego oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób, który nie spełnia wymogów uzasadnienia decyzji administracyjnej, w zakresie, w jakim organ:

a) ustalił szereg okoliczności stanu faktycznego, pomimo braku przedstawienia przez uczestnika dowodów na ich poparcie, to jest:

- rzekomego przysługiwania uczestnikowi autorskich praw majątkowych do znaku towarowego SUPER GLUE o nr R. [...];

- rzekomego zgłoszenia przez uczestnika słowno-graficznych znaków towarowych, które zawierałyby w sobie sporny znak towarowy SUPER GLUE jeszcze przed datą zgłoszenia spornego znaku przez skarżącą oraz zmianę zgłoszeń tych znaków towarowych poprzez usunięcie elementu słownego SUPER GLUE. a także przyjęcie, że skarżąca przyznała tę okoliczność, podczas gdy konsekwentnie domagała się przedstawienia wiarygodnych dowodów potwierdzających takie zgłoszenia;

- rzekomej wysyłki i otrzymania przez skarżącą korespondencji kierowanej do niej przez uczestnika (listów ostrzegawczych w 1997 r.), a także spotkania stron w dniu 18 lutego 1997 r. w oparciu o informacje zawarte w tych listach, pomimo braku dowodów doręczenia tej korespondencji skarżącej oraz pomimo znajdujących się w nich informacji podważających wiarygodność dokumentów;

- rzekomego wprowadzania na rynek Polski klejów cyjanoakrylowych, których producentem był uczestnik (i to w znacznej ilości) przed datą zgłoszenia spornego znaku przez skarżącą;

- rzekomej świadomości skarżącej o obecności na polskim rynku towarów pochodzących z przedsiębiorstwa uczestnika przed datą zgłoszenia spornego znaku;

b) nie dokonał należytej oceny materiału dowodowego przedłożonego przez skarżącą, przemawiającego przeciwko przyjęciu złej wiary skarżącej w zgłoszeniu spornego znaku towarowego;

3. art. 7 oraz art. 8 § 1 Kpa. poprzez naruszenie zasady legalizmu oraz zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania stron postępowania poprzez przerzucenie ciężaru dowodu na skarżącą, polegające na uzależnieniu wykluczenia złej wiary skarżącej od wykazania, że przysługują jej prawa autorskie do spornego znaku towarowego poprzez przedłożenie oryginału umowy o przeniesienie tych praw oraz pominięciu w ocenie złej wiary podnoszonych przez skarżącą okoliczności, przemawiających przeciwko potwierdzeniu złej wiary skarżącej, przy jednoczesnym ustaleniu szeregu okoliczności stanu faktycznego podnoszonych przez uczestnika, pomimo braku odzwierciedlenia tych okoliczności w materiale dowodowym sprawy - w tym ustalenie przysługiwania uczestnikowi praw autorskich do spornego znaku towarowego na podstawie oświadczeń o przysługiwaniu tych praw uczestnikowi, a także pominięciu w ocenie materiału dowodowego przedłożonego przez uczestnika okoliczności podnoszonych przez skarżącą, które podważały ten materiał dowodowy.

Nadto skarżąca podniosła zarzut naruszenie prawa materialnego w postaci art. 8 ust. 1 u.z.t. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że zgłoszenie spornego znaku towarowego SUPER GLUE przez skarżącą nosiło znamiona złej wiary z uwagi na świadomość skarżącej o używaniu spornego oznaczenia przez inny podmiot (ustaloną w wyniku błędnej i niepełnej oceny materiału dowodowego sprawy), podczas gdy zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, dla potwierdzenia złej wiary w zgłoszeniu znaku towarowego tej świadomości zgłaszającego muszą towarzyszyć inne, dodatkowe okoliczności. Zarzuciła także naruszenie przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że sporny znak towarowy jest utworem w rozumieniu prawa autorskiego, a więc posiada cechy wskazane w tych przepisach, a także pominięciu zasady terytoriaIności ochrony praw autorskich oraz pominięciu zasady statystycznej jednorodzajowości.

Wobec tak sformułowanych zarzutów wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji UP RP w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła argumentację na rzecz postawionych w niej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnienie zaskarżonej decyzji, odrzucając zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 iit. a-c p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja Urzędu Patentowego RP (dalej: UP RP, organ) z [...] października 2017 r. o unieważnieniu prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy słowno-graficzny SUPER GLUE o nr R. [...], które to prawo było przyznane na rzecz W. G. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P. z siedzibą w L.

W sytuacji, kiedy skarga zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji bądź postanowieniu został ustalony z uwzględnieniem wymaganych przepisów postępowania, przez co ustalenie to nie było wadliwe albo nie zostało skutecznie podważone. Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi w zaskarżonych decyzjach nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił też argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Dokonał oceny zgromadzonych przez strony w postępowaniu spornym dowodów, ocena ta nie była dowolna tylko swobodna. W tym miejscu warto podkreślić ,że w postępowaniu spornym, jakim niewątpliwie jest postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy to strony przedstawiają swoje argumenty i dowody na ich poparcie a organ dokonuje jedynie ich oceny i wydaje rozstrzygnięcie. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Urząd Patentowy zastosował właściwe normy prawa materialnego. Nie budzi też wątpliwości ich interpretacja prawa dokonana przez organ. Organ nie naruszył także przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Szczegółowa analiza stanu faktycznego zaistniałego w sprawie w aspekcie interesu prawnego wnioskodawcy kazała organowi uznać, że wnioskodawca posiada interes prawny (w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p.) w domaganiu się unieważnienia spornego prawa.

Z zarzutów skargi wynika, że istota sporu sprowadza się miedzy innymi do kwestionowania stanowiska Urzędu Patentowego RP w zakresie posiadania interesu prawnego przez uczestnika postępowania w żądaniu unieważnienia spornego patentu. Z uwagi na to, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego ściśle wiążą się z zarzutami naruszenia przepisów prawa procesowego, zasadne i celowe jest łączne odniesienie się do tych zarzutów.

Zgodnie z art. 164 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa.

Tak wiec w pierwszej kolejności należy rozważyć, czy po stronie wnioskodawcy istniał interes prawny w domaganiu się unieważnienia praw ochronnego na znak towarowy SUPER GLUE o nr R. [...].

Przepisy ustawy - Prawo własności przemysłowej nie definiują pojęcia interesu prawnego. Zatem w zw. z art. 256 ust.1 p.w.p. w postępowaniu spornym dotyczącym unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy ma zastosowanie przepis art. 28 k p a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu swój interes prawny lub obowiązek Kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy do szeroko rozumianego prawa materialnego. Wykazanie się interesem prawnym polega na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcie zaistniałego zagrożenia. Interes prawny musi być osobisty, własny, indywidualny, znajdujący swoją podstawę w przepisach prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych (B Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 224). Interes prawny ma jednak nie zawsze tylko taka osoba, której praw i obowiązków bezpośrednio będzie dotyczyła decyzja administracyjna. O interesie prawnym w rozumieniu art. 28 kpa. można mówić także wtedy, gdy istnieje związek pomiędzy sferą indywidualnych praw lub obowiązków danej osoby, a sprawą administracyjną, w której może nastąpić konkretyzacja tych praw i obowiązków. Zdaniem Sądu norma prawna nie musi przyznawać podmiotowi wywodzącemu z niej swój interes prawny konkretnych uprawnień lub obowiązków, bo wtedy interes prawny przekształciłby się w roszczenie prawne lub publiczne prawo podmiotowe. Wystarczy, że daje możliwość ochrony w sformalizowanym postępowaniu i powoduje, że podmiot, którego sfery prawnej bezpośrednio dotyczy, może skutecznie domagać się wydania orzeczenia administracyjnego (zob.: J. Zimmermann /w:/ glosie do wyroku NSA w Warszawie z 2 lutego 1996 r." sygn. akt IV SA 846/95, OSP z 1997 r., nr 4, poz. 83). Interes prawny może zatem mieć m.in. podmiot żądający unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, gdy jego prawa osobiste lub majątkowe są lub mogą być naruszone wykonywaniem prawa z rejestracji. Ocena, czy ukształtowanie sytuacji prawnej jednego podmiotu (uprawnionego) wpłynie na sytuację prawną innego podmiotu (wnioskodawcy) w taki sposób, aby można było mówić o istnieniu po jego stronie interesu prawnego do wniesienia żądania unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, wymaga każdorazowo dokonania szczegółowej analizy okoliczności faktycznych danej sprawy.

W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się, że źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet najbardziej ogólne normy prawa kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym art. 20 i art 22 Konstytucji RP (zob. m in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2002 r" III RN 218/2001 OSNP 2004/2 poz. 23; zob. m.in. wyroki NSA: z dnia 1 grudnia 2015 r., II GSK 2004/14, z dnia 30 stycznia 2003 r, II SA 81/2002, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Oceniając istnienie interesu prawnego wnioskodawcy w sprawach o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy stwierdzić należy, że zgodnie z art. 20 i 22 Konstytucji RP społeczna gospodarka rynkowa oparta jest m.in. na wolności działalności gospodarczej, a ograniczenie tej wolności dopuszczalne jest tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Powyższą zasadę konkretyzuje art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, stanowiąc, że podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Zatem, zasadą jest swoboda działalności gospodarczej, jednak z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Te przepisy prawa to m.in. przepisy ustawy p.w.p. ustanawiające wyłączność praw z rejestracji. Respektowanie cudzych praw wyłącznych stanowi określony ustawą warunek ograniczający swobodę działalności gospodarczej. Podmiot, który uprawdopodobni, że respektowanie cudzego prawa wyłącznego uniemożliwia mu wykonywanie działalności gospodarczej na równych prawach z podmiotem uprawnionym, przy jednoczesnym wskazaniu, że nie zostały spełnione warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy, ma interes prawny do wszczęcia postępowania o unieważnienie prawa wyłącznego.

Interes prawny musi być bezpośredni, konkretny i realny. Gdy źródłem interesu prawnego jest tak ogólna norma prawna, jak norma kreująca swobodę działalności gospodarczej, wnioskodawca musi wykazać szczególne, konkretne okoliczności faktyczne, które sprawiają, że to właśnie jemu cudze prawo wyłączne "przeszkadza" w realizowaniu tej swobody w sposób, który uzasadnia przyznanie mu prawa do żądania ochrony prawnej.

Zatem nie wszyscy uczestnicy obrotu gospodarczego, którzy muszą respektować cudze prawo wyłączne mają interes prawny i legitymację do żądania jego eliminacji. Interes prawny do wystąpienia z żądaniem eliminacji cudzego prawa wyłącznego ma jedynie ten podmiot, którego sfera prawna doznaje ograniczenia większego niż to, które wynika z przewidzianej prawem konieczności respektowania cudzego prawa wyłącznego. Zatem, dla wykazania interesu prawnego opartego na bardzo ogólnej normie prawnej, należy wskazać okoliczności, z których wynika, ze sfery prawne uprawnionego (jego prawo wyłączne) i wnioskodawcy (jego prawo do swobody działalności gospodarczej) zazębiają się w szczególny sposób, który uzasadnia wystąpienie z wnioskiem o ochronę prawną polegającą na eliminacji danego prawa wyłącznego (zob. np. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2010 r. II GSK 335/0, www.orzeczenia.nsa.qov.pl).

W glosie do postanowienia NSA z dnia 21 kwietnia 2015 r" II GSK 322/14 i do wyroku WSA z dnia 17 czerwca 2013 r., VI SA/Wa 2013/12 autorzy wskazują, że; "na gruncie prawa własności przemysłowej ocenić należy [...] jedynie, czy między przedmiotem ochrony na podstawie kwestionowanego prawa a działalnością wnioskodawcy istnieje obiektywny związek. Interes prawny w unieważnieniu prawa własności przemysłowej może mieć więc aktualny konkurent, jak również potencjalny, który zamierza podjąć działalność obiektywnie związaną z danym prawem wyłącznym. Wystarczające do stwierdzenia interesu prawnego w rozumieniu prawa własności przemysłowej powinno być wykazanie interesu rynkowego w unicestwieniu monopolu prawnego ograniczającego wykonywanie swobody działalności gospodarczej, stosownie do art. 20 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zasada ta powinna zostać zindywidualizowana w danym postępowaniu. Interes prawny w rozumieniu prawa własności przemysłowej stwarza już uwidoczniony zamiar podejmowania działalności obiektywnie związanej z danym prawem wyłącznym, a więc np. wprowadzenia na rynek określonego produktu lub nawet rzeczywista aktywność gospodarcza wnioskodawcy w danej branży przemysłowej, w której uprawniony korzysta z przedmiotu kwestionowanego prawa. Tego wymogu nie należy rozumieć w taki sposób, że wnioskodawca w momencie składania wniosku o unieważnienie musi podjąć wszystkie lub znaczące działania zmierzające do wprowadzenia na rynek określonego produktu. W takim razie istnieje związek między sytuacją prawną konkretnego podmiotu (wykonywania swobody działalności gospodarczej) a obowiązującą normą prawa materialnego, odnoszącą się do wolności wykonywania działalności gospodarczej. Inne stanowisko prowadziłoby do wniosku, że wyłącznie wkroczenie lub zagrożenie wkroczenia w cudzą wyłączność prawną stwarza związek między swobodą działalności gospodarczej a sytuacją wnioskodawcy" (zob. Gajewski S., Sztoidman A., Glosa.2016/3/93-103,Teza nr 5 i nr 6).

W świetle przedstawionych wyżej poglądów doktryny należy stwierdzić, że interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy może mieć również realny konkurent uprawnionego z tego prawa. Realny konkurent to taki, którego działalność pokrywa się z działalnością uprawnionego i który ma zamiar wprowadzić na rynek produkty podobne do produktów uprawnionego. W sprawie niniejszej wnioskodawca wskazał, że jest producentem szybkoschnących klejów cyjanoakrylowych tak samo jak uprawniony, że zgłoszenie spornego znaku towarowego zostało dokonane w złej wierze, ze świadomością, że zgłaszany jest cudzy znak towarowy, ponieważ firma G. znała dokładną formę znaku towarowego wnioskodawcy i zgłosiła dwa najistotniejsze elementy, kopiując formę graficzną i kolorystykę. Wskazał, że w tej sytuacji próby wnioskodawcy wejścia na rynek z towarami oznaczanymi znakami o nr R. [...] i R. [...] spotkały się z odmową polskich dystrybutorów, którzy obawiali się skutków działań prawnych ze strony uprawnionego ze spornego znaku towarowego. W ocenie Sądu wnioskodawca wykazała, że jest realnym konkurentem skarżącego na rynku stąd też jako podstawę interesu prawnego wnioskodawcy należy przyjąć art. 20 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

W tym miejscu należy podkreślić ,że Urząd Patentowy upatrywała również interesu prawnego wnioskodawcy w domaganiu się unieważnienia spornego prawa ochronnego na znak towarowy SUPER GLUE R . [...] również w posiadaniu przez wnioskodawcę autorskich praw majątkowych do oznaczenia SUPER GLUE. jednak zdaniem Sadu Urząd nie wyjaśniła w jaki sposób doszedł do powyższej konkluzji, co w oczywisty sposób ta część uzasadnienia decyzji pozostawia poza możliwością kontroli sądowej, gdyż Sąd w celu dokonania prawidłowości rozstrzygnięcia ocenia miedzy innymi tok rozumowania organu ,który doprowadził go do takich wniosków.

Na poparcie swoich twierdzeń o posiadaniu autorskich praw majątkowych do przedmiotowego oznaczenia wnioskodawca przedstawił dokumenty związane z przeniesieniem autorskich praw majątkowych do opakowania w którym wykorzystano oznaczenie SUPER GLUE, powyższe dokumenty zostały zakwestionowane przez uprawnionego. Dokumenty przedstawione przez wnioskodawcę na okoliczność przeniesienia autorskich praw majątkowych to oświadczenia twórców i oświadczenie poprzednika wnioskodawcy tj. przedsiębiorstwa A. z O. do przeniesienia autorskich praw majątkowych miało dojść 1986 r. Dokumenty te zdaniem Sądu nie stanowiły wystarczającego dowodu na istnienie praw autorskich po stronie uczestnika. Przedłożone przez Uczestnika dokumenty, zwłaszcza dokument z 23 września 1998 r., stanowiący załącznik nr 3 do wniosku o unieważnienie, uznany został przez Urząd Patentowy za podstawę do przyjęcia, że doszło do nabycia praw autorskich przez Uczestnika, poglądu tego nie podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Sąd wskazuje iż ten dokument został zatytułowany "Przeniesienie prawa autorskiego" - nie jest on umowa o przeniesienie praw autorskich. Jak wynika z jego treści, jest to jednostronne oświadczenie Prezesa A., że w dniu 22 sierpnia 1994 r. za wynagrodzeniem 1 dolara singapurskiego, spółka A. przeniosła na rzecz Uczestnika prawa autorskie do wymienionych w tym oświadczeniu "utworów". W ocenie Sądu organ bez najmniejszej refleksji uznał, że oświadczenie Prezesa A. z 23 września 1998 r. stanowi wystarczającego potwierdzenia, że rzeczywiście doszło do przeniesienia praw autorskich na rzecz Uczestnika – A. Ltd. W aktach sprawy bark jest jakiejkolwiek analizy organu w konteście uprawnień czy osoba, która podpisała ww. oświadczenie rzeczywiście była upoważniona w danej dacie do reprezentacji A. oraz czy doszło do przyjęcia ww. utworów. Organ nie pokusiła się również o wyjaśnienie w jaki sposób w oparciu o prawa o miejsca złożenia oświadczenia dochodzi do przeniesienia autorskich praw majątkowych . W tym zakresie jak już wyżej wskazano decyzja jest niepełna i nie podaj się kontroli Sądu.

Istnienia po stronie wnioskodawcy autorskich praw majątkowych, wbrew twierdzeniom organu nie potwierdził Sąd Apelacyjny w L. w wyroku o sygn. akt [...]. Wyrokiem tym Sąd oddalił powództwo o ustalenie. W tym miejscu należy wskazać, że uczestnik domagał się ustalenia przysługujących mu autorskich praw majątkowych do utworów graficznych z elementami SUPER GLUE.

Tak więc w niniejszej sprawie w ocenie Sądu należy przyjąć, że wnioskodawca ma interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, a interesu tego należy upatrywać w art. 20 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie błędne, a co najmniej niepełne uzasadnienie organu, co do posiadania interesu prawnego przez wnioskodawcę w oparciu o autorskie prawa majątkom nie powoduje konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż nie miało ono wpływu na wynik sprawy, ponieważ interesu prawnego wnioskodawcy organ upatrywał zarówno w art. 20 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej jak i w posiadaniu autorskich praw majątkowych do utworów graficznych z elementami SUPER GLUE. Jak wyżej wskazano jedno z twierdzeń wnioskodawcy w zakresie ustalenia interesu prawnego znalazło oparcie w materiale dowodowym, dlatego zdaniem Sądu należało przyjąć po stronie wnioskodawcy istnienie interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy słowno-graficzny SUPER GLUE o nr R. [...], które to prawo było przyznane na rzecz W. G. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P. z siedzibą w L.

W rozpatrywanej sprawie, z uwagi na datę zgłoszenia w dniu września 1995 r. spornego znaku towarowego SUPER GLUE nr R. [...] i datę jego rejestracji dnia 2 listopada 1998 r. oraz na dzień wniesienia wniosku o jego unieważnienie, tj. 17 maja 2005 roku (ponad 6 lat), zaistniała konieczność dokonania oceny dopuszczalności przedmiotowego wniosku, zgodnie z dyspozycją art. 165 p.w.p. Ww. przepis w ust. 1 brzmi: z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego nie można wystąpić:

1/ z powodu kolizji z wcześniejszym znakiem bądź naruszenia praw osobistych lub majątkowych wnioskodawcy, jeżeli przez okres pięciu kolejnych lat używania zarejestrowanego znaku wnioskodawca, będąc świadomym jego używania, nie sprzeciwiał się temu;

2/ po upływie pięciu lat od udzielenia prawa ochronnego, jeżeli prawo to udzielone zostało z naruszeniem przepisów art. 129 p.w.p. lecz znak w wyniku używania nabrał charakteru odróżniającego;

3/ z powodu kolizji ze znakiem towarowym powszechnie znanym, jeżeli przez okres pięciu kolejnych lat używania zarejestrowanego znaku towarowego, uprawniony do znaku towarowego powszechnie znanego, będąc świadomym jego używania, nie sprzeciwiał się temu.

2. Przepis ust 1 nie ma zastosowania, jeżeli uprawniony uzyskał prawo, działając w złej wierze.

Wnioskodawca w swoim wniosku wskazał, że uprawniony uzyskał prawo ochronne na sporny znak towarowy w złej wierze. Jak stanowi art. 165 ust. 2 p.w.p. uzyskanie prawa w złej wierze stanowi przesłankę dopuszczalności wniesienia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy po upływie pięciu lat od dnia udzielenia ochrony.

Wykazanie, że uprawniony uzyskał prawo działając w złej wierze pozwoli na dalszą ocenę materialnoprawnych podstaw przedmiotowego wniosku, a więc zarzutu naruszenia autorskich praw majątkowych wnioskodawcy, a także działania uprawnionego w złej wierze. Przy czym, należy podkreślić, iż ocena tych zarzutów nastąpi w świetle przepisów art. 8 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych {Dz. U. nr 5 poz. 17 ze zm.), a więc w brzmieniu obowiązującym w dniu zgłoszenia spornego znaku o nr R. [...] do ochrony w Urzędzie Patentowym, tj. w dniu 7 września 1995 roku, do czego zobowiązuje treść ww. art .165 ust. 2 p.w.p.

Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze ma miejsce wówczas, gdy następuje pomimo wiedzy lub niewiedzy, będącej następstwem braku staranności, o istnieniu cudzego prawa lub interesu godnego ochrony, które mogą być przez to zagrożone i z zamiarem szkodzenia tym interesom. Dla oceny złej wiary zgłaszającego istotne znaczenie ma właśnie zamiar naganny z punktu widzenia zasad uczciwości. Jest tak wówczas, gdy zgłoszenie znaku jest dokonywane w celu wyeliminowania konkurenta z rynku z zamiarem przechwycenia jego klienteli.

Oznacza to, że działa w złej wierze ten, kto wie lub przy dołożeniu należytej staranności powinien wiedzieć o rzeczywistym używaniu znaku przez innego przedsiębiorcę z sukcesem i - uprzedzając jego wniosek o rejestrację znaku - sam dokonuje zgłoszenia tego znaku.

W literaturze podkreśla się, iż o działaniu w złej wierze można mówić w przypadku nieuczciwych zachowań, których celem jest zawłaszczenie cudzych oznaczeń, zgłoszenia znaku towarowego w celu zablokowania konkurentowi uzyskania rejestracji (zob. E. E. Nowińska, M. J. du Vail. Pojęcie złej wiary w prawie znaków towarowych, Księga pamiątkowa z okazji 85-lecia ochrony własności przemysłowej w Polsce, s. 143 i n.)

W wyroku TS wydanego w sprawie C-529/07 z dnia 2009-06-11 Chocoladefabriken Lindt & Sprungli AG v. Franz Hauswirth GmbH (orzeczenie wstępne) ZOTSiS 2009/6B/l-4893 stwierdzono, że "w celu oceny istnienia złej wiary zgłaszającego w rozumieniu art. 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego sąd krajowy zobowiązany jest uwzględniać wszelkie istotne czynniki właściwe w danym przypadku i istniejące w chwili dokonywania zgłoszenia dotyczącego rejestracji oznaczenia jako wspólnotowego znaku towarowego, a w szczególności:

- okoliczność, że zgłaszający wiedział lub powinien wiedzieć, iż osoba trzecia używa w co najmniej jednym państwie członkowskim oznaczenia identycznego lub podobnego dla towaru identycznego lub do złudzenia podobnego do oznaczenia zgłoszonego do rejestracji;

- zamiar uniemożliwienia przez zgłaszającego dalszego używania tego oznaczenia przez osobę trzecią;

- stopień ochrony prawnej, z której korzysta oznaczenie osoby trzeciej i oznaczenie zgłoszone do rejestracji.

Domniemanie znajomości przez zgłaszającego faktu, że osoba trzecia używa w co najmniej jednym państwie członkowskim oznaczenia identycznego lub podobnego dla towaru identycznego lub do złudzenia podobnego do oznaczenia zgłoszonego do rejestracji, może wynikać w szczególności z ogólnej znajomości w odnośnym sektorze gospodarczym faktu takiego używania, przy czym o takiej znajomości można wnioskować zwłaszcza na podstawie czasu trwania takiego używania. Im dłużej trwa to używanie, tym jest bowiem bardziej prawdopodobne, że zgłaszający wiedział o tym w momencie dokonywania zgłoszenia rejestracyjnego. Jednakże domniemanie to nie wystarczy, by stwierdzić istnienie złej wiary zgłaszającego. Zamiar zgłaszającego w chwili dokonywania zgłoszenia rejestracyjnego jest elementem subiektywnym, który powinien być stwierdzany poprzez odniesienie do obiektywnych okoliczności danej sprawy.

Powyższe zasady trafnie przystają do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, które w zdecydowanej mierze tj. - mającej znaczenie w sprawie - zostały przyznane przez samego uprawnionego, a zatem pozostają poza sporem i nie ma potrzeby ich dowodzenia.

Jak wynika z akt sprawy uprawniony w toku całego postępowania swą linie obrony oparł na twierdzeniu , że przysługują mu autorskie praw majątkowe do oznaczenia SUPER GLUE i na powyższą okoliczność w początkowej fazie postępowania , w odpowiedzi na wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy SUPER GLUE R. [...] z dnia 9 września 2005 r., uprawniony stwierdził, że od roku 1982 jest właścicielem autorskich praw majątkowych stanowiących znak SUPER GLUE, na powyższą okoliczność przedłożył swoje oświadczenie (a/a tom I k.137). Wskazał, że skoro prawa autorskie do wskazanego oznaczenia posiada od 1982 r. to trudno mu zarzucić, że skopiował powyższe oznaczenie z opakowania zaprojektowanego w Japonii w 1986 r. Uprawniony zakwestionował również fakt otrzymywania listów ostrzegawczych od wnioskodawcy Uprawniony dopiero dwa lata później, po wskazaniu przez wnioskodawcę, że zgodnie z art. 41 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r.(Dz.U. z 1994 r. nr 24 poz.83 ze zm.) o prawie autorskim i prawach pokrewnych konieczne jest przeniesienie tych praw umową pisemną, przedstawił notarialnie poświadczoną kopie dokumentu umowy zawartej miedzy K. G. a M. C. (akta tom li k 161-160). W toku całego postępowania mimo licznych wniosków składanych przez wnioskodawcę uprawniony nie przedstawił oryginałów powyższej umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych do oznaczenia SUPER GLUE.

W tym miejscu warto podkreślić, na co słusznie zwrócił uwagę Urząd Patentowy, że umowa przedstawiona przez uprawnionego to jedynie kolorowa kserokopia, która została poświadczona przez notariusza adnotacją "poświadczam zgodność kserokopii z okazanym dokumentem,, co zdaniem Sądu świadczy o tym, że poświadczenie nie dotyczy oryginału dokumenty, gdyż w takim wypadku adnotacja powinna brzmieć "poświadczam za zgodność z oryginałem,,

Również zeznania autora utworu "SUPER GLUE,, złożone podczas rozprawy

w dniu 5 stycznia 2017 r. nie są jednoznaczne. Pan M. C. po okazaniu

karty M.157 z tomu ll - kolorowa kserokopia umowy - zeznał spontanicznie, ...że przygotował umowę odręcznie, umowa była zawarta miedzy nim, a K. G.. W toku dalszych zeznań wskazał, że nie kojarzy tej umowy, ale podpis jest jego. Powyższe zeznania stoją zdaniem Sądu w oczywistej sprzeczności co do samej formy umowy, które według zeznań świadka została sporządzona odręcznie, a w aktach sprawy znajduje się kserokopia tej umowy sporządzona w innej formie (drukowanej).

W tym miejscu należy wskazać, że w toku postępowania wnioskodawca złożył wykonany na jego zlecenie "sprawozdanie i opinię z kryminalistycznych badań identyfikacji podpisów". Badaniu w tym sprawozdaniu poddano kopię dokumentu z dnia 30 lipca 1982 r. umowa o przeniesieniu autorskich praw majątkowych na uprawnionego oznaczenia SUPER GLUE oraz dokumentu dotyczącego realizacji ww. umowy z dnia 30 sierpnia 1982 r. Z powyższej opinii wynika, że podpisy na tych dokumentach nie zostały wykonane przez jedną osobę.

Reasumując w ocenie Sądu Urząd Patentowy dokonał w sposób prawidłowy analizy wyżej przedstawionych przez uprawnionego i wnioskodawcę dokumentów co do posiadania przez uprawnionego od 1982 r. praw autorskich do oznaczenia "SUPER GLUE". Analiza dokonana przez organ nie jest dowolna lecz swobodna, a wnioski wyciągnięte przez Urząd Patentowy, co do tezy, iż uprawnionemu nie przysługują autorskie prawa majątkowe do ww. znak towarowego "SUPER GLUE" prawidłowe. W związku z czym upada w ocenie Sądu linia obrony uprawnionego mająca na celu wykazanie, że nie działał w złej wierze.

Zdaniem Sądu, które pokrywa się w tym zakresie z oceną organu, ciąg zdarzeń przedstawiony przez wnioskodawcę, a związany ze zgłoszeniem i uzyskaniem przez uprawionego prawa na sporny znak towarowy SUPER GLUE nr R. [...] świadczy, że uprawniony zamierzał wykorzystać cudzy znak by opatrywać nim własne produkty.

W tym miejscu należy przypomnieć, że zgłoszenie znaku o nr. R. [...] nastąpiło w dniu 9 września 1995 r. Tak więc w ocenie Sądu analizie należ poddać okres sprzed tej daty oraz fakty i zdarzenia wówczas zaistniałe i taką też analizę przeprowadził organ w zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy (a/a tom II K 161,162) uprawniony zawodowo od 1990 r. wykorzystywał w swojej działalności kleje szybkoschnące. Od grudnia 1990 r. do I poł. 1992 r. uprawniony reprezentując inne przedsiębiorstwo importował do Polski z Bliskiego Wschodu kleje cyjanoakrylowe z oznaczeniem SUPER GLUE jak znaki R. [...] i R. [...]. Powyższe w ocenie Sądu świadczy o tym, że uprawniony jeszcze przed zgłoszeniem znaku do rejestracji był zorientowany w rodzajach klejów znajdujących się na rynku, kierunkach dostaw oraz oznaczeniach tego typu produktów. Z akt spawy wynika również, że przed zgłoszeniem przedmiotowego znaku R. [...] wnioskodawca obecny był ze swymi towarami na rynku polskim. Szczegółowy opis działalności wnioskodawcy na rynku zawarty jest na str. 2 powyższego uzasadnienia.

Analiza poszczególnych okoliczności i zdarzeń przedstawionych przez wnioskodawcę i uprawnionego, ułożenie ich w ciąg chronologiczny prowadzi zdaniem Sądu do logicznych wniosków, z których wynika konkluzja, że zgłaszając przedmiotowy znak do ochrony uprawniony działał w złej wierze, gdyż uprawniony zgłaszając sporny znak "SUPER GLUE" R. [...] był świadomy, że oznaczenie to służy innemu podmiotowi tj. wnioskodawcy, który tym oznaczeniem oznaczał własne produkty wprowadzone na rynek polski.

Powoływanie się przez uprawnionego na posiadanie autorskich praw majątkowych do oznaczenia "SUPER GLUE" należy uznać za naganne, gdyż jak wyżej wyjaśniono uprawniony nie wykazał faktu posiadania takich praw.

Reasumując zdaniem Sąd Urząd Patentowy słusznie przyjął, że w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności z art. 165 ust. 2 p.w.p. i w związku z tym wnioskodawca może wystąpić z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "SUPER GLUE" R. [...].

Badanie przesłanki z art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych będącego jedną z podstaw zaskarżonej decyzji tj. zgłoszenia znaku w złej wierze nie było w ocenie Sądu konieczne z uwagi na fakt dokonania uprzednio analizy zaistnienia przesłanki z art. 165 ust. 2 p.w.p., co w konsekwencji prowadziło do stwierdzenia, że znak towarowy "SUPER GLUE" R. [...] został uzyskany w złej wierze, co stanowi samodzielną przesłankę unieważnienia.

Podobne stanowisko zostało wyrażone w Systemie Prawa Prywatnego tom 14B Prawo Własności Przemysłowej pod redakcją R. Skubisza, (wyd. CH BECK Instytut Nauk Prawnych PAN, Warszawa 2012 r. str. 1210).

Biorąc powyższe pod rozwagę działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.