Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1681/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok w części i w tej części skargę oddalono
Powołane przepisy: article: art. 77 § 1 i  art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: § 2  ust. 2  pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1652/13 w sprawie ze skargi H. S. i W. S. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. uchyla pkt I, II i III zaskarżonego wyroku i oddala skargę, 2. zasądza solidarnie od H. S. i W. S. na rzecz Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r., II SA/Kr 1623/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – po rozpoznaniu skargi H. S. i W. S. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie (zwanego dalej "Inspektorem Wojewódzkim") z dnia [...] października 2013 r., [...] ([...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki – uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana oraz zasądził od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie na rzecz skarżących H. S. i W. S. kwotę 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Nadto Sąd oddalił wniosek uczestniczki K. M. o zasądzenie kosztów postępowania.

Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., [...] ([...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu krakowskiego-ziemskiego w Krakowie, działając na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 – dalej "P.b.") (obecnie tekst jedn. tej ustawy opublikowano w Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 – uw. NSA) nakazał H. S. i W. S., jako współwłaścicielom działki [...] w Z. wykonanie rozbiórki ganku znajdującego się po stronie południowej budynku przy ul. [...] w Z., który został wybudowany w latach 1997/1998 w miejscu wcześniej istniejącego ganku, niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał na przeprowadzone w toku oględzin ustalenia. Wynika z nich między innymi, że ganek o konstrukcji drewnianej, ocieplony z zewnątrz styropianem usytuowany został w odległości 0,45 m od budynku mieszkalnego nr [...] stanowiącego własność K. M.

Następnie organ zaznaczył, że zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt 2 P.b. zachodzi podstawa do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych (co otwiera drogę do legalizacji obiektu – uw. NSA), jeżeli budowa nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Następnie wskazano, że zgodnie z art. 270 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46 ze zm.) "1. Jednorodzinne domy mieszkalne oraz budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych ze ścianami z materiałów niepalnych i dachami nie rozprzestrzeniającymi ognia mogą być sytuowane w odległościach od granicy działki określonych w § 12. 2. Budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć ścianę oddzielenia przeciwpożarowego od strony sąsiedniej działki, o odporności ogniowej określonej w § 233, oraz pozostałe elementy nie rozprzestrzeniające ognia". Organ wskazał też, że zgodnie z obecnie obowiązującym rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej(E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż odległość w metrach określona w poniższej tabeli do § 217 ust. 1, która w przypadku analizowanego ganku powinna wynosić 8 metrów. Organ stwierdził też, że ewentualne spełnienie wymogów przeciwpożarowych wymagałoby wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Zaznaczył jednak, że w analizowanym przypadku mamy do czynienia z obiektem z materiałów łatwo palnych, a nadto ze względu na zbliżenie ganku do budynku K. M. nie jest możliwe wykonanie ściany oddzielenia. W podsumowaniu organ wskazał, że obiekt objęty postępowaniem narusza przepisy w stopniu uniemożliwiającym jego legalizację.

Odwołanie od decyzji złożyli H. S. i W. S.

Decyzją z dnia [...] października 2013 r, [...] Inspektora Wojewódzki utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy ustalił, że ganek powstał w miejscu poprzednio istniejącego starego ganku. Został odbudowany w roku 1998 bez uzyskania wcześniejszej decyzji pozwolenia na budowę. Pozwolenie na budowę – zostało uchylone decyzją z dnia [...] listopada 1994 r. Inwestor nigdy nie legitymował się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Organ pierwszej instancji ustalił i zakwalifikował wykonane prace, jako znacznie przekraczające zakres robót budowlanych mieszczących się w definicji remontu, bowiem około 1998 r Państwo S. wymienili przegniłe elementy konstrukcji na nowe, wykonali nowe pokrycie dachu z blachy, ocieplili ściany ganku styropianem, otynkowali, założyli rynnę i ruręspustową, zostało wprawione okno. Zakres tych prac wskazuje, że dokonano odbudowy ganku i dlatego Małopolski Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Krakowie przyznał rację Inspektorowi Powiatowemu w kwestii zakwalifikowania wykonanych robót budowlanych. Jednocześnie organ wskazał, że wybudowany ganek jest posadowiony, jak wynika z protokołów oględzin około 40 cm od ściany budynku sąsiedniego. Zaznaczył, że przepisy techniczne wskazują odpowiednie odległości, jakie muszą zostać zachowane przy wznoszeniu budynków. Odstępstwa mogą zaistnieć tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach i tylko w odniesieniu do legalnych budynków. Przepis art. 9 P.b. dopuszczający odstępstwo ma zastosowanie jedynie na etapie postepowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Nie jest możliwe, zatem zalegalizowanie obiektu, co, do którego wymagane było wszczęcie procedury przewidzianej przez art. 9 P.b. Ganek znajduje się w odległości 40 cm od ściany budynku sąsiedniego, zlokalizowanego zarazem w granicy działki, nie jest wiec zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi dotyczącymi minimalnych odległości, jakie powinny być zachowane między budynkami a granicami działek. Z tych przyczyn, zdaniem Inspektora Wojewódzkiego nie ma możliwości do wdrożenia postepowania legalizacyjnego w trybie art 48 ust 2 P.b., bowiem dobudowany obiekt narusza przepisy budowlano - techniczne.

W skardze H. S. i W. S. domagali się uchylenia decyzji Inspektora Wojewódzkiego. Zarzucili przy tym naruszenie art. 7 , 77 K.p.a. w związku z art. 48 P.b. poprzez :

– dokonanie wzajemnie sprzecznych i nieudowodnionych ustaleń polegających na przyjęciu, że dokonano jednocześnie odbudowy ganku a także jego dobudowy, tymczasem zdaniem skarżących był to jedynie remont, bowiem ganek istniał od lat 50 tych ubiegłego wieku a w latach 1997-1998 dokonano jego remontu, bowiem wykonano odtworzenia substancji istniejącej, jako obiekt budowlany.

– przyjęcie, że nie jest możliwe doprowadzanie ganku do stanu zgodnego z prawem co jest ustaleniem całkowicie dowolnym, nie popartym dokładną analizą przepisów dotyczących w szczególności ochrony przeciwpożarowej ani jakimkolwiek dowodem - mianowicie ekspertyzą lub opinią rzeczoznawcy budowlanego.

W skardze zarzucono też błędną ocenę, że wobec braku pozwolenia na budowę doszło do samowoli budowlanej i nie jest możliwa jej legalizacja. Legalizacja taka jest możliwa, gdy budowa jest zgodna z określonymi w odpowiednich aktach zasadami planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Zdaniem skarżących jest możliwe doprowadzenie ganku do stanu zgodności z prawem i jego legalizacja. Możliwe jest zwłaszcza dostosowanie ściany ganku w taki sposób by spełniała wymagania wynikające z przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej opierając się o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie bądź wcześniejsze Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Skarżący wskazali też, że zgodnie z § 2 ust 2 r.w.t. przy nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących lub ich części wymagania, o których mowa w § 1 rozporządzenia mogą być spełnione w sposób inny niż podany w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych uzgodnionych z właściwym Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub Państwowym Wojewódzkim Inspektoratem Sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu ekspertyzy. W sprawie nie zlecono wykonania ekspertyzy, która pozwalałaby określić możliwość spełnienia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nim urządzenia, w sposób inny niż podany w rozporządzeniu. Ustalenia stanu faktycznego zdaniem skarżących nie są, więc miarodajne i rzetelne.

Uchylając zaskarżoną decyzję Inspektora Wojewódzkiego oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektora Powiatowego wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r., II SA/Kr 1652/13 Wojewódzki sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że zarzuty skargi są zasadne w zakresie braku spójnych ustaleń organu odnośnie zakresu wykonanych prac i ich zakwalifikowania. W decyzji Inspektora Wojewódzkiego stwierdzono na s. 3 że "ganek powstał w miejscu poprzednio istniejącego starego ganku. Został odbudowany...", a "inwestor nie legitymował się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę w chwili budowy nowego ganku". Następnie na str. 4 mowa o "odbudowie ganku" a na s. 5 decyzji o "dobudowie do budynku od strony południowej".

Sąd zaznaczył, że z dotychczasowych ustaleń w sprawie wynika (wbrew twierdzeniom skargi), że inwestorzy nie przeprowadzili zwykłego remontu ganku w latach 1997-1998 r, bowiem "wymienili przegnite elementy konstrukcji na nowe, wykonali nowe pokrycie dachu z blachy, ocieplili ściany ganku styropianem, otynkowali, założyli rynnę i rurę spustową, zostało wprawione okno". Zdaniem Sądu wymaga to dodatkowych rozważań, na podstawie konkretnych ustaleń - czy doszło jedynie do odbudowy, czy może przebudowy bądź rozbudowy, jeśli ganek zwiększył swój dotychczasowy gabaryt. Sąd polecił organom przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokonanie jednoznacznych ustaleń faktycznych mając na uwadze specyfikę obiektu.

Sąd uznał także za trafny zarzut dotyczący tego, że organy zrezygnowały z wszczęcia procedury naprawczej oraz, że w jej toku nie wezwały inwestorów o stosowną ekspertyzę. Sąd wskazał, iż organy ograniczyły się do stwierdzenia, że wobec braku zachowania minimalnych odległości jakie powinny być zachowane między budynkami i granicami działek nie ma możliwości zalegalizowania obiektu.

Sąd stwierdził dalej, że stosownie do brzmienia art. 48 P.b. nie można pozbawić inwestora – sprawcy samowoli budowlanej – możliwości legalizacji obiektu lub jego części.

W uzasadnieniu wyroku wskazano następnie, że po jednoznacznym dokonaniu ustaleń odnośnie zakresu wykonanych prac, organ powinien zdecydować o zastosowaniu trybu procedury legalizacyjnej mając na uwadze przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jakie znajdują zastosowanie w sprawie w szczególności § 2 ust 2 , § 12 ust 3 pkt 2 i 3 , a także § 271 i następnych rozporządzenia. Przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r znajdują zastosowanie zgodnie z zasadą bezpośredniego stosowania prawa i jego tzw. retrospektywne działania.

Sąd podsumował, że wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 48 § 1 P.b. przy braku pełnych ustaleń stanu faktycznego stosownie do art. 77 § 1 K.p.a. było przedwczesne. Należało wezwać inwestorów do złożenia stosownej ekspertyzy budowlanej, która jednoznacznie odpowiadałaby na pytanie, czy jest możliwość dostosowania ganku do wymogów przepisów prawa.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył Wojewódzki Inspekt Nadzoru Budowlanego w Krakowie. Zaskarżając wyrok w całości organ zarzucił naruszenie:

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. 2013 r. poz. 267 - dalej K.p.a.) oraz art. 48 ust. 1, art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b, art. 48 ust. 3 P.b., poprzez niezasadne uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wskutek błędnego przyjęcia przez Sąd, iż decyzje wydane zostały przy braku pełnych ustaleń stanu faktycznego co do zakresu wykonanych robót budowlanych i ich kwalifikacji oraz możliwości wdrożenia w niniejszej sprawie postępowania legalizacyjnego określonego w art. 48 ust. 2 i nast. Pb.,

– art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku uchylającego decyzje organów obydwu instancji wzajemnie sprzecznych wniosków i wskazań co do dalszego toku postępowania;

Wskazując na powyższe Inspektor Wojewódzki wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Pismem z dnia 28 maja 2014 r. H. S. i W. S. wystąpili o oddalenie skargi kasacyjnej organu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że na podstawie stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organy administracji faktycznie kłopotliwe może być ustalenie, czy w konkretnym przypadku doszło do "odbudowy" czy "rozbudowy" budynku przy ul. [...] w Z. (o ganek przy jego ścianie). Wątpliwość tą dostrzegł Sąd pierwszej instancji. Kłopotliwość ta – wbrew stanowisku przedstawionemu w zaskarżonym orzeczeniu – nie wynika jednak z braków postępowania wyjaśniającego, ale z trudności w zakwalifikowaniu zrealizowanych przez inwestorów prac (realizacji ganku przy budynku mieszkalnym) w świetle przepisów prawa. W istocie bowiem znaleźć można argumenty przemawiające za tym, aby przeprowadzoną inwestycję zakwalifikować tak jako odbudowę (ganek wybudowano w miejscu ganku poprzednio już istniejącego), jak i argumenty przemawiające za jej kwalifikacją jako rozbudowy budynku (nie można zaprzeczyć, że realizując ganek inwestor budynek rozbudował).

Istota sporu zasadza się w sprawie jednak w innej sferze. Jak można wywnioskować z zaskarżonego wyroku Sąd uznaje, że nie można wykluczyć, iż przedmiotem postępowania jest jeden z rodzajów aktywności inwestora, które zostały wymienione w § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, obecnie tekst jednolity tego rozporządzenia opublikowano w Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, dalej zwane także "rozporządzeniem"). Zgodnie z tym przepisem w odniesieniu do nadbudowy, rozbudowy, przebudowy i zmiany sposobu użytkowania warunki określone w rozporządzeniu mogą być spełnione w sposób stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej.

W tym miejscu trzeba uczynić uwagę, że wskazany wyżej § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia nie ma zastosowania do odbudowy. Niemniej jednak Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że z uwagi na sygnalizowane wyżej wątpliwości terminologiczne co do kwalifikacji przeprowadzonych przez inwestorów robót, można także przyjąć, iż mamy do czynienia z rozbudową obiektu, do której potencjalnie § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia może się odnosić.

W skardze kasacyjnej Inspektor Wojewódzki podnosi, że kontrolowana inwestycja narusza przepisy techniczno-budowlane w stopniu uniemożliwiającym jej realizację i wskazuje, że w takiej sytuacji nie można wdrożyć postępowania legalizacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko skarżącego kasacyjnie organu. Trzeba pamiętać, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze szczególnie daleko idącym odstąpieniem od przepisów technicznych. Nie zostało zakwestionowane w toku postępowania, że zrealizowany ganek ma konstrukcję drewnianą, ocieplony jest z zewnątrz styropianem i został usytuowany został w odległości 0,45 m od budynku mieszkalnego nr [...] stanowiącego własność K. M. Organ pierwszej instancji – wskazując na wymagania przeciwpożarowe zaznaczył, że ich ewentualne spełnienie wymagałoby wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Zaznaczył jednak, że w analizowanym przypadku mamy do czynienia z obiektem z materiałów łatwopalnych, a nadto, że ze względu na zbliżenie ganku do budynku K. M. nie jest możliwe wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego. W podsumowaniu organ wskazał, że obiekt objęty postępowaniem narusza przepisy w stopniu uniemożliwiającym jego legalizację.

Ze względu na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że Inspektor Wojewódzki przyjął trafne stanowisko akcentując, iż nie zachodzi sytuacja określona w art. 48 ust. 2 pkt 2 P.b. (to jest sytuacja, w której budowa nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem), a w konsekwencji nie zachodzi podstawa do wdrożenia postępowania legalizacyjnego.

Odnosząc się do strony formalnej postępowania Naczelny Sąd Administracyjny przyznaje, że co do zasady w niektórych przypadkach zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie warunki określone w rozporządzeniu mogą być spełnione w inny sposób – jeżeli jest to potwierdzone ekspertyzą techniczną. Możliwość odstępstw od warunków technicznych na zasadzie określonej w tym przepisie nie może jednak prowadzić do wniosku, że w każdym przypadku, gdy zrealizowana nadbudowa, rozbudowa, przebudowa czy zmiana sposobu użytkowania narusza przepisy, organy nadzoru budowlanego muszą oczekiwać od inwestora przedstawienia ekspertyzy technicznej. Nie jest to konieczne, jeżeli z ustalonego przez organy stanu faktycznego wynika, że przepisy naruszone zostały w sposób tak drastyczny, iż wykluczona jest możliwość doprowadzenia obiektu – w sposób określony w rozporządzeniu, względnie w inny sposób – do stanu spełniającego niezbędne wymagania.

Dodać w tym miejscu też trzeba, że w § 2 ust. 2 rozporządzenia mowa jest o tym, że wymagania w nim określone "mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu", co oznacza, że od wymagań techniczno-budowlanych dla budynków nie można odstąpić, a jedynie można zapewnić ich spełnienie w inny sposób.

Jak już wskazano, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z częścią obiektu – gankiem znajdującym się w zbliżeniu z budynkiem sąsiednim, który zbudowany jest z materiałów łatwopalnych. Ganek tworzy zatem zagrożenie pożarowe, gdyż nie jest osłonięty ścianą przeciwpożarową. Na marginesie należy też dodać, że ganek jest niższy od budynku sąsiedniego i znajduje się w strefie bezpośredniego zbliżenia do budynku sąsiedniego. Oznacza to – jak zasadnie zauważył Inspektor Powiatowy – że ze względu na zbliżenie do budynku sąsiedniego nie ma możliwości zrealizowania w tym przypadku elementów oddzielenia przeciwpożarowego w odniesieniu do obiektu będącego przedmiotem postępowania. Konieczne byłoby bowiem dostosowanie wszystkich przegród do wymogów spełniających odpowiednie parametry, co sprowadzałoby się w gruncie rzeczy do wykonania nowego obiektu. Zasadna była zatem decyzja o rozbiórce zrealizowanego, drewnianego ganku.

Mając powyższe na uwadze trafnie wywiódł Inspektor Wojewódzki, że nie zachodziła podstawa do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. ze względu na naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 48 ust. 1, art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b, art. 48 ust. 3 P.b.

Z uwagi na uchylenie zaskarżonego wyroku zbędne stało się rozpatrywanie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku uchylającego decyzje organów obydwu instancji wzajemnie nieprawidłowych wniosków i wskazań co do dalszego toku postępowania.

Mając to wszystko na względzie Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 188 P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku w części, w zakresie której orzeczono: o uchyleniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej (pkt I), wykonalności zaskarżonej decyzji (pkt II) oraz o zasądzeniu kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego (pkt III). W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrzył skargę i oddalił ją na podstawie art. 151 P.p.s.a. (w zw. z art. 188 P.p.s.a.).

O kosztach postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a.