Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 8/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-03-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 listopada 2010 r., nr [..] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący M. S. wniósł skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 457.788 zł

Argumentował, że zobowiązanie podatkowe określone zaskarżoną decyzją oraz decyzją zaskarżoną w innej sprawie i określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2008 r., to łącznie kwota 983.847 zł., podatnik wolnymi środkami finansowymi na jej pokrycie nie dysponuje.

Wskazał, jako na fakt powszechnie znany, że w wyniku światowego kryzysu finansowego spadły ceny surowców na giełdach towarowych, stąd też zbycie posiadanych zapasów metali musiałoby nastąpić poniżej kosztów ich zakupu, co przy obecnym braku innych wolnych środków, oznaczałoby likwidację, a nawet upadłość przedsiębiorstwa podatnika.

Spowodowałoby to nie tylko znaczne straty i utratę płynności finansowej, ale też możliwość utraty źródła utrzymania podatnika i jego rodziny, jak również zatrudnionych u podatnika pracowników oraz ich rodzin, a także niebezpieczeństwo utraty rynku i konkurencyjności.

Uzasadniał też, iż upadłość skarżącego nie jest hipotetyczna, gdyż zostało już wszczęte postępowanie egzekucyjne, w którym zajęto majątek ruchomy i rachunki bankowe. Sprzedaż egzekucyjna tych towarów, przy obecnych cenach odpadów metali nie zwróci nawet kosztów ich zakupu a zajęcie rachunków bankowych uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej i regulowanie bieżących zobowiązań. Sytuacja, w której znalazł się podatnik uniemożliwia także uzyskanie kredytu na sfinansowanie zaległości podatkowych określonych decyzją, a podniesione w skardze zarzuty powinny przekonywać o istnieniu zasadniczych wątpliwości co do jej zgodności z prawem, bowiem w postępowaniu nie wyjaśniono skąd podatnik miał sprzedawane metale.

Jako dowód przedstawionej argumentacji do wnioski dołączył tytuły wykonawcze wystawione na podstawie decyzji organu I instancji, informację o przekształceniu zajęcia zabezpieczającego ruchomości w zajęcie egzekucyjne i zawiadomienia o zajęciu rachunków bankowych skierowane do 48 banków.

.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie przez stronę, że wykonanie decyzji stwarza zaistnienie realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku ma wskazywać konkretne okoliczności, świadczące o spełnieniu przynajmniej jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu okoliczności podane we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniają stanowiska, iż podane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji faktycznie w sprawie niniejszej zaistniały. Nie zostały one bowiem poparte żadnymi dowodami.

W ocenie Sądu sam fakt prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zajęcia ruchomości i rachunków bankowych, nie świadczy jeszcze o istnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Czynności te podejmowane są przez organ egzekucyjny w ramach prowadzonego postępowania. Skarżący natomiast nie wykazał, czy podjęte przez organ czynności egzekucyjne wpływają na jego sytuację majątkową i jak ta sytuacja się przedstawia.

Skarżący poza tytułami wykonawczymi, informacją o przekształceniu zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne i zawiadomieniami o zajęciu rachunków bankowych (skierowanymi do 48 banków) nie przedstawił żadnej dokumentacji źródłowej obrazującej aktualną sytuację jego przedsiębiorstwa, posiadanego majątku i dochodów oraz jego sytuację jako pracodawcy - stanu zatrudnienia i zobowiązań wobec pracowników. Nie przedstawił też żadnej dokumentacji w przedmiocie zajęcia majątku ruchomego. Nie wykazał, które zajęcia rachunków bankowych dotyczą rachunków wykorzystywanych w działalności gospodarczej celem płatności i kredytowania. Nie wykazał, czy dokonuje płatności bezgotówkowej. Nie przedstawił żadnych okoliczności, które przemawiałyby za możliwością spełnienia się wskazywanej przez niego konieczności redukcji zatrudnienia, likwidacji przedsiębiorstwa lub upadłości.

Trudno też zgodzić się z argumentacją skarżącego, nie popartą żadnymi dowodami, że w związku ze światowym kryzysem finansowym ma utrudnioną możliwość zbycia towarów.

W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał i nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji oznacza dla niego zaistnienie realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.