Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 713/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 951/16 w sprawie ze skargi T.G. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 11 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 951/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. G. z [...] października 2015 r. na nienależyte wykonywanie zadań służbowych przez Dyrektora Centrum Pomocy Społecznej Dzielnicy Śródmieście. Postanowienie to zostało wydane na skutek uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z 17 czerwca 2016 r. I OSK 1305/16, postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 lutego 2016 r. I SA/Wa 1977/15, oddalającego ww. skargę T. G. Naczelny Sąd zobowiązał Sąd Wojewódzki do wyjaśnienia jaki jest przedmiot skargi T. G. Wojewódzki Sąd wezwał T. G. do sprecyzowania skargi, na wezwanie z 6 września 2016 r., T. G., reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, wyjaśniła, pismem z 28 września 2016 r., iż skarga dot. bezczynności organu w sprawie wniosków z [...] kwietnia 2015 r., [...] maja 2015 r., [...] maja 2015 r., [...] maja 2015 r., [...] czerwca 2015 r., [...] czerwca 2015 r. [...] czerwca 2015 r., [...] czerwca 2015 r., [...] czerwca 2016 r. i [...] czerwca 2016 r., na które nie otrzymała odpowiedzi, gdyż organ – jak wynika z odpowiedzi na skargę – bezpodstawnie uznał, że wszystkie pisma – decyzje, postanowienia, zaświadczenia – zostały skutecznie doręczone w trybie art. 44 k.p.a. lub pozostawione bez rozpoznania w trybie art. 64 § 1 k.p.a. Na ponowne wezwanie Wojewódzkiego Sądu o jednoznaczne i precyzyjne określenie przedmiotu każdego z wniosków wskazanych w piśmie z 28 września 2016 r. oraz informację czy przed wniesieniem skargi T. G. wystąpiła z żaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie, pismem z 9 grudnia 2016 r. udzielona została odpowiedź przez T. G., działającą przez pełnomocnika z urzędu, iż przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy polegająca na braku doręczenia odpowiedzi na ww. wnioski oraz bezczynność polegająca na uznaniu, że w sprawach administracyjnych z tych wniosków organ załatwił je poprzez wydawanie rozstrzygnięć i kierowanie pism na adres, co do którego miał wiedzę, że skarżąca nie ma możliwości ich odebrania, a nadto, iż akta sprawy świadczą, że wystąpiła z zażaleniem w trybie art. 37 § 1 k.p.a.

Odrzucając skargę T. G. z 12 października 2015 r., Wojewódzki Sąd stwierdził, że z wyjaśnień skarżącej co do przedmiotu skargi wynika, iż została ona wniesiona na sposób wykonywania obowiązków służbowych przez Dyrektora Centrum Pomocy Społecznej Dzielnicy Śródmieście, polegający na niewłaściwym doręczaniu korespondencji, co nie mieści się w katalogu spraw wskazanych w art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), ale dotyczy spraw uregulowanych Działem VIII k.p.a. Skarga zatem jest niedopuszczalna.

Reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, T. G. wniosła skargę kasacyjną od tego postanowienia, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 ww. ustawy przez błędne uznanie, że skarga została wniesiona w sprawach, o których mowa w art. 227 i następnych k.p.a., w uzasadnieniu wskazując, że przedmiotem jest bezczynność Prezydenta w załatwieniu wniosków wymienionych w skardze, bowiem organ uchyla się od ich załatwienia, gdyż uznał, że korespondencja została doręczona niezgodnie z wolą strony, zaś skarżąca nie miała możliwości poznania rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył przepisów, wskazanych w jej podstawach.

Podnieść trzeba, za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że zgodnie z art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), "p.p.s.a.", skarga do sądu administracyjnego służy w sprawach wskazanych w tych przepisach, tj. wymienionych enumeratywnie w § 2 i w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych to przewidują – § 3. Z przepisów tych wynika, że skargi wniesione w innych sprawach jako niepodlegające kognicji sądów administracyjnych są niedopuszczalne. Skutkiem procesowym niedopuszczalności skargi jest jej odrzucenie.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd, związany rozstrzygnięciem Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie z 17 czerwca 2016 r. I OSK 1305/16), wezwał pełnomocnika skarżącej do sprecyzowania skargi, celem określenia jej przedmiotu. Z pism procesowych, stanowiących odpowiedzi na wezwanie Sądu, wyraźnie wynika, iż skarga została wniesiona na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy polegająca na niedoręczeniu skarżącej odpowiedzi na jej wnioski z [...] kwietnia 2015 r., [...] maja 2015 r., [...] maja 2015 r., [...] maja 2015 r., [...] czerwca 2015 r., [...] czerwca 2015 r. [...] czerwca 2015 r., [...] czerwca 2015 r., [...] czerwca 2016 r. i [...] czerwca 2016 r., a bezczynność ta miała polegać na doręczaniu skarżącej pism Prezydenta (orzeczeń, zawiadomień, wezwań, informacji) na adres o którym wiedział, że skarżąca nie może ich odebrać.

Wyżej wymieniony art. 3 § 2 przewiduje wniesienie skargi na bezczynność organu, który nie wydaje w terminach aktów administracyjnych – rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych. Jednak skarga T. G. nie dotyczyła tak określonym tym przepisem bezczynności organu. Jej przedmiotem było w istocie wadliwe, jej zdaniem, doręczanie rozstrzygnięć w sprawach wszczętych przez nią ww. wnioskami. Organ doręczał pisma procesowe skarżącej na jej adres zameldowania, zaś skarżąca domagała się innego sposobu doręczenia – w siedzibie organu.

Zgodzić należy się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, że skarga T. G. dotyczyła w istocie "nienależytego wykonywania zadań służbowych", jak to określił ten Sąd.

Z akt sprawy wynika, iż wnioski skarżącej zostały załatwione w formach dla załatwienia spraw wymaganej, jednak doręczone w trybie zastępczym (art. 44 k.p.a.). Ten właśnie sposób działania organu – doręczenie pism w sposób niezgodny z życzeniem skarżącej dotyczy jej skarga.

W stanie sprawy zasadnie Wojewódzki Sąd uznał, że jest to skarga wniesiona w trybie Działu VIII k.p.a., a w tych sprawach cyt. na wstępie art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. nie przewiduje możliwości wnoszenia skarg do sądów administracyjnych.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a. O wynagrodzeniu adwokata świadczącego prawo pomocy z urzędu orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.