Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 501/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 145
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.
article: art. 26 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant ref. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zmiany stosunków wodnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją dnia [...] grudnia 2016 r. o numerze [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania, K.Z., reprezentowanego przez pełnomocnika adwokata M.P., od decyzji Wójta Gminy C. Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. stwierdzającej zmianę stosunków wodnych na działce nr [...] w C. powodującą negatywne oddziaływanie na działkę nr [...] oraz nakazującej K.Z., właścicielowi działki nr [...], przywrócenie prawidłowych wymiarów istniejącego zbiornika wodnego, poprzez doprowadzenie do stanu, w którym linia brzegowa będzie charakteryzowała się wymiarami 22m x 13m x 22 m x 12 m oraz odtworzenie zlikwidowanego zbiornika wodnego, którego linia brzegowa będzie charakteryzowała się wymiarami 16m x5mx6mxl4mx11m oraz głębokością 1,5 m, a także nakazującej K.Z. usunięcie z terenu nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], odpadów komunalnych składowanych w postaci hałd oraz zmieszanych z gruntem oraz usunięcie ze zbiornika wodnego odpadów komunalnych i pobudowlanych - uchylił ww decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.

Uczestniczka postępowania T.W. w dniach 15 i 16 lipca 2014 r. wystąpiła do Wójta Gminy C. z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie podwyższenia terenu działki skarżącego o nr ew. [...] oraz zasypywania znajdującego się na niej stawu gruzem, jako powodującym na jej działce nr [...] w C. szkodę polegającą na zalewaniu terenu i stagnowaniu na niej wody. Wójt Gminy C. pismem z dnia 5 sierpnia 2014 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany stanu wody na ww gruncie. W dniu 3 września 2014 r. zostały przeprowadzone oględziny terenu, podczas których stwierdzono wyrównanie terenu działki nr [...] oraz jego wyniesienie w stosunku do drogi gruzem budowlanym z dużą zawartością odpadów komunalnych (płyty CD, butelki i szkło tłuczone). Ustalono, że wywyższenie terenu działki nr [...] w stosunku do działki nr [...] wynosi ok. 40 cm, obie posesje są natomiast odgrodzone fundamentem. Zgodnie z przedstawionymi podczas wizji mapami, na terenie działki nr [...] powinny znajdować się dwa zbiorniki wodne natomiast, jak ustalono, jeden z nich został zasypany w 2008 r. a drugi staw został wypełniony szklanymi butelkami oraz odpadami ze styropianu. W toku postępowania Wójt także ustalił, że na terenie działki nr [...], według załączonej do akt sprawy kopii mapy sytuacyjnej części działki nr [...], wpisanej do ewidencji zasobu Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Składnicy Map i Dokumentów Geodezyjnych w O. w dniu 24 kwietnia 1990 r. KEM [...], znajdowały się m.in. użytki opisane symbolem "W" (zbiornik), przy czym jeden z nich w części znajdował się również na działce nr [...]. Wobec powyższego Wójt wystąpił do Starosty O. o podjęcie stosownych działań mając na uwadze treść przepisu art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. b i c ustawy Prawo wodne, w odpowiedzi na które Starosta wyjaśnił, że z ewidencji gruntów wynika, że na terenie ww działki nr [...] występuje nieużytek o pow. 481 m2, na którym z racji ukształtowania terenu mogła stagnować woda opadowo-roztopowa. Fakt ten, jak wskazał, potwierdzają również mapy topograficzne, z których wynika, że przedmiotowa działka wraz z działką nr [...] stanowi tereny podmokłe. W ocenie Starosty zatem, w wyniku podniesienia terenu działki nr [...] powstało zagłębienie określone przez Wójta "zbiornikiem wodnym" i stąd nastąpiła zmiana stanu wody na gruncie, która może przyczyniać się do podtapiania terenów sąsiednich. To jednak stanowi, iż sprawa niniejsza winna zostać rozpatrzona na podstawie art. 29 cyt. ustawy.

Na potrzeby niniejszego postępowania, na zlecenie Wójta, sporządzona została przez biegłych z dziedziny hydrogeologii: M.M., J.S., A.M. oraz K.B. ekspertyza, w sprawie zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Zgodnie z jej treścią prace podjęte przez właściciela działki nr [...], polegające na nawiezieniu na jej teren mas ziemnych i odpadów nie doprowadziły do zaburzenia stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich. W ocenie autorów ekspertyzy jego działania ograniczyły się do powiększenia strefy przepuszczalnej. Warstwy gruntu niżej położone, tj. poniżej warstwy humusu nie zostały zmienione. Nie doszło zatem do zmiany stanu wód na gruncie w taki sposób, by mogło dojść do oddziaływania wód powierzchniowych na wody podziemne i dalej na wody na gruntach sąsiednich. Biegli dokonali również analizy wielkości spływu wód, w wyniku czego stwierdzili, iż obliczona ilość wód spływających z terenu przedmiotowej działki przed i po wykonaniu prac jest identyczna. Podsumowując biegli stwierdzili, że właściciel działki nr [...] nie oddziałuje negatywnie na działki nr [...] i nr [...] gdyż nie spowodował swoim działaniem zniszczenia ustalonego ukształtowania terenu; działki mają zbliżoną strukturę geologiczną, a w ogrodzeniu pomiędzy działkami znajduje się podmurówka, która stanowi blokadę mechaniczną dla wód opadowych i roztopowych. W konkluzji opinii biegli wskazali także na zasadność przeprowadzenia analizy w zakresie nawiezionych na nieruchomość skarżącego mas ziemnych czy odpadów pod kątem zapisów ustawy o odpadach jak również na zbadanie czy nie doszło do zmiany linii brzegowej zbiornika wodnego na działce o nr ew. [...] i [...], gdyż teren oznaczony literą N jest znacznie większy niż granice faktyczne zbiornika, wskazując w tym zakresie na ewentualną właściwość Starosty O. na mocy art. 64 Prawa wodnego.

Ostatecznie ww decyzją z dnia [...] września 2015 r. znak: [...], Wójt Gminy C. stwierdził zmianę stosunków wodnych na działce nr [...] w C. powodującą negatywne oddziaływanie na działkę nr [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wójt Gminy C. stwierdził, że właściciel działki nr [...] dokonał likwidacji zbiornika wodnego oraz zmniejszenia powierzchni drugiego zbiornika o prawie 1/3. Jednocześnie organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w celu udokumentowania szkód wyrządzonych przez wody opadowe T.W. przedstawiła dokumentację fotograficzną, na której widnieją uszkodzone fragmenty wykładziny oraz płytek podłogowych w budynku znajdującym się na na działce nr [...], a ponadto Urząd jest w posiadaniu dokumentacji wykonanej w 2011 r. w trakcie wystąpienia lokalnych podtopień, z której wynika, że na podwórkach oraz w domach położonych najbliżej działki nr [...] stagnowała woda.

Wójt ostatecznie uznał, że nawiezione masy ziemne nie spowodowały zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla działki nr [...]. Jednakże szkodę wyrządziła likwidacja jednego ze zbiorników wodnych oraz zmniejszenie powierzchni istniejącego. Niezależnie od powyższych kwestii organ pierwszej instancji stwierdził również, że na terenie działki nr [...] występują odpady komunalne w postaci butelek plastikowych i płyt CD, a ponadto zgromadzone zostały trzy hałdy odpadów, skutkiem czego, na podstawie art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r. poz. 21, ze zm.), nakazał K.Z. usunięcie z terenu ww. nieruchomości odpadów komunalnych składowanych w postaci hałd oraz zmieszanych z gruntem oraz usunięcie ze zbiornika wodnego odpadów komunalnych i pobudowlanych.

Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniósł K.Z., kwestionując poczynione przez organ pierwszej instancji ustalenia faktyczne. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne a także art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 84 § 1 Kpa.

Rozpatrując powyższą sprawę Kolegium w pierwszej kolejności podniosło, że organ pierwszej instancji winien był rozpoznać sprawę dotyczącą zgromadzonych na terenie działki nr [...] odpadów w odrębnym postępowaniu i wydać w tej kwestii stosowną decyzję.

Odnosząc się natomiast do ustaleń Wójta Gminy C. w zakresie zmiany stanu wody na gruncie działki nr [...] ze szkodą dla działki nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie pozwala na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Przede wszystkim podniosło, że na podstawie powołanego wyżej pisma Starosty O. z dnia 23 lipca 2014 r., nie można stwierdzić, że w sprawie nie powinien mieć zastosowania art. 64 b ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Zgodnie bowiem z ww przepisem w przypadku nienależytego utrzymywania urządzenia wodnego, powodującego zmianę jego funkcji lub szkodliwe oddziaływanie na grunty, organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może, w drodze decyzji, nakazać przywrócenie poprzedniej funkcji urządzenia wodnego lub likwidację szkód, określając warunki i termin wykonania tych czynności. W związku z powyższym Wójt Gminy C. mając na uwadze przepis art. 19 Kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej, w pierwszej kolejności winien był wyjaśnić charakter "zbiornika" na działce nr [...], od którego to ustalenia zależeć będzie właściwość organu w sprawie. Mając na uwadze stanowisko Wójta, zgodnie z którym szkodę na gruncie działki nr [...] wyrządziła likwidacja jednego ze zbiorników wodnych oraz zmniejszenie powierzchni istniejącego, to bez jednoznacznego ustalenia, czy zbiornik ten stanowi urządzenie wodne w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 19 lit b i c ustawy Prawo wodne, nie jest możliwe rozstrzygnięcie kwestii właściwości organu. Organem właściwym do wydania decyzji na podstawie art. 64 b ustawy Prawo wodne jest bowiem starosta.

Nadto Samorządowe Kolegium wskazało, że w załączonej do akt sprawy opinii biegłych występują rozbieżności, a mianowicie na str. 5 biegli stwierdzili, że na terenie działek nr [...] i nr [...] znajduje się zbiornik wodny, przy czym brak jest urządzeń lub innych obiektów uniemożliwiających swobodny przepływ wód w zbiorniku pomiędzy ww. działkami. Natomiast w pkt 9 biegli stwierdzili, że w ogrodzeniu pomiędzy działkami znajduje się podmurówka, która stanowi blokadę mechaniczną dla wód opadowych i roztopowych.

SKO także wskazało, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów w zakresie powstałej na działce nr [...] szkody, w wyniku likwidacji jednego ze zbiorników wodnych oraz zmniejszenia powierzchni istniejącego, wskazując tym samym na uchybienie przepisu art. 29 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy. Ostatecznie organ uznał, iż Wójt Gminy C. rozpoznał niniejszą sprawę z obrazą art. 77 § 1 Kpa, nie wyjaśniając wszystkich istotnych okoliczności, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skargę na powyższą decyzję, poprzez swojego pełnomocnika, wniósł K.Z., zaskarżając ją w całości.

Skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 64b ustawy prawo wodne poprzez nakazanie Wójtowi dokonania ustalenia, czy zagłębienie wodne występujące na terenie działki nr [...] jest urządzeniem wodnym (w szczególności zbiornikiem wodnym), które należy do kompetencji starosty, czego konsekwencją było naruszenie art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zlecenie wójtowi ustalenia, czy jest on właściwy do rozpoznania sprawy dotyczącej urządzeń wodnych, podczas gdy to starosta jest właściwy do rozpatrzenia czy zagłębienie stanowi urządzenie wodne w myśl art. 9 ust. 1 pkt. 19 ustawy prawo wodne, a więc do niego należy zbadanie czy jest on właściwy w tej sprawie, ponieważ każdy organ przestrzega z urzędu swojej właściwości,

- art. 136 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiałów i dowodów w sprawie, podczas gdy ewentualne uzupełnienie brakującego materiału dowodowego leżało w kompetencjach organu II instancji;

- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania faktów, które uznał za udowodnione; w szczególności SKO wywodzi wnioski z przeprowadzonej ekspertyzy jednocześnie nie odnosząc się, czy uznało za uzasadnione i mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy znajdujące się w ekspertyzie stwierdzenie, że działka [...] nie wpływa negatywnie na działkę [...];

- art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 15 K.p.a. poprzez przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji podczas gdy stan faktyczny został wyjaśniony w sposób wyczerpujący i SKO powinno w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie; strona ma prawo, aby jego sprawa została merytorycznie zbadana przez organy obu instancji, a organ II instancji posiada uprawnienie nie tylko kontrolne, ale również uprawnienie do merytorycznego rozpatrzenia sprawy; konsekwencją podjęcia się przez organ II instancji merytorycznego załatwienia sprawy byłoby umorzenie postępowania zgodnie z jednoznacznym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i w zakresie właściwości rzeczowej organu I instancji;

- art. 12 Kp.a. poprzez nieuzasadnione uchylanie się przez organ II instancji od merytorycznego rozpatrzenia sprawy co jest niezgodne z zasadą możliwie szybkiego załatwiania spraw przez organy administracji.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z zaleceniem rozważenia ewentualnego uzupełnienia postępowania dowodowego przez organ II instancji i umorzenia postępowania stosownie do nie budzących wątpliwości ustaleń biegłych nie kwestionowanych przez strony ani przez organ; jak i o zasądzenie dla strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, czy też konieczność stwierdzenia jej nieważności.

Zgodnie z ww. art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich czy też odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art. 29 ust. 2). Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom (art. 29 ust. 3).

Do naruszenia stosunków wodnych na gruncie może dojść, przykładowo, gdy właściciel nieruchomości dokona na niej pewnych czynności (np. wycinki drzew stanowiących zabudowę brzegów, wzniesie zabudowania, ogrodzenia, usypie wał ziemny itd.), albo też, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, pewnych działań nie dokona (nie usunie zwalonego drzewa, czy nie zabezpieczy osuwającej się ziemi). Gdy wskutek tego działania lub zaniechania naruszone zostały stosunki wodne na gruncie ze szkodą dla nieruchomości sąsiedniej (tj. zmienił się poziom wód gruntowych, nastąpiło jej podtopienie, zmiana kierunku odpływu wody deszczowej itd.), wówczas przepis art. 29 ust. 3 ustawy prawo wodne przewiduje drogę postępowania administracyjnego dla rozstrzygnięcia sporu.

Ocena występowania w konkretnej sprawie przesłanek do zastosowania powyższego przepisu może być dokonana tylko po wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego poprzedzonym dokładnym wyjaśnieniem wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Obowiązkiem zatem organu rozpatrującego przedmiotową sprawę było ustalenie istnienia bądź nieistnienia przesłanki z ww art. 29 cyt. ustawy tj. zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Regułą jest, iż w sprawach o przywrócenie stosunków wodnych na gruncie powinien być przeprowadzony dowód z opinii biegłego, między innymi na okoliczność, czy na działce sąsiedniej powstała szkoda oraz czy istnieje związek przyczynowy pomiędzy zmianą stanu wód na gruncie, a szkodą. Sporządzona na potrzeby postępowania opinia nie wskazuje na jakiekolwiek szkody na działce nr [...] spowodowane zmianą stanu wody na gruncie przez właściciela działki nr [...]. Przy czym, co należy w tym miejscu podnieść, zdaniem Sądu opinia ta jest nie pełna. Biegli nie wypowiedzieli się czy likwidacja jednego ze zbiorników i zdecydowanie zmniejszenie drugiego mogło w istocie wpłynąć na zmianę stosunków wodnych przyczyniając się tym samym do wystąpienia szkody. Z dokonanych ustaleń wynika, iż grunt skarżącego został wyrównany i wyniesiony w stosunku do drogi na skutek nawiezienia gruzu i wszelkiego rodzaju odpadów komunalnych ale również, zgodnie z okazanymi podczas wizji lokalnej na przedmiotowym gruncie w dniu 3 września 2014 roku, mapami przedstawionymi przez osoby uczestniczące w wizji lokalnej na terenie działki znajdowały się dwa zbiorniki wodne. W rzeczywistości na działce znajduje się jeden zbiornik o wymiarach (liczonych od ogrodzenia działki o nr ew. [...]) 11,50 m na 16,80 m. Z relacji mieszkańców wynikało, że drugi staw został zasypany w 2008 roku. Potwierdzeniem tej okoliczności były odnalezione w archiwum Gminy C. mapy, zgodnie z którymi na działce o nr ew. [...] znajdowały się dwa zbiorniki wodne. Jeden z nich charakteryzował się wymiarami 23 m (z czego 4 m znajdują się na działce sąsiedniej) x13mx22mx12m podczas gdy drugi miał kształt pięciokąta o wymiarach 16mx5mx6mx14mx11m. Biegli, którzy sporządzili na użytek niniejszej sprawy opinię, wypowiedzieli się, że działka o nr ew. [...] nie oddziałuje negatywnie na działki nr ew. [...] i [...]. Przy czym, jak wyżej wskazano, wypowiedzieli się jedynie w zakresie dokonanego przez skarżącego wyrównania terenu. Z opinii nie wynika natomiast żadna konkluzja odnosząca się do likwidacji zbiornika wodnego oraz zmniejszenia powierzchni drugiego zbiornika o prawie 1/3 i w tym zakresie, co do ewentualnego przyczynienia się do wystąpienia szkody. Wskazać jednak należy, że w treści opinii, pojawiła się kwestia mającej miejsce modyfikacji linii brzegowej zbiornika wodnego na działce [...] i [...], jednakże w dalszej części biegli nie wypowiedzieli się co do meritum wskazując jedynie na zasadność przeprowadzenia w tym zakresie analizy. W ocenie Sądu natomiast okoliczność ta również, jako kluczowa, winna była zostać wyjaśniona tym bardziej w sytuacji, kiedy Wójt Gminy C. założył a priori, iż skoro nawiezione masy ziemne nie spowodowały zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla działki nr [...] (tak stanowi opinia) to szkodę wyrządziła likwidacja jednego ze zbiorników wodnych oraz zmniejszenie powierzchni istniejącego. Sąd domniemywa, iż stanowisko Wójta w tym zakresie oparte zostało na jego przypuszczeniach albowiem merytorycznych dowodów na tę okoliczność, Sąd w aktach sprawy się nie dopatrzył. Wójt zatem winien był ustalić, czy w istocie zasypanie jednego ze zbiorników mogło się przyczynić do zaistniałej sytuacji na ww działce sąsiedniej ale także winien był ustalić, charakter istniejącego na gruncie zbiornika gdyż, jak zasadnie wyżej wskazano, od wyjaśnienia powyższej kwestii uzależnione będzie ustalenie właściwości organu. Pamiętać bowiem należy, że organem właściwym do wydania decyzji na podstawie art. 64 b, w zw. z art. 4 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo wodne, jest starosta.

Należy pamiętać, że zastosowanie przepisu art. 29 Prawa wodnego jest uzależnione od wystąpienia skutku w postaci szkody (szkodliwy wpływ dokonanych zmian na grunty sąsiednie). Z tych względów przesłankami warunkującymi wydanie jednego z nakazów, o jakich mowa art. 29 ust. 3 ustawy są: zmiana stanu wody na gruncie i szkodliwe oddziaływanie takiej zmiany na nieruchomości sąsiednie. Tym samym pomiędzy zmianą stanu wody na gruncie, a szkodliwym oddziaływaniem musi istnieć związek przyczynowo - skutkowy. A zatem niezbędne jest wyjaśnienie wszelkich wątpliwości, co wynika z jednoznacznego brzmienia przywołanej regulacji, aby móc w przypadku zaistnienia określonych w powyższym przepisie okoliczności wydać nakaz przywrócenia stanu poprzedniego. Decyzja ta ma bowiem charakter decyzji związanej (wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 7/14).

W ocenie Sądu Wójt, w powołanym wyżej zakresie, uchybił obowiązkowi wynikającemu z zasady dążenia do prawdy obiektywnej określonej w art. 7 Kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w tym celu obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kpa), a następnie ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 Kpa), przy czym wynik tej oceny powinien znaleźć prawidłowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 1 i 3 Kpa). W ocenie Sądu nie zostały w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnione wszystkie okoliczności mające zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Wyjaśnienie ich natomiast możliwe jest po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego, którego, z uwagi na znaczny zakres, nie można było przeprowadzić przed organem II instancji. W przeciwnym wypadku doszłoby również do dalszego naruszenia prawa, polegającego na pozbawieniu strony dwuinstancyjności postępowania. W ocenie Sądu Kolegium nie uchybiło przepisowi art. 138 § 2 k.p.a., albowiem w okolicznościach sprawy niniejszej nie miał zastosowania przepis art. 136 k.p.a. Podstawę wydania decyzji kasacyjnej może stanowić wyłącznie okoliczność nie wyjaśnienia przez organ I instancji sprawy w takim zakresie w jakim miało to istotny wpływ na treść wydanej przez niego decyzji, która to okoliczność została przez organ odwoławczy w uzasadnianiu zaskarżonej decyzji wykazana.

Niezależnie od powyższych kwestii organ pierwszej instancji stwierdził również, że na terenie działki nr [...] występują odpady komunalne w postaci butelek plastikowych i płyt CD, a ponadto zgromadzone zostały trzy hałdy odpadów, skutkiem czego, na podstawie art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach, nakazał skarżącemu usunięcie z ww. nieruchomości odpadów komunalnych składowanych w postaci hałd oraz zmieszanych z gruntem oraz usunięcie ze zbiornika wodnego odpadów komunalnych i pobudowlanych. Należy wskazać, zgodnie ze stanowiskiem Kolegium, na wadliwość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w zakresie zgromadzonych na terenie działki nr [...] odpadów, które winno było zostać rozpoznane w odrębnym postępowaniu i odrębną decyzją. Na marginesie podnieść należy także, że postępowanie w sprawie usunięcia odpadów z przedmiotowego gruntu nie zostało przez organ I instancji w ogóle wszczęte. Ta okoliczność również rzutuje na konieczność wyeliminowania decyzji Wójta Gminy C. Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. z obrotu prawnego, jako naruszającej ww przepisy.

Na marginesie podnieść należy, że wbrew stanowisku organu odwoławczego, uchybienie przepisowi art. 79 § 1 Kpa, w myśl którego strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem, nie może, w okolicznościach niniejszej sprawy, stanowić samodzielnej podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej. Skarżący, jak i pozostali uczestnicy postępowania, miał możliwość skutecznego wypowiedzenia się w sprawie jak i późniejszego skutecznego wniesienia odwołania.

Mając zatem powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organ II instancji nie uchybił ww przepisom i z tej przyczyny - na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.