Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 798/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 1 ust. 1, art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2022 r. sprawy ze skargi J. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w [...] z dnia 12 maja 2022 r. nr 2/2022 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w [...] z dnia 22 marca 2022 r. nr 1/2022; II. zasądza od Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w [...] na rzecz strony skarżącej J. z o.o. w S. kwotę 680 zł /słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 798/22

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: Skarżąca) jest decyzja Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w [...] (dalej: Dyrektor SP ZOZ) z dnia 12 maja 2022 r. Nr 2/2022, którą po rozpoznaniu odwołania Skarżącej, utrzymano w mocy decyzję własną z dnia 22 marca 2022 r. nr 1/2022 w przedmiocie odmowy udostepnienia informacji publicznej.

Jak wynika z akt sprawy, w piśmie z 31 stycznia 2022 roku Spółka J. Sp. z o.o. złożyła wniosek o udzielenie jej informacji publicznej poprzez:

1. przekazanie Wnioskodawcy wszystkich Protokołów z Narad Budowy odbywających się pomiędzy przedstawicielami Zamawiającego (SPZOZ w [...]) a L. [...] S.A. z siedzibą w R.;

2. przekazanie Wykonawcy pełnej korespondencji (w tym mailowej) pomiędzy przedstawicielami Zamawiającego (SPZOZ w [...]) a L. [...] S.A. Z siedzibą w R., w trakcie realizowania umowy nr [...] z dnia [...] stycznia 2019r., jak i po zakończeniu tej umowy, a dotyczącej przedmiotowej umowy;

3. przekazanie Wykonawcy pełnej korespondencji (w tym mailowej) pomiędzy przedstawicielami Zamawiającego (SPZOZ w [...]) a Urzędem [...] w [...], dotyczącej zawartej z Województwem [...] umowy o dofinansowanie projektu pn. "Rozbudowa i przebudowa budynku szpitala powiatowego SP ZOZ w [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w tym przebudowa kolidującego uzbrojenia terenu"

Pismem z 16 lutego 2022 r. powiadomiono Skarżącą, że termin udostepnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem zostaje przedłużony do 7 kwietnia 2022 r.

Następnie Dyrektor SP ZOZ w [...], decyzją z 22 marca 2022 r. Nr 1/2022 odmówił udostepnienia informacji publicznej, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postepowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i art. 2 ust. 1, art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm., dalej: u.d.i.p.).

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor SP ZOZ przedstawił następujące okoliczności faktyczne.

W wyniku postępowania przetargowego, którego przedmiotem była inwestycja realizowana przez SP ZOZ w [...] pn. "Rozbudowa i przebudowa budynku Szpitala Powiatowego SP ZOZ w [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym przebudowa kolidującego uzbrojenia terenu", jako wykonawcę wybrane zostało konsorcjum składające się z trzech podmiotów. Jednym z nich był Wnioskodawca, a pozostałymi były spółki: E. S.A. oraz G. sp. z o.o.

W trakcie wykonywania prac budowlanych, wobec wniosków podmiotów będących wykonawcą termin wykonania umowy był zmieniany (przedłużany). Stało się tak w drodze aneksów: nr 2 z dnia [...].09.2019 r. oraz nr 3 z dnia [...].07.2020 r. Tym samym termin wykonania wszystkich zleconych prac budowlanych oraz przekazanie pozwolenia na użytkowanie został ustalony na dzień: [...].08.2020 r. Wykonawcy nie dochowali ustalonego terminu, tj. ww. [...].08.2020 r. i zobowiązania umowne zostały zrealizowane i zakończone dopiero w dniu [...].12.2020 r. W tym bowiem dniu całość wykonanych zobowiązań umownych została zakończona i odebrana przez SP ZOZ w [...] od wykonawców. Zwłoka w wykonaniu prac stanowiących przedmiot umowy, a także nienależyte wykonywanie przedmiotu umowy przez wykonawców, stała się przedmiotów licznych sporów zarówno między SP ZOZ w [...] a podmiotami będącymi wykonawcą. Te uchybienia również stanowiły przyczynę sporów między podmiotami stanowiącymi wykonawcę. Spory między wykonawcami wynikały również z braku zgody co do zakresu zadań każdego z nich, a także zasad i granic odpowiedzialności każdego z tych podmiotów. Przedmiotem tych wewnętrznych sporów konsorcjantów były także ich wewnętrzne rozliczenia.

Dyrektor następnie podkreślił, że w trakcie procesu budowlanego wszelka korespondencja (tj. m.in. pisma, e-maile, itp.) pomiędzy SP ZOZ w [...] a wykonawcami była przesyłana do każdego z konsorcjantów. Działo się tak nawet mimo tego, że SP ZOZ w [...] był zobowiązany do prowadzenia korespondencji tylko z liderem tego konsorcjum, tj. Spółką E. S.A. Wszelkie narady robocze, dokumentacja procesu budowlanego były prowadzone z udziałem przedstawicieli trzech konsorcjantów, a sporządzane notatki lub protokoły z ich przebiegu były wspólnie podpisywane w co najmniej 4 egzemplarzach, dla każdego podmiotu.

Dyrektor wskazał, że wskutek tej praktyki zarówno korespondencja, jak i dokumentacja przebiegu realizacji umowy, są w posiadaniu Wnioskodawcy, i tym samym jest mu znana.

Dyrektor, przytaczając poglądy orzecznictwa sądów administracyjnych, dotyczące nadużywania prawa do dostępu do informacji publicznej stwierdził, że informacje, o które obecnie zwrócił się Wnioskodawca były mu doskonale znane, były do niego wysyłane lub z nim prowadzone w trakcie procesu budowlanego, jako stronie tego procesu. Pytania zawarte we wniosku nie były podyktowane troską o dobro publiczne, a wyłącznie interesem prywatnym Wnioskodawcy, a z treści pisma Wnioskodawcy można wysnuć wniosek, że służy on jedynie do uzyskania dowodów w sprawie indywidualnej, wbrew temu, iż prawo dostępu do informacji publicznej nie może stanowić instrumentu do poszukiwania dowodów w sprawie indywidualnej.

Dyrektor SP ZOZ ocenił więc, żądanie ze strony Wnioskodawcy stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej, a tym samym istnieje podstawa do odmowy jej udzielania Wnioskodawcy.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka J. Sp. z o.o., wnosząc o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 2 ust. 1 u.d.i.p., poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie tego przepisu na skutek wadliwego przyjęcia, że wniosek Skarżącej o udostępnienie informacji publicznej stanowi nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej i przez to jest niedopuszczalny, w sytuacji gdy ze złożonego wniosku w żaden sposób nie można było odczytać jakie były intencje Skarżącej występującej z wnioskiem, jak też to aby uzyskane informacje publiczne miały mu posłużyć jako dowody w indywidualnej sprawie

- art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego i dowodowego, które mogłoby uzasadnić przyjęcie, że złożony przez Skarżącego wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowi nadużycie prawa i ma służyć uzyskaniu dowodów w sprawie indywidualnej.

Dyrektor SP ZOZ w [...], opisaną na wstępie decyzją z 12 maja 2022r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu Dyrektor podtrzymał w całości argumentację wyrażoną w decyzji własnej z 22 marca 2022r.

J. Sp. z o.o, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na decyzję Dyrektora SP ZOZ w [...] z 12 maja 2022r. zarzucając naruszenie:

- art. 2 ust. 1 u.d.i.p., poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie tego przepisu na skutek wadliwego przyjęcia, że wniosek Skarżącej o udostępnienie informacji publicznej stanowi nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej i przez to jest niedopuszczalny, w sytuacji gdy ze złożonego wniosku w żaden sposób nie można było odczytać, jakie były intencje Skarżącej występującej z wnioskiem, jak też to aby uzyskane informacje publiczne miały mu posłużyć jako dowody w indywidualnej sprawie,

- art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśnianego i dowodowego które mogłoby uzasadnić przyjęcie przez Organ I instancji tezy, że złożony przez Skarżącą wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowi nadużycie prawa i ma służyć wyłącznie uzyskaniu dowodów w sprawie indywidualnej.

W związku z powyższymi zarzutami Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora SP ZOZ w [...] w całości oraz o zobowiązanie Dyrektora SP ZOZ w [...] do udostępnienia Skarżącej żądanej informacji publicznej, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącej od Dyrektora SP ZOZ w [...] kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika reprezentującego Skarżącą.

W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że we wniosku z 31 stycznia 2022 r. wnioskowała o udzielenie jej trzech kategorii dokumentów stanowiących informację publiczną, a mianowicie wszelkich protokół z narad budowy, pełnej korespondencji pomiędzy SP ZOZ w [...] a E. S.A. oraz pełnej korespondencji pomiędzy SP ZOZ w [...] a Urzędem [...] w [....] Organ I instancji uzasadniając odmowę udzielenia informacji publicznej wskazał ogólnikowo, że Skarżąca jest w posiadaniu wszystkich protokół z narad budowy oraz pełnej korespondencji pomiędzy SP ZOZ w [...] a E. S.A., natomiast w ogóle nie odniósł się do żądanej informacji publicznej dotyczącej korespondencji z Urzędem [...] w [...]. Brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla gołosłownego ustalenia Organu I instancji, że Skarżąca ma być w posiadaniu wszelkich informacji, których żąda w ramach informacji publicznej. Podkreślić bowiem należy, że żądane informacje dotyczą inwestycji w ramach zamówień publicznych, która realizowana jest ze środków publicznych. Skarżąca miała prawo żądać udostępnienia jej wszelkiej korespondencji dotyczącej realizowanej ze środków publicznych inwestycji, m. in. aby zapoznać się w jaki sposób i jakie środki były wydatkowane na realizację tej inwestycji. Ponadto to, że Skarżąca mogła być w niektórych dokumentach stanowiących informację publiczną wymieniona jako jej adresat, nie zwalnia to Organu I instancji od udostępnienia Skarżącej żądanej dokumentacji stanowiącej informację publiczną. Istotnym w tym zakresie jest to, że realizowana inwestycja odbywała się ze środków publicznych przekazywanych przez Urząd [...] w [...] i Skarżąca ma pełne prawo otrzymania informacji publicznej w zakresie tego w jaki sposób przedmiotowa inwestycja została rozliczona i jak zostały wydatkowane na jej realizację środki publiczne.

Skarżąca zarzuciła również, że brak jest w skarżonej decyzji jakichkolwiek ustaleń na jakiej podstawie Organ przyjął, że celem złożonego przez Skarżącą wniosku o udostępnienie informacji publicznej było uzyskanie dowodu w sprawie indywidualnej Skarżącej. Organ nie wskazał, o jaką to sprawę indywidualną chodzi Skarżącej dla której ma uzyskać dowody, jak też taka okoliczność w żadnym bądź razie nie wynika ze złożonego przez Skarżącą wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Bezsprzecznie żądana przez Skarżącą informacja publiczna dotyczy znacznych środków publicznych na realizację inwestycji celu publicznego i Skarżąca winna mieć zapewnione prawo do uzyskania żądanych informacji publicznych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor SP ZOZ w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w wydanych przez siebie decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Sąd w niniejszej sprawie stanął na stanowisku, że żądane przez Skarżącą informacje nie mają charakteru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W konsekwencji nie zachodziły podstawy do procedowania wniosku Skarżącej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak również do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji objętych wnioskiem w trybie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej (art. 61 Konstytucji RP). Konstytucja RP określa zakres prawa do informacji publicznej przez wskazanie przedmiotu informacji publicznej oraz form dostępu do tej informacji. Przedmiot informacji publicznej określa art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, z którego wynika czego dotyczy informacja publiczna, a formy dostępu do tej informacji określa art. 61 ust. 2 Konstytucji RP. Stosownie do art. 61 ust. 1 Konstytucji RP "prawo do uzyskiwania informacji" to prawo do m.in. informacji o "działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", co oznacza, że jest to prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz o działalności osób pełniących funkcje publiczne. Określając pojęcie informacji publicznej ustawodawca odwołał się do kategorii sprawy publicznej. Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że informacją publiczną w rozumieniu tej ustawy jest "każda informacja o sprawach publicznych". W przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej". W orzecznictwie i w doktrynie przyjmuje się, że sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Pojęcie "sprawa publiczna" jest związane z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem (por. H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 2093/14).

Jak przyjmuje Naczelny Sąd Administracyjny, skoro ustawowe pojęcie sprawy publicznej rozumiane jako sprawa wspólnoty publicznej i wyznaczające ustawowy zakres prawa do informacji publicznej nie może być wykładane w sposób prowadzący do rozszerzenia konstytucyjnych granic tego prawa, to sprawa publiczna - oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Z prokonstytucyjną wykładnią art. 6 u.d.i.p. koresponduje treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, LEX nr 737513).

Rozumienie istoty "sprawy publicznej", a w konsekwencji i informacji publicznej - odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest przyjmowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która jest związana z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej - państwa. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się zatem dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego.

Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów te sprawy dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest bowiem problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Za pomocą u.d.i.p. nie można bowiem starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyroki NSA z dnia: 14 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2817/19; 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1601/19; 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2794/19; 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 3127/19; 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1561/19; 20 września 2018 r. sygn. akt I OSK 1359/18; 30 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1696/12; 9 października 2010 r. sygn. akt I OSK 173/09; 7 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2265/11; 14 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2231/12; 10 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1500/12 i 24 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1284/11).

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że wniosek z 31 stycznia 2022r. nie został przez Skarżącą skierowany w celu realizacji prawa dostępu do informacji publicznej w ramach sprawy publicznej dla dobra wspólnego. Był on bowiem bezpośrednio związany z interesami Spółki a ujawnione przez organ okoliczności świadczą o tym, że przedmiotowe żądanie zostało złożone w istocie w sprawie indywidualnej w związku z potrzebą realizacji roszczeń cywilnoprawnych. Skarżąca wnioskowała o udostępnienie jej szeregu dokumentów związanych z realizacją inwestycji, polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku szpitala SP ZOZ w [...] (tj. protokołów z narad budowy, korespondencji pomiędzy przedstawicielami Zamawiającego o L. konsorcjum w trakcie realizacji umowy z [...] stycznia 2019r., nr [...] i po zakończeniu umowy a jej dotyczącej; korespondencji pomiędzy Zmawiającym a Urzędem [...] dotyczącej umowy o dofinansowanie projektu obejmującego ww. inwestycję). Co do zasady żądanie udostępnienia informacji związanych z realizacją inwestycji ze środków publicznych objęte jest zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej. W niniejszej sprawie przesądzające znaczenie ma jednak to, że Skarżąca była jednym z podmiotów tworzących konsorcjum, realizującym ww. inwestycję. Zatem żądała udostępnienia dokumentów co do inwestycji, w której bezpośrednio uczestniczyła jako jeden z jej wykonawców. Jak wyjaśniał Dyrektor SP ZOZ, w związku z inwestycją doszło do licznych sporów zarówno pomiędzy Zamawiającym a Wykonawcami, jak również pomiędzy samymi Wykonawcami, które dotyczyły zasad i granic odpowiedzialności każdego z tych podmiotów, jak również wewnętrznych rozliczeń. Jak wskazywał Dyrektor, Wykonawcy nie dotrzymali bowiem terminu wykonania wszystkich zleconych prac i zobowiązania umowne zostały zrealizowane po terminie. Żądanie udostępnienia dokumentów wskazanych we wniosku ma w istocie służyć poszukiwaniu dowodów w sprawie indywidualnej.

Sąd uznał więc, że przedmiotem wniosku Skarżącej z 31 stycznia 2022 r. jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który ten wniosek złożył. Nie dotyczy on sprawy publicznej, tylko indywidualnej sprawy własnej skarżącej Spółki, która w ten sposób wykazała swój subiektywny interes w udostępnieniu informacji. Tymczasem przepisy u.d.i.p. nie mogą być nadużywane i wykorzystywane w sprawach czysto prywatnych. Jak już wyżej wyjaśniono, z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny. Skoro treść wniosku wprost odnosi się do informacji, które mają posłużyć Skarżącej do załatwiania indywidualnej sprawy, a nie do istotnej kontroli społeczeństwa nad organami władzy publicznej i podmiotami wykonującymi zadania publiczne, to nie stanowią one informacji publicznej i nie mogą być udostępnione w trybie u.d.i.p. Ocena ta odnosi się do wszystkich dokumentów, objętych żądaniem ich udostępnienia, w tym dotyczących realizacji umowy o dofinansowanie projektu. Żądanie w tym zakresie dotyczyło bowiem źródeł finansowania inwestycji, co do której Skarżącej należało się wynagrodzenie z tytułu uczestnictwa w jej realizacji.

Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podzielił pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2020r., I OSK 404/20, że z uwagi na niemożność zastosowania - z przyczyn przedstawionych powyżej - przepisów u.d.i.p., zastosowanie przez Dyrektora SP ZOZ przewidzianej w art. 16 u.d.i.p. formy decyzji administracyjnej stanowiło rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż zaskarżona decyzja wraz z decyzją poprzedzającą Dyrektora SP ZOZ zostały nieprawidłowo wydane przez organ na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 5 u.d.i.p. – w istocie bez podstawy prawnej. Skoro wniosek Skarżącej nie dotyczył informacji publicznej, lecz informacji we własnej indywidualnej sprawie, to prawidłowym sposobem jego rozpoznania, kończącym sprawę, była odmowa udostępnienia żądanych informacji wyłącznie w formie zwykłego pisma, wyjaśniającego przyczyny tej odmowy, a więc stwierdzenie, że wnioskowane dokumenty nie mają charakteru informacji publicznej.

Z tych przyczyn Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z 22 marca 2022r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 P.p.s.a. Sąd na rzecz Skarżącej na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.) zasądził zwrot kosztów postępowania w wysokości 680 zł.