Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 1014/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-12-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie lub zarządzenie (art. 260 § 1 ustawy - PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art.260 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO (del. do WSA) Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2015 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym, sprzeciwu A. S. od postanowienia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie z dnia 16 listopada 2015r., sygn. I SA/Rz 1014/15, w przedmiocie odmowy przyznania A. S. prawa pomocy, w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) sierpnia 2015 r., nr (...), w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r., od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów - postanawia - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 16 listopada 2015 r., sygn. I SA/Rz 1014/15, odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy.

W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym na urzędowym formularzu oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z pełnoletnim synem i matką, a źródło ich utrzymania stanowią pobierane na syna alimenty, w wysokości 500 zł miesięcznie, a także emerytura matki, która wynosi 1 058 zł miesięcznie.

Wyszczególniając składniki zgromadzonego przez skarżącą i jej domowników majątku, w oświadczeniu wymieniono: mieszkanie o pow. 64 m2, działkę rolną o pow. 16 arów, samochód osobowy marki Honda Civic oraz oszczędności na rachunku bankowym, w wysokości 400 zł (zajęte w postępowaniu egzekucyjnym).

Przedstawiając listę ponoszonych wydatków skarżąca wymieniła następujące pozycje: czynsz za mieszkanie - 450 zł miesięcznie, prąd i gaz - ok. 200 zł miesięcznie, leczenie ok. 100 zł miesięcznie, spłata kredytu - 1 134,61 zł miesięcznie, żywność -300 zł miesięcznie, utrzymanie samochodu 500 zł miesięcznie.

Referendarz sądowy odmawiając, postanowieniem z dnia 16 listopada 2015 r., przyznania skarżącej prawa pomocy stwierdził, że złożone przez nią oświadczenia rodzą uzasadnione wątpliwości, co do ich wiarygodności, ponieważ suma zadeklarowanych w nich wydatków, które choć nie obejmują wszystkich pozycji, i tak znacząco (o ponad 700 zł) przekraczają wysokość uzyskiwanych dochodów, które skarżąca ujawniła w oświadczeniu. Z uwagi więc na brak informacji, co do źródeł sfinansowania tego deficytu w wydatkach, referendarz uznał, że oświadczenie skarżącej jest wybiórcze, a przez to niewiarygodne i odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy.

Składając sprzeciw od wyżej opisanego postanowienia referendarza skarżąca zaznaczyła, że lista uzyskiwanych w jej gospodarstwie dochodów, którą zawarła we wcześniejszych oświadczeniach, nie uwzględnia dochodów z zajęć dorywczych, a od deklarowanej kwoty wydatków należy odliczyć wartość pomocy rzeczowej od rodziny i znajomych.

Ustosunkowując się natomiast do uwag referendarza, odnośnie źródeł sfinansowania wydatków na skorzystanie z usług zawodowego pełnomocnika skarżąca stwierdziła, że jego wynagrodzenie zostało uiszczone jeszcze w 2013 r.

Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, ze zm. zwanej dalej: P.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Odpowiednie stosowanie przepisów o zażaleniu oznacza, że w przypadku sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego znajdzie zastosowanie, na podstawie art. 260 § 2 zd. 2 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., między innymi art. 176 P.p.s.a., który stanowi, że środek odwoławczy, w tym wypadku sprzeciw, powinien zawierać oznaczenie zaskarżanego orzeczenia, przytoczenie podstaw zaskarżenia, wraz z ich uzasadnieniem, a także wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia, z oznaczeniem zakresu tego żądania. W niniejszej sprawie sprzeciw skarżącej nie zawiera w zasadzie żadnych zarzutów wobec postanowienia referendarza, opiera się natomiast na nowych faktach i okolicznościach, pominiętych w składanych w sprawie oświadczeniach. Brak ten jednak, z uwagi na jedynie odpowiednie stosowanie przepisów o postępowaniu zażaleniowym, nie pozwala na odrzucenie sprzeciwu, albowiem rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza, w myśl art. 260 § 1 P.p.s.a., sąd może jedynie zmienić lub utrzymać w mocy zaskarżone orzeczenie.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że wobec tak sformułowanego sprzeciwu brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego. Zostało ono bowiem oparte na prawidłowych ustaleniach, wynikających ze złożonych oświadczeń, a wyciągnięte na tej podstawie wnioski są logiczne i przekonujące, znajdują też oparcie w obowiązujących przepisach prawa. W tej sytuacji nie można zasadnie wysuwać pod adresem zaskarżonego orzeczenia zarzutów niewzięcia pod uwagę okoliczności, które zostały pominięte w oświadczeniach.

Niezależnie jednak od powyższego, na marginesie niniejszych rozważań dodać należy, że przedstawione w sprzeciwie nowe okoliczności faktyczne, pominięte w składanych wcześniej oświadczeniach, nie wnoszą niczego nowego do sprawy. Są one bowiem bardzo ogólnikowe, a w dodatku nie poparte żadnymi przekonującymi argumentami. W tym sensie, mając również na względzie czas ich podniesienia (etap postępowania wpadkowego) stwierdzić należy, że jest to jedynie wyrazem stanowiska procesowego skarżącej.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art.260 § 1 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.