Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 45/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
658
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 127 par. 3, art. 37
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie sędzia NSA Julia Szczygielska, sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Dorota Hurman, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie weryfikacji postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważność decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], którą przyznano dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 22 grudnia 2014 r. Z.R. (dalej: skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - skargę na "bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W.", podając w 13 punktach sygnatury spraw, w których tę bezczynność skargi dostrzega. Podkreślił, że skargę składa po wezwaniu organu administracyjnego w trybie art. 37 k.p.a. do usunięcia naruszenia prawa i zwrócił się do Kolegium o czytelne udokumentowanie tego w odpowiedzi na skargę.

W punkcie 12 skargi skarżący zarzucił Kolegium bezczynność w "weryfikacji decyzji Kolegium z 10 grudnia 2013 r. o nr [...] w trybie art. 127 § 3 kpa. na złożone w terminie podanie z dnia 28 marca 2014 r., w związku z wezwaniem skierowanym do SKO z dnia 20 listopada 2014 r. w trybie art. 37 k.p.a. do usunięcia naruszenia prawa".

W dniu 21 listopada 2014 r. skarżący złożył w Samorządowym Kolegium Odwoławczym we W. "Wezwanie w trybie art. 37 kpa do usunięcia naruszenia prawa i weryfikacji postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 grudnia 2013 r. o nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w trybie art. 156 kpa", w którym domagał się "Rozpatrzenia podania z dnia 28 marca 2014, wniesione do SKO w terminie do zaskarżenia w trybie art. 127 § 3 kpa wskazanego na wstępie postanowienia Kolegium i jej weryfikacji."

W skierowanym do skarżącego piśmie z dnia 17 grudnia 2014 r. (SKO [...]) Kolegium przypomniało, że decyzją administracyjną z dnia 23 lipca 2013 r. (nr [...]) przyznano mu dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., w kwocie 315,60 zł miesięcznie. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 17 października 2013 r. ([...]), utrzymało ją w mocy. Podaniem z dnia 18 listopada 2013 r. - wpływ do Kolegium 25 listopada 2013 r. - zwierającym w swej treści, m.in., żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 23 lipca 2013 r. (nr [...]). Kolegium postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r. ([...]), odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 23 lipca 2013 r. ([...]). Następnie Kolegium postanowieniem z dnia 25 lutego 2014 r. ([...]), stwierdziło niedopuszczalność wniosku skarżącego z dnia 14 stycznia 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej w pierwszej instancji decyzją z dnia 10 grudnia 2013 r. ([...]), gdyż środek zaskarżenia został wniesiony przedwcześnie i tym samym nieskutecznie.

Podaniem z dnia 28 marca 2014 r. skarżący wezwał Kolegium do usunięcia naruszenia prawa i rozpatrzenia podania z dnia 14 stycznia 2014 r. "o ponowne rozpatrzenie sprawy wywołanej postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r., w którym Kolegium odmawia mi wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia 23 lipca 2013 r." Kolegium po zapoznaniu się z ww. wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa dotyczącym niezałatwienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze podania z dnia 14 stycznia 2014 r. "o ponowne rozpatrzenie sprawy wywołanej postanowieniem SKO z dnia 10 grudnia 2013 r., w którym kolegium odmawia mi wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia 23 lipca 2013 r.", na podstawie art. 37 § 1 i art. 105 § 1, w związku z art. 126 K.p.a., postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2014 r. ([...]), umorzyło postępowanie wszczęte wskazanym wyżej wezwaniem. Na to postanowienie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (odpowiedź na skargę [...]).

Mając na względzie powyższe Kolegium stwierdziło, że nie rozumie powodów wzywania go do "usunięcia naruszenia prawa i weryfikacji postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 10 grudnia 2013 r. ([...])" na podstawie wezwania z dnia 28 marca 2014 r.

W konkluzji pisma Kolegium stwierdziło, że podjęte przez Kolegium - w wyniku jego rozpatrzenia - rozstrzygnięcie nie satysfakcjonuje skarżącego nie oznacza, że Kolegium nie rozpatrzyło podania z dnia 28 marca 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podkreślając, że nakazanie wydania decyzji administracyjnej możliwe jest jedynie wówczas, gdy organ nie rozstrzygnął toczącej się przed nim sprawy, nie zaś wtedy, gdy sprawa została załatwiona w sposób nieodpowiadający żądaniom wnioskodawcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania.

Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwana dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - kontrola ta obejmuje również bezczynność organu.

Rozpoznając merytorycznie skargę należy podnieść, że przyjęte zostało, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. T. Woś, M. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wyd.Prawnicze "Lexis-Nexis" (W-a 2005, str. 86). Wniesienie skargi na milczenie jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (por.J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. Lexis-Nexis", Warszawa 2006, str. 37).

Podkreślić przy tym należy, że zgodnie zaś z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Kontrola Sądu w takich sprawach sprowadza się więc do zbadania, czy rzeczywiście organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce. W sytuacji zatem, gdy Sąd uzna skargę za uzasadnioną, może zobowiązać organ administracji do wydania w określonym terminie decyzji, postanowienia lub aktu czy też dokonania czynności z zakresu administracji publicznej, jeśli organ ten nie uczynił tego mimo obowiązku wynikającego z przepisów prawa.

Istotne jest przy tym, że w sprawach skarg na bezczynność organów administracji, wojewódzki sąd administracyjny orzeka biorąc pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili wydawania orzeczenia.

Aby zatem ocenić czy skarżony w niniejszej sprawie organ, tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. pozostaje w bezczynności, wskazać należy – jak to już wyżej Sąd podkreślił, że w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracyjnych sąd administracyjny orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy istniejący w dacie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy.

W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi wniesionej do tut. Sądu w dniu 22 grudnia 2014 r. jest zarzucana Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu bezczynność w przedmiocie rozpoznania podania skarżącego z dnia 21 listopada 2014 r. zatytułowanego: "wezwanie w trybie art. 37 k.p.a. do usunięcia naruszenia prawa i weryfikacji postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 10 grudnia 2013 r. o nr [...]" w trybie art. 127 § 3 k.p.a. na złożone w dniu 28 marca 2014 r., w związku z wezwaniem skierowanym do SKO z dnia 21 listopada 2014 r. w trybie art. 37 k.p.a. do usunięcia naruszenia prawa".

Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że opisane wyżej podanie wniesione zostało do Kolegium osobiście przez skarżącego w dniu 21 listopada 2014 r., o czym świadczy prezentata SKO.

Niewątpliwe w sprawie jest, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wbrew zarzutom skarżącego, nie pozostawało zwłoce w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 21 listopada 2014 r., ponieważ w dniu 17 grudnia 2014 r. poinformowało go o sposobie załatwienia jego wniosku skarżącego o weryfikację postanowienia SKO z dnia 10 grudnia 2014 r. odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wydanej z upoważnienia Prezydenta W. – decyzji Administratora w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia [...]lipca 2013 r. (nr [...]). Kolegium postanowieniem z dnia 25 lutego 2014 r. (nr [...] stwierdziło niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w sprawie postanowienia z 10 grudnia 2013 r. ([...]), odmawiającego wszczęcia postępowania.

W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że niezasadny jest podnoszony przez skarżącego zarzut bezczynności SKO we W., z tej to przede wszystkim przyczyny, iż Kolegium w terminach określonych do rozpatrzenia sprawy, wydając opisane wyżej postanowienia - załatwiło ją w formie przewidzianej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego .

W konsekwencji powyższych ustaleń nie można przyjąć, by Kolegium pozostawało w bezczynności w sprawie opisanego wyżej wniosku (podania) skarżącego z dna 25 listopada 2014 r., skoro z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Z taką zaś sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Tym samym zgodzić się należy z twierdzeniem Kolegium, że w przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności sąd administracyjny nie bada prawidłowości rozstrzygnięć wydawanych przez organy. Celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 października 2013 r., II SAB/Sz 66/13, LEX nr 1382731), nie zaś doprowadzenie do wydania przez organ aktu o treści i formie wymaganej przez wnioskodawcę i spełniającej jego oczekiwania (wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 maja 2013 r., III SAB/Kr 57/12, LEX 1430044). Nakazanie wydania decyzji administracyjnej możliwe jest jedynie wówczas, gdy organ nie rozstrzygnął toczącej się przed nim sprawy (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 października 2013 r., IC SAB/Po 85/13, LEX nr 1383019), nie zaś wtedy, gdy sprawa została załatwiona w sposób nieodpowiadający żądaniom wnioskodawcy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak wyżej