Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1516/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant sekr. sąd. Beata Jacek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2006 r. sprawy ze skargi M. Ż. - "A" w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do wartości celnej towaru, pochodzenia towaru i wymiaru należności celnych, określenia kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję wydaną [...] r. przez Naczelnika Urzędu Celnego w B., nr [...], uznającą za nieprawidłowe zgłoszenie celne nr [...] dokonane w dniu [...]2001 r. w części dotyczącej kraju pochodzenia, kodu kraju pochodzenia, preferencji oraz obliczania opłat.

Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia powołał między innymi przepisy art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art.13 § 1, § 3 pkt 1 i 2, art. 19 § 1, §3, art. 30 § 1 pkt 5, art. 85 § 1 i art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), oraz ust. 1lit. b, ust. 7, ust. 10 i ust. 11 części pierwszej A Postanowień wstępnych Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 119, poz. 1253), § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130, poz. 851 z późn. zm.), natomiast w jej uzasadnieniu przedstawił następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną.

W dniu [...]2001 r., zgodnie z dokumentem SAD nr [...], importer zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym przywiezione z Republiki Węgierskiej towary, deklarując dla nich stawkę celną obniżoną w oparciu o deklarację eksportera potwierdzającą preferencyjne pochodzenie, zawartą na fakturze nr [...] z dnia [...]r.

Dnia [...]2002 r. polskie władze celne zwróciły się do władz kraju eksportu z prośbą o sprawdzenie autentyczności i prawdziwości informacji zawartych w deklaracji, a dotyczących pochodzenia towarów.

W piśmie z dnia [...]2003 r. węgierskie władze celne poinformowały, że eksporter – firma "B". nie potrafi przedstawić dokumentów poświadczających pochodzenie towaru.

Wobec takiego obrotu sprawy, decyzją nr [...] z [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. uznał zgłoszenie celne z [...] 2001 r. za nieprawidłowe w części dotyczącej preferencji, stawki celnej i kwoty wynikającej z długu celnego i wymierzył należności celne według stawek celnych autonomicznych podwyższonych o 100%. Powyższą decyzją organ I instancji określił również podatek od towarów i usług w stosunku do towarów objętych wyżej powołanym zgłoszeniem celnym.

Utrzymując w mocy tę decyzję Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, że zgodnie art. 13 § 1 Kodeksu celnego cła określane są na podstawie Taryfy celnej lub innych środków taryfowych. W myśl art. 13 § 3 pkt 4 Kodeksu taryfa celna obejmuje obniżone stawki celne określone w umowach zawartych przez Rzeczypospolitą Polską z niektórymi krajami. Stawki obniżone stosowane są na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których się to odnosi spełniają warunki do ich zastosowania. Obowiązujące w dniu zgłoszenia celnego przepisy ustępu 5 części A postanowień wstępnych Taryfy celnej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 20 grudnia 2000 r. oraz postanowienia art. 13 i 16 Protokołu 7 Środkowoeuropejskiej Umowy o Wolnym Handlu CEFTA wprowadzają możliwość obniżonych stawek celnych pod ściśle określonymi warunkami, a jeden z nich dotyczy pochodzenia towaru z Państwa Strony, udokumentowanego prawidłowo sporządzonym świadectwem przewozowym EUR. 1 lub deklaracją na fakturze.

W dalszej kolejności Dyrektor Izby Celnej podniósł, iż zgodnie z art. 32 pkt. 1 Protokołu 7 Umowy CEFTA władze celne kraju importu mają prawo dokonać weryfikacji dowodów pochodzenia towaru i zwrócić się w tym celu do władz celnych kraju eksportu. Weryfikacja dokonana tą drogą jest jedyną przewidzianą w Protokole 7 formą kontroli dowodów pochodzenia towaru, a jej wynik jest wiążący dla kraju importu. Przepisy Protokołu nr 7 Umowy CEFTA nie wymagają uzasadnienia wyniku weryfikacji, ani wyjaśnienia w oparciu o jakie zasady władze celne kraju eksportu przeprowadziły weryfikację. To z kolei oznacza, że polskie organy celne nie mają możliwości ingerowania w metody działania węgierskich służb sprawdzających, ani kwestionowania uzyskanych oficjalną drogą wyników weryfikacji.

W niniejszej sprawie, co dalej podniósł organ odwoławczy, weryfikacja dowodu pochodzenia towaru nie potwierdziła jego preferencyjnego pochodzenia, dlatego należało odmówić zastosowania preferencji celnych i zastosować stawkę celną autonomiczną podwyższoną o 100% z mocy ust. 7 Części pierwszej Postanowienia wstępne A. stawki celne Taryfy celnej obowiązującej w dniu zgłoszenia towaru.

Powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. M. Ż. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając jej niezgodność z prawem. W uzasadnieniu swego stanowiska podkreśliła, że w chwili odprawy towaru organ celny nie negował jego preferencyjnego pochodzenia. Podczas rewizji celnej nie stwierdzono jakichkolwiek uchybień co do oznakowania towaru, wskazującego na kraj jego zakupu i pochodzenia, a więc poddanie dowodów pochodzenia weryfikacji nastąpiło bez uzasadnionych przyczyn.

W dalszej część skargi strona podniosła, iż pismo węgierskich władz celnych nie zaprzecza, iż podmiot, który wyeksportował towar jest podmiotem węgierskim, co potwierdza kraj pochodzenia towaru. Z uzasadnienia decyzji nie wynika z kolei, czy eksporter dokonał potwierdzenia pochodzenia towaru w sposób niezgodny z prawem ani, że nie posiadał uprawnień do dokonania tej czynności. W takiej sytuacji niezbędnym było dokonanie dodatkowych ustaleń, czego organy celne zaniechały.

Strona podniosła jednocześnie, że nie może ponosić konsekwencji ewentualnego nieprawidłowego działania eksportera, który zobowiązany jest do wskazania kraju pochodzenia towaru, zwłaszcza, że na podstawie posiadanych danych i dokumentów działała w dobrej wierze.

Nie ma też, zdaniem skarżącej, podstaw do zastosowania stawki celnej autonomicznej podwyższonej o 100%, ponieważ ustalenia organu weryfikującego odnoszą się do preferencyjnego pochodzenia towaru, a nie braku kraju pochodzenia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się szeroko do zawartych w niej zarzutów wyjaśnił m.in., że nie naruszono przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, jak również art. 32 § 1 i art. 33 Protokołu nr 7 do Środkowoeuropejskiej Umowy o Wolnym Handlu (CEFTA), albowiem w rozpoznawanej sprawie środkiem dowodowym wiążącym polskie władze celne był dokument urzędowy węgierskich władz celnych, który korzystał ze szczególnej mocy dowodowej, stanowiąc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Został on bowiem sporządzony przez właściwy do tego organ w określonej przez przepisy prawa formie. Natomiast jego ocena zgodna była z wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej zasadą swobodnej oceny dowodów.

Dalej Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż za prawidłowe zgłoszenie towaru odpowiada strona. Oznacza to, że stosowanie wyjątku od obowiązującej zasady, jakim jest obniżona stawka celna możliwe jest tylko w ściśle określonych przepisami prawa przypadkach. Tak więc niespełnienie przewidzianych przepisami prawa wymogów skutkuje odmową zastosowania preferencji celnych. Nie jest przy tym istotne ustalenie osoby odpowiedzialnej za nieprawidłowe wystawienie dokumentów uprawniających do zastosowania preferencyjnej stawki celnej. Organ bada bowiem jedynie prawidłowość wystawienia wymaganych dokumentów i na tej podstawie orzeka o zastosowaniu obniżonej stawki celnej.

W zakresie zagadnień odnoszących się do problematyki współpracy administracyjnej organ odwoławczy podniósł, iż prymat mają tu uregulowania zawarte w Protokole nr 7 do Środkowoeuropejskiej Umowy o Wolnym Handlu, w szczególności art. 32 ust. 1 Protokołu, zgodnie z którym dodatkowa weryfikacja dowodów pochodzenia przeprowadzana jest wyrywkowo lub w razie uzasadnionych wątpliwości co do autentyczności tychże dokumentów. W związku z powyższym przesłanki dopuszczalności weryfikacji są bardzo szeroko określone. W istocie każdy dokument może być poddany weryfikacji przez władze celne. Jednocześnie organy celne nie mają obowiązku informowania, czy też wskazywania przyczyn tej weryfikacji, bowiem zgodnie z art. 32 ust. 2 Protokołu tylko w razie potrzeby podaje się przyczyny wnioskowania o weryfikację, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że dowód pochodzenia mogący stanowić załącznik do zgłoszenia celnego może zostać oceniony przez władze celne kraju importu tylko pod względem formalnym, tj. sprawdzony, czy został prawidłowo sformułowany (deklaracja eksportera) lub wypełniony (świadectwo przewozowe EUR.1) oraz, czy zawiera stosowne podpisy, datę wystawienia itp. Natomiast merytorycznej oceny dowodu pochodzenia, tj. sprawdzenia czy dokument jest autentyczny i czy potwierdza to, co zostało w nim napisane mogą dokonać tylko i wyłącznie władze celne kraju eksportu, z uwagi na fakt, iż tylko eksporter towaru objętego dowodem pochodzenia winien posiadać wszystkie dokumenty źródłowe, które pozwalają na sprawdzenie, czy eksportowany towar spełnia reguły szczegółowe zawarte w załączniku II do Protokołu nr 7 Układu Środkowoeuropejskiej Umowy o Wolnym Handlu. Zgodnie natomiast z art. 83 § 3 ustawy Kodeks celny jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane (a ta sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie) organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego biorąc pod uwagę nowe dane.

Odpowiadając następnie na zarzut związany z zastosowaniem stawki celnej autonomicznej podwyższonej o 100% Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że przyczyną jej zastosowania był fakt, iż nie zostało wykazane, że krajem pochodzenia towaru były Węgry, przy czym pochodzenie towaru z konkretnego kraju nie może być utożsamiane z faktem jego przywozu z danego kraju, gdyż kraj pochodzenia to kraj, w którym towar został uzyskany całkowicie od etapu surowca do produktu albo były w nim poddane wystarczającemu przetworzeniu lub obróbce surowce zagraniczne lub krajowe i zagraniczne, inaczej mówiąc jest to kraj, w którym wyprodukowano towar zgodnie z warunkami określonymi w stosownych regułach pochodzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uwzględnia stan prawny, jaki obowiązywał w chwili jej wydawania.

Zgodnie z kolei z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) tylko stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji.

Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że skarga M. Ż., wbrew zawartym w niej twierdzeniom, nie zasługuje na uwzględnienie.

Jest kwestią bezsporną, iż zastosowanie obniżonej stawki celnej dla towarów – produktów przemysłowych - pochodzących z Państw Stron Środkowoeuropejskiego Układu o Wolnym Handlu "CEFTA" (zał. do Dz.U. z 1994 r., Nr 129, poz. 637) mogło mieć miejsce tylko wówczas, gdy spełnione były warunki określone w Protokole 7 do tej umowy (zał. do Dz.U. z 1996 r., Nr 159, poz. 809). Jeden z tych warunków dotyczył przedłożenia dowodu pochodzenia towaru, jakim mogło być świadectwo przewozowe EUR 1 lub deklaracja na fakturze.

W niniejszej sprawie strona skarżąca posłużyła się deklaracją na fakturze, jako dowodem pochodzenia towaru z Republiki Węgierskiej, której organy celne nie uznały za dowód pochodzenia uprawniający do zastosowania obniżonej stawki celnej z uwagi na negatywny wynik jego weryfikacji, przeprowadzonej w trybie art. 32 Protokołu 7.

Zarzuty podniesione przez stronę skarżącą odnośnie motywów tej weryfikacji, sposobu jej przeprowadzenia i wyników nie zostały podzielone przez Sąd.

Art. 32 ust. 1 Protokołu 7 zezwalał władzom celnym kraju importu na weryfikację dowodów pochodzenia towaru wyrywkowo lub w przypadku istnienia uzasadnionych wątpliwości. Określenie "wyrywkowo" było równoznaczne z poddaniem dowodów pochodzenia towarów weryfikacji bez jakichkolwiek podstaw, na zasadzie losowo wybranych przypadków. Nie było tu zatem wymagane wskazanie jakichkolwiek przyczyn weryfikacji.

Drugi przypadek weryfikacji dowodu pochodzenia towaru dotyczył takiej sytuacji, gdy władze celne kraju importu miały uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia sprawdzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów tego protokołu. Jednakże i w tym przypadku przepisy Protokołu 7, ani żadne inne, nie nakładały na organy celne kraju importu obowiązku wskazania i uzasadnienia importerowi towaru przyczyn weryfikacji. Jedynie w przypadku wskazanym w ust. 2 art. 32 władze celne kraju importu podawały w razie potrzeby i tylko władzom celnym kraju eksportu przyczyny wnioskowania o weryfikację. Zwrot "w razie potrzeby" oznaczał, iż było to pozostawione uznaniu władz celnych kraju importu, a przypadek ten znajdował zastosowanie wówczas, gdy władze celne wnioskujące o weryfikacją chciały uzyskać jej wynik we wskazanych przez siebie kwestiach.

Generalnie przepis art. 32 Protokołu 7 zatytułowany "Weryfikacja dowodów pochodzenia" określał wzajemne prawa i obowiązki władz celnych kraju importu i eksportu i ustanawiał tryb postępowania pomiędzy władzami celnymi tych krajów. Importer nie brał udziału w tej procedurze i nie było w niej przewidzianych dla niego uprawnień. Natomiast rozstrzyganie sporów między importerem i władzami celnymi kraju importu odbywało się we wszystkich przypadkach w oparciu o ustawodawstwo tego kraju (art. 33 Protokołu 7).

Z powyższych względów zarzut strony skarżącej o naruszeniu prawa z powodu przeprowadzenia weryfikacji dowodu pochodzenia towaru przy braku uzasadnionych wątpliwości Sąd uznał za pozbawiony podstaw prawnych.

Sąd nie podzielił też zarzutu o niewystarczających wynikach weryfikacji dowodów pochodzenia towaru i konieczności dokonania dalszych ustaleń.

Słusznie podniosły w tym zakresie organy celne, iż wyniki weryfikacji przedstawione przez węgierskie władze celne były w zupełności wystarczające dla odmowy zastosowania obniżonej stawki celnej. Stawkę tę, co zostało tu już podniesione, można było zastosować jedynie w przypadku udowodnienia pochodzenia towaru z Państw Stron Środkowoeuropejskiego Układu o Wolnym Handlu "CEFTA" jednym z dwóch dowodów pochodzenia. Dowód ten, co również zostało tu już podniesione, mógł być poddany weryfikacji. Tylko władze celne kraju eksportu przeprowadzały weryfikację dowodów pochodzenia(art. 32 ust.3 Protokołu 7), a jej wynik był wiążący dla władz celnych kraju importu, co zostało już wielokrotnie wyrażone w orzecznictwie NSA ( patrz wyroki NSA w sprawach o sygn. akt I SA/Kr 1664/98, SA/Wr 290-295/99, I SA/Ka 1082/99, I SA/Gd 1506/97, SA/Rz 153/98, I SA/Ka 2209/97, I SA/Sz 1016/98). Wynik weryfikacji dokonanej przez węgierskie władze celne spełniał wymogi art. 32 Protokołu 7 i wiązał polskie władze celne. Skoro bowiem eksporter towaru nie przedstawił dokumentów poświadczających pochodzenie wyeksportowanego towaru, to jest to równoznaczne ze stwierdzeniem, iż nie zostało wykazane preferencyjne pochodzenie towaru, a skoro tak, to nie było podstaw do zastosowania obniżonej stawki celnej. Zasadą bowiem jest, że obniżoną stawkę celną stosowało się do tych towarów, których preferencyjne pochodzenie zostało udowodnione, a nie do tych, których preferencyjnego pochodzenia nie można było wykluczyć. Art. 13 § 4 Kodeksu celnego stanowił w tym względzie, że Stawki celne obniżone są stosowane na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których się to odnosi, spełniają warunki do ich zastosowania.

Słusznie też organ odwoławczy podniósł, iż szereg argumentów zawartych w skardze wynika z błędnego utożsamiania kraju pochodzenia towaru z krajem, z którego towar został przywieziony. W tym duchu strona skarżąca pisze o oznakowaniu towaru metkami, wskazującymi na jego węgierskie pochodzenie, podnosi fakt, iż eksporter towaru jest podmiotem węgierskim. Otóż stwierdzić należy, że termin "pochodzenie towaru" był terminem zdefiniowanym w postanowieniach Protokołu 7 do Umowy CEFTA, jego Części II, zatytułowanej "Definicja pojęcia "produkty pochodzące". Zgodnie z art. 2 Protokołu "Dla celów realizacji tej umowy następujące produkty będą uważane za pochodzące z Państwa-Strony:

a) produkty całkowicie uzyskane w tym Państwie-Stronie w rozumieniu artykułu 5 niniejszego protokołu;

b) produkty uzyskane w tym Państwie-Stronie zawierające materiały, które nie zostały w pełni tam uzyskane, pod warunkiem że materiały te zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu na terenie tego Państwa-Strony w rozumieniu artykułu 6 niniejszego protokołu.

Definicja ta doznawała dalszego rozwinięcia i uszczegółowienia w kolejnych przepisach Protokołu 7, ale już te warunki dostatecznie jasno wskazują, że kraj pochodzenia to nie to samo co, kraj z którego towar został przywieziony i nie można zastosować stawki celnej obniżonej do towaru li tylko z tego powodu, że towar został przywieziony z Węgier lub tam zakupiony.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, w myśl którego zaskarżona decyzja narusza prawo, gdyż przerzuca na nią konsekwencje działań eksportera towaru. Konieczność zapłacenia cła w wysokości wynikającej z przepisów prawa celnego była tu konsekwencją sprowadzenia towaru do Polski, a więc była konsekwencją działania samej skarżącej. Nie było prawnej możliwości zastosowania obniżonej stawki celnej, jakiej domaga się strona skarżąca, z tego tytułu, iż nie miała świadomości tego, iż deklaracja na fakturze została wystawiona przez eksportera towaru w sposób nieuprawniony.

Nie miał też znaczenia fakt, iż w chwili dokonywania zgłoszenia celnego organ celny nie kwestionował ujawnionej na fakturze deklaracji pochodzenia towaru. Zgodnie z art. 65 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego organ celny przyjmował zgłoszenie celne jeśli odpowiadało ono wymogom formalnym, a zatem fakt przyjęcia zgłoszenia celnego oznaczał jedynie to, że zostało ono formalnie poprawnie dokonane i nie gwarantował stronie, iż nie będzie ono poddane czynnościom sprawdzającym, do czego uprawnienia organów celnych były przewidziane w art. 83 Kodeksu celnego.

W końcu podnieść należy, iż organy celne właściwe zastosowały w sprawie stawkę celną autonomiczną, podwyższoną o 100%, jako znajdującą zastosowanie do towaru, dla którego nie można ustalić kraju pochodzenia, do czego odnosi się jeden z zarzutów skargi. I w tym przypadku strona skarżąca wywodzi, iż kraj pochodzenia towaru jest znany, gdyż nie ma wątpliwości co do tego, że towar został przywieziony z Węgier, a jego eksporter jest podmiotem węgierskim. I w tym zatem przypadku wywody strony skarżącej prowadzone są w oderwaniu od przepisów prawa celnego, a pojęcie kraju pochodzenia bezpodstawnie utożsamiane jest z krajem zakupu lub przywozu towaru. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyczerpująco uzasadnia zastosowanie wobec towaru sprowadzonego przez skarżącą stawki celnej autonomicznej podwyższonej o 100% i wobec braku konkretnych zarzutów, to znaczy mających umocowanie w przepisach prawa celnego, można ograniczyć się do stwierdzenia, iż stanowisko organów celnych jest zgodne z przepisami ust. 7 Postanowień wstępnych A. Stawki celne Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. z 2000r. Nr 119, poz. 1253) w związku z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. Nr 130, poz. 851 ze zm.) Ust. 7 Postanowień wstępnych A. Stawki celne Taryfy celnej stanowił, iż do towarów, dla których nie można ustalić kraju lub regionu pochodzenia towaru stosuje się stawkę celną autonomiczną, podwyższoną o 100% lub stawkę konwencyjną podwyższoną o 100%, jeżeli jest wyższa od stawki autonomicznej. Zgodnie z kolei z § 11 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r., obowiązującym do końca kwietnia 2004 r., pochodzenie towarów wymienionych w Wykazie nr 3 (obejmował wszystkie towary z sekcji XI Taryfy celnej) musiało być udokumentowane świadectwem pochodzenia, którego strona nie przedłożyła, a zatem towar ten należało uznać za taki, dla którego nie można było ustalić kraju pochodzenia.

Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę kasacyjną M. Ż. z mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.