Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2215/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Beata Kozicka Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2904/14 w sprawie ze skargi L. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2904/14 oddalił skargę L. P. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy postanowienie własne z [...] lipca 2011 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy z [...] listopada 2009 r. w sprawie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, z uwagi na niestwierdzenie istnienia przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.).

Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.

W wyniku rozpatrzenia zarzutów wniesionych przez zobowiązaną L. P., Prezydent m.st. Warszawy w dniu [...] listopada 2009 r. wydał postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela odnośnie do zarzutów zobowiązanej, uznając je za nieuzasadnione. Postanowienie nie było skarżone w administracyjnym toku instancji.

Pismem z 15 sierpnia 2010 r. pełnomocnik zobowiązanej złożył wniosek o stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia, jako podstawę wskazując art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Jednocześnie wniesiono o stwierdzenie nieważności postanowienia jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa.

Postanowieniem z [...] lipca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia objętego wnioskiem. Kolegium wskazało, iż zgadza się ze stanowiskiem przedstawionym przez Prezydenta m. st. Warszawy w postanowieniu z [...] listopada 2009 r., że opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne powstają z mocy prawa. Brak było, w ocenie Kolegium, obowiązku wydawania w tym zakresie decyzji administracyjnych. Co do kwestii niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej aktów prawnych powoływanych przez pełnomocnika we wniosku, Kolegium wskazało, iż dopóki Trybunał Konstytucyjny nie stwierdzi, że akty te są niezgodne z Konstytucją RP, organy administracyjne mają obowiązek je stosować i działać na ich podstawie. Organ podał, że przedmiotem kontroli było postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy, a nie całe postępowanie przeprowadzone w przedmiotowej sprawie. Kolegium stwierdziło, że w doktrynie oraz orzecznictwie przyjmuje się, iż rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. Kolegium uznało, iż Prezydent m.st. Warszawy nie naruszył prawa w sposób rażący, gdyż działał na podstawie i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i powtórnie zażądała stwierdzenia nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015, z późn. zm., dalej u.p.e.a.)

Postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie własne z [...] lipca 2014 r. W uzasadnieniu SKO zauważyło, że stwierdzenie nieważności postanowienia jest nadzwyczajnym trybem wzruszania postanowień administracyjnych, znajdującym oparcie na jednej z podstaw enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Strona zgłosiła do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, które dotyczyły nieistnienia dochodzonego obowiązku, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.

W ocenie Kolegium niezasadne były zarzuty skarżącej co do niezgodności przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. Nr 37, poz. 333 z późn. zm.) z Konstytucją RP. Co prawda wymienione rozporządzenie na dzień wydania niniejszego orzeczenia przez Kolegium utraciło moc obowiązującą (na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2013 r., opublikowanego w Dz. U. z 2013 pod poz. 805, w którym to wyroku Trybunał stwierdził niekonstytucyjność art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Jednakże przedmiotowe rozporządzenie do dnia 12 lipca 2014 r. było aktem obowiązującym, w tym obowiązywało w dacie wydania przez Prezydenta m. st. Warszawy postanowienia z dnia [...] listopada 2009 r. Korzystało zatem z domniemania zgodności z Konstytucją RP, co oznacza, iż organy administracji publicznej miały obowiązek ten akt stosować.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga była bezzasadna. W ocenie Sądu, nieuprawnione było stanowisko skarżącej, iż skoro Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2013 r. (sygn. akt K 30/12), który wszedł w życie w dniu 12 lipca 2014 r., orzekł o niezgodności z Konstytucją RP art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, wskutek czego utraciło moc obowiązującą rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, to nie jest możliwe stosowanie tego przepisu prawa przez sądy i organy administracji publicznej do stanów faktycznych sprzed ogłoszenia orzeczenia Trybunału.

Sąd I instancji wskazał, że sentencja wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 25 czerwca 2013 r. w sprawie o sygn. akt K 30/12 została ogłoszona dnia 11 lipca 2013 r. w Dz. U. poz. 805. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny rozpoznał wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich o zbadanie zgodności: art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287) z art. 92 ust. 1 w związku z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i orzekł, że: art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne jest niezgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis wymieniony w części I traci moc obowiązującą z upływem 12 (dwunastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu powyższego wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że: "Rozstrzygnięcie w zakresie innego terminu utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego (art. 190 ust. 3 zdanie pierwsze in fine Konstytucji) ma na celu ograniczoną w czasie minimalizację negatywnych systemowo następstw stwierdzenia niekonstytucyjności, przez ochronę zasad konstytucyjnych, które w warunkach niniejszej sprawy są przedkładane ponad hierarchiczną zgodność systemu prawnego. W okresie między ogłoszeniem niniejszego wyroku, a utratą mocy obowiązującej przez przepis oznaczony w jego sentencji, prawodawca zobowiązany jest dokonać stosownej zmiany prawa, aby zapewnić realizację wskazanych w niniejszym wyroku zasad konstytucyjnych. Istotnym elementem działań prawodawcy powinno być również wprowadzenie stosownych reguł intertemporalnych zmierzających do restytucji konstytucyjności tak daleko, jak to możliwe. Bezczynny prawodawczo upływ terminu wynikającego z sentencji niniejszego wyroku będzie oznaczać, że uznany za niekonstytucyjny przepis ex constitutio utraci moc obowiązującą, co z kolei może doprowadzić do wystąpienia konstytucyjnie określonych pośrednich skutków stwierdzenia hierarchicznej niezgodności norm (m.in. art. 190 ust. 4 i art. 77 ust. 1 Konstytucji). Wskazanie w sentencji na inną datę utraty mocy obowiązującej niż dzień ogłoszenia niniejszego wyroku jest niezbędne dla zapewnienia niezakłóconego poboru opłat związanych z udostępnianiem danych i informacji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Należy podkreślić, że sama zasadność ponoszenia przedmiotowo istotnych opłat nie budzi wątpliwości. Przyjęcie innego rozwiązania skutkowałoby nieuprawnionym przysporzeniem majątkowym po stronie osób prowadzących zarobkowo działalność geodezyjną i kartograficzną kosztem ogółu jednostek, na które zostałby przeniesiony ciężar finansowy związany z eksploatacją państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez podmioty prowadzące określony rodzaj działalności gospodarczej. Ponadto utrata mocy obowiązującej upoważnienia ustawowego wraz z ogłoszeniem niniejszego wyroku, a w konsekwencji utrata mocy obowiązującej rozporządzenia z 2004 r., mogłaby doprowadzić do powstania luki konstrukcyjnej. Korzystające z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego podmioty byłyby bowiem nadal zobowiązane do dokonania czynności konwencjonalnej, zarazem jednak brak byłoby - na gruncie obowiązujących przepisów prawa geodezyjnego - normy określającej jak należy postąpić, aby dokonać tejże czynności oraz w jakich wypadkach jest ona dokonywana, a w jakich nie.".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że zaskarżone rozstrzygnięcie Kolegium zapadło w ramach postępowania nadzorczego, dotyczącego oceny legalności postanowienia wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym, tj. postanowienia Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] listopada 2009 r. w sprawie stanowiska wierzyciela co do zarzutów zobowiązanej. Zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny w ww. wyroku przepis art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne obowiązywał w dacie wydania postanowienia przez Prezydenta m. st. Warszawy i korzystał z domniemania konstytucyjności. W związku z tym SKO w Warszawie, oceniając legalność wydanego przez wierzyciela aktu administracyjnego (postanowienia) władne było ocenić stan prawny istniejący w dniu [...] listopada 2009 r. Ponieważ Kolegium procedowało w ramach postępowania nadzorczego, zobowiązane było uwzględnić taki stan prawny, jaki obowiązywał w dacie wydania kwestionowanego postanowienia wierzyciela.

Reasumując wskazano, iż w przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego niekonstytucyjnego przepisu lub aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana decyzja (postanowienie) stronie, stosownie do treści art. 145a § 1 k.p.a., przysługuje prawo żądania wznowienia postępowania. Skarżąca w celu skutecznego zwalczania skutków wydanego postanowienia wierzyciela, winna zatem złożyć w przepisanym terminie wniosek o wznowienie postępowania, a nie domagać się stwierdzenia nieważności tego aktu administracyjnego.

L. P. złożyła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła wyrok Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego.

Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego tj.:

- art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. poprzez dokonanie wadliwej kontroli niewłaściwego zastosowania przez organ administracji art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) w zw. z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt K 30/12 (Dz. U. z 2013 r., poz. 805), a w konsekwencji oddalenie skargi, mimo ze Sąd pierwszej instancji winien był uchylić zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] lipca 2011 r., bowiem postanowienie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] listopada 2009 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, jako że przepisy leżące u podstaw ww. postanowienia były niekonstytucyjne od chwili ich uchwalenia,

art. 156 §1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 190 ust. 1 w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.), dalej jako Konstytucja RP, przez błędną wykładnię, a konsekwencji uznanie, że w postępowaniu nadzorczym organ zobowiązany jest uwzględnić wyłącznie taki stan prawny, jaki obowiązywał w dacie wydania kwestionowanego aktu (a tym samym zważać na domniemanie konstytucyjności obowiązujących w tymże czasie przepisów prawna), podczas gdy stan niezgodności przepisu z Konstytucją RP, zwłaszcza w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie, gdzie został on potwierdzony przez Trybunał Konstytucyjny, istnieje od momentu uchwalenia tego przepisu, co skutkować winno uwzględnieniem zmiany stanu prawnego, w świetle którego należało ocenić legalność kwestionowanego aktu indywidualnego.

2) naruszenie przepisów postępowania, tj.

art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. przez dokonanie wadliwej kontroli niewłaściwego zastosowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a w konsekwencji oddalenie skargi, podczas gdy Sąd pierwszej instancji winien był uchylić zaskarżone postanowienie, z uwagi na fakt, że organ administracji utrzymał w mocy swe postanowienie, podczas gdy winien był je uchylić i orzec co do istoty sprawy, stwierdzając przy tym nieważność postanowienia Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] listopada 2009 r.

art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145a § 1 K.p.a. przez błędną wykładnię, a w konsekwencji oddalenie skargi z tej przyczyny, że w ocenie Sądu jedynym trybem pozwalającym na uwzględnienie skutków stwierdzenia niekonstytucyjności przepisów stanowiących podstawę wydania skarżonego aktu prawnego stanowi tryb wznowienia postępowania, podczas gdy niekonstytucyjność przepisów, na podstawie których akt ten został wydany, istniejąca od dnia ich uchwalenia, winna być uwzględniona zarówno przy kontroli legalności zaskarżonego aktu indywidualnego prowadzonej w trybie zwykłym, jak też może uzasadniać wystąpienie przesłanki "rażącego naruszenia prawa" zawartej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., stąd rozstrzygnięcie ww. kwestii w powyższym trybie nie jest wykluczone, a które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ nie skorzystał z prawa złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a., z tym, że zasadniczym problemem w sprawie, od którego rozwiązania zależy jej rozstrzygnięcie, jest to, czy stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności przepisu, na którym (między innymi) zostało oparte postanowienie wierzyciela w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, może być podstawą do stwierdzenia nieważności tego postanowienia. Zdaniem autora skargi kasacyjnej tak powinno być, ze względu na przyjmowane w orzecznictwie stanowisko, że derogacja przez Trybunał Konstytucyjny przepisu z powodu jego niezgodnością z Konstytucją, co do zasady oznacza, że przepis ten nie może być stosowany od daty jego uchwalenia. Wyrok Trybunału ma generalnie skutki retroaktywne, a przez to zachodzi konieczność ponownego rozpoznania sprawy z pominięciem już niekonstytucyjnego przepisu. Przedmiotowe postanowienie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy winno być uznane za nieważne, bowiem zostało wydane na podstawie przepisów uznanych za niekonstytucyjne, a zatem bez podstawy prawnej.

Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić.

Niewątpliwie skutkiem niektórych orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego jest przede wszystkim eliminacja z porządku prawnego przepisu niezgodnego z Konstytucją. Z reguły, wyrok Trybunału Konstytucyjnego uznający określony przepis prawny za niezgodny z Konstytucją wywołuje, co do zasady, skutki prospektywne - działa na przyszłość tzn. od momentu ogłoszenia (art. 190 ust. 3 Konstytucji). Jednocześnie orzeczenie takie miewa również skutki retrospektywne, wyjątkowo bowiem, w zakresie w jakim umożliwia wznowienie postępowania i uchylenie w tym trybie orzeczenia wydanego na podstawie przepisu uznanego za niekonstytucyjny, wyrok TK działa ze skutkiem ex tunc. Wynika to z treści art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, w którym dopuszczono możliwość usunięcia z obrotu prawnego wyroku sądowego, decyzji albo innego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie przepisu prawnego uznanego za niezgodny z Konstytucją, jedynie w trybie wznowienia postępowania, nie zaś w trybie stwierdzenia nieważności takiego rozstrzygnięcia. W polskim modelu konstytucyjnym nie przyjęto bowiem koncepcji nieważności aktu jako skutku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (por. R. Hauser, J. Trzciński "Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego", LexisNexis , Wydanie 2, str. 21, wyrok NSA z 14.04.2016 r., sygn. akt II GSK 2525/14 dostępne w bazie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopiero po wznowieniu postępowania decyzja może zostać uchylona, co oznacza jej wyeliminowanie z mocą na przyszłość. Po wznowieniu postępowania sprawa zostaje rozstrzygnięta na podstawie "nowego" stanu prawnego, obowiązującego w chwili wydania decyzji (aktu) w trybie wznowienia.

Możliwość rozpatrzenia sprawy w nowym stanie prawnym, ukształtowanym w następstwie orzeczenia TK, w zgodzie z wartościami i zasadami konstytucyjnymi została ujęta jako konstytucyjne prawo podmiotowe uprawnionego (K. Gonera, E. Łętowska Wieloaspektowość następstw stwierdzania niekonstytucyjności , PiP 5/2008 str. 20 i nast.).

Dlatego też nie mogły być skuteczne zarzuty skargi kasacyjnej oparte na podstawie kasacyjnej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i nie ma znaczenia, że w dniu [...] czerwca 2013 r. (a wiec w dniu upływu terminu odroczonej derogacji niekonstytucyjnego przepisu) toczyło się już postępowanie o stwierdzenie nieważności postanowienia Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] listopada 2009 r. Skoro sposobem na wyeliminowanie orzeczenia opartego na niekonstytucyjnym przepisie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, który był podstawą wydania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r., będącego z kolei podstawą obowiązku objętego kwestionowanym tytułem wykonawczym do którego odnosił się Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy w stanowisku wierzyciela, mogło być tylko wznowienie postępowania, to skarżąca nie mogła tego samego skutku osiągnąć w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności tegoż orzeczenia. Nie można bowiem było niejako "przy okazji" stwierdzić nieważności tego postanowienia z powodu rażącego naruszenia prawa, wyrażającego się stosowaniu przepisów, których niekonstytucyjność później stwierdzono.

"Nie znajduje natomiast uzasadnienia pogląd o możliwości stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na "wyraźną" czy też "oczywistą" sprzeczność podstawy ustawowej decyzji z Konstytucją (...) Nie ma zatem znaczenia stopień oczywistości, czy też "ciężkości" naruszenia norm wyższego szczebla przez regulację ustawową, gdyż jedynym trybem weryfikacji obowiązywania decyzji - której wadliwość nie jest konsekwencją naruszenia przepisów ustawowych lub podustawowych stanowiących jej podstawę materialnoprawną, ale wynikiem naruszenia przez przepisy stanowiące tę podstawę odpowiednich wyższych wzorców normatywnych - jest wznowienie postępowania administracyjnego. Ponadto nie sposób przyjąć, aby decyzja wydana zgodnie z przepisami ustawowymi, które obowiązywały i nie zostały w chwili wydawania decyzji zakwestionowane przez TK, mogła zostać uznana za wydaną "bez podstawy prawnej" albo z "rażącym naruszeniem prawa". (por. M. Kamiński "Prawo administracyjne intertemporalne." monografia Lex, 2011, Nb 19. 12).

Z tym stanowiskiem Naczelny Sąd Administracyjny całkowicie się zgadza, przyjmując, że ustawodawca wprowadzając tryb wznowieniowy usuwania orzeczeń opartych na niekonstytucyjnej podstawie wykluczył konkurencyjność tego trybu z trybem stwierdzenia nieważności.

W konsekwencji nietrafne były też zarzuty skargi kasacyjnej - dokonania przez Sąd I instancji wadliwej kontroli zaskarżonego postanowienia i nieuchylenie go, mimo istnienia podstaw (zdaniem skarżącego) do stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 10 listopada 2009 r.

Dlatego też uznając skargę kasacyjną za nieusprawiedliwioną, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.