Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 764/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 8 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. H. na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego p o s t a n a w i a: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną przez niego tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

R.H., dalej skarżący, wniósł w niniejszej sprawie skargę na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...], nazywając je decyzją, którym organ ten - po rozpatrzeniu pisma skarżącego z dnia 2 sierpnia 2012 r. nazwanego zażaleniem na skierowane do skarżącego pismo Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] lipca 2012r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia naruszenia dyscypliny służbowej przez st. asp. K. C., a tym samym do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego - uznał, że odpowiedź udzielona skarżącemu przez Komendanta Powiatowego Policji w O. w/w pismem z dnia 27 lipca 2012 r. nr [...] była w okolicznościach faktycznych sprawy uzasadniona.

W w/w piśmie z dnia 24 września 2012 r. nr [...]Komendant Wojewódzki Policji we W. podał, że po analizie akt sprawy ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

Pismem z dnia 15 czerwca 2012 r. nazwanym "Wniosek pokrzywdzonego o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec st. asp. K. C." skarżący zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w O. o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec w/w funkcjonariusza KPP w O., zarzucając mu, że w sposób niewłaściwy, sprzeczny ze wskazaniami wiedzy, pobrał materiał porównawczy od świadka E. B. w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego sygn. Ds. [...] oraz nie ustalił i nie zebrał pełnego materiału bezwpływowego od w/w świadka. Zdaniem skarżącego opisane uchybienia potwierdzają, że funkcjonariusz nie zachował szczególnej staranności w wykonywaniu swoich obowiązków służbowych. Do pisma zostały dołączone trzy kserokopie opinii biegłych z zakresu grafologii, które zostały sporządzone dla potrzeb kancelarii adwokackiej pełnomocnika skarżącego w toku postępowania przygotowawczego sygn. akt [...] prowadzonego przez KPP w O. pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w O..

Po zapoznaniu się z treścią pisma Komendant Powiatowy Policji w O. polecił przeprowadzenie w sprawie czynności wyjaśniających na podstawie art. 134i ust. 4 ustawy o Policji.

W toku przeprowadzonych czynności wyjaśniających rzecznik dyscyplinarny KPP w O. uzyskał z Prokuratury Rejonowej w O. kserokopię materiałów z akt postępowania przygotowawczego sygn. akt [...], w tym "Opinię wydaną na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu badań dokumentów" z dnia 22 grudnia 2011 r. sporządzoną przez biegłego K.B..

Policjant, którego wniosek dotyczy, ustosunkował się do podnoszonych zarzutów sporządzając na tę okoliczność notatkę służbową, w której podał, że w dniu 25 października 2011 r. w KPP w O. na podstawie materiałów uzyskanych z Urzędu Skarbowego w O. zostało wszczęte dochodzenie [...] w sprawie podrobienia w okresie od 1 marca do 25 kwietnia 2008 r. podpisów E. B. w czterech dokumentach w postaci oświadczeń o wykonaniu robót i otrzymaniu zapłaty od zleceniodawcy E. B. dla skarżącego, tj. o czyn z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 12 kk.

W toku postępowania przygotowawczego przesłuchał na okoliczność powstania przedmiotowych dokumentów m.in. skarżącego oraz E. B.. Pobrał również od nich materiał porównawczy w postaci próbek pisma i podpisów celem porównania ich z zakwestionowanymi podpisami. Jak oświadczył funkcjonariusz, pobranie materiału porównawczego polegało na odręcznym nakreśleniu przy biurku, w pozycji siedzącej, pisanej prawą ręką wiodącą, przy użyciu długopisu z tuszem koloru niebieskiego 40 powtórzeń na 20 kartach czytelnego podpisu o treści "B. E.". Pobranie w takim kształcie i ilości materiału porównawczego miało wynikać z faktu, że jedynie podpis o treści "B. E." był zakwestionowany. Na powyższą okoliczność został sporządzony przez funkcjonariusza "Protokół pobrania materiału porównawczego". Żadna z osób nie kwestionowała metody, jak również sposobu pobrania materiału dowodowego. Materiał porównawczy oraz dowodowy został przekazany biegłemu powołanemu przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w O..

Jak ustalono w oparciu o sporządzoną opinię kryminalistyczną kwestionowane podpisy nie zostały nakreślone przez żadną z osób, od której został pobrany materiał porównawczy. Ustalenia te były podstawą do wydania prawomocnego postanowienia o umorzeniu dochodzenia.

W toku sporządzania przedmiotowej opinii prokurator nadzorujący postępowanie, a także biegły sądowy nie kwestionował jakości, ilości, czy sposobu pobrania materiałów od wskazanych osób. Biegły nie wnosił również o uzupełnienie pobranego materiału. W swojej opinii z dnia 22 grudnia 2011 r. w części III, pkt 2 "Ocena materiału dowodowego" odnotował: "... Na podstawie przeprowadzonej analizy materiału porównawczego wnioskować można, iż wzory te odpowiadają materiałowi dowodowemu pod względem uogólnionej formy graficznej oraz charakteru i tempa kreślenia. Zawierają wystarczającą ilość i jakość indywidualnych cech graficznych umożliwiających przeprowadzenie badań identyfikacyjnych oraz wydanie wniosków końcowych".

Tak zebrany materiał dowodowy przez rzecznika dyscyplinarnego KPP w O. był podstawą do sporządzenia sprawozdania z czynności wyjaśniających w powyższej sprawie o niewszczynanie postępowania dyscyplinarnego wobec w/w funkcjonariusza Policji z uwagi na fakt, że funkcjonariusz nie popełnił przewinienia dyscyplinarnego. Sprawozdanie zostało zatwierdzone przez KPP w O. w dniu 27 lipca 2012 r.

Pismem Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia 27 lipca 2012 r. skarżący został poinformowany, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie dało podstaw do stwierdzenia naruszenia dyscypliny służbowej przez funkcjonariusza, a tym samym do wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego.

Skarżący złożył na powyższe pismo KPP w O. pismo nazwane: "Zażalenie na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] lipca 2012 r., doręczone skarżącemu w dniu 1 sierpnia 2012 r. o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego". W uzasadnieniu w/w pisma podniósł, że z zaskarżonego "postanowienia" w ogóle nie wynika, jakie ustalenia zostały poczynione w sprawie, jakie materiały i czynności stanowiły podstawę wnioskowania o nienaruszenie przez funkcjonariusza Policji dyscypliny służbowej. Stwierdził również, że "postanowienie" jest niezwykle lapidarne i nie zawiera źródeł formułowanych ocen, co świadczy o tym, że KPP w O. wydał decyzję bez przeprowadzenia jakichkolwiek czynności dowodowych. Podniósł też nieprawidłowości jakie mogłyby wystąpić w sprawie przy pobieraniu materiału porównawczego przez funkcjonariusza. Podniósł również, że nie został poinformowany o możliwości wniesienia zażalenia, co stanowiło pozbawienia prawa do obrony.

Powyższe "Zażalenie" wraz ze stanowiskiem organu I instancji zostało przesłane do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W..

Analizując w/w "Zażalenie" należy zdaniem organu stwierdzić, że nie znajduje ono uzasadnienia prawnego w zebranym materiale dowodowym, a decyzja podjęta przez KPP w O. w zakresie odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariusza była uzasadniona.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W ust. 3 w/w przepisu prawa w pkt. 1 - 9 enumeratywnie powołane są przypadki naruszenia dyscypliny służbowej.

Stosownie do art. 134i ust. 1 pkt 2 ustawy przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego może wszcząć postępowanie dyscyplinarne na wniosek pokrzywdzonego.

Nie ulega zdaniem organu wątpliwości, że pismo skarżącego nazwane "Wniosek pokrzywdzonego o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec st. asp. K. C." z dnia 15 czerwca 2012 r. należy potraktować jako wniosek pokrzywdzonego o jakim mowa w w/w przepisie prawa. W takim przypadku przełożony dyscyplinarny policjanta - Komendant Powiatowy Policji w O. mógł wszcząć wobec funkcjonariusza postępowanie dyscyplinarne.

Organ ten jednak, korzystając z przysługującego uprawnienia, na podstawie art. 134i ust. 4 ustawy o Policji zlecił w sprawie przeprowadzenie czynności wyjaśniających. Zgodnie z w/w przepisem ustawy o Policji, w przypadku wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji prawnej albo tożsamości sprawy, przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przełożony dyscyplinarny zleca przeprowadzenie czynności wyjaśniających.

Przeprowadzenie tych czynności nie dało podstaw do wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec wskazanego funkcjonariusza, a także uznania skarżącego za osobę pokrzywdzoną w sprawie.

Za takim rozstrzygnięciem przemawia fakt, że rzecznik dyscyplinarny nie doszukał się w postępowaniu funkcjonariusza znamion przewinienia dyscyplinarnego.

Nieuznanie skarżącego za osobę pokrzywdzoną, a jedynie zawiadamiającą w sprawie wynikało stąd, że prowadzone postępowanie przygotowawcze przez funkcjonariusza dotyczyło przestępstwa z art. 270 § 1 kk. Z postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2011 r. sygn. akt II K 13/11 wynika, że przedmiotem ochrony w przypadku czynu zabronionego z art. 270 § 1 kk jest dobro prawne ogólnej natury, jakim jest wiarygodność dokumentu. Powoduje to, że w postępowaniu o taki czyn brak jest pokrzywdzonego. Nadto w wyroku z dnia 1 kwietnia 2008 r. sygn. akt V K 26/08 Sąd Najwyższy stwierdził, że przestępstwo z art. 270 kk jako skierowane przeciwko wiarygodności dokumentu, który sprawca przerobił, i mające na celu zagwarantowanie pewności obrotu prawnego, nie zostało popełnione z pokrzywdzeniem konkretnej osoby fizycznej. Organ wyjaśnił, że z tych powodów skarżący nie został uznany za osobę pokrzywdzoną lecz jedynie zawiadamiającą. W takim przypadku o sposobie załatwienia sprawy skarżący został powiadomiony pisemnie. Nie zostało natomiast wydane w sprawie "Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego ", na które zgodnie z art. 135 ust. 2 ustawy o Policji przysługiwałoby skarżącemu w terminie 7 dni od dnia doręczenia zażalenie do wyższego przełożonego dyscyplinarnego.

Zdaniem organu, odpowiedź udzielona skarżącemu przez KPP w O. z dnia 27 lipca 2012 r. była niepełna. Z odpowiedzi tej bowiem nie wynikało, jakie ustalenia zostały poczynione w sprawie, jakie okoliczności stanowiły o tym, że funkcjonariusz, którego wniosek dotyczył, nie naruszył dyscypliny służbowej oraz z jakich przyczyn skarżący nie został uznany za pokrzywdzonego, któremu przysługują uprawnienia zawarte w art. 134i ust. 1 pkt 2 i art. 135 ust. 2 ustawy o Policji.

Skarżący złożył skargę na powyższe pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., podnosząc w nim zarzut rażącego naruszenie przepisów prawa, a to:

- art. 7, art. 77 § 1, art. 8 oraz art. 9 k.p.a. - przez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności,

- art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, polegającą na braku wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, w szczególności na pominięciu faktu pobrania przez funkcjonariusza Policji materiału porównawczego w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i nie odniesienia się do tego zagadnienia, tj. braku skonfrontowania sposobu zebrania materiału porównawczego z wymogami praktyki, mimo że skarżący wskazał na jednoznaczne w tym zakresie stanowisko literatury i praktyki,

- art. 107 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania w treści rozstrzygnięcia z dnia 24 września 2012 r. minimalnych elementów konstytutywnych składających się na decyzję administracyjną, tj. brak oznaczenia organu administracji publicznej, daty wydania decyzji, oznaczenia strony lub stron, nie powołanie podstawy prawnej, brak rozstrzygnięcia, brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, brak pouczenia, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie,

- art. 124 § 1 i 2 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez wydanie przez Komendanta Powiatowego Policji w O. rozstrzygnięcia z zaniechaniem wskazania w jego treści wszystkich - poza podpisem - wymagań, jakie ustawodawca stawia postanowieniu,

- art. 134i § 1 pkt 2 oraz art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1996 r. o Policji w zw. z art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że Komendant Powiatowy Policji w O. nie był zobligowany do wydania postanowienia w sprawie skarżącego,

- art. 28 w zw. z art. 10 k.p.a. w zw. z art. 134i ust. 1 pkt 2 oraz art. 135 ust. 2 ustawy o Policji poprzez nieuznanie skarżącego za stronę postępowania mimo tego, że skarżący ma interes prawny oraz jest pokrzywdzonym w rozumieniu przepisów ustawy o policji,

- art. 15 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz zaniechanie zebrania materiału dowodowego.

Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie "zaskarżonej decyzji".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.

W uzasadnieniu wskazał, że skarżący złożył do Komendanta Powiatowego Policji w O. wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec policjanta w związku z czym organ ten wszczął postępowanie wyjaśniające w tej sprawie, o czym skarżący został powiadomiony. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego skarżący został zawiadomiony pismem z dnia 27 lipca 2012 r. l.dz. [...] o tym, że nie dało ono podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Skarżący potraktował to pismo jako postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i skierował do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. pismo, które nazwał zażaleniem, w którym kwestionował zasadność zajętego stanowiska w sprawie. W nawiązaniu do tego pisma Komendant Wojewódzki Policji we W. udzielił skarżącemu wyczerpującej i obszernej odpowiedzi zawierającej poza wywodem dotyczącym konkretnej sprawy także wyjaśnienie dotyczące sytuacji faktycznej oraz prawnej związanej ze sprawą. Pismo to skarżący potraktował jako decyzję organu, na którą przysługuje skarga do WSA, i ta skarga jest przedmiotem niniejszego postępowania.

Wnosząc o odrzucenie powyższej skargi organ podniósł, że nie podlega ona właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego, którą to właściwość określa art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sprawa objęta skargą nie mieści się w wyliczeniu spraw objętych właściwością sądu administracyjnego zawartym w art. 3 § 2 ustawy. Właściwość ta nie wynika także z treści art. 3 § 3 ustawy, albowiem stosownie do treści art. 138 ustawy z dnia 30 kwietnia 1990 r. o Policji, prawo do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w sprawach dyscyplinarnych zostało przyznane przez ustawodawcę wyłącznie policjantowi, i to od orzeczenia dyscyplinarnego. Skoro tak, to skarżący nie ma zdolności postulacyjnej w zakresie wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie objętej skargą.

Z tych względów wniosek o odrzucenie skargi jest w ocenie organu uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Podstawę rozstrzygnięcia sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia 15 czerwca 2012 r. stanowią przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687), dalej ustawa, która w rozdziale 10 reguluje kwestie dotyczące odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów.

Z przepisu art. 134i ust. 1 pkt 1 tej ustawy wynika, że przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego: a) z własnej inicjatywy, b) na wniosek bezpośredniego przełożonego policjanta, c) na polecenie wyższego przełożonego lub d) na żądanie sądu lub prokuratora. Z pkt 2) ust. 1 w/w przepisu prawa wynika, że przełożony dyscyplinarny może wszcząć postępowanie dyscyplinarne na wniosek pokrzywdzonego w razie zaistnienia przesłanki określonej w ust. 1, to jest w sytuacji, gdy zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego. Przepis ten w ust. 4 stanowi, że jeżeli zachodzą wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji prawnej albo tożsamości sprawcy, przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przełożony dyscyplinarny zleca przeprowadzenie czynności wyjaśniających, natomiast w ust. 6 określa wymogi formalne postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego.

Zgodnie z art. 135 ustawy, postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza: 1) jeżeli czynności wyjaśniające nie potwierdziły zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego; 2) po upływie terminów określonych w ust. 4 i 5; 3) w razie śmierci policjanta; 4) jeżeli w tej samej sprawie zapadło prawomocne orzeczenie dyscyplinarne lub toczy się postępowanie dyscyplinarne. (ust. 1). Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz orzeczenie o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego doręcza się pokrzywdzonemu, jeżeli złożył on wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz na orzeczenie o umorzeniu tego postępowania pokrzywdzony może wnieść odpowiednio zażalenie lub odwołanie, w terminie 7 dni od dnia ich doręczenia. (ust. 2).

Ustawa ta w art. 138 stanowi, że od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Zawarta w ustawie o Policji regulacja odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów ma zasadniczo kompletny charakter, co oznacza niedopuszczalność stosowania doń przepisów innych procedur, np. administracyjnej, czy cywilnej, bez wyraźnego ku temu odesłania. Z unormowania bowiem zawartego w art. 135p ust. 1 ustawy wynika, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego.

Z uwagi zatem na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i zawartą w ustawie o Policji regulację szczególną, do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Podstawy do stosowania do postępowania dyscyplinarnego policjantów kodeksu postępowania administracyjnego nie zawiera również przepis art. 1 pkt 1 i pkt 2 tego kodeksu. Z powyższego wynika, że sprawa dotycząca odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta nie jest sprawą administracyjną, rozpatrywaną w formie decyzji administracyjnej. (por. też wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2007 r., sygn. I OSK 1518/06, lex nr 447371).

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Zgodnie zaś z art. 3 § 3 tej ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, in stosują środki określone w tych przepisach.

Zarówno skierowane do skarżącego pismo Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] lipca 2012r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia naruszenia dyscypliny służbowej przez funkcjonariusza, którego postępowanie dotyczy, jak i pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...], nazywane przez skarżącego decyzją nie są aktami administracyjnymi wydanymi w trybie postępowania administracyjnego podlegającymi kontroli sądu administracyjnego pod względem zgodności z prawem zakreślonej przepisem art. 3 § 2 lub § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pisma te nie są postanowieniami o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec policjanta.

Nawet gdyby przyjąć, że pisma te, w związku z przedmiotem ich rozstrzygnięcia, są wydanymi - odpowiednio w pierwszej i drugiej instancji - postanowieniami o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec policjanta oraz, że skarżącemu przysługuje w tej sprawie status pokrzywdzonego, to i tak nie mogły być one jako postanowienia kończące postępowanie w sprawie przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. i art. 135 ust. 2 ustawy o Policji) skoro, zgodnie z art. 138 ustawy o Policji, od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje jedynie policjantowi. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że tylko policjantowi przysługuje w tych sprawach legitymacja skargowa.

W postanowieniu z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. I OSK 419/05 (lex nr 228231) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Artykuł 138 wprost stanowi o zaskarżeniu wyłącznie orzeczenia lub postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne, a więc zaskarżeniu nie podlegają inne orzeczenia lub postanowienia, w tym postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego".

W świetle powyższego wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, co orzeczono na podstawie art. 58 § 2 pkt 6 p.p.s.a.

O zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt p.p.s.a.