Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 54/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 149 par. 1 zdanie pierwsze,  art. 200 i 205 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dni 15 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków Protokolant specjalista Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M. M. i D.T. na bezczynność Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w L. S.A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w L. S.A. do rozpatrzenia wniosku skarżących z dnia 7 listopada 2014 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w L. S.A. na rzecz skarżących kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministarcyjnego.


UZASADNIENIE

M. M. i D. T., dalej skarżący, wnieśli w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej S.A. w L., dalej: Spółka, strona przeciwna, w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 7 listopada 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W skardze zarzucili naruszenie art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 782), dalej u.d.i.p., przez ich niezastosowanie mimo, że objęte żądaniem wniosku dane stanowią informacje publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.

Powołując się na powyższe wnieśli o:

1) zobowiązanie Spółki do rozpatrzenia wniosku skarżących z dnia 7 listopada 2014 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt,

2) stwierdzenie, że bezczynność Spółki nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa,

3) zasądzenie od Spółki na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podali, że pismem z dnia 7 listopada 2014 r. zwrócili się do Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej S.A. w L. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń usytuowanych na działce geodezyjnej nr [...], dla której Sąd Rejonowy w G.prowadzi księgę wieczystą nr [...], w tym protokołów z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami.

Skarżący podnieśli, że do dnia wniesienia skargi Spółka nie udostępniła żądanej informacji w formie czynności materialnotechnicznej (art. 13 ust. 1 u.d.i p.), ani też nie wydała decyzji odmownej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). W tej sytuacji uznać należy, że pozostaje ona w bezczynności w udostępnieniu skarżącym wnioskowanej informacji publicznej.

Zdaniem skarżących, objęte żądaniem wniosku dane stanowią informacje publiczne, a skarżona Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia objętej wnioskiem informacji, albowiem jest podmiotem wykonującym zadania publiczne. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. Nr 54, poz. 348 ze zm.), przedsiębiorstwem energetycznym jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi. Podstawowym celem działalności skarżonej Spółki jest świadczenie usług dystrybucji energii cieplnej. Należy zatem uznać, że posiada ona status przedsiębiorstwa energetycznego, działającego w oparciu o przepisy ww. ustawy. Stosownie do art. 1 ust. 1 powyższej ustawy, ustawa określa zasady kształtowania polityki energetycznej państwa, zasady i warunki zaopatrzenia i użytkowania paliw i energii, w tym ciepła, oraz działalności przedsiębiorstw energetycznych, a także określa organy właściwe w sprawach gospodarki paliwami i energią. Prawo energetyczne przewiduje również szereg obowiązków przedsiębiorstw energetycznych, w tym zapewnienie przesyłu i dystrybucji paliw i energii - o czym mowa w art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy, a także, kontroli układów pomiarowych, dotrzymania zawartych umów i prawidłowości rozliczeń, co wynika z art. 6 ust. 1. W doktrynie zwraca się uwagę, że z przepisów prawa energetycznego, a zwłaszcza z jej art. 1 wynika, że państwo ma ściśle określone obowiązki w zakresie gospodarki energetycznej, lecz nie realizuje ich wszystkich przez własne organy, np. przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, ale część zadań przekazało zakładom energetycznym, wyposażając je jednocześnie w uprawnienia władcze (tak R. Stefański, Glosa do postanowienia SN z dnia 15 listopada 2002 r., IV KKN 570/99, OSP 2003/9/103). Skutkiem tego jest obowiązek skarżonego podmiotu udostępnienia żądanej przez skarżących informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie.

W jej ocenie nie można przypisać informacjom, o których udzielenie wnieśli skarżący, waloru informacji publicznej, ponieważ uzyskanie owych informacji dotyczy wyłącznie prywatnego interesu skarżących, związanego z dochodzonym przez nich roszczeniem cywilnoprawnym o ustanowienie służebności przesyłu i zapłaty za bezumowne korzystanie z gruntu. Zdaniem Spółki, przedmiotem wniosku niewątpliwie nie jest kwestia, która ma znaczenie dla ogółu społeczeństwa, czy choćby określonej grupy obywateli, czy dla funkcjonowania organów państwa. Żądane informacje nie służą interesowi społecznemu.

W ocenie Spółki, nie jest ona podmiotem, o którym mowa w art. 4 u.d.ip., ponieważ jej działalność nie mieści się w zakresie administracji publicznej, choć podlega reglamentacji ze strony Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. Zgodnie z art. 9b ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (j.t. Dz. U. z 2012 r., Nr 1059), działalność prowadzona przez Spółkę nie stanowi zadań publicznych.

W załączeniu Spółka przedłożyła kopię pisma z dnia 6 lutego 2015 r. skierowanego do skarżących, stanowiącego jej zdaniem odpowiedź na wniosek skarżących z dnia 7 listopada 2014 r.

Na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r. pełnomocnik Spółki wniósł o oddalenie skargi bądź o umorzenie postępowania, podnosząc, że żądana informacja została udostępniona pismem z dnia 6 lutego 2015 r., jednak nie posiadał dowodu doręczenia pełnomocnikowi skarżących powyższego pisma.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W takich przypadkach kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Istotną kwestią z punktu widzenia tego rodzaju skargi jest zatem przede wszystkim występowanie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec przedstawionego żądania strony. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. W razie pozytywnego ustalenia w tym zakresie, stosownie do treści art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Materialnoprawną podstawą żądania zawartego we wniosku skarżących z dnia 7 listopada 2014 r. są przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 782 z późn. zm.), dalej także u.d.i.p. Powyższa ustawa służy realizacji konstytucyjnego prawa obywateli do uzyskiwania wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne, zagwarantowanego w art. 61 Konstytucji RP, stanowiąc element kontroli opinii publicznej nad ich działalnością.

Pojęcie informacji publicznej określone zostało w art. 1 ust. 1 oraz w art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Natomiast art. 6 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (pkt 4 lit. a) oraz o zasadach funkcjonowania organów władzy publicznej, w tym o prowadzonych przez nie rejestrach, ewidencjach lub archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (pkt 3 lit. f). Ponadto, w myśl art. 6 ust. 2 u.d.i.p., dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.

Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem informacji publicznej są sprawy mogące zostać zakwalifikowane jako "sprawy publiczne". Precyzując pojęcie informacji publicznej pod względem przedmiotowym należy uznać, że termin "informacja", jakim posłużył się ustawodawca, oznacza, że chodzi o opis rzeczywistości; o utrwalony w dowolny sposób (także w pamięci człowieka) komunikat, wiedzę, świadomość o jakimś fakcie, czyli określony stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", Wyd. LexisNexis, Warszawa 2012, s. 14 oraz powołana tam literatura). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok NSA z 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, dostępny na stronie internetowej – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA).

Natomiast zakres podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej, czyli krąg podmiotów zobligowanych do udostępniania informacji publicznej, wyznacza art. 4 ust. 1 analizowanej ustawy określając, że są nimi: władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Z kolei katalog podmiotów, które mogą żądać udostępnienia informacji publicznej, określa art. 2 ust. 1 omawianej ustawy, przewidujący, że prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5. Używając pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje obywatelskie uprawnienie zagwarantowane w art. 61 Konstytucji RP stanowiąc, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach, przy czym pojęcie to należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego.

Niniejsza sprawa dotyczy bezczynności w zakresie udostępnienia skarżącym przez Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej Spółka Akcyjna w L. informacji w związku z ich wnioskiem z dnia 7 listopada 2014 r. złożonym w trybie art. 2 ust. 1 u.d.i.p., w którym to wniosku skarżący domagali się udostępnienia wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń usytuowanych na działce geodezyjnej nr [...], dla której Sąd Rejonowy w G. prowadzi księgę wieczystą o numerze [...], w tym protokołów z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami.

Z akt sprawy wynika, że Spółka nie udzieliła odpowiedzi na powyższy wniosek, podnosząc dopiero w odpowiedzi na skargę, że nie można przypisać informacjom, o których udzielenie wnosiła strona skarżąca, waloru informacji publicznej, ponieważ ich uzyskanie dotyczy tylko i wyłącznie prywatnego interesu skarżącej, związanego z dochodzonym przez nią roszczeniem cywilnoprawnym o ustanowienie służebności przesyłu i zapłaty za bezumowne korzystanie z gruntu. Zdaniem Spółki, przedmiotem wniosku niewątpliwie nie jest kwestia, która ma znaczenie dla ogółu społeczeństwa, czy choćby określonej grupy obywateli, bądź też dla funkcjonowania organów państwa i nie służą interesowi społecznemu.

Ponadto, zdaniem Spółki, WPEC w L. S.A. nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 u.d.i.p., ponieważ jej działalność nie mieści się w zakresie administracji publicznej.

Dla oceny zasadności wniesionej skargi należało więc ustalić, czy z punktu widzenia podmiotowego wskazana Spółka jest zobowiązana w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępniania żądanej informacji oraz z punktu widzenia przedmiotowego, czy żądane przez skarżących informacje mają walor informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego.

Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej Spółka Akcyjna w L. jest spółką prawa handlowego. Kwestia statusu prawnego przedsiębiorstwa energetycznego w kontekście ustawy o dostępie do informacji publicznej była badana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Przepisem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10 (LEX nr 737513), zgodnie z którym termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyraźne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 prawa energetycznego. W ocenie Sądu, działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. Jednak dystrybucja energii cieplnej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii cieplnej dla poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP są "zadaniami publicznymi".

W świetle powyższego nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości, że przedsiębiorstwo energetyczne, do którego skarżący zwrócili się z wnioskiem z dnia 7 listopada 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, należy do kręgu podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej i ciążył na nim obowiązek rozpoznania ww. wniosku w terminie ustawowym w przewidzianej prawem formie.

Z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wynika bowiem, że obowiązek udzielenia informacji spoczywa nie tylko na władzy publicznej lecz każdym podmiocie, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. W tej sytuacji podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej nie można utożsamiać wyłącznie z jednostkami organizacyjnymi, o jakich mowa w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, czy ustawy p.p.s.a. Gdyby ustawodawca zamierzał wprowadzić w tym zakresie jakiekolwiek ograniczenia, to przewidziałby to wprost. Żadnych ograniczeń co do zakresu podmiotowego obowiązku informacyjnego nie można domniemywać. Jeżeli zatem, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., zobowiązanym do udzielenia informacji publicznych może być każdy podmiot wykonujący wskazane zadania, to istotne znaczenie ma wyłącznie rodzaj prowadzonej działalności. Na potrzebę modyfikacji reguł, oceny zdolności podmiotów występujących w charakterze stron postępowania przed sądem administracyjnym, prowadzonego na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt I OZ 811/13 (dostępne na stronie: https://cbois.nsa.gov.pl). W orzeczeniach tych Sąd ten zajął stanowisko, że oddział spółki akcyjnej, a nawet jej organ, jest podmiotem wyposażonym w zdolność sądową w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej.

Przechodząc do oceny, czy Spółka pozostaje w bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej w związku z wnioskiem skarżących z dnia 7 listopada 2014 r. zauważyć należy, że przepisy u.d.i.p. mają zastosowanie w przypadku zaistnienia dwóch przesłanek: natury podmiotowej i przedmiotowej a mianowicie, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej i jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia.

W rozpoznawanej sprawie, w świetle tego co powiedziano wyżej, nie może budzić wątpliwości, że Spółka, do której skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest podmiotem, o którym mowa w art. art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., skoro przedmiot jej działalności - zaopatrzenie w energię cieplną stanowi zadanie publiczne.

Należało zatem kolejno zbadać, czy informacja, o udostępnienie której zwrócili się skarżący, jest informacją o jakiej mowa w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.i.d.p., w którym wymienione są kategorie informacji, podlegających udostępnieniu. Należy zauważyć, że katalog przedmiotowy spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej określony w art. 6 u.d.i.p. nie jest zamknięty. Przyjmuje się, że informacją publiczną jest wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.i.d.p. (T.R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wyd. LexisNexis, 2004 r., str. 153 i nast., M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej, Toruń 2002, str. 25 i nast.). Informację publiczną stanowi zatem treść dokumentów wytworzonych przez podmiot nie będący organem administracji publicznej, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań niezależnie od tego, od kogo pochodzą. Objęte wnioskami skarżących dokumenty dotyczące inwestycji o charakterze publicznym i sporządzone w celu jej realizacji, posiadają walor informacji publicznej. Zostały bowiem wytworzone w ramach sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej i zawierają informację o sprawach publicznych.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy wskazać należy, że żądane prze skarżących wnioskiem z dnia 7 listopada 2014 r. dokumenty, tj. decyzje administracyjne i inne stosowne dokumenty dotyczące budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń usytuowanych na działce geodezyjnej nr [...], dla której Sąd Rejonowy w G. prowadzi księgę wieczystą nr [...], w tym protokoły z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz plany z mapkami, objęte są zakresem przedmiotowym art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.

Skoro w sprawie została spełniona podmiotowa i przedmiotowa przesłanka należało dokonać oceny, czy strona przeciwna pozostaje w zarzucanym jej stanie bezczynności. Zważyć należy, że Ustawa o dostępie do informacji publicznej w sposób kompleksowy reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej. Podmiot zobowiązany ma obowiązek załatwić wniosek w sposób przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że do dnia złożenia skargi w niniejszej sprawie strona przeciwna nie rozpoznała wniosku skarżących z dnia 7 listopada 2014 r. W odpowiedzi na skargę (odpowiedź na skargę została sporządzona w dniu 6 lutego 2015 r.) powołuje się wprawdzie na pismo z dnia 6 lutego 2015 r. skierowane do skarżących, pomijając jednak kwestię, czy pismo to zostało skarżącym doręczone (brak dowodu jego doręczenia), zauważyć należy, że pismo to zostało sporządzone już po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie, a ponadto z jego treści wynika, że nie zawiera ono informacji, o które skarżący wystąpili do Spółki wnioskiem z dnia 7 listopada 2014 r.

Bez znaczenia natomiast, w świetle art. 2 ust. 2 u.d.i.p., pozostaje okoliczność, z jakich przyczyn skarżący wystąpili z wnioskiem z dnia 7 listopada 2014 r. o udzielenie informacji publicznej oraz w jakim celu chcą ją wykorzystać.

Powyższe uzasadniało zastosowanie przez Sąd art. 149 p.p.s.a. i zobowiązanie Spółki na podstawie art. 149 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. do rozpatrzenia wniosku skarżących z dnia 7 listopada 2014 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem. Termin, o jakim mowa w powyższym rozstrzygnięciu wynika z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (pkt I wyroku).

Wskazania co do postępowania w tym zakresie wynikają wprost z przedstawionych rozważań i sprowadzają się do konieczności podjęcia przez organ działania w postaci rozpatrzenia wniosku skarżących z dnia 7 listopada 2014 r. w sposób przewidziany przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Dokonując oceny, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, Sąd zważył, że działanie Spółki było niewątpliwie wynikiem przekonania, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, a Spółka nie jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielania. Z tych względów, na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., orzeczono jak w pkt II wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.