Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2494/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosław Montowski, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2019 r. sprawy ze skargi S S na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego S S kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania S S, zwanego dalej "skarżącym", utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...] z [...]lipca 2018 r., znak: [...], którą organ odmówił wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi gminnej nr [...] w miejscowości [...], na nieruchomość oznaczoną jako działka nr ewid. [...] z obrębu [...]w [...].

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

2. W dniu 13 czerwca 2018 r. skarżący złożył wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi gminnej bez nazwy zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] położonej w [...] na działkę nr ewid. [...]na czas nieokreślony. We wniosku zawarto informację, że skarżący jest właścicielem działki nr ewid. [...]wykorzystywanej na cele działalności gospodarczej (rodzaj nieruchomości – mieszkalno-usługowy). Do wniosku dołączono kopię mapy z usytuowaniem projektowanego zjazdu.

3. Po rozpatrzeniu ww. wniosku, Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją nr [...] z [...] lipca 2018 r. odmówił wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi gminnej nr [...] w miejscowości [...], na nieruchomość oznaczoną jako dz. nr ewid. [...] z obrębu [...]w [...]

Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2222 ze zm.; dalej "u.d.p.") w zw. z § 55 ust. 1 pkt 4 oraz § 77 i § 78 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 124, dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych").

Organ stwierdził, że działka nr ewid. [...] stanowi fragment publicznej drogi gminnej wpisanej do ewidencji dróg pod nr [...], która jednocześnie w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczona jest symbolem [...] W chwili wydania decyzji organu pierwszej instancji przedmiotowa droga nie jest należycie wydzielona i wyposażona, a jedynie polega na ukształtowaniu przez faktyczny ruch kolein na odcinku przebiegającym wzdłuż działki skarżącego. Co więcej, skarżący wykonał ogrodzenie własnej działki w ostrej granicy z działką drogową nr ewid. [...]. W istniejącym stanie rzeczy projektowany zjazd publiczny nie może spełnić wymagań przewidzianych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, m.in. § 78. Jednocześnie skarżący ma zapewniony dostęp do własnej nieruchomości poprzez lokalizację zjazdu indywidualnego na działkę nr ewid. [...] z publicznej drogi gminnej nr [...]. Żądanie skarżącego nie jest zatem zasadne.

4. Odwołanie od ww. rozstrzygnięcia Burmistrza Miasta i Gminy [...]złożył skarżący. W odwołaniu zarzucono kwestionowanej decyzji:

a) naruszenie art. 29 ust. 4 u.d.p. w zw. z § 78 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności brak należytego uwzględnienia pojęcia jezdnia;

b) rażące naruszenie art. 7, 8, 9, 10 i 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: "k.p.a.") poprzez m.in. brak należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy, wydanie decyzji bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, przyjęcie błędnej podstawy prawnej, brak wyjaśnienia przyczyn odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu, wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia kwestionowanej decyzji organu pierwszej instancji, a także brak możliwości wypowiedzenia się przez skarżącego do zebranego materiału dowodowego w sprawie;

c) brak należytego ustalenia stanu faktycznego oraz podawanie niepopartych dowodami

twierdzeń, sprzecznych ze stanem rzeczywistym oraz przepisami prawa.

5. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]decyzją z [...] sierpnia 2018 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta i [...] .

Organ drugiej instancji wskazał, że powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 138 § 2 oraz art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 570 ze zm.). Z uwagi na treść decyzji należy przyjąć, że organ orzekł faktycznie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z pozostałymi przytoczonymi przepisami prawa.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił istotę i funkcje zjazdu z drogi publicznej powołując się na art. 4 pkt 8 i art. 4 pkt 21 u.d.p. Dodatkowo, zgodnie z art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p., budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi po uzyskaniu w drodze decyzji administracyjnej zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację lub przebudowę zjazdu. W takim przypadku, ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.

Organ odwoławczy podkreślił, że w myśl § 78 ust. 2 pkt 1a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (błędnie powoływany przez organ jako § 79 ust. 2 pkt 1a) zjazd publiczny powinien mieć szerokość nie mniejszą niż 5,0 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,5 m i nie większą niż szerokość jezdni na drodze. Tymczasem, droga gminna nr [...] , z której projektowany jest zjazd publiczny została zaliczona do kategorii dróg gminnych uchwałą nr [...]Rady Miejskiej w [...]z dnia [...] kwietnia 2004 r. W ocenie organu nie spełnia ona jednak standardów drogi publicznej, w szczególności warunków technicznych drogi. Ponadto, z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że brak jest wydzielonej jezdni, a jej funkcję pełni wyjeżdżony pas gruntu o szerokości około 3,00 m na odcinku wzdłuż granicy z działką nr [...], którym ruch odbywa się w obu kierunkach.

Na tymczasowość istniejących rozwiązań wskazuje również wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...]w [...], zgodnie z którym droga, z której urządzony byłby zjazd jest oznaczona obszar 12KUD – projektowana ulica dojazdowa.

Wątpliwości budzi również spełnienie warunków technicznych przez przedmiotową drogę przebiegającą na działce nr ewid. [...]. Najmniejsza szerokość ulicy w liniach rozgraniczających drogi dojazdowej, zgodnie § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wynosić powinna 10 m. W przedmiotowej sprawie, w sytuacji, gdy działka z której projektuje się zjazd wchodzi w skład pasa drogowego drogi dojazdowej nie jest możliwe udzielenie zgody na lokalizację zjazdu. W rozpatrywanej sprawie nie można też określić prawidłowo wymiarów zjazdu, zgodnie z wymogami § 78 ust. 2 pkt 1a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Organ odwoławczy zauważył również, że działka nr [...]posiada zjazd indywidualny z drogi gminnej ul. [...] , oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako droga dojazdowa 5KUD, a zatem przedmiotowa nieruchomość ma zapewniony dostęp do drogi publicznej.

Odnosząc się do argumentów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że organ pierwszej instancji niewłaściwie przywołał w swoim rozstrzygnięciu art. 55 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, definiujący zjazd indywidualny, podczas gdy wniosek skarżącego odnosił się do zjazdu publicznego. Zdaniem organu odwoławczego powyższe uchybienie nie miało jednak żadnego znaczenia dla zasadności podjętej decyzji.

Reasumując, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że bez względu na argumenty odwołania, wydane w sprawie rozstrzygnięcie Burmistrza Miasta i Gminy [...]z [...] lipca 2018 r. było prawidłowe, co skutkować musiało utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji.

6. Z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu Samorządowego Kolegium odwoławczego nie zgodził się skarżący, składając w dniu 27 września 2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1) naruszenie art. 29 ust. 1 i 4 u.d.p. w zw. z § 7 ust. 1 i 2 oraz § 78 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez odmowę wydania zgody na lokalizację zjazdu na podstawie dowolnej i subiektywnej oceny, oderwanej od stanu faktycznego istniejącego w rzeczywistości w terenie oraz w oderwaniu od materiału dowodowego sprawy, w szczególności poprzez:

błędne uznanie, że droga publiczna, z której planowany jest zjazd nie jest wobec braku spełnienia warunków technicznych w istocie drogą publiczną, pomimo nadania jej kategorii drogi gminnej oraz zaewidencjonowania pod numerem [...];

błędne uznanie, że droga publiczna nie może mieć mniej niż 10 m, podczas gdy przepisy ww. rozporządzenia (§ 7 ust. 2) taką możliwość przewidują;

nie uwzględnienie, że sąsiedzi skarżącego posiadają zjazd z tej samej drogi gminnej nr [...]do swoich nieruchomości, co skutkowałoby odmiennym traktowaniem osób znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej;

błędne uznanie, że droga nie spełnia standardów drogi publicznej i uznanie tego za okoliczność istotną w sytuacji, gdy w rzeczywistości przedmiotowa droga jest drogą publiczną i odbywa się faktycznie w jej obrębie ruch drogowy;

uznanie, że okoliczność dostępu do innej drogi publicznej ma wpływ na zasadność lokalizacji zjazdu z drogi nr [...];

uznanie, że opisanie drogi nr [...] w planie zagospodarowania przestrzennego jako drogi projektowanej przesądza o niemożliwości udzielenia zgody na lokalizację zjazdu zwłaszcza w sytuacji, gdy droga w terenie faktycznie istnieje i jest eksploatowana.

2) naruszenie art. 7, 8, 9, 10 i 12 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy, wydanie decyzji bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, przyjęcie błędnej podstawy prawnej, brak wyjaśnienia przyczyn odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu w sytuacji, gdy na tej samej drodze gminnej zlokalizowane są już inne zjazdy, do których odnosił się ten sam warunek, co nie stanowiło przeszkody w wyrażeniu zgody na lokalizację zjazdu, a tym samym dowolność decyzji i rażące naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia decyzji, jak również brak realnego umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w sprawie i istotnych okoliczności faktycznych, brak rzetelnego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji i rzetelnego wyjaśnienia podstawy faktycznej decyzji, a nadto oparcie argumentacji na swobodnym uznaniu oderwanym od zakresu, w którym organ był uprawniony do orzekania;

3) błędną analizę materiału dowodowego i błąd w ustaleniach stanu faktycznego sprawy, wynikające z przyjęcia przez organ, że wyjeżdżony pas ruchu pełniący funkcję jezdni ma szerokość około 3 m, podczas gdy faktycznie w terenie ma on prawie 4 m;

4) naruszenie konstytucyjnej zasady równego traktowania obywateli przez władze publiczne (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) poprzez odmienne rozstrzygnięcie w jednakowych okolicznościach o jednakowych interesach obywateli, tj. skarżącego oraz właścicieli okolicznych nieruchomości, którzy posiadają zjazd z drogi gminnej nr [...], a ponadto posiadają więcej niż jeden zjazd z drogi publicznej.

7. Odpowiadając w dniu 29 października 2018 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. W szczególności organ podkreślił, że droga gminna nr [...] z której projektowany jest zjazd publiczny nie spełnia standardów drogi publicznej. W związku z tym nie jest możliwe obecnie udzielenie zgody na lokalizację zjazdu do nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid. [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć w części z innych powodów niż wskazane w skardze.

8. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że niewątpliwie doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.". Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu.

Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

9. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja powinna być uchylona, gdyż organ odwoławczy nie odniósł się w żaden sposób do istotnych zarzutów sformułowanych w odwołaniu skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji. Tym samym, w opinii Sądu doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a. Istotą postępowania odwoławczego w takim kontekście prawnym jest bowiem ponowna i rzetelna analiza wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych występujących w sprawie. Oznacza to, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują dwukrotne rozpoznanie sprawy, a więc prowadzenie przez organ drugiej instancji postępowania wyjaśniającego, a nie tylko zewnętrzną ocenę rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji (patrz: B. Adamiak, Komentarz do art. 15 Nb 1, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 13. wyd., Warszawa 2014, s. 90).

W takim kontekście obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego wynika również z art. 136 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy może bowiem – jeśli istnieje taka potrzeba – przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie takiego postępowania organowi, który wydał decyzję w pierwszej instancji.

W rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przedstawionych zasad prowadzenia postępowania odwoławczego. W szczególności organ drugiej instancji nie odniósł się do zarzutów skarżącego o faktycznym istnieniu i używaniu legalnych zjazdów publicznych i indywidualnych z przedmiotowej drogi gminnej zarejestrowanej jako droga o numerze 282080W i opisanej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako teren 12KUD. Organ odwoławczy nie zbadał, czy takie zjazdy rzeczywiście są urządzone, czy są to zjazdu indywidualne czy publiczne i czy zostały wykonane po uzyskaniu zezwolenia zarządcy drogi. Istotną okolicznością, która wymagała sprawdzenia jest również charakter takich zjazdów, a mianowicie, czy są to jedyne, a więc konieczne zjazdy do nieruchomości, czy tez – jak sugeruje skarżący – zjazdy dodatkowe. Ponadto, jeśli takie inne zjazdy istnieją legalnie, nie sprawdzono, czy zjazdy te spełniają warunki przewidziane w rozporządzeniu ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny drogi publiczne i ich usytuowanie.

Sprawdzenie legalnego istnienia innych zjazdów z drogi publicznej zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] istotne jest nie tylko ze względów technicznych, ale ze względu na podnoszoną przez skarżącego konstytucyjną zasadę równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). Jeśli bowiem zarządca przedmiotowej drogi udzielił innym podmiotom zezwolenia na urządzenie zjazdu w trybie art. 29 u.d.p., to odmowa wydania analogicznej decyzji w stosunku do skarżącego stanowiłaby rzeczywiście naruszenie zasady równości.

10. W opinii Sądu organ odwoławczy prowadząc postępowanie na podstawie odwołania skarżącego nie dokonał sprawdzenia, czy argumentacja sformułowana przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] jest poprawna prawniczo i spójna wewnętrznie. Nie może być bowiem przekonywujący argument o niedopuszczalności udzielenia zgody na lokalizację zjazdu z drogi gminnej do nieruchomości prywatnej oparty na stwierdzeniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, że teren oznaczony symbolem 12KUD jest projektowaną ulicą dojazdową.

Należy bowiem zważyć, że uchwała nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania osiedla [...] w [...] zapadła kilkanaście lat wcześniej. W chwili przyjęcia uchwały teren działki nr ewid. [...] mógł stanowić jedynie obszar wykorzystywany dla celów rolniczych i nie mający charakteru drogi publicznej. Stąd też określenie "projektowana ulica dojazdowa". Od czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stan prawny przedmiotowej działki drogowej mógł się zmienić. Organ odwoławczy nie wezwał wszakże zarządcy drogi, tj. Burmistrza Miasta i Gminy [...] do wyjaśnienia stanu prac na działce nr ewid. [...]. Nie wiadomo zatem, czy istnieje projekt budowy przedmiotowej drogi nr [...], ani tym bardziej, jaką szerokość będzie miała ta droga i jak przebiegają linie rozgraniczające pasa drogowego. Na podstawie decyzji organu pierwszej instancji nie można również ocenić, czy budowa drogi będzie wymagała zmiany granic nieruchomości położonych po obu jej stronach. Jeśli nie są znane parametry techniczne spornej drogi gminnej, to tracą wartość perswazyjną argumenty odwołujące się do parametrów technicznych planowanego zjazdu i jego zgodności z przepisami rozporządzenia o warunkach technicznych dróg.

Brak wyjaśnień dotyczących stanu prawnego i faktycznego drogi gminnej zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] osłabia również argumentację organu pierwszej instancji odwołującą się do istniejącego już zjazdu indywidualnego do działki nr ewid. [...]z ul. [...]. Organ pierwszej instancji, a w szczególności organ drugiej instancji powinien jasno sformułować zasady urządzania zjazdów z dróg publicznych, które zostały zastosowane w rozpatrywanej sprawie. Między innymi powinno się wyraźnie wskazać, czy zdaniem organu administracji właściwego w sprawie dopuszczalne jest urządzenie dwóch zjazdów: indywidualnego oraz publicznego do tej samej nieruchomości, czy też istnienie jednego zjazdu wyklucza udzielenie zezwolenia na urządzenie drugiego zjazdu, dodajmy: zjazdu o innym charakterze i innych parametrach technicznych. Analiza takich zasad powinna być dokonana przede wszystkim przez organ odwoławczy, bowiem koncentruje się on nie na jednym konkretnym obszarze określonej gminy, ale odnosi się on do znacznie szerszego obszaru województwa mazowieckiego. Co więcej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]z racji swoich kompetencji i zadań powinno znać zasady i działania przyjmowane na terenie innych województw w Polsce.

Organ odwoławczy nie wyjaśnił również wątpliwości zawartych w odwołaniu od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] odnoszących się do roli, jaką dla statusu drogi publicznej ma charakter jezdni. organ pierwszej instancji uznał, że ponieważ na przedmiotowej drodze gminnej nie została wydzielona jezdnia, to nieruchomość taka nie odpowiada warunkom technicznym przewidzianym w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, a zatem nie można udzielić zgody na wykonanie zjazdu z tej drogi do nieruchomości prywatnej. Rozumowanie takie jest wszakże co najmniej niepełne. Nie wiadomo bowiem, na jakiej podstawie organ uznał, że wytyczenie jezdni stanowi warunek udzielenia pozwolenia na budowę zjazdu do nieruchomości przylegającej do drogi. Jeśli bowiem przepisy techniczne wyznaczają parametry zjazdu, a zwłaszcza jego wymiary, w tym wymiary minimalne i maksymalne (szerokość, promień łuku itp.), to trudno jest rozstrzygnąć przyczynę, dla której brak ustalonej jezdni nie pozwala na lokalizację zjazdu. Z pewnością zaś nie potrafi tego zrozumieć sam skarżący i w związku z tym obowiązkiem organu, w tym przypadku – organu drugiej instancji – jest wyjaśnienie wskazanych zależności prawnych. W przeciwnym przypadku uzasadniony może być zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.

11. W ponownym postępowaniu organ odwoławczy odniesienie się szczegółowo do wszystkich wskazanych wątpliwości i braków, zarówno o charakterze prawnym, jak i faktycznym. Dopiero wówczas będzie można mówić – bez względu na treść merytorycznego rozstrzygnięcia – o prawidłowo wydanej i uzasadnionej decyzji organu administracji publicznej.

12. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt I sentencji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. jak w pkt. II sentencji.