Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 87/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.3 ust.3, art. 29 ust.2 pkt.15
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2012 r. sprawy ze skargi [....] Sp. z o.o. w S. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego K. z dnia 21 listopada 2011 r. nr [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] - ziemskiego w K. decyzją nr [....] z dnia 19 lipca 2011r. znak: [....] , nakazał rozbiórkę inwestorowi i wykonawcy firmie [....] Sp. z o.o. z siedzibą w [....] , reprezentowanej przez pełnomocnika R.K. , stacji do bezprzewodowej transmisji danych, wybudowanej na dachu budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na terenie działki nr [....] w Z. przy ul. [....] .

Przed wydaniem w/w decyzji stan faktyczny sprawy wyglądał następująco:

Pismem z dnia [....] maja 2011r. grupa mieszkańców miejscowości Z. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] - ziemskiego w K. (dalej jako "PINB") o "przeprowadzenie kontroli obiektu budowlanego, a to dwóch masztów posadowionych na dachu budynku mieszkalnego znajdującego się w Z. przy ul. [....] , jako wzniesionego bez dochowania wymaganych prawem procedur oraz o wszczęcie postępowania w sprawie nakazania rozbiórki w/w obiektu i w razie spełnienia przesłanek ustawowych - o nakazanie w drodze decyzji jego rozbiórki".

Następnie w dniu [....] maja 2011r. organ I instancji przeprowadził czynności kontrolne na działce ewidencyjnej nr [....] , w wyniku których ustalono, iż na terenie działki ewid. nr [....] na dachu budynku mieszkalnego zlokalizowano dwie anteny telekomunikacyjne. D.G. opiekun prawny nieletniego właściciela działki (11 lat) G.K. , przedstawiła kserokopię projektu umowy z firmą [....] Sp. z o.o. (umowa najmu z dnia 7 lutego 2011r.). Wg oświadczenia D.G. umowa została podpisana [....] 2011r. Urządzenia nie podłączono do prądu (w trakcie montażu). Urządzenie to dwa maszty antenowe zamontowane pomiędzy 4-9 maja 2011r. Urządzenie nadawcze zamontowano 9 maja 2011r. Wszystkie formalności związane z montażem anten i urządzeń nadawczo-radiowych wg podpisanej umowy (umowy oryginalnej nie przedstawiono) podjęła firma [....] (protokół kontroli wraz z załącznikami - karty nr 17-33 akt PINB).

Pismem z dnia 18 maja 2011r. znak: [....] organ I instancji poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie "stacji do bezprzewodowej transmisji danych, wybudowanej na dachu budynku mieszkalnego zlokalizowanego na terenie działki nr [....] w Z. przy ul. [....] , bez wymaganego pozwolenia na budowę".

W dalszej kolejności w dniu 6 czerwca 2011r. PINB przeprowadził oględziny na działce ewid. nr [....] w Z. (protokół oględzin wraz z załącznikami - karty nr 109-190 akt PINB).

W dniu 19 lipca 2011r. organ I instancji, działając na podstawie przepisu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, wydał wskazaną na wstępie decyzję znak: [....] o nakazie rozbiórki przedmiotowej stacji do bezprzewodowej transmisji danych.

Odwołanie od w/w decyzji z zachowaniem ustawowego terminu wniosła [....] Systemy Komputerowe Sp. z o. o.

Wobec powyższego [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej jako "MWINB") decyzją z dnia 21 listopada 2011r. znak: [....] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu MWINB stwierdził, że krąg stron postępowania w sprawie został prawidłowo określony przez organ I instancji.

Następnie organ odwoławczy napisał, że zlokalizowaną na działce nr [....] w Z. telekomunikacyjną stację bazową zakwalifikować należy jako zaliczoną do kategorii obiektów budowlanych budowlę, pojęcie budowli zostało zaś zdefiniowane w art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Nadto organ II instancji podniósł, że w jego ocenie w/w obiekt nie korzysta, w myśl art. 29 Prawa budowlanego ze zwolnienia od obowiązku uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, że przedmiotowej telekomunikacyjnej stacji bazowej nie należy również utożsamiać z wymienionymi w przepisie art. 29 ust 2 pkt 15 Prawa budowlanego urządzeniami, w tym antenowymi konstrukcjami wsporczymi i instalacjami radiokomunikacyjnymi, na obiektach budowlanych.

Dalej MWINB wyjaśnił, że stacje bazowe bezprzewodowej transmisji danych są elementami sieci telekomunikacyjnej zdefiniowanej w przepisie art. 2 pkt 35 ustawy z 16 lipca 2004r. - Prawo telekomunikacyjne, które zaliczyć należy do telekomunikacyjnych obiektów budowlanych wymienionych w § 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane (rozporządzenia wydanego na podstawie przepisu art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego) – "Określenia użyte w rozporządzeniu oznaczają: (...) telekomunikacyjny obiekt budowlany - linię kablową podziemną linię kablową naziemną kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolnostojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolnostojące maszty antenowe i wolnostojące wieże antenowe". Tworzące stację bazową: konstrukcje wsporcze, umieszczone na nich anteny, urządzenie przekaźnikowe, instalacja odgromowa oraz podłączona do przekaźnika i anten kablowa instalacja zasilająca tworzą całość techniczno-użytkowa i bez względu na sposób posadowienia stacji tj. na gruncie lub na innym istniejącym obiekcie budowlanym winny być zaliczone w ocenie MWINB do katalogu obiektów wymienionych w cytowanym wyżej przepisie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, jako właśnie w/w całość techniczno-użytkowa o funkcji nadawczo-odbiorczej wchodzącej w skład systemu sieci telekomunikacyjnej. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że ze względu na oparcie sieci telekomunikacyjnej, w skład której wchodzą stacje bazowe na technologii bezprzewodowej, z punktu widzenia przepisów Prawa budowlanego elementy budowlane tych stacji bazowych (najczęściej konstrukcje wsporcze w postaci masztów o określonej wysokości), mają zasadnicze znaczenie dla przyporządkowania im odpowiedniej kategorii obiektu według załącznika do ustawy - Prawo budowlane.

MWINB stwierdził również, że dokonując w/w kwalifikacji stacji bazowej bezprzewodowej transmisji danych, jako budowli, podzielił dominujące w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądy o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę stacji bazowej w tym m.in. pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2010r. sygn. akt II OSK 1709/09, pogląd NSA wyrażony w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 kwietnia 2010r., sygn. akt II OSK 1342/09.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że akta sprawy PINB wskazują, iż inwestor w/w robót przed ich rozpoczęciem nie uzyskał od organu administracji architektoniczno-budowlanej decyzji o pozwoleniu na budowę w/w obiektu, nie dokonał również zgłoszenia zamiaru budowy wobec czego stan faktyczny przedmiotowej sprawy wypełnia hipotezę art. 48 Prawa budowlanego.

Zdaniem organu II instancji w przedmiotowej sprawie organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przedmiot postępowania i tryb postępowania. Natomiast MWINB rozpatrując niniejszą sprawę nie podzielił stanowiska organu I instancji w kwestii niezgodności przedmiotowej stacji bazowej z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Z. Nr XII/64/03 z dnia 30 maja 2003r.

Otóż § 37 pkt 3 w/w planu stwierdza "wysokość budynków w zabudowie jednorodzinnej ogranicza się do 9,0 m". Jednocześnie w § 2 wskazano, iż "Ilekroć w niniejszej uchwale jest mowa o: (...) wysokości budynku - rozumie się przez to wysokość ustaloną wg zasad określonych w rozporządzeniu w sprawie WTBiU". Zgodnie z § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.): "Wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi". Zdaniem MWINB biorąc powyższe pod uwagę nie można zgodzić się z oceną, że umieszczenie na dachu budynku mieszkalnego na działce nr [....] w Z. dwóch masztów wchodzących w skład stacji bazowej powoduje naruszenie zawartego w planie miejscowym ograniczenia wysokości zabudowy jednorodzinnej. Zdaniem organu odwoławczego w/w maszty nie są elementem wyposażenia budynku, nie są też urządzeniem związanym z nim funkcjonalnie, a nawet gdyby przypisać im takie cechy, w świetle cytowanej wyżej definicji, nie miałyby w ocenie organu odwoławczego wpływu na wysokość budynku. Zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu działki nr [....] w Z. nie wprost wykluczają lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej. Tym samym wydaną przez organ I instancji i zaskarżoną przez [....] Sp. z o.o. decyzję organ II instancji uznał za przedwczesną, biorąc pod uwagę treść cytowanego wyżej art. 48 Prawa budowlanego. MWINB wskazał przy tym również, że w ramach ponownie prowadzonego postępowania PINB rozpatrzy dopuszczalność legalizacji przedmiotowej stacji bazowej.

W końcowej części zaskarżonej decyzji z dnia 21 listopada 2011r. organ odwoławczy odnosząc się do podniesionych w odwołaniu od decyzji PINB instancji kwestii, stwierdził, że nie podziela zarzutu o dowolności ustaleń organu I instancji w kwestii parametrów masztów stacji bazowej oraz budynku mieszkalnego, na którym stacja jest zlokalizowana. Wyjaśniając organ odwoławczy wskazał, że do akt I instancji załączona bowiem została przez odpowiednio umocowanego pełnomocnika inwestora dokumentacja techniczna stacji bazowej, w której wskazane były w/w parametry i po dwukrotnej wizualnej kontroli pozwalającej na porównanie stanu faktycznego z projektowanym brak było w ocenie MWINB by kwestionować ustalone na podstawie w/w dokumentacji: wysokość zarówno budynku jak i masztów. Organ II instancji dodał w tym miejscu, iż kwestie oddziaływania stacji bazowej na środowisko oraz zgodności przedsięwzięcia z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym będzie ponownie rozpatrywał organ I instancji w ramach ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego.

Pismem z dnia 21 grudnia 2011r. spółka [....] Sp. z o. o., reprezentowana przez pełnomocnika R.K. , złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 listopada 2011r. znak: [....] wnosząc o jej uchylenie w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust 1, art. 29 ust 2 pkt 15 Prawa budowlanego;

2. niewłaściwe zastosowanie art. 2 pkt 35 ustawy Prawo telekomunikacyjne w związku z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie wydania warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane;

3. niezastosowania art. 30 ust. 1 pkt 3 lit b Prawa budowlanego;

4. niewłaściwego zastosowania art. 48 Prawa budowlanego;

5. pominięcie ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (zmieniającej min. prawo budowlane).

W uzasadnieniu skargi napisano, że w ocenie strony skarżącej radiokomunikacyjnej stacji bazowej [....] nie można kwalifikować jako obiektu budowlanego, czyli budowli stanowiącej całość techczniczno-użytkową wraz z instalacjami, w skład którego wchodzi wolnostojący maszt antenowy.

W ocenie strony skarżącej wolnostojące maszty antenowe prawo budowlane nakazuje traktować jako odrębne budowle (tak expressis verbis art. 3 ust 3 Prawa budowlanego), o czym zdaniem skarżącej spółki zapomniał organ administracyjny, zaś wszelkie antenowe konstrukcje wsporcze (maszt antenowy, wieża antenowa) umiejscowione na dachu budynku wedle tego samego prawa, nie mogą stanowić budowli w rozumieniu art. 3 ust 3 Prawa budowlanego.

Dla strony skarżącej niewytłumaczalnym jest nadanie radiokomunikacyjnej stacji bazowej [....] charakteru wolnostojącego, "gdzie przecież budowlą nie może być obiekt niepodobny do obiektów wymienionych w art. 3 pkt prawa budowlanego (...)".

W opinii pełnomocnika skarżącej spółki do radiokomunikacyjnej stacji bazowej winna znaleźć zastosowanie dyspozycja normy 30 ust. 1 pkt 3 lit b ustawy Prawo budowlane, statuująca zasadę braku obowiązku zgłaszania właściwemu organowi instalowania urządzeń do wysokości 3m – czyli jak w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r., poz. 270). Przedmiotem zaskarżenia jest de czyj [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 listopada 2011r. znak: [....] uchylająca w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] -ziemskiego z dnia 19 lipca 2011r. znak: [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623). Należą one do sfery prawa administracyjnego, co podporządkowuje postępowanie prowadzone w warunkach tej regulacji – jako postępowanie w sprawie administracyjnej – przepisom kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa ta w art. 15 statuuje – jako jedną z ogólnych zasad postępowania – zasadę dwuinstancyjności, mającej również walor zasady ustrojowej i konstytucyjnej wobec treści art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W toku postępowania administracyjnego zasada ta realizowana jest poprzez odwołanie lub inny środek zaskarżenia przysługujący w zwyczajnym trybie weryfikacyjnym, który skutecznie wniesiony gwarantuje rozpoznanie sprawy załatwionej przez organ administracji publicznej pierwszej instancji po raz drugi przez właściwy organ – z zasady wyższego stopnia – i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu.

Katalog rodzajów orzeczeń, jakie może zastosować w sprawie organ odwoławczy zawarty został w przepisie art. 138 k.p.a. Jego treść wskazuje, że organ odwoławczy dysponuje zarówno kompetencjami kontrolnymi i merytorycznymi, przy czym wobec obowiązującej koncepcji zasady dwuinstancyjności powinnością organu odwoławczego jest rozpatrzenie na nowo sprawy, w której wniesiono odwołanie w jej całokształcie z uwzględnieniem okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w dacie orzekania. Motywy rozstrzygnięcia powinny być wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a. (np. wyrok NSA z dnia 22 marca 1996r., sygn. akt SA/Wr 1996/95, ONSA 1997r. Nr 1, poz. 35; wyrok NSA z dnia 14 października 1999r., sygn. akt IV SA 1313/98, Lex nr 48725).

W ocenie Sądu organ odwoławczy orzekając w rozpoznawanej sprawie zastosował się do wskazanych powyżej wymogów i nie naruszył prawa w sposób obligujący Sąd do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i stanowi szczególny rodzaj wydawanej w postępowaniu odwoławczym decyzji kasacyjnej, powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Pośrednio treść przepisu wskazuje jako przyczynę uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, wadliwość procesową, wynikającą przede wszystkim z naruszenia zasad postępowania. Konsekwencją takiego postrzegania tej normy jest możliwość skorzystania przez organ odwoławczy z ustanowionego nią uprawnienia wyłącznie wtedy, gdy czynności procesowe, które należy podjąć w sprawie dla zadośćuczynienia wymogowi legalnego działania należą do czynności objętych regulacją rozdziału 4 działu II Kodeksu postępowania administracyjnego. Istotne też jest wymagane – w sposób dorozumiany – przez ustawodawcę koniunkcja przesłanek prawnych, których spełnienie polega nie tylko na odpowiedniej kwalifikacji czynności, ale także na zachowaniu określonego przez art. 138 § 2 k.p.a. ich zakresu.

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy korzystając z kompetencji przyznanej mu w powołanym powyżej przepisie uzasadnił swoją czynność orzeczniczą koniecznością rozpatrzenia dopuszczalności legalizacji przedmiotowej stacji bazowej.

Sąd w pełni podzielił stanowisko MWINB w niniejszej sprawie.

Analiza akt sprawy wskazała, że przedmiotowa stacja zlokalizowana jest na budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce ewidencyjnej nr [....] w Z. i składa się z masztów stalowych M1 i M2 o wysokości 2,95 m, zasilacza, anten zamieszczonych na masztach, tras kablowych oraz instalacji odgromowej.

Istota niniejszej sprawy sprowadza się natomiast do odpowiedzi na pytanie czy w/w urządzenie kwalifikuje się do kategorii obiektów budowlanych i jest budowlą, co w konsekwencji wymagało uzyskanie przez inwestora – spółkę [....] Sp. z o. o decyzji o pozwoleniu na budowę.

W myśl art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego "ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć:

a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,

b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,

c) obiekt małej architektury;"

Pojęcie budowli zostało natomiast zdefiniowane w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, w którym to wyliczono przykładowo obiekty o takim charakterze. Słusznie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że budowa przedmiotowej stacji do bezprzewodowej transmisji danych nie znajduje się w katalogu obiektów wymienionych w art. 29 Prawa budowlanego, których budowa nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Trafnie stwierdził również organ odwoławczy, że budowa w/w urządzenia nie jest czynnością wymienioną w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego polegającą na "instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych".

Zdaniem Sądu stacja bazowa do bezprzewodowej transmisji danych jest elementem sieci telekomunikacyjnej określonej w art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. nr 171, poz. 1800) którą, co trafnie podniósł MWINB, zaliczyć należy do telekomunikacyjnych obiektów budowlanych wymienionych w § 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. nr 219, poz. 1864). Według w/w rozporządzenia przez telekomunikacyjny obiekt budowlany należy rozumieć linię kablową podziemną, linię kablową nadziemną, kanalizację kablową, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe. Elementy przedmiotowej stacji do bezprzewodowej transmisji danych tzn.: maszty stalowe, zasilacz, anteny na masztach, trasy kablowe oraz instalacja odgromowa tworzą całość techniczno-użytkową o funkcji nadawczo-odbiorczej wchodzącą w skład systemu sieci telekomunikacyjnej. Prawidłowo zatem organ II instancji zaliczył w/w obiekt do katalogu obiektów wymienionych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, i nie miał w tym przypadku znaczenia, co podnosi strona skarżąca w skardze, sposób posadowienia przedmiotowej stacji do bezprzewodowej transmisji danych, tzn. na dachu budynku mieszkalnego.

Mając na uwadze powyższe rozważania oraz zawartość akt sprawy skład orzekający przychylił się do stanowiska organu odwoławczego dotyczącego konieczności zbadania przez organ I instancji istnienia przesłanek wymienionych w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego dotyczących legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego, kwestii oddziaływania stacji bazowej na środowisko oraz zgodności przedsięwzięcia z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Sąd zbadał ponadto kwestię zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. zatwierdzonego uchwałą Nr XII/64/03 z dnia 30 maja 2003r. Mianowicie usytuowanie dwóch masztów wchodzących w skład przedmiotowej stacji bazowej na budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr [....] w Z. nie powoduje naruszenia zapisów – konkretnie § 37 pkt 3 - w/w planu dotyczących maksymalnej wysokości budynków w zabudowie jednorodzinnej. W w/w paragrafie wskazano, że "wysokość budynków w zabudowie jednorodzinnej ogranicza się do 9,0 m". Jednocześnie w § 2 wskazano, iż "Ilekroć w niniejszej uchwale jest mowa o: (...) wysokości budynku - rozumie się przez to wysokość ustaloną wg zasad określonych w rozporządzeniu w sprawie WTBiU". Zgodnie z § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.): "Wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi". Mając zatem na uwadze przytoczone wyżej przepisy stwierdzić jednoznacznie trzeba, że umieszczenie dwóch masztów na wysokość 11 m na dachu budynku na działce nr [....] nie naruszyło ograniczeń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Z. w kontekście dopuszczalnej wysokości budynków w zabudowie jednorodzinnej. Zauważyć również trzeba, że w/w maszty nie są elementem wyposażenia budynku, nie są też urządzeniem związanym z nim funkcjonalnie. Zatem orzeczenie przez organ I instancji, zwłaszcza z powołaniem się na postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. w powołanym wyżej zakresie, o nakazie rozbiórki było przedwczesne.

Ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem wskazań organu odwoławczego pozwoli – w ocenie Sądu – załatwić sprawę w sposób wymagany przepisami prawa.

Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa – stosownie do przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.