Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 88/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2009-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenia
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 32, art. 123
journal: Dz.U. 2007 nr 11 poz 74
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.
article: par. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.),, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 listopada 2008r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 13 listopada 2008r. nr [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję z dnia 15 września 2008r. nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż T. G. (lat 60) w okresie od października 1997r. do kwietnia 2002r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą w branży budowlanej, nie zatrudniając przy tym pracowników, która została wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej. Na mocy decyzji z dnia 18 września 2007r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych umorzył T. G. zadłużenie z tytułu nieopłaconych z ww. tytułu ubezpieczeniowego składek z wcześniejszego okresu rozliczeniowego w łącznej kwocie 23 770,39 zł, które sięgało miesiąca stycznia 1999r. Organ ustalił nadto, iż zobowiązany otrzymuje rentę przyznaną na okres do 30 kwietnia 2010r. W ramach egzekucji prowadzonej z tego świadczenia rentowego wierzycielowi przekazywana jest co miesiąc kwota 343,46 zł. Renta w kwocie 1144,21 zł netto, pomniejszona o ww. potrącenia oraz emerytura żony wnioskodawcy - J. G. w kwocie 994,60 zł netto stanowią główne źródła utrzymania dwuosobowej rodziny płatnika. Nadto, z tytułu orzeczonej całkowitej niezdolności do pracy, T. G. pobiera z Ośrodka Pomocy Społecznej w O. zasiłek pielęgnacyjny w miesięcznej kwocie 153,00 zł. Z innych form pomocy świadczonej przez ten Ośrodek nie korzysta. Dwuosobowa rodzina zamieszkuje w lokalu spółdzielczym typu M-3. Do stałych wydatków związanych z utrzymaniem domu i korzystaniem z mediów ponoszonych w skali miesiąca przez domowników należą: czynsz – 245 zł, gaz - około 94 zł, energia - około 33 zł, woda - około 40 zł, co łącznie stanowi kwotę około 412 zł. Na leczenie farmakologiczne T. G. i jego żony przeznaczają co miesiąc kwotę około 400,00 zł. Zobowiązany, po przebytym we wrześniu 2006r. zawale serca, był kilkakrotnie hospitalizowany na oddziale kardiologicznym w szpitalu w Ostrowcu Świętokrzyskim i Krakowie. Po dokonanym zabiegu implantacji rozrusznika serca jest pod stałą opieką poradni kardiologicznej. J. G. również wymaga stałego leczenia z powodu trapiących ją licznych schorzeń układu kostnego i krążenia. Oprócz należności składkowych małżeństwo G. nie posiada innych zobowiązań zarówno względem instytucji publicznych, jak i prywatnych, jak też wobec osób fizycznych. Zobowiązany oraz jego żona nie figurują w ewidencji pojazdów, jak również w ewidencji gruntów i budynków prowadzonych przez właściwe komórki organizacyjne Gminy O..

Pismem z dnia 1 lipca 2008r. powołując się na trudną sytuację finansową T. G. wystąpił z wnioskiem o umorzenie należności z tytułu nieopłacenia składek. Decyzją z dnia 15 września 2008r. znak: [...] Zakład odmówił wnioskodawcy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i na Fundusz Pracy w łącznej kwocie 19.996,90 zł, które uległo zmniejszeniu o rozliczoną zgodnie z obowiązującymi przepisami kwotę dalszych potrąceń egzekucyjnych dokonywanych z renty dłużnika. Pismem z dnia 8 października 2008r. T. G. wniósł o ponowne rozpatrzenie wniosku o umorzenie, podnosząc okoliczności, które stanowiły podstawę wydania przez Zakład decyzji z dnia 15 września 2008r. z wyjaśnieniem, iż brak zadłużenia względem innych niż Zakład podmiotów wynika z oszczędnego gospodarowania środkami pozostającymi do dyspozycji małżonków G..

W związku z powyższym Prezes ZUS zważył, iż na mocy art. 28 ustawy z dnia

13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 11 poz. 74, dalej jako ustawa o s.u.s.), Zakład Ubezpieczeń Społecznych może umorzyć w całości lub w części należności z tytułu składek w razie całkowitej ich nieściągalności, z zastrzeżeniem, iż należności z tytułu składek ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek, mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności na zasadach określonych w § 3 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365, dalej jako rozporządzenie). Następnie organ powołał treść art. 28 ust. 3 ustawy o s.u.s. celem wyjaśnienia, kiedy zachodzi całkowita nieściągalność należności składkowych. Nadto wskazał, że Zakład może podjąć decyzję o umorzeniu w całości lub w części należności składkowych pomimo braku całkowitej ich nieściągalności, gdy zobowiązany wykaże, że ze względu na sytuację rodzinną i stan majątkowy nie jest w stanie uregulować zadłużenia bez wywołania zbyt ciężkich skutków zarówno dla niego, jak i jego rodziny.

Organ wyjaśnił jednocześnie, iż Zakład dysponuje uprawnieniem do umorzenia całości bądź części należności składkowych. Podjęcie pozytywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia pozostawione zostało uznaniu organu podejmującemu decyzję w przedmiocie umorzenia, co oznacza, iż nawet w sytuacji wystąpienia przesłanek warunkujących umorzenie, Zakład może wydać decyzję o odmowie umorzenia należności składkowych.

Powołując się na treść art. 83 ust. 4 ustawy o s.u.s., organ zważył, że materiał dowodowy niniejszej sprawy wykazuje, iż brak jest przesłanek do umorzenia należności składkowych opartych na całkowitej nieściągalności. Zadłużenie T. G. egzekwowane jest na drodze przymusu w ramach egzekucji prowadzonej ze świadczenia z ubezpieczenia społecznego przysługującego dłużnikowi, przy czym wysokość potrąceń uszczupla ogólne dochody rodziny o około 15 %. Mimo podnoszonych przez wnioskodawcę twierdzeń o wystąpieniu w jego rodzinie trudności finansowych przekładających się na brak możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych z otrzymywanych co miesiąc poborów, zobowiązany nie wykazał, iż wraz z żoną nie jest w stanie regulować niezbędnych wydatków. Dłużnik udowodnił, iż stałe opłaty z tytułu korzystania z mediów, czynszu i wydatków na leczenie wynoszą w skali miesiąca łącznie około 800,00 zł, co oznacza, że na regulowanie pozostałych niezbędnych wydatków, już po potrąceniu egzekucyjnym, małżonkom pozostaje kwota około 1150,00 zł.

Organ podkreślił nadto, że fundusze pozostające do dyspozycji małżeństwa G. znacznie przekraczają kwotę kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, która uprawnia osoby żyjące w ubóstwie, czy też dotknięte długotrwałą lub ciężką chorobą do korzystania ze świadczeń pieniężnych pomocy społecznej. Jednocześnie Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie jest instytucją wspierającą osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb. Instytucja umorzenia należności składkowych winna sprowadzać się jedynie do sytuacji wyjątkowych. W sytuacji, gdy zaspokajanie podstawowych wydatków życiowych jest zagrożone, to przede wszystkim należy wystąpić do właściwej jednostki świadczącej pomoc społeczną o wsparcie finansowe, czy też rzeczowe. Tymczasem zobowiązany i jego żona nie korzystają z innych form pomocy społecznej.

Z tych przyczyn Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie znalazł okoliczności przemawiających za zmianą wydanej w sprawie dłużnika decyzji o odmowie umorzenia należności składkowych, o które wniósł zobowiązany.

T. G. wywiódł skargę na powyższą decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez umorzenie skarżącemu należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za okres od listopada 2000r. do kwietnia 2002r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę i kosztami upomnienia.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że błędnie zarówno w pierwszej jak i drugiej instancji przyjęto, że przepisy art. 28 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz § 3 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, nie znajdują w sprawie zastosowania. Skarżący nie jest bowiem w stanie uregulować zadłużenia bez spowodowania zbyt ciężkich i drastycznych skutków zarówno dla niego jak i dla jego najbliższej rodziny. Wskazał, że opłacenie należności z tytułu zaległych składek z całą pewnością pozbawi go

i żonę możliwości zaspokajania podstawowych i niezbędnych potrzeb życiowych takich również jak koszty leczenia, czy zabiegi zdrowotne, które dadzą skarżącemu szansę na przedłużenie życia, a na które go w związku z tym nie stać.

Organ nie wziął, zdaniem strony, pod uwagę, iż rachunki za gaz, wodę czy energię elektryczną są bardzo niewielkie, co świadczy o dużym stopniu oszczędności i racjonalności skarżącego. Nadto organ nie uwzględnił kosztów dojazdów do lekarzy i zapłaty za ich usługi. Skarżący ma bowiem bardzo poważne problemy zdrowotne i musi jeździć do lekarza do Krakowa co 3 miesiące. Wizyta kosztuje 100 zł, badanie echa serca 100 zł i dodatkowo pokrywa koszty dojazdu. Podniósł, że raz na 2-3 miesiące jeździ do Ostrowca do lekarza, w związku z czym wydaje kolejne 100 zł oraz ok. 23 zł na dojazdy. Nie dysponuje jednak rachunkami za te wizyty i badania. Jak wyjaśnił autor skargi, nie korzysta z państwowej służby zdrowia, gdyż liczy się czas w walce o zdrowie, a nawet życie, podczas gdy wiadome jest, ile trzeba czekać na "wizytę państwową".

Strona wyjaśniła również, że wraz z żoną mniej więcej co 1,5-2 miesiące jeżdżą odwiedzić córkę i wnuki do Ś. koło Wrocławia, co wiąże się każdorazowo z wydatkiem ok. 200 zł. Ze zbliżoną częstotliwością jeżdżą do syna do Krakowa, koszt - ok. 140 zł.

Mieszkanie skarżącego wymaga remontu, ale na przeprowadzenie go w obecnej sytuacji nie ma pieniędzy, choć z uwagi na stan zdrowia powinien na podłodze mieć położoną wykładzinę antypoślizgową, nie zaś, jak obecnie, śliskie gumoleum.

Autor skargi wskazał nadto, że w ostatnim okresie miał dostać dofinansowanie z gminy w wysokości 730 zł na turnus rehabilitacyjny do Sanatorium Szpitalnego w Nałęczowie, ale nie otrzymał tegoż, ponieważ koszt 24 dni pobytu i koszt ok. 150-200 zł za każdy dzień przerasta jego możliwości finansowe. Nie stać go na zapłacenie brakującej części.

Reasumując, skarżący podniósł, że jego sytuacja rodzinna, społeczna i materialna powoduje, że nie jest w stanie uregulować zobowiązania. Spłata zadłużenia pozbawiłaby całą rodzinę zaspokojenia potrzeb życiowych. Zadłużenie względem ZUS powstało wyłącznie z faktu, iż inwestorzy robót, które wykonywał, nie wypłacali mu należnych wynagrodzeń za wykonane usługi i w ten sposób stracił ok. 50 tys. zł O jego złym stanie finansowym świadczy nadto brak posiadania pojazdu mechanicznego, nieruchomości gruntowych i budynkowych oraz zamieszkiwanie w lokalu spółdzielczym.

W odpowiedzi na powyższą skargę Prezes ZUS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako p.p.s.a.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Sąd rozpoznając sprawę bada zatem, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.)

Skarga T. G. nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 28 ust 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 11 poz. 74, dalej jako ustawa o s.u.s.), powołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji i który stosownie do art. 32 ustawy o s.u.s. ma także zastosowanie do składek na Fundusz Pracy oraz składek na ubezpieczenia zdrowotne, przewiduje, że należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części z uwzględnieniem ust. 2- 4 tego artykułu. W ustępie 2 określono jednoznacznie, że należności mogą być umorzone tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności chyba, że zachodzi sytuacja określona w art. 28 ust 3a ustawy o s.u.s.. Przepis ten daje organowi możliwość uwzględnienia innych przesłanek umorzenia, wyłącznie w odniesieniu do ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na ubezpieczenie społeczne. Wówczas wytyczne, jakimi organ winien kierować się podejmując decyzję w zakresie umorzenia należności, określa rozporządzenie Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365, dalej jako rozporządzenie).

Z przepisu § 3 tego rozporządzenia wynika, że zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, że opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Przesłanką umożliwiającą umorzenie, jest w myśl tych przepisów, także przewlekła choroba zobowiązanego, konieczność sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny pozbawiająca zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

W świetle powyższych regulacji, organ przy rozpatrywaniu sprawy i wydaniu rozstrzygnięcia korzysta ze swobody uznania administracyjnego. Organ ma prawo wyboru rozstrzygnięcia, może zatem - w przypadku stwierdzenia przesłanki - uwzględnić wniosek lub odmówić jego uwzględnienia. Rozstrzygnięcie takie nie może mieć jednak charakteru dowolnego.

Z mocy art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2007r., nr 11 poz. 74 ze zm., dalej jako "ustawa o s.u.s."), w sprawach uregulowanych ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ta stanowi inaczej. Z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wynika zaś, że w toku postępowania organy rentowe winny podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), a następnie obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 k.p.a.), wydając zaś decyzję winny zastosować wymogi określone w art. 107 §1 k.p.a. Dlatego też, decyzja organu rentowego w przedmiocie umorzenia zaległości składkowych nie może być dowolna, gdyż powinna spełniać wskazane wyżej wymogi określone przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Sądowej kontroli legalności decyzji podlega natomiast jedynie prawidłowość przeprowadzonego postępowania oraz badanie decyzji pod względem formalnym. Sąd nie kontroluje skarżonego aktu pod kątem zasadności jego wydania. O uprawnieniach

i obowiązkach stron postępowania wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzygają bowiem organy administracji, co w tym przypadku oznacza, że rozstrzygnięcie co do umorzenia przedmiotowych należności należy do kompetencji organu rentowego.

W przedmiotowej sprawie, rozpoznając wniosek T. G., organ zasadnie przyjął, że nie zachodzi w sprawie przesłanka całkowitej nieściągalności, bowiem zadłużenie T. G. egzekwowane na drodze przymusu w ramach egzekucji prowadzonej z renty z tytułu niezdolności do pracy przysługującej skarżącemu uszczupla ogólne dochody rodziny o około 15 %. Zobowiązany nie wykazał nadto, iż wraz z żoną nie jest w stanie regulować niezbędnych wydatków. Stałe opłaty wynoszą w skali miesiąca łącznie około 800,00 zł, dlatego na regulowanie pozostałych niezbędnych wydatków, już po potrąceniu egzekucyjnym, małżonkom pozostaje kwota około 1150,00 zł.

Oceniając przedmiotowy wniosek, organ słusznie odniósł się zatem do przesłanek umorzenia zaległości określonych w art. 28 ust 3a ustawy o s.u.s. oraz w przepisach powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003r. i ustalił, że obok stałych dochodów żony z tytułu emerytury w kwocie 994,60 zł netto, która pozostaje ze skarżącym we wspólnym gospodarstwie domowym, małżeństwo G. utrzymuje się z renty skarżącego w kwocie 1144,21 zł netto po potrąceniach. Nadto T. G. pobiera z Ośrodka Pomocy Społecznej w O. zasiłek pielęgnacyjny w miesięcznej kwocie 153,00 zł.

Jednocześnie organ szczegółowo przeanalizował wydatki dwuosobowej rodziny G. czynione na utrzymanie wspólnego gospodarstwa domowego i uwzględnił koszty leczenia farmakologicznego skarżącego i jego żony. Odniósł się do sytuacji majątkowej zobowiązanego i stwierdził, że zamieszkuje w lokalu spółdzielczym, nie jest właścicielem pojazdów, jak również nieruchomości, które byłyby ujawnione w odpowiednich ewidencjach prowadzonych przez właściwe komórki organizacyjne Gminy O..

Powyższym ustaleniom faktycznym skarżący nie zaprzeczył.

Prezes ZUS wskazał nadto, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie jest instytucją wspierającą osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb. O ile bowiem, podejmując decyzję, organ stosownie do art. 7 k.p.a. ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, to treścią tego przepisu prawa zobligowany jest badać, czy nie sprzeciwia się temu interes społeczny. Dlatego słusznie organ uwzględnił przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku fakt, iż umorzenie należności składkowych, z racji szczególnego charakteru należności, do poboru których Zakład został uprawniony i zobowiązany, winno sprowadzać się jedynie do sytuacji wyjątkowych.

W konsekwencji organ uznał, że w sprawie nie zachodzi sytuacja faktyczna uzasadniająca umorzenie T. G. należności z tytułu składek za okres od listopada 2000r. do kwietnia 2002r.

Nie można odmówić organowi prawa do dokonania powyższej oceny sprawy, właśnie z uwagi na podejmowanie decyzji w granicach uznania administracyjnego. W ocenie Sądu decyzja nie narusza przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, bowiem organ drugiej instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami prawa, dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o cały, zebrany w sprawie i wyczerpująco rozpatrzony materiał dowodowy, a następnie zajęte stanowisko przedstawił w uzasadnieniu decyzji spełniającej wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Zauważyć przy tym należy, że wyciągnięte wnioski nie wychodzą poza granice zakreślone w art. 80 k.p.a. Zaskarżona decyzja nie narusza także przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zachowując zaś zasady prawa procesowego i materialnego, organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutu skargi, iż organ nie uwzględnił kosztów dojazdów do lekarzy i zapłaty za ich usługi, zauważyć należy, że jak ustalił organ, skarżący udowodnił jedynie stałe opłaty z tytułu korzystania z mediów, czynszu i wydatków na leczenie wynoszące w skali miesiąca łącznie około 800,00 zł. Natomiast, jak zresztą przyznał autor skargi, nie przedstawił on rachunków za wizyty u lekarza w Krakowie i Ostrowcu Świętokrzyskim i wykonywane w związku z tym badania. W zakresie wydatków ponoszonych przez małżeństwo G. na odwiedziny u córki i syna, organ w odpowiedzi na skargę podkreślił, że orzekał na podstawie zgromadzonych w aktach sprawy dowodów. Mimo podnoszonych przez wnioskodawcę twierdzeń o wystąpieniu w jego rodzinie trudności finansowych przekładających się na brak możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych z otrzymywanych co miesiąc poborów, w ocenie organu, zobowiązany nie wykazał, iż wraz z żoną nie jest w stanie regulować niezbędnych wydatków. Organ, nie negując problemów zdrowotnych skarżącego i jego żony, wyjaśnił, w odpowiedzi na zarzuty skargi, że umorzenie należności składkowych ma zastosowanie w naprawdę uzasadnionych przypadkach. W zaskarżonej decyzji zaś organ wskazał, że fundusze pozostające do dyspozycji małżeństwa G. znacznie przekraczają kwotę kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, która uprawnia do korzystania ze świadczeń pieniężnych pomocy społecznej

Z kolei ocena zasadności powyższych wniosków, jak powyżej wyjaśniono, nie należy do kompetencji sądu administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.