Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2490/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. P. z dnia 9 lutego 2015 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi H. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2014 r. odrzucił skargę H. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Powodem odrzucenia skargi było nieuiszczenie należnego wpisu pomimo wezwania.

Przed wezwaniem skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 stycznia 2014 r. odmówił mu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt I OZ 149/14 oddalił zażalenie H. P. na to postanowienie.

Po doręczeniu skarżącemu (19 kwietnia 2014 r. – zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 83 akt sprawy) odpisu powołanego postanowienia z dnia 10 kwietnia 2014 r. o odrzuceniu skargi, wystąpił on z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i tym razem, postanowieniem z dnia 9 lipca 2014 r., odmówił H. P. przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 września 2014 r. oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 9 lipca 2014 r.

Wskutek upływu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 10 kwietnia 2014 r., stało się ono prawomocne od dnia 20 maja 2014 r.

W piśmie z dnia 9 lutego 2015 r., osobiście złożonym w biurze podawczym Sądu, skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Uzupełnił go w dniu 2 marca 2015 r., wnosząc na urzędowym formularzu PPF o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata.

Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 12 marca 2015 r. oddalił wniosek H. P. o przyznanie prawa pomocy z uwagi na to, że został on złożony po prawomocnym zakończeniu postępowania. Postanowienie doręczono stronie w dniu 23 marca 2015 r. przy piśmie z dnia 17 marca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 199 akt sprawy).

W dniu 30 marca 2015 r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył "odwołanie" od postanowienia referendarza sądowego (w piśmie podał sygn. akt i datę pisma przewodniczego, przy którym przesłano odpis postanowienia z dnia 12 marca 2015 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, od postanowienia referendarza sądowego strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia.

Mając powyższe na względzie, należy dalej wskazać, że ponieważ pismo strony powinno być rozpoznane zgodnie z jej intencją, a "odwołanie" H. P. od postanowienia, zostało wniesione w terminie 7 dni od daty doręczenia skarżącemu odpisu postanowienia referendarza sądowego oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy, to pismo to należało potraktować jako sprzeciw od wskazanego postanowienia.

Zgodnie z art. 260 ppsa w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Przedmiotem postępowania po złożeniu sprzeciwu nie jest więc ocena postanowienia wydanego przez referendarza sądowego, lecz ponowne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie wnioskowanym przez skarżącego.

Przystępując zatem do rozpoznania wniosku H. P. z dnia 9 lutego 2015 r., uzupełnionego wnioskiem z dnia 2 marca 2015 r., należy wskazać, że zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 ppsa prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.

Jak podano, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2014 r. odrzucił skargę H. P., a wskutek niezłożenia w przewidzianym terminie środka odwoławczego, orzeczenie to jest prawomocne od dnia 20 maja 2014 r.

Należy też nadmienić, że w toku postępowania Sąd dwukrotnie odmawiał uwzględnienia wniosków skarżącego o przyznanie prawa pomocy, a Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenia na oba postanowienia w tym przedmiocie.

Składając w dniu 2 lutego 2015 r. trzeci z kolei wniosek, skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy już po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie wszczętej jego skargą. Trzeba przy tym podkreślić, że aktualnie w sprawie nie toczy się żadne postępowanie, które mogłoby prowadzić do wzruszenia prawomocnego postanowienia z dnia 10 kwietnia 2014 r.

Powyższe okoliczności faktyczne przemawiają za stwierdzeniem, że wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata nie został złożony w toku postępowania w rozumieniu art. 243 § 1 ppsa. W konsekwencji podlega on oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 260 w zw. art. 243 § 1 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.