Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1942/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Zabytki
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 2,  art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7
journal: Dz.U. 2003 nr 162 poz 1568
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
article: art. 70 pkt 6 lit. b
journal: Dz.U. 2010 nr 106 poz 675
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych
article: art. 106
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie WSA Marta Kołtun - Kulik WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent stażysta Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M. C. i H. C. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych.


UZASADNIENIE

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia M. C. i H. C. na postanowienie Kierownika Delegatury w L. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], uzgadniające projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie linii energetycznej [...] zasilającej podstację trakcyjną [...] w obrębach: obręb [...] dz. nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...] dz. nr ew. [...], [...], [...],[...],[...], obręb [...] dz. nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], pod warunkiem wprowadzenia następujących zapisów: prace ziemne związane z realizacją inwestycji należy prowadzić pod nadzorem archeologicznym, a w przypadku zagrożenia obiektów archeologicznych należy przystąpić do ratowniczych badań wykopaliskowych.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Wójt Gminy K. pismem z dnia [...] maja 2011 r. sygn. [...], w związku z wnioskiem P.., zwrócił się o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy wyżej opisanej inwestycji.

Kierownik Delegatury w L. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. uzgodnił ww. projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem M. C. i H. C. złożyli zażalenie.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego rozpatrując zażalenie wskazał, że stosownie do art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm. zwanej w dalszej części "ustawą") uzgodnień, o których mowa w ust. 4 ustawy, dokonuje się w trybie art. 106 kpa, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W rozpoznawanej sprawie inwestycja miałaby zostać zrealizowana przez P. Tym samym zażalenie M. C. i H. C. – nie będących inwestorem, na postanowienie Kierownika Delegatury w L. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] Minister uznał za niedopuszczalne. Organ odwoławczy dodał, że zażalenie na powyższe postanowienie wniosły osoby fizyczne, posiadające prawo własności do nieruchomości sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji, lecz nie będące inwestorami. A zatem należy stwierdzić, że zażalenie to zostało wniesione przez podmioty, które nie posiadają w tej sprawie legitymacji do ich złożenia.

Na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli M. C. i H. C. Skarżący w uzasadnieniu skargi podnieśli, że nie były uzgodnione warunki budowy linii energetycznej [...] z nimi jako właścicielami działki nr [...], przez którą ma przebiegać przedmiotowa linia. Skarżący wskazali, że inwestor nie może mieć prawa do złożenia zażalenia, skoro nie jest on właścicielem działki pod budowę niniejszej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a zarzuty i argumenty skargi nie podważają jego legalności.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zażalenia M. C. i H. C. na postanowienie Kierownika Delegatury w L. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], uzgadniające projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie linii energetycznej [...] zasilającej podstację trakcyjną [...] m.in. w obrębie obręb [...], w tym dla dz. nr ew. [...]

Postanowienie Kierownika Delegatury w L. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P. wydane zostało w oparciu o art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 (tzn. decyzje o ustaleniu lokalizacji celu publicznego) wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków – w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków.

Rozpoznając niniejszą sprawę należy też mieć na uwadze art. 64 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym m. In. art. 53 ust. 3-5a ustawy stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu, przepis ten w całej rozciągłości i ze wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami stosuje się do postępowania w zakresie wydania decyzji o warunkach zabudowy. A tym samym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się dopiero po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy. Do postanowień uzgadniających projekt tej decyzji stosuje się zaś art. 53 ust. 5 ustawy. Powyższe skutkuje zatem uznaniem za niedopuszczalne wniesienie zażalenia przez inne niż inwestor podmioty, np. strony postępowania głównego toczącego się sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, czy w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Sąd zwraca uwagę, że przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego postanowienia wykluczały możliwość złożenia zażalenia na postanowienie organu uzgadniającego przez podmiot inny, niż inwestor tj. podmiot, który wystąpił z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy. W myśl bowiem art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 - zwaną dalej: ustawą o rozwoju usług), art. 53 ust. 5 ustawy otrzymał brzmienie: "Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 kpa, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane." Ustawa o wspieraniu rozwoju usług - zgodnie z art. 87 - weszła w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 29, który wszedł w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia. Oznacza to, iż zaczęła obowiązywać od 17 lipca 2010 r. (data aktu - 7 maja 2010 r., data ogłoszenia -16 czerwca 2010 r.) i od tego też dnia obowiązuje art. 53 ust. 5 ustawy o treści wyżej przywołanej. W świetle powyższego od dnia 17 lipca 2010 r. wyłączona została możliwość wniesienia zażalenia przez inną osobę, aniżeli sam inwestor na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z akt administracyjnych sprawy (z pisma z dnia 11 maja 2011 r. Wójta Gminy K. - k.6) wynika, że inwestorem w niniejszej sprawie jest P. Natomiast z pisma z dnia [...] czerwca 2011 r. (k.29) wynika, że skarżący są jedynie właścicielami działki nr [...], przez którą przebiega przedmiotowa linia. Zdaniem Sądu organ prawidłowo zatem zastosował art. 53 ust. 5 ustawy, stwierdzając niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez skarżących od postanowienia Kierownika Delegatury w L. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P. z dnia [...] maja 2011 r. z uwagi na to, iż zgodnie z tym przepisem zażalenie na to postanowienie przysługiwało wyłącznie inwestorowi.

Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżących zarzutów Sąd uznał, że nie daje ono podstaw do postawienia organowi orzekającemu zarzutu dowolności i podważenia legalności zapadłego w sprawie postanowienia, bowiem wydane rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Co prawda w zaskarżonym postanowieniu organ ustalił, że odwołujący się są właścicielami nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji, czemu zaprzeczają skarżący wskazując, że działka nr [...] wymieniona w postanowieniu uzgadniającym do nich należy, jednakże uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Poza sporem jest bowiem to, że skarżący nie są inwestorem opisanej wyżej inwestycji.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z dnia 14 marca 2012 poz. 270) skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).