Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 564/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 i 3, art. 127 par. 1 i 2, art. 52 par. 1 i 2, art. 53 par. 1, art. 54 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 13 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 2, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 22 września 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. K. na pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w z dnia 8 lutego 2011 r. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. wypłacić ze Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz radcy prawnego J. P. kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć zł, dwadzieścia gr) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Gd 564/11

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 31 stycznia 2011r. skarżący A. K. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o udzielenie informacji : czy w roku 2009 i 2010r. były prowadzone inspekcje w Areszcie Śledczym w S. G., pod kątem zbadania wilgoci w pomieszczeniach mieszkalnych oraz diagnozy chemiczne grzybów domowych i pleśniowych i innych szkodników biologicznych. W przypadku przeprowadzenia takiej kontroli i badań wnioskujący wniósł o ich udostępnienie.

Pismem z dnia 8 lutego 2011r. Państwowy Inspektor Sanitarny odpowiadając na powyższe pismo oświadczył, że nie może udzielić informacji w podanym zakresie, wskazując że jest zobowiązany do udostępniania wyłącznie informacji publicznej, na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Informacja o wynikach kontroli Aresztu Śledczego nie ma przymiotu informacji publicznej w rozumieniu ww. ustawy.

Pismem z dnia 24 kwietnia 2011r. w odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 4 kwietnia 2011r. domagającego się podania podstawy prawnej powołanej w piśmie z dnia 8 lutego 2011r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny poinformował skarżącego, że kontrole z lat 2009-2010 w celach mieszkalnych nie stwierdziły zawilgocenia ścian mieszkalnych i nie wykonywano badań mykologicznych.

W dniu 3 czerwca 2011r, (data przekazania przez Sąd organowi administracji publicznej) skarżący A. K., za pośrednictwem pełnomocnika, wniósł skargę na wyżej przytoczone pismo Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 8 lutego 2011r.

Skarżący oświadczył, że zaskarża w całości decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 8 lutego 2011r. jako bezpodstawnie odmawiającą skarżącemu informacji o wynikach badań mykologicznych ścian w celach mieszkalnych Aresztu Śledczego, na tej podstawie, że informacja ta nie ma przymiotu informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Skarżący wniósł o:

1)zmianę decyzji zależnie od ustaleń faktycznych przez:

a)udostępnienie wyników badań zawilgocenia i mykologicznych ścian cel mieszkalnych Aresztu Śledczego w S. G. jeśli były one kiedykolwiek przeprowadzone lub

b)utrzymanie decyzji w mocy przy jednoczesnej zmianie jej uzasadnienia jeśli w/w badania nigdy nie były przeprowadzone.

2) ustalenie w drodze wymiany korespondencji z Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym czy badania wilgotności i mykologiczne pomieszczeń w zakładach karnych są przeprowadzane obowiązkowo?

3) przyznanie kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skarżący podał, że niespornie jego zamiarem było złożenie skargi w trybie art. 228 kpa, Sąd zaś podjął czynności proceduralne przyznając pomoc prawną dla skarżącego. W tej sytuacji nawet jeśli skargę skierowano do organu niewłaściwego, to organ powinien ją przekazać do organu właściwego, którym powinien być organ bezpośrednio nadrzędny nad Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. Skarżący podniósł, że negatywne stanowisko Powiatowego Inspektora Sanitarnego nie zostało wnikliwie uzasadnione, zaś podniesiony zarzut braku przymiotu informacji publicznej nie został jednoznacznie i przekonywująco umotywowany.

Skarżący wskazał, że jeżeli żądana informacja dotycząca faktów i określonych zjawisk jest informacją publiczną i istnieje w formie uprzedmiotowionej, zaś ww. organ nie wskazał by informacja ta polegała ochronie ze względu na ochronę prywatności, tajemnicy przedsiębiorcy lub by stanowiła ona informację chronioną, której ujawnienie spowodowałoby lub mogłoby spowodować szkody dla Rzeczpospolitej, to powinna zostać skarżącemu udostępniona. W takiej sytuacji zaskarżona decyzja jest bezpodstawna co uzasadnia wniosek jak w pkt 1.

O ile jednak badań nie przeprowadzono i brak dokumentów obejmujących ich wyniki, to uzasadnione jest żądanie jak w pkt 2 i zmiana decyzji odmownej przez jej uzasadnienie brakiem dokumentacji takich badań. Nie można bowiem udostępnić informacji, która nie jest zmaterializowana w jakiejkolwiek postaci, ale należy tym faktem uzasadnić decyzję odmowną.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie jako bezzasadnej. Organ podniósł, że skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu, a nie za pośrednictwem organu, z naruszeniem terminu 30 dniowego na wniesienie skargi liczonego przez organ od dnia 29 kwietnia 2011r. (doręczenie skarżącemu ww. pisma z dnia 24 kwietnia 2011r.). Nadto organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wywodząc, że skierowanie do strony pisma informacyjnego, z uwagi na brak danej informacji, było prawidłowe.

W piśmie procesowym z dnia 27 lipca 2011r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał swoją skargę, wnosząc jak w punkcie 1b skargi.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności prawem, a więc polega na weryfikacji rozstrzygnięcia organu administracji publicznej z punku widzenia obowiązującego prawa.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na akty prawa miejscowego, akty nadzoru i bezczynność organów.

Sądy administracyjne orzekają też w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3).

Z treści skargi wniesionej do tut. Sądu wynika, że skarżący wniósł skargę na pismo Państwowego Inspektora Sanitarnego o treści wyżej przytoczonej z dnia 8 lutego 2011r. uznając, że spełnia ono wymogi decyzji administracyjnej, podlegającej kontroli sądu w wyniku złożenia skargi do sądu administracyjnego.

Stosownie do art. 127 § 1 i § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie, przy czym właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji wyższego stopnia, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie natomiast z art. 52 § 2 powołanej ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi –art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.

Uwzględniając stanowisko skarżącego, że pismo z dnia 8 lutego 2011r. jest decyzją administracyjną, to zaskarżona decyzja (pismo) z dnia 8 lutego 2011r. została wydana przez organ I instancji, którym jest Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny i od której zgodnie z powołanym przepisem art. 127 kpa stronie służyłoby prawo do wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia (Państwowego Inspektora Sanitarnego). Dopiero od rozstrzygnięcia organu II instancji przysługiwałaby skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem tego organu, w ustawowym terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji organu odwoławczego.

Skarga wniesiona do Sądu na decyzję organu I instancji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest bowiem dopuszczalnym wnoszenie skargi na decyzję wydaną przez organ administracji, bez wyczerpania środków zaskarżenia. Tak więc niedopuszczalnym było złożenie skargi do sadu administracyjnego bez wyczerpania środków zaskarżenia.

Jednakże w ocenie Sądu pismo organu z dnia 8 lutego 2011r. nie stanowiło decyzji administracyjnej, stanowiło ono wyłącznie informację o załatwieniu sprawy, której to organ udzielił w wyniku złożenia przez stronę pisma z dnia 31 stycznia 2011r. i w konsekwencji w istocie nie służyło od niego odwołanie do organu II instancji.

Z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) wynika, że udostępnienie informacji publicznej następuje na wniosek bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnianie informacji jest czynnością materialno- techniczną. Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy). Wydanie decyzji jest niedopuszczalne, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. W takiej sytuacji nie znajdują bowiem zastosowania jej przepisy, a co za tym idzie również art. 16. Natomiast skarżącemu, który uważa, że powinien uzyskać dostęp do informacji publicznej i domaga się wydania w tej sprawie decyzji, przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej w tym zakresie, tj w wydaniu decyzji odmownej.

Natomiast w rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę do sądu na wyżej cytowane pismo organu z dnia 8 lutego 2011r. Pismo to nie mieści się w katalogu wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi aktów podlegających kontroli sądowoadministracyjnej.

Reasumując pismo informacyjne organu z dnia 8 lutego 2011r. będące odpowiedzią na pismo skarżącego z dnia 31 stycznia 2011r. nie jest aktem podlegającym kontroli sądowoadministracyjnej.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił.

O kosztach postępowania stanowiących równowartość nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, powiększonych o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23%, orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- koszty te w łącznej kwocie 295,20zł obejmują wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 240zł oraz kwotę 55,20zł tytułem podatku.