Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1970/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 5 lit. a, b i c
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...][...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

A. W. (dalej także skarżąca, strona) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymującą w całości w mocy decyzję nr [...] Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 15 000,- zł.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał w jego podstawie i uzasadnieniu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej zwaną k.p.a.) oraz art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) i art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125 poz. 874 ze zm.) - zwanej także u.t.d. oraz L.p. 2.9.1, 2.9.2 oraz 2.9.3 załącznika do u.t.d .

Podstawą faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia były następujące ustalenia:

W dniu [...] grudnia 2007 roku około godziny 12:50 w W. [...] przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki S. nr rej. [...], którego kierującym był L. B. Według kontrolującego pojazd posiadał na bokach oznakowanie o treści: [...]. Na dachu pojazdu znajdował się baner, na którym widniał napis: [...]. W pojeździe zamontowany był taksometr elektroniczny E. nr fabryczny [...]. Kierujący kontrolowanym pojazdem okazał do kontroli dokumenty kierowcy i pojazdu, wypis nr [...] z licencji nr [...] wystawione na przedsiębiorstwo W. S.C. z siedzibą w W. ul. M. [...], zaświadczenie o możliwości do korzystania/powyższego pojazdu, decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., informację o stosowanych opłatach za wykonywanie krajowego transportu osób oraz kopię raportu drogowego wystawiony przez przedsiębiorstwo W. s.c. prowadzone przez wspólników A. W. i A. W. Podczas kontroli sporządzona została dokumentacja fotograficzna. Kontrola została udokumentowana w protokole kontroli nr [...] z [...] grudnia 2007 r.

W sprawie tej organ I instancji Komendant Rejonowy Policji W. wszczął postępowanie, które zakończył decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r.

Nałożył na A. W. karę 15.000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu umieszczenia lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy i umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Od decyzji A. W. wspólniczka spółki cywilnej W. złożyła odwołanie, w którym zaprzeczała wszelkim okolicznościom faktycznym w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym jak również kwestionowała wszystkie dowody przeprowadzone przez organ jako dowody wystarczające do nałożenia kary administracyjnej za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a, b oraz lit. c ustawy o transporcie drogowym. Wnosiła o uchylenie w całości decyzji organu I instancji oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez cofnięcie rygoru natychmiastowej wykonalności, bowiem nie zgadzała się z decyzją jako nałożoną bezpodstawnie. Wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazywała, iż wydana decyzja narazi stronę na konsekwencje związane z nieuregulowaniem bieżących zobowiązań finansowych i będzie potencjalnym zagrożeniem dla funkcjonowania przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącego.

Ponadto w odwołaniu podnosiła, że art. 18 ust. 5 u.t.d. nie stawia dla przewozów okazjonalnych zakazów, w związku z którymi zostały nałożone kary pieniężne. Podkreślała, że przewozy okazjonalne wykonywane są sporadycznie, a organ administracji nie podał podstawy faktycznej w oparciu o którą stwierdził wykonywanie przewozów okazjonalnych (w kontrolowanym pojeździe nie było pasażera). Zarzuciła naruszenie art. 89 w zw. z art. 87 u.t.d. przez dopuszczenie jako dowodu paragonu fiskalnego i dokonanie kontroli tego dokumentu. Zarzuciła naruszenie art. 75 u.t.d. przez przyjęcie protokołu kontroli jako dokumentu pozwalającego na wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, zaliczenie urządzenia zamontowanego na dachu do kategorii określonej w przepisie art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. powołując się w tym zakresie na opinię pracownika Wydziału Polonistyki Uniwersytetu [...] - polonisty jako biegłego specjalisty - dotyczącą rozumienia sformułowania "urządzenie" ("urządzenie techniczne"), z której wynika wyraźnie, że aby mieć do czynienia z urządzeniem, musi po pierwsze istnieć konstrukcja mechanizmu, a po wtóre - urządzenie winno wykonywać czynności do których jest przeznaczone.

Podkreślała, że urządzenie zamontowane w pojeździe było drogomierzem a nie taksometrem, tym samym nie było niedozwolone w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a) ustawy stwierdzając dodatkowo, żeby zaliczyć to urządzenie jako niedozwolone powinno zostać stwierdzone, iż ono pracowało w czasie kontroli (było używane). Ponieważ w zakresie przedstawionych zarzutów organ administracji nie przeprowadził dowodów wnioskowanych przez stronę, zarzuciła naruszenie również przepisów postępowania dowodowego.

Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując się na ustalenia poczynione w toku postępowania administracyjnego organ odwoławczy stwierdził, że jest niewątpliwe, iż zamontowane w pojeździe urządzenie było taksometrem na co wskazuje świadectwo legalizacji ponownej. Napisy na pojeździe określały nazwę przedsiębiorstwa, a nie firmę, co zgodnie z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. jest niedopuszczalne. Natomiast urządzenie zamontowane na dachu pojazdu także było niedozwolone art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., gdyż upodabniało pojazd to taksówki i w tym zakresie nawet opinia polonisty przedłożona przez stronę nie zmieniała kwalifikacji tego urządzenia.

Ocenił, że z dokumentacji zebranej w postępowaniu niezbicie wynika, iż w samochodzie poddanym kontroli zainstalowany był taksometr elektroniczny E. nr fabryczny [...] i na podstawie wskazanego urządzenia i wskazań na jego wyświetlaczu, kierujący rozlicza się z pasażerem po wykonaniu usługi przewozowej. W powyższej sytuacji mamy do czynienia z taksometrem. Zgodnie z treścią § 3 pkt 20 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r., obowiązującego w dniu kontroli pojazdu, taksometr to przyrząd pomiarowy przeznaczony do pomiaru czasu trwania kursu pojazdu i obliczania długości przebytej drogi na podstawie sygnału dostarczonego przez nadajnik sygnału długości drogi oraz obliczania i wyświetlania opłaty za kurs na podstawie obliczonej długości lub zamierzonego czasu trwania kursu. W wykonanej dokumentacji fotograficznej i przeprowadzonym postępowaniu wykazano zatem, iż doszło do naruszenia art. 18 ust. 5 lit. b. Ustawodawca w w/w przepisie określił katalog elementów, które nie mogą być umieszczone na pojeździe. Istotne jest, iż elementy te zostały określone alternatywnie na co wskazuje spójnik "lub". Zatem umieszczenie również jednego z tych elementów skutkuje odpowiedzialnością administracyjną, o której mowa w ustawie o transporcie drogowym. Jednocześnie należy dodać, że ustawodawca posłużył się określeniem "nazwa", a nie "firma" przedsiębiorca który bezpośrednio wykonuje usługę przewozową. W związku z tym, mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, należy uznać, iż przedsiębiorca ewidentnie naruszył zakaz o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. Ponadto, organ II instancji stwierdził, że w zakresie naruszenia zakazów umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych dokumentacja fotograficzna jest wystarczającym dowodem potwierdzającym naruszenie zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp.

Upodabnianie się do taksówek i wykonywanie działalności taksówkowej samochodem osobowym nie będącym taksówką, ma na celu wzbudzenie u klientów błędnego poczucia korzystania z usług transportowych świadczonych przez licencjowanego przedsiębiorcę w zakresie przewozów taksówkami. Strona dołączyła opinię dr A. C. dotyczącą wyjaśnienia pojęcia "urządzenie". Ocenił, że wyraźnie wskazane jest w tym piśmie, iż jest to urządzenie wykonujące określone czynności. Wykonana na miejscu kontroli, dokumentacja fotograficzna wyraźnie pokazuje, że urządzenie to jest nośnikiem reklamy i spełnia funkcję przekazania pewnej informacji. Wywiódł z powyższego, że twierdzenie strony, iż nie jest to urządzenie techniczne, nie zasługuje na uwzględnienie.

Uznał, że w przedmiotowej sprawie zgromadzony materiał dowodowy, w sposób wystarczający pozwala stwierdzić, iż przedsiębiorca A. W. wspólnik spółki cywilnej W. wykonywała krajowy transport drogowy osób z naruszeniem przepisów art. 18 ust. 5 lit. a, b oraz lit. c ustawy o transporcie drogowym oraz na podstawie załącznika L.p. 2.9.1, 2.9.2 oraz 2.9.3. z dnia 29 lipca 2005 r. do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Konsekwencją naruszeń przepisów wskazanych w uzasadnieniu jest kara pieniężna, w wysokości 15.000 złotych (piętnaście tysięcy złotych).

Odnosząc się do wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził, że Przedsiębiorstwo "W." S.C. ewidentnie narusza przepisy ustawy o transporcie drogowym. Pomimo wielu wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedsiębiorca nadal z pełną świadomością popełnia te naruszenia, lekceważąc dotychczasowe wyroki sądów administracyjnych. W świetle powyższego ocenił, że nie zachodzą uzasadnione przesłanki (takie jak np. wywołanie przez wykonanie decyzji nieodwracalnych skutków prawnych), które powodowałyby konieczność wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji.

Na decyzję A. W. wspólnik spółki cywilnej W. s.c. zastępowana przez pełnomocnika złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskami o stwierdzenie jej nieważności ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, wstrzymanie wykonania decyzji i zawieszenie postępowania wskazując na postępowanie toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP przepisu art. 18 ust. 5 u.t.d. (sygn. akt TS 224/09) wnosząc o zasądzenia kosztów, zarzucając decyzji naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a) lit. b) i lit. c), art. 75 w zw. z art. 89 i art. 87 u.t.d. oraz przepisów prawa procesowego (art. 7, 77 i 123 k.p.a.). Zawieszenie postępowania uzasadniano w oparciu o art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Zdaniem skarżącej organ administracji nie uwzględniając wniosków dowodowych nie zebrał w zakresie wymaganym art. 7 i art. 77 k.p.a. niezbędnego materiału dowodowego dla dokonania wymaganych ustaleń pozwalających na wydanie rozstrzygnięcia, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 18 ust. 5 u.t.d. Podkreślano, że przepisy ustawy o transporcie drogowym nie ograniczają wykonywania przewozów osób na podstawie licencji okazanej do kontroli. Wskazywano jak w odwołaniu, że spółka przewozy okazjonalne wykonuje sporadycznie, gdyż podstawowa działalność strony to obsługa wesel, rautów i konferencji, a organ administracji nie podał podstawy faktycznej w oparciu o którą stwierdził wykonywanie przewozów okazjonalnych (w kontrolowanym pojeździe nie było pasażera). Wskazując na art. 75 u.t.d. stwierdzono, że protokół kontroli nie mógł stanowić dokumentu uzasadniającego wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie art. 18 ust. 5 u.t.d., gdyż katalog postępowań, które mogą być wszczęte jest tym przepisem zamknięty. Natomiast urządzenie zamontowane na dachu pojazdu, zgodnie z opinią pracownika Wydziału Polonistyki U. nie mogło być kwalifikowane jako urządzenie z art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Jednocześnie nie stwierdzono by urządzenie to było podłączone do instalacji elektrycznej i pracowało. Również nietrafne było zakwalifikowanie drogomierza umieszczonego w pojeździe jako taksometru. Wymieniony przepis pod lit. b) także nie zabrania umieszczania na pojeździe oznaczeń, które nie odnoszą się do przewoźnika, a takie właśnie napisy zidentyfikowano.

W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga wniesiona od decyzję nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2010 r. jest niezasadna.

Odnosząc się do wniosku zawartego w skardze o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należy wyjaśnić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł uzasadnionych podstaw do jego uwzględnienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że pod sygnaturą TS 224/09 toczy się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie dotyczące stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 u.t.d., który był podstawą materialnoprawną nałożenia kary pieniężnej na skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że pod ww. sygnaturą została zarejestrowana w dniu 23 września 2009 r. skarga konstytucyjna z dnia 18 września 2009 r. zgłoszona w trybie art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, w której skarżący podmiot wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z art. 2, art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jest to podstawa fakultatywnego zawieszenia postępowania, a o jego zawieszeniu decydują względy celowościowe.

Ekonomia procesowa, a także względy sprawiedliwości mogą przemawiać za potrzebą zawieszenia postępowania w razie badania przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją aktu normatywnego, który stanowił podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia. Jednakże rozpoznając wniosek o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie zainicjowane skargą konstytucyjną nie można abstrahować od tego, że skarga ta została zgłoszona na podstawie art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji.

W rozpoznawanej sprawie w zarzutach formułowanych w skardze skarżąca wskazywała na występującą (w jego ocenie) niezgodność uregulowań zawartych w art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie powziął wątpliwości co do zgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP. Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjnego w wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r. wydanym w sprawie II GSK 189/09 dotyczącym analogicznego stanu faktycznego, w której Sąd ten również nie uwzględnił wniosku o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uzasadnianego także jak w rozpoznawanej sprawie zawisłością przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy pod sygnaturą TS 224/09.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu skarżącego o naruszeniu przez organ administracji wskazanych w skardze przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem skarżącego w momencie kontroli nie był wykonywany żaden przewóz, gdyż w pojeździe nie było pasażera. Okoliczność ta nie zmienia faktu, że kontrolowany pojazd był konstrukcyjnie przystosowany wyłącznie do przewozów osobowych, a ponadto na jego dachu znajdowało się urządzenie podobne jakim posługują się taksówki, w pojeździe znajdował taksometr. Kierujący pojazdem nie wykazał by był w czasie kontroli na urlopie i znajdował się na drodze w celach prywatnych. Zatem brak pasażera w czasie kontroli nie uzasadniał przyjęcia, że skarżący nie wykonywał działalności objętej posiadaną licencją.

Przepis art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. zabrania umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Opinia polonisty w tym zakresie nie może być istotna w sprawie skategoryzowania owego urządzenia, gdyż osoba ją wydająca nie jest specjalistą w dziedzinie techniki. Urządzenie umieszczone na dachu pojazdu poza napisem [...] i numerem telefonu zawierało również napis "Taxi", a więc pozostaje poza wszelką wątpliwością, że odwoływało się do napisów umieszczanych na pojazdach wykonujących przewozy na podstawie uprawnienia wynikającego z art. 6 u.t.d., a takiego uprawnienia (licencji na przewozy osobowe taksówką) skarżący nie posiadał. Zatem urządzenie to upodabniało kontrolowany pojazd do taksówki co jest objęte zakazem z art. 18 ust. 5 lit. c) ustawy o transporcie drogowym.

To że zamontowane urządzenie było taksometrem a nie innym urządzeniem wydaje się być oczywiste wobec świadectwa legalizacji ponownej określającego wprost to urządzenie (przedmiot) jako taksometr elektroniczny. Nadto w czasie kontroli zabezpieczono tabelę opłat według wskazań taksometru wydaną dla taksówki (określenie z tego dokumentu) nr boczny [...], a więc dla pojazdu kontrolowanego. Według tego dokumentu określono taryfy dla poszczególnego przewozów. Zatem urządzeniu temu nie można przypisać jedynie wykonywanie pomiarów przebytej drogi skoro naliczało jednocześnie należność za przejazd, identycznie jak taksometr.

Sąd nie znalazł podstaw do uznania za wiarygodne stwierdzenie skarżącego, iż pojazd mógł w czasie kontroli być przeznaczony, na przykład do przewozu przesyłki oraz nie uznał za udowodnione, iż skarżący wykonywał przewozy na podstawie umowy w związku z weselem, rautem lub tp. W kontrolowanym pojeździe nie stwierdzono by znajdowała się jakakolwiek przesyłka przewożona przez kierowcę. Nadto kierowca nie podał, by kiedykolwiek zlecono mu tego rodzaju przewóz. Stąd stwierdzenie skarżącego o tym, że zasadniczo trudni się przewozem przesyłek nie zostało przez niego wykazane żadnymi dowodami. Jednocześnie skarżący w skardze podał, że wykonuje (incydentalnie) przewozy osób obsługując konferencje, wesela, rauty itp. Jednakże na te okoliczności nie przedstawił żadnych dowodów (np. faktur, umów itp.), a samo jego stwierdzenie, że "incydentalnie" przewozi osoby było już przyznaniem faktu stwierdzonego podczas kontroli.

Umieszczenie na kontrolowanym pojeździe napisów z numerem telefonu również spełniało przesłankę z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. Przepis ten zabrania umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Zauważenia wymaga, że wymieniony przepis nie dookreśla o jakiego przedsiębiorcę chodzi, czy o tego, który wykonuje przewozy, czy o innego. Zdanie Sądu w składzie orzekającym sposób oznaczania pojazdu, wskazany w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., należy do cech charakterystycznych tylko i wyłącznie dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji taksówkowej. W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji taksówkowej, nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami ewidentnie przypomina, czy też sugeruje transport drogowy osób taksówką. Konsument korzystający z przewozu nie może być wprowadzany w błąd i musi mieć pewność, że wchodząc do samochodu oznaczonego jak taksówka, korzysta z usług przedsiębiorcy, który ma stosowną licencję na transport drogowy osób taksówką. Swoboda prowadzenia działalności gospodarczej musi być w tym przypadku ograniczona, przede wszystkim z uwagi na dobro konsumenta.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na prawidłowo przeprowadzony dowód potwierdzający okoliczności objęte art. 18 ust. 5 u.t.d., gdyż zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zawarta w tym przepisie zasada równej mocy środków dowodowych dopuszcza w postępowaniu administracyjnym środki dowodowe niewymienione w art. 75 k.p.a., jeżeli tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, mogły one przyczynić się do wykrycia prawdy obiektywnej dotyczącej naruszenia przez skarżącego zakazów zawartych w art. 18 ust. 5 u.t.d. Stąd twierdzenie skarżącego o nieuzasadnionym przyjęciu jako dowodu w sprawie również ustaleń wynikających z protokółu kontroli nie było trafne. Wskazywanie w tym zakresie na przepis art. 75 u.t.d., nie może wyłączać zasad dowodzenia określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego w szczególności art. 76 § 1 k.p.a. w związku z przepisami art. 67 i następne tego aktu normatywnego. Wywodzenie przez skarżącego na podstawie art. 75 u.t.d. ograniczonego zakresu wykorzystywania wyników kontroli jedynie do wskazanych w tym przepisie postępowań, nie było trafne. Zauważenia bowiem wymaga, że zgodnie z art. 74 u.t.d. z przeprowadzonych czynności kontrolnych (art. 73 u.t.d.) inspektor sporządza protokół, który powinien odpowiadać wymaganiom wskazanym przez przepisy Działu II Rozdziału 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Protokół ten określa ustalenia dokonane w toku kontroli, na podstawie których organ administracji może stwierdzić czy doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, na przykład jej art. 18 (por. przykładowo wyroki NSA z dnia 17 lutego 2010 r. wydany w sprawie II GSK 378/09 i z dnia 28 kwietnia 2008 r. wydany w sprawie II GSK 50/08). W takiej sytuacji dochodzi do zastosowania art. 92 u.t.d. i w konsekwencji do wydania decyzji nakładającej karę pieniężną. Innymi słowy, przyjęcie za uzasadnioną tezę skarżącego, że wyniki kontroli mogą być wykorzystane jedynie do postępowań wskazanych w art. 75 u.t.d., prowadziłoby do wniosku, iż większość przepisów ustawy o transporcie drogowym nie miałaby zastosowania. Takie rozumienie przepisu art. 75 ustawy o transporcie drogowym narusza zasadę racjonalnego ustawodawcy stojąc w niezgodzie na przykład z zakazem sformułowanym w art. 18 ust. 5 u.t.d. oraz sankcjami wskazanymi w art. 92 i w przepisach załącznika do ustawy. Dlatego przepis art. 75 u.t.d. należy odczytywać w ten sposób, że formułuje on zakres wykorzystania wyników kontroli również do wszczęcia postępowań wskazanych w tym przepisie. Przepisem określającym naganne zachowania podmiotów działających w transporcie drogowym jest norma generalna wyrażona w art. 92 ust. 1 u.t.d. - kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy - odsyłająca do przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz do innych przepisów w tym do regulacji umownych w stosunkach międzynarodowych i regulacji wspólnotowych (obecnie unijnych). Powoływanie się w związku z tym przez skarżącego na ograniczenie ustawy do treści art. 75, a więc na mające wynikać z tego przepisu ograniczenie stosowania art. 92, nie można uznać za uzasadnione żadną wykładnią przepisu art. 75 u.t.d.

Z tych względów skład orzekający Sądu nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że ustalenia kontroli, wykorzystane do podjęcia przez organy administracji publicznej zaskarżonych decyzji, w tym zaskarżonej decyzji nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nie miało uzasadnienia prawnego.

Za niezasadny należało uznać także zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Jak wynika, bowiem z akt administracyjnych, Komendant Rejonowy Policji W. w W. w piśmie informującym o wszczęciu postępowania administracyjnego z [...] grudnia 2007 r. oraz w piśmie z dnia [...] grudnia 2007 r. nie tylko powiadomił stronę o możliwości zapoznania się z aktami administracyjnymi, lecz również wzywał do stawienia się przedstawiciela celem przesłuchania w charakterze strony. Strona w toku postępowania wykorzystała w piśmie z [...] stycznia 2008 r. możliwość złożenia wyjaśnień i zajęcia stanowiska.

W ocenie Sądu, organy Policji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz dokonały oceny zebranych dowodów zgodnie z wymaganiami art. 80 k.p.a. uzasadniając swoje rozstrzygnięcie z zachowaniem zasad określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Materiał zebrany przez organ administracji w sprawie pozwalał na podjęcie rozstrzygnięcia, gdyż wszystkie ustalenia organu potwierdziły zarzuty stawiane stronie. To, że ustalenia te skarżący interpretuje odmiennie niż organ administracji nie może prowadzić do wniosku o ich braku lub wadliwości. Jest bowiem poza sporem, że na pojeździe znajdowało się urządzenie techniczne (określane przez stronę jako baner), że pojazd był oznakowany w sposób wykazany ustaleniami kontroli, a w pojeździe było zamontowane urządzenie, które organ określa zgodnie z dokumentacją dotycząca tego urządzenia jako taksometr. Zatem odmienna interpretacja przez skarżącego tych ustaleń, w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, sprowadzała się jedynie do polemiki z organem administracji publicznej co do ich rozumienia. Innymi słowy skarżący swoimi zarzutami zmierzał do dokonania odmiennej wykładni rozumienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 18 ust. 5 u.t.d., których rozumienie jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, a to, że nie jest ono zbieżne z poglądem skarżącego, nie mogło stanowić podstawy do uwzględnienia skargi.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.