Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 488/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 46, art. 49 par. 1 i 2, art. 64 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: powoławł art. 48 ust. 2 zd. pierwsze
journal: Dz.U. 1997 nr 102 poz 643
law: Ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. W. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1208/12 o pozostawieniu pisma M. W. z dnia 20 stycznia 2014 r. bez rozpoznania w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w Szczecinie ([...]) z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia i wyznaczenia na stanowisko służbowe postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z 21 marca 2014 r., II SA/Sz 1208/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie pozostawił bez rozpoznania pismo M. W. z 20 stycznia 2014 r. w sprawie z jego skargi na postanowienie Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w Szczecinie ([...]) z [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia i wyznaczenia na stanowisko służbowe.

W uzasadnieniu, Sąd wskazał, że postanowieniem z 20 września 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił sporządzoną osobiście przez M. W. skargę kasacyjną od postanowienia z 13 czerwca 2013 r. odrzucającego jego skargę na postanowienie Dowódcy Jednostki Wojskowej z [...] września 2012 r.

Postanowieniem z 17 października 2013 r. Sąd odrzucił zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 31 stycznia 2014 r., I OZ 39/14 oddalił zażalenie na to postanowienie.

W dniu 20 stycznia 2014 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym pismo zatytułowane "Skarga kasacyjna – zażalenie – wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych orzeczeń do czasu rozpoznania kasacji". Z uwagi na niejasny charakter pisma, Sąd wezwał skarżącego do jednoznacznego określenia rodzaju pisma i sprecyzowania w jakim celu zostało wniesione – terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania.

Pomimo doręczenia wezwania 27 lutego 2014 r., do Sądu nie wpłynęła odpowiedź na wezwanie.

Sąd wskazał, że na tym etapie postępowania brak jest zaskarżalnych rozstrzygnięć, a pismo z 20 stycznia 2014 r. nie wskazywało jednoznacznie, w jakim celu zostało wniesione. Z tego powodu, na podstawie art. 49 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., pismo pozostawiono bez rozpoznania.

W zażaleniu (k. 213), skarżący zarzucił nieważność postępowania wskazując, że ten sam sędzia (Arkadiusz Windak) utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu skarżącego o istnieniu okoliczności uzasadniającej wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Arkadiusza Windaka, określonej art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wbrew poglądowi skarżącego, zarządzeniem z 21 marca 2014 r. sędzia nie orzekł w przedmiocie wcześniejszych rozstrzygnięć, ale oceniał możliwość nadania prawidłowego biegu pismu skierowanemu przez stronę do Sądu.

Nie tylko sąd administracyjny, ale również skarżący jest obowiązany postępować według zasad przewidzianych w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustawa przewiduje (między innymi w art. 46 p.p.s.a.), jakie elementy powinno zawierać każde pismo strony. W szczególności, powinno ono być tak zredagowane, aby można było jednoznacznie określić przedmiot sprawy. Sąd nie może domyślać się, w jakim celu strona sporządziła pismo i z tego względu w razie wątpliwości jest obowiązany wezwać do jego uzupełnienia.

W niniejszej sprawie, Sąd prawidłowo zastosował art. 49 § 1 p.p.s.a., a wobec braku odpowiedzi strony, był obowiązany zastosować konsekwencje opisane w art. 49 § 2 p.p.s.a., to znaczy pozostawić pismo bez rozpoznania.

Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne, to znaczy nie przysługuje od nich środek odwoławczy. Oznacza to, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości skutecznego wnoszenia kolejnych zażaleń od postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184, art. 197 § 2 i 198 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.