Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1096/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-04-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych (stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa) w kwestii wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 25 lutego 2014 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 25 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych (stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa). W terminie, który upłynął w dniu [...] r. skarżący nie złożył wniosku o uzasadnienie wyroku. Natomiast w piśmie datowanym na [...] r., a nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] r., wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku Wraz z tym pismem zawierającym złożył także wniosek o uzasadnienie. Swoją prośbę uzasadnił problemami związanymi ze stanem zdrowia. Podniósł, że od stycznia 2013 r. leczy się w związku z przewlekłą [...]. Od [...] r. do [...] r. był, w związku ze swoimi dolegliwościami, niezdolny do pracy i z tego powodu nie był na rozprawie. Podkreślił, że w wyniku choroby i przyjmowania leków nie był w stanie zająć się sprawami sądowymi, mógł jedynie zaspokajać podstawowe potrzeby życiowe.

Do wniosku skarżący dołączył poświadczone przez siebie kserokopie następujących dokumentów – opinii lekarskiej, zaświadczeń o niezdolności do pracy oraz wystawionego w dniu [...] r. skierowania na pobyt w szpitalu w dniu [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu; postanowienie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Art. 88 P.p.s.a. stanowi natomiast, że wniosek spóźniony lub niedopuszczalny z mocy ustawy sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

W przedmiotowej sprawie wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że choroba wnioskodawcy sama w sobie nie stanowi niezawinionej przeszkody w oparciu o art. 86 § 1 P.p.s.a. O możliwości przywrócenia terminu można mówić wówczas, gdy strona – działająca w postępowaniu osobiście nie miała możliwości podjęcia danej czynności procesowej osobiście lub za pośrednictwem innych osób (por. post. NSA z 28 maja 2008 r. I GZ 143/08, Legalis; post. NSA z 27 lipca 2006 r. II FZ 386/2006, Lex Polonica nr 418132; wyr. SN z 19 maja 1976 r. IV PRN 8/76, Lex Polonica nr 321894; post. SN z 3 stycznia 1974 r., II CO 18/73, Legalis; post. NSA z 18 września 2008 r., II OZ 947/08, Legalis). Należy podkreślić jednak, że choroba musi mieć charakter niespodziewany, lub wystąpić musi nagłe pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć. Poza tym musi zostać przedstawione zaświadczenie, że stan zdrowia w danym okresie uniemożliwiał prowadzenie spraw i dokonywanie czynności (por. post. NSA z 17 marca 2009 r., I OZ 211/09, Legalis; post. NSA z 7 kwietnia 2008 r., II FZ 111/08, Legalis; post. NSA z 23 stycznia 2008 r., I OZ 9/08, Legalis). Nie jest natomiast wystarczającym potwierdzeniem braku winy samo zwolnienie lekarskie, zwłaszcza gdy z z jego treści wynika możliwość chodzenia (por. post. NSA z 26 czerwca 2008 r. I OZ 428/08, Legalis)

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy podnieść należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, aby uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że choroba skarżącego trwa od stycznia 2013 r. a zatem nie miała charakteru nagłego czy też niespodziewanego. Skarżący przedłożył co prawda kserokopię zaświadczenia lekarskiego odnośnie swojego stanu zdrowia, jednak nie zawiera ono daty wystawienia, więc nie można określić, czy opisany w nim stan istniał w momencie biegu terminu. Okoliczność skierowania skarżącego na badania szpitalne na dzień [...] r. jest tu bezprzedmiotowa, albowiem z punktu widzenia niniejszego postępowania analizie poddany jest jedynie okres miedzy [...] a [...] r., tj. czas biegu terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie. Skarżący przedłożył dwa zwolnienia lekarskie. Jedno, na czas od [...] do [...] r., zawiera wskazanie, że chory może chodzić, natomiast drugie, wystawione w dniu [...] r., do [...] r.. nie zawiera żadnego wskazania, dlatego też nie sposób przyjąć, by stwierdzało ono całkowitą niezdolność skarżącego do prowadzenia swoich spraw. Co więcej, skarżący znał termin rozprawy i mógł telefonicznie dowiedzieć się o jej wynik. Należy podkreślić, że korespondencję kierowaną do skarżącego odbierała osoba trzecia a on sam nigdy nie kwestionował skuteczności odbioru tychże przesyłek. Skoro zatem skarżący posługiwał się inną osobą przy odbiorze korespondencji, mógł za jej pomocą nadać wniosek o uzasadnienie wyroku w urzędzie pocztowym.

Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.