Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 74/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1 w zw.. z art. 4 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1954
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - tekst jedn.
article: apar. 2 ust. 1 pkt 7 i  3 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2021 r. sprawy ze skarg: E. T. siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargi w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] czerwca 2020 r. ([...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce o nr ewid. [...], obręb W., gm. W..

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących udokumentowanych okolicznościach sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2019 r. P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "wnioskodawca" lub "skarżąca") zwróciła się do Wójta Gminy W. (dalej także jako "Wójt") o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...], planowanej do zlokalizowana w m. W. na fragmencie działki o nr ew. [...], obręb [...] W. . Szczegółowy opis przedsięwzięcia oraz kwalifikację przedsięwzięcia z punktu widzenia jego oddziaływania na środowisko przedstawiono w załącznikach do wniosku.

W związku z wnioskiem Stowarzyszenia "N. " z dnia [...] marca 2019 r., Wójt Gminy W. postanowił dopuścić to stowarzyszenie do udziału w postępowaniu na prawach strony (postanowienie z dnia [...] marca 2019 r., [...]).

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. ([...]) Wójt Gminy W. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...]

Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez E. T. i Stowarzyszenie Zwykłe "N. " z siedzibą w W. , decyzją z dnia 20 września 2019 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także zwane "Kolegium") uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji bezkrytycznie przyjął stanowisko wnioskodawcy, iż dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia brak jest obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium wskazało, że dla poczynienia prawidłowych ustaleń, w jaki sposób inwestycja wpłynie na środowisko, niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny.

W toku ponownego rozpoznania sprawy, Wójt wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania wniosku co do oddziaływania planowanej decyzji na środowisko, za czym wnioskodawca ponownie przedłożył opracowanie kwalifikacja przedsięwzięcia.

Wójt zwrócił się do innych organów o uzgodnienie projektu decyzji, na co Starosta W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. uzgodnił pozytywnie projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji celu publicznego w zakresie ochrony gruntów rolnych (użytków rolnych) – k. 209 akt adm.; Dyrektor P. G. W. W. P. decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. umorzył postępowanie w sprawie projektu decyzji w odniesieniu do obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a postanowieniem z dnia 17 lutego 2020 r. zwrócił Wójtowi wniosek w zakresie uzgodnienia, gdyż inwestycja nie wymaga pozwolenia wodnoprawnego – k. 41 akt adm.. Jednocześnie, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. pismem z dnia [...] lutego 2020 r. ([...]) wskazał Wójtowi, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu "D. ", co uzasadnia ponowne rozważenie oddziaływania inwestycji na środowisko – k. 34 akt adm.

Wezwany przez Wójta wnioskodawca przedłożył Kartę informacyjną przedsięwzięcia z dnia 02 marca 2020 r., z której wynika, że planowana inwestycja nie jest ani przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. ([...]) Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. umorzył postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o ustalaniu lokalizacji planowanej inwestycji, wskazując, że uzgodnienie miało miejsce milczącą zgodą organu – k. 18 akt adm

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. [...]) Wójt Gminy W. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...], działając m podstawie art. 50 ust. 1 w z. z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (aktualnie t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 741, z późn. zm., dalej także "u.p.z.p.").

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wniosek spełnia wymogi określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sporządzenie projektu decyzji powierzono uprawnionemu urbaniście. Ponownie rozpatrując sprawę, organ ustalił na podstawie przedłożonego przez wnioskodawcę kolejnego opracowania, że po zsumowaniu EIRP na każdym z trzech sektorów wynosi 1963,0W na sektor. To oznacza, że nie zmieniła się kwalifikacja przedsięwzięcia, a w konsekwencji wnioskowana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), dla których wymaga się sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz nie zalicza się do przedsięwzięć określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane.

E. T., reprezentowana przez pełnomocnika Z. G. i Stowarzyszenie Zwykłe "N. " z siedzibą w W. , złożyli z zachowaniem terminu ustawowego odwołania od powyższej decyzji.

Odwołująca E. T. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219) w związku z art. 72 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.) w powiązaniu z § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nieuwzględnienie maksymalnych mocy, tiltów anten;

2) art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie, dlaczego organ analizował wielokrotne zaniżone moce anten wiedząc, iż wszystkie wątpliwości winny być rozstrzygane na korzyść środowiska;

3) niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta;

4) nieokreślenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej;

5) niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.

Stowarzyszenie Zwykłe "N. " z siedzibą w W. zarzuciło zaskarżonej decyzji:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 62a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez wskazanie jako ewentualnych wariantów przedsięwzięcia w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia jedynie wariantu wnioskodawcy oraz wariantu polegającego na tym, iż przedsięwzięcie nie będzie podejmowane, podczas gdy tego rodzaju warianty nie spełniają wymogu przewidzianego w przytoczonym powyżej przepisie;

2) naruszenie prawa materialnego, tj. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie w związku z błędnym uznaniem przez organ, że planowana inwestycja nie będzie rażąco oddziaływać na środowisko w okolicznościach niepełnego zgromadzenia materiału dowodowego oraz błędnej jego oceny, a w konsekwencji brak przeprowadzenia postępowania w przedmiocie wydania raportu środowiskowego;

3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art 80 K.p.a., polegające na braku przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, w szczególności brak zlecenia przez organ weryfikacji danych zawartych w karcie informacyjnej przez specjalistę z zakresu ochrony środowiska i tym samym w konsekwencji oparcie się wyłącznie na danych przedstawionych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia przygotowanej przez inwestora;

4) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na środowisko, podczas gdy taki wniosek nie ma uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym;

5) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu oraz rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w tym niewyjaśnieniu, czy planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływało na nieruchomości okolicznych mieszkańców;

6) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i w konsekwencji niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz sporządzenia uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 K.p.a.;

7) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8 oraz art. 107 § 3 K.p.a., polegające na nienależytym uzasadnieniu zaskarżanej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżanej decyzji w szczególności nie wyjaśnienie przez organ, dlaczego organ uznał, że planowana inwestycja znajduje się w odległości, która rzekomo uniemożliwia jej oddziaływanie na nieruchomości okolicznych mieszkańców.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, działając na postawie art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 4, art. 52, art. 53, art. 54 i art.56 u.p.z.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w jego ocenie w pierwszej kolejności Kolegium zważyło, że zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz, 2204 ze zm.), stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem, za pomocą którego są świadczone usługi telekomunikacyjne dostępne dla wszystkich zainteresowanych, wobec czego należy stwierdzić, iż przedmiotowa inwestycja stanowi realizację celu publicznego i podlega regulacjom zawartym w przepisach art. 50 do 58 u.p.z.p. Kolegium rozstrzygnęło także, że planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2016 r. poz. 71, ze zm.),, a zatem w sprawie nie zachodziła konieczność, aby decyzja o lokalizacji planowanej inwestycji celu publicznego była poprzedzona wydaniem decyzji w przedmiocie oceny jej oddziaływania na środowisko. Nadto, Kolegium uznało, że zastrzeżenia odwołujących co do braków w materiale sprawy są nieuzasadnione albowiem załączony do wniosku inwestora dokument pod nazwą Kwalifikacja przedsięwzięcia charakteryzuje planowaną inwestycję w sposób na tyle szczegółowy, aby stwierdzić, że nie jest to ani przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ta ocena Kolegium odnosiła się w szczególności do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko po zsumowaniu EIRP na każdym z trzech sektorów skierowanych na te same azymuty.

Następnie, Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a przepis art. 1 ust. 2 u.p.z.p nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ orzekający w tym zakresie nie działa w ramach uznania administracyjnego - jeżeli stwierdzi zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa powszechnie decyzje zgodną z żądaniem inwestora, a sprzeciw społeczności lokalnej nie może decydować sam w sobie o wydaniu, bądź odmowie wydania decyzji lokalizacyjnej. Zdaniem Kolegium, w aktach administracyjnych znajdowała się poprawna analiza stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., oraz projekt decyzji - oba dokumenty sporządzone przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów. W kontrolowanej decyzji, zgodnie z art. 54 pkt 2 u.p.z.p., określono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy w szczególności w zakresie warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, komunikacji i infrastruktury technicznej, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Zarówno Inwestor, jak i właściciele nieruchomości i pozostałe strony postępowania, o czynnościach podejmowanych w toku postępowania byli powiadamiani pisemnie, natomiast decyzja kończąca postępowanie została opublikowana także na BIP oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy W..

Kolegium odniosło się w uzasadnieniu decyzji także do pozostałych zarzutów odwołujących się, i wyjaśniło, że decyzja o lokalizacji celu publicznego w żaden sposób nie narusza prawa własności stron postępowania, gdyż jest dopiero pierwszym etapem procesu inwestycyjnego i stanowi jedynie informację dla potencjalnego inwestora, czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane na danym terenie i czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Wskazano także, że decyzja nie rodzi praw do terenu, przez co nie ma mocy ograniczania cudzych praw do nieruchomości, a to oznacza, że zarzuty dotyczące ograniczenia praw właścicielskich należy uznać na tym etapie za co najmniej przedwczesne. Nie uzasadniają odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji zgłaszane w toku postępowania zastrzeżenia dotyczące bliskiego położenia budynków mieszkalnych, szkodliwego promieniowania anten, szpecenia wyglądu i wizerunku wsi, czy też obniżenia wartości tych działek. Strony postępowania nie wykazały jakie konkretnie przepisy miałyby być naruszone przez planowaną inwestycję. Powołane przez nie okoliczności nie stanowią przesłanek wskazujących na nielegalność zamierzenia inwestycyjnego. Dodano także, że podnoszona okoliczność zmniejszenia wartości nieruchomości wskutek usytuowania stacji nie podlega badaniu w tym postępowaniu i nie ma wpływu na legalność posadowienia inwestycji.

W konsekwencji, Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja Wójta odpowiada prawu proceduralnemu i materialnemu, w szczególności przepisom u.p.z.p.

Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. E. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę (którą zarejestrowano pod sygn. IV SA/Po 74/21) na decyzję Kolegium z dnia [...] sierpnia 2020 r. ([...]) utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] czerwca 2020 r. ([...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej P. na działce o nr ewid. [...], obręb W., gm. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez scedowanie w istocie na sąd administracyjny obowiązku odniesienia się do zarzutów odwołania;

2) art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 519, ze zm.) w powiązaniu z § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez uznanie, iż ocena wpływu inwestycji na środowiska jest dokonywana dla mocy EIRP anten podanych przez inwestora, pomimo że bezspornym jest, iż są one wielokrotnie zaniżone, co jest tożsame z przyjęciem, że organ nie musi uwzględniać maksymalnych mocy, tiltów anten;

3) art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż kwestia czy inwestycja wymaga uzyskania decyzji środowiskowych uwarunkowanych rostrzygana jest w oparciu o wielokrotnie zaniżoną moc anten a nie rzeczywiste parametry techniczne przedsięwzięcia;

4) niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta;

5) niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.

Uzasadnienie skargi zawiera polemikę ze stanowiskiem organów I i II instancji, która opiera się na przywołaniu orzecznictwa sądowoadministracyjnego.

Jednocześnie, pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] sierpnia 2020 r. ([...]) utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] czerwca 2020 r. ([...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej P. na działce o nr ewid. [...], obręb W., gm. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, wniosło Stowarzyszenie Zwykłe "N. " z siedzibą w W. (dalej zwane także "stowarzyszeniem"), a skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Po 75/21.

Stowarzyszenie zaskarżyło decyzję Kolegium w całości oraz wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także, na podstawie art. 61 ust. 3 P.p.s.a., o wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości, gdyż mogą powstać trudne do odwrócenia skutki, takie jak wykonanie prac budowlanych związanych z planowaną inwestycją.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., polegające na braku przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, w szczególności brak zlecenia przez organ I instancji weryfikacji danych zawartych w karcie informacyjnej przez specjalistę z zakresu ochrony środowiska i tym samym w konsekwencji oparcie się wyłącznie na danych przedstawionych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia przygotowanej przez inwestora, co budzi szczególnie uzasadnione wątpliwości z uwagi na fakt, że pomimo obliczenia zsumowanej mocy EIRP anten sektorowych skierowanych na te same azymuty (zgodnie z obowiązkiem nałożonym przez SKO) w ocenie inwestora moc EIRP na każdy sektor pozostałą na niezmienionym poziomie w porównaniu do pierwotnych obliczeń, nie uwzględniających nakładania się wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Tak daleko idące wątpliwości powinny zostać zweryfikowane przez powołanego przez organ I instancji specjalistę, czego w toku postępowania administracyjnego nie uczyniono;

2) naruszenie prawa materialnego, tj. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie w związku z błędnym uznaniem przez organ I instancji oraz SKO, że planowana inwestycja nie będzie rażąco oddziaływać na środowisko, podczas gdy:

a) w karcie informacyjnej przedsięwzięcia błędnie oznaczono zakres miejsca dostępnego dla ludności, podczas gdy miejscem dostępnym dla ludności są wszelkie działki, w tym działki rolne, na których chociażby potencjalnie mogą przebywać ludzie;

b) zsumowana moc EIRP jest w rzeczywistości większa niż moc wynikająca z karty informacyjnej przygotowanej przez inwestora

- co w konsekwencji przemawia za koniecznością przeprowadzenia postępowania w przedmiocie wydana raportu środowiskowego;

3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 u.p.z.p. z uwagi na fakt, że planowana inwestycja narusza istniejący ład przestrzenny, bowiem tereny wokół planowanej inwestycji są terenami o charakterze rolnym oraz mieszkalnym, cechującymi się wysokimi walorami przyrodniczymi;

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 62a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez wskazanie jako ewentualnych wariantów przedsięwzięcia w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia jedynie wariantu wnioskodawcy oraz wariantu polegającego na tym, iż przedsięwzięcie nie będzie podejmowane, podczas gdy tego rodzaju warianty nie spełniają wymogu przewidzianego w przytoczonym powyżej przepisie;

5) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na środowisko, podczas gdy taki wniosek nie ma uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności mając na względzie fakt istnienia bogatej fauny wokół terenu planowanej inwestycji w postaci dzikiego ptactwa oraz będących pod ścisłą ochroną nietoperzy;

6) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu oraz rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w tym niewyjaśnieniu, czy planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływało na nieruchomości okolicznych mieszkańców, w tym osób zamieszkałych bezpośrednio w sąsiedztwie;

7) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i w konsekwencji niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz sporządzenia uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 K.p.a.;

7) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8 oraz art. 107 § 3 K.p.a., polegające na nienależytym uzasadnieniu zaskarżanej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżanej decyzji w szczególności nie wyjaśnienie przez organ I instancji, dlaczego organ uznał, że planowana inwestycja znajduje się w odległości, która rzekomo uniemożliwia jej oddziaływanie na nieruchomości okolicznych mieszkańców, w tym osób zamieszkałych bezpośrednio w sąsiedztwie.

W uzasadnieniu skargi stowarzyszenie rozwinęło argumentację odnoszącą się do poszczególnych zarzutów.

W odpowiedzi na obie powyżej wskazane skargi Kolegium pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. wniosło o ich oddalenie.

Pismem z dnia [...] marca 2021 r. P. sp. z o.o. z siedzibą w W. , jako uczestnik postępowania, reprezentowana przez pełnomocnika fachowego, wniosła o oddalenie skargi w całości przez wzgląd na jej bezzasadność. W piśmie tym uczestnik podniósł, że zarzuty przeciwko zaskarżonej decyzji są niezasadne, a także argumentował, że planowana inwestycja nie jest ani przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Postanowieniem z dnia 16 marca 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 74/21, działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej także jako "P.p.s.a.") połączeniu uległy sprawa o sygn. akt IV SA/Po 74/21 ze sprawą ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego "N. " na tę samą decyzję prowadzoną pod sygnaturą IV SA/Po 75/21 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Jednocześnie postanowiono prowadzić je dalej pod sygn. akt IV SA/Po 74/21.

Postanowieniem z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 74/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, że zarządzeniem nr 26/20 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-Cov-2 oraz w zw. z Zarządzeniem nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, sprawa niniejsza została przez Przewodniczącego Wydziału skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374).W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda Strony na rozpoznanie w tym trybie nie jest zatem konieczna. Przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w tym przypadku jest uzależnione od uznania, że rozprawa mogłaby wywołać nadmierne zagrożenie dla życia i zdrowia osób w niej uczestniczących. Mając na uwadze, aktualny stan epidemiologiczny, przesłanka powyższa została spełniona. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 6/19, zgodnie z którą przepis art. art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 – dalej jako: "p.p.s.a."). Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną zgodnie z przedstawionymi wyżej zasadami, Sąd doszedł do przekonania, że skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] czerwca 2020r., nr [...], działając na podstawie art. 50 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. , ustalił warunki lokalizacji dla inwestycji polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. przewidzianej do realizacji na terenie działki nr [...], obręb W.., w gm. W.. Podano, że zakres inwestycji obejmuje budowę wieży o wysokości maksymalnie [...] m.n.p.t. na której zostanie [...] anten. Sprecyzowano, że będą to anteny sektorowe typu [...] (łącznie [...] anten) pracujących w paśmie [...]MHz, skierowanych na azymut [...]?, [...]? i [...]?, wysokość zawieszenia [...] n.p.t., EIRP dla pojedynczej anteny [...] oraz [...] anteny sektorowe typu [...] pracujących w paśmie [...], skierowanych na azymut [...]?, [...]? i [...]?, wysokość zawieszenia [...] n.p.t., EIRP dla pojedynczej anteny [...]. W rozstrzygnięciu, w formie tabeli, precyzyjnie wskazano parametry systemów nadawczo-odbiorczych::

1. antena [...]; EIRP [...], azymut [...]?, [...]?

2. antena [...]: EIRP [...] azymut [...]?, [...]?

3. antena [...]: EIRP [...] azymut [...]?, [...]?

4. antena [...]: EIRP [...] azymut [...]?, [...]?

5. antena [...]: EIRP [...] azymut [...]?, [...]?

6. antena [...]: EIRP [...], azymut [...]?, [...]?

7. antena [...]: EIRP [...] azymut [...]?, [...]?

8. antena [...]: EIRP [...] azymut [...]?, [...]?

9. antena [...]: EIRP [...] azymut [...]?, [...]?

Tytułem wstępu i dla uniknięcia nieporozumień wskazać należy, że prawidłowo Kolegium wskazało, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 71 z późn zm., dalej "r.ws.p.2010"), w świetle którego kwalifikowano inwestycję pod kątem wymagań decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zostało uchylone z dniem 11 listopada 2019 r. Oznacza to, że w dacie orzekania przez Kolegium obowiązywało już rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839, dalej "r.ws.p.2019"). W myśl jego § 4 – do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 2147 z późn. zm., dalej "u.u.i.ś."), stosuje się przepisy dotychczasowe.

Postępowanie, którego dotyczy obecnie rozpatrywana skarga, to postępowanie dotyczące lokalizacji celu publicznego, określone w art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. Jest to więc jedno z postępowań w sprawie decyzji wymienionych w § 4 r.ws.p.2019, a to z kolei oznacza, że w niniejszej sprawie mocą przepisu przejściowego należy stosować r.ws.p.2010.

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 instalacje radiokomunikacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz – których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny osiąga moce nie mniejsze niż określone w tych przepisach, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w osi głównej wiązki promieniowania anteny w także tam wskazanej odległości (zależnej od mocy anten) od środka elektrycznego – kwalifikują się do kategorii "przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 2 r.ws.p.2010) albo "przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisku" (§ 3 r.ws.p.2010). Stwierdzenie którejkolwiek z tych kwalifikacji przedsięwzięcia prowadzi do wniosku, że będzie ono wymagało uzyskania przez inwestora przed ustaleniem lokalizacji celu publicznego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stanowią o tym wprost art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 (w zw. art. 60) oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. (w zw. z art. 4 ust. 2 u.p.z.p.).

Regulacje określające, kiedy instalacja radiokomunikacyjna zalicza się do "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko" według r.ws.p.2010 są stosunkowo proste. Kwalifikacja taka zależy od ustalenia, czy w osi głównej promieniowania pojedynczych anten, w określonych odległościach zależnych od mocy równoważnej mocy promieniowanej izotropowo owych pojedynczych anten, znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

Aby to ustalić koniecznie więc należy znać:

– równoważną moc promieniowaną izotropowo (E. - EIRP) pojedynczej anteny (od niej zależy odległość, w jakiej bada się występowanie miejsc dostępnych dla ludności – zob. § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010) oraz

– jej ukierunkowanie, a więc azymut i w szczególność nachylenie (przyjęło się je określać mianem angielskojęzycznego określania "tilt"). Parametr nachylenia bądź maksymalnego nachylenia jest bardzo ważny, gdyż pochylenie anten może powodować skierowanie osi głównej ich wiązek w kierunku gruntu lub budynków; wówczas to potencjalnie oś główna, na danej odległości, może osiągnąć miejsca dostępne dla ludności i to pomimo, że z reguły anteny instalowane są na kilkudziesięciometrowych masztach.

Powyższe dane o charakterystyce inwestycji nie są wprawdzie wprost wymagane przez art. 54 pkt 1 i pkt 2 lit. b u.p.z.p. (przepis ten stanowi ogólnie, że w decyzji o lokalizacji celu publicznego określa się między innymi "rodzaj inwestycji" oraz "warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: [...] ochrony środowiska i zdrowia ludzi"), jednak wynikają logicznie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 (w zw. art. 60) oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. (w zw. z art. 4 ust. 2 u.p.z.p.) oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010.

Wedle porządku proceduralnego określonego w art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. (w zw. z art. 4 ust. 2 u.p.z.p.) decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy żądać od inwestora jeszcze przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej. Jeżeli więc organ decyduje się lokalizować stację bazową telefonii komórkowej bez przedstawienia środowiskowych uwarunkowań, to powinien w punkcie decyzji określającym "rodzaj inwestycji" ("ustalony zakres inwestycji" jak ma to miejsce w badanej sprawie) bądź "warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy", w części dotyczącej "ochrony środowiska i zdrowia ludzi" dokładnie sprecyzować wyżej parametry przedsięwzięcia pozwalające stwierdzić, że tak lokalizowana inwestycja nie podpada pod § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.

Organ ustalający warunki lokalizacji celu publicznego zobligowany jest do sprecyzowania w decyzji lokalizacyjnej parametrów inwestycji, które mają znaczenie dla kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia (między innymi: nachylenia albo maksymalnego nachylenia wiązek promieniowania anten sektorowych). W okolicznościach badanej sprawy należy zauważyć, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. umorzył postępowanie administracyjne wskazując, że projekty decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przedstawione temu organowi (z dnia [...] stycznia 2020 r. oraz [...] marca 2020 r. są tożsame. Natomiast projekt decyzji z [...] stycznia 2020 r. został przez RDOŚ milcząco uzgodniony w trybie art. 53 ust. 5c u.p.z.p.

Odnosząc się do argumentacji skargi wskazać trzeba, że Sąd obecnie orzekający ma świadomość, że problematyka kwalifikacji przedsięwzięć stacji bazowych telefonii komórkowej rodzi daleko idące kontrowersje w judykaturze. Prezentowane są z jednej strony poglądy dopuszczające i wymagające sumowania oddziaływania poszczególnych anten sektorowych (również z innymi przedsięwzięciami), czy wymagające badania maksymalnych możliwości technicznych urządzeń, a z drugiej strony poglądy całkowicie przeciwne – w których Sądy opowiadają się za literalną wykładnią przepisów r.ws.p.2010 (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 maja 2014 r. sygn. II OSK 2907/12, z dnia 17 lutego 2017 r., II OSK 1448/15, z dnia 2 kwietnia 2019 r., II OSK 1194/17 i także najnowsze z dnia 5 lutego 2020 r., II OSK 760/18 oraz z dnia 12 stycznia 2021 r., III OSK 3455/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). O natężeniu sygnalizowanych tu kontrowersji świadczy chociażby to, że wśród orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego znaleźć można i takie, w których zgłoszono zdanie odrębne wyrażające odmienne stanowisko w stosunku do reszty składu orzekającego – a dotyczyło to właśnie sposobu kwalifikacji stacji bazowej telefonii komórkowej (zob. zdanie odrębne do wyroku z dnia 29 maja 2015 r., II OSK 139/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd w obecnym składzie uznał, że zajęcie stanowiska w niniejszej sprawie – a więc i jednoznaczne opowiedzenie się o sposobie interpretacji i stosowania odnośnych przepisów r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) – powinno zostać poprzedzone wnikliwą analizą całokształtu problematyki prawnej związanej z lokalizowaniem, projektowaniem i eksploatacją stacji bazowych telefonii komórkowej. W tym zakresie Sąd sprawę niniejszą rozpoznający odwoła się do stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wyrażonego w wyroku z dnia 14 kwietnia 2021 r. sygn. II SA/Po 804/20 - przyjmując je za swoje.

Wymagania związane z reglamentacją oddziaływania pól elektromagnetycznych są w polskim systemie prawa kompleksowo uregulowane. Nie można więc problematyki ochrony przed takimi oddziaływaniami postrzegać tylko przez pryzmat kwalifikacji przedsięwzięć jako "znacząco oddziałujących na środowisko". Takie zawężone postrzeganie zagadnienia mogłoby bowiem wywoływać mylne wrażenie, że tylko przez obarczenie inwestorów obowiązkiem uzyskania decyzji środowiskowych możliwe jest zapewnienie należytej ochrony przed oddziaływaniem instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne. Warto też podkreślić, że istnieje tendencja w orzecznictwie, aby już na etapie wstępnym weryfikacji przedsięwzięć wymagać badania rzeczywistych (kumulowanych, sumowanych) oddziaływań, tymczasem badania te nie tylko nie są właściwe dla tego etapu, ale nadto są – o czym trzeba pamiętać – gwarantowane innymi przepisami na etapie projektowym i na etapie eksploatacji.

Przed wydaniem niniejszego wyroku Sąd dogłębnie rozważył sygnalizowaną wyżej problematykę w kontekście:

1. systemu ocen oddziaływania na środowisko, w tym prawa unijnego,

2. porządku przyjętego w polskim prawie ochrony środowiska w zakresie kontroli inwestycji generujących pola elektromagnetyczne, z uwzględnieniem podziału na kontrolę uprzednią, środowiskową, techniczno-projektową oraz następczą.

Odnosząc się do punktu 1. wyjaśnić należy, że u.u.i.ś. stanowi akt prawny, który można określić jako część proceduralnego prawa ochrony środowiska. Ustawa ta nie miała za cel wprowadzać norm środowiskowych w rozumieniu materialnym, ale jej zadaniem było przede wszystkim prawidłowe implementowanie do polskiego porządku prawnego rozwiązań zawartych w dyrektywie Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. WE L 175 z dnia 5 lipca 1985 r., Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15, Tom 1 P. 248 – 256). W tym miejscu można nadmienić, że obecnie dyrektywa ta została zastąpiona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE L 26 z dnia 28 stycznia 2012 r., s. 1-21), będącą tekstem jednolitym poprzedniej, z uwzględnieniem dokonanych zmian.

Dyrektywa 2011/92 wymaga od państw członkowskich Unii Europejskiej zapewnienia oceny oddziaływania wymienionych w niej przedsięwzięć na środowisko, względnie zapewnienia weryfikacji określonych potencjalnych oddziaływań przedsięwzięć pod kątem takiej oceny (screening). "Ocena oddziaływania na środowisko" jest przeto nie tyle oceną oddziaływań, ale przede wszystkim sprecyzowaną prawną procedurą, która ma na celu "określić, opisać i ocenić [...] bezpośrednie i pośrednie skutki przedsięwzięcia" na środowisko, zapewniając przy tym udział społeczeństwa.

Przywołanie dyrektywy 2011/92 z punktu widzenia problematyki niniejszej sprawy jest istotne. Otóż należy uświadomić sobie, że unijny prawodawca wymaga przeprowadzenia procedur z tej dyrektywy dla określonej, enumeratywnej grupy przedsięwzięć. Nie wymaga tego natomiast dla przedsięwzięć infrastruktury telekomunikacyjnej i objęcia ich systemem ocen oddziaływania na środowisko.

Według polskiego prawa (r.ws.p.2010, r.ws.p.2019) niektóre instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz zostały zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Krajowy ustawodawca postanowił więc niejako wykorzystać już istniejący unijny zharmonizowany system ocen środowiskowych i we właściwej dla niego procedurze postanowił ocenić te spośród instalacji, które jawić się mogą jako istotnie wpływające na środowisko (w tym przypadku człowieka, jako element środowiska).

Powyższe wiedzie do pierwszego założenia, które Sąd przyjął jako podstawę dalszego wywodu. Mianowicie uznał, że w przypadku instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne, ocena środowiskowa jest wyłącznie krajowym wymogiem. Nie ma zatem podstaw, aby obowiązek oceny środowiskowej tego rodzaju instalacji domniemywać, czy interpretować rozszerzająco z powołaniem na prawo unijne.

Przechodząc do zagadnienia z punktu 2. powyżej wyjaśnić należy, że w polskim systemie prawa ochrony środowiska kontrola inwestycji generujących pole elektromagnetyczne została podzielona na etapy, które można określić jako:

– uprzedni (wstępny),

– środowiskowy,

– techniczno-projektowy,

– następczy.

Etap uprzedni (wstępny) obejmuje weryfikację, czy przedsięwzięcia generujące pola elektromagnetyczne podpadają pod czysto teoretyczny schemat, który prawodawca uznał za potencjalnie niebezpieczny dla zdrowia człowieka. Chodzi więc o odpowiedź na pytanie, czy planuje się takie rozmieszczenie instalacji w środowisku, że osie głównych wiązek promieniowania anten (w praktyce dotyczy to najczęściej anten sektorowych telefonii komórkowej) zostaną skierowane w stronę miejsc dostępnych dla ludności. Projektowanie inwestycji w takim wariancie powodować będzie zakwalifikowanie przedsięwzięcia do kategorii "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko", co wedle polskiego prawa wymaga wdrożenia postępowania środowiskowego, a w jego ramach może być obowiązkowe albo potencjalnie obowiązkowe przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Wskazany teoretyczny schemat został prawnie opisany w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019). Instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, będą uznane za "przedsięwzięcia mogące znacząco (zawsze albo potencjalnie) oddziałujące na środowisko", jeżeli "równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny" osiągnie moce wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019), a miejsca dostępne dla ludności znajdą się w określonych w tych przepisach odległościach od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania pojedynczej anteny.

W ocenie Sądu z góry odrzucić należy postulaty sugerujące możliwość jakkolwiek rozumianego "sumowania" czy "kumulowania" kryterium z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019). Przemawiają za tym cztery argumenty.

Po pierwsze, kryterium z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) – co już sygnalizowano wyżej – ma charakter czysto teoretyczny. Nie jest to ani norma środowiskowa, ani techniczna. Omawiane przepisy wyrażają prostą ideę: przedsięwzięcie będzie wymagać decyzji środowiskowej (jako w domyśle niebezpieczne dla człowieka), jeżeli składać się będzie z chociażby jednej anteny, która jest w osi (linii) swej głównej wiązki skierowana w kierunku miejsc dostępnych dla ludności, a miejsca te znajdują się w określonej odległości od środka elektrycznego anteny.

Po drugie, same przepisy r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) wyraźnie akcentują, że kryterium znajdowania się miejsc dostępnych dla ludności w określonych odległościach od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania nie może być sumowane. Przede wszystkim w obu przepisach § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) wyraźnie jest mowa o mocy pojedynczej anteny i sprawdzaniu istnienia miejsc dostępnych dla ludności w relacji konkretnie do niej, a wręcz do osi jej głównej wiązki promieniowania. Oznacza to, że to czy instalacja ma trzy, czy np. sześć anten, nie zmienia i logicznie rzecz ujmując nie może zmieniać metodologii stosowania kryterium znajdowania się miejsc dostępnych ludności ludzi w osi głównej wiązki. Zawsze chodzić będzie o osie głównych wiązek z konkretnych pojedynczych anten. Nie ma więc znaczenia, czy danej antenie współtowarzyszą dwie inne anteny, czy więcej. Każda ma bowiem swoją oś główną wiązki, a odległość miejsc dostępnych dla ludności bada się przy uwzględnieniu tylko jej mocy.

Po trzecie, w końcowych częściach obu § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) prawodawca wyraźnie podkreśla, że "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Zastrzeżenie to nie pozostawia w ocenie Sądu żadnych wątpliwości, że wykluczono jakiekolwiek zabiegi sumowania "równoważnej mocy promieniowanej izotropowo" przez anteny danego przedsięwzięcia lub znajdujących się obok siebie przedsięwzięć.

Po czwarte wreszcie, podstawowa wiedza z zakresu fizyki uzupełniona o zrozumiałą i łatwo dostępną literaturę fachową pozwala podważyć sens tezy zakładającej potrzebę – jakkolwiek rozumianego – "sumowania" kryteriów z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 Trzeba przy tym nadto pamiętać, że we wskazanych tu przepisach posłużono się pojęciami technicznymi zrozumiałymi i zdefiniowanymi w dostępnej polskiej normie PN-80/T-01012:1980 "Słownictwo telekomunikacyjne -- Anteny -- Nazwy i określenia" (normę tą wycofano, jednak obowiązywała ona, gdy uchwalano r.ws.p.2010).

Zgodnie ze wskazaną normą równoważna moc promieniowana izotropowo to zastępcza moc promieniowana (ERP), czyli iloczyn mocy doprowadzonej do anteny i zysku energetycznego anteny. Zysk energetyczny anteny może być odniesiony do anteny izotropowej, mówi się wówczas o zastępczej mocy promieniowanej izotropowo. Z kolei antena izotropowa, to według normy PN-80/T-01012:1980 hipotetyczna antena promieniująca równomiernie w pełnym kącie bryłowym (dookolnie, bez kierunkowania wiązki).

Ujmując powyższe w pewnym uproszczeniu można podsumować, że pojęcie "mocy równoważnej promieniowanej izotropowo" przyjmuje się dlatego, że antena jest urządzeniem ukierunkowującym moc promieniowania, a więc zdolnym do jego kierunkowego wzmacniania. Z tego powodu ustalenie mocy wypromieniowanych przez anteny uchylałoby się spod kontroli, gdyby nie wprowadzono kryterium bazowego. Mnożenie parametru zysku energetycznego anteny, a więc jej wiadomej zdolności do zwiększenia mocy sygnału, oraz mocy doprowadzanej do anteny daje moc równoważną promieniowaną izotropowo, a więc moc przy teoretycznym założeniu, że mamy do czynienia z hipotetyczną anteną o pełnym kącie bryłowym (R. Pawlak, Techniczne aspekty budowy sieci radiowych, "Infrastruktura sieci komórkowych XXI wieku", s. 34; K. Smoliński, Prawne aspekty kwalifikacji stacji bazowych telefonii komórkowej jako przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, "Casus" 2019, nr 94, s. 14 i nast.). Parametr mocy równoważnej promieniowanej izotropowo oddaje więc obiektywnie jej potencjał do generowania promieniowania.

Zakładając w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 określone równoważne moce anten promieniowane izotropowo możliwe było ustalenie zdolności anten, zwłaszcza anten sektorowych telefonii komórkowej, do ukierunkowania generowanych wiązek, a także określenie odległości, w obszarze których będą one miały niebezpieczną dla człowieka gęstość ponadnormatywną. Niegdyś było to 0,1 W/m2, a obecnie poziomy te określa się wedle bardziej szczegółowych i rozbudowanych parametrów zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448).

Z opracowań fachowych (zob. wyżej wskazane opracowanie R. Pawlaka, s. 40 i K. Smolińskiego, s. 18 i nast.) wynika, że odległości miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego anteny określono w przepisach prawa z uwzględnieniem zasady przezorności, to jest prawodawca założył do jakich odległości antena o określonej bazowej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo jest zdolna generować wiązkę elektromagnetycznego pola ponadnormatywnego, a następnie odległości te dodatkowo zwiększono o 50 %.

Uzupełniająco Sąd zaznacza, że wiadomym mu jest z urzędu, iż niekiedy w orzecznictwie na poparcie tezy o konieczności sumowania mocy anten na potrzeby kwalifikacji przedsięwzięcia przywołuje się § 3 ust. 2 pkt 3 r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019). Przepis ten stanowi, że za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uznaje się także te nieosiągające progów określonych w § 3 ust. 1 "jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1". W ocenie obecnie orzekającego Sądu, tak zresztą jak trafnie wywiódł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2021 r., III OSK 3455/21 (orzeczenia.nsa.gov.pl), § 3 ust. 2 pkt 3 r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) nie wpływa na stosowanie § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 Jak już wyjaśniono i podkreślono, kryteria z wymienionych tu przepisów to nie normatywy środowiskowe ani normatywy techniczne, a teoretyczne przesłanki, których spełnienie spowoduje obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej. Prawodawca nakazuje badać li tylko, czy w osiach wiązek głównych pojedynczych anten, w określonych odległościach, znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Jeżeli w osi głównej wiązki anteny, w odległości odpowiadającej jej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi, to kryterium z r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) nie jest spełnione i nie zmieni tego nawet zlokalizowanie w otoczeniu innych anten, chociażby ich osie wiązek krzyżowały się. Nie można też zapominać, że w końcowej części § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) wyraźnie wskazano, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Wracając do głównego wątku rozważań Sąd podkreśla, że od problematyki kontroli uprzedniej (wstępnej) opartej na kryteriach kwalifikacji konkretnego przedsięwzięcia jako "przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko" (które pozwalają odpowiedzieć na pytanie, czy dla danej inwestycji jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach), odróżnić należy wspomniane etapy kontroli środowiskowej, techniczno-projektowej i następczej instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne. Te etapy kontroli opierają się na badaniu rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązujące normy określa obecnie wspomniane rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448). Rozporządzenie to wyznacza bezwzględnie obowiązujący normatyw – dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych i dopiero one mają charakter "techniczny" w tym znaczeniu, iż w przypadku gdyby była wymagana decyzja środowiskowa, to na etapie jej wydawania, a gdyby nie była wymagana, to na etapie pozwolenia na budowę, organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia, czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Dodać można, że wówczas to bada się oczywiście nie tylko moc wypromieniowywaną przez anteny, ale także wszystkie wszelako rozumiane nakładanie się pół, kumulację czy odbicia promieniowania.

Wreszcie nadmienić należy, że na podstawie badania rzeczywistych oddziaływań dokonuje się także badania następczego. Zgodnie z art. 122a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1219, dalej "P.o.ś") prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku: 1) bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia; 2) każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie; 3) każdorazowo w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana.

Podsumowując przedstawione rozważania Sąd w niniejszym składzie opowiada się za poglądem, że dla uznania instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej za "przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko" (a w konsekwencji wymaganie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), niezbędne jest przeprowadzenie wyłącznie weryfikacji, czy w osiach głównych wiązek pojedynczych anten, w odległościach zależnych od ich równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

Kryterium z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) nie sumuje się, ani nie kumuluje, gdyż nie ma ku temu podstaw prawnych (zob. zwrot "dla pojedynczej anteny" oraz końcowe zdania obu przepisów) jak i jest to pozbawione sensu technicznego (moc równoważna promieniowana izotropowo dotyczy ze swej istoty pojedynczej anteny, a dana antena sektorowa ma jedną wiązkę główną i jedną jej oś; nawet więc zwielokrotnienie ilości anten nie zmieni metody badania występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości odpowiadającej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla konkretnej anteny).

W okolicznościach badanej sprawy stosowne ustalenia zostały poczynione i udokumentowane w aktach sprawy. Jak wskazują bowiem akta sprawy na terenach występowania głównych wiązek promieniowania nie występują miejsca dostępne dla ludności. Fakt ten dokumentują znajdujące się w Kwalifikacji przedsięwzięcia "Przekroje wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych, wskazujące, że zawieszenie na wysokości 58,5m anten skierowanych na azymut 40?, 160? i 180?, przy mocy dla pojedynczej anteny1033W. Materiał dowodowy wskazuje, że miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, a przy mocy dla pojedynczej anteny 465W miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w odległości nie większej niż 20 m (k. 240-234 akt adm. oraz s. 7 i 9 Karty Przedsięwzięcia z 14.11.2019). Odnosząc się do argumentacji skarg należy wskazać, że stosownie do treści art. 124 ust 2. P.o.ś. przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego Zaakcentować trzeba, że przez określenie "miejsc dostępnych dla ludności", o którym mowa w art. 124 ust. 2 P.o.ś. oraz w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć, w kontekście oddziaływania na nie pól elektromagnetycznych należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. W okolicznościach badanej sprawy ustalono, że teren na którym planuje się lokalizację stacji bazowej jest częściowo terenem zabudowanym budynkiem jednorodzinnym, a tereny przyległe stanowią tereny rolnicze, działki zabudowane budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi w ramach zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej (pkt. V załącznika do decyzji organu I instancji). Zebrany materiał dowodzi zatem, że miejsca dostępne dla ludności - w rozumieniu art. 124 ust 2. P.o.ś. - nie znajdują się w określonych przepisami r.ws.p.2010 odległościach od środka elektrycznego, w osi głównej wiązek promieniowania anten. Należy zauważyć, że ustalenia te znajdują potwierdzenie w aktach sprawy i nie budzą wątpliwości Sądu, jak również. nie zostały w sprawie skutecznie zakwestionowane.

W następnej kolejności należy wskazać, że art. 62 ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś stanowi, i w dacie wydawania zaskarżonej decyzji stanowił, że karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69, w szczególności dane o ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, przy czym w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej każdy z analizowanych wariantów drogi musi być dopuszczalny pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zarówno w judykaturze, jak i doktrynie, zgodnie z literalnym brzmieniem powołanego przepisu, wskazuje się, że "zamieszczenie w karcie informacyjnej danych o ewentualnych wariantach przedsięwzięcia jest prawem, a nie obowiązkiem inwestora i może on w karcie informacyjnej przewidzieć tyko jeden wariant jego realizacji (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2017 r., II OSK 249/16, LEX nr 2401586 oraz K. Gruszecki [w:] Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wyd. III, LEX/el. 2020, art. 62(a). Odnosząc się do argumentacji skarg należy zauważyć, że zawodne bywa formułowanie kategorycznych stanowisk wyrażonych na gruncie odmiennych stanów faktycznych. Tymczasem, przywołane na poparcie zarzutu o naruszeniu w niniejszej sprawie art. 62a ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś orzecznictwo zapadło na gruncie spraw dotyczących skarg na decyzje w sprawie środowiskowych uwarunkowań, Anie lokalizacji inwestycji celu publicznego, co ma miejsce w badanej sprawie.

W kontekście wpływu planowanej inwestycji na środowisko, należy zaakcentować, że Wójt dwukrotnie zwracał się Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o stosowne uzgodnienie i organ ten za drugim razem umorzył postępowanie zaskarżalnym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. wskazując na milczące uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie bezobsługowej stacji bzowej telefonii komórkowej [...] [...]1 na części działki nr ewid. [...], obręb W., Gm. W..

Odnosząc się do zarzutów skarg dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że Sąd może uchylić zaskarżoną decyzję dopiero w razie stwierdzenia, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba zatem powiedzieć, że nie każde naruszenie prawa materialnego czy procesowego, którego dopuściłyby się organy administracji publicznej musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny. Takie rozstrzygnięcie sądu jest dopuszczalne wyłącznie, jeśli sąd stwierdzi kwalifikowane naruszenia prawa materialnego lub procesowego, to jest takie, które miały wpływ na wynik sprawy lub mogły były mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza treści zaskarżonych decyzji, w świetle przekazanej Sądowi dokumentacji akt sprawy, prowadzi do wniosku, że okolicznościach badanej sprawy, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając zatem na uwadze, że zarzuty skarg nie mają uzasadnionych podstaw oraz, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego - które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargi należało oddalić.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w sentencji.