Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 786/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit.c), art. 64 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2016 roku, nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2016 roku, poz. 23, dalej jako k.p.a.), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust.1 i 2, art. 64c, art. 140 aa ust.1,3 pkt 1,4, art.140 ab ust.1 pkt 3 lit.c), ust.2 ustawy

z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym( DZ.U z 2012 roku, poz. 1137 dalej jako prd), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku ustawy o drogach publicznych( DZ.U z 2015 roku, poz. 460, dalej jako udp), po rozpatrzeniu odwołania A. W. od decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 roku, nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i dokonana ocena prawna.

W dniu [...] marca 2016 roku w miejscowości B. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika siodłowego marki [...] – nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy marki [...] nr rej. [...], którym kierował M. K.. Kierowca wykonywał krajowy przejazd na trasie W. – B. z ładunkiem artykułów spożywczych, chemii gospodarczej umieszczonych na paletach( ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy A. W.. Podczas kontroli stwierdzono, że kontrolowany pojazd członowy przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej. Pojazd został zważony dwukrotnie. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu stwierdzono naruszenie – nacisk

na pojedynczej osi napędowej [...] t( po odjęciu [...] % zaokrąglonych do [...] t w górę) – przekroczenie o [...] t ( przekroczenie dopuszczalnej wartości o [...] %), a podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Przebieg kontroli został utrwalony protokołem kontroli z dnia [...] marca 2016 roku.

Decyzją M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 roku orzeczono o nałożeniu na A. W. kary pieniężnej

w transporcie drogowym w wysokości [...] zł.

Odwołanie o decyzji organu I Instancji wniósł A. W..

Skarżący nie zgodził się na przypisanie prowadzącemu przedsiębiorstwo odpowiedzialności za ujawnione naruszenie i nie zgodził się, iż nie dochował należytej staranności oraz, że miał wpływ na powstanie naruszenia. Strona podnosiła, iż organ pominął jego wniosek aby zostało również wszczęte postępowanie wobec załadowcy i nadawcy kontrolowanego pojazdu. Wskazywał, że kierowca nie był obecny przy załadunku i nie miał wpływu na rozmieszczenie ładunku. Argumentował, że organ dokonał niewłaściwej analizy przepisów stanowiących podstawę do nałożenia kary pieniężnej, kryteriów stwierdzenia braku zezwolenia kategorii VII. Zdaniem strony brak zezwolenia kategorii VII można stwierdzić tylko wtedy gdy zostanie przekroczona zarówno rzeczywista masa całkowita, jak i będą przekroczone dopuszczalne naciski na pojedynczą oś, co w niniejszej sprawie nie wystąpiło. Ponadto pojazd jechał po ,,szlaku międzynarodowym’’, na którym jego zdaniem dopuszczalny nacisk na oś powinien wynosić do [...] t, a nie do [...] t. Zdaniem strony organ pominął orzecznictwo wspólnotowe w zakresie wprowadzania restrykcyjnego ograniczenia nacisku osi innego niż [...] t. Mając to na uwadze zdaniem strony decyzja winna być zmieniona i nałożona kara pieniężna w wysokości [...] zł.

Organ odwoławczy wskazał, że art. 41 ust.1 udp, po drogach publicznych dopuszcza ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku na jedną oś do 11,5 t,

z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 ustawy. W tym przepisie znalazła się delegacja ustawowa dla ministra właściwego do spraw transportu, do ustalenia w drodze rozporządzenia wykazu – 1) dróg krajowych oraz wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o nacisku na jedną oś do 10 t, 2) dróg krajowych, po których mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś – do 8 t. mając na względzie potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego.

Na podstawie tej delegacji wykaz dróg krajowych i wojewódzkich na których obowiązuje nacisk 8 i 10 t został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury

i Rozwoju z dnia 13 maja 2015 roku( DZ.U z 2015 roku, poz.802).

Droga krajowa nr [...] na odcinku gdzie została przeprowadzona kontrola została zaliczona do kategorii po których mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 10 t.

W ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp.7 załącznika do ustawy prawo o ruchu drogowym jest wydawane na przejazd pojazdu:

a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych

od wymienionych w kategorii I – VI,

b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg

o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do [...] t.

Stosownie do art. 140 ab ust.1 pkt 3 prd karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust.1 ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII:

a) 500 zł gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż 10%,

b) 2000 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej

niż 20 %;

c) 15 000 zł -w pozostałych przypadkach.

W ocenie organu odwoławczego miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdu z dnia [...] października 2015 roku. Pojazd został zważony przy zastosowaniu przenośnych wag do pomiarów statycznych typu [...] , które legitymowały się ważnym świadectwem wydanym przez Okręgowy Urząd Miar w P. z dnia [...] stycznia 2014 roku. Dokumenty legalizacyjne zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzenia pomiarów

oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli z dnia [...] marca 2016 roku.

Należy zauważyć, iż podczas kontroli stwierdzono tylko przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu. Ujawniono nacisk [...] t, co stanowiło przekroczenie o [...] t. ponieważ na drodze krajowej nr [...] dopuszczalny nacisk na oś nie może przekroczyć [...] t.

Organ zauważył, że stosownie do treści art., 64d ust.1 prd, zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny

lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch ze względu na jego wymiary, masę lub naciski na oś, nie jest możliwy

na podstawie zezwoleń kategorii I – VI. Zezwolenie takie stosownie do lp.7 załącznika nr 1 do prd jest wydawane na przejazd pojazdu:

a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większej od wymienionych w kategoriach I – VI;

b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg

o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Jedynie zezwolenie kategorii VII uprawnia na przejazd pojazdu nienormatywnego o wartościach nacisku na pojedynczej osi napędowej powyżej 11,5 t. Stosownie

do treści art. 140ab ust.1 pkt 3 karę pieniężną, o której mowa w art. 140 aa ust.1 ustala się w wysokości jak za brak zezwolenia kategorii VII i wynosi ono [...] zł, gdy nacisk, bądź masa lub wymiar przekraczał dopuszczalne parametry o ponad [...] %.

Dyrektywa nr 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 roku, zmieniona dyrektywą 2002/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawia dla pojazdów poruszających się w obrębie Wspólnoty, maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym

i międzynarodowym.

Zgodnie z art. 3 ust.1 dyrektywy 96/53/WE ,, Państwo członkowskie nie może na swoim terytorium odmówić lub zabronić używania:

- w ruchu międzynarodowym pojazdów zarejestrowanych lub dopuszczonych

do ruchu w jednym pozostałych Państw Członkowskich z przyczyn odnoszących się do ich masy lub wymiarów;

- w ruchu krajowym pojazdów zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu w jednym z pozostałych pastw członkowskich z przyczyn odnoszących się do wymiarów;

- pod warunkiem, że pojazdy te odpowiadają wartościom maksymalnym określonym w załączniku I. Obowiązek państw członkowskich wynikający z art. 3 ust.1 tiret dyrektywy 96/53/WE w odniesieniu do masy pojazdów dotyczy ruchu międzynarodowego, w związku z czym nie dotyczy całej sieci dróg publicznych

w Polsce. W ocenie organu dyrektywa 96/53/WE nie obliguje państw członkowskich UE do budowy wszystkich dróg publicznych o dopuszczalnej nośności 11, 5 t na oś. Na drogach na których w Polsce odbywa się ruch międzynarodowy, dopuszczalna nośność dróg wynosi 11,5 t. Tym samym spełnione są wymagania wyżej powołanej dyrektywy. Stosownie do postanowień rozdziału 8 pkt 3 załącznika XII do traktatu akcesyjnego począwszy od dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do UE nie mogą

być wprowadzane żadne ograniczenia poruszania się pojazdów spełniających wymogi dyrektywy 96/53/WE na głównych drogach tranzytowych.

Obowiązek nałożony na państwa członkowskie w art. 3 dyrektywy 96/53/WE został wdrożony w prawie polskim w art. 41 ust.1 udp. Natomiast przepis art. 41 ust.2 udp, wprowadza delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw transportu

do ustalenia w drodze rozporządzenia wykazu dróg krajowych oraz wojewódzkich,

po których mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku do 10 t i 8 t – mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego. Zgodnie

z art. 7 dyrektywy 96/53/WE, dyrektywa nie stanowi przeszkody do stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym państwie członkowskim

i ograniczających ciężar lub wymiary na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych – niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów. Obejmuje to możliwość nakładania lokalnych ograniczeń na maksymalnie dopuszczalne wymiary lub ciężary pojazdów, które mogą być używane, w przypadku gdy infrastruktura nie jest przygotowana do długich i ciężkich pojazdów na określonych drogach.

Strona wykonywała krajowy przejazd drogowy na trasie W. – B.

i podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczą oś.

Przewoźnik( podmiot wykonujący przejazd) przed rozpoczęciem przejazdu powinien dokonać porównania planowanej trasy i parametrów pojazdu z przepisami obowiązującymi.

Poruszanie się po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych zostało obwarowane licznymi obostrzeniami wymienionymi w art. 64 ust.1 -3 prd. Zalicza się

do nich wymóg uzyskania zezwolenia. Według art. 64 ust.2 prd pojazdem nienormatywnym, na przejazd którego uzyskano zezwolenie nie można przewozić ładunku innego niż ładunek niepodzielny, za wyjątkiem zezwoleń kategorii I lub II .

Stosownie do treści art. 140 ab ust.2 prd w przypadku naruszeń zakazu, którym mowa w art. 64 ust.2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak

za przejazd bez zezwolenia.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie art. 140aa ust.4 prd. Strona nie dostarczyła takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie odpowiedzialności za brak zezwolenia,

w oparciu o art. 140 aa ust.4 prd. Zgodnie z art. 140 aa ust.4 prd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, której mowa w ust.1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a wszczęte postępowanie w sprawie się umarza jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, którym mowa w art. 3 pkt 1

a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych

z przejazdem,

b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub

2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości określonej w zezwoleniu, którym mowa w art. 64 ust.1 pkt 1,

a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich i drewna.

Ustawa o ruchu drogowym nie definiuje pojęcia ,, należytej staranności’’ ,

czy ,,brak wpływu ‘’. W związku z tym w zakresie należytej staranności należy posiłkować się regulacjami art. 355 § 1 i 2 k.c. gdzie dłużnik obowiązany jest do staranności wymaganej w stosunkach danego rodzaju. Należytą staranność dłużnika

w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności. Oceniając należytą staranność podmiotu wykonującego przewozy należy mieć na uwadze wyższe wymagania, które są wymagane od profesjonalisty. W takiej sytuacji wymagana jest bezwzględna znajomość obowiązujących przepisów i brak tej znajomości wyłącza możliwość zastosowania regulacji z art. 140 aa ust.4 prd. Należy zauważyć, iż obowiązki związane z przejazdem wynikają z przepisów powszechnie obowiązujących, które określają sposób przewożenia ładunku, warunki techniczne pojazdu i związane z nim parametry normatywne kontrolowanego pojazdu, warunki związane z uzyskaniem określonej kategorii zezwolenia, kwestie podzielności ładunku i wynikająca z tego faktu możliwość uzyskania określonej kategorii zezwolenia, dopuszczalne naciski na osi przewidzianej dla danej drogi. Między zachowaniem strony niniejszego postępowania administracyjnego, a stwierdzonymi naruszeniami występuje normalny, bezpośredni związek przyczynowy.

Czynności załadunkowe niewątpliwie wywierają wpływ na sposób przewożenia ładunku, jednakże jako takie nie są związane z odpowiedzialnością podmiotu wykonującego przejazd, o której mowa w art. 140 aa ust.1 ,3, 4 prd. W ocenie organu kwestie związane z tym kto dopuścił do niewłaściwego rozmieszczenia ładunku na pojeździe, jak kształtował się proces załadunku, brak obecności podczas załadunku nie są okolicznościami istotnymi dla uwolnienia się z odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 140 aa ust.4 prd.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł A. W..

Zaskarżonej decyzji zarzucał:

- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na wydaniu przez organy decyzji bez wskazania zakresu utrzymania w mocy tej decyzji, a więc polegające na wydaniu rozstrzygnięcia, które nie jest wskazane w tym przepisie, a więc nie jest prawnie dopuszczalne przez k.p.a; art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji, w której organ odwoławczy pomylił uzasadnienie faktyczne

z uzasadnieniem prawnym, wprowadzając w błąd stronę co do rozumienia treści uzasadnienia;

- naruszenie prawa materialnego – art. 140 aa ust.4 prd polegające na błędnej wykładni tego przepisu poprzez uznanie, że okoliczność załadunku i jego rozmieszczenia, a także brak kierowcy przy tych czynnościach nie są okolicznościami istotnymi dla uwolnienia się od odpowiedzialności przewoźnika drogowego; art. 3

oraz art. 7 dyrektywy 96/53/WE, poprzez nieprawidłowe zastosowanie tego przepisu w stanie sprawy, wynikające z błędnej implementacji przez ustawodawstwo krajowe, z którą nie wszystkie drogi mają nośność do 11, 5 t, a wyjątkiem jest nośność 10 t lub mniejsza; art. 140 ab ust.1 pkt 3 lit.b) i c) prd poprzez jego niezastosowanie w stanie sprawy, gdy doszło do nieprawidłowej implementacji dyrektywy 96/53/WE.

Z uwagi na powyższe skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji

oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazywał, że zaskarżona decyzja nie posiada rozstrzygnięcia wskazanego w art. 138 § 1 i 2 k.p.a. jako rozstrzygnięcia z katalogu możliwych rozstrzygnięć organu odwoławczego. Strona nie powinna w żadnym wypadku domyślać się treści rozstrzygnięcia.

Zdaniem skarżącego decyzja organu odwoławczego zawiera pomylone uzasadnienie faktyczne z uzasadnieniem prawnym. Nadto w aktach brak dokumentu upoważniającego pracownika do podpisywania decyzji w imieniu organu odwoławczego.

Skarżący wskazywał, że organ dokonał nieprawidłowej interpretacji art. 140 aa ust.4 prd w zakresie zwolnienia się od odpowiedzialności z uwagi na dochowanie należytej staranności lub że nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Skarżący nie zgadzał się, że okoliczność załadunku pojazdu oraz rozmieszczenia ładunku, a także brak kierowcy przy tych czynnościach nie miały znaczenia dla uwolnienia się przewoźnika z odpowiedzialności. Takie ograniczenie jest niezgodne z treścią i celem art. 140 aa ust.4 prd. W tym zakresie skarżący składał wnioski dowodowe w postaci dokumentów – oświadczeń kierowców, iż załadowca nie dopełnił swoich obowiązków

w zakresie prawidłowości załadunku na którą to sytuację skarżący nie miał wpływu. Skarżący podnosił, iż Polska dokonała nieprawidłowej implementacji dyrektywy 96/53/WE, z której wynika zasada, iż wszystkie państwa UE winny dostosować wszystkie drogi do parametru naciskowego 11, 5 t nacisku na oś. Tylko w sytuacjach wyjątkowych i szczególnych okolicznościach( ukształtowanie terenu) dopuszcza się odstępstwa od reguły. Nie może to być jednak regułą, bo będzie to stanowić nieprawidłową implementację przepisów dyrektywy. W niniejszej sprawie zastosowanie art. 140 ab ust.1 pkt 3 lit.c) prd stanowi konsekwencję nieprawidłowej implementacji dyrektywy 96/53/WE i spowodowało znaczna szkodę, którą poniósł skarżący, w postaci nałożenia kary pieniężnej za naruszenie dopuszczalnych nacisków na oś. Skarżący zauważył, iż stosowanie łagodniejszych kryteriów wobec podmiotów wykonujących transport międzynarodowy stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady równości podmiotów wobec prawa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, ustosunkowując się do zarzutów podnoszonych w skardze. Organ wskazywał,

że w żadnym stopniu nie podważają prawidłowości zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to,

że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.- dalej jako "p.p.s.a."), uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje

w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa

w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i orzeczenie na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

Podstawę materialnoprawną nałożenia na skarżącego kary pieniężnej stanowił art. 140 aa ust 1-3 pkt 1,4 prd, zgodnie z którym za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami

o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej (ust. 1). Z kolei w ust. 3 pkt 2 cyt. przepisu przewidziano, iż karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na:

1) podmiot wykonujący przejazd;

2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym,

a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę

lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ

lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1.

Zgodnie z definicją pojazdu nienormatywnego, zawartą w art. 2 ust. 35a prd, jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem

lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi

w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Mając na uwadze konstrukcję cytowanego przepisu stwierdzić należy, iż możliwość nałożenia na dany podmiot kary pieniężnej poprzedzać musi ustalenie, czy spełnia on przesłanki umożliwiające zakwalifikowanie go jako jednego z wymienionych enumeratywnie adresatów cytowanej normy prawnej. Następną dopiero kwestią jest konieczność wykazania, że okoliczności sprawy i dowody przypisane temu podmiotowi jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

Jak stanowi przepis art. 64 ust. 1 prd ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem:

1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ,

a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy;

2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1;

3) pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego przez pilota, w przypadku gdy pojazd przekracza co najmniej jedną z następujących wielkości:

a) długość - 23 m,

b) szerokość - 3,2 m,

c) wysokość - 4,5 m,

d) rzeczywista masa całkowita - 60 t;

4) zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym.

Ponadto zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych

do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II (ust. 2 ww. art. 64). Natomiast wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych

do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy (ust. 3 art. 64). Stosownie zaś do ust. 4 art. 64 kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo wypis z zezwolenia w przypadku zezwolenia kategorii I.

Zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 udp po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej

do 11,5 t z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tej ustawy. W przepisie tym znalazła się delegacja ustawowa dla Ministra właściwego do spraw transportu, do ustalenia w drodze rozporządzenia, wykazu: dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t (pkt 1); dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (pkt 2) – mając na uwadze potrzebę ochrony dróg

oraz zapewnienia ruchu tranzytowego.

Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061) określa, że droga krajowa nr 7 na odcinkach Warszawa( Droga 8 – Al. Obrońców Grodna) – Warszawa( droga 719 – (Węzeł Opacz), Kielce( Węzeł Kielce Południe) – Jędrzejów( początek drogi ekspresowej), Jędrzejów( koniec drogi ekspresowej) – Kraków( droga 94 – węzeł Modlniczka) – Lubień( węzeł Lubień) – Rabka – Zdrój( droga 47) została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t.

Przywoływane w skardze naruszenie art. 3 dyrektywy Rady 96/53/WE nie znajduje uzasadnienia, albowiem mamy w sprawie do czynienia z przejazdem krajowym.

Wskazywany przepis art.7 wyżej powołanej dyrektywy zezwala na stosowanie obowiązujących przepisów drogowych w każdym państwie członkowskim

i ograniczających ciężar lub wymiary pojazdu na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych – niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów. Tym samym art. 7 dyrektywy obejmuje również możliwość nakładania lokalnych ograniczeń na maksymalne dopuszczalne wymiary lub ciężary pojazdów, które mogą być używane, w przypadku gdy infrastruktura nie jest przystosowana do długich i ciężkich pojazdów, w określonych obszarach lub na określonych drogach. Jako przykład implementacji art.7 należy potraktować art. 41 ust.4 udp. Takie uregulowanie ustawowe należy uznać za zgodne z uregulowaniami dyrektywy( por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2006 roku, syg. akt I OSK 1027/05).

W myśl art. 140aa ust. 1 i 2 prd, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1,

lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej, którą wydaje właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Straży Granicznej, Służby Celnej lub zarządca drogi. Zasady ustalania tej kary szczegółowo określa art. 140ab prd uzależniając jej wysokość w pkt od 1 do 3 od kategorii zezwolenia, którym nie legitymował się podmiot wykonujący przejazd pojazdem nienormatywnym.

W rozpoznawanej sprawie – organy inspekcji drogowej ustaliły, że pojazd skarżącego przekraczał parametry w zakresie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego (do 10 t), po której wykonywany był przewóz.

W trakcie kontroli, na zalegalizowanym stanowisku do ważenia pojazdów

i zalegalizowanymi przyrządami pomiarowymi, stwierdzono bowiem naruszenie dopuszczalnych norm w postaci: nacisku pojedynczej osi napędowej [...] t (po odjęciu błędu pomiaru w wysokości [...] % zaokrąglonego w górę do [...] t) tj. przekroczenie o [...] t.

Organ administracji przeprowadził obszerne wyjaśnienia co do rozumienia kategorii zezwoleń i co do ich znaczenia dla orzekanych kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym. Wyjaśnił zatem z jakich powodów zakwalifikowano

do nałożenia kary pieniężnej przejazd do kategorii VII. Otóż, w kontrolowanej sprawie nastąpiło przekroczenie o [...] t dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu oraz przewożono ładunek podzielny w postaci chemii gospodarczej umieszczonych na paletach. A zatem bezspornym jest fakt wykonywania przez skarżącego po drodze publicznej przejazdu pojazdem nienormatywnym o parametrach przewidzianych dla zezwolenia kategorii VII, bez wymaganego zezwolenia

z naruszeniem zakazu o którym mowa w art. 64 ust. 2 prd. Powyższe ustalenia uprawniały organy inspekcji drogowej do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej

w kwocie [...] złotych stosownie do art. 140 ab ust. 1 pkt 3 prd.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko organu odwoławczego, iż skarżący nie przedstawił dowodów wskazujących, iż dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Za taki dowód nie sposób uznać argumentacji

o braku możliwości zważenia nacisków osi pojazdu na miejscu załadunku. Podzielić należy również pogląd organu, że przedsiębiorca zajmujący się profesjonalnie przewozem towarów po drogach publicznych powinien z należytą starannością, dokładnie i szczegółowo przygotowywać towar do przewozu, a także drogę przejazdu

w taki sposób, aby nie naruszyć norm prawa drogowego, leży to bowiem bezpośrednio w jego interesie. Tym bardziej, że normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenie kary pieniężnej. Twierdzenie skarżącego zawarte w skardze,

że nie miał wpływu na masę załadunku, bo kierowca nie mógł być obecny przy załadunku i przeładowanie pojazdu wyniknęło z działania załadowcy jest przejawem braku dochowania należytej staranności, jako podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem przewozów. Skarżący winien tak zorganizować kwestię załadunku aby na trasę wyjechał pojazd spełniający wymagania, między innymi w zakresie nacisku na osie. Organ administracji zasadnie zatem uznał brak podstaw do zwolnienia skarżącego

z odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 140aa ust. 4 prd.

Wobec natomiast ustaleń organów inspekcji drogowej, które Sąd zaakceptował brak było także podstaw do zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 1 prd. Skarżący nie przedstawił dowodów wskazujących, że dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Przedłożone przez skarżącego w toku postępowania wyjaśnienia nie stanowią dowodu wyłączającego odpowiedzialność strony z tytułu stwierdzonego naruszenia. Należy zauważyć, iż nie wystarczy jedynie zakwestionować swojej odpowiedzialności

oraz oświadczyć, iż dochowało się należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz że nie miało się wpływu na powstanie naruszenia.

Z konstrukcji ww. przepisu wynika, iż to skarżący powinien udowodnić okoliczności na poparcie twierdzeń przywołanych w toku postępowania administracyjnego. Zatem brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, a podmiot prowadzący działalność gospodarczą zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności,

aby prowadzona działalność gospodarcza była wykonywana zgodnie z przepisami prawa (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 378/13, z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2165/12 oraz z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 604/13). Nadto należy wskazać, iż podmiot wykonujący przejazd posiadając wiedzę na temat ładunku, który podjął się przetransportować powinien był podjąć kroki celem takiego załadunku, aby pojazd po wykonaniu czynności załadunkowych był normatywnym.

W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że organy w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie

z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach,

w sposób zgodny z treścią art. 107 § 3 k.p.a., czego nie zmienia subiektywna ocena skarżącego, zdaniem którego decyzje organów zostały wydane z naruszeniem wskazanych przepisów postepowania. Pomimo zarzutów naruszenia przepisów postepowania skarżący nie wskazuje jakie dowody zostały pominięte, które mogły zmienić ustalenia poczynione przez organy. Zgłaszane dowody( oświadczenia kierowców) w ocenie sądu nie miały znaczenia, ponieważ kwestia zorganizowania załadunku, w tym brak udziału kierowcy przewoźnika przy tych czynnościach, została przez stronę zaakceptowana, a tym samym jako profesjonalista skarżący winien zdawać sobie sprawę, że za ewentualne błędy będzie ponosił odpowiedzialność. Nie znajdują usprawiedliwienia zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. ponieważ treść rozstrzygnięcia organu odwoławczego jest jednoznaczna – utrzymująca decyzję organu I Instancji w mocy. Nie znajduje potwierdzenia, iż pracownik organu odwoławczego działał bez umocowania, ponieważ takie umocowanie zostało przedstawione przez organ i znajduje się w aktach sprawy.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.