Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 785/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 222
journal: Dz.U. 2016 poz 1948
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej
article: art. 89 ust. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.
article: art. 120 art. 121
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi "B. - M. L., J. L." Spółka Jawna z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 7 lutego 2017 r., nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej "B. - M. L., J. L." Spółka Jawna z siedzibą w P. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 27 września 2014 r. funkcjonariusze Referatu Dozoru Urzędu Celnego w S. przeprowadzili kontrolę w lokalu – S. M. "C.", mieszczącym się w P., ul. W. [..] w którym działalność prowadzona była przez "B. - M. L., M. S." S. j. z siedzibą

w P., dalej "spółka".

W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych ustalono, że w ww. lokalu znajdowały się dwa zainstalowane i włączone do eksploatacji automaty do gier

o nazwie A. M. [...] nr [...] oraz A. nr [...].

W wyniku przeprowadzenia w trakcie kontroli czynności odtworzenia gier na ujawnionych automatach, stwierdzono że ww. automaty do gier są automatami do gier w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612 ze zm.), dalej "u.g.h.". Zdaniem kontrolujących, gry na kontrolowanych automatach rozgrywały się o wygrane pieniężne, umożliwiają uzyskanie wygranych rzeczowych w postaci możliwości rozgrywania kolejnych gier za wygrane uzyskane w poprzednich grach, mają charakter losowy.

Kontrolujący dokonali pierwszych czynności procesowych, zatrzymując przedmiotowe automaty. Zgromadzone w toku kontroli materiały przekazane zostały następnie do równoległego prowadzenia postępowania administracyjnego oraz postępowania karnego skarbowego.

Naczelnik Urzędu Celnego w S. postanowieniem z dnia 25 lutego 2015r., wszczął z urzędu wobec spółki.

Organ I instancji wydał decyzję nr [..] z dnia 18 czerwca 2015 r., w której wymierzył spółce karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na ww. automatach.

Dyrektor Izby Celnej w S. wydał decyzję nr [...] w dniu 25 marca 2016 r., w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 września 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 543/16 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w S.

i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. wskazując,

że ponownie rozstrzygając sprawę organ powinien poczynić niezbędne ustalenia

w zakresie stanu faktycznego.

W dniu 21 grudnia 2016 r. organ I instancji przesłuchał M. L., M. S., A. G. oraz M. J. oraz włączył do akt dokumenty z postępowania karnego skarbowego.

Organ I instancji wydał w dniu 7 lutego 2017 r. decyzję nr [...] , w której wymierzył spółce karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na ww. automatach poza kasynem gry.

Kara została wymierzona przez organ I instancji na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji.

Organ odwoławczy wydał w dniu 19 maja 2017 r. decyzję nr [...] , w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Jako podstawę wydania decyzji organ odwoławczy wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), dalej "o.p.", art. 1, art. 2 ust. 3 i ust. 4, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 23a, art. 32 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 2 i art. 91 u.g.h., art. 208 ust. 1 pkt 2 lit.c ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016r., poz. 1948 ze zm.). Organ odwoławczy przeanalizował przepisy u.g.h. i wskazał, że spółka jako urządzający gry poza kasynem gry podlegała ukaraniu na podstawie art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. kwotą [...] zł od każdego automatu.

"B. - M. L., J. L." S. j. z siedzibą w P. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzuciła organowi naruszenie:

1. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust 1 i 2 oraz art. 91 w związku z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h., przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające

na bezpodstawnym wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej mimo braku notyfikacji w Komisji Europejskiej projektu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. nr 201 poz. 1540), wymaganej przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz. U. UE.L.98.204.37 z późn. zm.) i w konsekwencji na zastosowaniu w stosunku do skarżącej sankcji za urządzanie gier na automatach poza kasynami gry, w sytuacji gdy przepis sankcjonowany z art. 14 ust. 1 u.g.h., w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11 został wiążąco uznany za przepis techniczny, który wobec braku notyfikacji jest bezskuteczny i nie może być podstawą wymierzania kar wobec jednostek w oparciu o przepis sankcjonujący z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.;

2. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., przez jego błędną wykładnię, polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, iż przepis ten może stanowić samoistną podstawę dla wymierzenia kary pieniężnej skarżącej, w sytuacji gdy norma sankcjonująca zawarta w tym przepisie ma charakter blankietowy, tj. wymaga dopełnienia normą sankcjonowaną zawartą w art. 14 ust. 1 u.g.h., jako że z treści przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie wynika jakakolwiek powinność, z której nie przestrzeganiem wiąże się określona dolegliwość dla adresata, tym samym bez powiązania z przepisem art. 14 ust. 1 u.g.h. nie jest możliwe ustalenie treści obowiązku obciążającego skarżącą i sankcjonowanego normą z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.;

3. art. 133 § 1 o.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h., przez skierowanie decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu nie będącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89

ust. 1 pkt 2 u.g.h.;

4. art. 187 § 1 i art. 122 o.p., przez naruszenie fundamentalnej zasady prawdy obiektywnej polegające na zaniechaniu dokonania ustaleń, co do rzeczywistych czynności podejmowanych przez skarżącą w stosunku do kwestionowanych urządzeń i w konsekwencji wadliwym przyjęciu, iż skarżąca jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry;

5. art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h., przez ich błędną wykładnię

i w konsekwencji zastosowanie polegające na wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w stosunku do skarżącej,

w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów w świetle dokonanych ustaleń faktycznych, prowadzi do wniosku, iż czynności skarżącej, jako podmiotu jedynie udostępniającego powierzchnię w lokalu podmiotowi, który takie gry urządza, nie mogą być zakwalifikowane jako wypełniające pojęcie urządzania gier na automatach poza kasynem gry;

6. art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt. 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.

o Służbie Celnej (Dz.U. 2009 r. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), przez oparcie ustaleń m.in. na protokole z eksperymentu, odtworzenia możliwości gry, pomimo braku dowodów na okoliczność zgodności tego eksperymentu z powołanym wyżej przepisem.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w s k a z a ł, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Powyższe odnosi się do wyroku WSA w Szczecinie z dnia 21 września 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 543/16

Wskazać należy, że z dniem 1 marca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia

2 grudnia 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1947), dalej "ustawa o KAS", powołująca nową strukturę administracji skarbowej, która przejęła zadania dotychczas realizowane przez administrację podatkową, kontrolę skarbową i Służbę Celną.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. jako podstawę swojej właściwości rzeczowej w sprawie wskazał art. 208 ust. 1 pkt 2 lit.a ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948), dalej "Przepisy wprowadzające KAS", zgodnie z którym postępowania podatkowe wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzone przez dyrektora izby celnej jako - organ odwoławczy od decyzji naczelnika urzędu celnego - prowadzi dyrektor izby administracji skarbowej na podstawie dotychczasowych przepisów.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy wskazał błędny przepis, gdyż postępowanie w zakresie wymierzenia kary administracyjnej na podstawie przepisów u.g.h. nie było postępowaniem podatkowym, lecz postępowaniem administracyjnym. Okoliczność, że do postępowania w zakresie wymierzenia kary administracyjnej stosuje się na podstawie art. 91 u.g.h. przepisy o.p. nie świadczy, iż niniejsze postępowanie jest postępowaniem podatkowym. Ponadto art. 208 ust. 1 pkt 2 lit.a Przepisów wprowadzających KAS dotyczył możliwości dalszego prowadzenia postępowania w oparciu o dotychczasowe przepisy procesowe.

Stosownie do art. 222 Przepisów wprowadzających KAS, postępowania w sprawach wynikających z przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 471) wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przejmują organy właściwe w takich sprawach po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

W ocenie Sądu, art. 222 Przepisów wprowadzających KAS był w niniejszej sprawie przepisem określającym właściwość Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. jako organu odwoławczego od decyzji organu I instancji, co wynikało z art. 25 ust.1 pkt 2 ustawy o KAS. Niniejsza sprawa nie należała do spraw, o których mowa w art. 83 ust. 1 ustawy o KAS.

Zgodnie z art. 121 Przepisów wprowadzających KAS w zw. z art. 90 ust.1 pkt 1 u.g.h. w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy o KAS, które obowiązują od dnia 1 marca 2017 r. organem, który nakłada karę pieniężną w ramach u.g.h. jest naczelnik urzędu celno-skarbowego, na którego obszarze urządzana jest gra hazardowa lub znajduje się niezarejestrowany automat- w przypadkach, o których mowa w art. 89 ust.1 pkt 1-4, 6 i 8 oraz ust. 3.

Podstawą materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji z dnia 19 maja 2017 r. były przepisy art.1, art. 2 ust. 3 i ust. 4, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 23a, art. 32 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r. Zgodnie z art. 91 u.g.h., do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy o.p. i wymagało to od organów przeprowadzenia postępowania administracyjnego

w zakresie i kierunku wskazanych przepisów materialnych z zachowaniem reguł wynikających z art. 120, art. 122, art. 187 i art. 191 o.p. oraz wytycznych zawartych

w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 21 września 2016 r. oraz przedstawienia wyników tego postępowania w uzasadnieniu decyzji z uwzględnieniem wskazówek zawartych w art. 210 § 4 o.p. oraz art. 124 o.p.

W ocenie Sądu, w pierwszej kolejności konieczne jest ustalenie obowiązującej normy prawa właściwej dla merytorycznego załatwienia sprawy w dacie jej rozstrzygnięcia, co z kolei wiąże się z koniecznością prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W doktrynie podkreśla się wynikający dla organów administracji publicznej z tej zasady nakaz wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób ustalić jej rzeczywisty stan i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa.

Wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie obowiązującego do dnia 31 marca 2017 r. przepisu art. 89 u.g.h., który z dniem

1 kwietnia 2017 r. został zmieniony przez art. 1 pkt 67 ustawy z dnia 15 grudnia 2016r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017, poz. 88 – zwanej dalej "ustawą nowelizującą"), zmieniającej ustawę z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (u.g.h.).

Przepis art. 89 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r. stanowił, że:

"1. Karze pieniężnej podlega:

1) urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry;

2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry;

3) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia.

2. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa:

1) w ust. 1 pkt 1 - wynosi 100% przychodu, w rozumieniu odpowiednio przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych albo przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, uzyskanego z urządzanej gry;

2) w ust. 1 pkt 2 - wynosi [...] zł od każdego automatu;

3) w ust. 1 pkt 3 - wynosi 100% uzyskanej wygranej.

3. Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do uczestników loterii promocyjnych, loterii audioteksowych, loterii fantowych i gry bingo fantowe.".

Znowelizowany zaś przepis art. 89, obowiązujący od dnia 1 kwietnia 2017 r. otrzymał następujące brzmienie:

"Art. 89. 1. Karze pieniężnej podlega:

1) urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia;

2) urządzający gry hazardowe na podstawie udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia, który narusza warunki zatwierdzonego regulaminu, udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia lub prowadzi gry na automatach do gier, urządzeniu losującym lub urządzeniach do gier bez wymaganej rejestracji automatu do gier, urządzenia losującego lub urządzenia do gry;

3) posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa;

4) posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego;

5) dostawca usług płatniczych, który nie przestrzega zakazu, o którym mowa w art. 15g;

6) uczestnik gry hazardowej urządzanej bez koncesji, bez zezwolenia lub bez zgłoszenia;

7) przedsiębiorca telekomunikacyjny, który nie wypełnił obowiązków wynikających

z art. 15f ust. 5;8) urządzający grę hazardową, której urządzanie stanowi monopol państwa.

2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do osób fizycznych urządzających gry hazardowe.

3. Niezależnie od kary pieniężnej wymierzanej przedsiębiorcy określonej w ust. 1 pkt 1, naczelnik urzędu celno-skarbowego może wymierzyć karę pieniężną osobom pełniącym funkcje kierownicze lub wchodzącym w skład organów zarządzających osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej urządzających gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia.

4. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa:

1) w ust. 1 pkt 1 - wynosi:

a) w przypadku gier na automatach - 100 tys. zł od każdego automatu,

b) w przypadku gier innych niż określone w lit. a i c - 5-krotność opłaty za wydanie koncesji lub zezwolenia,

c) w przypadku gier urządzanych bez dokonania wymaganego zgłoszenia - do 10 tys. zł;

2) w ust. 1 pkt 2 - wynosi:

a) w przypadku gier urządzanych na podstawie koncesji lub zezwolenia - do 200 tys. zł,

b) w przypadku gier urządzanych na podstawie zgłoszenia - do 10 tys. zł;

3) w ust. 1 pkt 3 i 4 - wynosi 100 tys. zł od każdego automatu;

4) w ust. 1 pkt 5 - wynosi do 250 tys. zł;

5) w ust. 1 pkt 6 - wynosi 100% uzyskanej wygranej niepomniejszonej o kwoty wpłaconych stawek;

6) w ust. 1 pkt 7 - wynosi do 250 tys. zł;

7) w ust. 1 pkt 8 - wynosi do 500 tys. zł;

8) w ust. 3 - wynosi do 100 tys. zł.

5. Przepisu ust. 1 pkt 6 nie stosuje się do uczestników loterii promocyjnych, loterii audioteksowych, loterii fantowych i gry bingo fantowe.".

Przepisy przejściowe dotyczące toczących się postępowań w sprawach

z zakresu ustawy u.g.h. przewidziano w art. 6 i 7 ww. ustawy nowelizującej.

W myśl art. 6 ustawy nowelizującej, postępowania, o których mowa w art. 2 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych.

Z kolei zgodnie z art. 7 ustawy nowelizującej, w sprawach dotyczących udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry, zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne lub urządzanie zakładów wzajemnych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe z zastrzeżeniem przepisu art. 11 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Z powyższego wynika, że ustawodawca nie przewidział okresu przejściowego dla spraw z zakresu art. 89 u.g.h., wszczętych przed dniem 1 marca 2017 r.

Powyższe oznacza, że w czasie orzekania przez organ odwoławczy nie mógł zastosować wobec skarżącej art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu do 31 marca

2017 r., gdyż przepis ten wówczas już nie obowiązywał. Organ odwoławczy, dochodząc do przekonania o konieczności kontynuowania postępowania wobec spółki, w wydanej decyzji winien przedstawić analizę przepisów w oparciu o dany stan faktyczny. Organ winien wykazać, że okoliczności danej sprawy wypełniały znamiona przepisu, penalizującego dane zachowanie sprawcy deliktu administracyjnego u.g.h. w brzmieniu do 31 marca 2017 r. i zarazem okoliczności tej sprawy wypełniają nadal znamiona przepisu penalizującego dane zachowanie sprawcy deliktu administracyjnego u.g.h. od 1 kwietnia 2017 r. Organ musi wykazać, że działanie sprawcy deliktu administracyjnego było i jest nadal zabronione, aby możliwe było wymierzenie mu kary na podstawie przepisu u.g.h. w brzmieniu obowiązującym od 1 kwietnia 2017 r. z zastrzeżeniem, że wysokość wymierzonej kary nie może przekroczyć wysokości kary dotychczas orzekanej wobec sprawy (zakaz reformationis in peius). W przypadku nie wykazania ciągłości penalizacji zachowania sprawcy organ winien umorzyć postępowanie.

W ocenie Sądu, brak rozważań organu odwoławczego w tym zakresie uniemożliwił rozpoznanie sprawy przez Sąd pod względem jej zgodności z prawem

i skutkował uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Okolicznością, która wpłynęła na uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak

i decyzji organu pierwszej instancji był błąd w określeniu sprawcy deliktu administracyjnego.

Sprawcą deliktu z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu do 31 marca 2017 r. mogła być osoba fizyczna, osoba prawna, a także spółki handlowe nieposiadające osobowości prawnej, do których zalicza się spółka jawna.

Kodeks spółek handlowych określa spółkę jawną w art. 22 § 1, jako spółkę osobową, która prowadzi przedsiębiorstwo pod własną firmą, a nie jest inną spółką handlową. Dla powstania spółki jawnej wymagane jest wpisanie spółki do Krajowego Rejestru Sądowego (KRS). Każdy wspólnik ma prawo i obowiązek zgłosić spółkę do rejestru. Spółka jawna wpisywana jest do KRS jako przedsiębiorca. Zgłoszenie spółki jawnej do KRS powinno zawierać: firmę, siedzibę i adres spółki, przedmiot działalności spółki, nazwiska i imiona albo firmy (nazwy) wspólników oraz adresy wspólników albo ich adresy do doręczeń, nazwiska i imiona osób upoważnionych do reprezentowania spółki i sposób reprezentacji, złożone wobec sądu lub notarialnie poświadczone wzory podpisów osób uprawnionych do reprezentowania spółki. Do sądu rejestrowego należy zgłosić również wszelkie zmiany w wyżej wymienionych danych. Firma spółki powinna zawierać nazwiska lub firmy (nazwy) wszystkich wspólników albo nazwisko albo firmę (nazwę) jednego albo kilku wspólników z oznaczeniem "spółka jawna". Dopuszcza się stosowanie w obrocie skrótu "sp.j."

Wskazać należy, że postępowanie w sprawie wszczęto wobec "B. -

M. L., M. S." Spółka jawna.

W trakcie przesłuchania w dniu 21 grudnia 2016 r. M. L. i M. S. zeznali, że M. S. nie jest już wspólnikiem spółki od 2 miesięcy (tj. od października 2016 r.) i obecnie wspólnikami spółki jest M. L. i J. L. oraz, że wniosek o dokonanie zmian w KRS został złożony do sądu rejestrowego. Zaznaczyć należy, że przed wydaniem decyzji organ I instancji dokonywał sprawdzenia w spółki KRS (nr [...] ), czego dowodem są dwa wypisy z datą 9 stycznia 2017 r. i 25 stycznia 2017 r., wynikało z nich, że nazwa skład osobowy spółki nie uległ zmianie, zaś ostatnia zmiana w rubryce 4 pkt 4 dotycząca zmiany umowy spółki opatrzona była datą 12 listopada 2013 r. Skłoniło to organ I instancji w wydanej przez niego decyzji do wymierzenia kary za ww. delikt "B. - M. L., M. S." Spółka jawna.

W ocenie Sądu, organ I instancji, posiadając informację o zmianie składu osobowego spółki zobowiązać M. L. do przedłożenia zmiany umowy spółki oraz kopii wniosku złożonego do sądu rejestrowego. Zdaniem Sądu, bazując jedynie na wypisie z KRS spółki, organ I instancji nie wyjaśnił w sposób dostateczny sprawy przez wskazanie właściwego podmiotu, sprawcy ww. deliktu.

Jak wynikało z akt, organ odwoławczy, mimo posiadania wiedzy o zmianie wspólników spółki nie dokonał w żaden sposób weryfikacji danych sprawcy ww. deliktu.

Wskazać należy, że do Sądu wpłynęła skarga spółki "B. - M. L., J. L." S. j. wraz z odpisem z KRS. Z ww. odpisu wynikało, że w rubryce 4 pkt 5 dotycząca zmiany umowy spółki opatrzona była datą 26 października 2016 r. Powyższe koresponduje z zeznaniami świadków M. L. i M. S.

Podkreślić należy, że wpis do KRS ma charakter deklaratoryjny, dlatego ważne było ustalenie przez organy właściwe ustalenie składu osobowego spółki na podstawie umowy spółki i jej zmian.

Powyższe nieprawidłowości skłoniły Sąd do uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji wobec naruszenia art. 120 i art. 122 o.p., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec brzmienia art. 222 w zw. z art. 121 Przepisów wprowadzających KAS, organem właściwym do rozpoznania sprawy będzie obecnie naczelnik urzędu celno-skarbowego, który zobowiązany będzie do uwzględnienie uwag Sądu w zakresie penalizacji zachowania sprawy deliktu administracyjnego do 31 marca 2017 r. i od 1 kwietnia 2017 r. oraz właściwego określenia sprawcy tego deliktu. Organ zobowiązany będzie do ponownego wyjaśnienia sprawy i wydania stosownego orzeczenia w oparciu o właściwe przepisy.

Wobec stwierdzonych nieprawidłowości na tym etapie postępowania zbędne było ustosunkowywanie się do zarzutów skargi.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art. 135 p.p.s.a., orzekła jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804). Na kwotę [...] zł składa się wpis w wysokości [...] zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości [...] zł.