Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 116/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Zobowiązano do wydania aktu
Stwierdzono bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (art. 149 § 1a ustawy - PoPPSA)
Orzeczono o wymierzeniu grzywny
Żadne z wyżej wymienionych
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1, § 1a, § 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 8, art. 12, art. 35-37
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Magdalena Józefczyk Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego I. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze do wydania decyzji we wznowionym postępowaniu w terminie 30 dni od otrzymania akt administracyjnych sprawy; III. wymierza Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywnę w wysokości 500 zł /słownie: pięćset złotych/; IV. przyznaje od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. G. sumę pieniężną w wysokości 1500 zł /słownie: jeden tysiąc pięćset złotych/; V. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. G. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 29 września 2016 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej operatora wyznaczonego) A. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w A. Skarżący zarzucił naruszenie przez ww. organ przepisów prawa, tj. art. 36 § 1 i 2, art. 12 i art. 35 § 1, § 2 i § 3 , art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że akta sprawy znajdują się w NSA i załatwienie sprawy będzie możliwe po zwrocie akt do SKO w B. i przesłania ich do SKO w A. Skarżący zawnioskował o:

- zobowiązanie Kolegium do załatwienia w terminie wyznaczonym przez Sąd wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2014 r. i wydanie merytorycznego orzeczenia;

- stwierdzenie, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenie prawa;

- przyznanie od SKO w A. na rzecz skarżącego sumy pieniężnej określonej przez Sąd w trybie art. 149 § 2 lub art. 145 § 7 P.p.s.a.;

- orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego.

W uzasadnieniu A. G. podniósł, że SKO postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] wznowiło postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną SKO w B. z dnia [...] kwietnia 2014 r. Na przestrzeni jednego roku Kolegium zaledwie jeden raz poinformowało go – pismem z dnia [...] lipca 2016 r. w trybie art. 36 § 1 i 2 K.p.a. - o powodach niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie. Takie postępowanie organu jest, jego zdaniem, sprzeczne jest z regułami demokratycznego państwa prawa, podważa zaufanie obywateli do organów, ma charakter rażącego naruszenia prawa. Zwracając uwagę na uregulowania zawarte w art. 35 K.p.a. a dotyczące terminów załatwiania spraw, A. G. wskazał, że organ naruszając ten przepis dopuścił się rażącego naruszenia zasady prostoty i szybkości postępowania a tym samym naruszył podmiotowe prawo strony do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Skarżący powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych wskazał, że fakt znajdowania się akt sprawy, której dotyczy wniosek w innym organie czy sądzie w związku z toczącą się tam sprawą na podstawie tych samych akt nie zwalnia organu z zarzutu bezczynności. Odnośnie przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej od organu przytoczył fragment wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 maja 2016 r., sygn. II SAB/Kr 55/16.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w A. wniosło o oddalenie skargi.

Wyjaśniło, że wnioskiem z dnia [...] maja 2014 r. A. G. zwrócił się do SKO w B. o wznowienie postepowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] kwietnia 2014 r. ([...]), którą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji SKO w B. z dnia [...] września 2010 r. ([...]) utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [....] z dnia [...] lipca 2010 r. ([...]) orzekającą o ustaleniu A. G. jednorazowej opłaty w wysokości 7 602,60 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, położonej w miejscowości Ł., w Gminie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 1031, spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W dalszej kolejności postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. postanowił wyłączyć wszystkich członków SKO w B. od załatwienia ww. sprawy z wniosku A. G. o wznowienie postępowania, z uwagi na brak możliwości powołania wymaganego przepisami prawa składu orzekającego.

Wobec powyższego Minister Administracji i Cyfryzacji postanowieniem z [...] marca 2015 r. ([...]) wyznaczył SKO w A. do załatwienia wyżej opisanej sprawy.

Kolegium to postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] (sprostowanym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r.) wznowiło postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją SKO w B. z dnia [...] kwietnia 2014 r.

SKO w A. wyjaśniło także, że wraz z postanowieniem Ministra Administracji i Cyfryzacji nie została przekazana całość akt administracyjnych (akta te przekazane zostały przez SKO w B. do NSA w Warszawie do sprawy II OSK 1105/15 w związku ze złożoną skargą kasacyjną A. G. od wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. II SA/Kr 1300/13).

W tej sytuacji SKO w A. pismem z dnia [...] lipca 2016 r. ([...]), stosownie do art. 36 § 1 i 2 K.p.a., poinformowało A. G., że sprawa z jego wniosku nie może zostać załatwiona w terminie określonym w art. 35 § 3 K.p.a. oraz, że jej rozpoznanie będzie możliwe niezwłocznie po zwrocie akt przez NSA do SKO w B. i przesłania ich do SKO w A.

SKO wskazało także, że w dniu [...] września 2016 r. do SKO w B. wpłynęło pismo A. G. zatytułowane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w którym zarzucił on Kolegium bezczynność i wskazał, że organ ma obowiązek wypożyczenia akt sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w terminie zakreślonym przepisami K.p.a.

Pismem z dnia [...] października 2016 r., przesłanym także do wiadomości A. G., Prezes SKO w A. zwrócił się do NSA o rozważenie możliwości wypożyczenia całości akt przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi NSA wyjaśniło, że akt nie mogą zostać wypożyczone z uwagi na wyznaczony na dzień 22 listopada 2016 r. termin rozprawy.

W tych okolicznościach, a opisanych powyżej, Kolegium uznało, że skarga A. G. na bezczynność SKO w A. jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazało, że w dniu wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż postanowieniem z [...] lipca 2015 r. wznowił postępowanie a pismem z dnia [...] lipca 2016 r. poinformował A. G. o przyczynach niemożności załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 K.p.a., wskazując jednocześnie, że sprawa zostanie załatwiona niezwłocznie po przekazaniu akt z NSA i przesłaniu ich do SKO w A. Brak możliwości zapoznania się przez SKO w A. z całością akt sprawy prowadzonej przez Wójta Gminy [...]. a zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. powoduje, że materiał dowodowy w sprawie jest niekompletny, co uniemożliwia dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i wydanie decyzji we wznowionym postępowaniu. Nadto organ podjął kroki zmierzające do uzyskania całości akt, poprzez zwrócenie się do NSA o ich wypożyczenie, co jednak okazało się niemożliwe z uwagi na wyznaczenie terminu rozprawy. Te okoliczności powodują, że SKO w A. nie można skutecznie zarzucić bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2016 r., poz. 718, dalej P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola sądu obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów administracji.

Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w A. polegająca na niezałatwieniu przez ten organ sprawy, w ustawowym terminie.

Zaznaczenia wymaga także, że sprawa została rozpoznana przez Sąd

w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Stosownie do brzmienia art. 149 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania

w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 cyt. przepisu).

Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.).

Przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy Sąd zobligowany jest do zbadania czy przedmiotowa skarga została wniesiona w terminie i czy wyczerpano środki zaskarżenia jakie służyły skarżącemu na drodze administracyjnej. Warunkiem bowiem wniesienia skargi na bezczynność jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 P.p.s.a.). W sprawie skargi na bezczynność środkiem takim jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 K.p.a.).

W okolicznościach sprawy skarżący A. G. pismem z dnia [...] września 2016 r. ([...] wrzesień 2016 r. – data wpływu do organu) złożył do SKO w A. (organ wyższego stopnia) wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Wyczerpanie przysługującego skarżącemu środka zaskarżenia w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 K.p.a. przez jego wniesienie do właściwego organu stanowi warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Warunek ten będzie spełniony niezależnie od stanowiska zajętego przez właściwy organ, do którego skierowano wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Nie ma więc znaczenia, jaki okres czasu upłynął pomiędzy złożeniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, gdyż w odniesieniu do tych skarg takiego wymogu nie przewidują przepisy normujące postępowanie sądowoadministracyjne. Warunkiem tym jest samo złożenie środka zaskarżenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 2655/13 - LEX nr 1440513, wyrok NSA z dnia 2 października 2015 r., sygn. II OSK 773/15, publ. baza orzeczeń: www.cbois.nsa.gov.pl).

Na tej podstawie należy uznać, że przedmiotowa skarga A. G. na bezczynność SKO w A. jest formalnie dopuszczalna.

Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 K.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 K.p.a. Zgodnie z jego treścią organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy, wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 K.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 K.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 K.p.a.).

Wyjaśnić także należy, że bezczynność organu administracji publicznej to sytuacja, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak NSA w wyroku z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Bezczynność organu, czyli niekorzystanie

z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej (por. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012 r., s. 92

i nast.). Tak rozumiana bezczynność oznacza naruszenie prawa obywatela UE do dobrej administracji. Prawo do dobrej administracji wynika z treści art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1). Jednym

z fundamentalnych elementów tego prawa jest w myśl art. 41 ust. 1 tej Karty, prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 18 grudnia 2016 r., sygn. II SAB/Rz 106/16, publ. Baza CBOIS).

W przedmiotowej sprawie postępowanie zainicjowane zostało wnioskiem A. G. z dnia [...] maja 2014 r. skierowanym do SKO w B. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją tegoż organu z dnia [...] kwietnia 2014 r. ([...]), którą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji SKO w B. z dnia [...] września 2010 r. ([...]) utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2010 r. ([...]) orzekającą o ustaleniu A. G.. jednorazowej opłaty w wysokości 7 602,60 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, położonej w miejscowości Ł., w Gminie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 1031, spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z akt sprawy wynika także, że postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. ([...]) Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. postanowił wyłączyć wszystkich członków tego Kolegium od załatwienia ww. sprawy. Natomiast Minister Administracji i Cyfryzacji postanowieniem z [...] marca 2015 r. ([...]) wyznaczył SKO w A. do jej załatwienia.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]., (sprostowanym w dniu [...] kwietnia 2016 r.), SKO w A. wznowiło postępowanie administracyjne w wyżej wskazanej sprawie. Następnie pismem datowanym na dzień [...] lipca 2016 r., SKO w A., działając stosownie do art. 36 § 1 i 2 K.p.a., poinformowało A. G., że sprawa z jego wniosku nie może zostać załatwiona w terminie określonym w art. 35 § 3 K.p.a. oraz, że jej rozpoznanie będzie możliwe niezwłocznie po zwrocie akt przez NSA do SKO w B. i przesłania ich do SKO w A. (akta administracyjne przekazane zostały przez SKO w T. do NSA w Warszawie do sprawy II OSK 1105/15 w związku ze złożoną skargą kasacyjną A. G. od wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 lutego

2014 r., sygn. II SA/Kr 1300/13).

Wynika z powyższego, że SKO w A. po wznowieniu postępowania postanowieniem z [...] lipca 2015 r., aż do dnia [...] lipca 2016 r. (a więc przeszło rok), nie podjęło żadnych działań zmierzających do załatwienia sprawy, nie wypełniło także ciążącego na nim obowiązku o jakim mowa w art. 36 K.p.a., tj. obowiązku zawiadomienia stron o przyczynach zwłoki i o nowym terminie załatwienia sprawy. Dopiero po złożeniu przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa - co miało miejsce w dniu 30 września 2016 r. (data wpływu do organu) - Kolegium pismem z dnia 3 października 2016 r. zwróciło się do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wypożyczenie akt administracyjnych sprawy zakończonej decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2010 r. W odpowiedzi NSA wyjaśniło, że akta nie mogą zostać wypożyczone z uwagi na wyznaczony na dzień 22 listopada 2016 r. termin rozprawy.

W kontekście powyższych uwag, oceniając opisany tok czynności Sąd uznał zasadność skargi stwierdzając, że organ pozostaje w bezczynności. Niewątpliwie organ prowadząc postępowanie naruszył obowiązek załatwienia sprawy w ustawowym terminie, określonym w art. 35 K.p.a. Brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla zwłoki w rozstrzygnięciu tejże sprawy. Trudno doszukać się uzasadnienia dla tak długo trwającego postępowania, szczególnie że organ od momentu wznowienia postępowania (co miało miejsce w dniu [...] lipca 2015 r.) dopiero [...] kwietnia 2016 r. zwrócił się do SKO w B. o wyjaśnienie na jakim etapie jest sprawa tocząca się z wniosku A. G. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tegoż organu z dnia [...] września 2014 r., a pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. o przesłanie akt sprawy. Nadto po uzyskaniu informacji, że akta znajdują się w NSA, dopiero pismem z dnia [...] lipca 2016 r. poinformował A. G. o przyczynach zwłoki w załatwieniu terminu, a pismem datowanym na dzień 3 października 2016 r. zwrócił się do NSA o wypożyczenie akt.

W tym miejscu wskazać należy, na co słusznie zwrócił skarżący, zgodnie

z utrwalonym już orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem "fakt znajdowania się akt sprawy, której dotyczy wniosek w innym organie czy sądzie

w związku z toczącą się tam sprawą na podstawie tych samych akt – nie zwalnia organu administracji publicznej z zarzutu bezczynności. Okoliczności zwalniające organ administracji z zarzutu bezczynności muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny (wyrok WSA w Białymstoku z 20 maja 2008 r., sygn. II SAB/Bk 8/08, baza orzeczeń: CBOIS). W sytuacji, kiedy organ upatruje przeszkody w prowadzeniu postępowania i załatwienia sprawy z powodu braku akt administracyjnych z uwagi na ich pozostawanie w sądzie, czy innym organie, naraża się na zarzut bezczynności, gdyż nie występują przeciwwskazania do podjęcia takich działań, by pozyskać wymaganą dokumentację dostępnymi środkami jak np. wystąpić o nadesłanie akt, sporządzenie kserokopii, odpisów (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2014r. II OSK 387/140 - baza orzeczeń CBOIS).

Należy dostrzec, że sam organ, w odpowiedzi na skargę, uzasadniając swe stanowisko o niepozostawaniu w bezczynności, wskazuje, że nie rozpoznał spraw, gdyż nie zostały mu przekazane akta administracyjne, co uniemożliwiło mu dokładne wyjaśnienie sprawy i wydanie decyzji we wznowionym postępowaniu. Również wypożyczenie akt sprawy okazało się niemożliwe z uwagi na wyznaczenie przez NSA terminu rozprawy na dzień 22 listopada 2016 r. W ocenie składu orzekającego powyższa argumentacja nie może odnieść zamierzonego skutku, bowiem, co już wyżej zaznaczono, Kolegium postanowienie o wznowieniu wydało w dniu [...] lipca 2015 r., natomiast pierwszą czynność zmierzającą do ustalenia na jakim etapie jest sprawa, w której zalegają akta niezbędne do załatwienia sprawy, podjęło dopiero

w dniu [...] kwietnia 2016 r.

W ocenie składu orzekającego, swej bezczynności organ nie może tłumaczyć pozostawaniem akt administracyjnych w innym organie czy sądzie. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu (por. np. wyroki WSA w Warszawie z dnia 19 września 2013 roku, sygn. akt: I SAB/Wa 243/13 oraz z dnia 12 września 2013 roku, sygn. akt: I SAB/Wa 364/13, baza orzeczeń: CBOIS).

W tej sytuacji nie budzi wątpliwości Sądu, że SKO w A. należy przypisać bezczynność. Zestawienie terminów załatwienia sprawy przewidzianych w K.p.a. z przebiegiem analizowanego postępowania, wskazuje na naruszenie reguł określonych w art. 35 i art. 36 K.p.a., jak również art. 7, art. 8 i art. 12 K.p.a.

Sąd jednocześnie stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 149 § 1 P.p.s.a., wobec faktu, iż organ uchybił podstawowym terminom załatwienia sprawy administracyjnej wynikającym

z przepisów K.p.a. Organ – co już sygnalizowano wcześniej – po wznowieniu postępowania dopiero po upływie 8 miesięcy podjął pierwszą czynność w sprawie,

a po upływie kolejnych trzech (pismo z [...] lipca 2016 r.) zawiadomił skarżącego

o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i wyjaśniając, że jej załatwienie będzie możliwe po zwrocie akt z NSA.

W zaistniałej sytuacji, zdaniem Sądu, zasadnym jest wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność sąd może orzec –

z urzędu lub na wniosek strony – o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2016 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2015 r. (M.P. z 2016 r., poz. 145) przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2015 r. wyniosło 3899,78 zł. Ustalając wysokość nałożonej grzywny w kwocie 500 zł, Sąd miał na względzie długość prowadzonego postępowania, na którą wpływ miało nieuzasadnione przekroczenie przez organ ustawowych terminów na załatwienie sprawy. Z tego też względu - zdaniem Sądu - wymierzona grzywna spełni funkcję prewencyjną, a jej wysokość została orzeczona w granicach dopuszczalnych przez przepisy i jest adekwatna do stopnia zaniechań organu.

Ustosunkowując się natomiast do zawartego w skardze wniosku o przyznanie na rzecz skarżącego od organu sumy pieniężnej na mocy art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd uznał, że orzeczona w pkt IV wyroku suma pieniężna będzie miała charakter prewencyjny i kompensacyjny. Zaistniałe okoliczności (nieuzasadnione zwlekanie organu z wypożyczeniem akt administracyjnych niezbędnych załatwienia sprawy) wskazują na potrzebę zadośćuczynienia stronie za oczekiwanie na załatwienie sprawy i zdyscyplinowanie organu, który dopuścił się bezczynności. Takie orzeczenie ma także na celu zapobieżenie ewentualnym przyszłym działaniom organu

w zakresie stwierdzonej bezczynności.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 149 § 1 i § 1a P.p.s.a. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt I wyroku), na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązał organ do wydania decyzji w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt administracyjnych sprawy (pkt II).

O grzywnie oraz przyznanej sumie pieniężnej orzeczono na podstawie art. 149 § 2

w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. (pkt III i IV wyroku), zaś o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 P.p.s.a. (pkt V wyroku).