Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1170/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14a par. 2 pkt 1-2, art. 14a par. 4 pkt 1-2, art. 14c par. 1 i 2,art. 14b par. 1 i 3, art. 14k par. 1, art. 14o, art. 169 par. 1, art. 14h, art. 14g par., art. 14n par. 5
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Piotr Przybysz, sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez L. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "spółka", "skarżąca") jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] marca 2020 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy:

W dniu 10 września 2019 r. wpłynął do organu ww. wniosek dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy z punktu widzenia przepisów podatkowych, w szczególności art. 12 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: "updop"), działanie spółki polegające na sprzedaży wybranych towarów handlowych poniżej kosztów zakupu jest dozwolone.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka jest spółką z ograniczona odpowiedzialnością. Prowadzi działalność gospodarczą w przeważającej części zajmującą się hurtową sprzedażą odzieży i innych tekstyliów, w tym także sprzedażą hurtową realizowaną na zlecenie. Spółka dodatkowo przewiduje, iż w ramach swojej działalności może podejmować się również sprzedaży detalicznej.

Ze względu na znaczącą konkurencję na rynku, spółka ma zamiar przeprowadzić zmiany w zakresie marży wobec określonych produktów celem zachęcenia podmiotów kupujących do wybrania ich produktów prowadząc odpowiednią akcję marketingową. Powyższe ma na celu uatrakcyjnienie oferty spółki, a tym samym ma wpłynąć na intensyfikację sprzedaży oferowanych towarów i usług. Spółka zakłada, iż obniżenie marży na niektóre produkty, przy pozostawieniu innych produktów wysokomarżowych, umożliwi zarówno zwiększenie ilości dostaw na rzecz obecnych odbiorców, jak również pozytywnie wpłynie na pozyskiwanie nowych. Spółka w szczególności planuje stosowanie akcji marketingowych względem odzieży i bielizny.

Należy podkreślić, iż powyższe działania mają charakter strategii marketingowej, która początkowo może spowodować stratę w kontekście ponoszonych kosztów na zakup produktów i pokrycie kosztów pośrednich, przy obniżonej cenie sprzedaży, jednakże długofalowo ma zapewnić wzrost przychodów spółki z realizowanej działalności gospodarczej. Zakłada się, iż wskazane działania wpłyną pozytywnie na rozpoznawalność spółki, jak i jej produktów. Z przygotowanego opracowania biznesowego wynika, iż w skali długofalowej spółka może spodziewać się maksymalizacji wpływów uwzględniając zbilansowaną sprzedaż produktów promocyjnych i wysokomarżowych. Omawiana strategia promocyjna może doprowadzić do sytuacji, w której cena promocyjna odbiega od ceny rynkowej i może być obniżona nawet o 99% i wynosić np. 1 złoty lub 1 grosz netto plus VAT. Wskazana strategia ma być wykorzystywana w stosunku do dystrybutorów i hurtowników, przy czym możliwe jest jej wykorzystywanie także wobec klientów detalicznych.

Dystrybucja na rynku polskim, jak i zagranicznym opierać się będzie o następujące kanały sprzedaży:

1) dystrybutorów - podmioty, które następnie będą sprzedawać towary do dalszych pośredników, hurtowników czy do odbiorcy ostatecznego;

2) hurtowników - podmiotów, które następnie będą sprzedawać towary do odbiorców końcowych;

3) sieci handlowych - w przypadku gdy spółka zbuduje swoją markę na rynku zakłada się również współpracę z sieciami handlowymi;

4) odbiorców końcowych - osób fizycznych wobec prowadzonej sprzedaży detalicznej dokumentując ww. sprzedaż rachunkiem, o którym mowa w art. 87 Ordynacji podatkowej (dalej: "ordynacja podatkowa").

Możliwości sprzedaży ww. odbiorcom kształtowałyby się następująco:

1) możliwość sprzedaży towaru po cenie promocyjnej pod warunkiem uprzedniego nabycia od spółki innych towarów po cenie standardowej;

2) możliwość zakupu od spółki towarów promocyjnych przez hurtownika, który nabył od dystrybutora szereg towarów po standardowej cenie;

3) sprzedaż po cenie promocyjnej towarów wprowadzanych na rynek (nowości), które nie są dostatecznie rozpoznawalne;

4) sprzedaż po cenie promocyjnej towarów niepełnowartościowych (tzw. towarów stockowych - krótki termin przydatności, ubytki, uszkodzenia towaru czy opakowania);

5) sprzedaż po cenie promocyjnej z uwagi na uzasadniony interes wnioskodawcy. Każdorazowo spółka będzie monitorować, czy dany kontrahent spełnił warunki akcji promocyjnej lub czy dane produkty kwalifikują się np. jako mało rozpoznawalne czy posiadające cechy obniżające ich wartość.

Należy przy tym podkreślić – wskazano we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej - że wobec transakcji zawieranych z odbiorcami końcowymi sprzedaż towarów po niższej cenie będzie dokonywana wobec towaru uszkodzonego, bądź o obniżonej trwałości ze względu, np. na wadę produkcyjną natomiast sprzedaż detaliczna towaru pełnowartościowego po niższej cenie będzie możliwa w szczególności z uwagi na uzasadniony interes wnioskodawcy.

Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT, przy czym między kontrahentami a spółką nie będą występować powiązania, o których mowa w art. 32 ustawy o podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym opisem zadano m.in. następujące pytanie:

Czy z punktu widzenia przepisów podatkowych, w szczególności art. 12 updop, działanie spółki polegające na sprzedaży wybranych towarów handlowych poniżej kosztów zakupu jest dozwolone? (pytanie oznaczone we wniosku nr 1)

Prezentując własne stanowisko w sprawie w powyższym zakresie, wnioskodawca wskazał m.in., że sprzedaż wybranych produktów, w tym przede wszystkim odzieży i bielizny, poniżej ich wartości rynkowej jest zgodna z prawem i przysługuje mu tym samym prawo do rozliczenia wydatków poniesionych na zakup towarów. Spółka uznaje wskazane działanie za strategię marketingową, a tym samym za działanie zgodne zarówno z przepisami podatkowymi, jak i z charakterystyką rynku.

Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych, gdyż nie zawierał niezbędnych do wydania interpretacji elementów, o których mowa w art. 14b ordynacji podatkowej, w szczególności pytanie oznaczone we wniosku nr 1 było nieadekwatne do przedstawionego i podlegającego ocenie organu własnego stanowiska wnioskodawcy w tym zakresie.

W związku z powyższym, pismem z 30 października 2019 r., wezwano spółkę do uzupełnienia ww. braków formalnych wniosku z pouczeniem, że nieuzupełnienie wniosku w żądanym przez organ zakresie spowoduje, że wniosek w części dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia.

W dniu 27 listopada 2019 r. do organu wpłynęło spółki z 20 listopada 2019 r. stanowiące odpowiedź na ww. wezwanie. Jednakże pismo to nie stanowiło pełnej i wyczerpującej odpowiedzi w żądanym przez organ zakresie. Dlatego też, w dniu [...] grudnia 2019 r., w powyższej sprawie wydano postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia w części dotyczącej zagadnienia oznaczonego we wniosku nr 1. W postanowieniu tym organ pierwszej instancji stwierdził m.in., że analiza uzupełnienia wniosku wskazuje jednak, że wnioskodawca nie uzupełnił braków formalnych wniosku w pełnym żądanym zakresie.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, 24 grudnia 2019 r. spółka wniosła zażalenie na ww. postanowienie.

W zażaleniu tym skarżąca zarzuciła ww. postanowieniu naruszenie art. 14a § 2 pkt 1 - 2 w związku z art. 14a § 4 pkt 1 - 2 ordynacji podatkowej poprzez błędne i bezpodstawne uznanie, iż w zakresie wyłącznie jednego pytania zawartego we wniosku stanowisko przedstawione przez wnioskodawcę jest niewystarczające, pomimo, iż wypełniało przesłanki ww. przepisu oraz umożliwiało wydanie interpretacji w pozostałym zakresie, a tym samym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej bezpodstawnie odmówił wydania indywidualnej interpretacji w części.

Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: "Dyrektor KIS", "organ odwoławczy"), postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ odwoławczy podał, że pytanie oznaczone nr 1 zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z 5 września 2019 r., nie daje możliwości rozpatrzenia ww. wniosku poprzez wydanie interpretacji indywidualnej w oparciu o zastosowanie przepisów Działu II Rozdział 1a Ordynacji podatkowej - Interpretacje przepisów prawa podatkowego. Tak zadane pytanie wykracza, zdaniem Dyrektora KIS, poza procedurę regulującą wydawanie interpretacji indywidualnych. Spółka wystąpiła bowiem z wnioskiem z którego wynika, że jest zainteresowana uzyskaniem informacji dotyczących wskazania, czy działanie spółki jest dozwolone.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że przywołanie przepisu prawa podatkowego przez podatnika jako budzącego wątpliwości interpretacyjne, nie zawsze jest wystarczające do uzyskania interpretacji indywidualnej, z uwagi na inne przeszkody uniemożliwiające jej wydanie - co znajduje zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Istotą wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego jest potwierdzenie istnienia lub nieistnienia uprawnień i obowiązków ze sfery prawa podatkowego występującego po stronie podatnika skutkujących np. powstaniem zobowiązania podatkowego. Organ podatkowy pierwszej instancji nie był zatem uprawniony do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej). Tym samym, w ocenie organu drugiej instancji, złożony wniosek o wydanie interpretacji w zakresie sformułowanego pytania nie spełnia warunków podstawowych umożliwiających wszczęcie postępowania dotyczącego wydania interpretacji indywidualnej, która realizowałaby określone przez ustawodawcę funkcje. Jednocześnie potencjalne rozstrzygnięcie podjęte na podstawie złożonego wniosku w powyższym zakresie wykraczałoby poza ramy przedmiotowego postępowania.

Na powyższe postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

1) art. 14a § 2 pkt 1 - 2 oraz § 4 pkt 1 - 2 w związku z art. 14c § 1 ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, że w zakresie wyłącznie jednego pytania zawartego we wniosku stanowisko przedstawione przez wnioskodawcę jest niewystarczające, co doprowadziło do bezpodstawnej odmowy wydania indywidualnej interpretacji w części, pobieżnie uznając, iż brak jest możliwości oceny prawidłowości stanowiska skarżącej pomimo, iż pytanie oraz jego uzasadnienie wypełniało przesłanki ww. przepisów oraz umożliwiało wydanie interpretacji w tym zakresie;

2) art. 14b § 1 i 3 ordynacji podatkowej poprzez niewydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w sytuacji, w której złożony wniosek spełniał ustawowe wymogi i organ był zobowiązany do wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w zakresie zdarzenia przyszłego w nim przedstawionego dotyczącego oceny prawidłowości sprzedaży towarów handlowych poniżej kosztów zakupu względem przepisów podatkowych;

3) art. 14n § 5 ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne uznanie, że w niniejszej sprawie nie powinno się skorzystać z utrwalonej praktyki interpretacyjnej, podczas gdy w przedstawionych przez skarżącą analogicznych sprawach organ rozpoznawał i dopuszczał się oceny stanowisk innych wnioskodawców, które były zbliżone do stanowiska skarżącej;

4) art. 120 i art. 121 w związku z art. 14h ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania w sprawie wydania interpretacji niezgodnie z powołanymi wyżej przepisami oraz w sposób wykluczający zaufanie do organów podatkowych, w szczególności z uwagi na utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku w części, podczas gdy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w odniesieniu do analogicznego zdarzenia przyszłego, rozpoznał merytorycznie wniosek podatnika i wydał interpretację indywidualną w trybie art. 14b § 1 ordynacji podatkowej;

5) art. 14c § 2 ordynacji podatkowej poprzez brak pełnego i wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w tym uzasadnienia prawnego, wobec negatywnej oceny stanowiska skarżącej, co naruszyło jej podstawowe prawa jako podatnika - co miało w konsekwencji wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał prezentowane w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie sąd wyjaśnia, że zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: "ppsa") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ppsa).

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia - w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Jednakże, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ppsa, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 ppsa, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 ppsa dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ppsa, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Oceniając skarżone postanowienie w świetle wskazanych powyżej kryteriów uznać należy, że Dyrektor KIS nie naruszył przepisów ordynacji podatkowej w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia. W szczególności, w sprawie nie miało miejsca naruszenie wskazanych w skardze przepisów.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w sprawie niniejszej nie mogło dojść do naruszenia niektórych spośród wskazanych w skardze przepisów postępowania, gdyż nie do tyczą one postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej, w której zapadło zaskarżone postanowienie organu odwoławczego.

Wskazane w punkcie pierwszym petitum skargi przepisy art. 14a § 2 pkt 1-2 dotyczą wniosku o wydanie interpretacji ogólnej, a ich adresatem jest podmiot wnioskujący o wydanie takiej interpretacji. Natomiast przepis art. 14a § 4 pkt 1-2 ordynacji podatkowej regulują kwestię pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji ogólnej przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Zatem wydając zaskarżone postanowienie Dyrektor KIS nie mógł naruszyć tych przepisów. Również wskazany w punkcie 1. petitum skargi przepis art. 14c § 1 ordynacji podatkowej, nie mógł zostać naruszony w niniejszej sprawie, gdyż reguluje on zagadnienie odnoszące się do treści interpretacji indywidualnej, która w niniejszej sprawie nie została przecież wydana. Z tych samych względów nie mogło dojść do naruszenia w niniejszej sprawie przepisu art. 14c § 2 ordynacji podatkowej (który również odnosi się do interpretacji indywidualnej).

W sprawie niniejszej nie mogło również dojść do naruszenia przez Dyrektora KIS przepisu art. 14b § 3 ordynacji podatkowej, gdyż adresatem normy prawnej zawartej w tym przepisie nie jest organ interpretacyjny, lecz podmiot wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej.

Podniesione w skardze zarzuty naruszenia ww. przepisów, należy zatem uznać za całkowicie bezzasadne.

W ocenie sądu, również pozostałe podniesione skardze zarzuty naruszenia przepisów ordynacji podatkowej nie zasługują na uwzględnienie. Na wstępie tej części rozważań należy przypomnieć, że przedmiotem interpretacji indywidualnej, w świetle treści art. 14b § 1 ordynacji podatkowej są przepisy prawa podatkowego. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W myśl art. 3 pkt 2) ordynacji podatkowej, ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego – rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Zgodnie natomiast z treścią art. 3 pkt 1) ordynacji podatkowej ilekroć w ustawie jest mowa o ustawach podatkowych, rozumie się przez to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Za Naczelnym Sądem Administracyjnym należy wskazać, że interpretacji w rozumieniu ordynacji podatkowej podlegają wszystkie przepisy tworzące konkretną normę podatkową, to jest przepisy określające podmiot i przedmiot opodatkowania, stawki podatkowe oraz ulgi i zwolnienia podatkowe. Elementem normy podatkowej są również przepisy definiujące pojęcia użyte przez ustawodawcę. Podatnik, występując z wnioskiem o interpretację, nie musi przywoływać wszystkich przepisów składających się na normę podatkową, ale może (i tak dzieje się najczęściej) ograniczyć się do jednego tylko z elementów tej normy. Na tej właśnie zasadzie możliwe jest poddanie interpretacji wyłącznie przepisu określającego zakres zastosowania zwolnienia podatkowego, preferencyjnej stawki podatku, czy określającego wyłączenie pewnego przedmiotu z zakresu opodatkowania (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 17 kwietnia 2014 roku w sprawie sygn. akt I FSK 779/13).

Istotne znaczenie ma również okoliczność podniesiona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 29 marca 2019 roku w sprawie sygn. akt I SA/Wr 1265/18. Sąd ten stwierdził, że jakkolwiek interpretacja indywidualna ma na celu usunięcie wątpliwości dotyczących wykładni przepisów podatkowych na gruncie określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), to wątpliwości te muszą wiązać się ze skutkiem podatkowym jaki poniesie lub nie składający wniosek o wydania interpretacji. Nie można bowiem zapomnieć, że interpretacje indywidualne chronią podmiot, który zastosował się treści interpretacji indywidualnej wydanej w jego indywidualnej sprawie. I tak, zgodnie z art. 14k § 1 ordynacji podatkowej zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Ponadto w przypadku niewydania interpretacji indywidualnej w ustawowym terminie uznaje się, że w dniu następnym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacje stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie (art. 14o ordynacji podatkowej).

Wynikająca z treści powyższych przepisów funkcja ochronna interpretacji indywidualnej determinuje wymagania stawiane samemu wnioskowi om wydanie interpretacji indywidualnej, w tym postawionemu w tym wniosku pytaniu. W ocenie sądu pytanie to powinno zostać tak sformułowane, żeby nie pozostawiało cienia wątpliwości co do jego zakresu, jak i związku z sytuacją prawnopodatkową podmiotu wnioskującego o wydanie interpretacji indywidualnej.

W świetle powyższych uwag natury ogólnej, jako prawidłowe należy ocenić stanowisko organu interpretacyjnego, że pytanie/pytania zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej powinny być sformułowane w sposób jasny, konkretny i adekwatny do zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz – co szczególnie istotne na tle okoliczności niniejszej sprawy - dotyczyć przepisów prawa podatkowego podlegających interpretacji indywidualnej.

Zdaniem sądu, Dyrektor KIS słusznie uznał, że pytanie postawione we wniosku przez skarżącą (oznaczone nr 1) dotyczy ustalenia, czy w kontekście art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, działanie skarżącej przedstawione we wniosku, jest działaniem dozwolonym. Z treści postawionego pytania nie wynika bowiem – jak zasadnie zauważono w zaskarżonym postanowieniu – że przedmiotem zainteresowania skarżącej było zagadnienie związane z przedmiotem, podmiotem, powstaniem zobowiązania podatkowego, podstawą opodatkowania, czy rozliczeniem podatku na gruncie ustawy o podatku dochodowym.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca postawiła następujące pytanie: "Czy z punktu widzenia przepisów podatkowych, w szczególności art. 12 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, działanie Spółki polegające na sprzedaży wybranych towarów handlowych poniżej kosztów zakupu jest dozwolone?"

Wobec takiej treści pytania postawionego we wniosku, zasadnie zostało wskazane w odpowiedzi na skargę, że nie sposób uznać, że kwestia wygenerowanej straty na produktach wynikała z treści postawionego we wniosku pytania sformułowanego w powyższy sposób.

W konsekwencji powyższego, w pełni prawidłowe było wezwanie skierowane do skarżącej w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ordynacji podatkowej do usunięcia stwierdzonych braków formalnych wniosku m. in. poprzez przeformułowanie pytania oznaczonego we wniosku nr 1, tak aby z jego treści wynikało, jakiego konkretnego zagadnienia podatkowego w podatku dochodowego od osób prawnych ma dotyczyć interpretacja indywidualna, adekwatnie do stanowiska skarżącej w tym zakresie. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie usunęła powyższych braków formalnych wniosku. W piśmie z 20 listopada 2019 r. wniosek został uzupełniony jedynie w zakresie wskazania zagranicznych kontrahentów, z którymi współpracuje i zamierza współpracować w przyszłości wnioskodawca. Skarżąca nie przeformułowała natomiast pytania oznaczonego nr 1 we wniosku.

W konsekwencji, prawidłowo, w oparciu o przepis art. 14g § 1 ordynacji podatkowej, organ pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej. Zgodnie z treścią powołanego przepisu, wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpoznania.

W świetle powyższego jako bezzasadny należy ocenić również postawiony w skardze zarzut naruszenia art. 14b § 1 ordynacji podatkowej.

W ocenie sądu, słusznie również zostało wskazane w odpowiedzi na skargę, że w sprawie niniejszej doszło do naruszenia 14n § 5 ordynacji podatkowej. W sprawie niniejszej – jak to już zostało podniesione – treść pytania nr 1 postawionego we wniosku nie wskazywała, że jego przedmiotem jest zagadnienie związane z przedmiotem, podmiotem, powstaniem obowiązku podatkowego, podstawą opodatkowania, rozliczeniem podatku, w kontekście wygenerowanej straty na produktach. Natomiast w sprawie, na którą powołała się skarżąca, w które została wydana interpretacja indywidualna z 12 kwietnia 2019 roku, pytanie zostało postawione inaczej niż w sprawie niniejszej i nie pozostawiało wątpliwości co do intencji wnioskodawcy.

Podsumowując powyższe należy wskazać, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W konsekwencji skarga, jako niezasadna, została oddalona na podstawie art. 151 ppsa.

Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.