Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2519/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6c ust. 1; art. 6d; art. 3a ust. 1 i 2; art. 35c ust. 5 pkt 1;
journal: Dz.U. 2019 poz 660
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw t.j.
article: art. 189a par 2 pkt 2; art. 189f par 1 pkt 1; art. 6; art. 7; art. 8; art. 140; art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
journal: Dz.U. 2018 poz 1890
law: Rozporządzenie Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2021 r. sprawy ze skargi "P." Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej "Prezes UOKiK") po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez P. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej "Spółka", "Skarżąca"), utrzymał mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej ( dalej "WIIH" ) z [...] czerwca 2020 r., wymierzającą karę pieniężną w wysokości 10 000 zł z uwagi na wystawianie świadectw jakości paliw stałych, w których wartości parametrów jakościowych paliw stałych były niezgodne ze stanem faktycznym.

Jako podstawę prawną wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 35a pkt 9 lit. b, art. 35c ust. 5 pkt 1, ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (j. t. Dz. U. z 2019 r. poz. 660, z późn. zm.), w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (j. t. Dz. U. z 2019 r. poz. 1668, z późn.zm.).

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] stycznia 2020 r. Inspektorzy WIIH przeprowadzili kontrolę w należącym do Spółki składzie opału znajdującym się w S.

W trakcie tej kontroli wskazani w upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli [...] pracownicy akredytowanego niezależnego laboratorium P. Sp. z o. o. w S. przy współudziale inspektorów reprezentujących WIIH pobrali do badań z partii o deklarowanej masie 7 ton składowanej na zwale, próbki węgla kamiennego w sortymencie ekogroszek.

Próbka ogólna o łącznej masie 62,45 kg została zestawiona z pobranych ręcznie, 32 próbek pierwotnych. Próbka ogólna została podzielona na próbkę paliwa stałego przeznaczoną do badań nr [...] o masie 31,93 kg i próbkę kontrolną paliwa stałego nr [...] o masie 30,52 kg, zgodnie z protokołem pobrania próbek paliwa stałego nr [...]. W tym samym dniu Inspektorzy WIIH, przekazali pobrane próbki paliwa stałego do niezależnego akredytowanego laboratorium P. Sp. z o. o. w S., według protokołu przyjęcia próbek do badania nr [...]. Wraz z próbkami węgla kamiennego w sortymencie ekogroszek przekazano kopię świadectwa jakości paliwa stałego nr [...] z dnia [..] stycznia 2020 r. wystawionego przez kontrolowaną Spółkę.

Inspektorzy ustalili, że w momencie rozpoczęcia kontroli Spółka wprowadzała do obrotu następujące sortymenty węgla kamiennego:

1) ekogroszek w cenie 850,00 zł/t, w ilości 7 ton,

2) orzech w cenie 780,00 zł/t, w ilości 15 ton,

3) kostka w cenie 820,00 zł/t, w ilości 10 ton.

W trakcie kontroli ustalono, że Spółka wystawia dokument potwierdzający spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych oraz przekazuje nabywcy jego kopię. Wystawiane przez Spółkę świadectwa jakości jako osobny dokument nie były zgodne ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wzoru świadectwa jakości paliw stałych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1892), ponieważ w rubryce 7 "Wartość wskazana przez przedsiębiorcę" podano wartości parametrów jakościowych w przedziałach obustronnie zamkniętych "od - do", zaś zgodnie z przypisem "1" wartości parametrów paliwa stałego wskazuje się poprzez przedstawienie granicznych wartości parametrów dla paliwa stałego, z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów odchyleń określonych w rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych. Wskazanie wartości parametru powinno nastąpić przez podanie przedziału jednostronnie domkniętego.

Z kolei badanie pobranych próbek przeprowadzone przez akredytowane, niezależne laboratorium P. Sp. z o. o. w S., udokumentowane sprawozdaniem z badań nr [...] z 31 stycznia 2020 r., wykazało m.in., że oferowany w dniu kontroli tj. [...] stycznia 2020 r. węgiel kamienny w sortymencie ekogroszek, nr próbki [...] nie spełniał wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1890), zwanego dalej: "rozporządzeniem" w zakresie parametru dotyczącego zawartości podziarna, ponieważ wynik badania wyniósł 14,0% przy wymaganiach określonych w ww. rozporządzeniu max. 10,0%. W związku z powyższym badany węgiel kamienny w sortymencie ekogroszek, po uwzględnieniu dopuszczalnych odchyleń, o których mowa w § 2 nie spełniał wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu dla tego rodzaju paliwa.

Ponieważ badanie próbki paliwa stałego przeznaczonej do badań wykazało niezgodność z parametrami wskazanymi w rozporządzeniu oraz w wystawionym świadectwie jakości, badanie próbki kontrolnej paliwa stałego nr [...] przeprowadzono z urzędu zgodnie z art. 22 ust. 7a pkt 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Badanie próbki kontrolnej paliwa stałego udokumentowane sprawozdaniem z badań [...] z [...] lutego 2020 r., po uwzględnieniu dopuszczalnych odchyleń, o których mowa w § 2 rozporządzenia potwierdziło niespełnienie wymagań jakościowych w zakresie zawartości podziarna określonych w rozporządzeniu, gdzie wynika badania wyniósł 14,3% przy wymaganiach max. 10,0%. Badanie próbki kontrolnej paliwa stałego potwierdziło także niespełnienie wymagań jakościowych określonych w wystawionym przez stronę świadectwie jakości badanego paliwa stałego, z uwagi na zawyżoną zawartość podziarna, która wynosiła 14,3% przy wymaganiach jakościowych podanych w świadectwie jakości wynoszących 0,0-10,0%.

Po przesłaniu Spółce wyników badań wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 35d ust. 1 pkt. 1, w związku z art. 35a pkt 9 lit. b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw oraz poinformowano o treści art. 10 § 1 k.p.a.

W dniu [...] czerwca 2020 r. WIIH wydał decyzję nakładającą na Spółkę administracyjną karę pieniężną w wysokości 10.000 zł, w oparciu o art. 35a pkt 9 lit. b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, z uwagi na wystawianie świadectw jakości paliw stałych, w których wartości parametrów paliw stałych są niezgodne ze stanem faktycznym.

W odwołaniu Strona zarzuciła naruszenie niewyjaśnienie w sposób dostateczny stanu faktycznego sprawy oraz brak odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej pomimo zaistnienia ku temu przesłanek.

Prezes UOKiK stwierdził, że odwołanie Strony nie zasługuje na uwzględnienie i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji.

Rozpoznając odwołanie, Prezes UOKiK przywołał obowiązujące przepisy prawa wskazując, że z tych przepisów, wynika iż przedsiębiorcy są obowiązani do wystawiania dokumentu potwierdzającego spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach szczególnych, zwanego świadectwem jakości - wprowadzając je do obrotu. W konsekwencji wystawienie świadectwa jakości, w którym wartości parametrów jakościowych są niezgodne ze stanem faktycznym na podstawie art. 35a pkt 9 lit. b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw podlega karze pieniężnej.

Organ wyjaśnił, że oparł się na dowodach zebranych w toku toczącego się postępowania. Dowodami w sprawie są m.in. protokół kontroli z dnia [...] stycznia 2020 r. wraz z załącznikami oraz dokumenty zgromadzone w aktach sprawy. Z treści protokołu kontroli jednoznacznie wynika, że Spółka wprowadzała do obrotu paliwa stałe. Znajduje to odzwierciedlenie w dołączonych do akt kontroli dokumentach, tj. potwierdzeniu przyjęcia zawiadomienia o zamiarze rozpoczęcia działalności gospodarczej jako pośredniczący podmiot węglowy z dnia [...] marca 2017 r. oraz deklaracji dla podatku akcyzowego od wyrobów węglowych za IV kwartał roku 2019. Prezes UOKiK wskazał, że Spółka wprowadzała do obrotu przedmiotowy węgiel kamienny w sortymencie ekogroszek, dla którego przedstawiła świadectwo jakości nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. wystawione przy ostatniej transakcji sprzedaży ww. paliwa stałego.

Natomiast badanie przeprowadzone przez akredytowane, niezależne laboratorium P. Sp. z o. o. w S., udokumentowane sprawozdaniem z badań nr [...] z [...] stycznia 2020 r., wykazało m.in., że oferowany w dniu kontroli tj. [...] stycznia 2020 r. węgiel kamienny w sortymencie ekogroszek, nie spełniał wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu dla tego rodzaju paliwa. Ponadto badany węgiel kamienny w sortymencie ekogroszek nie spełniał wymagań jakościowych wskazanych przez Stronę w świadectwie jakości paliw stałych nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. z uwagi na zawyżoną zawartość podziarna, która wynosiła 14,0% przy wymaganiach jakościowych podanych w świadectwie jakości wynoszących 0,0-10,0%.

Przeprowadzone z urzędu drugie badanie próbki kontrolnej paliwa stałego potwierdziło także niespełnienie wymagań jakościowych określonych w wystawionym przez Stronę świadectwie jakości badanego paliwa stałego, z uwagi na zawyżoną zawartość podziarna, która wynosiła 14,3% przy wymaganiach jakościowych podanych w świadectwie jakości wynoszących 0,0-10,0%.

W tej sytuacji przeprowadzając ponownie postępowanie oraz zważywszy na treść art. 35a pkt 9 lit. b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, Prezes UOKiK stwierdził, że słuszne i zgodne z prawem było stwierdzenie przez organ I instancji, że badane paliwo stałe jest niezgodne z parametrami wskazanymi w wystawionym przez Spółkę świadectwie jakości.

W kwestii wysokości wymierzonej kary organ odwoławczy uznał, w tej sprawie wysokość kary pieniężnej winna zawierać się w przedziale wskazanym w art. 35c ust. 5 pkt 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw tj. od 10.000 zł do 25.000 zł, bowiem wartość partii paliwa, z której pobrano próbki do badań ani też łączna wartość paliw stałych wprowadzanych do obrotu w momencie rozpoczęcia kontroli nie przekraczała kwoty 200.000 zł.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Prezes UOKiK uznał je za niezasadne.

Co do naruszenia art. 35d ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw organ stwierdził, że jest bezpodstawny i nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie ulega wątpliwości, że WIIH był organem właściwym że względu na miejsce przeprowadzenia kontroli do wymierzenia kary pieniężnej w drodze decyzji. Przepisy art. 35d ust. 2 i 3 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw dotyczą podmiotów wprowadzających do obrotu paliwa ciekłe i w tej sprawie nie znajdują zastosowania ponieważ z materiału dowodowego wynika, że Strona wprowadzała do obrotu wyłącznie paliwa stałe. Zgodnie z art. 35d ust. 4 WIIH, ustalając wysokość kar pieniężnych, o których mowa w art. 35c ust. 5, uwzględnia dotychczasową działalność przedsiębiorcy dokonującego naruszenia, wielkość obrotu z tej działalności lub wartość paliw stałych wprowadzonych do obrotu przez tego przedsiębiorcę w roku poprzedzającym rok przeprowadzenia kontroli.

Organ odwoławczy stwierdził też, że organ I instancji uwzględnił fakt, że Spółka nie była wcześniej karana za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Dlatego wymierzono karę pieniężną w najniższej przewidzianej w ustawie wysokości 10.000 zł.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6, 7, 8 k.p.a. organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia tych przepisów. Stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na pełną i dogłębną analizę sprawy. Zdaniem organu odwoławczego WIIH, oparł swoją decyzję na ustaleniach kontroli oraz na dowodach zebranych w toku toczącego się postępowania i poprawnie zastosował przepisy prawa materialnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 189f § 1 k.p.a., poprzez brak odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej pomimo zaistnienia ku temu przesłanek, organ odwoławczy stwierdził, że jest bezpodstawny i nie zasługuje na uwzględnienie. Organ wskazał, że z treści art. 35a pkt 9 lit. b, ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, wynika, że organ działa w ramach decyzji związanej, bowiem stanowi on, że karze pieniężnej podlega przedsiębiorca wprowadzający do obrotu paliwo stałe, który wbrew obowiązkowi wystawia świadectwo jakości, w którym wartości parametrów paliwa stałego są niezgodne ze stanem faktycznym. W związku z powyższym w kwestii możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w tej sprawie znajduje zastosowanie reguła kolizyjna, ustanowiona w art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którą w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, przepisów Działu IVa Administracyjne kary pieniężne Kodeksu postępowania administracyjnego w tym zakresie nie stosuje się. Dyrektywy wymiaru kar administracyjnych przewidziane w k.p.a. nie znajdują zastosowania w przypadku kar nakładanych decyzjami związanymi, czyli takimi, w stosunku do których ustawodawca nakazuje stosować pewien jednoznaczny mechanizm - sankcji pieniężnej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 2015/18).

Prezes UOKiK rozpatrując odwołanie przeanalizował także zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pod kątem możliwości zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. W tym aspekcie sprawy organ odwoławczy stwierdził, że zamierzonym efektem wprowadzenia obowiązku wystawiania świadectw jakości ma być uporządkowanie rynku paliw stałych i umożliwienie konsumentom zakupu paliw stałych spełniających wymagania jakościowe dla paliw przeznaczonych do sektora komunalno-bytowego oraz umożliwienie kupującemu uzyskania rzetelnej i wyczerpującej informacji na temat nabywanego produktu. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie parametr "zawartość podziarna" podany w wystawionym przez Spółkę i zakwestionowanym świadectwie jakości jest niezgodny ze stanem faktycznym stwierdzonym w wyniku przeprowadzonych badań laboratoryjnych. Powyższe wypełnia dyspozycję przepisu art. 35a pkt 9 lit. b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, że karze pieniężnej podlega przedsiębiorca wprowadzający do obrotu paliwa stałe, który wbrew obowiązkowi wystawia świadectwo jakości, w którym wartości parametrów jakościowych są niezgodne ze stanem faktycznym. Z powyższych względów w sytuacji, gdy wymagane prawem świadectwa jakości paliw stałych nie były zgodne ze stanem faktycznym, nie można mówić o znikomej wadze naruszenia. Na gruncie rozpatrywanej sprawy oznacza to, że nie spełniła się przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Wskazywana przez Spółkę okoliczność niskiej wartości paliw stałych wprowadzonych do obrotu nie ma znaczenia bowiem "to nie mierzona kwotą w złotych wartość wprowadzonego do obrotu paliwa ma miarodajne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt. 1 k.p.a., lecz chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia" (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2020 r. sygn. akt II GSK 497/20).

Prezes UOKiK ustalił, że co prawda wcześniej Spółka nie była karana ale uznał, że przesłanki wskazane w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. powinny być spełnione łącznie, co nie miało miejsca w tej sprawie z uwagi na brak przesłanki znikomej wagi naruszenia.

W konsekwencji w tej sprawie nie spełniły się przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej i zastosowania pouczenia oraz nie zaistniały także okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 k.p.a., bowiem następcza korekta wystawionych świadectw jakości nie spełni celów przyświecających obowiązkowi wystawiania świadectw jakości, tj. uporządkowania rynku paliw stałych i uzyskanie przez nabywców rzetelnej i wyczerpującej informacji na temat produktu. Powyższe oznacza, że nie spełniły się przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o których mowa w art. 189f § 3 k.p.a.

Spółka, niezgadzając się z powyższą decyzją w terminie zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisu prawa materialnego, to jest art. 35d ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji WIIH o wymierzeniu Skarżącej kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł, w sytuacji, gdy Skarżąca zakupiła towar - węgiel kamienny ekogroszek od innego przedsiębiorcy w dobrej wierze. Skarżąca nie wiedziała o faktycznej niezgodności parametrów węgla z treścią świadectw jakości. Ponadto wykorzystała towar głównie na potrzeby własne - dotyczy to towaru o łącznej wartości 8.683,80 zł brutto. Dokonała sprzedaży węgla kamiennego ekogroszek jedynie w części o łącznej wartości 5.720,80 zł brutto.

2) mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania, to

- art. 6, 7 oraz 8 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nie wyjaśnienie w sposób dostateczny stanu faktycznego sprawy oraz dokonanie błędnych ustaleń prowadzących do wadliwego zastosowania przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji;

- art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie, że w niniejszej sprawie przepisy odrębne, tj. przepisy ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw nie regulują kwestii odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, a zatem w tym zakresie zastosowanie znajduje przepis art. 189f§ 1 pkt 1 k.p.a.;

- art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i brak odstąpienia od nałożenia na Skarżącą administracyjnej kary pieniężnej pomimo zaistnienia ku temu przesłanek.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie w całości decyzji Organu I instancji a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych;

W uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty zostały omówione.

W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa procesowego oraz materialnego zarzucanych w skardze.

Istota niniejszej sprawy dotyczy kary pieniężnej za wystawienie świadectwa jakości, w którym wartości parametrów paliwa stałego (ekogroszku) są niezgodne ze stanem faktycznym.

Zgodnie z art. 6c ust. 1 w/w ustawy przedsiębiorca w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b, wystawia dokument potwierdzający spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych zwany dalej "świadectwem jakości". Zgodnie z art. 6d w/w ustawy świadectwo jakości zawiera między innymi:

6) wskazanie wartości parametrów paliwa stałego, dla którego jest wystawiane świadectwo jakości, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2.

7) informację o wymaganiach jakościowych dla paliwa stałego, dla którego jest wystawiane świadectwo jakości, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2.

Wspomniane wymagania jakościowe określone są w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2, zgodnie z którym minister właściwy do spraw energii oraz minister właściwy do spraw klimatu określą, w drodze rozporządzenia, wymagania jakościowe dla paliw stałych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b, z przeznaczeniem o którym mowa w art. 1 ust. 2, oraz dopuszczalny poziom odchylenia od tych wymagań, biorąc pod uwagę stan wiedzy technicznej w tym zakresie wynikający z badań tych paliw, a także doświadczeń w ich stosowaniu, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeby poprawy jakości powietrza, w tym ograniczenia emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych substancji. Wymagania te, na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw zostały określone w drodze rozporządzenia Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1890). Zgodnie z tabelą nr 2 załącznika do w/w rozporządzenia zawartość podziarna wynosi maksymalnie 10%,

Niewątpliwie z materiału dowodowego wynika, że w świadectwie jakości nr [...] Skarżąca wskazała zawartość podziarna 0 -10%. Natomiast badania przeprowadzone w zakresie zgodności kontrolowanych próbek ze świadectwem jakości wykazały przekroczenie zarówno zadeklarowanej w świadectwie jak i przewidzianej w przepisach w/w rozporządzenia procentowej zawartości podziarna, bowiem badanie wykazało zawartość podziarna odpowiednio 14,0 % (w przypadku próbki przeznaczonej do badań) i 14,3 % (w przypadku badania próbki kontrolnej), co potwierdzają sprawozdania z badań nr [...] i nr [...]. Skoro badane paliwo stałe było niezgodne z parametrami zawartymi w wystawionym przez Skarżącą świadectwie jakości, zatem powoduje to odpowiedzialność administracyjną Skarżącej z tytułu wadliwego wystawienia świadectwa jakości. W myśl art. 35a ust.9 pkt b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw karze pieniężnej podlega przedsiębiorca wprowadzający do obrotu paliwo stałe, który wbrew obowiązkowi wystawia świadectwo jakości, w którym wartości parametrów paliwa stałego są niezgodne ze stanem faktycznym. W tej sytuacji bez wpływu na wymierzenie kary pozostaje podnoszona w skardze kwestia dobrej wiary Skarżącej, która zakupiła ekogroszek od innego przedsiębiorcy/dostawcy.

Stosownie do art. 35c ust. 5 pkt 1 ww. ustawy wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w art. 35a pkt 9 i 10, wynosi od 10 000 zł do 25 000 zł - w przypadku gdy wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego nie przekracza kwoty 200 000 zł. W rozpoznawanej sprawie wartość partii, z której pobrano próbki do badań ani też łączna wartość paliw stałych wprowadzanych do obrotu nie przekraczała kwoty 200 000 zł. Oznacza to, że wymierzona Skarżącej kara pieniężna była najniższa z możliwych.

Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. i art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej pomimo zaistnienia ku temu przesłanek.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi wydane decyzje zostały szczegółowo uzasadnione także z punktu widzenia możliwości zastosowania przepisów k.p.a. umożliwiających organowi odstąpienie od wymierzenia kary.

Zasadnie organ przyjął, że sprawie nie miała miejsca znikoma waga naruszenia. Zgodnie z art. 3a ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw paliwa stałe, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b, wprowadzane do obrotu lub obejmowane procedurą celną dopuszczenia do obrotu z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 1 ust. 2, spełniają wymagania jakościowe określone dla tego rodzaju paliwa ze względu na ochronę środowiska, wpływ na zdrowie ludzi oraz interesy konsumentów. Charakter dóbr chronionych przepisami ustawy wskazuje, że o wadze naruszenia decyduje konieczność zapewnienia konsumentom należytej wiedzy na temat nabywanego towaru oraz nabycia takiego towaru, który odpowiada wymogom jakościowym przewidzianym dla paliw w sektorze komunalno - bytowym. Ponieważ zaś świadectwo jakości nie było zgodne ze stanem faktycznym, to tym samym nie można mówić o znikomej wadze naruszenia.

Rację ma organ uznając, że nie ma znaczenia powoływana przez Skarżącą okoliczność, iż przeważająca część zakwestionowanego paliwa została zużyta na własne potrzeby.

W wyroku z dnia 18 sierpnia 2020 r. o sygn. akt II GSK 497/20 Naczelny Sąd Administracyjny sformułował tezę, że:

"To nie mierzona kwotą w złotych wartość wprowadzonego do obrotu paliwa ma miarodajne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., lecz chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia."

Stanowisko to zostało podtrzymane przez NSA także w wyroku z 3 grudnia 2020 r. o sygn. akt II GSK 724/20. NSA podkreślił, że: "(...) ustawowo określonym celem systemu kontrolnego przewidzianego w ustawie o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw jest ograniczanie negatywnych skutków oddziaływania paliw na środowisko oraz zdrowie ludzi (art. 1 ust. 1 tej ustawy). Z tego właśnie względu ustawodawca wprowadził obowiązek wystawiania, przekazywania i przechowywania świadectw jakości paliw stałych, które mają zapewnić realizację prawa konsumenta do informacji w zakresie zastosowanego systemu certyfikacji lub innego dokumentu stanowiącego podstawę do uznania, że określony rodzaj paliwa stałego, dla którego jest wystawiane świadectwo jakości, spełnia wymagania jakościowe, jak też co do wartości parametrów paliwa stałego, dla którego jest wystawiane świadectwo jakości (art. 6d pkt 5-6 tej ustawy). Mając na uwadze tak określony cel regulacji ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, stwierdzić należy, że waga naruszenia prawa w rozumieniu 189f § 1 pkt 1 k.p.a. musi być oceniana z punktu widzenia zagrożenia dla realizacji tego celu, jakim jest ograniczanie negatywnych skutków oddziaływania paliw na środowisko oraz zdrowie ludzi, co wymaga skutecznego funkcjonowania systemu kontroli. Nie budzi więc wątpliwości, że waga naruszenia prawa w rozumieniu 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 35c ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 6c ust. 1 oraz w zw. z art. 35a pkt 9 lit. a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, nie może być utożsamiana ze znikomym zagrożeniem dla praw o charakterze ekonomicznym, bowiem w analizowanej ustawie nie te wartości są prawnie chronione."

Idąc tym tokiem rozumowania prawidłowe jest stanowisko Prezesa UOKiK, że waga naruszenia prawa - nierealizowanie obowiązku ustanowionego w art. 6c ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, nie może być uznana za znikomą, co uzasadnia stwierdzenie, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.

Należy przy tym podkreślić, że przesłanki wskazane w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. powinny być zastosowane łącznie, co oznacza, że już stwierdzenie, iż waga przedmiotowego naruszenia jest większa niż znikoma, wyklucza możliwość zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary.

Biorąc powyższe pod uwagę, również i zarzut naruszenia art.189f § 1 pkt 1 k.p.a. należy uznać za bezzasadny.

Wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organ przepisów art. 6, art. 7, art. 8 i art. 140 k.p.a. Uzasadnienie decyzji było wyczerpujące i spełniało wymogi z art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd zauważa, że kara pieniężna nakładana przez organ nadzoru rynku ma charakter represyjno - wychowawczy i jest nakładana oraz wykonywana w celu zachowania oraz przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. Ma zatem na celu zapobieganie w przyszłości tego rodzaju naruszeniom ustawy, jak również represję, czyli ma stanowić odczuwalną dolegliwość za jej naruszenie. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie i została wyczerpująco uzasadniona.

Reasumując, w sprawie wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności. Nie budzi też wątpliwości Sądu prawidłowość prawnej oceny tych okoliczności przez organ. Argumentacja skargi ma w tych warunkach charakter polemiczny względem stanowiska organu, które zostało należycie umotywowane.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.