Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 31/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a), art. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 3 par. 2 pkt 4 i  pkt 8, art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 29 czerwca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. B.A.


UZASADNIENIE

W.D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej poprzez odmowę wyrażenia przez Prezesa Sadu Rejonowego w B. zgody na publikacje na tematycznych internetowych portalach następujących postanowień, wyroków i zarządzeń wraz z ich uzasadnieniami:

1. postanowienie [...] ([...]);

2. zarządzenie [...] i powiązane z tym zarządzenia w tym z [...] r., sygn. akt [...], w sprawie odmowy dostępu akt Prokuratury ([...]) w postaci płyt CD i DVD, tj. akt powiązanych z sprawą [...];

3. wyroku [...] ([...]);

tj. postanowień, wyroków i zarządzeń wskazanych w piśmie skarżącego z [...] r.

W uzasadnieniu skargi W.D. wskazał, że informacją o sprawach publicznych jest w tym przypadku informacja o ogólnym postępowaniu Sądu Rejonowego i jego uzasadnieniu w konkretnej sprawie, jednak w zakresie treści zanonimizowanej przed publikacją. W szczególności informacją publiczną są, generalnie rzecz biorąc, jawne postanowienia, zarządzenia lub wyroki, a także ich tryb wydania czy uzasadnienia wskazujące na stosowanie przez SR zasad prawa, logicznego myślenia, doświadczenia życiowego, a także zgodności za aktami spraw i dowodami w tym odniesieniem się w uzasadnieniu do faktów, jak również zgodność z liną orzeczniczą Sądów wyższej instancji i komentarzami naukowymi w zakresie przedmiotu rozstrzygnięcia. Taka informacja spełnia w sposób oczywisty definicje zawarte w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ponadto pełni ona określoną istotną rolę edukacyjną i informacyjną dla publiczności tj. dla obywateli, którzy bezsprzecznie są zainteresowani sposobem wykonywania pracy przez Sąd. Przy czym, ocena wartości edukacyjnej jest bez znaczenia dla decyzji w zakresie zgody na publikację, jak również bez znaczenia dla tej zgody są stanowiska krytyczne lub popierające określone postanowienia, wyroki czy zarządzenia.

Skarżący dodał, że zanonimizowane treści chronią interesy stron oraz nie narażają żadnego konkretnego postępowania na szwank. Natomiast pozwalają na zapoznanie się ogólne z metodologią postępowania i uzasadnieniami, które stanowią kwintesencję pracy funkcjonariusza państwowego i instytucji Sądu.

Skarżący wyjaśnił, że Przewodnicząca [...] Wydziału Karnego SR w B. (patrz 3 akapit strona 2 pisma z dnia 5 lutego 2021) wprowadza w błąd w zakresie ryzyka popełnienia przestępstwa przeciwko art. 241 kk. W zakresie postępowań [...] i [...] zapadły postanowienia ostateczne, od których, jako strona nie ma możliwości odwołania, a ponadto nie toczy się żadne dalsze postępowanie w tej sprawie. Sprawy te zostały ujawnione w postępowaniu Sądowym i są bardzo proste. Zanonimizowaną treścią może być także sygnatura akt głównych w zakresie zarządzenie [...]. Na przykład w sprawie [...] chodziło utrzymanie w mocy postanowienia Prokuratury na odmowę wszczęcia dochodzenia, w sprawie niestawiennictwa obwinionego na rozprawę, który przedstawił zaświadczenie lekarza sądowego o niezdolności do stawiennictwa w Sądzie, a w tym samym czasie (rzekomej niezdolności) jawnie i bezczelne wykonywał pracę zawodową, przy czym nawet nie wystąpił o zwolnienie lekarskie. Dowodami w tej sprawie były m.in. przesłana już informacja z ZUS, nagrania video, zeznania świadków których należało przesłuchać. W tej sprawie Prokuratura Rejonowa nie wykonała żadnej pracy w kierunku sprawdzenia stanu faktycznego co do rzekomej niezdolności do stawiennictwa, w tym:

- zignorowała dowody na wykonywanie pracy w czasie rzekomej niezdolności

obwinionego do stawiennictwa;

- nie ustaliła nawet kodu jednostki chorobowej na podstawie wystąpienia do lekarza o przekazanie rejestru zaświadczeń, gdzie (jak przyznała Prokuratura) jednostka była wpisana nieczytelnie na zaświadczeniu lekarza Sądowego uniemożliwiając jednoznaczne odczytanie kodu.

Skarżący dodał, że przy okazji tej sprawy Prokuratura ani Sąd nie wystąpiły o kontrolę rejestru zaświadczeń wystawionych przez lekarza sądowego, choć mógł i powinien, gdyż nie ma pewności czy lekarz sądowy w ogóle wystawiał przedmiotowe zaświadczenie, czy może dokument jest sfałszowany. Oczywiste jest, że to postanowienie Sądu naraża na szwank powagę instytucji Sądu i skłania do dalszego lekceważenia Sądu przez tego i innych obwinionych lub oskarżonych, natomiast uzasadnienie tego postanowienia nie odnosi się w ogóle do faktów w tym łamie zasady art. 4 k.p.k. W tym zakresie nie ma znaczenia w jakiej sprawie toczyło się postępowanie główne (np. w tym przypadku [...]). Sprawa [...] ogranicza się wyłącznie do niestawiennictwa obwinionego na rozprawie, przy występujących licznych dowodach na to, że nie był niezdolny do stawiennictwa i braku weryfikacji tych okoliczności przez Prokuraturę i Sąd.

Dalej skarżący podkreślił, że w sprawie [...] prawdopodobnie doszło do przestępstwa, jednak nie da się tego zweryfikować z powodu bezczynności i niestaranności Prokuratury i Sądu, a sprawa jest ostatecznie zamknięta. Podobnie w sprawie publikacji zarządzenie [...] i powiązane w tym zarządzenia, w tym z dnia [...] sygn. akt [...] w sprawie odmowy, dostępu akt Prokuratury ([...]) w postaci płyt CD i DVD, tj. akt powiązanych z sprawą [...]. Tu także nie ma znaczenia przedmiot niezakończonego postępowania [...] (obecnie na etapie apelacji). Odmowa dostępu do akt, w tym dowodów w postaci nagrań video, ponadto odmowa bez uzasadnienia merytorycznego (bez wskazania jakiegokolwiek dobra chronionego tą odmową), łamie podstawowe zasady procedowania i równości stron w postępowaniu. Słusznie Sąd Okręgowy w sprawie apelacyjnej [...], wydal zarządzenie o dostępie do tych nagrań, a ponadto na wniosek przygotował kopię nagrań, usprawnił czytelnię akt umożliwiając przeglądanie tych akt w Sądzie Okręgowym. Postępowanie Sądu Rejonowego w sprawie zarządzenia [...] stoi w rażącej sprzeczności z postępowaniem Sądu wyższej instancji. Czy to postępowanie Sądu Rejonowego było motywowane wyłącznie niestarannością, czy złą intencją, tego nie wiem.

Zdaniem skarżącego opinia Przewodniczącej [...] Wydziału Karnego zmierza do ukrywania przed opinią publiczną niewłaściwego sposobu pracy Sądu, w tym funkcjonariuszy państwowych, finansowanych z budżetu Państwa, czyli publiczności/społeczeństwa, które jest żywotnie zainteresowane jakością pracy Sądu.

Następnie skarżący wskazał, że w zakresie decyzji o zgodzie na publikację nie ma żadnego znaczenia to, że jako strona mogłem się zapoznać z orzeczeniami w sprawie. W tym zakresie chodzi właśnie o to, aby z sposobem pracy Sądu i myślenia, mogli zapoznać się także inni. Prezes Sądu Rejonowego w odmowach nie wskazał chronionego dobra (poza nietrafnie przytoczonym art. 241 k.k.), które uzasadniałoby możliwość odmowy publikacji postanowienia zarządzenia czy wyroku w sprawie zakończonej co do jej istoty.

Skarżący stwierdził, że zaufanie do instytucji w tym do Sądu buduje się właśnie przez jawność postępowania, któremu Sąd Rejonowy w B. próbuje zaprzeczyć, czemu właśnie skarżący się przeciwstawia.

W ocenie skarżącego Sąd Okręgowy, jak i Sąd Rejonowy musi również zdawać sobie sprawę z tego, że także same decyzje (pisma), które wydał lub wyda stanowią informacje publiczną i mogą bez ograniczenia być opublikowane. Decyzje odmowy publikacji świadczą o Sądzie jeszcze gorzej niż samo niewłaściwe postępowanie Sądu. Można było tłumaczyć Sąd Rejonowy nadmiernym obciążeniem w pracy, założenia bezgranicznego i nierozważnego zaufania do postanowień Prokuratury, prowadzącego w efekcie do postanowienia odbiegającego od faktów i zasad procedowania. Jednak w przypadku odmowy publikacji, mamy do czynienia ze złą wolą. Niestaranność. jest rzeczą ludzką i można ją wybaczyć szczególnie przy obecnym obciążeniu Sądu pracą, ale zła wola - nie może być wybaczona.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w B. wyjaśniła, że bezczynność organu na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.) - zwanej dalej: "u.d.i.p." - zachodzi wówczas, gdy w zakreślonym ustawą terminie adresat wniosku nie udostępnia informacji publicznej ani nie wydaje decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie powiadamia, że nie posiada wnioskowanej informacji publicznej, bądź nie informuje, że żądana informacja nie ma charakteru publicznego. W przypadku skargi na bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w zakresie informacji publicznej ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosków, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej.

Dalej organ wyjaśnił, że według art. 10 ust. 2 u.d.i.p., która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Jak stanowi art. 14 ust. l u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej, w przypadku odmowy jej udostępnienia organ wydaje decyzję (art. 16 ust. 1 ud.i.p.). Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni. Przy czym w przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Następnie Prezes Sądu Rejonowego w B. wyjaśniła, że w przedmiotowej sprawie organ odpowiadał na wnioski W.D. niezwłocznie, w pierwszym przypadku wniosek złożono 20 stycznia 2021 r. - odpowiedzi udzielono 26 stycznia 2021 r., zaś w drugim wniosek złożono 28 stycznia 2021 r. - odpowiedzi udzielono 5 lutego 2021 r. W żadnym przypadku organ nie przekroczył 14-dniowego terminu na udzielenie odpowiedzi. Na dzień złożenia skargi organ nie pozostawał wobec tego w stanie bezczynności, albowiem działał z zachowaniem terminów ustawowych, o jakich mowa w cytowanym wyżej przepisie.

Organ podkreślił, że aby można było uznać, iż zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej, to podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej u.d.i.p. musiałby pozostawić wniosek bez odpowiedzi. Natomiast w przedmiotowej sprawie reakcja organu na oba wnioski była niemal natychmiastowa, a zatem zarzut bezczynności jest całkowicie bezzasadny.

Odnosząc się natomiast to tego, iż w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku pozostawienia wniosku bez odpowiedzi, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu, organ wyjaśnił, że przepisy u.d.i.p. stanowią, że realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych w tej ustawie formach (art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1-3) jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia wskazanych w ustawie przesłanek. Po pierwsze przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2 w zw. z art. 6 u.d.i.p. Po drugie adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, mają być "podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego" (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.).

W świetle powyższego Prezes Sądu Rejonowego w B. stwierdziła, że bez wątpienia należy do podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej. Jednakże przedmiotem wniosków nie była informacja publiczna, o czym pisemnie informowano W.D. Oba wnioski dotyczyły udostępnienia informacji w postaci postanowień wydanych w sprawie [...], w sprawie [...] oraz zarządzenia ze sprawy [...] ([...]). Postanowienia wydane w sprawie [...] oraz [...] zapadły w toku postępowania przygotowawczego, a Wydział Karny tutejszego Sądu nie miał uprawnień do udzielenia zgody na ich prywatną publikację bez powołania się na odpowiednią podstawę prawną. Skarżący został poinformowany o możliwości powstania konsekwencji, o których mowa w art. 241 Kodeksu karnego. W odpowiedziach podkreślono także, iż skarżący jako strona przedmiotowych postępowań mógł wystąpić do sądu o otrzymanie odpisów orzeczeń zapadłych w jego sprawach, zgodnie z dyspozycją art. 156 § 1 Kodeksu postępowania karnego. Natomiast w zakresie udostępnienia orzeczenia zapadłego w sprawie [...] ([...]), poinformowano, że sprawa ta nie została prawomocnie zakończona, a skoro tak, to dokumenty znajdujące się w aktach tej sprawy nie mają przymiotu publicznego - przynajmniej dopóki postępowanie nie zostanie prawomocnie zakończone - i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze Prezes Sądu Rejonowego w B. wniosła o oddalenie skargi na bezczynność jako całkowicie bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – powoływanej jako: "p.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 tegoż przepisu. Tym samym stwierdzić należy, że dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących indywidualnych uprawnień lub obowiązków strony postępowania wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. Jednocześnie trzeba jednak wskazać, iż dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest skarga na bezczynność w przedmiocie wyrażenia zgody na publikację informacji publicznej w Internecie – "na tematycznych portalach internetowych". Kwestie dostępu do informacji publicznej reguluje ustawa o dostępie do informacji publicznej. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno–technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec zgłoszonego przez stronę żądania udostępnienia takiej informacji.

Zgodnie z przepisem art. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie, w tej ustawie określonych. Zasady wspomniane i tryb udzielania dostępu do informacji publicznej mają zaś znaczenie rozstrzygające dla oceny dopuszczalności skargi na bezczynność rozpoznawanej w niniejszej sprawie.

Informację publiczną stanowi bowiem każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władze realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swych kompetencji. Prawo do informacji publicznej w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.d.i.p. obejmuje uprawnienia do:

1. uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;

2. wglądu do dokumentów urzędowych;

3. dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem żądania zawartego we wniosku W.D. z 20 stycznia 2021 r. nie jest jednak udostępnienie mu informacji publicznej. Jak wynika bowiem z treści tego pisma skarżący zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego w B. o "określenie warunków i zgodę na publikacje na internetowych portalach tematycznych" postanowień, wyroków i zarządzeń wraz z ich uzasadnieniami we wskazanych przez niego sprawach karnych. Skarżący wyjaśnił, że "Publikacje będą zanonimizowane w zakresie danych stron i opatrzone komentarzem wnioskodawcy. Jeżeli Sąd widzi konieczność innego opracowania tych dokumentów przed ich publikacją to uprzejmie proszę o określenie zasad lub przygotowanie i przesłanie ich w formie elektronicznej na adres [...]@wp.pl.". Skarżący dodał, że "Celem publikacji jest pokazanie dość interesujących rozstrzygnięć, posiadających określony walor edukacyjny.".

Pismem z 26 stycznia 2021 r. Prezes Sądu Rejonowego w B. poinformowała skarżącego, że negatywnie rozpoznała jego wniosek z 20 stycznia 2021 r.

W odpowiedzi na ww. pismo organu skarżący pismem z 27 stycznia 2021 r. ponowił żądanie zawarte w swoim wniosku z 20 stycznia 2021 r., tym razem powołując się wprost na ustawę o dostępie do informacji publicznej. Skarżący domagał się również wyjaśnienia, na jakiej podstawie odmówiono mu wyrażenia zgody na publikację orzeczeń.

Pismem z 5 lutego 2021 r. Prezes Sądu Rejonowego w B. poinformowała skarżącego, że dane, których dotyczy wniosek nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu na podstawie art. 10 ust. 1 u.d.i.p.

W ocenie Sądu wyrażenie zgody na samodzielne publikowanie przez skarżącego orzeczeń sądowych wydanych w jego indywidualnych sprawach karnych orzeczeń nie stanowi informacji publicznej, a więc ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może mieć w tej sytuacji zastosowania. Jakkolwiek nie budzi żadnej wątpliwości, że Prezes Sądu Rejonowego w B. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz że informację publiczną stanowi treść orzeczeń sądów powszechnych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret trzecie), to jednak zgoda na publikowanie orzeczeń nie ma charakteru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

W związku z tym należy również stwierdzić, że wyrażenie zgody na publikację orzeczeń nie może być uznane za czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, określoną w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi o aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej innych niż decyzje i postanowienia wydawane w postępowaniach administracyjnych, jednakże podejmowanych, podobnie jak w przypadku spraw załatwianych w drodze decyzji administracyjnych, w sprawach indywidualnych, a więc skierowanych do określonych adresatów. Nie ulega przy tym wątpliwości, że za czynność, na którą może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, uznać można wyłącznie czynność skierowaną do oznaczonego podmiotu, dotyczącą ściśle określonego uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, a samo to uprawnienie lub obowiązek jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Tylko w takich kategoriach spraw dopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność organu (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).

Z tego wniosek, że nieuczynienie zadość żądaniu skarżącego przez Prezesa Sąd Rejonowego w B. nie może stanowić bezczynności tego organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie istnieje bowiem norma prawa, która przyznawałaby stronie niniejszego postępowania uprawnienie do tego, aby domagać się od organu wyrażenia zgody na publikację orzeczeń w Internecie.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).

Na marginesie wskazać również wypada, że niedopuszczalne jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wówczas, gdy żądane informacje, mające charakter informacji publicznych, osiągalne są w innym trybie. Samo powoływanie się na ustawę o dostępie do informacji publicznej nie implikuje konieczności jej stosowania, jeśli z całokształtu okoliczności wynika, że skarżący ma zapewniony dostęp do żądanych informacji w innym trybie i jeżeli jest to wniosek w indywidualnej sprawie. W takim przypadku skarga na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej jako niedopuszczalna winna podlegać odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 19 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1987/11 – orzeczenie dostępne w CBOSA).

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący był stroną w postępowaniach [...] i [...], a więc dostęp do akt tych spraw przysługiwał skarżącemu na zasadach określonych w art. 156 Kodeksu postępowania karnego. Skarżącemu przesłano również odpisy zapadłych w tych sprawach orzeczeń. Jak natomiast wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę sprawa o sygn. akt [...] ([...]) nie została prawomocnie zakończona, a skoro tak, to dokumenty znajdujące się w aktach tej sprawy nie mają przymiotu publicznego - przynajmniej dopóki postępowanie nie zostanie prawomocnie zakończone - i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W świetle przedstawionych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd orzekł jak w postanowieniu.

dc