Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 1336/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 12 ust. 2 pkt 1, par. 4 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 361
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Tomasz Świetlikowski, , Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Kuliś, , po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej za rok 2013 oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) we W. działając na mocy art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071, ze. zm. zwanego dalej w skrócie k.p.a.), art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. nr 98, poz. 634 ze zm.) oraz art. 20 ust. 2 pkt 1, art. 21 ust. 4 pkt 1-2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 173; zwanej dalej w skrócie ustawą) i § 26 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013" (Dz.U. z 2013 r., poz. 361 ze zm., zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego M. C. od decyzji nr [...] Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J. G. z dnia [...] w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Jak ustalono, w dniu [...] skarżący złożył do organu pierwszej instancji wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, obejmując na formularzu dwie działki rolne, na których zadeklarowano realizację Pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne, wariant, 2.5 - Uprawy warzywne, dla których zakończono okres przestawiania, na powierzchni 95,57 ha. Na działce rolnej B (działki ewidencyjne nr [...]) o powierzchni [...] ha skarżący zadeklarował uprawę groszku zielonego, a na działce A o pow. [...] ha uprawę kukurydzy cukrowej.

W dacie [...] skarżący powiadomił o wystąpieniu szkód w uprawach rolnych z powodu występujących [...] i [...]nawalnych deszczy. W piśmie skarżący zobowiązał się do dostarczenia informacji z UMiGW lub z Urzędu Gminy oraz opinii biegłego, którego powoła. W 2013 r. gospodarstwo skarżącego zostało wytypowane do kontroli na miejscu metodą FOTO w zakresie kwalifikowalności powierzchni w ramach wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i ONW na 2013 rok oraz w zakresie wymogów wzajemnej zgodności. Kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni została przeprowadzoną metodą FOTO w dniach [...] i [...] (data weryfikacji uprawy w terenie) oraz [...] (wizualizacja działek na ortofotomapie) przez wykonawcę zewnętrznego [...]. Wykonano [...] fotografie z lustracji działek oraz sporządzono protokół. Inspektorzy terenowi podczas kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni zastosowali w odniesieniu do działki rolnej B kod pokontrolny DR 6, oznaczający, że nie stwierdzono deklarowanej uprawy, stwierdzona uprawa należy do tej samej grupy upraw, do której należy roślina deklarowana, przy czym na działce tej stwierdzony został owies, który nie kwalifikuje się do przyznania płatności rolnośrodowiskowych w ramach wariantu 2.5. Dodatkowo dla działki B zastosowano kod nieprawidłowości DR50 oznaczający, że granice uprawy wykraczają poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku, co w konsekwencji może skutkować redukcją powierzchni działki rolnej oraz DR13+ oznaczający, że jej powierzchnia stwierdzona jest mniejsza niż deklarowana. Kopia raportu z czynności kontrolnych została przekazana stronie przesyłką poleconą.

Skarżący zgłosił zastrzeżenia do wyników kontroli, podnosząc, że nie zgadza się z klasyfikacją działki B jako uprawy owsa. W dniu [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał opisana na wstępie decyzję, w której po wykluczeniu z płatności działki B przyznał skarżącemu płatność jedynie do działki A. Ponadto organ I instancji uznał fakt wystąpienia siły wyższej w gospodarstwie skarżącego i odstąpił od nałożenia sankcji z tytułu przedeklarowania powierzchni upraw warzywnych.

Z decyzją nie zgodził się skarżący i wywiódł odwołanie do organu II instancji. W trakcie zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego skarżący przedłożył do akt raport z kontroli w zakresie działania "Uczestnictwo w systemie jakości żywności" oraz rachunek nr dotyczący sprzedaży groszku zielonego. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał na brak fachowości osób przeprowadzających kontrolę w gospodarstwie skarżącego.

W ramach postępowania odwoławczego w dniu [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. wydał decyzję o numerze [...], utrzymującą rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Tę ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję w wyniku wywiedzenia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił w dniu 6 maja 2015 r. mocą wyroku o sygnaturze akt III SA/Wr 846/14.

Powtórnie rozpatrując odwołanie organ II instancji, w związku ze stanowiskiem Sądu, który dopatrzył się naruszeń procesowych na tle zarzutów skargi kwestionujących prawidłowość przeprowadzonej kontroli metodą FOTO – uzupełnił akta sprawy o dokumentację dotyczącą osób przeprowadzających czynności kontrolne. Po zakończeniu postępowania odwoławczego w dniu [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego wydał decyzję ostateczną ([...]) orzekając o utrzymaniu

w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia między innymi organ ten wyjaśnił, że kontrola została przeprowadzona przez upoważnione osoby, posiadające ważne upoważnienia. Organ następnie podał w uzasadnieniu dane co do tożsamości kontrolujących, przytoczył numery upoważnień, uznając, że osoby te znajdują się przekazanej przez wykonawcę zewnętrznego liście osób , które spełniają warunki zamówienia przez Agencję wykonania kontroli metodą FOTO oraz ujęte zostały w protokole przekazania upoważnień imiennych. Osoby te spełniały wymogi SIWZ w postępowaniu przetargowym. Ustosunkowując się do zarzutu podpisania raportu tylko przez jedną osobę organ wyjaśnił, że kontrola FOTO wykonywana jest dwuetapowo, na mocy art. 33 i art. 35 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 – to znaczy na podstawie ortofotomapy, a następnie na podstawie wywiadu terenowego. Bezpośrednio w terenie jest wykonywana identyfikacja uprawy oraz ewentualnie granice działek, czego nie można ustalić na ortofotomapie. Dokumentacja tak pozyskana przez podmiot zewnętrzny jest przekazywana w ramach kontroli jakości do Agencji, która weryfikuje kompletność i poprawność. Kolejnym etapem jest dopiero przekazanie raportu rolnikowi. Powołując się "Instrukcję" organ wyjaśniał dalej, że tzw. część "kameralna" kontroli (opracowanie protokołu, czynności pomiaru powierzchni na ortofotompach, uwzględnienie oględzin działki dokonanych przez inspektora w terenie) wykonywana jest przez innych pracowników, niż przy inspekcji w terenie i raport z kontroli podpisuje inny pracownik niż ten , który sporządza protokół z wywiadu terenowego. Nie dopatrując się naruszenia owej "Instrukcji" organ nie uznał za zasadne żądania skarżącego by przesłuchać świadków (osoby kontrolujące) na okoliczność przyczyn i daty zgubienia upoważnienia do kontroli przez jedną z tych osób. Za pozbawione racji uznał także żądanie przesłuchania inspektora na okoliczność wyjaśnienia, w jakich miejscach fotografował albowiem kierunki i miejsca, z których zostały wykonane zdjęcia wraz z podaniem identyfikatorów fotografii zostały naniesione na szkice pomiaru działek, stanowiące część raportu pokontrolnego.

Zdaniem organu, kontrola wykazała nieprawidłowości co do zadeklarowanych na nich rodzajów upraw zgłoszonych przez tego producenta rolnego do otrzymywania płatności rolnośrodowiskowych. Stwierdzona podczas kontroli na miejscu roślina uprawiana na działce rolnej B to owies, który nie jest rośliną warzywną dotowaną w ramach wariantu 2.5. Żadne z [...] zdjęć, wykonanych z różnych kierunków i w różnych miejscach, nie wskazało na prowadzenie upraw groszku zielonego, przy czym Dyrektor OR ARiMR we W. nie kwestionował faktu, że warzywa te zostały wysiane przez skarżącego na całej powierzchni, jednak widoczne na zdjęciach zachwaszczenie działek było znaczne i utrudniało wzrost stwierdzonego na działkach owsa. Natomiast w opinii organu wpływu na prawidłowość i wiarygodność ustaleń nie ma fakt, że na pierwszej stronie raportu jako data rozpoczęcia i zakończenia wizytacji w terenie widnieje [...], a faktycznie dodatkowo część fotografii została sporządzona także [...] Organ II instancji ustalił, że dowody z postaci raportów z czynności kontrolnych i dołączonych szkiców i zdjęć nie budzą wątpliwości, co do prawidłowości przyjętego przez organ pierwszej instancji stanu faktycznego. Organ odwoławczy zaznaczył, że po przeanalizowaniu śladów przejścia inspektorów terenowych i analizie dokumentacji fotograficznej nie ma podstaw do podważenia pomiarów i ustaleń przeprowadzonej kontroli. Dodatkowo Dyrektor Agencji zauważył, iż Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych poinformował w swym piśmie, że w gospodarstwie skarżącego jednostka certyfikująca stwierdziła również nieprawidłowości polegające na zachwaszczeniu upraw i wywiódł, że zachwaszczenie upraw jest w przypadku pakietu 2 - Rolnictwo Ekologiczne nieprzestrzeganiem wymogu określonego w załączniku nr. 3 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego jako "prowadzenie produkcji rolnej zgodnie z najlepszą wiedzą i kulturą rolną, przy zachowaniu należytej dbałości o stan fitosanitarny roślin i ochronę gleby", co skutkuje po myśli załącznika 7 – pomniejszeniem płatności rolnośrodowiskowej w przedmiotowym wariancie o 100% .

Organ II instancji wskazał, że skarżący w dniu [...] czyli przed poinformowaniem go o nieprawidłowościach we wniosku lub o kontroli na miejscu, powiadomił na piśmie Kierownika Biura Powiatowego ĄRiMR, że w jego gospodarstwie wystąpiły szkody z uwagi na nawalne deszcze. Z powyższych przyczyn ponieważ strona poinformowała na piśmie o szkodach w uprawach z zachowaniem terminu o jakim mowa w § 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1974/2006 oraz dostarczyła dowody na potwierdzenie tego faktu, zdaniem Dyrektora OR ARiMR skarżący nie ponosi winy za stwierdzone nieprawidłowości, a dowody przedłożone przez skarżącego organ odwoławczy uznał za wystarajcie w kontekście brzmienia art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, który ma zastosowanie do przyznawania płatności w ramach programu rolnośrodowiskowego zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28.01.2011 ze zm.). Organ podniósł, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28.01.2011 ze zm.), do przyznawania płatności w ramach programu rolnośrodowiskowego nie stosuje się przepisu art, 75 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, który stanowi, że jeśli rolnik nie był w stanie wypełnić swoich zobowiązań w wyniku siły wyższej lub okoliczności i nadzwyczajnych, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, zachowuje prawo do pomocy w odniesieniu do obszaru lub zwierząt kwalifikowalnych w momencie wystąpienia siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych. W konsekwencji organ zaznaczył, że płatności rolnośrodowiskowe powinny być przyznawane za wykonane działania rolnośrodowiskowe. Jeżeli na skutek wymienionych wyżej okoliczności rolnik nie mógł wykonać w danym roku zadań z tytułu i podjętych zobowiązań nie przyznaje mu się płatności rolnośrodowiskowej – w danym roku.

Od niniejszej decyzji skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o uchylenie decyzji. Skarżący zarzucił następujące naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy przez jego niezastosowanie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niedostrzeżenie zaniedbań w toku pierwszej instancji,

- art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na sprzecznym z prawem zaakceptowaniu niepodjęcia przez organ I instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także na niepodjęciu tych czynności samodzielnie,

- art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na prowadzeniu sprawy w sposób stronniczy, powodujący utratę zaufania do władzy publicznej i zaakceptowaniu takiego sposobu prowadzenia sprawy przez organ I instancji, czego przejawem było rozstrzygnięcie wątpliwości co do istnienia upraw na niekorzyść skarżącego,

- art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na zaakceptowaniu zignorowania przez organ I instancji umotywowanych zastrzeżeń skarżącego w zakresie sposobu przeprowadzenia kontroli, a zwłaszcza dokumentacji fotograficznej i tym samym uniemożliwienie mu w tym zakresie czynnego udziału w postępowaniu, a także na uznaniu tego dowodu przez organ II instancji za wystarczający do stwierdzenia nieistnienia deklarowanej uprawy na kontrolowanych działkach pomimo jego ewidentnej niefachowości i szczupłości widocznych fragmentów działek,

- art. 75 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niedopuszczenie wnioskowanych dowodów z przesłuchania świadków oraz powołania biegłego w celu ustalenia istnienia uprawy, merytorycznego przygotowania kontrolujących, wykazanie nieznajomości procedur kontrolnych,

- art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego z uwzględnieniem dowodów wnioskowanych przez skarżącego, nieuwzględnienie znanego z urzędu organom faktu zebrania plonów ze spornych dzialek, za badanie których Agencja nawet zwróciła skarżącemu koszty,

- art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczność niezbędna do odmowy płatności zaistniała, ponieważ ze zgromadzonego przez kontrolujących materiału nie sposób było wyciągnąć praktycznie żadnych opartych na prawdziwym stanie wniosków,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na niewskazaniu podstawy prawnej utrzymania w mocy decyzji organy I instancji,

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu co do zaskarżonej części decyzji i utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji oraz zaakceptowaniu wad postępowania przed organem I instancji,

W dalszej części sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego :

- art. 7 i art. 9 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie § 10 pkt 2 lit. a rozporządzenia rolnośrodowiskowego oraz sprzeczną z ustawą oraz prawem wspólnotowym interpretacją przepisu nakładającego sankcje za naruszenie obowiązku prowadzenia produkcji rolnej zgodnie z najlepsza wiedzą i kultura rolną i nieprzyznanie płatności mimo niezaistnienia przesłanek do jej zastosowania, a także poprzez arbitralne pozbawienie uprawnienia do płatności.

- § 10 pkt 2 lit. a w zw. z § 4 ust. 1 pkt 2 oraz w zw. z § 12 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 przez ich niezastosowanie i nieprzyznanie płatności, choć wszelkie warunki w nich przewidziane do otrzymania płatności skarżący spełnił, a jednocześnie nie wystąpiły żadne przesłanki negatywne.

- art. 29 ustawy polegające na sprzeczne z tym przepisem - odwołującym się na regulacje wspólnotowego prawa - zastosowanie zmniejszenia płatności w oparciu o zdarzenia (tj. zachwaszczenie) , z którymi przepisy prawa wspólnotowego nie wiążą żadnych negatywnych konsekwencji.

W uzasadnieniu skarżący rozwinął argumentację na poparcie zarzutów skargi, podtrzymując w szczególności twierdzenia o nieprawidłowościach w toku czynności kontroli, podjętych w przekonaniu autora skargi, z uchybieniem procedur i bez upoważnienia oraz nierzetelnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał zajmowane w sprawie stanowisko wnosząc o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący wystąpił o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r., deklarując między innymi na działce B w ramach realizacji pakietu 2 – "Rolnictwo ekologiczne" w wariancie 5 "Uprawy warzywne, dla których zakończono okres przestawiania" o powierzchni [...] ha - uprawę groszku zielonego. Opisanymi wyżej decyzjami skarżącemu nie przyznano płatności z tego tytułu uznając, że na działce znajduje się owies , który nie kwalifikuje się do płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 2.5.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że sprawa była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 6 maja 2015 r. sygn. III SA/Wr 846/14 - uchylił decyzję organu drugiej instancji dopatrując się naruszenia norm procesowych. W ocenie Sądu przedłożone wówczas w toku postępowania przez skarżącego dokumenty wskazywały, że osoby dokonujące kontroli w prowadzonym przez skarżącego gospodarstwie rolnym nie figurują w wykazie osób upoważnionych do jej przeprowadzenia, a ponadto w aktach sprawy brak dowodu potwierdzającego posiadanie przez te osoby stosownego imiennego upoważnienia do przeprowadzania kontroli. Tymczasem wykonanie kontroli w sposób wadliwy, przez osoby nie posiadające stosownego upoważnienia, może mieć wpływ na wynik sprawy. Kwestia ta – zdaniem Sądu – wymagała zatem jednoznacznego wyjaśnienia w związku z brzmieniem art. 31 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (j.t. Dz.U.2013 poz.173; zwana dalej w skrócie "ustawą"), zgodnie z którym: "Czynności w ramach kontroli na miejscu oraz czynności w ramach wizytacji w miejscu, są wykonywane przez osoby posiadające imienne upoważnienie do ich wykonywania wydane przez organ agencji płatniczej lub przez właściwy organ podmiotu wdrażającego (ust. 1). Imienne upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie osoby upoważnionej do wykonywania czynności kontrolnych, miejsce i zakres oraz podstawę prawną do ich wykonywania (ust. 3)."

Zatem zarówno organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy w administracyjnym toku instancji, jak i skład Sądu obecnie orzekający, są związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w przywołanym prawomocnym wyroku. Zgodnie bowiem z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, zaś według art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W kontekście zatem wyartykułowanych zasad, w pierwszym rzędzie Sąd obecnie rozpatrujący sprawę po ponowieniu postępowania drugoinstancyjnego ocenił, czy organ dostosował się do zaleceń opisanego wyżej orzeczenia i w tej materii stwierdza, że organy uzupełniły postępowanie w kierunku wymaganym, co zresztą znalazło odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy albowiem znajdują się w nich między innymi – wydane w związku z zawartą przez ARMiR z wykonawcą zewnętrznym [...] umową na wykonanie kontroli na miejscu metodą FOTO - wykazy osób upoważnionych do wykonywania czynności kontrolnych, wykaz osób według warunków SIWZ, wykazy stanowisk, listy osob przetwarzających dane osobowe oraz które zapoznały się z Instrukcją, kopie stosownych upoważnień imiennych. Z niepodważonych przez stronę ustaleń organu wynika, że osoby te posiadały stosowne wykształcenie (wyższe – z zakresu geodezji i kartografii oraz inżynierii środowiskowej), z kolei okoliczność, że opisane w aktach sprawy, w tym w kwestionowanym protokole kontroli, w późniejszym czasie upoważnienie dla jednego z kontrolujących "zaginęło" - bez względu na przyczynę, nie może przesądzić o nieważności czynności kontrolnej dokonanej przez tę osobę skoro w dacie kontroli upoważnienie takie kontrolujący posiadał, co zostało bezsprzecznie wykazane przez organ na podstawie pozostałych dokumentów, oraz występował w imieniu podmiotu uprawnionego do wykonania tej kontroli na rzecz Agencji; niewadliwe ustalenia w tej mierze organ przytoczył na stronie 6 uzasadnienia decyzji.

Kwestionowanie profesjonalizmu, kompetencji merytorycznych osób zatrudnionych w podmiocie zewnętrznym, wykonujących kontrolę, w kontekście ustalonych w toku postępowania okoliczności faktycznych oraz na tle obowiązujących regulacji prawnych, tj. art. 30 ust. 2 ustawy, w świetle którego Agencja płatnicza może powierzyć przeprowadzanie kontroli jednostkom organizacyjnym dysponującym odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi, a także aktu wykonawczego wydanego na mocy art. 32 ust. 2 pkt 1 – to jest rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 maja 2007r., w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzyć wykonywanie czynności kontrolnych w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 101, poz. 685) szczegółowo określającego warunki organizacyjne, kadrowe i techniczne jednostek organizacyjnych, którym przeprowadzanie kontroli może być powierzone – jest bezpodstawne. W szczególności treść § 3 tego rozporządzenia ustanawiającego wymogi dla wykształcenia osób uprawnionych do kontroli obejmuje swym zakresem również ten rodzaj edukacji, jakim legitymują się osoby, które przeprowadziły czynności kontrolne w gospodarstwie skarżącego. Sąd nie stwierdził naruszenia norm tego aktu prawnego, w tym przepisu § 2. Wypada zauważyć, że powołane rozporządzenie ustanawia warunki dla jednostek organizacyjnych, którym można powierzyć wykonywanie czynności kontrolnych, ale jeżeli dana jednostka została wyłoniona w przepisanym prawem trybie i na mocy umowy Agencja powierzyła jej wykonywanie tego rodzaju czynności – to należy uznać, że są one co do zasady prowadzone legalnie. Dla podważenia ich skuteczności nie wystarczy wyrażona przez kontrolowany podmiot wątpliwość co do ich wiarygodności, nie poparta przekonującym argumentem, sprowadzająca się w gruncie rzeczy jedynie do wyrażenia braku akceptacji dla wyników kontroli.

Notabene, gdyby nawet w omawianej materii doszło do uchybień norm procesowych to należałoby zarazem wykazać, że mogły mieć one istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Tymczasem z wywodów skargi nie sposób wywieść, w jaki sposób wykształcenie kontrolującego, czy też okoliczności późniejszej utraty dokumentu upoważnienia do kontroli, miały wpłynąć na sporządzenie i wartość dowodową dokumentacji fotograficznej gruntów rolnych.

Po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy Sąd uznał, że organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i na ich podstawie wydały decyzje zgodne z prawem. W szczególności, organy prawidłowo oparły swoje rozstrzygnięcia na ustaleniach dokonanych w czasie, jak wyżej zaznaczono, niewadliwie podjętych i wykonanych czynności kontrolnych na miejscu w gospodarstwie skarżącego. W ocenie składu orzekającego Sądu, wyników tej kontroli nie może skutecznie podważyć żaden z zarzutów sformułowanych w skardze. Na okoliczność ustalenia, czy rolnicy spełniają warunki do przyznania wnioskowanej płatności ustawodawca przewidział właśnie kontrole, stanowiąc jednocześnie, że z czynności kontrolnych osoba je przeprowadzająca sporządza protokół. W wyroku z 4 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 492/07 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił znaczenie dowodowe protokołu kontroli w sprawach dotyczących wniosku producenta o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Wskazał, że o wadze dowodu z protokołu kontroli świadczy fakt, że kontrole przeprowadzane mogą być tylko przez określone podmioty. Dowodom tym, właśnie z racji przeprowadzania kontroli przez podmioty wyspecjalizowane (art. 30, 31, 32 ustawy o płatnościach) i bezstronnie, co do zasady przypisać należy przymiot wiarygodności.

W niniejszej sprawie kontrola na miejscu odbyła się bez naruszenia zasad przeprowadzania kontroli określonych w Rozporządzeniach Komisji WE nr 65/ 2011 i nr 1122/2009 i sprowadzała się do oceny zgodności deklarowanych działek i ich powierzchni ze stanem faktycznym, a skarżący nie wykazał, aby w jej trakcie doszło do takich naruszeń przepisów, które podważałyby wiarygodność ustaleń poczynionych przez organ. Zgodnie z art. 26 ust. 1 rozporządzenia Nr 1122/2009, kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności. Jak już wyżej wskazano - lektura akt administracyjnych sprawy prowadzi do konstatacji, że kontrola przeprowadzona została przez osoby wykwalifikowane, a następnie zatwierdzona przez osoby sprawujące bezpośredni nadzór i posiadające odpowiednie uprawnienia.

Sąd nie podzielił zapatrywania skargi o uchybieniu norm postępowania administracyjnego zawartych w artykułach: 7, 8, 10, 75 § 1, 77, 80, 107 § 3, 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W tej materii bowiem zauważyć należy, że podstawowe znaczenie ma przepis art. 21 ust. 1 i 2 pkt 4 powołanej na wstępie ustawy. Stosownie do art. 21 ust. 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Według art. 21 ust. 2 pkt 1, 2, 3 i 4 tej ustawy w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich prawi obowiązków będących przedmiotem postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Dodatkowo w przepisie art. 21 ust 4. ustawodawca wyraźnie podkreślił, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o których mowa w ust. 2 są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

W świetle przytoczonych unormowań w postępowaniu w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowych nastąpiło odejście od sformułowanej w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasady prawdy obiektywnej, zgodnie z którym to organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Z woli ustawodawcy wyrażonej w art. 21 ust. 2 powołanej ustawy, w postępowaniu w sprawie przyznania płatności, obowiązuje reguła odmienna i to nie organ administracji publicznej, a producent rolny ma przedstawić wszystkie dowody na poparcie swych twierdzeń i oświadczeń wiedzy i woli co do stanu faktycznego jaki zadeklarował we wniosku o przyznanie płatności rolnej. W omawianym zakresie więc przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie mają zastosowania. Tym samym nie mogło dojść do ich naruszenia w postępowaniu.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż organy ARiMR nie uchybiły zasadom procedury oraz podjęły działania w interesie skarżącego, który również miał zapewnione czynne uczestnictwo w postępowaniu, czego wyrazem było składanie przez stronę skarżącą m.in. wniosków dowodowych. Nie doszło również do uchybienia art. 10 k.p.a. Strona miała zapewnioną możność wglądu do materiałów w sprawie oraz wypowiedzenia się (vide notatka służbowa z dnia [...] w aktach).

W szczególności Sąd nie podzielił zarzutów skargi w zakresie zupełności materiału dowodowego oraz ustaleń rzeczywistego stanu spornej działki. Przekonanie strony skarżącej o niemożliwości dokonania prawidłowej weryfikacji w ciągu 51 dni 2393 gospodarstw na terenie województwa dolnośląskiego przez wymieniony podmiot zewnętrzny, pobieżnej kontroli bez wchodzenia w głąb pola - nie wytrzymuje konfrontacji z zebranymi przez organ dowodami w postaci fotografii wykonanych w toku kontroli na miejscu. Godzi się podnieść, że materiał fotograficzny zgromadzony podczas kwestionowanej kontroli jest obszerny i jednoznacznie odzwierciedla stan faktyczny działek, wskutek czego jego ocena przez organy obu instancji nie może budzić wątpliwości. Znamienne jest, że skarżący nie kwestionował, iż fotografie przedstawiają działki, którymi włada i które deklarował we wniosku, a nie sąsiednie lub inne, i nie podważa także okresu, w którym zdjęcia zostały wykonane. Argumentacja skargi zawiera sformułowania ogólnikowe, nie odnoszące się do żadnego konkretnie opisanego za numerem zdjęcia ze znajdujących się w materiale dowodowym sprawy na załączonej płycie CD (w aktach sprawy). Tymczasem analiza fotografii dotyczących działki B nie nasuwa wątpliwości Sądu co do rzetelności ich sporządzenia oraz trafności wniosków organów, że prezentują one ewidentnie grunty zachwaszczone, na których główną, (bynajmniej nie podporową) rośliną uprawną jest owies, nie zaś – jak deklarowano we wniosku - groszek zielony. Na zdjęciach uwidocznione jest panoramiczne ujęcie i usytuowanie pól skarżącego oraz okoliczne tereny, a nie jak zarzucano w skardze "wąski pas ziemi przy drodze"- strona zresztą nie podała, które jej zdaniem zdjęcie przedstawia taki stan. Kierunki i miejsca, z których zostały wykonane zdjęcia zostały naniesione na szkice pomiaru działek.

W takim świetle należy zatem przyjąć, że organy nie naruszyły norm prawa procesowego odmawiając uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego o przesłuchanie kontrolujących na okoliczność w jakich miejscach oraz z jakich kierunków wykonywano fotografie w głębi pola oraz o powołanie biegłego. Kontrola miała na celu przedstawienie stanu w dacie tej czynności procesowej i metoda FOTO na miejscu (oględziny działek) generalnie stanowi dowód bezpośredni. Wbrew twierdzeniom skargi na stronie 6, skarżący, nie przedłożył w toku tego konkretnego postępowania dowodów przeciwstawnych, przykładowo własnych zdjęć, które przedstawiałyby odmienny od ustalonego przez organy rzeczywisty stan gruntów i nie zaprezentował przekonującej argumentacji, która skłaniałyby choćby do przypuszczeń, że fotografie sporządzone przez kontrolujących nieprawidłowo odzwierciedlały rzeczywisty obraz upraw na spornych gruntach. Z dokumentów dostarczonych przez skarżącego (opinii [...] oraz kopii raportu z kontroli ekologicznej produkcji rolnej spółki z o.o."SGS") wynika, że na kontrolowanych działkach stwierdzono słabe wschody, tudzież słaby wzrost, grochu.

Stan sprawy nie wymagał wiadomości specjalnych i przeprowadzania dowodu w postaci opinii biegłego na okoliczność istnienia uprawy. Do tego rodzaju ustaleń powołane są samodzielnie organy Agencji.

W rozpatrywanej sprawie organy nie dopuściły się również naruszeń prawa materialnego zarzucanych w skardze. Organ odwoławczy prawidłowo ustalił stan prawny omawianego przypadku i dokonał prawidłowej subsumpcji niewadliwie ustalonego stanu faktycznego do znajdujących zastosowanie norm prawa.

W sprawie nie zachodzą wątpliwości prawne i dlatego Sąd nie wystąpił – o co wnioskowano w skardze - z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie zgodności punktu I wiersz 4 załącznika 7 rozporządzenia rolnośrodowiskowego z ustawą oraz z aktami prawa europejskiego to jest rozporządzeniami Rady (WE) nr 1698/2005 oraz nr 1122/2009 i nr 73/2009 .

Zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 2013.173) przez niezgodność należy rozumieć niezgodność w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz.UE.L 316 z 02.12.2009, str. 65, z późn. zm.). Przepis art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1122/2009 za "niezgodność" uważa wszelką niezgodność z wymogami oraz normami. Zgodnie z § 23 pkt 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 Wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, poza elementami podania określonymi w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem adresu, zawiera oświadczenie o:

a) powierzchni działek ewidencyjnych,

b) sposobie wykorzystywania działek rolnych, zawierające w szczególności wskazanie roślin uprawnych uprawianych na danej działce, a w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1:

- pkt 1 wskazanie uprawy uprawianej na danej działce w ramach tego pakietu,

- pkt 2 wskazanie:

- wariantu realizowanego na danej działce,

- roślin uprawnych uprawianych na danej działce - w przypadku uprawy w ramach tego pakietu roślin dwuletnich lub roślin sadowniczych, z wyłączeniem truskawki, poziomki i maliny,

- mieszanki wieloletniej traw albo mieszanki wieloletniej traw z bobowatymi drobnonasiennymi uprawianych na danej działce.

Jeśli rolnik faktycznie narusza wymogi przyjętych przez siebie zobowiązań, a więc stosuje inną uprawę niż zadeklarowana we wniosku, zachodzi "niezgodność" z wymogami, płatność bowiem przysługuje do danego pakietu i w określonym wariancie (§ 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego). Przypomnienia nadto wymaga, że z § 12 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego (z 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 361 ze zm.) wynika, że płatność do opisanego w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wariantu 2.5, który zadeklarował skarżący może zostać przyznana do działek rolnych, na których występują uprawy wymienione w ust. 1 załącznika nr 4 do rozporządzenia, a zgodnie z wymienionym załącznikiem owies należy do upraw rolniczych, a nie warzywnych. Poza stwierdzonym brakiem deklarowanej uprawy groszku zielonego, eliminację z płatności poprzez jej pomniejszenie o 100 % uzasadniał dodatkowo bezsprzeczny fakt zachwaszczenia spornej działki, co następuje na podstawie załącznika 3 część II.2 oraz załącznika 7 do rozporządzenia w związku z § 38 ust. 1 i 2 rozporządzenia, nie dopuszczającego przy płatnościach rolnośrodowiskowych do prowadzenia produkcji rolnej niezgodnie z najlepszą wiedzą i kulturą rolną i niezachowania należytej dbałości o stan fitosanitarny roślin. Okoliczność zachwaszczenia, poza odzwierciedleniem jej w ramach czynności kontrolnych, była uprzednio już ujawniona poprzez informację przekazaną organom Agencji przez Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych i wynikała również z raportu wyżej wymienionej spółki.

Trafnie organ odwoławczy przyjął, w kontekście powoływania się przez stronę na okoliczności przyczyn zachwaszczenia działki, że w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 75 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. Zgodnie bowiem z przepisem art. 7 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. do spraw wynikających z przepisu art. 36 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r., tj. m.in. rolnośrodowiskowych, przepisy art. 75 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. UE. L. 2009.316.65 ze zm.). Przepis art. 75 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, niemający zastosowania do płatności rolnośrodowiskowych, stanowi, iż wówczas gdy rolnik nie był w stanie wypełnić swych zobowiązań w wyniku siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) Nr 73/2009, zachowuje prawo do pomocy w odniesieniu do obszaru lub zwierząt kwalifikowalnych w momencie wystąpienia siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych. Zatem, skoro przepis art. 75 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 nie znajduje zastosowania do postępowań w sprawach płatności rolnośrodowiskowych, to określone w tym przepisie kategorie siły wyższej i okoliczności nadzwyczajnych pozostają bez wpływu na wynik postępowań w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych. Dlatego też, pomimo uwzględnienia wystąpienia siły wyższej (nawalne deszcze itp.) płatności rolnośrodowiskowe przyznawane są jedynie za wykonane działania rolnośrodowiskowe. I jeżeli rolnik nie może w danym roku kalendarzowym wykonać – na skutek przywołanych wyżej okoliczności – zadań z tytułu podjętych zobowiązań, to tak jak słusznie przyjął organ, w tym roku nie przyznaje mu się płatności rolnośrodowiskowej. Organ przecież prawidłowo nie zanegował dokonania przez skarżącego siewu groszku. Podważył on jednak zasadnie fakt, że deklarowana uprawa prowadzona była przez cały okres wegetacji. Nie sposób bowiem przyjąć, że na działce B znajdowała się jednolita uprawa groszku skoro sporny areał był zdominowany owsem (w założeniu mającego być rośliną jedynie podporową i fitosanitarną) z nielicznymi, pojedynczymi i rozproszonymi, słabego wzrostu roślinami zielonego groszku, przy znacznym zachwaszczeniu działki. Opisany stan został potwierdzony wynikami przeprowadzonej kontroli i udokumentowany bezsprzecznie na zdjęciach. Zresztą okoliczność tę potwierdza sam skarżący w informacji o wystąpieniu szkód z 4 lipca 2013 r. podając "brak lub nieznaczne wschody" i w zastrzeżeniach do raportu kontroli z 26 listopada 2013 r. przyznając między innymi, że uprawy groszku wskutek deszczy i chłodu zaatakowała śmietka, rośliny zostały porażone chorobą grzybową, wzrost jest słaby, zjawiskiem tym zostały objęte duże obszary pola, zbiór był bardzo słaby. W tym ostatnim z wymienionych pism skarżący wskazał zarazem, że zbiory owsa są prawidłowe. Prawidłowości ustalenia przez organ, że w istocie nie było uprawy groszku, nie niweczą twierdzenia skarżącego i przedłożone przez niego dowody, że zebrał plon tej rośliny. Organ na stronie 9 decyzji odniósł się do tych dowodów wyjaśniając, że w trakcie kontroli przez jednostkę certyfikującą wykonano fotografie zaledwie jednego worka z grochem, poza tym ta resztkowa ilość zebranego grochu nie odpowiada areałowi pola, na którym miał występować według deklaracji we wniosku. Nie przekracza także reguł swobodnej oceny dowodów przyjęcie przez organ, że rachunek sprzedaży grochu z dnia [...] nie stanowi dowodu istnienia w 2013 roku uprawy groszku zielonego na spornym areale działki B. Jest to bowiem dowód tylko na okoliczność sprzedaży określonej osobie w tej dacie grochu w ilości tamże podanej (0,3 t).

Nie ma przy tym znaczenia okoliczność przyznania skarżącemu innych płatności rolnych do spornych gruntów (ONW, bezpośrednich) albowiem obowiązują przy ich przyznawaniu inne reguły – odmienne normy oraz wymagania - niż przy płatnościach rolnośrodowiskowych.

Również okoliczność uznania gospodarstwa skarżącego przez jednostkę certyfikującą za spełniające wymogi gospodarstwa ekologicznego i umieszczenie skarżącego w wykazie producentów spełniających wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym w roku 2013 nie oznacza, że w ten sposób dochował warunków do otrzymania płatności rolnośrodowiskowej z tytułu podjętego zobowiązania w pakiecie 2. 5 rolnictwa ekologicznego. Wypada bowiem zauważyć, że kontrole jednostki certyfikującej przeprowadzane na podstawie przepisów prawa Unii Europejskiej - rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 i rozporządzenia Komisji WE nr 889/2008 oraz krajowych - ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz.U. Nr 116 poz. 975) dotyczą generalnie prawidłowości stosowania zasad jakie powinny być spełnione dla przyjęcia, że produkt powstał przy wykorzystaniu produkcji ekologicznej. Przepisy ustawy o rolnictwie ekologicznym i rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 nie zawierają żadnych unormowań dotyczących udzielania pomocy finansowej dla podmiotów realizujących przedsięwzięcia w ramach produkcji ekologicznej produktów rolnych ani nie regulują zagadnień kontroli w zakresie innym, niż kwestie dotyczące produkcji ekologicznej, czy znakowania produktów ekologicznych. Zatem skoro wyłącznie w tym zakresie jednostki certyfikujące przeprowadzają kontrole, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym, to zakres kontroli przez te podmioty różni się od czynności kontrolnych podejmowanych przez organy ARiMR. Przede wszystkim zaś jednostka certyfikująca wykonując działania kontrolne nie weryfikuje prowadzonej działalności rolniczej w sferze spełnienia wymogów programu rolnośrodowiskowego i nie ustala kwalifikowalności powierzchni działek uprawnionych do płatności. Na mocy art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich jedynie Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest podmiotem uprawnionym do przeprowadzania kontroli na miejscu w zakresie płatności w ramach PROW na lata 2007- 2013, w tym programów rolnośrodowiskowych i weryfikowania prowadzonej przez beneficjentów pomocy działalności rolniczej pod kątem spełnienia wymogów programu rolnośrodowiskowego, określonych w rozporządzeniach rolnośrodowiskowych. Inaczej ujmując : ustalenia kontroli jednostek certyfikujących produkcję ekologiczną nie wiążą organów ARiMR w zakresie spełnienia przesłanek do przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pakiecie dotyczącym rolnictwa ekologicznego.

Z zestawienia treści art. 17 ust. 1 i 3 ustawy z 2009 r. o rolnictwie ekologicznym z art. 76 § 1 i § 2 k.p.a. wynika, że wykaz sporządzany przez jednostkę certyfikującą stanowi dowód tylko i wyłącznie tego, że wymienieni w nim producenci spełnili wymagania dotyczące produkcji ekologicznej. Nie stanowi on natomiast dowodu, na podstawie którego organ przyznający płatność dokonuje ustaleń dotyczących powierzchni działek uprawnionych do płatności rolnośrodowiskowej (vide wyrok z 9 października 2013r. w sprawie sygn. akt III SA/Kr 17/13 WSA w Krakowie).

Z omówionych względów, wobec braku stwierdzenia naruszeń prawa procesowego lub materialnego, skargę oddalono w całości na mocy art. 151 p.p.s.a.