Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 763/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 150 art. 220 par. 2 art. 228 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia NSA Paweł Janicki Protokolant: St. sekretarz sądowy Edyta Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi I. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za I-II kwartał 2016r. określającej zaległość podatkową za I kwartał 2016 r. oraz orzekającej o solidarnej odpowiedzialności byłych wspólników s.c. jako osób trzecich za zaległości spółki z tytułu podatku od towarów i usług za I-II kwartał 2016r. wraz z odsetkami za zwłokę 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., postanowieniem z [...] odmówił I. R. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z[...], określającej dla Hurtowni Spożywczej A s.c. I. R., S. R. (zlikwidowanej w dniu 30 czerwca 2017 r.) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2016 r. oraz wysokość zaległości podatkowej za I kwartał 2016 r., a także orzekł o solidarnej odpowiedzialności byłych wspólników, w tym I. R., za zaległości ww. spółki w podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę należnymi od ww. zaległości podatkowych (obliczonymi na dzień wydania decyzji).

Organ odwoławczy wskazał, że decyzja z [...] została doręczona w trybie tzw. "doręczenia zastępczego" przewidzianego w art. 150 Ordynacji podatkowej. Organ stwierdził, że z duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz koperty zawierającej przesyłkę, rzeczona decyzja została zaadresowana do I. R., ul. A 67 m. 7, [...]-[...] P.. Po dwukrotnym awizowaniu w dniach 4 i 12 stycznia 2018 r. przesyłkę zwrócono nadawcy. Mając na uwadze treść § 4 art. 150 o.p., organ pierwszej instancji uznał rzeczoną decyzję za doręczoną w dniu 18 stycznia 2018 r..

W dniu 9 kwietnia 2018 r. do Urzędu Skarbowego Ł.-W. wpłynęło odwołanie strony wraz z przedmiotowym wnioskiem z dnia 4 kwietnia 2018 r. o przywrócenie terminu do jego wniesienia - nadane w urzędzie pocztowym w dniu 5 kwietnia 2018 r.. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania strona wskazała, iż decyzja z [...] "nigdy nie została prawidłowo doręczona do jej adresata, a pozostawienie decyzji w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia w dniu 18 stycznia 2018 r. na podstawie art. 150 § 1 pkt 1, § 2, 3, 4 o.p. nie powinno mieć miejsca ze względu na uchybienia organu podatkowego oraz inne okoliczności, które miały miejsce w przedmiotowej sprawie".

Strona podniosła zarzut, iż organ pomimo, że został poinformowany (pismem z 12 grudnia 2017 r.) o czasowej nieobecności strony w miejscu zamieszkania spowodowanej urlopem wypoczynkowym w okresie od 15 grudnia 2017 r. do 7 stycznia 2018 r., w dniu 1 stycznia 2018 r. wysłał przedmiotową decyzję. Pierwsza próba doręczenia została podjęta w 4 stycznia 2018 r., a druga 12 stycznia 2018 r. Ze względu na przedłużenie urlopu również 12 stycznia 2018 r. podatniczka nie była obecna. Ponadto nie znalazła w skrzynce pocztowej awiza informującego o przesyłce do odbioru w placówce pocztowej. Na podstawie akt postępowania ustaliła, że organ wysyłał do S. R. - córki i jednocześnie drugiego wspólnika zlikwidowanej spółki cywilnej, korespondencję pod błędny adres, tj. ul. A 67 m. 3, [...]-[...] P.. Błąd w adresie wynika wyłącznie z numeru mieszkania. Strona zwróciła się do I. S. mieszkającej pod ww. adresem, która oświadczyła, że "wyrzuciła przedmiotowe awiza do kosza, nie informując o tym nikogo". Poza tym na zwrotnych potwierdzeniach odbioru decyzji (duplikatach) również zostały pomylone adresy - w tym przypadku na nazwisko strony wypełniony został dokument, w którym wskazano adres: ul. A 67 m. 3, [...]-[...] P., natomiast dla S. R. podano adres: ul. A 67 m. 7, [...]-[...] P.. Z tego wynika, że adresy te są regularnie mylone i nie ma wątpliwości co do tego, że podatniczka nie ponosi winy na błędy osób trzecich. Tym samym nie miała możliwości złożenia odwołania w terminie ustawowym, co więcej dochowała najwyższej staranności, aby organ podatkowy mógł prawidłowo doręczać korespondencję. Jednocześnie wskazała, że pierwszą wiadomość o wydaniu decyzji powzięła w dniu 29 marca 2018 r., tj. w dniu, w którym - na podstawie pełnomocnictwa udzielonego – K. S. - aplikant adwokacki przejrzał i wykonał fotokopię akt przedmiotowej sprawy, zapoznając się z decyzją z [...], zatem 7-dniowy termin do wniesienia wniosku został zachowany.

Jednocześnie Strona wskazała, że pierwszą wiadomość o wydaniu decyzji powzięła w dniu 29 marca 2018 r., tj. w dniu, w którym - na podstawie pełnomocnictwa udzielonego Panu K. S. - aplikant adwokacki przejrzał i wykonał fotokopię akt przedmiotowej sprawy, zapoznając się z decyzją nr [...] z dnia [...]. Należy wobec tego uznać, że 7-dniowy termin do wniesienia wniosku został zachowany.

W piśmie z dnia 14 czerwca 2018 r. Strona uzupełniła argumentację zawartą we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z dnia 4 kwietnia 2018r. W jego treści Strona wskazała, że nieodebranie korespondencji (decyzji) było spowodowane przedłużonym urlopem i na tę okoliczność - jako dowód - załącza oświadczenie sporządzone przez Panią J. Z. (matkę). Z ww. oświadczenia wynika, że Strona w dniach od 8 do 14 stycznia 2018 r. przebywała u matki i była pod jej opieką cyt.: "z powodu choroby". Strona nie korzystała jednak ze zwolnienia lekarskiego, gdyż składki chorobowe opłaca po terminie z powodu trudności finansowych, a zwłoka wyklucza możliwość skorzystania z tego uprawnienia.

W odrębnym oświadczeniu z dnia 12 czerwca 2018 r. (również załączonym do ww. pisma) Strona wskazała, iż nigdy pod ww. adresem nie mieszkała oraz nie była zameldowana; lokal ten nie jest też Jej własnością i nie był przez Stronę wynajmowany, a osoba mieszkająca pod tym adresem nie jest ze Stroną spokrewniona.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej dalej wyjaśnił, że 30 czerwca 2017 r. ustał byt prawny Hurtowni Spożywczej A s.c. I. R., S. R.. Z tą datą I. i S. R. postanowiły zaprzestać prowadzenia działalności gospodarczej i rozwiązać spółkę (aneks nr 2 do umowy spółki). W dacie wysyłki ul. [...] oraz w toku całego postępowania administracyjnego strona działała osobiście, bowiem o udzieleniu pełnomocnictwa adw. K. S. powiadomiono organ pismem z dnia 28 marca 2018r., a udzielone ww. pełnomocnictwo ogólne figuruje w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych od 6 kwietnia 2018 r.. Z akt sprawy wynika również, iż zamiarem Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. było, aby sporna decyzja trafiła do obu byłych wspólników zlikwidowanej spółki cywilnej, tj. do S. R. pod adres: [...]-[...] P., ul. A 67 m. 3, oraz I. R. pod adres: [...]-[...] P., ul. A 67 m. 7.

Według duplikatów zwrotnych potwierdzeń odbioru adresatem przesyłki nr [...] była I. R., lecz w miejscu adresu wpisano: [...]-[...] P., ul. A 67 m. 3 (zamiast m. 7). Z kolei w przypadku przesyłki nr [...] jej adresatem była S. R., [...]-[...] P., ul. A 67 m. 7 (zamiast m. 3).

W celu wyjaśnienia wątpliwości co do sposobu awizowania przesyłek, organ odwoławczy zwrócił się do operatora pocztowego o udzielenie wyjaśnień w zakresie oznaczeń adresatów widniejących na duplikatach zwrotnych potwierdzeń odbioru dot. ww. przesyłek poleconych oraz jednoznaczne wskazanie miejsca, w którym pozostawiono zawiadomienia o przesyłce.

Z odpowiedzi Poczty Polskiej S.A. oraz powtórnie wystawionych duplikatów zwrotnych potwierdzeń odbioru (duplikat-II) wynika bez wątpienia, że zawiadomienie, o którym mowa w art. 150 § 2 i § 3 o.p. o pozostawieniu pisma do odbioru przesyłki w placówce pocztowej FUP P. 1 nastąpiło:

- dla I. R. pod adresem: [...]-[...] P., ul. A 67 m. 7

- dla S. R. pod adresem: [...]-[...] P., ul. A 67 m. 3.

Zaistniałą sytuację operator pocztowy tłumaczy pomyłką pisarską wystawcy zwrotnych potwierdzeń odbioru polegającą na skreśleniu pierwotnie wpisanych imion adresatów (sugerując się naniesionymi wcześniej numerami przesyłek) i pozostawieniu numerów mieszkań bez zmian. W ww. piśmie potwierdzone zostało również, iż dwukrotnie podjęto próby doręczenia przesyłek zawierających decyzję organu podatkowego. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (duplikatu i duplikatu-II), przesyłkę zaadresowaną do I. R. pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym w dniu 4 stycznia 2018 r., powtórne awizo miało miejsce w dniu 12 stycznia 2018 r. Finalnie przesyłkę zwrócono do nadawcy w dniu 29 stycznia 2018 r. z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Po analizie korespondencji znajdującej się w aktach sprawy organ stwierdził, że ww. dokument zawiera wszelkie niezbędne informacje zarówno co do sposobu awizowania, dat tych czynności oraz zwrotu przesyłki do nadawcy. Nie ma zatem podstaw do kwestionowania treści zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji organu pierwszej instancji.

Organ końcowo podkreślił, że z treści przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wynika, że przeszkodą, która spowodowała uchybienie tego terminu jest pozbawienie podatniczki możliwości powzięcia wiadomości o przesłanej przez organ korespondencji i jej przechowywaniu w placówce pocztowej. To właśnie w nieprawidłowym doręczeniu decyzji strona upatruje powód uchybienia terminowi do złożenia odwołania.

Dodał, że bezsprzecznie miejsce zamieszkania strony znajduje się pod adresem: [...]-[...] P., ul. A 67 m. 7 i to właśnie na ten adres organ pierwszej instancji wysłał przedmiotową decyzję. W toku prowadzonego postępowania wykluczono ewentualny błąd po stronie operatora pocztowego co do awizowania przesyłek i w efekcie teza o "pomyleniu" adresów na zwrotnych potwierdzeniach odbioru decyzji okazała się niesłuszną. Organ odwoławczy wyjaśnił, że dysponuje w tym zakresie dowodem doręczenia w postaci zwrotnego potwierdzeniem odbioru (duplikat-II), który jest dowodem urzędowym w rozumieniu art. 194 o.p., korzystającym z domniemania prawdziwości (autentyczności). Dodatkowo prawidłowość oznaczenia adresata oraz fakt pozostawienia awiza w skrzynce oddawczej adresata pod ww. adresem zamieszkania strony zostały potwierdzona w piśmie Poczty Polskiej S.A. z 16 lipca 2018 r.. Zdaniem organu o ile prawdopodobnym jest, iż I. S. mogła odebrać zawiadomienie o pozostawieniu do odbioru przesyłki zaadresowanej do S. R. na adres: [...]-[...] P., ul. A 67 m. 3, gdyż jak ustalono w odrębnym postępowaniu, w bazie danych identyfikacyjnych oraz adresowych osób fizycznych pod ww. adresem od 20 lutego 2017 r. zarejestrowana jest również I. S., to w przypadku wysyłki skierowanej do I. R. takich wątpliwości mieć nie można. Korespondencja kierowana do strony na wcześniejszym etapie postępowania podatkowego na adres: [...]-[...] P., ul. A 67 m. 7 była odbierana w urzędzie pocztowym, po uprzednim otrzymaniu awiza pozostawionego w skrzynce oddawczej adresata (np. postanowienie o wszczęciu postępowania z 18 września 2017 r., postanowienie o włączeniu dowodów z 30 października 2017 r., postanowienie o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się zakresie zebranego materiału dowodowego z 22 listopada 2017 r.). Tym samym nie ma wątpliwości, iż zawiadomienia o pozostawieniu awiza do odbioru w placówce pocztowej każdorazowo trafiały na adres skrzynki strony, a nie sąsiadki – I. S. zam. pod numerem 3. Gdyby było inaczej I. R. nie mogłaby potwierdzić odbioru ww. postanowień.

W rozpatrywanym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania podniesiono także zarzut, że organ pierwszej instancji wydał decyzję wiedząc, że w tym czasie podatniczka przebywa na urlopie wypoczynkowym, co oznacza, że cyt.: "zastępcze doręczenie decyzji jest w tym stanie rzeczy nieprawidłowe". Organ odwoławczy wskazał zatem, że strona w piśmie z 12 grudnia 2017 r. podała, że na urlopie przebywać będzie w okresie od 15 grudnia 2017 r. do 7 stycznia 2018 r. Sporna decyzja została wysłana do strony 2 stycznia 2018 r. i awizowana dwukrotnie w dniach 4 i 12 stycznia 2018 r.. Organ podatkowy, mając świadomość dwukrotnego awizowania założył, że druga próba doręczenia nastąpi po 7 stycznia 2018 r.. Skrócenie terminu awizowania w żaden sposób nie wyklucza prawidłowości doręczenia w szczególności, że po upływie planowanego urlopu Strona miała możliwość odbioru decyzji. O przedłużeniu urlopu wypoczynkowego organ przecież nie został powiadomiony. Ponadto przesyłkę przechowywano w urzędzie pocztowym jeszcze przez kilka kolejnych dni od ponownej próby doręczenia podjętej w dniu 12 stycznia 2018 r..

Także trwająca, wedle oświadczenia podatniczki, w okresie od 8 do 14 stycznia 2018 r. jej choroba oraz przedłożone przez stronę oświadczenia osób trzecich, dotyczące przebytej choroby, w ocenie Dyrektora Izby Administracji nie mogą same w sobie uzasadniać niepodjęcia korespondencji z placówki pocztowej, i w konsekwencji niedochowania terminu do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji.

W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że próba doręczenia stronie decyzji z [...] na adres: [...]-[...] P., ul. A 67 m. 7 była zgodna z przepisem art. 148 § 1 o.p.. Decyzja ta weszła zatem do obrotu prawnego po upływie 14-dniowego terminu przewidzianego w art. 150 § 1 pkt 1 o.p., tj. w 18 stycznia 2018 r., a doręczenie przewidziane w art. 150 § 4 o.p. w trybie tzw. "doręczenia zastępczego" należy uznać za skuteczne. Wobec tego wniosek o przywrócenie terminu jest niezasadny

Skargę na powyższe postanowienie złożyła I. R., zarzucając naruszenie:

- art. 162 § 1 o.p. wobec uznania, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z winy podatnika, podczas gdy podatnik uprawdopodobnił, że nawet dokonując najwyższej staranności, nie miał możliwości uzyskania informacji o wydanej decyzji i tym samym bez swojej winy uchybił terminowi do wniesienia odwołania;

- art. 162 § 2 o.p., wobec uznania, że podatnik uchybił 7 dniowemu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy podatnik dowiedział się o uchybieniu terminu 29 marca 2018 r.;

- art. 188, w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 o.p., poprzez naruszenie gwarancji zawartych w przepisach regulujących postępowanie dowodowe znajdujących wyraz w pominięciu ciążącego na organie obowiązku podjęcia ciągu czynności procesowych mających na celu kompleksowe zebranie i wszechstronne rozpatrzenie całego zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w szczególności niedopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka I. S., której zeznania miały istotne znaczenia dla przedmiotowej sprawy;

- art. 194 § 1-3 o.p., poprzez uznanie, że informacja zawarta na duplikacie zwrotnego potwierdzenia odbioru uzupełniona sprostowaniem organu pocztowego stanowi dokument urzędowy i korzysta z domniemania prawdziwości oraz zgodności z prawdą, podczas gdy żadne przepisy prawa nie przyznają przymiotu dokumentu urzędowego zwrotnemu potwierdzeniu odbioru;

- art. 194 § 3 o.p., poprzez wyłączenie możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko informacji zawartej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, pomimo wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka – I. S.;

- art. 126 o.p., poprzez nieudzielenie odpowiedzi w formie pisemnej na wniosek strony o wyznaczenie innego terminu do wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego i jednoczesnym wydaniem decyzji wymiarowej w oparciu o cząstkowy materiał dowodowy, co skutkowało pobieżnym wyjaśnieniem stanu faktycznego;

- art. 200 § 1, w zw. z art. art. 123 § 1 o.p., poprzez uniemożliwienie stronie końcowego zapoznania się oraz wypowiedzenia, co do zebranych dowodów i materiałów wskutek nieuwzględnienia informacji o niemożliwości zapoznania się przez podatnika z aktami w wyznaczonym terminie oraz nierozpatrzenia wniosku o zmianę wyznaczonego terminu;

- art. 120. art. 121. art. 122. art. 124, w zw. z art. 187 § 1. art. 191 i art. 210 § 4, w zw. z art. 219 o.p., poprzez : zaniechanie wskazania w uzasadnieniu wydanego postanowienia konkretnych faktów prawotwórczych które organ podatkowy uznał za udowodnione, dowodów którym ostatecznie dał wiarę, jak również jasnych i szczegółowych przyczyn, dla których innym dowodom zgromadzonym w trakcie postępowania odmówił wiarygodności, dowolną, arbitralną i jedynie wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie uwzględnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy, zaniechanie ze strony organu podjęcia działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w konsekwencji błędne i oczywiście nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydanego rozstrzygnięcia;

- art. 17 Prawa pocztowego, poprzez jego błędną wykładnię i tym samym uznanie, że zwrotne potwierdzenie odbioru oraz złożone do niego sprostowanie w formie wyjaśnień operatora pocztowego ma moc dokumentu urzędowego, podczas gdy przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do potwierdzenia nadania przesyłki.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, dlatego zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu.

Należy wskazać, że wyrokiem z dnia 14 marca 2019 roku, w sprawie I SA/Łd 762/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia przez I. R. odwołania od decyzji [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług, uznając, że decyzja ta nie została skutecznie doręczona skarżącej.

Sąd w wyroku tym wskazał, że postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wydane zostało z naruszeniem art. 228 § 1 pkt 2 o.p, art.150 o.p, art.122 i art.123 § 1 tej ustawy, gdyż dokumenty doręczenia budzą istotne wątpliwości, nadto działalnie organu pierwszej instancji (polegające na zignorowaniu informacji podatniczki o niemożności odbioru korespondencji w okresie od 15 grudnia 2017 roku do 7 stycznia 2018 roku) doprowadziło do faktycznego skrócenie terminów, o których mowa w art.150 § 1 i § 2 o.p..

W związku z tym należy podnieść, że instytucja przywrócenia terminu ma zastosowanie do sytuacji, gdy czynność procesowa została przez stronę dokonana po upływie terminu na jej dokonanie, lecz jej zdaniem uchybienie to nastąpiło bez jej winy (art. 162 § 1 o.p ). Dlatego należy zatem w pierwszej kolejności przesądzić, czy w sposób skuteczny, odpowiadający wymogom ustawowym, przewidzianym w art. 150 o.p., nastąpiło doręczenie zastępcze przedmiotowej decyzji.

Zgodnie bowiem z art. 223 § 2 o.p. termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia decyzji stronie. Przy czym tylko prawidłowo dokonane doręczenie jest skuteczne i wywołuje skutki prawne. Ocena prawna faktu doręczenia decyzji (jak w niniejsze sprawie) powinna zostać dokonana w postępowaniu dotyczącym kontroli sądowej postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Ostateczne i prawomocne rozstrzygnięcie w zakresie tego, czy odwołanie zostało wniesione po upływie terminu, czy też uchybienie terminu nie miało miejsca, determinować będzie rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu. W sytuacji bowiem stwierdzenia, że nie zachowano terminu wnosząc odwołanie, aktualne staną się rozważania w zakresie braku winy strony w uchybieniu terminu. W przeciwnym razie, a więc gdy zostanie uznane doręczenie decyzji za wadliwie, wniosek o przywrócenie terminu będzie bezprzedmiotowy.

Wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, według którego wymogi logiki i ekonomiki procesowej nakazują przyjąć, że rozpatrzenie sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 162 o.p. jest na osi czasu etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie temu terminowi na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p., niezależnie od tego, kiedy ów wniosek został złożony - po wniesieniu odwołania, czy jednocześnie z nim (wyrok NSA z 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2288/15 oraz z 2 marca 2018 r., II FSK 3193/15, dostępne w bazie CBOSA). Stwierdzenie uchybienia terminowi przed rozpatrzeniem wniosku o jego przywrócenie nie jest działaniem przedwczesnym (wyroki NSA: z 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1995/15, z 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1743/15).

Skoro w sprawie dotyczącej stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, stwierdzono, że decyzja z dnia [...] nie została skutecznie doręczona stronie, przy ponownym rozpoznaniu sprawy w zakresie wniosku o przywrócenie terminu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej będzie zobowiązany do jego umorzenia, jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 208 § 1 o.p..

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) należało uchylić zaskarżone postanowienie.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.

E. S.