Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 989/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-06-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: pozostawiono bez rozpoznania wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego,adwokata
Powołane przepisy: article: Art. 255 w zw. z art. 257
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Zarządzenie Dnia 5 czerwca 2009 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. D. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi F. D. na decyzję Wojewody z dnia 21 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania zarządza: pozostawienie wniosku bez rozpoznania.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 6 marca 2009 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedłożenie wskazywanych dokumentów źródłowych oraz złożenie dodatkowych oświadczeń. Wszystkie braki skarżąca miała uzupełnić w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 16 marca 2009 r., co zostało potwierdzone podpisem adresata na dowodzie doręczenia. Data wynika także z datownika pocztowej placówki oddawczej.

Zarządzenie nie zostało wykonane.

Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:

Stosownie do treści art. 255 ppsa w związku z art. 257 ppsa jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające dla oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe pod rygorem pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania.

Wezwanie doręczono skarżącej zgodnie z przepisami art. 67 §1 ppsa i art. 77 ppsa. Na podstawie tych przepisów jeżeli stroną jest osoba fizyczna doręczenia dokonuje się jej osobiście a odbierający pismo potwierdza odbiór i jego datę własnoręcznym podpisem.

W świetle powyższego nie budzi więc wątpliwości skuteczność dokonanego doręczenia.

Wobec tego, iż doręczenia dokonano w dniu 16 marca 2009 r. termin do usunięcia wskazywanych braków wniosku zgodnie z przepisami art. 83 §1 ppsa w związku z art. 111 §1 kończył się z upływem dnia 23 marca 2009 r.

Wezwanie zawierało stosowne pouczenie o terminie i sposobie uzupełnienia braków a także konsekwencjach nie zastosowania się do niego. Skarżąca wiedziała zatem, że w terminie 7 dni od doręczenia wezwania powinna przedłożyć wskazywane dokumenty źródłowe i udzielić odpowiedzi na postawione pytania w przeciwnym bowiem razie jej wniosek o przyznanie prawa pomocy zostanie pozostawiony bez rozpoznania.

Mimo to w zakreślonym terminie skarżąca nie złożyła dodatkowych oświadczeń i nie przedstawiła wymaganych dokumentów źródłowych.

W konsekwencji, zgodnie z przepisem art. 257 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy, którego braków mimo wezwania strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie należało pozostawić bez rozpoznania.

Należy przy tym zaznaczyć, że choć w dotychczasowej praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postan. NSA z 31 marca 2005 r. sygn. II FZ 126/05 ONSAiWSA 2006/1/13 oraz postan. NSA z 2 września 2005 r. sygn. I OZ 842/05 (publ. Lex nr 164157) oraz piśmiennictwie (B. Dauter: Prawo pomocy. Przegląd podatkowy 2007/1/41) pojawiła się co prawda rozbieżność poglądów co do rygorów pod jakimi należy wzywać strony oraz skutków jakie się rodzą w przypadku niezastosowania się do wezwań to jednak należy zdecydowanie opowiedzieć się za stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu z dnia z 2 września 2005 r. sygn. I OZ 842/05 (publ. Lex nr 164157), że niedopuszczalne jest merytoryczne orzekanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy w przypadku gdy wnioskodawca nie przedstawia na wezwanie w trybie art. 255 ppsa dodatkowych oświadczeń i dokumentów oraz, że w takiej sytuacji zastosowanie ma przepis art. 257 ppsa, który nakazuje pozostawić wniosek bez rozpoznania. Za przyjęciem tego poglądu przemawia bowiem nie tylko wzgląd na wykładnię językową art. 257 ppsa i umiejscowienie go w układzie systematycznym procedury sądowoadministrcyjnej wskazujące, że był to zabieg celowy ustawodawcy o charakterze uściślającym ale nadto (a może przede wszystkim) orędownicy twierdzeń przeciwnych nie są w stanie przedstawić wystarczająco przekonujących kontrargumentów. Nie może być bowiem rozstrzygająca okoliczność, że jest to termin sądowy, który sąd oraz referendarz mogą swobodnie ustalać. To bowiem w niczym nie zmienia akurat tego, że jak przy terminie ustawowym można mu uchybić. Lege non distinguende wskazuje na to zresztą wprost treść przepisu art. 85 ppsa. Nadto nie można zapominać, że ewentualne przedłużenie lub skrócenie terminu sądowego determinowane jest zaszłościami faktycznymi o charakterze istotnym skoro ustawodawca wymaga "ważnej przyczyny" (art. 84 ppsa). Za chybione uznać należy także twierdzenie, że art. 255 ppsa stanowi normę autonomiczną w stosunku do przepisu art. 257 ppsa przez co niezastosowanie się do wezwania o złożenie dodatkowych oświadczeń lub dokumentów źródłowych w zakreślonym jej terminie nie rodzi dla strony żadnych ustawowych sankcji a merytoryczne oddalenie wniosku jest jedynie refleksem pojawiających się wątpliwości sądu w związku z niewzięciem pod uwagę żądanego dokumentu lub dodatkowych wyjaśnień strony. Nie można bowiem tracić z pola widzenia tego, że ustawodawca przewidując w art. 257 ppsa sankcję odniósł ją wyraźnie do pojęcia "braków" wniosku. Słownik języka polskiego wyrażenie "brak" definiuje zaś jako <<1. fakt nieistnienia czegoś; 2. wada defekt, błąd; 3. wyrób mający usterki>> i tłumaczy w znaczeniu <> (tak Słownik języka polskiego PWN, opracowany autorsko przez Redakcję Słowników Języka Polskiego PWN wydany w latach 1978-1981 pod redakcją naukową prof. Mieczysława Szymczaka). Wskazując na to zwrócenia uwagi wymaga, że zgodnie z art. 252 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o jej stanie majątkowym i dochodach, nadto strona obowiązana jest "wykazać" podnoszone przez siebie okoliczności (art. 246 §1 pkt. 1i 2 ppsa). Wyrażenia "wykazać" oparte na regułach semantycznych języka polskiego, oznacza 1. «udowodnić, przedstawić coś w sposób przekonywający; pokazać, unaocznić» (...) 2. «dać czemuś wyraz; przejawić, pokazać, uzewnętrznić» (...) 3. «ujawnić, stwierdzić coś» wykazać się — wykazywać się «udowodnić, że ma się kwalifikacje, umiejętności, uprawnienia do czegoś; okazać dokumenty coś stwierdzające; wylegitymować się». Jeżeli więc oświadczenie strony nie zawiera dokładnych danych albo potrzebnych dla wykazania podnoszonych twierdzeń dokumentów źródłowych to po pierwsze jest niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i dochodów strony co uzasadnia jej wezwanie w trybie art. 255 ppsa. A po drugie zawiera braki, których usunięcia można się od strony domagać pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wszystko to razem wzięte prowadzi do logicznej konkluzji, że przepis art. 255 ppsa nie zawiera regulacji autonomicznej ale stanowi cześć normy prawnej ujętej w dwóch jednostkach redakcyjnych zawartych w przepisach art. 255 i 257 ppsa. Jest to przy tym tzw. lex perfecta bo niewykonanie jej dyspozycji obwarowane zostało sankcją.

Z tych przyczyn zarządzono jak w sentencji.