Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 154/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, c, art. 135, art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1 , art. 78
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 10 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Asesor WSA Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia [...], Nr [...]; 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej – "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096; dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 6a, art. 4 pkt 22, art. 92a, art. 92b, art. 92c, art. 39a ust. 1 pkt 5-6, art. 391 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140; dalej: "u.t.d."), lp. 6.3.15, lp. 6.2.1, lp. 6.3.17, lp. 5.11.1, lp. 5.11.2, lp. 5.11.3, lp. 5.2.1, lp. 5.7.1, lp. 5.7.2 oraz lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 ust. 5 lit. a, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej "rozporządzenie 561/2006" (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz z kart kierowców (Dz. Urz. UE.L z 2 lipca 2010 r.), art. 5 ustawy z 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z [...] o nałożeniu na [...] Sp. z o.o. w [...] kary pieniężnej w wysokości 20.000,00 złotych.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne:

Na podstawie upoważnienia z dnia 18 kwietnia 2019 r. przeprowadzono kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy [...] Sp. z o.o., którą objęto okres od dnia 25.04.2018 r. do dnia 24.04.2019 r.

Do kontroli strona okazała licencję nr [...], dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wydaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego [...], ważną od 20.05.2016 r. do 19.05.2021 r. oraz licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, udzieloną przez Prezydenta Miasta [...] [...], ważną do 11.08.2040 r. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przez stronę obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z okazanymi dokumentami, w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorca zatrudniał 22 kierowców.

Ustalenia kontroli utrwalono protokołem nr [...] z 21.05.2019 r. Z uwagi na stwierdzone naruszenia doręczono przedsiębiorcy zawiadomienie o wszczęciu postępowania wyjaśniającego.

W odpowiedzi na zawiadomienie strona w dniu 12 oraz 25 czerwca 2019 r. przesłała do siedziby ŁWITD pisemne wyjaśnienia. Spółka zwróciła uwagę na ujawnione w toku kontroli przypadki jazdy bez rejestracji aktywności na karcie kierowcy. W przypadku jazdy bez prawidłowej karty kierowcy pojazdem [...] – przez 0h 21 min do 4.01.2019 godz. 18:47 do 04.01.2019 r. godz. 19:14 (11 km, 31.43 km/h) strona argumentowała, iż powyższe zdarzenia wystąpiło na skutek awarii pojazdu oraz jego holowania do miejsca bazowania pojazdu. Na dowód powyższego strona załączyła wydruk z tachografu pojazdu z odręczną adnotacją kierowcy pojazdu o zaistniałej sytuacji. W przypadku jazdy bez karty pojazdem [...] w dniu 23.03.2019 r. spółka wskazała, iż pojazdem tym jechano w celu sprawdzenia po naprawie w serwisie i załączono fakturę z serwisu. W zakresie nieprzechowywania danych przez co najmniej rok, poinformowano, iż do kontroli okazano dokumenty świadczące o dniach wolnych, które zostały przygotowane przez zewnętrzna firmę zajmującą się rozliczaniem czasu pracy kierowców. Na moment kontroli dysponowano jedynie tymi dokumentami, które okazane zostały do kontroli. Brak danych za pozostałe dni spowodowany był faktem, że część kart kierowców nie została sczytana w przepisowym terminie, przez co osoba przygotowująca w/w dokumenty nie dysponowała kompletem danych. Podniesiono, iż z uwagi na specyfikę branży transportowej, sporządzenie w/w dokumentów nie jest możliwe natychmiast. Termin sporządzenia rozliczeń dla kierowców uzależniony jest od wielu czynników, takich jak m. in. terminowy powrót kierowcy do bazy. W przypadku rozliczenia 3 - miesięcznego, jaki stosowany jest w firmie, rozliczenie I kwartału trwa do połowy kwartału II. Kontroli poddano okres styczeń - marzec 2019 r., a braki, o których mowa w protokole dotyczą w szczególności marca 2019 r., w sytuacji, gdy kontrola prowadzona była na przełomie kwietnia i maja 2019 r. To spowodowało, że dokumenty o czasie wolnym nie były możliwe do okazania za cały okres objęty kontrolą, niemniej jednak są one na bieżąco wystawiane i przechowywane w siedzibie firmy.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją nr [...] z [...] nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 20.000,00 złotych.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło:

• nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy;

• niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi;

• naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę;

• przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: - o czas do mniej niż 30 minut; - o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut; - za każde rozpoczęte 30 minut od godziny i 30 minut;

• przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: - o czas do mniej niż 1 godziny;

• skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: - o czas do 1 godziny; - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin;

• wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie.

W zakresie argumentacji strony dotyczącej jazdy bez prawidłowej karty kierowcy pojazdem [...] organ I instancji powołując treść art. 12 rozporządzenia WE nr 561/2006, a także art. 33 ust. 2 i art. 34 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 165/2014 wskazał, że nie mógł uznać wyjaśnień Spółki, gdyż przesłany przez stronę wydruk nie posiadał sekcji dotyczącej daty jego wykonania, co zdaniem organu I instancji wyklucza możliwość zweryfikowania wypełnienia dyspozycji art. 34 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 165/2014.

W przypadku ujawnienia jazdy bez zarejestrowania aktywności na karcie kierowcy pojazdem o nr rej. [...] - jazda bez prawidłowej karty kierowcy przez 0h 19 min od 23.03.2019 r. godz. 01:44 do 23 marca 2019 godz. 02:05 (11 km, 34/74 km/h) strona argumentowała, że powyższe nastąpiło na skutek przeprowadzenia sprawdzenia pojazdu po wykonanej naprawie, na dowód czego załączyła fakturę VAT, dokumentującą wykonaną naprawę pojazdu w tym dniu. Organ I instancji wskazał, że w toku prowadzonego postępowania ŁWITD w dniu 31 lipca 2019 r. wystąpił z wnioskiem do operatora systemu viaTOLL o udostępnienie danych logowania pojazdów przedsiębiorcy w ww. systemie w celu przeprowadzenia weryfikacji wyjaśnień złożonych przez przedsiębiorcę. W dniu 27 sierpnia 2019 r. wpłynęły wnioskowane dane uzyskane od operatora sytemu viaTOLL, których analiza pozwoliła potwierdzić słuszność argumentacji strony w odniesieniu do przypadku wykonania jazdy bez karty kierowcy ujawnionej w przypadku pojazdu o nr rej. [...]. Tym samym ŁWITD uznał wyjaśnienia strony w tym zakresie i umorzył dalsze postępowanie.

W zakresie ewidencji czasu pracy kierowców organ I instancji wskazał, że nie mógł uwzględnić załączonego do wyjaśnień wyciągu z ewidencji kierowców, co do których stwierdzono nieprawidłowości. Organizacja pracy przedsiębiorstwa, jako podmiotu profesjonalnie zajmującego się przewozem drogowym należy wyłącznie do prerogatyw tego podmiotu, zaś organ musi w swych rozważaniach opierać się wyłącznie na przepisach prawa. Organ I instancji wskazał, że w dniu 25 czerwca 2019 r., wpłynęły kolejne wyjaśnienia strony, odnoszące się do naruszeń z 4 stycznia 2019 r. oraz 23 marca 2019 r. przypisanych do kierowcy M. K. oraz naruszeń z 8 stycznia 2019 r., 18 stycznia 2019 r., 22 stycznia 2019 r. przypisanych do kierowcy G. P. Jednocześnie strona zawarła wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka ww. kierowców.

Organ I instancji wskazał, że ponowna analiza materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, iż kwestie podnoszone w wyjaśnieniu wraz z załączonymi oświadczeniami są wystarczająco udowodnione. Tym samym organ postanowieniem z 26 czerwca 2019 r. odmówił uwzględnienia wniosku strony.

W zakresie naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy 8 stycznia 2019 r., 11 stycznia 2019 r., 18 stycznia 2019 r. oraz 22 stycznia 2019 r. kierowcy G. P. strona argumentowała, że powstały one na skutek błędnego ustawienia selektora grup czasowych urządzenia rejestrującego pozycję "dyspozycyjność" zamiast "odpoczynku", który zgodnie z oświadczeniami kierowcy był faktycznie odbierany. Organ I instancji wskazał, że w tym zakresie dokonał ponownej analizy zapisów aktywności ww. kierowcy i w jej wyniku stwierdzono, że argumentacja zasługuje na uwzględnienie w całości. Tym samym ŁWITD uznał, że dalsze postępowanie ww. przypadkach należy umorzyć.

W dniu 15.10.2019 r. [...] Spółkę z o.o. wniosła odwołanie od przedmiotowej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania:

1/ art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności dowodowych mających istotny wpływ na ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego, polegających na:

- nieprzesłuchaniu w charakterze świadka M. K. w związku ze stwierdzonym 4.01.2019 r. przypadkiem prowadzenia pojazdu o nr rej. [...] bez użycia karty kierowcy, o co strona wnioskowała pismem z 21.06.2019 r.;

- nieprzesłuchaniu w charakterze świadków A. Z. i J. N., którzy zgodnie z wyjaśnieniami strony prowadzili w dniu 4.01.2019 r. pojazd o nr rej. [...] i którzy zgłosili fakt awarii pojazdu;

- art. 78 § 1 k.p.a. poprzez bezzasadną odmowę przeprowadzenia czynności dowodowej zgłoszonej przez stronę, dotyczącej przesłuchania w charakterze świadka M. K. w związku ze stwierdzeniem prowadzenia w dniu 4.01.2019 r. pojazdu o nr rej. [...] bez użycia karty kierowcy;

- art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny i dość dowolnym podejściu do zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie dwóch identycznych naruszeń, tj.:

• podjęcie przez organ dodatkowych czynności dowodowych zmierzających zweryfikowania wyjaśnień strony, co do rzeczywistych powodów prowadzenia pojazdu o nr rej. [...] bez użycia karty kierowcy w dniu 23.03.2019 r. i w konsekwencji umorzenie postępowania w tym zakresie;

• niepodjęcie przez organ żadnych czynności zmierzających do zweryfikowania wyjaśnień strony, co do rzeczywistych powodów prowadzenia pojazdu o nr rej. [...] bez użycia karty kierowcy w dniu 4.01.2019 r. oraz odmowa przeprowadzenia wnioskowanej przez stronę czynności dowodowej w postaci przesłuchania w charakterze świadka M. K. na tę okoliczność i w konsekwencji nałożenie kary pieniężnej;

• nieuwzględnienie przez organ specyfiki prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej w zakresie odmowy uznania przesłanych wykazów wydanych zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu w kontekście okresu, jaki został poddany kontroli i daty przeprowadzenia kontroli;

• art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nie odniesieniu się w treści decyzji do istotnych okoliczności uzasadniających nałożenie na stronę kar pieniężnych, w szczególności brak uzasadnienia odmowy przeprowadzenia zgłaszanej przez stronę czynności dowodowej polegającej na przesłuchaniu w charakterze świadka M. K. w związku ze stwierdzeniem w dniu 4.01.2019 r. przypadkiem prowadzenia pojazdu o nr rej. [...] bez użycia karty kierowcy, w oparciu o podstawę prawną art. 78 § 2 k.p.a. oraz bezzasadne odrzucenie wyjaśnień, strony co do rzeczywistych przyczyn prowadzenia pojazdu o nr rej. [...] bez użycia karty kierowcy w dniu 4.01.2019 r. w związku z niespełnieniem przesłanek, o których mowa w art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006 r.

Strona wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz przeprowadzenie przez organ odwoławczy lub zlecenie przeprowadzenia organowi I instancji dowodów ze źródeł osobowych na okoliczność rzeczywistych przyczyn prowadzenia pojazdu o nr rej. [...] bez użycia karty kierowcy w dniu 04.01.2019 r.

W uzasadnieniu strona podniosła, iż wraz z wyjaśnieniami z 10.06.2019 r. załączyła pełne wykazy okresów nieprowadzenia pojazdów za okres poddany kontroli, których organ nie dopuścił, jako materiał dowodowy, jako dokumentów okazanych po zakończeniu kontroli. Strona zarzuca również, iż organ podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia rzeczywistych przyczyn powstania naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. odnośnie pojazdu o nr rej. [...] zwracając się do operatora systemy viaTOLL o udostępnienie danych logowania pojazdów przedsiębiorcy i na tej podstawie umorzył postępowanie w zakresie prowadzenia ww. pojazdu w dniu 23.03.2019 r., natomiast zdaniem strony w odniesieniu do prowadzenia pojazdu o nr rej. [...] bez użycia karty kierowcy w dniu 04.01.2019 r. organ nie podjął analogicznych czynności, dodatkowo odmawiając przeprowadzenia wnioskowanej przez stronę czynności przesłuchania świadka M. K.

Organ II instancji po analizie materiału dowodowego w pierwszej kolejności powołał treść art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 i 3 ustawy z 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (...) oraz art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1 i 5, ust. 7, a także art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 u.t.d.

Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a., wskazując, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.

W dalszej kolejności organ odwoławczy odnosząc się do naruszenia polegającego na nieprzechowywaniu przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, tj. lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d., wskazując na treść art. 33 ust. 2 Rozporządzenia (UE) nr 165/2014, zaznaczył, iż przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy karą pieniężną w wysokości 500 zł.

Organ II instancji wskazał, że ponowna analiza okazanych podczas kontroli zapisów aktywności kierowcy:

1/ M. K. wykazała braki w następujących okresach:

•za okres od 13.02.2019 r. od godz. 20:07 do 26.02.2019 r. do godz. 15:35

•za okres od 27.02.2019 r. od godz. 13:38 do 2.03.2019 r. do godz. 01:53

•za okres od 18.03.2019 r. od godz. 18:50 do 20.03.2019 r. do godz. 16:16

•za okres od 20.03.2019 r. od godz. 18:26 do 21.03.2019 r. do godz. 18:40

•za okres od 26.03.2019 r. od godz. 02:35 do 28.03.2019 r. do godz. 16:42

•za okres od 28.03.2019 r. od godz. 22:38 do 30.03.2019 do godz. 09:20

•za okres od 30.03.2019 r. od godz. 13:54 do 1.04.2019 r. do godz. 23:59

2/ D. P. wykazała braki w następujących okresach: za okres od 22.03.2019 r. od godz. 04:04 do 24.03.2019 r. do godz. 20:10

3/ R. S. wykazała braki w następujących okresach:

•za okres od 28.03.2019 r. od godz. 01:28 do 28.03.2019 r. do godz. 16:02

•za okres od 29.03.2019 r. od godz. 00:33 do 29.03.2019 r. do godz. 16:02

•za okres od 30.03.2019 r. od godz. 00:57 do 1.04.2019 r. do godz. 23:59

Zdaniem organu odwoławczego, biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości 6.000 zł. została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, tj. lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., GITD powołując treść art. 34 oraz art. 32 ust. 3 rozporządzenia 165/2014, wskazał, że ponowna analiza okazanych podczas kontroli zapisów aktywności kierowców wykazała, iż w niżej wymienionych przypadkach kierowcy nie rejestrowali na wykresówkach aktywności pojazdu, prędkości pojazdu oraz przebytej drogi:

• pojazd o numerze rejestracyjnym [...] - jazda bez prawidłowej karty kierowcy przez 21 minut od godz. 18:47 dnia 4.01.2019 r. do godź. 19:14 dnia 4.01.2019 r. (11km, 31,43km/h).

Biorąc pod uwagę powyższe, organ stwierdził, że kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości 5.000 zł. została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, tj. lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d., organ II instancji powołał treść art. 10 ust. 5 lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 561/2006, a także art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 i wyjaśnił, że podczas kontroli przedsiębiorca okazał dane z karty kierowcy:

1/ Ł. B. wczytane w dniu 18.03.2019 r., poprzedni odczyt w dniu 9.01.2019 r. Pomiędzy ww. odczytami minęło 68 dni zarejestrowanej aktywności kierowcy,

2/ G. K. wczytane w dniu 18.01.2019 r., poprzedni odczyt w dniu 10.12.2018 r. Pomiędzy odczytami minęło 33 dni zarejestrowanej aktywności kierowcy, 3/ A. M. wczytane w dniu 3.02.2019 r., poprzedni odczyt w dniu 2.12.2018 r. Pomiędzy odczytami minęło 62 dni zarejestrowanej aktywności kierowcy, 4/ J. P. wczytane w dniu 13.02.2019 r., poprzedni odczyt w dniu 9.01.2019 r. Pomiędzy odczytami minęło 36 dni zarejestrowanej aktywności kierowcy,

5/ G. P. wczytane w dniu 30.03.2019 r., poprzedni odczyt w dniu 11.02.2019 r. Pomiędzy odczytami minęło 48 dni zarejestrowanej aktywności kierowcy, 6/ T. R. wczytane w dniu 11.12.2018 r., poprzedni odczyt w dniu 1.1.2018 r. Pomiędzy odczytami minęło 41 dni zarejestrowanej aktywności kierowcy.

Biorąc pod uwagę powyższe organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości 3.000 zł. została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, tj. lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., GITD powołując treść art. 4 lit. d rozporządzenia (WE) nr 561/2006, art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, wskazał, że ponowna analiza danych cyfrowych wykazała, iż kierowca:

1/ J. J. dnia 3.01.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 3 minuty. Kara pieniężna wynosi 100,00 zł.

2/ J. J. dnia 8.01.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 16 minut. Kara pieniężna wynosi 100,00 zł.

3/ J. J. dnia 2.01.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 15 minut. Kara pieniężna wynosi 100,00 zł.

4/ J. J. dnia 23.01.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 3 minuty. Kara pieniężna wynosi 100,00 zł.

5/ J. J. dnia 15.01.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę 36 minut. Kara pieniężna wynosi 700,00 zł.

6/ J. J. dnia 21.03.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 17 minut. Kara pieniężna wynosi 100,00 zł.

7/ J. J. dnia 5.03.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 4 minuty. Kara pieniężna wynosi 100,00 zł.

8/ J. J. dnia 28.02.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 8 minut. Kara pieniężna wynosi 100,00 zł.

9/ J. J. dnia 15.02.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 9 minut. Kara pieniężna wynosi 100,00 zł.

10/ J. J. dnia 1.03.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę 13 minut. Kara pieniężna wynosi 350,00 zł.

11/ M. K. dnia 4.01.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 5 minut. Kara pieniężna wynosi 100,00 zł.

12/ T. P. dnia 30.01.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 10 minut. Kara pieniężna wynosi 100,00 zł.

13/ G. P. dnia 4.01.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 10 minut. Kara pieniężna wynosi 100,00 zł.

14/ J. P. dnia 10.01.2019r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 3 minuty. Kara pieniężna wynosi 100,00 zł.

15/ M. S. dnia 14.01.2019r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 5 minut. Kara pieniężna wynosi 100,00 zł.

16/ A. Z. dnia 11.02.2019r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 5 minut. Kara pieniężna wynosi 100,00 zł.

Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości 2.450,00 złotych została nałożona słusznie zgodnie z przepisami prawa.

Organ II instancji odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, tj. lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. w pierwszej kolejności powołał treść art. 4 lit. k oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z 07.06.2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, wskazując następnie, że ponowna analiza danych cyfrowych z karty kierowcy J. J. wykazała, iż dzienny okres prowadzenia pojazdu w dniu 21.01.2019 r. o godz. 09:38, a zakończył w dnia 22.01.2019 r. o godz. 00:42. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 9 minut. Kara pieniężna wynosi 100,00 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej, tj. lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., GITD powołał treść art. 4 lit. f rozporządzenia (WE) nr 561/2006, art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, wskazując następnie, że ponowna analiza danych cyfrowych z karty kierowcy:

1/ J. J. wykazała, iż w dniu 21.01.2019 r. o godz. 09:38 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 56 minut nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 minuty. Kara pieniężna wynosi 150,00 zł.

2/ J. J. wykazała, iż w dniu 18.03.2019 r. o godz. 06:04 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 44 minuty nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 16 minut. Kara pieniężna wynosi 150,00 zł.

3/ J. N. wykazała, iż w dniu 28.03.2019 r. o godz. 13:18 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 24 minuty nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 36 minut. Kara pieniężna wynosi 150,00 zł.

4/ J. N. wykazała, iż w dniu 20.03.2019 r. o godz. 13:33 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 54 minuty nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 6 minut. Kara pieniężna wynosi 150,00 zł.

5/ J. N. wykazała, iż w dniu 24.02.2019 r. o godz. 14:28 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 1 minutę nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę 59 minut. Kara pieniężna wynosi 500,00 zł.

6/ J. N. wykazała, iż w dniu 13.01.2019 r. o godz. 14:01 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 5 godzin i 14 minut nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny 46 minut. Kara pieniężna wynosi 1.600,00 zł.

7/ J. N. wykazała, iż w dniu 24.01.2019 r. o godz. 12:25 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 57 minut nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 minuty. Kara pieniężna wynosi 150,00 zł.

8/ J. N. wykazała, iż w dniu 3.01.2019 r. o godz. 21:30 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 50 minut nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 10 minut. Kara pieniężna wynosi 150,00 zł.

9/ A. Z. wykazała, iż w dniu 28.03.2019 r. o godz. 13:18 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 24 minuty nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 36 minut. Kara pieniężna wynosi 150,00 zł.

10/ A. Z. wykazała, iż w dniu 3.01.2019 r. o godz. 21:30 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 50 minut nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 10 minut. Kara pieniężna wynosi 150,00 zł.

11/ A. Z. wykazała, iż w dniu 13.01.2019 r. o godz. 14:01 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 5 godzin i 14 minut nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny 46 minut. Kara pieniężna wynosi 1.600,00 zł.

12/ A. Z. wykazała, iż w dniu 24.01.2019 r. o godz. 12:25 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 57 minut nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 minuty. Kara pieniężna wynosi 150,00 zł.

13/ A. Z. wykazała, iż w dniu 24.02.2019 r. o godz. 14:28 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 1 minutę nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 59 minut. Kara pieniężna wynosi 500,00 zł.

14/ A. Z. wykazała, iż w dniu 20.03.2019 r. o godz. 13:33 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 54 minuty nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 6 minut. Kara pieniężna wynosi 150,00 zł.

Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości 5.700,00 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, tj. lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., GITD powołał treść art. 23 rozporządzenia 165/2014, wskazując, że podczas kontroli przedsiębiorca okazał m.in. pliki cyfrowe z urządzenia rejestrującego pojazdu marki VOLVO o numerze rejestracyjnym [...] numer VIN [...]. Powyższy plik został odczytany w dniu 16.05.2019 r. Z analizy wykazu pojazdów okazanego do kontroli oraz wykazu pojazdów przesłanego przez organ wydający licencję na wykonywanie krajowego zarobkowego transportu drogowego rzeczy wynika, iż pojazd o ww. numerze VLN ma zmieniony numer rejestracyjny i nosi oznaczenie [...]. Zgłoszenie pojazdu pod ww. numerem nastąpiło w dniu 6.04.2018 r. Do dnia pobrania i przekazania do kontroli danych cyfrowych w pamięci masowej tachografu nie został zmieniony numer rejestracyjny pojazdu. W związku z powyższym organ I instancji prawidłowo stwierdził naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. Biorąc pod uwagę powyższe, organ II instancji uznał, że kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości 1.000,00 złotych została nałożona zgodnie z przepisami prawa.

Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ II instancji zważył, iż są niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione. W świetle bowiem przepisu art. 33 ust. 2 rozporządzenia 165/2014 przedsiębiorca obowiązany jest przechowywać dokumentację okresów aktywności kierowcy w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz okazać na żądanie inspektora transportu drogowego. Przedsiębiorca obowiązany był dołożyć wszelkiej staranności i na dzień rozpoczęcia kontroli, tj. 24.04.2019 r. zgromadzić i okazać organowi kontrolnemu pełną dokumentację zapisów aktywności kierowcy za cały okres objęty kontrolą. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż kontrola w przedsiębiorstwie zakończyła się dopiero 21.05.2019 r., a zatem w ocenie GITD, strona miała zapewnioną obiektywną możliwość przedłożenia wymaganych dokumentów przez cały okres trwania kontroli, najpóźniej przed zakończeniem czynności kontrolnych. Wskazane przez stronę w wyjaśnieniach z dnia 10.06.2019 r. oraz odwołaniu od skarżonej decyzji przyczyny powstania naruszenia świadczą wyłącznie o stosowaniu przez przedsiębiorstwo niedostatecznych rozwiązań organizacyjnych. Odnośnie zaś naruszenia polegającego na prowadzeniu pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] bez użycia karty kierowcy w dniu 4.01.2019 r. organ odwoławczy wskazał, iż ŁWITD, zwrócił się o udostępnienie danych z Elektronicznego Systemu Poboru Opłat viaTOLL odnośnie logowania się w systemie viaTOLL pojazdów przedsiębiorcy, w szczególności pojazdów o numerach rejestracyjnych [...], [...], co wynika z treści znajdującego się w aktach sprawy wniosku. Jednakże analiza otrzymanych danych nie pozwoliła potwierdzić słuszność argumentów strony odnośnie przypadku przejazdu bez karty kierowcy pojazdem o nr rej. [...] w dniu 4.01.2019 r. Nadto strona nie okazała faktury VAT potwierdzającej naprawę ww. pojazdu. Organ odwoławczy wyjaśnił również, iż wykonywanie przewozów pojazdem holowniczym po awarii nie podlega wyłączeniu spod stosowania rozporządzenia 561/2006, o którym mowa w art. 3 lit. g tegoż rozporządzenia. GITD wyjaśnił także, iż organ administracji nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, kiedy za pomocą innych dowodów uznano okoliczność za udowodnioną.

Organ II instancji stwierdził dalej, że nie znajduje potwierdzenia, że strona zapewnia prawidłową organizację i dyscyplinę pracy w przedsiębiorstwie. Organ nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b u.t.d., stwierdzając, że strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Organ odwoławczy wskazał, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: rozporządzenia nr 165/2014 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. W ocenie organu II instancji, strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi [...] Sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji GITD z [...], nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik prowadzonego postępowania administracyjnego, w szczególności:

1. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności dowodowych mających istotny wpływ na ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w zakresie powstania czynu zabronionego lub naruszenia obowiązku, za które zgodnie z załącznikiem nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym na przedsiębiorcę nakładana jest kara pieniężna, polegających na:

a/ nieprzesłuchaniu w charakterze świadka M. K. w związku ze stwierdzonym w dniu 04.01.2019 r przypadkiem prowadzenia pojazdu [...] bez użycia karty kierowcy, o co pismem z dnia 21.06.2019 r. wnioskowała strona;

b/ nieprzesłuchaniu w charakterze świadków A. Z. i J. N., kierowców, którzy zgodnie z wyjaśnieniami strony kierowali w dniu 04.01.2019 r. pojazdem o nr rej. [...] i którzy zgłosili fakt awarii pojazdu;

2. art. 78 § 1 k.p.a. poprzez bezzasadną odmowę przeprowadzenia czynności dowodowej zgłoszonej przez stronę w toku postępowania administracyjnego, dotyczącej przesłuchania w charakterze świadka M. K. w związku ze stwierdzonym w dniu 04.01.2019 r przypadkiem prowadzenia pojazdu [...] bez użycia karty kierowcy, w sytuacji wskazania przez stronę konkretnej okoliczności uzasadniającej odstąpienie od obowiązku rejestracji aktywności kierowcy;

3. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny i dość dowolnym podejściu do zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie dwóch identycznych naruszeń (niezarejestrowania na karcie kierowcy prędkości pojazdów, przebytej drogi, czasu trwania jazdy), stwierdzonych w trakcie przeprowadzonej kontroli, tj.:

a/ podjęcie przez organ dodatkowych czynności dowodowych zmierzających do zweryfikowania wyjaśnień strony co do rzeczywistych powodów prowadzenia pojazdu o nr rej [...] bez użycia karty kierowcy w dniu 23.03.2019 r. i w konsekwencji umorzenie postępowania w tym zakresie.

b/ podjęcie przez organ tych samych czynności dowodowych zmierzających do zweryfikowania wyjaśnień strony, co do rzeczywistych powodów prowadzenia pojazdu o nr rej. [...] bez użycia karty kierowcy w dniu 04.01.2019 r. oraz pomimo wystąpienia wątpliwości, co do wyjaśnień strony, odmówienie przeprowadzenia wnioskowanej przez stronę czynności dowodowej w postaci przesłuchania w charakterze świadka M. K. na tę okoliczność i w konsekwencji nałożenie kary pieniężnej.

4. art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nieodniesieniu się w treści decyzji do rzeczywistych okoliczności uzasadniających nałożenie na stronę postępowania kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, w szczególności:

a/ brak uzasadnienia odmowy przeprowadzenia zgłaszanej przez stronę czynności dowodowej polegającej na przesłuchaniu w charakterze świadka M. K. w związku ze stwierdzonym w dniu 04.01.2019 r przypadkiem prowadzenia pojazdu [...] bez użycia karty kierowcy, w oparciu o obowiązującą w tym zakresie podstawę prawną (art. 78 § 2 k.p.a.), gdy z treści uzasadnienia wyraźnie wynika, że przeprowadzone w tym zakresie dodatkowe postępowanie przez organ odwoławczy ukazało identyczny stan faktyczny jak w przypadku, w którym organ umorzył postępowanie za naruszenie prowadzenia pojazdu o nr rej. [...] bez użycia karty kierowcy w dniu 23.03.2019 r.;

b/ bezzasadne odrzucenie wyjaśnień strony co do rzeczywistych przyczyn prowadzenia 04.01.2019 r. pojazdu [...] bez użycia karty kierowcy w związku z niespełnieniem przesłanek, o których mowa w art. 12 rozporządzenia WE nr 561/2006, bez poparcie go żadnym dowodem uzasadniającym nałożenie na stronę kary pieniężnej.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Niniejsza sprawia została przekazana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z 23 października 2020 r. w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii COVID-19 (na dzień 23.10.2020 r. zanotowano 13 600 nowych przypadków zachorowań oraz 153 zgony) i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z zaliczeniem województwa łódzkiego do strefy czerwonej, jak również w oparciu o zarządzenie nr 29/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 19 października 2020 r. Informacja o powyższym zarządzeniu przekazana została do wiadomości organowi i skarżącej odpowiednio w dniu 23 i 26 października 2020 r.

Skarga okazała się zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sąd nie ma możliwości merytorycznego orzekania w sprawie rozstrzygniętej przez organy administracji publicznej aktami administracyjnymi poddanymi jego kontroli.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala zgodnie z art. 151 p.p.s.a.

Sposób rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny regulują dwa przepisy: art. 134 oraz art. 135 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. Przy czym, przeprowadzając kontrolę, sąd bierze pod uwagę stan faktyczny oraz stan prawny istniejący w momencie podejmowania przez organ administracji kontrolowanego aktu administracyjnego – co jest istotne w niniejszej sprawie. Natomiast zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki (w odniesieniu do decyzji sankcję wzruszalności lub sankcję nieważności) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z [...] o utrzymaniu w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z [...] w przedmiocie nałożenia na przedsiębiorcę - [...] Sp. z o.o. w [...], kary pieniężnej w wysokości 20.000 złotych

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140; dalej: "u.t.d." lub "ustawa"), która w art. 92a ust. 1 przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Przy czym, na zasadzie art. 92a ust. 5 pkt 2 ustawy, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć 20 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

Wyjaśnić od razu trzeba, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 ustawy nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Omawiana kara jest niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku Nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innej wysokości niż podana w załączniku.

Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 5 ustawy. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c ustawy.

Na podstawie art. 4 pkt 22 u.t.d. przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 ustawy dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów cyt. wyżej rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 - zwanego w dalszym ciągu rozporządzeniem nr 561/2006, a także z przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014 r.), zwanego rozporządzeniem nr 165/2014.

Dodać również trzeba, że postępowanie w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ustawy, jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie znajdują przepisy k.p.a. Na podstawie art. 93 ust. 7 u.t.d., w postępowaniu tym nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

Przedstawione regulacje prawne wyznaczają granice materialne i formalne sprawy indywidualnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., rozstrzyganej przez właściwy organ administracji publicznej w formie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że organy rozstrzygające tę sprawę muszą przestrzegać określonych w tym Kodeksie standardów ustalania stanu faktycznego.

Powinnością organu administracji publicznej rozstrzygającego władczo o prawach i obowiązkach jednostki jest zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, przy czym czynności te muszą mieć charakter wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). Nakaz ten posiada rangę zasady postępowania administracyjnego (zasada zupełności postępowania dowodowego) i stanowi logiczną konsekwencję unormowanej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej (materialnej). Materiał dowodowy sprawy stanowi nieodłączny element procesu administracyjnego, powstaje w wyniku czynności dowodowych i jest utrwalany celem poddania go wszechstronnej analizie i ocenie. Organ może uznać daną okoliczność za udowodnioną tylko w oparciu o ocenę dokonaną na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Co więcej, w proces ustalania rzeczywistego stanu faktycznego angażowana jest zawsze strona postępowania. W myśl bowiem art. 81 k.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.

Oczywiście, o ile zakres obowiązków organu związanych z realizacją powyższych reguł unormowany jest przepisami proceduralnymi, o tyle zakres okoliczności faktycznych podlegających ustaleniu i ocenie zależeć będzie zawsze od indywidualnej sprawy rozstrzyganej w postępowaniu. Nie ulega wątpliwości, że zakres okoliczności faktycznych niezbędnych do rozpatrzenia sprawy indywidualnej, a tym samym do wydania decyzji administracyjnej, określają zasadniczo przepisy prawa materialnego. To one bowiem określają przesłanki przyznania jednostce uprawnienia bądź nałożenia obowiązku. Organ administrujący musi więc dokonać zawsze prawidłowej subsumcji przepisów prawa materialnego nie tylko na potrzeby rozstrzygnięcia sprawy, ale także dla prawidłowego zakreślenia okoliczności istotnych dla sprawy, podlegających ustaleniu w toku postępowania dowodowego. Przyjęcie więc, iż organ wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy możliwe jest tylko pod warunkiem, że w postępowaniu zostały zebrane i rozważone dowody dotyczące okoliczności przewidzianych we wszystkich przepisach prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie.

Stan akt niniejszej sprawy wskazuje, że organy obu instancji nie spełniły powyższych wymagań.

W odniesieniu do zarzutów skarżącej odnoszących się do nałożenia przez organ kary pieniężnej w wysokości 5000 zł z tytułu naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, tj. lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., wskazać należy, z materiału dowodowego wynika, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie okazano pliki cyfrowe z tachografów cyfrowych będących w dyspozycji kontrolowanej Spółki. Analiza okazanych plików cyfrowych wykazała, że w okresie objętym kontrolą tj. od dnia 25.04.2018 r. do dnia 24.04.2019 r. pojazdem [...] wykonywano przejazd bez włożonej do tachografu cyfrowego karty kierowcy przez 0h 21 min. od 04.01.2019 r. godz. 18:47 do 04.01.2019 r. godz. 19:14 (11 km, 31,43 km/h). Uznano, że okoliczność ta spełnia znamiona deliktu administracyjnego przewidzianego w art. 92a ust. 1 i 6 ustawy i na podstawie lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy i nałożono na skarżącą administracyjną karę pieniężną w kwocie 5000 zł.

Jednocześnie, w przypadku ujawnienia jazdy bez zarejestrowania aktywności na karcie kierowcy pojazdem o nr rej. [...] - jazda bez prawidłowej karty kierowcy przez 0h 19 min. od 23.03.2019 r. godz. 01:44 do 23 marca 2019 godz. 02:05 (11 km, 34/74 km/h) organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania ŁWITD w dniu 31 lipca 2019 r. wystąpił z wnioskiem do operatora systemu viaTOLL o udostępnienie danych logowania pojazdów przedsiębiorcy w ww. systemie w celu przeprowadzenia weryfikacji wyjaśnień złożonych przez przedsiębiorcę. W dniu 27 sierpnia 2019 r. do organu wpłynęły wnioskowane dane uzyskane od operatora sytemu viaTOLL, których analiza pozwoliła potwierdzić słuszność argumentacji strony w odniesieniu do przypadku wykonania jazdy bez karty kierowcy ujawnionej w przypadku pojazdu o nr rej. [...]. Tym samym ŁWITD uznał wyjaśnienia strony o przeprowadzonej w dniu 23.03.2019 r. naprawie i w tym zakresie umorzył dalsze postępowanie.

W ocenie Sądu, stanowisko organów obu instancji przyjęte w zaskarżonych decyzjach w zakresie wykonywania w dniu 04.01.2019 r. niezgodnego z przepisami przejazdu pojazdem [...] bez włożonej do tachografu cyfrowego karty kierowcy jest nieuzasadnione, a co najmniej przedwczesne. Również bowiem w przypadku tego pojazdu, skarżąca przedstawiała w toku postępowania dowody i zgłaszała wnioski dowodowe, z których miały wynikać korzystne dla niej okoliczności, świadczące o braku popełnienia deliktu administracyjnego, a organy nie przeprowadziły wnioskowanych przez stronę czynności oraz nie dokonały wnikliwej analizy składanych przez stronę dokumentów i wyjaśnień. Spółka [...] argumentowała, iż powyższe zdarzenie wystąpiło na skutek awarii pojazdu oraz jego holowania do miejsca bazowania pojazdu, a na dowód powyższego załączyła wydruk z tachografu pojazdu z odręczną adnotacją kierowcy pojazdu o zaistniałej sytuacji. W wyjaśnieniach z dnia 10 maja 2019 r. skarżąca podniosła, iż jazda bez karty kierowcy pojazdem [...] w dniu 04.01.2019 r. dotyczyła kierowcy A. Z. i J. N., którzy w tym dniu wielokrotnie informowali przedsiębiorcę o nieprawidłowej pracy samochodu. Ponieważ pojazd wracał do bazy wydano kierowcy polecenie, aby nie zjeżdżał do serwisu lecz postarał się dojechać do miejsca garażowania lub tak daleko jak to będzie możliwe. Jednocześnie poinformowano innego kierowcę – M. K., aby wyjechał naprzeciw załodze pojazdu [...]. Na kilka kilometrów przed bazą pojazd uległ awarii i nie dało się nim jechać. Został on zatem zholowany przez inny samochód do miejsca garażowania. Zarejestrowany czas poruszanie się pojazdu bez karty (19 min) to, według strony, właśnie czas w którym pojazd był holowany. W piśmie z dnia 21.06.2019 r. oraz w odwołaniu z 15.10.2019 r. Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania kierowców: M. K., A. Z. i J. N. na okoliczność rzeczywistych przyczyn prowadzenia w dniu 04.01.2019 r. pojazdu o nr rej. [...] bez użycia karty kierowcy.

W odniesieniu do przedstawionego wydruku z tachografu pojazdu z odręczną adnotacją kierowcy pojazdu o zaistniałej sytuacji, organ podniósł, iż przesłany wydruk nie posiada sekcji dotyczącej daty jego wykonania, co zdaniem organu wyklucza możliwość zweryfikowania wypełnienia dyspozycji wynikającej z art. 12 rozporządzenia WE nr 561/2006, który stanowi, iż pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Ponadto, zdaniem organu brak było podstaw, aby uwzględnić przesłane wydruki z odręczną adnotacją kierowcy, ponieważ dostarczone zostały po przeprowadzonej kontroli tj. w dniu 12.06.2019 r., w sytuacji gdy przedsiębiorstwo ma obowiązek okazać wymagane dokumenty w wyznaczonym terminie, najpóźniej przed zakończeniem czynności kontrolnych, czego strona nie dopełniła. W ocenie organu obowiązek taki wynika z art. 33 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014. Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż strona nie okazała faktury VAT potwierdzającej naprawę pojazdu, a wykonywanie przewozów pojazdem holowniczym po awarii nie podlega wyłączeniu spod stosowania rozporządzenia 561/2006. GITD zaznaczył również, iż organ administracji nie ma obowiązku przeprowadzania dowodu z przesłuchania świadków, kiedy za pomocą innych dowodów uznano okoliczność za udowodnioną. Zdaniem organu, wszystkie okoliczności naruszenia lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. odnośnie przypadku jazdy pojazdu nr rej. [...] w dniu 04.01.2019 r. zostały stwierdzone innymi dowodami, a zeznania świadków nie wniosłyby znaczących okoliczności dla sprawy. GITD podkreślił przy tym, że słuszność argumentów strony odnośnie przypadku przejazdu bez karty kierowcy pojazdem nr rej. [...] w dniu 04.01.2019 r. nie została potwierdzona poprzez analizę danych otrzymanych z Elektronicznego Systemu Poboru Opłat viaTOLL, jak miało to miejsce w zakresie przejazdu pojazdem [...].

Odnośnie do stanowiska organu, iż analiza danych z systemu viaTOLL miała wpływ na ocenę argumentacji zaprezentowanej przez skarżącą w zakresie przypadku przejazdu bez karty kierowcy pojazdem nr rej. [...] w dniu 04.01.2019 r., to podnieść trzeba, że fakt przeprowadzenia takiej analizy nie wynika z akt sprawy, jak również z uzasadnienia decyzji organów obu instancji. Do akt administracyjnych załączone zostało pismo GITD z 19.08.2019 r., skierowane do ŁWITD, z informacją o przekazaniu płyty CD zawierającej dostępne dane z systemu viaTOLL, do której hasło dostępu podane zostanie telefonicznie upoważnionej osobie oraz płyta CD. Akta sprawy nie zawierają jakiegokolwiek wydruku danych z tej płyty, jak również analizy tych danych pod kątem stanowiska zaprezentowanego przez organy w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Sądowi nie jest zatem wiadomo, dlaczego i na podstawie jakich ustaleń, przejazd bez karty kierowcy pojazdem o nr rej. [...] w dniu 04.01.2019 r. został uznany za niezgodny z przepisami w oparciu o dane z systemu viaTOLL. Sąd administracyjny nie jest natomiast uprawniony do samodzielnego przeprowadzania dowodów i dokonywania ich analizy dla wykazania słuszności twierdzenia organu wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Sam fakt załączenia do akt sprawy płyty CD z danymi z systemu viaTOLL nie może być zatem uznany za przeprowadzenie przez organ dowodu na okoliczność niespełnienia przez stronę warunku dla wykonywania przejazdu pojazdem bez karty kierowcy. Analiza odczytu tych danych, dokonana przez upoważnionego pracownika organu, winna znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy, skoro organ powołuje się na tę analizę, jako mającą stanowić dowód w sprawie. Sama płyta CD z numerami rejestracyjnymi pojazdów i datami oraz godzinami ich logowania do systemu viaTOLL takiej analizy nie zawiera i nie może jej zastąpić.

Zdaniem Sądu, organy nie wykazały zatem, które z zapisów w systemie viaTOLL nie pozwoliły na uznanie słuszności argumentów strony, odnośnie przypadku przejazdu bez karty kierowcy pojazdem nr rej. [...] w dniu 04.01.2019 r.

Wskazać ponadto trzeba, iż Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem organu, iż brak było podstaw, aby uwzględnić przesłane wydruki z odręczną adnotacją kierowcy pojazdu [...], ponieważ dostarczone zostały po przeprowadzonej kontroli tj. w dniu 12.06.2019 r., w sytuacji gdy przedsiębiorstwo ma obowiązek okazać wymagane dokumenty w wyznaczonym terminie, najpóźniej przed zakończeniem czynności kontrolnych. W ocenie organu obowiązek taki wynika z art. 33 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014. Wskazany wyżej przepis stanowi, iż przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Z przepisu tego nie wynika zatem, że dokumenty i dowody składane przez stronę w toku prowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego nie podlegają uwzględnieniu. Zdaniem Sądu, wszelkie dokumenty i dowody składane przez stronę w trakcie postępowania wyjaśniającego winny podlegać ocenie organu, a sam fakt, że złożone zostały po podpisaniu protokołu kontroli, nie może stanowić wyłącznego powodu dla odmowy ich uwzględnienia. Trudno również zgodzić się ze stanowiskiem organu, który w zakresie omawianego naruszenia ustawy o transporcie drogowym, odmówił przesłuchania zgłaszanych przez stronę świadków z powołaniem się na fakt, iż wszystkie okoliczności naruszenia lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. odnośnie przypadku jazdy pojazdu nr rej. [...] w dniu 04.01.2019 r. zostały stwierdzone innymi dowodami, a zeznania świadków nie wniosłyby znaczących okoliczności dla sprawy. Podkreślić należy za stroną, iż zgłaszani przez nią w charakterze świadków kierowcy, mieli potwierdzić okoliczność awarii pojazdu nr rej. [...] w dniu 04.01.2019 r. oraz jego holowania, a nie kwestionować fakt prowadzenia tego pojazdu bez karty kierowcy, który był niesporny. Skarżąca próbowała zatem wykazać zaistnienie przesłanek, które w jej ocenie, wyłączały obowiązek prowadzenia pojazdu [...] w dniu 04.01.2019 r. w godz. 18:47 do godz. 19:14 z włożoną kartą kierowcy, co w żaden inny sposób w toku postępowania nie zostało potwierdzone bądź zakwestionowane. Jak sam organ wskazał, skarżąca nie przedstawiła faktury VAT dotyczącej naprawy pojazdu nr rej. [...], zatem na okoliczność awarii pojazdu wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, co nie jest wyłączone przez przepisy prawa, bowiem nie tylko faktura z naprawy potwierdza fakt zaistnienia awarii pojazdu. W ocenie Sądu, niewystarczające jest samo stwierdzenie, że brak faktury za naprawę pojazdu, nie pozwala przyjąć, że w dniu objętym kontrolą i stwierdzonym deliktem administracyjnym dany pojazd nie był – jak twierdzi skarżąca – objęty naprawą, remontem czy jazdą techniczną z innego powodu. Wobec składanych przez skarżącą oświadczeń, sam tylko zarejestrowany ruch pojazdu nie może świadczyć o wykonywaniu przewozu po drogach publicznych. Istniejące ku temu wątpliwości, co do stanu faktycznego powinny zostać wyjaśnione przy wykorzystaniu innych środków dowodowych, niż jedynie dowód z dokumentu. Organ mógł i powinien był przesłuchać w charakterze świadków, co do okoliczności awarii pojazdu i czasu dokonywanej naprawy, pracowników przedsiębiorstwa uczestniczących w holowaniu i stwierdzeniu usterki. Tym bardziej, że z analizy czasu oraz odległości zarejestrowanej w dniu 04.01.2019 r. jazdy, wykonywanej bez włożonej karty kierowcy wynika, iż był to przejazd na bardzo krótkim odcinku - 11 km i z niewielką prędkością.

Podnoszona natomiast przez organ odwoławczy okoliczność, iż wykonywanie przewozów pojazdem holowniczym po awarii nie podlega wyłączeniu spod stosowania rozporządzenia 561/2006, nie ma związku z niniejszą sprawą, gdyż jazda bez włożonej karty kierowcy nie dotyczyła pojazdu holowniczego.

W ocenie zatem Sądu, organ odmawiając przeprowadzenia dowodu z przesłuchania zgłaszanych przez stronę świadków na okoliczność awarii pojazdu nr rej. [...] w dniu 04.01.2019 r. oraz jego holowania naruszył przepisy postępowania w tym art. 7, 77 § 1 i 78 § 1 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro jednorazowa jazda pojazdem bez zarejestrowania aktywności na karcie kierowcy, spełnia znamiona deliktu administracyjnego przewidzianego w art. 92a ust. 1 i 6 ustawy i na podstawie lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy, kara administracyjna za takie uchybienie wynosi 5000 zł, zatem w przypadku tak wysokiej kary pieniężnej organ winien dołożyć najwyższej staranności, aby fakt jej wymierzenia nie budził żadnych wątpliwości. Tym samym, w powyższym zakresie doszło zdaniem Sądu, do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, a realizacja zasady czynnego udziału strony w postępowaniu w zakresie jej inicjatywy dowodowej była w zasadzie iluzoryczna. Z tych względów Sąd uznał, że w zakresie stwierdzonego przez organ naruszenia lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób prawidłowy i postępowanie administracyjne musi zostać w tym względzie przeprowadzone od początku.

Istotne wątpliwości Sądu wzbudza również nałożenie na skarżącą Spółkę kary pieniężnej za naruszenie wynikające z treści lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy karą pieniężną w wysokości 500 zł. Zdaniem organów, biorąc pod uwagę opisany w protokole kontroli stan faktyczny, kara pieniężna jaką winna zostać obciążona skarżąca Spółka za wskazane naruszenie wynosi łącznie 6.000 złotych.

W zakresie powyżej stwierdzonej w protokole kontroli nieprawidłowości, Spółka w wyjaśnieniach z dnia 10.05.2019 r. podniosła, iż do kontroli okazano dokumenty świadczące o dniach wolnych, które zostały przygotowane przez zewnętrzna firmę zajmującą się rozliczaniem czasu pracy kierowców. Na moment kontroli dysponowano jedynie tymi dokumentami, które okazane zostały do kontroli. Brak danych za pozostałe dni spowodowany był faktem, że część kart kierowców nie została sczytana w przepisowym terminie, przez co osoba przygotowująca w/w dokumenty nie dysponowała kompletem danych. Podniesiono, iż z uwagi na specyfikę branży transportowej, sporządzenie w/w dokumentów nie jest możliwe natychmiast. Termin sporządzenia rozliczeń dla kierowców uzależniony jest od wielu czynników, takich jak m. in. terminowy powrót kierowcy do bazy. W przypadku rozliczenia 3 - miesięcznego, jaki stosowany jest w firmie, rozliczenie I kwartału trwa do połowy kwartału II. Kontroli poddano okres styczeń - marzec 2019 r., a braki, o których mowa w protokole dotyczą w szczególności marca 2019 r., w sytuacji, gdy kontrola prowadzona była na przełomie kwietnia i maja 2019 r. To spowodowało, że dokumenty o czasie wolnym nie były możliwe do okazania za cały okres objęty kontrolą, niemniej jednak są one na bieżąco wystawiane i przechowywane w siedzibie firmy. Do wyjaśnienia skarżąca załączyła pełne wykazy okresów nieprowadzenia pojazdów za okres poddany kontroli.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ odwoławczy nie znalazł uznania dla zarzutów strony dotyczących naruszenia lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD podniósł, iż w świetle przepisu art. 33 ust. 2 rozporządzenia 165/2014 przedsiębiorca obowiązany jest przechowywać dokumentację okresów aktywności kierowcy w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz okazać na żądanie inspektora transportu drogowego. Przedsiębiorca obowiązany był dołożyć wszelkiej staranności i na dzień rozpoczęcia kontroli, tj. 24.04.2019 r. zgromadzić i okazać organowi kontrolnemu pełną dokumentację zapisów aktywności kierowcy za cały okres objęty kontrolą. Nadto organ wskazał, iż kontrola w przedsiębiorstwie zakończyła się dopiero w dniu 21.05.2019 r., a zatem strona miała zapewnioną obiektywną możliwość przedłożenia wymaganych dokumentów przez cały okres trwania kontroli, najpóźniej przed zakończeniem czynności kontrolnych. Wskazane przez stronę w wyjaśnieniach z dnia 10.06.2019 r. oraz odwołaniu od skarżonej decyzji przyczyny powstania naruszenia świadczą, zdaniem organu, wyłącznie o stosowaniu przez przedsiębiorstwo niedostatecznych rozwiązań organizacyjnych.

Ponownie podkreślić należy, iż z powoływanego przez organ i cytowanego wyżej przepisu art. 33 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)165/2014 nie wynika, że dokumenty i dowody strona może składać wyłącznie do czasu podpisania protokołu kontroli. Zdaniem Sądu, wszelkie dokumenty i dowody składane przez stronę w trakcie postępowania wyjaśniającego winny podlegać ocenie organu, a sam fakt, że złożone zostały po podpisaniu protokołu kontroli, nie może stanowić wyłącznego powodu dla odmowy ich uwzględnienia. Argumentacja organu byłaby adekwatna do sytuacji, gdyby skarżącej zarzucono naruszenie lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d., który stanowi, iż kara pieniężna nakładana jest za nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy. W przypadku wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie opisane w lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d., niewątpliwie fakt okazania dokumentacji zawierającej zapisy aktywności kierowców po zakończeniu kontroli nie miał by żadnego wpływu na ocenę spełnienia wynikających z tego przepisu przesłanek. Jednak skarżącej zarzucono nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy i to w sytuacji, gdy podnosiła, że dokumentów tych na dzień zakończenia kontroli nie posiada bo wszystkie dane nie zostały jeszcze sczytane z kart kierowców. W ocenie Sądu, stawianie stronie zarzutu, iż nie dopełniła obowiązku przechowywania dokumentów, które w ogóle jeszcze na dzień zakończenia kontroli fizycznie nie istniały, jest absurdalne. Aby coś przechowywać, trzeba najpierw realnie to posiadać. W sytuacji natomiast, gdy - jak podnosi skarżąca - faktycznie jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, załączone zostały przez nią pełne wykazy okresów nieprowadzenia pojazdów za okres poddany kontroli, to brak było podstaw, aby stawiać jej w decyzjach zarzut niedopełnienia obowiązku przechowywania tych dokumentów. W chwili wydawania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej Spółka przedmiotowe dokumenty już bowiem przechowywała.

Z uwagi na powyższe, Sąd uznał, że w zakresie stwierdzonego przez organ naruszenia lp. 6.3.15. załącznika nr 3 do u.t.d., stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób prawidłowy i postępowanie administracyjne musi zostać w tym względzie przeprowadzone od początku z uwzględnieniem dokumentacji składanej przez skarżącą w toku postępowania wyjaśniającego.

Stosownie do treści art. 134 p.p.s.a., Sąd, nie będąc związany granicami skargi, dokonał kontroli sprawy administracyjnej nałożenia na [...] Sp. z o.o. kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w całokształcie regulacji materialnej i procesowej wyznaczającej granice stosunku administracyjnoprawnego, którego odzwierciedleniem jest zaskarżona decyzja. W wyniku tej kontroli Sąd stwierdził – nieobjęte zarzutami skarżącej - naruszenie prawa materialnego, którego dopuściły się organy obu instancji. Jest ono związane z ze stwierdzonymi przez organ przypadkami przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d.) oraz skrócenia wymaganego skróconego odpoczynku dziennego zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi wieloosobowej (lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Kary pieniężne w lp. 5.11 opisane zostały w następujący sposób:

Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy:

1) o czas do mniej niż 30 minut - 100 zł

2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut - 250 zł

3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut - 350 zł (...)

Analiza danych cyfrowych wykazała, iż w dniu 15 stycznia 2019 r. kierowca J. H. J. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 36 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 6 minut w okresie od godziny 09:42 do godziny 17:11. W tym okresie kierowca odebrał tylko dwie przerwy minimum 15-minutowe. Organy uznały, że z tytułu stwierdzonego naruszenia zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 700 zł, w tym:

- 100 zł z lp. 5.11. pkt 1 załącznika nr 3 do ustawy - o czas do mniej niż 30 minut,

- 250 zł z lp. 5.11. pkt 2 załącznika nr 3 do ustawy - o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut oraz

- 350 zł z l.p. 5.11 pkt 3 załącznika nr 3 do ustawy za przekroczenie maksymalnego czasu powyżej 1 godziny i 30 minut.

W ocenie Sądu, nałożenie kary w takiej wysokości należy uznać za nieuprawnione. Jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie, niedopuszczalna jest praktyka sumowania kar w stosunku do jednego naruszenia. Przekroczenie progów przewidzianych dla poszczególnych naruszeń powoduje bowiem uruchomienie kolejnej, wyższej sankcji, a nie sumowanie sankcji od najniższej do najwyższej (por. wyrok WSA: w Olsztynie z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 1106/19, w Rzeszowie z 19 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1386/19, w Opolu z 3 września 2020 r. sygn. akt II SA/Op 170/20 i w Łodzi z 25 września 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 227/20 - dostępne, jak wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu, na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W analogiczny sposób organ określił w zawyżonej kwocie (350 zł) wysokość kary pieniężnej za przekroczenie przez tego samego kierowcę maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w dniu 1 marca 2019 r. (o 1 godzinę i 13 minut).

Uznać zatem trzeba, że stwierdzone w dniu 15 stycznia 2019 r. w przypadku kierowcy J. H. J. naruszenie podlega wyłącznie sankcji przewidzianej w pkt 3 lp. 5.11. załącznika nr 3 do ustawy i jednorazowej karze w wysokości 350 zł., natomiast naruszenie stwierdzone w dniu 1 marca 2019 r. podlega wyłącznie sankcji przewidzianej w pkt 2 lp. 5.11. załącznika nr 3 do ustawy i jednorazowej karze w wysokości 250 zł. Tymczasem organy w sposób błędny nałożyły karę osobno za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut i o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut oraz o czas powyżej 1 godziny i 30 minut. Skoro w pkt 1 lp. 5.11. załącznika nr 3 do ustawy sankcjonowane jest przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut, to niewątpliwie, przekroczenie czasu o 1 godzinę 36 minut czy też 1 godzinę 13 minut nie mieści się w dyspozycji tej normy. Punkt 2 lp. 5.11. załącznika nr 3 do ustawy nie znajduje także zastosowania do przekroczenia czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę 36 minut, gdyż przewiduje sankcję wyłącznie za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut. Z regulacji zawartych w lp. 5.11. załącznika nr 3 do ustawy w żaden sposób nie da się również wyprowadzić wniosku, iż sankcje przewidziane w pkt od 1 do 3 podlegają kumulacji. Należy mieć przy tym na uwadze, iż omawiana regulacja dotyczy wymierzania kary administracyjnej, zatem nie ma podstaw do interpretowania zapisów ustawowych w sposób rozszerzający, a jakiekolwiek wątpliwości winny być rozstrzygane na korzyść strony.

W przypadku omawianych naruszeń doszło więc do nieuprawnionego, kilkukrotnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów, a takie działanie należy ocenić jako nieproporcjonalne i automatyczne, a tym samym niezgodne z pkt 26 wprowadzenia do rozporządzenia nr 561/2006, nakazującego, aby kary stosowane w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące (por. wyrok WSA w Poznaniu z 29.06.2017 r., sygn. akt III SA/Po 791/16).

Jak słusznie zauważył WSA w Łodzi w wyroku z 25 września 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 227/20, organy administracji zastosowały sposób wyliczenia kary pieniężnej tak jak przewidywał to załączniki nr 3 w brzmieniu sprzed nowelizacji tj. przez 3 września 2018 r. Do daty nowelizacji załącznika nr 3 w lp. 5.2 uregulowano, wysokość kar w ten sposób, że:

5.2 Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy:

5.2.1. o czas powyżej 15 minut do 30 minut - 150 zł

5.2.2. za każde następne rozpoczęte 30 minut - 200 zł.

W świetle wówczas obowiązującego brzmienia załącznika nr 3 nie budził wątpliwości fakt, że za przekroczenie czasu prowadzenia pojazdu np. o 50 minut, kara winna wynieść 350 zł (150 zł + 200 zł), gdyż za sumowaniem kar z lp. 5.2.1 i z lp. 5.2.2. przemawiała konstrukcja zapisu tej regulacji i okoliczność, iż w treści lp. 5.2.2. użyto zwrotu "za każde następne rozpoczęte", co wskazuje na powiązanie sankcji przewidzianej w lp. 5.2.2. z sankcją z lp. 5.2.1. Treść lp. 5.11 załącznika nr 3 w brzmieniu obowiązującym od 3 września 2018 r. jest jednak odmienna od poprzednio obowiązującego uregulowania. W punkcie 2 lp. 5.11 w aktualnym brzmieniu załącznika nr 3 wyraźnie określono, ile wynosi kara pieniężna za przekroczenie czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy np. o 50 minut. W takim przypadku kara wynosi 250 zł - nie jest natomiast sumą kar z punktu 1 i 2 tzn. 350 zł (100 zł + 250 zł) bo ten ostatni sposób liczenia nie wynika z treści żadnego z obu punktów. Ponadto, w treści punktu 3 lp. 5.11. załącznika nr 3 do ustawy nie ma już zwrotu nawiązującego do następującego po sobie sumowania kar z punktów 1, 2 i 3, gdyż ustawodawca pominął wyraz "następne" i mowa jest o sankcji za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy "za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut". Jest to zatem samodzielna i wyłączna podstawa do wymierzenia kary pieniężnej w każdym przypadku, gdy przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy wyniesie 1 godzinę 30 minut lub więcej.

Jeżeli chodzi natomiast o kary pieniężne w lp. 5.7, to opisane zostały one w poniższy sposób:

Skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej:

1) o czas do 1 godziny - 150 zł

2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin - 350 zł

3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin - 550 zł.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż analiza danych cyfrowych kierowców:

1/ J. N. wykazała, iż w dniu 24.02.2019 r. o godz. 14:28 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 1 minutę nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę 59 minut. Wymierzono karę pieniężną w łącznej kwocie 500 zł, tj.: 150 zł (wg. lp. 5.7 pkt 1) + 350 zł (wg. lp. 5.7 pkt 2).

Zdaniem Sądu, omawiane naruszenie podlega wyłącznie sankcji przewidzianej w pkt 2 lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy i jednorazowej karze w wysokości 350 zł.

2/ J. N. wykazała, iż w dniu 13.01.2019 r. o godz. 14:01 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 5 godzin i 14 minut nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny 46 minut. Wymierzono karę pieniężną w łącznej kwocie 1.600 zł, tj.: 150 zł (wg. lp. 5.7 pkt 1) + 350 zł (wg. lp. 5.7 pkt 2) + 2 x 550 zł (wg. lp. 5.7 pkt 3).

Zdaniem Sądu, omawiane naruszenie podlega wyłącznie sankcji przewidzianej w pkt 3 lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy i karze w wysokości 1100 zł.

3/ A. Z. wykazała, iż w dniu 13.01.2019 r. o godz. 14:01 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 5 godzin i 14 minut nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny 46 minut. Wymierzono karę pieniężną w łącznej kwocie 1.600 zł, tj.: 150 zł (wg. lp. 5.7 pkt 1) + 350 zł (wg. lp. 5.7 pkt 2) + 2 x 550 zł (wg. lp. 5.7 pkt 3).

Zdaniem Sądu, omawiane naruszenie podlega wyłącznie sankcji przewidzianej w pkt 3 lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy i karze w wysokości 1100 zł.

4/ A. Z. wykazała, iż w dniu 24.02.2019 r. o godz. 14:28 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 1 minutę nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 59 minut. Wymierzono karę pieniężną w łącznej kwocie 500 zł, tj.: 150 zł (wg. lp. 5.7 pkt 1) + 350 zł (wg. lp. 5.7 pkt 2).

Zdaniem Sądu, omawiane naruszenie podlega wyłącznie sankcji przewidzianej w pkt 2 lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy i jednorazowej karze w wysokości 350 zł.

W przypadku opisanych wyżej naruszeń, sankcjonowanych karą wg. lp. 5.7 złącznika nr 3 do u.t.d., doszło zatem również do nieuprawnionego, wielokrotnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów. Jak podkreślono wyżej, takie działanie należy ocenić jako nieproporcjonalne i automatyczne, a tym samym niezgodne z pkt 26 wprowadzenia do rozporządzenia nr 561/2006, nakazującego, aby kary stosowane w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące. Argumentacja Sądu odnosząca się do nieuprawnionego zsumowania kar, wymierzonych skarżącej w oparciu o lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., ma zatem odpowiednie odniesienie do zsumowania przez organ kar na podstawie lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., w powyżej wymienionych czterech przypadkach. Z treści lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy, również nie wynika bowiem żadna podstawa do sumowania kar z punktów 1, 2 i 3, a brzmienie punktu 3 lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. nie pozwala na przyjęcie, iż przewidziana w nim kara jest poprzedzona sankcjami z punktów 1 i 2.

W tym stanie rzeczy, wobec naruszenia przez organy zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, Sąd - na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c w zw. z art. 134 i 135 p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. Natomiast orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania, zawarte w pkt 2 wyroku, uzasadnia przepis art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 600 zł.

R.T.