Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 504/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 par. 1 i 3,  par. 1a i  par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon, Sędzia WSA Alicja Palus (spr.), Gabriel Węgrzyn, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi I. O. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody D. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje organ do wydania aktu w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1000 (słownie: tysiąc) złotych; V. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 marca 2020 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu I. O., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę na bezczynność Wojewody D. w sprawie o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wykonywania pracy, w związku z wnioskiem wniesionym do organu w dniu 22 marca 2019 r.

W petitum skargi pełnomocnik skarżącej zarzucił Wojewodzie D. uchybienie następujących przepisów postępowania:

1) art. 35 § 3 kpa poprzez niezałatwienie sprawy w ustawowych terminach;

2) art. 36 § 1 kpa poprzez niezawiadomienie skarżącej o niezałatwieniu sprawy w terminie i nie podaniu przyczyn zwłoki, a także poprzez nie wskazanie nowego terminu załatwienia sprawy;

3) art. 37 § 4 kpa poprzez nieprzekazanie przez organ ponaglenia skarżącej z dnia 23 sierpnia 2019 r. organowi wyższego stopnia;

4) art. 8 § 1 kpa poprzez niedziałanie przez organ zgodnie z zasadą zaufania do administracji publicznej;

5) art. 9 kpa poprzez nieinformowanie skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy;

6) art. 10 § 1 kpa poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu;

7) art. 12 § 1 kpa poprzez działanie przez organ w sposób sprzeczny z zasadą szybkości.

Jednocześnie pełnomocnik skarżącej wniósł:

1) na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a, o rozpatrzenie sprawy w postępowaniu uproszczonym;

2) na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;

3) na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

4) na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

5) na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. o przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 3.000 zł (słownie złotych: trzy tysiące i 00/100);

6) zasądzenie od organu kosztów postępowania na rzecz skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi przedstawiona została szczegółowa argumentacja odnosząca się do poszczególnych zarzutów.

Pełnomocnik skarżącej wyjaśnił m.in., że od dnia złożenia wniosku przez skarżącą do dnia wniesienia skargi upłynęło ponad dziewięć miesięcy, a postępowanie nie zostało zakończone, co wskazuje na naruszenie art. 35 § 3 kpa, określającego terminy załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym.

Zwrócił też uwagę, że nie ma możliwości załatwienia sprawy w najbliższym czasie, bowiem organ dotychczas nie zwrócił się do właściwych jednostek o udzielenie stosownych informacji i opinii w kontekście zagrożenia bezpieczeństwa Państwa, obronności i porządku publicznego, wymaganych przepisem art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2206).

Ponadto przedstawiona została argumentacja wykazująca spełnienie przez skarżącą warunku wyczerpania środków zaskarżenia oraz argumentacja zmierzająca do wykazania zasadności żądania przyznania od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej i wniosku o zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie w terminie 14 dni od daty otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej zamieścił też rozważania dotyczące istoty bezczynności w postępowaniu administracyjnym i kryteriów oceny takiego stanu, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W doręczonej Sądowi w dniu 16 kwietnia 2020 r. odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadniając wniosek organ przedstawił w porządku chronologicznym czynności procesowe podjęte w sprawie, a następnie wyjaśnił, że przekroczenie ustawowych terminów zakończenia postępowania i wydania decyzji nie wynika z opieszałości pracowników, ale jest spowodowane ilością wnoszonych przez cudzoziemców wniosków, koniecznością równoczesnego procedowania w wielu różnych sprawach, potrzebą zachowania należytej staranności oraz weryfikowania poszczególnych wniosków i wnikliwego analizowania indywidualnych przypadków, a także dużą fluktuacją pracowników.

W ocenie organu w istniejącym w sprawie stanie faktycznym brak jest również podstaw do uznania, że miała miejsce bezczynność z rażącym naruszeniem prawa.

Odnosząc się do wniosku o przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 3000 zł Wojewoda D. wskazał, że jest to uprawnienie dyskrecjonalne sądu, z którego można korzystać, jeżeli realia konkretnej sprawy są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia ochrony praw strony, a nie jako bezpośrednia konsekwencja stwierdzenia bezczynności postępowania, przy czym konieczne jest wykazanie, że jest to niezbędne dla zwalczania bezczynności i zdyscyplinowania organu. Organ podkreślił, że suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma charakteru odszkodowawczego w rozumieniu prawa cywilnego.

Z odpowiedzi na skargę oraz z przedłożonych Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych wynika, że w dniu 22 marca 2019 r. doręczony został Wojewodzie D. wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wykonywania pracy.

Akta sprawy wskazują ponadto, że w dniu 19 lipca 2019 r. wnioskodawczyni w siedzibie organu okazała oryginał paszportu i złożyła odcinki linii papilarnych. Ponadto pełnomocnik wnioskodawczyni wraz z pismem opatrzonym tą samą datą przedłożył do akt sprawy dodatkowe dokumenty, w tym kserokopie wszystkich stron paszportowych zawierających adnotacje urzędowe oraz informację Starosty L. o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi.

Akta sprawy zawierają również pismo pełnomocnika wnioskodawczyni z dnia 8 października 2019 r. (doręczone organowi w dniu 9 października 2019 r.), do którego załączono jako dowód posiadania miejsca zamieszkania w Polsce umowę użyczenia części lokalu zawartą w dniu 12 marca 2019 r. na czas nieoznaczony, której stroną jest wnioskodawczyni jako biorąca w użyczenie.

W materiale sprawy znajduje się również pismo pełnomocnika wnioskodawczyni z dnia 29 października 2019 r. skierowane do Inspektora Wojewódzkiego w Wydziale Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców D. Urzędu Wojewódzkiego, zawierające prośbę o rozważenie możliwości przyspieszenia wydania decyzji w sprawie z przedmiotowego wniosku, złożonego w dniu 20 marca 2019 r., bowiem pomimo upływu ponad 6 miesięcy od tej daty, postępowanie w sprawie nie zostało nawet wszczęte.

Ponadto z materiału sprawy wynika, że pismem wniesionym do Wojewody D. w dniu 25 listopada 2019 r. pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł ponaglenie w sprawie, które przekazane zostało organowi wyższego stopnia w dniu 3 grudnia 2019 r., natomiast Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia [...] r. (znak: [...]) uznał ponaglenie za uzasadnione i wyznaczył termin rozpatrzenia wniosku do dnia 16 marca 2020 r.

Akta sprawy wskazują również, że odrębnymi pismami z dnia 24 marca 2020 r. (sporządzonymi po wniesieniu przedmiotowej skargi) Wojewoda D. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., Szefa Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego we W. oraz Komendanta N. Oddziału Straży Granicznej w K. O. o przekazanie informacji, czy wjazd i pobyt I. O. stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Dodatkowo pismem opatrzonym tą samą datą Wojewoda D. poinformował wnioskodawczynię – za pośrednictwem pełnomocnika – o nowym przewidywanym terminie zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie określonym na dzień 24 czerwca 2020 r. oraz o możliwości uzyskania w paszporcie stempla, potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Stosownie do art. 184 (in limine) Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie kontrolę działalności administracji publicznej.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych oznaczonych konstytucyjnie jako inne sądy administracyjne określone zostały m.in. treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2176) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) i polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 powołanej powyżej ustawy procesowej kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a tego przepisu.

W przedmiotowej skardze zarzucono Wojewodzie D. bezczynność w sprawie z wniosku złożonego w dniu 22 marca 2019 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla I. O.

Wyjaśniając przesłanki podjętego w sprawie orzeczenia należy przede wszystkim wskazać, że zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, bezczynność oznacza sytuację, w której nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1.

Dodatkowo zakres znaczeniowy tego pojęcia będą wyznaczały ogólne zasady postępowania administracyjnego, dotyczące terminów wskazanych organom przez ustawodawcę do załatwienia sprawy.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność jest środkiem prawnym uwzględnionym w przepisie art. 3 § 2 pkt 8 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określającym zakres jurysdykcji sądów administracyjnych i umożliwia przeprowadzenie sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której mowa w art. 1 § 1 wskazanej wcześniej ustawy ustrojowej. Na mocy powołanego wcześniej przepisu procesowego ustawodawca poddał ocenie Sądu zachowanie organu administracji publicznej polegające na zaniechaniu podjęcia czynności orzeczniczej (czyli bezczynności) w przypadkach określonych w ustawie procesowej.

Postępowanie prowadzone w rozpoznawanej sprawie przez Wojewodę D. podporządkowane jest przepisom kodeksu postępowania administracyjnego, z których wynika m.in., że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej.

Przepisy procesowe określają także terminy załatwiania spraw, przy czym stosownie do przyjętej w art. 12 § 1 kpa zasady ogólnej szybkości postępowania organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2 art. 12 kpa). W myśl art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5).

Artykuł 36 § 1 kpa stanowi zaś o tym, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2). Powyższe przepisy nakładają zatem na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, o jakim mowa w art. 35 kpa, bądź w przepisach szczególnych, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia. Podane powyżej terminy załatwienia sprawy oznaczają okres, w którym dana sprawa powinna być rozstrzygnięta w formie decyzji.

W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się trafnie (m.in. T. Woś (w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1067/08, Lex nr 491969), że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem decyzji (postanowienia lub innego aktu) albo nie podjął stosownej czynności.

Obejmuje ona również sytuacje, gdy organ odmawia rozpoznania sprawy lub jej załatwienia, bo błędnie uznaje, że zachodzą okoliczności, które zwalniają go z obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie tak rozumiana bezczynność zaistniała. Wojewoda D. niewątpliwie uchybił przepisom określającym terminy załatwienia sprawy administracyjnej.

Z przekazanych Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych wynika, że wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Wojewoda D. otrzymał w dniu 22 marca 2019 r. Akta sprawy nie wskazują, aby do dnia orzekania w sprawie przez Sąd postępowanie w rozpoznawanej sprawie prowadzone przez organ pierwszej instancji zostało zakończone wydaniem stosownego aktu.

Fakt bezczynności potwierdza zresztą Wojewoda D. w piśmie z dnia 3 grudnia 2019 r. skierowanym do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców jako organu właściwego do rozpatrzenia załączonego do pisma ponaglenia I. O. na niezałatwienie sprawy w terminie.

W treści pisma Wojewoda D. oświadcza, że w jego ocenie ponaglenie jest uzasadnione i wyjaśnia powody zwłoki w wydaniu decyzji w sprawie.

Konsekwencją uznania w niniejszej sprawie bezczynności organu jest orzeczenie zawarte w pkt I sentencji wyroku.

Zgodnie z art. 149 § 1 zdanie drugie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przy ocenie czy do bezczynności w niniejszej sprawie doszło z rażącym naruszeniem prawa, należało uwzględnić, że: "rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnych wątpliwości i bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, możemy powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty" (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto, w literaturze przedmiotu akceptowanej przez judykaturę wskazuje się, że przy ocenie czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Stan faktyczny i prawny winien być przy tym niewątpliwy (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2013r., I OSK 1204/13). Podzielając stanowisko wyrażone w powołanym wyroku, należy wskazać, że rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 149 § 1 zdanie drugie powoływanej ustawy, jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa. Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska.

W konsekwencji nie każde naruszenie prawa wskutek bezczynności będzie naruszeniem rażącym. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną.

W ocenie składu orzekającego, zaistniałej w niniejszym przypadku bezczynności ocenianej w kontekście okoliczności i specyfiki sprawy, należy przypisać postać kwalifikowaną.

W doktrynie wskazuje się, że celem poddania kognicji sądów administracyjnych kwestii bezczynności postępowania przed organami administracji publicznej, było wymuszenie nadania ich czynnościom sprawnego biegu, a więc zrealizowania interesu publicznego (sprawnego funkcjonowania aparatu administracji publicznej), przy jednoczesnym polepszeniu sytuacji prawnej strony postępowania - przyznanie dodatkowego instrumentu prawnego służącego osiągnięciu jego interesu prawnego (por. P. Kornacki "Intertemporalne aspekty orzekania sądu administracyjnego w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania przed organem administracji publicznej", ZNSA 2011, z. 5).

Wskazać ponadto należy, że instytucja skargi na bezczynność ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do załatwienia sprawy.

Oznacza to, że jej celem jest zobligowanie organu właściwego w sprawie do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności. Ocena zasadności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania dokonywana jest przez Sąd na podstawie akt sprawy i z uwzględnieniem stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie orzekania w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Stosownie do treści art. 149 § 1 pkt 1 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określnym terminie aktu lub interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Konsekwencją uznania w niniejszej sprawie bezczynności Wojewody D. jest orzeczenie zawarte w pkt III sentencji wyroku.

Ponadto Sąd, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. przyznał stronie skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1.000 zł (pkt IV sentencji wyroku). Sąd stwierdził, że kwota ta w istocie będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności, jak i trudności, z jakimi trzeba się zmagać nie posiadając zezwolenia na pobyt na terytorium obcego państwa. Sąd wyraża nadzieję, że konieczność wypłaty w/w kwoty zdyscyplinuje organ. W ocenie Sądu, zasądzona kwota: z jednej strony, zrekompensuje stronie skarżącej negatywne przeżycia psychiczne związane z bezczynnością organu oraz z naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki; z drugiej, będzie stanowiła sankcję dla organu za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania; po trzecie, jest potrzebna dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na bezczynność, tj. zwalczania bezczynności organu oraz jego zdyscyplinowania. Wobec powyższego w ocenie Sądu uzasadnione jest przyznanie z tego tytułu stronie skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 1.000 zł.

Z przedstawionych wyżej względów, Sąd - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a i § 2 p.p.s.a. - orzekł jak w pkt I - IV sentencji wyroku.

Zawarte w punkcie V wyroku orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnione jest treścią art. 200 powoływanej wcześniej ustawy procesowej, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Za tak określone koszty Sąd uznał kwotę wpisu uiszczonego od skargi oraz koszty związane z udziałem w sprawie pełnomocnika, taryfowo określone.