Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 694/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 83 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 173 poz 1807
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej
article: art. 16g ust. 4 i 15
journal: Dz.U. 1992 nr 21 poz 86
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Asesor WSA Alina Rzepecka Protokolant Referent Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2007 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Go 694/07

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. określającą Spółce z o.o. "MB" z siedzibą ( zwanej dalej spółką "MB" lub skarżąca spółką) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. w wysokości 147 193,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w dniach od 7 września 2006 r. do 2 października 2006r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przeprowadził w spółce kontrolę dotyczącą prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych za 2002r. W jej wyniku ustalił, że w kontrolowanym okresie spółka zawyżyła wartość środków trwałych stanowiących podstawę dokonywanych odpisów amortyzacyjnych, a w konsekwencji zawyżyła wartość odpisów amortyzacyjnych stanowiących koszty uzyskania przychodów o kwotę 499 868,30 zł. W postępowaniu dotyczącym rozliczenia podatku dochodowego skarżącej spółki za 2001r. skorygowana została wartość amortyzowanych środków środki trwałych wniesionych w dniu 29 listopada 2000r. przez M.O. do skarżącej spółki jako aport, w zamian za co objął on 100% udziałów kapitale zakładowym spółki. Przedmiotem aportu były nieruchomości wartości 5 300 000,00 zł, maszyny i urządzenia o wartości 19 490 570,00 zł oraz gotówka w kwocie 9 430,00 zł - łącznie 24 800 000,00 zł. Przed wniesieniem nieruchomości jako aportu do spółki maszyny i urządzenia były używane i amortyzowane w firmie PHUW MB M.O., a ich wartość księgowa netto wynosiła 1 856 840,42 zł. Ekspertyza sporządzona na zlecenie M.O. przez rzeczoznawcę majątkowego G.S., na potrzeby wniesienia aportu do spółki z o.o. stwierdzała, że na dzień 15 września 2000r. wartość nieruchomości zabudowanej oraz maszyn i urządzeń do obróbki drewna wynosi łącznie 4 790 570,00 zł. Wobec zaistniałych wątpliwości organ I instancji prawidłową wartość przedmiotu aportu ustalił w oparciu o dwie opinie biegłych rzeczoznawców - z NOT i "D" - które okazały się zbieżne i określały wartość rynkową nieruchomości, maszyn i urządzeń w wysokości znacznie niższej od wartości określonej przez rzeczoznawcę zatrudnionego przez M.O.. Ostatecznie organ I instancji uznał, że ekspertyza wykonana przez D w sposób właściwy określa wartość rynkową aportu i w oparciu o nią przyjął jako podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych wartość rynkową nieruchomości w wysokości 2 585 569,00 zł oraz łączną wartość rynkową maszyn i urządzeń w wysokości 10 605 474,00 zł. Spółka zawyżyła więc podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych o kwotę 9 478 482,90 zł a koszty uzyskania przychodów o kwotę 499 868,30 zł. Do ustaleń postępowania kontrolnego dotyczącego roku 2002 przejęte zostały, postanowieniem z 2 października 2006r. materiały zgromadzone w postępowaniu kontrolnym nr [...] dotyczącym prawidłowości rozliczenia skarżącej spółki podatku dochodowego od osób prawnych za okres od początku działalności do 31 grudnia 2001r.

Kontrolowana spółka nie dokonała korekty zeznania rocznego CIT-8 za 2002r. mimo dokonanej przez organy podatkowe korekty wartości środków trwałych po ich ponownej wycenie. Zdaniem organu I instancji obowiązek taki ciążył na spółce na podstawie art. 16g ust. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W związku z tym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z [...] listopada 2006 r. określił spółce wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. w kwocie 147 193,00 zł., tj. o 139 964,00 zł wyższą niż spółka wykazała w zeznaniu rocznym CIT-8.

W odwołaniu od decyzji (odwołanie do organu I instancji wpłynęło 21 listopada 2006r.) w którym spółka zakwestionowała wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów kwoty 499 868,30 zł odpisów amortyzacyjnych, spółka zarzuciła naruszenie:

- art. 191, art. 120, art. 121, art. 122 , art.187 Ordynacji podatkowej ,

- art. 16g ust. 1 pkt 4 i art. 16g ust. 1 pkt 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,

- art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej .

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, podobnie jak organ I instancji, iż podstawą naliczania odpisów amortyzacyjnych była wadliwie przyjęta przez spółkę wartość środków trwałych wniesionych do Spółki "MB" w formie aportu przez M.O.. Za prawidłowe przyjął też Dyrektor Izby Skarbowej ustalenia organu I instancji dotyczące powołania biegłych dla ustalenia wartości wniesionych jako aport środków trwałych oraz dokonanej korekty wartości tych środków a w jej następstwie ustalenie podatku dochodowego należnego od spółki za 2002r. w wysokości ustalonej w decyzji. Zdaniem organu II instancji spółka w 2002 r. obciążyła koszty uzyskania przychodów z tytułu odpisów amortyzacyjnych środków trwałych kwotą 1 457 823,37 zł, co było skutkiem zawyżenia podstawy naliczenia odpisów amortyzacyjnych o kwotę 9 478 482,90 zł, a tym samym zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 499.868,30 zł. Działaniem tym spółka naruszyła przepis art. 16g ust. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym jeżeli wartość początkowa środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zostanie ustalona niezgodnie z przepisami ust. 1-14 podatnik dokonuje korekty tej wartości początkowej. Zgodnie zaś z art. 16g ust. 1 pkt 4 w/w ustawy, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie nabycia w postaci wkładu niepieniężnego aportu wniesionego do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej a także udziału w spółdzielni, ustaloną przez podatnika na dzień wniesienia wkładu lub udziału wartość poszczególnych środków trwałych tym wartości niematerialnych i prawnych, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej, z tym, że suma wartości wszystkich składników stanowiących wkład lub udział pieniężny i niepieniężny nie może być wyższa od nominalnej wartości objętych udziałów lub akcji.

Organ odwoławczy wskazał też, że po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2007r. - sygn. akt 502/07 , którym oddalono skargę spółki "MB" na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2006r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych z okres od 21 grudnia 2000r. do 31 grudnia 2001r. , brak jest podstaw do uznania naruszenia art. 191, art. 120, art. 121 § 1 , art. 122 i art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa bowiem właśnie naruszenie tych przepisów było przedmiotem kontroli sądowej dotyczącej prawidłowości określenia wartości początkowej tych samych środków trwałych, na podstawie opinii biegłych rzeczoznawców powołanych w sprawie przez organ I instancji a włączonych do materiału dowodowego w niniejszej sprawie.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nie został naruszony art. 16 i ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przez organ I instancji, dopuszczający możliwość obniżenia przez podatników podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych nie więcej niż o połowę ich wysokości.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2004r., Nr 173, poz. 1807) - Dyrektor Izby Skarbowej przytaczając treść tego przepisu wskazał, że zgodnie z art. 83 ust. 2 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, ograniczeń czasu kontroli nie stosuje się w przypadku, gdy odrębne przepisy przewidują możliwość przeprowadzenia kontroli w toku postępowania prowadzonego przez organ, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że z treści przepisów art. 13 ust. 3 ustawy o kontroli skarbowej oraz art. 83 ust. 2 pkt 3 ustawy o swobodzie gospodarczej wynika, że organ kontroli skarbowej prowadząc na ogólnych zasadach postępowanie może prowadzić kontrolę podatkową. Może ona być prowadzona jedynie w ramach wcześniej wszczętego przez ten organ u danego przedsiębiorcy postępowania kontrolnego. Do kontroli podatkowej prowadzonej w ramach postępowania kontrolnego nie mają zastosowania ograniczenia czasowe. W niniejszej sprawie kontrolę przeprowadzono na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia czynności kontrolnych wydanego przez Dyrektora UKS.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim spółka zarzuciła naruszenie:

1) art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, bowiem jej zdaniem, czas trwania wszystkich kontroli wykroczył poza określony ustawowo limit w momencie rozpoczęcia kontroli przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy,

2) art. 16 i ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w 2002r. który dawał podatnikom możliwość obniżenia stosowanych stawek amortyzacyjnych nie więcej niż o połowę ich wysokości. Spółka "MB" skorzystała z tej możliwości,

3) art. 139 § 3 ustawy Ordynacji podatkowej, bowiem organ podatkowy po dwóch miesiącach i jednym tygodniu zawiadomił Spółkę o przedłużeniu terminu wydania decyzji - czym naruszył postanowienia tego artykułu. Odwołanie wniesiono 22 listopada 2006 r., spółka je otrzymała 31 stycznia 2007r., a powinna otrzymać 24 stycznia 2007r. tj. w maksymalnym okresie zgodnie z art. 161 § 3,

4) art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, ponieważ została wszczęta przed ostatecznym zakończeniem postępowania podatkowego za poprzedni rok podatkowy,

5) rozpoczęcie kontroli w dniu 7 września 2006 r. zakończonej zaskarżoną decyzją za naruszające zasady ogólne określone w dziale IV - rozdział l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, a w szczególności zasady zaufania do organów podatkowych. Zdaniem skarżącego postępowanie podatkowe prowadzone było tendencyjnie zaś brak rozstrzygnięć w sprawie poprzedniego okresu podatkowego uniemożliwiała skarżącej spółce podjęcie racjonalnych decyzji odnośnie wprowadzenia korekt do zeznań podatkowych za lata 2002-2005.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, przytaczając niemal w całości argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Stwierdził ponadto, że stosownie do art. 139 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa "załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy."

Odwołanie u Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej skarżąca złożyła 22 listopada 2006 r. Organ I instancji w dniu 28 listopada 2006 r. przekazał je Dyrektorowi Izby Skarbowej wraz z aktami sprawy oraz ustosunkowaniem się do przedstawionych zarzutów, zdaniem organu II instancji - bez zbędnej zwłoki. Zatem termin 2 miesięczny został zachowany, ponieważ zawiadomienie o przedłużeniu terminu załatwienia odwołania na podstawie art. 140 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa organ odwoławczy wydał i wysłał w dniu 29 stycznia 2007r.

Zdaniem organu odwoławczego nie został również naruszony art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa ponieważ decyzja została wydana 16 kwietnia 2007r.

Podobnie, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, nie zostały naruszone postanowienia przepisów Działu IV Ordynacji podatkowej - zasady ogólne, gdyż podatnik miał możliwość uczestnictwa w każdym etapie postępowania, składał wnioski dowodowe, żądania i wnosił wyjaśnienia, został zapoznany z dowodami zebranymi w sprawie oraz organy podatkowe wyjaśniały stronie w oparciu o przepisy prawa przesłanki, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zarówno z treści zarzutów jak i uzasadnienia skargi wynika, iż strona nie zgadzając się z zaskarżoną decyzją nie podważa ustaleń organów podatkowych dotyczących prawidłowości samej wyceny i korekty wartości początkowej środków trwałych wniesionych jako aport do spółki przez M.O.. Mimo to sposób ustalenia tej wartości poddany został kontroli sądowoadministracyjnej w toku rozpatrywania skargi w niniejszej sprawie stosownie do postanowienia art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszym ciągu "ppsa", zgodnie z którym, Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zatem tę część ustaleń faktycznych organów podatkowych należy uznać, że są one prawidłowe, a wszystkie okoliczności mające wpływ na ustalenie wartości początkowej środków trwałych ( nieruchomości, maszyn i urządzeń) zostały wszechstronnie i dokładnie wyjaśnione z odwołaniem się do opinii rzeczoznawców majątkowych, które to opinie następnie, jako dowód w sprawie zostały poddane wszechstronnej analizie i skonfrontowane z pozostałym, zgromadzonym materiałem dowodowym. Ocena ta, zdaniem Sądu nie nasuwa zastrzeżeń bowiem, uzasadnienia decyzji obu instancji są w tym zakresie bardzo obszerne i odzwierciedlają zarówno przyczyny powzięcia przez organy podatkowe wątpliwości co do przyjętej przez skarżącą spółkę wartości początkowej środków trwałych jak i odnoszą się szczegółowo co do poszczególnych opinii rzeczoznawców, a w końcu wskazują dlaczego opinia sporządzona przez D jest bardziej wiarygodna, zaś opinia G.S. nie odzwierciedla rzeczywistej wartości amortyzowanego majątku podatniczki. Wskazano także dlaczego organ podatkowy nie uwzględnił w pełnym zakresie opinii NOT (" niezasadne odrębne szacowanie niektórych części składowych nieruchomości") jakkolwiek uznał obie zlecone opinie za zbieżne co do faktu znacznego zawyżenia podstawy amortyzacji przez skarżącą spółkę.

Przyjęta przez skarżącą spółkę wartość środków trwałych nabytych jako aport zasadnie została zakwestionowana przez organ kontroli skarbowej z powodu rozbieżności tej wartości, która jako składnik majątku PHUW MB wynosiła 1 856 840,42 zł

a w skarżącej spółce przyjęta została dla celów amortyzacji w kwocie 24 790 570,00 zł. Zgodnie zaś z art. 16g ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54 , poz. 654 ze zm. - dalej jako u.p.d.o.p. - w razie nabycia w postaci wkładu niepieniężnego (aportu) wniesionego do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, za wartość początkową środków trwałych uważa się ustaloną przez podatnika na dzień wniesienia wkładu wartość poszczególnych środków trwałych, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej. Wobec zatem tak znacznej dysproporcji obowiązkiem organu było ustalenie rzeczywistej wartości środków trwałych, będącej podstawą odpisów amortyzacyjnych, co też organy podatkowe uczyniły posługując się opiniami biegłych zasadnie uznając, iż wycena środków trwałych wymaga wiadomości specjalnych a niezależność biegłych od stron postępowania daje gwarancję obiektywizmu.

Postępowanie dowodowe w powyższym zakresie odpowiadało zasadom wynikającym z przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) - dalej "Ordynacja podatkowa" - i tym samym nie potwierdził się zarzut, podnoszony przez skarżącą spółkę w odwołaniu, naruszenia art. 191, art. 120, art. 121, art. 122 , art.187 tej ustawy.

Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej bowiem, jak słusznie wskazał w odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, w myśl ust. 2 pkt 3 art. 83 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej ograniczeń czasu kontroli nie stosuje się, w przypadkach gdy odrębne przepisy przewidują możliwość przeprowadzenia kontroli w toku postępowania prowadzonego przez organ. Takim odrębnym przepisem jest art. 13 ust. 3 ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej(Dz. U. 2004, Nr 8, poz. 65 ze zm.) zgodnie z którym organ kontroli skarbowej może w ramach prowadzonego postępowania kontrolnego przeprowadzić kontrolę podatkową. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Jak wynika z załączonych akt administracyjnych Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej postanowieniem o wszczęciu postępowania kontrolnego z dnia [...] września 2006r. - Nr [...] wszczął postępowanie kontrolne. Postanowienie to otrzymał za pokwitowaniem prezes zarządu M.O.. Tego samego dnia, co również potwierdził podpisem prezes zarządu, wszczęto na podstawie upoważnienia Nr [...] kontrolę podatkową. Tak więc twierdzenie skarżącej spółki, iż w stosunku do niej nie toczyło się postępowanie stoi w oczywistej sprzeczności z dokumentami akt postępowania administracyjnego, na podstawie których Sąd rozpoznaje skargę.

Również sprzeczny z zawartością akt administracyjnych jest zarzut skarżącej spółki naruszenia przez organ odwoławczy art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy. Stosownie natomiast do treści art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Obowiązek ten należy wykonać oczywiście przed upływem dwumiesięcznego terminu do załatwienia sprawy. Organ II instancji otrzymał odwołanie w dniu 28 listopada 2006r. co wynika z adnotacji na karcie 309 akt administracyjnych. Zatem termin dwumiesięczny do załatwienia sprawy upływał w dniu 29 stycznia 2007r. (28 stycznia 2007r. przypadała niedziela). W tym dniu organ odwoławczy wydał i wysłał zawiadomienie o tym, iż odwołanie zostanie rozpatrzone do dnia 16 kwietnia 2007r. i w tymże dniu została wydana decyzja organu II instancji. Na marginesie już tylko należy dodać, że wyznaczony w art. 139 Ordynacji podatkowej termin załatwienia sprawy ma charakter instrukcyjny i jak wskazuje się w orzecznictwie jego upływ nie powoduje wadliwości decyzji administracyjnej w stopniu uzasadniającym jej uchylenie (wyrok NSA z 29.10. 1984r., III SA 696/85). Niezależnie od tego stronie w toku postępowania służy prawo do ponaglenia organu, jeżeli uzna iż nastąpiła przewlekłość postępowania. Czynności takich skarżąca nie podejmowała.

Nie ma także racji skarżąca pisząc w skardze, iż przewlekły jej zdaniem tryb kontroli podatkowej uniemożliwił spółce dokonanie korekty deklaracji CIT-8 za 2002r. Postępowanie dotyczące wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 2002r. było postępowaniem niezależnym od podobnego postępowania dotyczącego roku 2001r. w którym organ nie tylko mógł, ale powinien był dokonać własnych, niezależnych ustaleń co do stanu faktycznego na podstawie wszelkich możliwych dowodów, jakie uzna za konieczne do wyjaśnienia sprawy. Organy podatkowe takie postępowanie przeprowadziły włączając do materiału dowodowego opinie biegłych rzeczoznawców dotyczące wyceny wartości rynkowej amortyzowanych maszyn, urządzeń i nieruchomości. Decyzje dotyczące zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 2001r. wydane zostały w dniu [...] listopada 2005r. w I instancji i w dniu [...] lutego 2006r. w II instancji. Były one poprzedzone opiniami biegłych. Tak więc skarżący, znając zarówno dowody w sprawie jak i treść opinii rzeczoznawców miał możliwość dokonania korekty deklaracji CIT-8 wcześniej, bez oczekiwania na rezultat postępowania podatkowego za 2001r. Fakt wniesienia skargi na decyzję dotyczącą podatku dochodowego za 2001r. nie zwalniał go z obowiązku ani z ryzyka związanego z zaniechaniem dokonania korekty. Przypomnieć przy tym należy, że z konstrukcji podatku dochodowego wynika dla podatnika obowiązek samowymiaru podatku w prawidłowej wysokości. Również to podatnika obciąża ryzyko związane z wadliwym zaliczaniem wydatków w koszty uzyskania przychodów jak i podjęcie decyzji o sposobie amortyzacji środków trwałych oraz przyjętej wartości początkowej środka trwałego. Od niego też zależy podjęcie decyzji kiedy i w jaki sposób dokona korekty złożonej deklaracji. W tym kontekście niezasadny jest również zarzut naruszenia przez organy obowiązku działania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów administracji publicznej.

Zauważyć też należy, że skoro skarżąca skorzystała z możliwości obniżenia, na podstawie art. 16i ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000, Nr 54, poz. 654 ze zm.) podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych, to zasadnie organy podatkowe, po skorygowaniu wartości początkowej środków trwałych, dokonały wyliczenia należnego podatku dochodowego z zastosowaniem przyjętej przez podatnika stawki amortyzacji. Nie jest bowiem dopuszczalne by oświadczenie organu podatkowego mogło zastąpić wolę podatnika skoro przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, regulujące całościowo kwestie związane z amortyzacją środków trwałych, takiego uprawnienia lub obowiązku organom podatkowym nie przyznają.

Mając zatem na względzie przedstawione wyżej argumenty Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, ze zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.

/-/ A. Rzepecka /-/ S. Kowalczyk /-/ J. Wierchowicz