Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 78/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 83, art. 84, art. 7, art. 10 par. 1 kpa
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Asesor WSA Arkadiusz Windak /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Agata Banc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi Funduszu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew I uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] Nr [...] w części określającej wymaganą datę uiszczenia opłaty administracyjnej za zezwolenie na usunięcie drzewa oraz w części określającej datę usunięcia drzew, w pozostałej części skargę oddala, II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w części określającej wymaganą datę uiszczenia opłaty administracyjnej za zezwolenie na usunięcie drzewa oraz w części określającej datę usunięcia drzew, III zasądza na rzecz Funduszu od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu części kosztów postępowania, IV w pozostałym zakresie wniosek o zwrot kosztów postępowania oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...], Prezydent Miasta , na podstawie art. 83 ust. 1, art. 84 ust. 1, 2 i 3, art. 85, art. 86 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz. U. Nr 228, poz. 2306) i obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 28 października 2004 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2005 (M.P. Nr 44, poz. 779), po rozpoznaniu wniosku Funduszu [...]:

1) zezwolił na usunięcie drzewa gatunku [...] o obwodzie pnia [...] cm oraz drzewa gatunku [...] o obwodzie pnia [...] cm, rosnących na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...], odstępując od naliczenia opłat,

2) zezwolił na usunięcie drzewa gatunku [...] o obwodzie pnia [...] cm, rosnącego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...],

3) ustalił opłatę za usunięcie [...] w kwocie [...] zł., zobowiązując do jej uiszczenia na rachunek Funduszu [...] w terminie do [...].,

4) określił, że usunięcia drzew na które uzyskano zezwolenie należy dokonać najpóźniej do [...].

Uzasadniając decyzję organ podał, że przeprowadzone oględziny wykazały, że [...] posiada silnie wytracający się posusz w koronie oraz obumierający wierzchołek drzewa oraz posiada częściowe wypróchnienie pnia, natomiast [...] ma naruszoną statykę (jest mocno pochylona) oraz zmurszały pień u swojej nasady. Usunięcie obu w/w drzew jest uzasadnione ze względu na istniejące realne zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi. Natomiast [...] jest drzewem w dobrej kondycji zdrowotnej, rośnie w odpowiedniej odległości od budynku i w obecnym stanie nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi bądź mienia. W związku z planowaną inwestycją budowy [...], organ przychylił się jednak do wniosku o usunięcie [...], z zastrzeżeniem uiszczenia opłaty, którą ustalił na [...] zł.

Fundusz [...] wniósł od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Strona wskazała, że nie neguje zasadności wydanego zezwolenia jak i wysokości ustalonej opłaty, podnosząc zarzut nie odniesienia się przez organ do kwestii odroczenia terminu uiszczenia opłaty w zamian za dosadzenie takiej ilości drzew lub krzewów, która według organu, byłaby wystarczającym ekwiwalentem usuniętej [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu orzeczenia organ przywołał treść art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody stwierdzając, że jego interpretacja musi być dokonywana z uwzględnieniem unormowań odzwierciedlających istotę całej ustawy o ochronie przyrody a w szczególności z art. 2 ust. 2 pkt 5 i art. 4 ust. 1. Kolegium podkreśliło, że zezwolenie na wycięcie drzew jest wyjątkiem od reguły zachowania drzew jako elementów przyrody, podlegającej ochronie prawnej, przyznając, że ustawa dopuszcza możliwość usuwania drzew z terenu nieruchomości za zezwoleniem właściwego organu jedynie po wyważeniu słusznego interesu wnioskodawcy oraz interesu publicznego.

Powołując się na treść art. 86 ust. 1 i art. 84 ust. 1 w/w ustawy organ zaznaczył, że regułą jest ponoszenie opłat za usunięcie drzew lub krzewów na podstawie stosownego zezwolenia. Organem właściwym do ustalenia i pobrania opłaty jest organ właściwy do wydania zezwolenia i przepisy w tym zakresie przewidują możliwość stosowania przez organ swobodnej interpretacji prawa.

Zawarte w art. 83 ust. 3 sformułowanie, że wydanie zezwolenia "może" być uzależnione od przesadzenia drzew lub krzewów w miejsce wskazane przez wydającego zezwolenie albo zastąpienia ich innymi drzewami lub krzewami, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub krzewów oznacza uznaniowość organu, zaś brak jednoznacznych kryteriów nałożenia takiego obowiązku ogranicza kontrolę Kolegium w stosunku do działań organu I instancji.

Kolegium powołało się na pogląd zawarty w Komentarzu do ustawy o ochronie środowiska Krzysztofa Gruszeckiego (wyd. Zakamycze 2005), uznając, że okolicznością mogącą mieć wpływ na nałożenie bądź odstąpienie od nałożenia zobowiązania do dokonania przesadzeń czy dokonania nowych nasadzeń, winna być przede wszystkim analiza stanu środowiska przyrodniczego, w którym rosną planowane do wycięcia drzewa oraz obowiązek ponoszenia opłat administracyjnych. W przypadku, gdy usunięcie drzew podlega takiemu obowiązkowi, to uszczerbek w środowisku jest już w pewnej formie zrekompensowany. Natomiast jeżeli usunięciu mają podlegać drzewa w warunkach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy, tj. gdy nie pobiera się opłat za ich usunięcie, to nałożenie obowiązku dokonania nowych nasadzeń jest bardziej uzasadnione, bowiem jest to wtedy jedyna forma wyrównania uszczerbku w środowisku.

W ocenie Kolegium, analiza stanu środowiska i porównanie ewentualnych w nim strat poniesionych na skutek usunięcia drzew są wskazane przy uzależnieniu zgody na wycięcie drzew od dokonania przesadzenia w nowe miejsce lub innych nasadzeń. Wówczas organ uznając, że straty w środowisku będą znaczące zasadne będzie nałożenie na podmiot zainteresowany tego rodzaju obowiązku.

W sytuacji zaś, gdy przepisy przewidują obligatoryjność ponoszenia opłaty administracyjnej - jak w niniejszej sprawie – Kolegium przyjęło, że nie celowe było wprowadzanie dodatkowego obowiązku przesadzenia drzew (zastąpienie innymi drzewami nie wchodziło w rachubę z uwagi na planowaną budowę [...]).

Skoro organ I instancji nie zawarł dodatkowego obowiązku przesadzenia drzew, to brak jest podstaw do zastosowania instytucji odroczenia terminu płatności opłaty za usunięcie drzewa. Zdaniem Kolegium, w tej kwestii należało odrzucić zarzut odwołującego się, iż w decyzji I instancyjnej nie odniesiono się do tej sprawy. Przed wydaniem decyzji strona została poinformowana o negatywnym rozpatrzeniu wniosku dotyczącego odroczenia płatności (pismo w tej sprawie doręczono stronie [...] r.).

Jako bezpodstawne Kolegium uznało czynienie zarzutu, iż nie uwzględniono działań strony, która dokonała z własnej inicjatywy nasadzeń [...] . Okoliczności te, w ocenie organu, ważne z punktu widzenia interesu społecznego jakim jest pozyskanie jak największej liczby obiektów przyrodniczych, nie mają wpływu na byt zaskarżonej decyzji.

We wniesionej na powyższą decyzję skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, uzupełnionej pismem procesowym złożonym dnia [...], Fundusz [...] podniósł następujące kwestie:

– skarżący sformułował zarzut naruszenia przez organy granic uznania administracyjnego, poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu strony, bowiem w interesie społecznym leży kreowanie inwestycji mających na celu tworzenie nowych miejsc pracy, przyczyniając się tym samym do zmniejszenia bezrobocia - planowana inwestycja sprzyja zaś zwiększaniu walorów uzdrowiskowych miasta,

– zdaniem skarżącego, z punktu widzenia ustawy Prawo ochrony środowiska dalece korzystniejszym dla środowiska byłoby dokonanie dodatkowych nasadzeń, które w przyszłości zrekompensowałyby usunięte drzewa i w tym zakresie organ nie powinien kierować się interesem finansowym miasta z tytułu wniesionej opłaty administracyjnej,

– przyczyną przemawiającą za koniecznością bezwzględnego usunięcia drzew stanowi bezpośrednie zagrożenie mienia i ludzi przebywających w budynku, gdyż drzewa rosną w odległości [...] m od budynku, są w bardzo złej kondycji zdrowotnej, a zagrożenie potęguje fakt, iż rosną w pasie nadmorskim w którym występują bardzo często anomalia pogodowe i silne sztormy,

– zdaniem skarżącego, wydanie decyzji przez organ I instancji nastąpiło bez jakiegokolwiek postępowania, bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.) i bez udziału strony (art. 10 k.p.a.),

– decyzja została wydana przez nieistniejący organ, bowiem osoba ją podpisująca działała z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], a nie z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], co oznacza, że decyzja I instancyjna oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego są z mocy prawa nieważne,

– organ I instancji wydając zezwolenie określił termin w którym można dokonać wycięcia na dzień [...] jednocześnie zobowiązując do uiszczenia opłaty do dnia [...], tj. przed uprawomocnieniem się decyzji, co według skarżącego, winno nastąpić po faktycznym wycięciu drzew,

– w sprawie zachodzi sytuacja określona w art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo ochrony środowiska, bowiem przedmiotowe drzewa wyrosły lub posadzono na nieruchomości po czasie zakwalifikowania jej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele budowlane,

– za nieprzekonujące strona skarżąca uznała twierdzenie, że nasadzone [...] czy inne nasadzenia nie zastąpią [...], gdyż stanowi ona nieporównywalną wartość przyrodniczą,

– Fundusz zakwestionował stanowisko organów, jakoby kwestia zwolnienia z opłaty za usunięcie drzewa, odroczenia jej płatności, czy też rozłożenia jej na raty mieści się w kategoriach uznaniowości organu orzekającego, skoro opłata, z chwilą wymagalności, uzyskała charakter publicznoprawny.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zaprezentowane w swojej decyzji wnosząc o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Przeprowadzona kontrola zaskarżonego orzeczenia w ramach określonych przez art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), tj. pod względem zgodności z prawem, doprowadziła Sąd do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie jedynie w części, bowiem większość podniesionych w niej zarzutów okazała nie niezasadna.

Kwestie związane z ochroną terenów zieleni i zadrzewień, w tym z uzyskaniem zezwolenia na usunięcie drzew regulują przepisy Rozdziału 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.), określanej w dalszej części uzasadnienia jako ustawa.

Legalne usunięcie drzew lub krzewów uzależnione jest od wcześniejszego wydania decyzji administracyjnej stanowiącej zezwolenie właściwego wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, z wyłączeniem przypadków o których mowa w art. 83 ust. 6 w/w ustawy. Jako zasadę należy uznać również to, że z uzyskaniem zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów związana jest konieczność uiszczenia opłaty administracyjnej (art. 84 ust. 1-3 ustawy), mającej stanowić element swoistej rekompensaty za uszczerbek w środowisku spowodowany ich usunięciem. Wpływy z opłat za usuwanie drzew i krzewów stanowią w całości przychód gminnego funduszu gminy, z której terenu usunięto drzewa lub krzewy, wspomagając szeroko rozumianą ochronę środowiska prowadzoną na szczeblu danej gminy (art. 402 ust. 5, art. 406 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska – Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.).

Ustawa w art. 86 wymienia w sposób enumeratywny przypadki w których nie pobiera się opłaty za usunięcie drzew. Ponadto, w art. 83 ust. 3 przewiduje możliwość wydania decyzji zezwalającej na usunięcie drzew od przesadzenia drzew w miejsce wskazane przez organ wydający zezwolenie albo zastąpienia ich innymi drzewami lub krzewami, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub krzewów. Wówczas uiszczenie opłaty za usunięcie drzew ulega odroczeniu na okres 3 lat i jeśli przesadzone albo posadzone w zamian drzewa zachowają żywotność po upływie tego okresu od dnia ich przesadzenia albo posadzenia lub nie zachowały żywotności z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości, należność z tytułu ustalonej opłaty za usunięcie drzew podlega umorzeniu przez organ właściwy do naliczania i pobierania opłat (art. 84 ust. 4 i 5 ustawy).

Główną kwestią sporną, która stała się przyczyną wniesienia odwołania a następnie skargi stało się nieuwzględnienie przez organy wniosku strony skarżącej o wydanie zezwolenia na usunięcie [...] z równoczesnym nałożeniem nań obowiązku zastąpienia jej innymi drzewami i w konsekwencji odroczenia terminu płatności należności z tytułu opłaty za jej usunięcie. W tym zakresie skarżąca postawiła zarzut przekroczenia przy podejmowaniu decyzji granic uznania administracyjnego jednocześnie podnosząc, że sprawa dotycząca zwolnienia z opłaty za usunięcie drzew, odroczenia jej płatności, czy też rozłożenia jej na raty nie mieści się w kategoriach uznaniowości, bowiem z chwilą gdy opłata staje się wymagalna uzyskuje ona charakter publicznoprawny.

Zarzutów tych Sąd nie podzielił.

Sprawy związane z udzieleniem zezwolenia na usunięcie drzew kolidujących z planowaną inwestycją budowlaną, odroczeniem, czy też rozłożeniem na raty płatności ustalonej z tego tytułu opłaty, należy zaliczyć do spraw podejmowanych w ramach tzw. uznania administracyjnego. O uznaniowości tej świadczy treść art. 83 ustawy, który uzależnia wydanie zezwolenia m.in. od tego, czy organ stwierdzi zasadność wniosku o wydanie zezwolenia w zakresie podania przyczyn zamierzonego usunięcia drzewa (art. 83 ust. 4 pkt 6) a także użyty w przepisie zwrot "może" (art. 83 ust. 3) oznaczający, że uzależnienie wydania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów od ich przesadzenia albo zastąpienia innymi, leży w gestii organu, który może lecz nie musi obowiązek taki nałożyć.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że zakres kontroli decyzji podejmowanych w ramach uznania administracyjnego jest ukształtowany w ten sposób, że Sąd bada zgodność z prawem, a nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania. Może ono być zakwestionowane wówczas, jeżeli nosi cechę dowolności. O naruszeniu granic uznania administracyjnego można zatem mówić wówczas, gdy organ wydając tzw. decyzję uznaniową nie uzasadnił rozstrzygnięcia dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami.

Pod tym kątem oceniając zaskarżone orzeczenie Sąd stwierdził, że podejmując je granic uznania administracyjnego nie przekroczono, przywołując powody uzasadniające takie a nie inne rozstrzygnięcie. Odstępując od zastosowania art. 83 ust. 3 ustawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na wysoką stratę dla środowiska spowodowaną planowanym usunięciem zdrowej, [...] letniej [...], której nie są w stanie zastąpić nasadzenia młodych drzew. W tym zakresie organ podzielił przywołaną z literatury tezę, iż nałożenie obowiązku dokonania nowych nasadzeń jest bardziej uzasadnione wówczas, jeżeli usunięciu mają podlegać drzewa w warunkach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy, tj. gdy nie pobiera się opłat za ich usunięcie. Wówczas bowiem dokonanie nowych nasadzeń pozostaje jedyną formą wyrównania uszczerbku w środowisku.

Argumentacji tej nie można uznać za dowolną, naruszającą zasady logiki i sprzeczną z obowiązującymi przepisami prawa. Rzeczą nie wymagającą dodatkowego dowodzenia i ponadprzeciętnej wiedzy jest fakt, iż roli tak okazałego drzewa jaką niewątpliwie spełnia sporna [...] w środowisku naturalnym, nie są w stanie zastąpić, nawet w okresie kilki lat, nowe nasadzenia zarówno w kontekście przyrodniczym, w sferze gospodarki gruntowo-wodnej jak i znaczenia takiego drzewa stanowiącego naturalną barierę dla wiatrów występujących na terenach nadmorskich, na co zwracała uwagę także strona skarżąca.

W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiając powyższą argumentację dokonało rozważań dotyczących możliwości uwzględnienia interesu strony z interesem społecznym, które to interesy należy traktować jako prawnie równorzędne. To natomiast, iż organ ocenił określone okoliczności odmiennie niż strona postępowania nie może stanowić skutecznego zarzutu skargi, chyba, że strona wykazałaby, iż ustalenia organu były wadliwe.

Pomimo, że strona skarżąca zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem art. 7 k.p.a., tj. bez jakiegokolwiek przeprowadzenia postępowania i bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego, zarzutów tych nie skonkretyzowała. Co prawda w skardze sformułowano twierdzenie, iż w sprawie zachodzi sytuacja określona w art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy, lecz zarzutu tego w żaden sposób nie uargumentowano.

Powołany przepis art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy stanowi, że nie pobiera się opłat za usunięcie drzew, które posadzono lub wyrosły na nieruchomości po zakwalifikowaniu jej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele budowlane.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium uznało, że nie zachodzi żadna z sytuacji opisanych w art. 86 ust. 1 ustawy.

W toku postępowania, a tym bardziej w skardze strona nie wykazała na podstawie jakich przesłanek wyprowadza wniosek, że w sprawie zastosowanie winien mieć art. 86 ust. 1 pkt 7. W szczególności nie powołała się na okoliczność wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla spornej nieruchomości z wiekiem drzewa i momentem jego posadzenia lub samoistnego wyrośnięcia. W skardze nie skonkretyzowano wreszcie, czy drzewo to według strony zostało posadzone, czy też stanowi samosiejkę i kiedy to mogło nastąpić. W takim stanie rzeczy Sąd ocenił w/w zarzut jako nieuzasadniony.

Strona skarżąca podniosła również zarzut błędnych ustaleń faktycznych spowodowanych zaniechaniem przeprowadzenia należytego postępowania wyjaśniającego. Według skarżącej, usunięcie [...] winno nastąpić nieodpłatnie ze względu na jej stan zdrowia i zagrożenie jakie powoduje rosnąc w bliskiej odległości od budynków, co potęgują występujące w okolicy anomalia pogodowe i wiatry .

Również te zarzuty Sąd uznał za niezasadne, nie dostrzegając istotnych uchybień procesowych za strony organów przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Pomimo, że w aktach postępowania brak jest dowodu, iż organy zastosowały procedurę wymaganą art. 10 § 1 k.p.a., tj. nie poinformowały strony przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jednakże uchybienie to, w ocenie Sądu, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Sąd stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego przeprowadzono oględziny planowanych do usunięcia drzew, o wynikach postępowania, w tym dokonywanych uzgodnieniach oraz o przewidywanej treści rozstrzygnięcia, Prezydent Miasta informował stronę postępowania o czym świadczy korespondencja znajdująca się w aktach sprawy.

Zarówno we wniosku, jak i w odwołaniu skarżący Fundusz jednoznacznie określał, że przyczyną złożenia wniosku o uzyskanie zezwolenia na usunięcie spornej [...] jest chęć zrealizowania obiektu budowlanego, nie zaś - tak jak to wskazano w przypadku pozostałych 2 drzew - zły stan zdrowotny powodujący zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Podniesienie na etapie skargi, a ściśle rzecz biorąc dopiero w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącej złożonym [...], że [...] winna być zakwalifikowana przez organy jako drzewo zagrażające bezpieczeństwu ludzi lub mienia należy uznać za nieskuteczne. Jak już wskazano, kwestia ta nie była przez stronę powoływana we wniosku i w trakcie postępowania przed organem II instancji. W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie miało podstaw do twierdzenia, że zachodzi okoliczność o której mowa w art. 86 ust. 1 pkt 5 ustawy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że sporna [...] jest w dobry stanie zdrowotnym. W pismach strony brak było również wzmianek, że może ono stanowić jakiekolwiek zagrożenie. To zaś, że drzewo rośnie w miejscowości nadmorskiej w której występują bliżej nieokreślone przez skarżącego anomalia pogodowe oraz wiatry sztormowe, bez wykazania złego stanu drzewa lub niebezpiecznego jego usytuowania, nie mogło stanowić samodzielnej podstawy do wydania zezwolenia na jego usunięcia. Przejęcie takiej argumentacji prowadziłoby do uznania, że wszystkie duże drzewa rosnące na terenach zurbanizowanych w pasie nadmorskim należałoby profilaktycznie usunąć.

Dodatkowo należy zauważyć, że obydwa zarzuty oparte na niezastosowaniu w sprawie art. 86 ust. 1 pkt 4 i pkt 7 stoją w wewnętrznej sprzeczności z pozostałymi wywodami skargi i odwołania, którymi strona zmierzała do wykazania istnienia podstaw odroczenia, niekwestionowanej co do zasady, opłaty za usunięcie [...].

Sąd nie podzielił również zarzutu, jakoby wydane decyzje były z mocy prawa nieważne ze względu na fakt, iż w upoważnieniu na które powołano się w osnowie decyzji organu I instancji wskazano jako organ Prezydenta Miasta [...], a nie jak winno być zdaniem skarżącego Prezydenta Miasta [...]. Taka lub inna odmiana fleksyjna nazwy własnej powołana przy udzielaniu pełnomocnictwa nie może stanowić podstawy do formułowania zarzutu, że upoważnienie takie zostało wydane przez nieistniejący organ.

Trafne okazały się natomiast zarzuty dotyczące ustalenia przez organ I instancji daty w której można dokonać usunięcia drzew jak i nałożenia obowiązku uiszczenia opłaty administracyjnej związanej z usunięciem [...] do dnia [..] Organ odwoławczy rozstrzygnięcie w tym zakresie w pełni zaaprobował.

W myśl art. 87 ust. 3 ustawy, uiszczenie opłaty następuje w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca wysokość opłaty stała się ostateczna. Przepis ten jednoznacznie określa moment w którym uiszczenie opłaty staje się wymagalne. Nieprawidłowe było zatem określenie w decyzji I instancyjnej ostatecznego terminu uiszczenia opłaty na dzień [...] Próba wskazywania w decyzji konkretnego, ostatecznego dnia w którym należy uiścić opłaty o których mowa w art. 84 ust. 1 jest z założenia niezasadna, z uwagi na brak możliwości ustalenia przez organ I instancji daty w której decyzja stanie się ostateczna.

Art. 83 w ust. 4 ustawa wskazuje co powinien zawierać wniosek o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów, wymieniając w pkt 6 przyczynę i termin zamierzonego usunięcia drzewa lub krzewu. Ustawa nie określa natomiast w podobny sposób co powinno zawierać zezwolenie na usunięcie drzew lub krzewów.

Zdaniem Sądu, przepisy związane z wydawaniem decyzji w przedmiocie usuwania drzew lub krzewów nie dają podstaw do określenia przez organ w zezwoleniu daty w której strona może ostatecznie usunąć drzewa lub krzewy. Nadto, ustalenie takiej daty wydaje się szczególnie niezasadne w sytuacji, gdy zezwolenie dotyczy usunięcia drzew stwarzających niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia. I tak np. upływ określonego w zezwoleniu terminu uniemożliwiałby stronie usunięcie drzew stanowiących realne zagrożenie w zakresie bezpieczeństwa.

Reasumując przedstawione wyżej rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie w części określającej wymaganą datę uiszczenia opłaty administracyjnej za zezwolenie na usunięcie drzewa oraz w części określające datę usunięcia drzew. Orzeczenie w tym zakresie podjęto na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W związku z tym, że uwzględnienie skargi nastąpiło w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu, którą była opłata administracyjna w wys. [...] zł. związana z zezwoleniem na usunięcie [...], Sąd korzystając z uprawnień wynikających z art. 206 cyt. ustawy, zasądził na rzecz skarżącego od organu tylko część poniesionych kosztów postępowania sądowego w wysokości [...] zł. w pozostałej części wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oddalając. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II wyroku wydano w oparciu o art. 152 w/w ustawy.