Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1153/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 235
journal: Dz.U. 2019 poz 1040
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - t.j.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2020 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 19 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez K. Z. (zwanej dalej skarżącą) decyzją z dnia 19 sierpnia 2019 r, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.) w zw. z art. 5 pkt. 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1261 ze zm.) oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 1367, zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych), Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2019 r., nr [...], znak: [...], o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, schorzenia wymienionego w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt. 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 917, zwanej dalej Kodeksem pracy).

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu [...] 2019 r. wydał decyzję nr [...], znak: [...], o braku podstaw do stwierdzenia-u skarżącej choroby zawodowej pod postacią-- przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, schorzenia wymienionego w poz. 20.1 aktualnie obowiązującego wykazu chorób zawodowych.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła organowi pierwszej instancji:

1) naruszenie prawa materialnego, a to art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W szczególności zarzuciła brak wyjaśnienia z jakich względów organ pierwszej instancji oparł zaskarżoną decyzję jedynie na orzeczeniu Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 30 października 2018 r. i orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia 23 maja 2019 r., które stoją w oczywistej sprzeczności ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją medyczną skarżącej, brak wyjaśnienia na jakiej podstawie przyjęto, że obecne są u skarżącej pozazawodowe czynniki ryzyka wystąpienia cieśni nadgarstka;

2) naruszenie prawa materialnego, a to art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 84 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego i wyjaśnienia okoliczności sprawy przejawiające się w zaniechaniu zwrócenia się przez organ do biegłego celem wydania stosownej opinii, podczas gdy w sprawie wymagane były wiadomości specjalne, jak również pojawiły się rozbieżności pomiędzy wydanymi orzeczeniami, na których oparł się organ, a dokumentacją medyczną skarżącej;

3) nadużycie prawa i naruszenie zasad współżycia społecznego poprzez nieuzasadnione i krzywdzące przyjęcie, że obustronny zespół cieśni nadgarstka nie mógł powstać wskutek pracy sprzątaczki, podczas, gdy z doświadczenia życiowego wiadomym jest, iż praca ta wiąże się

z-wykonywaniem ruchów monotypowych;

4) naruszenie prawa materialnego, a to art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania faktów, jakie organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

5) naruszenia prawa materialnego art. 2351 w zw. z art. 2352 Kodeksu pracy w zw. z art. 8 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez przyjęcie, że brak jest podstaw do wydania decyzji o stwierdzeniu u skarżącej choroby zawodowej, podczas gdy spełnione zostały przesłanki do jej stwierdzenia.

Wniosła zatem o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego chirurga neurologa, na okoliczność, co było powodem powstania u skarżącej zespołu cieśni nadgarstka, o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Opisaną na wstępie decyzją Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że ustalił następujący przebieg zatrudnienia skarżącej. Wskazał, że skarżąca była zatrudniona w następujących zakładach pracy:

* od 1 września 1989 r. do 4 marca 1991 r. na stanowisku pracownik młodociany, uczeń w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie [...] w T;

* od 5 marca 1991 r. do 3 września 1992 r. na stanowisku sprzedawcy w Spółce Cywilnej "J" Sklep Wielobranżowy, ul. W, T;

* od 15 października 1993 r. do 31 grudnia 1998 r. na stanowisku sprzedawcy

w Sklepie Wielobranżowym "K" ul. W, T;

* od 1 stycznia 1999 r. do 31 grudnia 2000 r. na stanowisku sprzedawcy w Firmie Handlowej "N" os. [...], T;

* od 1 stycznia 2001 r. do 30 czerwca 2004 r. na stanowisku sprzedawcy w firmie A A. B. M. B. ul. Ż, T: od 1 marca 2005 r. do chwili obecnej na stanowisku sprzątającej w Szpitalu Wojewódzkim [...] ZOZ T. Na tym stanowisku pracy wykonywała czynności polegające na utrzymaniu w czystości w salach oddziałów szpitalnych, ciągów komunikacyjnych, korytarzy i pomieszczeń sanitariatów. Przeprowadzona przez organ pierwszej instancji ocena narażenia zawodowego wykazała, że wykonywane czynności mają charakter powtarzalny, obciążają kończyny górne, w tym stawy nadgarstkowe (zwłaszcza kończynę prawą -pacjentka jest praworęczna), jednak mają one zmienny w czasie i zróżnicowany charakter, dostosowany pod względem tempa do możliwości pracownika i nie odpowiadają definicji ruchów monotypowych w stawach nadgarstkowych.

W okresie zatrudnienia w sklepach i firmach handlowych na stanowisku sprzedawcy, tj. w latach 1989 - 2004 odwołująca wykonywała czynności związane ze sprzedażą artykułów galanteryjnych oraz pościeli bez narażenia na ruchy monotypowe w obrębie stawów nadgarstkowych.

Organ podniósł, że skarżąca była badana w Ośrodku Medycyny Pracy, który w dniu 30 października 2018 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, będącego załącznikiem do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniu tego orzeczenia jednostka orzecznicza pierwszego stopnia wskazała, że pierwsze dolegliwości ze strony kończyn górnych pojawiły się w 1993 r. pod postacią uczucia drętwienia, mrowienia palców III-V obustronnie (nietypowe dla zespołu cieśni nadgarstka), początkowo symetrycznie, a od około 2010 r. z wyraźną przewagą po stronie prawej. W tym czasie pojawiły się bóle nadgarstków z promieniowaniem do łokci i barku prawego; pacjentka rozpoczęła leczenie w Poradni Ortopedycznej i Neurologicznej - stosowała m. in. ortezy nadgarstkowe. Analiza narażenia zawodowego skarżącej wykazała, że badana podczas pracy na stanowisku:

- sprzedawca wykonywała czynności związane ze sprzedażą pościeli, kocy itp. (ściąganie towaru z półek, podawanie klientom);

- sprzątająca wykonywała czynności polegające na utrzymaniu w czystości w sali oddziałów szpitalnych, ciągów komunikacyjnych, korytarzy i pomieszczeń sanitariatów.

Jednostka orzecznicza podniosła, że powyższe czynności mają charakter powtarzalny, obciążają kończyny górne, w tym stawy nadgarstkowe (zwłaszcza kończynę prawą - pacjentka jest praworęczna), jednak mają one zmienny w czasie i zróżnicowany charakter, dostosowany pod względem tempa do możliwości pracownika i nie odpowiadają definicji ruchów monotypowych w stawach nadgarstkowych. W badaniu EMG w dniu 27 marca 2018 r. rozpoznano obustronny zespół cieśni nadgarstka. W kwietniu 2018 r. wykonano zabieg odbarczenia nerwu pośrodkowego lewego. W ramach postępowania diagnostyczno-orzeczniczego przeprowadzono badanie ogólnolekarskie, neurologiczne, laboratoryjne, radiologiczne oraz analizę dokumentacji leczenia. W wyniku przeprowadzonych badań rozpoznano obustronny zespół cieśni nadgarstka - stan po zabiegu uwolnienia nerwu pośrodkowego po stronie lewej. Jak wyjaśniła dalej jednostka orzecznicza w uzasadnieniu swojego orzeczenia, zgodnie z wiedzą medyczną kanał nadgarstka ograniczony jest przez dłoniowe powierzchnie kości nadgarstka i przez niepodatny na rozciąganie troczek zginaczy. Przez kanał nadgarstka przechodzą między innymi ścięgna mięśni palców, ścięgna zginaczy nadgarstka oraz nerw pośrodkowy. Ta topografia anatomiczna kanału nadgarstka czyni tę przestrzeń ciasną, co wpływa na zwiększone ryzyko ucisku szczególnie wrażliwego na niedokrwienie nerwu pośrodkowego. Ciśnienie w kanale nadgarstka pozostaje w ścisłym związku ze stanem napięcia mięśni i pozycją przedramienia, nadgarstka oraz palców. Seryjne (monotypowe, wielokrotnie powtarzalne) ruchy zginania i prostowania nadgarstka w ciągu dnia pracy, dodatkowo połączone z koniecznością zamykania dłoni lub chwytania narzędzia pracy palcami, używanie siły nacisku na narzędzia przez zginacze palców powodują podwyższone ciśnienie w kanale nadgarstka. Wiedzie to do powstania ciasnoty w kanale i niedokrwienia nerwu pośrodkowego, Wiodące do powstania zespołu cieśni kanału nadgarstka. Zgodnie z obowiązującymi przepisami przy rozpoznawaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. -Ocena sposobu wykonywania pracy, przeprowadzona przez PIS nie potwierdza, aby pracownik w trakcie czynności zawodowych wykonywał seryjne ruchy zginania i prostowania nadgarstków, powtarzane wielokrotnie w krótkich odstępach czasowych i które spełniałyby kryteria ruchów monotypowych. Wprawdzie wykonywane przez pracownika czynności na stanowisku pracy sprzątającej obciążały kończyny górne, jednak nie jest to równoznaczne z monotypią ruchów W zakresie stawów nadgarstkowych, Stwierdzane u pacjentki schorzenia: otyłość (wskaźnik BMl = 38), zmiany zwyrodnieniowe- dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego (C5-C6), oraz dodatni wynik obecności przeciwciał przeciwjądrowych mogący wskazywać na występowanie schorzeń z grupy reumatoidalnych mogą stanowić samoistny (niezawodowy) czynnik etiologiczny stwierdzanego schorzenia. Wyżej wymienione nie dają zatem podstaw do uznania związku przyczynowo skutkowego pomiędzy stwierdzanym obustronnym zespołem cieśni nadgarstka a sposobem wykonywania pracy.

Organ odwoławczy wskazał, że skarżąca nie zgodziła się z wydanym orzeczeniem lekarskim; złożyła wniosek o przeprowadzenie ponownego badania w jednostce badawczo-rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy – Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego.

W oparciu o wyniki przeprowadzonych badań, Instytut w dniu 23 maja 2019 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 aktualnego wykazu chorób zawodowych.

W uzasadnieniu orzeczenia Instytut wskazał, że w trakcie obecnej obserwacji klinicznej szczegółowo przeanalizowano dostępną dokumentację medyczną pacjentki, opis czynności zawodowych w aspekcie obciążenia stawów nadgarstkowych i rąk, przeprowadzono konsultacje specjalistyczne: neurologiczną i ortopedyczną, wykonano szereg badań laboratoryjnych i radiologicznych. W przedmiotowym badaniu ortopedycznym ujemne są obustronnie objawy uciskowe Phalena i Tinela, stwierdzono nieznaczne ograniczenie ruchomości kręgosłupa szyjnego. W badaniu neurologicznym brak jest odruchów z mięśni trójgłowych (cechy radikulopatii szyjnej). Diagnostyka radiologiczna ujawniła niewielkie zmiany zwyrodnieniowe stawów rąk oraz potwierdziła zmiany zwyrodnieniowe i dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego. W badaniach laboratoryjnych dodatni jest odczyn Waalera-Rose, a w teście przesiewowym potwierdzono obecność w surowicy przeciwciał przeciwjądrowych ANA1, co wymaga kontroli i pogłębienia diagnostyki reumatologicznej w kierunku chorób układowych tkanki łącznej. Jak podaje Instytut, zespół cieśni nadgarstka jest najczęstszą neuropatią obwodową z ucisku, występującą w populacji ogólnej, zwłaszcza u kobiet w 5-6 dekadzie życia w okresie okołomenopauzalnym. Jej etiologia jest wieloczynnikowa; ocenia się, że około połowa przypadków ma charakter idiopatyczny, a pozostałe to skutek działania różnych czynników natury medycznej. Rozpoznanie zespołu cieśni nadgarstka jako choroby zawodowej wymaga wykazania, że to sposób wykonywania pracy był czynnikiem dominującym w jego powstaniu. Ocena narażenia zawodowego, dokonana na etapie prowadzonego w Instytucie postępowania diagnostyczno-orzeczniczego, nie potwierdziła konieczności wykonywania przez badaną w trakcie pracy czynności, które sprzyjałyby utrzymywaniu się długotrwale podwyższonego ciśnienia w kanale nadgarstka obustronnie, a tym samym stwarzałyby ryzyko powstania zespołu cieśni nadgarstka. Dodatkowo u badanej stwierdza się istnienie samoistnych, pozazawodowych czynników ryzyka zespołu cieśni nadgarstka takich jak: płeć żeńska, zaburzenia hormonalne okresu okołomenopauzalnego, hormonalna terapia zastępcza stosowana od około 6 lat, otyłość (BMI=37), hipercholesterolemia, utrzymująca nawet pomimo stosowanej farmakoterapii. Dodatkowo współistniejący Ucisk na korzenie nerwowe, przyczynowo związany z chorobą zwyrodnieniową i wielopoziomową dyskopatią w odcinku szyjnym kręgosłupa, może być po części odpowiedzialny za zgłaszane dolegliwości ze strony kończyn górnych. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Instytut nie znalazł w chwili obecnej podstaw do rozpoznania u badanej, co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem, przewlekłej choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się: chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym ".

Zdaniem organu, aby zatem doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, schorzenie tej osoby powinno być wykazane w wykazie chorób zawodowych załączonym do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz powinno być spowodowane narażeniem zawodowym, przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem.

Wydane na podstawie art. 237 § 1 pkt. 3-6 i § 11 Kodeksu pracy - rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych określa sposób i tryb postępowania dotyczący rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych. Osoba zainteresowana, której dotyczy podejrzenie winna być skierowana na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej do; właściwej jednostki orzeczniczej. Następstwem wykonanego tam badania jest orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej bądź o braku podstaw do jej rozpoznania wydane na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Organ podkreślił, ze bez wskazanych wyżej opinii lekarskich bądź sprzecznie z tymi opiniami, organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, co nie oznacza zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny orzeczenia lekarskiego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. Organ nie może bowiem oprzeć swego rozstrzygnięcia w sprawie na opinii lekarskiej lakonicznej treści, nie zawierającej przekonującego i należytego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. Zgodnie z § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia, właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu albo o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Organ odwoławczy podniósł, że w przedmiotowej sprawie wziął pod uwagę uzasadnienia orzeczeń lekarskich wydanych w sprawie przez jednostki pierwszego i drugiego szczebla diagnostycznego właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych, tj. Ośrodek Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego - placówka naukowo -badawcza resortu zdrowia i opieki społecznej, rozstrzygająca w sprawach spornych i wątpliwych, której orzeczenie jest merytorycznie ostateczne.

Zdaniem organu wydane w sprawie orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej pod postacią - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, są jasno i wyczerpująco uzasadnione. Obie jednostki orzecznicze rozpoznały u skarżącej zespół cieśni w obrębie nadgarstka, nie uznały jednak jego etiologii jako zawodowej.

Organ podkreślił, że przepisy obowiązującego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych wyraźnie wskazują, iż do stwierdzenia zespołu cieśni nadgarstka pochodzenia zawodowego konieczne jest spełnienie następujących warunków: fakt istnienia schorzenia widniejącego w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, sposób wykonywania pracy stwarzający ryzyko powstania choroby zawodowej oraz wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważniających do rozpoznania choroby zawodowej do 1 roku od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym.

W ocenie organu analiza narażenia zawodowego dokonana w toku prowadzonego postępowania odwoławczego wykazała, że w trakcie czynności zawodowych skarżąca nie wykonywała seryjnych ruchów zginania i prostowania nadgarstków, powtarzanych wielokrotnie w krótkich odstępach czasowych przez większość czasu dnia pracy, spełniających kryteria ruchów monotypowych. Wprawdzie wykonywane przez skarżącą czynności na zajmowanych stanowiskach pracy obciążały kończyny górne, jednak nie jest to równoznaczne Z wybiórczą monotypią ruchów w zakresie stawów nadgarstkowych. Tym samym sposób wykonywania pracy, nie stwarzał ryzyka powstania zespołu cieśni nadgarstka.

Odwołanie wniesione przez skarżącą nie wniosło nowych faktów, mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszym przypadku zebrany został obszerny i wyczerpujący materiał dowodowy, a w szczególności orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Dokonana przez jednostki orzecznicze i organ odwoławczy ocena narażenia zawodowego - nie dały podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespołu cieśni w obrębie nadgarstka (poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych). Za takim rozstrzygnięciem w ocenie organu odwoławczego przemawiają wydane przez jednostki orzecznicze obydwu stopni zgodne orzeczenia lekarskie zawierające szczegółowe uzasadnienia poparte wiedzą medyczną i doświadczeniem naukowym, przekonywujące i czytelnie wyjaśniające wszystkie aspekty sprawy w sposób prosty i zrozumiały.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego w jaki sposób czynniki pozazawodowe mogły przyczynić się do powstania choroby pod postacią cieśni nadgarstka organ odwoławczy wyjaśnił, że jednostki orzecznicze opierają swoje uzasadnienia lekarskie na podstawie przeprowadzonych badań, wywiadu medycznego oraz dokumentacji lekarskiej. Otyłość, zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego oraz dodatni wynik przeciwciał przeciwjądrowych mogący wskazywać na występowanie schorzeń reumatoidalnych, mogą stanowić samoistny niezawodowy czynnik etiologiczny stwierdzanego schorzenia i tak przyjęły jednostki orzecznicze. Odnosząc się do wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego chirurga neurologa na okoliczność ustalenia, co było powodem powstania u skarżącej choroby cieśni nadgarstka, organ wyjaśnił, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że to orzeczenie lekarskie wydany przez jednostki orzecznicze właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych jest opinią kwalifikowaną, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Organ jest takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do rozpoznania odmiennego schorzenia ( wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 kwietnia 2017 r sygn. akt IV SA/GI 897/16). Orzeczenia lekarskie są obowiązkowym środkiem dowodowym jaki musi zostać przeprowadzony w sprawach chorób zawodowych; Organ uznał zatem, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego chirurga neurologa na okoliczność ustalenia, co było powodem powstania u skarżącej cieśni nadgarstka, nie przyczyni się do wyjaśnienia sprawy. Przedmiot tej opinii pokrywa się z przedmiotem orzeczeń lekarskich, które są obowiązkowym środkiem dowodowym; jaki musi zostać przeprowadzony w sprawach dotyczących chorób zawodowych Z tych względów zgłoszonego wniosku nie uwzględnił. Odnosząc się natomiast do przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego, organ wskazał, że jak wskazuje Pracownia Higieny Pracy i Szkodliwości Zawodowych Ośrodka Medycyny Pracy czynności zawodowe wykonywane przez pacjentkę w okresie pracy zawodowej powodowały nadmierne obciążenia stawów nadgarstkowych, jednakże były to czynności, które miały różnorodny charakter i nie spełniały definicji ruchów monotypowych.

Organ podkreślił również, że zgodnie z art. 10 k.p.a., wystosował zawiadomienie do stron o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Żadna ze stron z możliwości tej nie skorzystała.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu pierwszej instancji i dlatego utrzymał ją w mocy w całości.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżąca powtórzyła zarzuty odwołania.

Zarzuciła zatem organowi:

1) naruszenie prawa materialnego, a to art. 7 i 8 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i pominięcie przy orzekaniu oceny narażenia zawodowego, wykonaną na zlecenie Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych oraz pracodawcę skarżącej - Szpital Wojewódzki [...] w T i w konsekwencji dowolne przyjęcie, że skarżąca nie wykonywała ruchów monotypowych, przez co nie można przyjąć, że zespół cieśni nadgarstka miał być konsekwencją wyłącznie pracy zawodowej;

2) naruszenie prawa materialnego, a to art. 7 i 8 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez dowolne i nie znajdujące oparcia w zebranym materiale dowodowym przyjęcie, że skarżąca cierpi na inne schorzenia, które mogą mieć wpływ na powstanie zespołu cieśni nadgarstka, przy jednoczesnym braku dostatecznych dowodów w postaci wyników badań czy też opinii specjalistów z zakresu endokrynologii czy ginekologii względnie chirurgii, wskazujących na pozazawodową etiologię stwierdzonej u skarżącej choroby neurologicznej (zespołu cieśni nadgarstka).

Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Wniosła także o dopuszczenie dowodów z zaświadczeń dotyczących stanu zdrowia skarżącej oraz dal wykazania pozazawodowej etiologii zespołu cieśni nadgarstka. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § j ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniał mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

W ocenie Sądu skarga nie zasługiwała jednakże na uwzględnienie.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola według wyżej wskazanych kryteriów zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji wykazała bowiem, że są ona prawidłowe.

Zgodnie z art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 1040 ze zm., zwanej dalej Kodeksem pracy), za chorobę zawodową uważa się schorzenie ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanych "narażeniem zawodowym".

Na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 237 § 1 Kodeksu pracy, Rada Ministrów wydała rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych, które weszło w życie w dniu 3 lipca 2009 r. (rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 1367 ze zm., zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych).

Stosownie do treści tego rozporządzenia, na pojęcie choroby zawodowej składają się dwa elementy: wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy.

We wskazanym rozporządzeniu, co do niektórych schorzeń sprecyzowano dodatkowo, że ów związek przyczynowy upoważniający do rozpoznania choroby zawodowej istnieje jedynie wówczas, gdy udokumentowane objawy chorobowe wystąpiły w czasie istnienia narażenia zawodowego albo w okresie nie dłuższym niż wskazany w tym rozporządzeniu.

Aby zatem doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, schorzenie tej osoby powinno być określone w wykazie chorób zawodowych załączonych do rozporządzenia oraz powinno być spowodowane narażeniem zawodowym, przy, czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem.

W przypadku ustalenia, że rozpoznana u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, ocena warunków jego pracy musi, zatem wykazać bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, iż pracę wykonywał w warunkach narażających na powstanie tej choroby zawodowej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem, co najistotniejsze, wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.

Podkreślić zatem; należy ze szczególną mocą, że choroba zawodowa jest; pojęciem prawnym, oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca:, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne, a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych (por. wyrok WSA w Gliwicach z 11 maja 2010 n; sygn. akt IV SA/GL 876/09, LEX nr 577707).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, że dokonana przez orzekające w niniejszej sprawie organy inspekcji sanitarnej wykładnia powyższych, znajdujących zastosowanie w tej sprawie, regulacji prawnych jest, prawidłowa.

W rozpoznawanej sprawie organy stanęły na stanowisku, że brak jest podstaw do stwierdzenia u skarżącej, choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, tj. schorzenia wymienionego w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych.

Zgodnie § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, podstawę do wydania przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia stanowi materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jeżeli zaś właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1 jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału.

Istotnie, orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.). Bez tej opinii lub sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalić, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a.

"Sąd administracyjny kontrolując pod względem zgodności z prawem decyzję państwowego inspektora sanitarnego, może zakwestionować ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. że zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych jednostce organizacyjnej, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego" (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 688/11, LEX nr 1146150). Podstawą decyzji inspekcji sanitarnej nie może być zatem opinia lekarska o lakonicznej treści, nie zawierająca przekonującego uzasadnienia, czy też wywołującego wątpliwości.

Stosownie bowiem do treści § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych lekarz (uprawniony i zatrudniony w określonej jednostce - § 5 ust. 1) wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich

i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Doręczane pacjentowi (badanemu pracownikowi) orzeczenie lekarskie jest więc diagnozą opartą na wynikach poszczególnych badań, dokumentach i ocenie narażenia zawodowego, bo oznacza, że jednostka orzecznicza nie ma obowiązku doręczania pacjentowi wyników poszczególnych badań.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że choroba zawodowa w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, w ramach kategorii przewlekłych chorób obwodowego układu nerwowego wywołanych sposobem wykonywania pracy, została ujęta w wykazie chorób zawodowych w poz. 20.1.

Skoro w świetle orzeczeń lekarskich jednostek orzeczniczych pierwszego, jak i drugiego stopnia, z dnia 30 października 2018 r. nr [...] Ośrodku Medycyny Pracy oraz z dnia 23 maja 2019 r; nr [...] Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, wynika, że etiologia zespołu cieśni nadgarstka, który wystąpił u skarżącej w okresie jej aktywności zawodowej jest ;pozazawodowa, to upadło domniemanie wpływu czynnika narażenia, związanego ze sposobem wykonywania pracy przez skarżącą, na powstanie u niej zespołu cieśni nadgarstka. Zgodzić się należało z orzekającymi organami, że zebrany materiał dowodowy pozwalał rzeczywiście wykluczyć taki związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy pracą a stwierdzoną jednostką chorobową (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 335/10; wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2692/13).

Trafnie orzekające organy podkreśliły, że podstawą decyzji w kwestii stwierdzenia choroby zawodowej jest jedynie orzeczenie i badanie lekarskie przeprowadzone na podstawie i w zgodzie z rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych. Orzeczenia lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych, jak już podkreślono, są opiniami w rozumieniu art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), czyli stanowi dowód w sprawie podlegający ocenie przez organy zgodnie z regułami dowodowymi, zawartymi w art. 80 k.p.a.

W okolicznościach niniejszej sprawy, zarówno Ośrodek Medycyny Pracy, jak i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego wykazały w sposób wyczerpujący i przekonywujący zarazem, brak związku przyczynowego pomiędzy wykonywaną przez skarżącą pracą a występującym u niej schorzeniem nadgarstka, przedstawiając szczegółowo motywy, na których oparte zostały orzeczenia lekarskie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że organ prowadzący postępowanie jest związany orzeczeniem lekarskim jednostki właściwej

do rozpoznania chorób {zawodowych. Organ nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny Środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji państwowej są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie ód wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 654/12, LEX nr 1252141, wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2012 r, sygn. akt II OSK 22212/11, LEX nr 1138108, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 699/11, LEX 1152987).

Sąd administracyjny, kontrolując pod względem zgodności z prawem zaskarżoną decyzję, może kwestionować jedynie ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do podważenia pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. jeżeli zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź lekarza uprawnionego, lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu jednostce organizacyjnej, jednak nie może dotyczyć treści orzeczenia lekarskiego, które, jak już wcześniej podkreślono, ma charakter opinii biegłego.

Taki stan rzeczy w rozpatrywanej sprawie nie wystąpił. Jednostki orzecznicze \/v sposób wystarczający, spójny i logiczny wskazały, bowiem na czym polega schorzenie cieśni nadgarstka oraz uzasadniły brak związku przyczynowo

skutkowego pomiędzy czynnikami chorobowymi a pracą w narażeniu na nie, podając przy tym prawdopodobną etiologię powstania tego schorzenia u skarżącej - tj. stwierdzone u skarżącej schorzenia: otyłość (wskaźnik BMI = 38), zmiany- zwyrodnieniowe - dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego (C5-C6), oraz dodatni wynik obecności przeciwciał przeciwjądrowych mogący wskazywać ha występowanie schorzeń z grupy reumatoidalnych. W żaden więc sposób nie można zarzucić organom obydwu instancji naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez dowolne przyjęcie pozazawodowej przyczyny schorzenia skarżącej, "nie znajdujące oparcia w zebranym materiale dowodowym", jak twierdzi pełnomocnik skarżącej. Instytut

Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego , jako jednostka orzecznicza drugiego stopnia, wyraźnie podkreślił w uzasadnieniu swojej opinii,; że w trakcie obecnej obserwacji klinicznej szczegółowo przeanalizowano dostępną dokumentację medyczną pacjentki, opis czynności zawodowych w aspekcie obciążenia stawów nadgarstkowych i rąk, przeprowadzono konsultacje specjalistyczne: neurologiczną i ortopedyczną, wykonano szereg badań laboratoryjnych i radiologicznych. W przedmiotowym badaniu ortopedycznym ujemne są obustronnie objawy uciskowe Phalena i Tinela stwierdzono nieznaczne ograniczenie ruchomość;! kręgosłupa szyjnego. W badaniu neurologicznym brak jest odruchów z mięśni trójgłowych (cechy radikulopatii szyjnej). Diagnostyka radiologiczna ujawniła niewielkie zmiany zwyrodnieniowe stawów rąk oraz potwierdziła zmiany zwyrodnieniowe i dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego; W badaniach laboratoryjnych dodatni jest odczyn Waalera-Rose, a w teście przesiewowym potwierdzono obecność w surowicy przeciwciał przeciwjądrowych ANA1, co wymaga kontroli i pogłębienia diagnostyki reumatologicznej w kierunku chorób układowych tkanki łącznej. W taki stanie rzeczy, wbrew temu co twierdzi skarżąca i jej pełnomocnik, zasadne było stanowisko orzekających organów, iż nie doszło do naruszenia postanowień artykułów: 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. Organy zebrały r rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a przede wszystkim, dokonały jego prawidłowej oceny. Orzeczenia lekarskie jednostek orzeczniczych są prawidłowe pod względem formalnym, zawierają elementy merytorycznie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i wskazują, że z medycznego punktu widzenia; z uwzględnieniem charakteru i sposobu wykonywania pracy oraz złożonej przez skarżącą dokumentacji medycznej - nie było podstaw do wydania decyzji:, która byłaby sprzeczna z rozpoznaniem zawartym w tych orzeczeniach. Wykluczono) występowanie podczas pracy skarżącej ruchów monotypowych, które są definiowane jako szybkie i powtarzające się czynności w odstępach krótszych niż 5 minut, przy częstotliwości ruchów większej niż 40 powtórzeń na minutę - jednostajne, krótkotrwałe cykle robocze. Dokonana także i w tym względzie ocena organów inspekcji sanitarnej jest prawidłowa. Już z opisu czynności wykonywanych przez skarżącą na stanowisku pracy, wskazanego w skardze, wynika, że w szczególności wycieranie mopem powierzchni podłóg, mebli, mycie okien definicji tej nie spełnia. Podniesione w tym zakresie zarzuty skarżącej i jej pełnomocnika nie są zatem zasadne. Ani organy, ani również jednostki orzecznicze lekarskie, nie zaprzeczyły, by skarżąca nie wykonywała w trakcie czynności zawodowych skarżąca nie wykonywała czynności na zajmowanych stanowiskach pracy obciążających kończyny górne. Nie wykonywała jednakże, a co istotne dla istnienia związku przyczynowo - skutkowego dla tego rodzaju schorzenia, seryjnych ruchów zginania i prostowania nadgarstków, powtarzanych wielokrotnie w krótkich odstępach czasowych i to przez większość czasu dnia pracy, spełniających kryteria ruchów monotypowych. Wykonywanie zatem czynności obciążających kończyny górne, niewątpliwie powtarzalnych, nie jest równoznaczne z wybiórczą monotypią ruchów w zakresie stawów nadgarstkowych.

W takim stanie rzeczy, w świetle zebranego materiału dowodowego, ustalenia organów nie mogły budzić wątpliwości, a dołączona dokumentacja medyczna do skargi, w żaden sposób nie mogła być uznana za przeciwdowód podważający stanowisko jednostek orzeczniczych lekarskich, a w konsekwencji i orzekających organów. Sporządzona została w okresie późniejszym, aniżeli relewantny z punktu widzenia norm, a przede wszystkim, już po wydaniu kwestionowanej decyzji, bo w dniu 6 września 2019 r. Nadto, powtórzyć należy za WSA w Gliwicach, że "Zakwestionowanie orzeczeń lekarskich jest także możliwe w przypadku, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak nawet w takiej sytuacji organ ani sąd administracyjny, nie są uprawnieni do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej organ może żądać ich uzupełnienia, co w rozpatrywanej sprawie miało miejsce."(por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt IV SA/GI 1008/12; LEX nr 1385541).

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł, jak sentencji wyroku.