Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 19/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21, 38 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant: starszy inspektor sądowy Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. sprawy ze skargi A przy udziale uczestnika postępowania – A.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości niepobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych od wynagrodzeń od stycznia do grudnia 2009 r. i orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika z tego tytułu oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi I.N. (dalej: skarżąca wspólniczka) oraz A (dalej: skarżąca spółka, skarżąca strona, spółka) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...]: 1. uchylająca - decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. (dalej: organ I instancji) z dnia [...], nr [...] - w części dotyczącej określenia wysokości należnych odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu niepobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych (dalej: p.d.o.f.) od wypłaconych wynagrodzeń za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. i w tym zakresie określająca odsetki za zwłokę w innej wysokości; 2. uchylająca ww. decyzję w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej A.Z. i I.N. - wspólników spółki - jako osób trzecich za zaległości podatkowe spółki w zakresie p.d.o.f. od dokonanych wypłat wynagrodzeń za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. - w części dotyczącej odsetek za zwłokę i w tym zakresie orzekająca w innej wysokości; 3. w pozostałej części utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji.

Organ I instancji w opisanej wyżej decyzji wydanej na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 30 § 1, § 4, art. 51, art. 53 § 1 i § 3 i § 4, art. 107 § 1 i 2, art. 108 § 1, art. 115 § 1, 2 i 4 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) oraz art. 31, art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., nr 14, poz. 176 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.): określił skarżącej spółce wysokość niepobranego i niewpłaconego p.d.o.f. od wynagrodzeń za okres od stycznia do grudnia 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę; orzekł o odpowiedzialności podatkowej płatnika - spółki z tytułu niepobranego i niewpłaconego podatku od wynagrodzeń za okres od stycznia do grudnia 2009 r.; orzekł o solidarnej odpowiedzialności wspólników spółki – jako osób trzecich za ww. zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę.

Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji wszczął z urzędu postępowania wobec spółki i decyzją z dnia [...] organ określił spółce wysokość pobranego i niewpłaconego p.d.o.f. za okres od stycznia do grudnia 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej wspólników spółki jako osób trzecich. Rozpoznając odwołanie skarżącej wspólniczki, Dyrektor Izby Skarbowej we W. (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, DIS) stwierdził niedopuszczalność środka zaskarżenia z uwagi na błędne doręczenie decyzji osobie, która nie była umocowana do tej czynności. Po prawidłowym doręczeniu, skarżąca wspólniczka ponownie wniosła odwołanie, wskutek którego DIS uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wykonując zalecenia, organ I instancji wszczął postępowanie z urzędu względem spółki także w zakresie odpowiedzialności podatkowej płatnika co do p.d.o.f. za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. i po przeprowadzeniu postępowania wydał decyzję z dnia [...].

Organ I instancji uznał, że spółka nie pobrała i nie uiściła zaliczek od wynagrodzeń zatrudnionych przez nią pracowników, tj. 4 kierowców i księgowej. W ocenie organu przeprowadzone dowody z zeznań świadków (pracowników spółki) wykazały, że pracownicy w całym okresie zatrudnienia otrzymywali wynagrodzenie za pracę w kwotach wyższych od kwot wykazanych na pierwotnych listach płac oraz nie otrzymywali premii. Organ zauważył, że inaczej zeznawały wspólniczki. Skarżąca wspólniczka wskazywała bowiem, iż wynagrodzenia za pracę wypłacane były w kwotach wynikających z list płac i zawartych umów o pracę, bez wypłat premii i innych finansowych dodatków. Ponadto ojciec skarżącej wspólniczki – H.B. zeznał, że przyjeżdżał do siedziby spółki w celu otrzymania dostępu do podatkowych ksiąg przychodów i rozchodów, zapoznania się z bieżącą działalnością spółki (w latach 2009 -2010 średnio raz na kwartał). Świadek podał, że nie stwierdził nieprawidłowości w prowadzeniu ksiąg przez główną księgową – M.B., do momentu audytu i dokonania pierwszych korekt deklaracji. Wskazał również, że pomagał córce w rozumieniu działalności firmy, w podejmowaniu decyzji, ocenianiu efektów prowadzonej działalności przez firmę, gdyż córka się na tym nie znała, nie pobierał z tego tytuł wynagrodzenia.

Natomiast druga wspólniczka zeznała, że pracownicy otrzymywali wynagrodzenia za przejazd pełnej trasy w kwocie [...] zł. Zeznała również, że dokumentacja w zakresie wynagrodzeń nie była prowadzona rzetelnie, a listy płac przedstawiają zaniżone kwoty wypłaconych wynagrodzeń. Wskazała, że M.B. zarabiała kwotę [...] zł na ½ etatu, a kierowcy średnio w granicach [...] zł miesięcznie (najniższe minimalne wynagrodzenie plus delegacje).

Organ I instancji zauważył, że wspólniczki naprzemiennie złożyły w latach 2010-2012 sześć wersji deklaracji PIT-4R za 2009 r. Dwie deklaracje (w dniach: 3 stycznia 2011 r. i 19 listopada 2012 r.) złożyła skarżąca wspólniczka wykazując następujące dane: od stycznia do sierpnia oraz w listopadzie i w grudniu - 3 pracowników, we wrześniu i w październiku - 2 pracowników oraz łączną kwotę należnych zaliczek w wysokości [...] zł. A Z. złożyła 5 wersji deklaracji PIT-4R (w dniach: 29 stycznia 2010 r., 3 listopada 2010 r., 19 września 2011 r., 20 sierpnia 2012 r.) za 2009 r., wykazując w ostatniej wersji następujące dane: styczeń – 5 pracowników, od lutego do sierpnia oraz w listopadzie i w grudniu – 4 pracowników, we wrześniu i październiku – 3 pracowników oraz łączną kwotę należnych zaliczek w wysokości [...] zł. Organ podkreślił, że dane wykazane w deklaracji złożonej przez skarżącą wspólniczkę są zgodne z danymi z pierwotnej deklaracji złożonej przez A.Z.

W opinii organu zebrany materiał dowodowy, w tym m.in. umowy o pracę, listy płac, deklaracje ZUS, polecenia wyjazdów służbowych, niewątpliwie wskazują, że złożona w dniu 19 listopada 2012 r. korekta deklaracji PIT-4R za 2009 r. (ostatnia korekta) nie odzwierciedla stanu faktycznego. Organ podkreślił, że pracownicy spółki w zeznaniach potwierdzili fakt odbywania wyjazdów służbowych za granicę oraz fakt pobierania wynagrodzenia za pracę w kwotach innych, niż wynikające z umów o pracę. Według organu podatkowego, spółka jako płatnik obliczała oraz pobierała zaliczki na podatek od kwot wynagrodzeń wpisanych na umowach o pracę, a nie od kwot faktycznie wypłaconych. Zdaniem organu, pracownicy, po ustaniu zatrudnienia w spółce, nie mieli żadnego interesu w tym, aby zeznawać inaczej, niż zgodnie ze stanem faktycznym. Z tego względu organ uznał zeznania pracowników za wiarygodne. W konsekwencji organ nie dał wiary zeznaniom skarżącej wspólniczki i H.B. i częściowo uznał za niewiarygodne zeznania A.Z.

Organ I instancji wyliczył rzeczywiste wynagrodzenie miesięczne dla następujących pracowników spółki: M.B., W.Z., A.G. (za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r.), A.M. (za okres od stycznia do lipca 2009 r.), P.B. (za okres listopad-grudzień 2009 r.). W konsekwencji organ podatkowy określił spółce kwotę zaległości za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami – [...] zł.

Spółka oraz skarżąca wspólniczka wniosły odwołanie.

DIS rozpoznając sprawę, wskazał, że poza sporem jest obowiązek spółki odprowadzania zaliczek od wynagrodzeń wypłacanych pracownikom oraz fakt, że wspólniczki prowadziły działalność w ww. spółce jawnej oraz zatrudniały pracowników.

Organ II instancji podał, że wobec A.Z. wszczęto kontrolę podatkową w zakresie p.d.o.f., która wykazała nieprawidłowości w korektach zeznań złożonych w dniu [...] (wyciąg z protokołu kontroli oraz załączniki włączono do akt). Podatniczka dokonała jednak stosownej korekty swojego zeznania podatkowego.

Analizując podjęte przez organ I instancji ustalenia, DIS stwierdził, że prawidłowo w sprawie wyliczono wysokość wynagrodzeń na podstawie zeznań świadków, poleceń wyjazdów służbowych, umów o pracę. Organ II instancji zauważył, że analiza danych wynikających ze sporządzonych przez spółkę informacji PIT-11 oraz korekt tych informacji wykazały daleko idące rozbieżności. Spółka sporządziła dla księgowej – M.B. 2 wersje informacji PIT-11, gdzie w pierwotnej informacji wskazano przychód w wysokości [...] zł, zaś w korekcie przychód w kwocie [...] zł. Dla kierowców – W.Z. i A. G. spółka sporządziła 3 wersje PIT-11, gdzie w pierwszej i w trzeciej wersji wykazano przychód w wysokości [...] zł, natomiast w drugiej wersji przychód w wysokości [...] zł. Dla kierowcy – P.B. spółka sporządziła 3 wersje informacji PIT-11, przy czym w pierwszej podano przychód w wysokości [...] zł, natomiast w drugiej [...] zł.

Zdaniem organu II instancji prawidłowo w sprawie przyjęto za wiarygodne zeznania świadków – pracowników spółki. Wszyscy pracownicy potwierdzili fakt zatrudnienia w spółce oraz fakt wykonania kursów transportowych za granicę RP, wskazując przy tym okres zatrudnienia oraz wynagrodzenia ustalone z A.Z. i wynagrodzenia otrzymane. Organ zauważył, że zeznania świadków zawierają konkretne, nieszacowane dane dotyczące wynagrodzeń wypłacanych za jeden kurs w ramach transportu międzynarodowego. Podkreślił organ II instancji, że wbrew twierdzeniom strony pracownicy otrzymywali wynagrodzenie na podobnym lub takim samym poziomie.

Organ II instancji uznał za zasadne nieuwzględnienie przez organ I instancji zeznań skarżącej wspólniczki i H.B. z uwagi na znaczny stopień ogólności oraz brak spójności z ustalonymi danymi w sprawie. Organ zauważył, że H.B. wypowiadał się na temat wynagrodzenia średniego, bez konkretnego podziału na miesiące i lata rozliczeniowe. Ponadto organ wskazał, że trudno uznać osobę będącą w siedzibie spółki "raz na kwartał" za dobrze zorientowaną w kwestii faktycznie wypłacanych zatrudnionym pracownikom wynagrodzeń, skoro kwestią naliczania wynagrodzeń i ich wypłaty zajmowała się A.Z., co potwierdziła sama wspólniczka, jak również księgowa i zatrudnieni pracownicy. O niezgodności danych wynikających z dokumentacji z faktycznymi wypłatami wypowiedziała się również księgowa – M.B., wskazując na otrzymywanie wyższego wynagrodzenia niż wynikające z prowadzonej dokumentacji.

Organ wskazał także na zeznania skarżącej wspólniczki, która podała, że: "obie byłyśmy zgodne, że możemy utworzyć swoją firmę z tym, że ustaliłyśmy, że ja nadal będę pracowała w firmie B, a A.Z. z uwagi na swoje doświadczenie w prowadzeniu działalności będzie się zajmowała sprawami gospodarczymi spółki (...). Moje działanie w tej formie polegało na zapewnieniu zleceń dla tej firmy, natomiast pani Z.l zajmowała się pozostałymi sprawami". Fakt ten potwierdziła księgowa M.B., która wskazała, iż: "zlecenia na wykonanie usługi firma A otrzymywała z firmy C, z kolei firma C otrzymywała zlecenia od firmy B, w której zatrudniona była I.N. Taki sposób prowadzenia usług funkcjonował do 2009 r. w którym to roku głównym zleceniodawcą dla firmy C przestał być B, a została bezpośrednio firma D.

Zdaniem organu z przedstawionych zeznań jasno wynika podział faktycznych kompetencji pomiędzy wspólnikami spółki. Ponadto przesłuchani pracownicy zeznali, że nie znali skarżącej wspólniczki, co strona podkreśliła w odwołaniu argumentując tym faktem okoliczność braku wpływu na sprawy finansowe i kadrowe spółki, nie zważając na fakt, iż okoliczność ta świadczy o niskim poziomie jej zaangażowania w bieżące, w tym kadrowe, sprawy spółki. Według organu, skarżąca wspólniczka dbając o pozyskiwanie zleceń dla spółki posiadała informacje dotyczące ilości zatrudnionych pracowników, a co za tym idzie o wielkości wypłacanych wynagrodzeń i innych kosztach związanych z zatrudnieniem pracowników realizujących zlecenia w transporcie międzynarodowym.

Wobec niedopełnienia przez spółkę obowiązku przekazania kwot zaliczek na p.d.o.f. organ II instancji stwierdził, że istniała podstawa do orzeczenia odpowiedzialności płatnika i określenia wysokości niepobranego i niewpłaconego podatku i zasadne było orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej wspólniczek.

Zdaniem organu odwoławczego na orzeczenie odpowiedzialności wobec wspólniczek nie ma wpływu okoliczność, że decyzje odnośnie zatrudnienia pracowników oraz wysokości wypłacanego wynagrodzenia podejmowała jedna ze wspólniczek spółki jawnej.

Odnośnie informacji dotyczącej wypowiedzenia umowy spółki przez skarżącą wspólniczkę, organ II instancji zauważył, iż zgodnie z aktualnymi zapisami Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) wspólnikami spółki są nadal I.N. i A.Z. Stosownie zaś do treści umowy spółki jawnej obie wspólniczki były umocowane do reprezentowania spółki (reprezentacja jednoosobowa). Zdaniem organu II instancji okoliczność ta przesądza, że w przypadku wypowiedzenia umowy spółki przez skarżącą wspólniczkę wspólnicy powinni podjąć wspólne działania mające na celu uwidocznienie tej informacji w KRS.

Organ II instancji podniósł, że organ I instancji zaskarżoną decyzją orzekł w dwóch zakresach, w zakresie odpowiedzialności podatkowej płatnika oraz o odpowiedzialności wspólników jako osób trzecich za zaległości spółki. Według organu II instancji, z akt sprawy jasno wynika, iż wszczynając postępowanie zamiarem organu było prowadzenie jednego postępowania, ponieważ postępowanie to było jawne dla płatnika jak i dla osób trzecich, wszystkim stronom postępowania zapewniono jednakowe prawa, postępowanie to zostało uwieńczone jedną decyzją dla wszystkich stron, co nie budzi wątpliwości.

Badając prawidłowość wyliczenia odsetek za zwłokę organ II instancji zauważył, że postępowanie zostało wszczęte postanowieniem z dnia [...] (doręczonym stronom w dwóch terminach, tj. 6 i 12 września 2012 r.) oraz zakończone decyzją z dnia [...], która w wyniku rozpatrzenia odwołania została uchylona decyzją z dnia [...]. Kolejna decyzja organu I instancji została wydana w dniu [...], zatem po przekroczeniu nowego trzymiesięcznego okresu właściwego dla naliczania odsetek za zwłokę. Organ II instancji powołał art. 54 § 1 pkt 7 O.p., który w jego ocenie ma zastosowanie do sytuacji uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej przez organ odwoławczy. W konsekwencji DIS uznał, że odsetki za zwłokę wyliczono nieprawidłowo i uchylił w tym zakresie decyzję organu I instancji i określił odsetki w innej wysokości.

Oceniając, czy w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, DIS stwierdził, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zebrany materiał dowodowy (deklaracje PIT-4R, listy płac, informacje PIT-11) pozwalał na ustalenie rzeczywistych wypłat wynagrodzeń dla pracowników. Organ II instancji zauważył, że w toku postępowania przeanalizowano wiele różnych rodzajowo dowodów, w tym przesłuchań pracowników w charakterze świadków, przesłuchań wspólników spółki, przeprowadzono wnioskowane dowody, zweryfikowano deklaracje PIT-4R, PIT-11, umowy o pracę, polecenia wyjazdów służbowych. Wszystkie czynności zostały prawidłowo udokumentowane.

Organ podkreślił, że w toku postępowania strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które podważyłyby ustalenia dokonane przez organy obu instancji. Zaznaczył, że w wielu przypadkach dowód z przesłuchania świadków został przeprowadzony dwukrotnie i uwzględniono wniosek o przesłuchanie H.B. Z akt sprawy wynika, że strona nie składała innych wniosków dowodowych. W tym stanie sprawy organ odwoławczy nie znalazł podstawy, aby ponownie przeprowadzić przesłuchanie ww. świadka, a także powołać biegłego.

Zdaniem organu II instancji, w interesie strony leży przekazanie informacji, dzięki którym można ustalić w pełni stan faktyczny sprawy i współpraca strony nie powinna ograniczać się jedynie do niczym nie popartych stwierdzeń, a do przedstawienia dowodów potwierdzających konkretne fakty. Według organu II instancji, to wspólnicy spółki posiadają najwięcej informacji odnośnie prowadzonej działalności i organ podatkowy nie może występować jako mediator w sytuacji sporu miedzy wspólnikami.

W skardze do Sądu spółka oraz skarżąca wspólniczka zaskarżyły decyzję organu II instancji w części dotyczącej odsetek za zwłokę i w zakresie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącej. Wniosły o uchylenie w tej części decyzji organu II instancji oraz uchylenie w całości decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W skardze zarzucono naruszenie:

1) art. 30 §1 O.p. w zw. z art. 58 § 1 stawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 121 ze zm., dalej: k.c.) w zw. z art. 43 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (t.j.Dz. U. z 2013 r. poz. 1030, dalej jako: k.s.h.) w zw. z § 12 umowy spółki poprzez uznanie, że po stronie spółki istnieją przesłanki do stwierdzenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe z tytułu p.d.o.f. od dokonanych wypłat wynagrodzeń w okresie stycznia do grudnia 2009r. wraz z odsetkami od tych zaległości, tymczasem na skutek faktu, iż zeznania byłych pracowników spółki – M.B., W.Z., A.G., A.M. oraz P.B., na podstawie których organ orzekający oparł swoje rozstrzygnięcie, co do kwot wynagrodzenia faktycznie przez ww. pracowników otrzymywanych są wzajemnie sprzeczne, niespójne i niejasne, a więc nie mogą one stanowić podstawy ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia uznać należy, iż nie wystąpiły żadne zdarzenia uzasadniające ustalenie wymiaru p.d.o.f. w okresie od stycznia do grudnia 2009 r., innego aniżeli ustalonego w korekcie skarżącej z dnia 19 listopada 2012 r., zaś ewentualne wypłaty wynagrodzeń przewyższających kwoty ustalone w umowie o pracę, dokonywane przez A.Z. bez wymaganej zgody skarżącej stanowią czynność sprzeczną z ustawą (art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 43 k.s.h.) i z umową spółki (art. 58 § 1 k.c. w zw. z § 12 umowy spółki) i jako taką nieważną, w związku z czym nie można było stwierdzić odpowiedzialności spółki za zaległości podatkowe z tytułu p.d.o.f. (PIT-4R) za okres stycznia do grudnia 2009 r.,

2) art. 115 § 1 O.p. w zw. z art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 43 k.s.h. w zw. z § 12 umowy spółki poprzez uznanie, iż po stronie skarżącej wspólniczki (byłej) – istnieją przesłanki do stwierdzenia solidarnej odpowiedzialności ze spółką za zobowiązania spółki o treści wskazanej w zaskarżonej decyzji, tymczasem na skutek faktu iż zeznania byłych pracowników spółki – M.B., W.Z., A.G., A.M. oraz P.B., na podstawie których organ orzekający oparł swoje rozstrzygnięcie co do kwot wynagrodzenia faktycznie przez ww. pracowników otrzymywanych są wzajemnie sprzeczne, niespójne i niejasne, a więc nie mogą one stanowić podstawy ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia uznać należy, iż nie wystąpiły żadne zdarzenia uzasadniające ustalenie wymiaru p.d.o.f. w okresie od stycznia do grudnia 2009 r., innego aniżeli ustalonego w korekcie skarżącej z dnia 19 listopada 2012 r., zaś ewentualne wypłaty wynagrodzeń przewyższających kwoty ustalone w umowie o pracę, dokonywane przez A.Z. bez wymaganej zgody skarżącej stanowią czynność sprzeczną z ustawą (art. 58 §1 k.c. w zw. z art. 43 k.s.h.) i z umową spółki (art. 58 § 1 k.c. w zw. z § 12 umowy spółki) i jako taką nieważną, w związku z czym nie można było stwierdzić odpowiedzialności spółki za zaległości podatkowe z tytułu p.d.o.f. (PIT-4R) za okres od stycznia do grudnia 2009 r., a po stronie skarżącej wspólniczki brak podstaw do uznania solidarnej odpowiedzialności podatkowej ze spółką,

3) art. 43 k.s.h. w zw. z § 12 umowy spółki poprzez uznanie wyłącznie na podstawie wyrwanych z kontekstu wypowiedzi, niespójnych i sztucznie połączonych zeznań świadków z pominięciem treści § 12 umowy spółki, iż wspólniczki dokonały ustnego podziału obowiązków w spółce w ten sposób, iż skarżąca wspólniczka miała zapewniać zlecenia transportowe dla spółki zaś A.Z. zajmowała się pozostałymi sprawami spółki, w tym zatrudnianiem pracowników i uprawniona była do samodzielnego zawierania umów o pracę z pracownikami jak również ustalania szczegółowych warunków w tym zakresie,

4) art. 122 w zw. z art. 187 O.p., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, pomimo tego, że okoliczności sporne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy nie zostały ani dostatecznie wyjaśnione ani też wykazane innymi dowodami bowiem zeznania przesłuchiwanych pracowników spółki – M.B., W.Z., A.G., A.M. oraz P.B. w zakresie wysokości otrzymywanego wynagrodzenia za pracę na tym samym stanowisku są wzajemnie sprzeczne, niespójne oraz niezgodne ze złożoną w sprawie dokumentacją (delegacje), a ponadto prowadzą do nielogicznego przekonania, iż każdy z kierowców wykonujących identyczną pracę w spółce otrzymywał wynagrodzenie w innej kwocie, która to okoliczność jest oczywiście sprzeczna zasadami doświadczenia życiowego w związku z czym naruszono prawo skarżącego do wszechstronnego rozpoznania i ustalenia rzeczywistego stanu sprawy (zasada prawdy obiektywnej),

5) art. 191 O.p. poprzez: a) uznanie w całości za wiarygodne zeznań przesłuchiwanych pracowników spółki M.B, W.Z, A.G., A.M. oraz P.B. w przedmiocie otrzymywanych przez nich w 2009 r. wynagrodzeń oraz poczynienie na podstawie złożonych oświadczeń w tym przedmiocie ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie z jednoczesnym pominięciem zeznań skarżącej oraz świadka H.B. podczas gdy zeznania przesłuchiwanych pracowników uznać należy za wzajemnie sprzeczne, niespójne oraz niezgodne ze złożoną w sprawie dokumentacją (delegacje), a ponadto prowadzące do nielogicznego przekonania, iż każdy z kierowców wykonujący identyczną pracę w spółce otrzymywał wynagrodzenie w innej kwocie, która to okoliczność jest oczywiście sprzeczna zasadami doświadczenia życiowego w związku z czym organ orzekający naruszył w istotny sposób zasadę swobodnej oceny dowodów; b) uznanie wyłącznie na podstawie wyrwanych z kontekstu wypowiedzi, niespójnych i sztucznie połączonych zeznań świadków z pominięciem treści § 12 umowy spółki, iż wspólniczki dokonały ustnego podziału obowiązków w spółce w ten sposób, iż I.N. miała zapewniać zlecenia transportowe dla spółki zaś A.Z. zajmowała się pozostałymi sprawami spółki, w tym zatrudnianiem pracowników i uprawniona była do samodzielnego zawierania umów o pracę z pracownikami jak również ustalania szczegółowych warunków w tym zakresie; c) przyjęcie przez organ za prawidłowe ustaleń organu I instancji, który w odmienny sposób ocenił i dokonał ustaleń faktycznych na podstawie tożsamego stanu faktycznego i materiału dowodowego spraw,

6) art. 121 §1 O.p. przez przyjęcie przez organ za prawidłowe ustaleń organu I instancji, który w odmienny sposób ocenił i dokonał ustaleń faktycznych na podstawie tożsamego stanu faktycznego i materiału dowodowego spraw, co jest oczywiście nieuprawnione jako sprzeczne z wyrażoną w art. 121 §1 O.p.

W odpowiedzi na skargę DIS podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Powołał DIS przepisy k.s.h. - art. 39 § 1 i 2 i art. 43 i wskazał, powołując przy tym orzeczenie Sądu Najwyższego i stanowisko doktryny, że działania związane z zatrudnianiem pracowników nie przekraczają czynności zwykłego zarządu. Organ zauważył, że w toku prowadzonego postępowania podatkowego nie zostały przedłożone żadne dokumenty potwierdzające fakt podjęcia jakichkolwiek uchwał wspólników spółki w sprawach wewnętrznych, w tym przede wszystkim w zakresie polityki kadrowej. Nie ustalono, aby którakolwiek ze wspólniczek spółki wniosła sprzeciw lub w jakikolwiek inny sposób wyraziła brak zgody na działania podejmowane w spółce w zakresie zatrudnienia pracowników. Ponadto organ zwrócił uwagę na niekonsekwencję strony skarżącej. Wskazał, że I.N. nie podważała faktu zatrudnienia liczby pracowników ustalonej przez organy podatkowe, a jedynie naruszenie regulacji wewnętrznych spółki. Z drugiej strony wspólniczka kwestionowała wysokość ustalonych przez organy podatkowe wynagrodzeń wypłacanych pracownikom, nie przedstawiając przy tym żadnych danych. Dodał DIS, że jakiekolwiek spory w zakresie podziału czynności między wspólniczkami nie miały wpływu na wysokość wynagrodzeń pracowników. W opinii organu, dokonanie czynności prawnej wbrew wymogowi zgody wynikającej z § 12 pkt 1 umowy spółki nie wpływa na ważność dokonanych czynności prawnych w zakresie zatrudnienia pracowników, gdyż zgoda ma charakter jedynie wewnętrzny.

W replice na odpowiedź na skargę skarżący podtrzymali zarzuty i wnioski skargi. Dodały, że błędnie organ odwoławczy przyjął, iż A.Z. posiadała uprawnienie do samodzielnego decydowania o zatrudnieniu pracowników. Zdaniem skarżących, czynność ta nie należała do zbioru działań nieprzekraczających zakresu zwykłego zarządu. Zaznaczyły strony, że wspólniczka – I.N. nie posiadała wiedzy o tym, iż druga ze wspólniczek samodzielnie podjęła decyzję o zmianie ustalonego przez wspólniczki sposobu wynagradzania pracowników poprzez wypłatę im kwot wyższych aniżeli pierwotnie deklarowano.

Na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. pełnomocnik skarżących wniósł o dopuszczenie dowodu w postaci decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] na okoliczność umorzenia postępowania wobec I.N. Sąd uwzględnił wniosek pełnomocnika i na rozprawie dopuścił jako dowód ww. decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Sąd dokonując kontroli legalności według ww. kryteriów nie stwierdził aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa w stopniu skutkującym koniecznością ich uchylenia.

Spór w sprawie dotyczy zasadności uznania przez organy podatkowe, że skarżąca spółka w ramach prowadzonej działalności zatrudniając pracowników nie pobrała i nie uiściła zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okres od stycznia do grudnia 2009 r. i w konsekwencji orzeczenie o wysokości powyższego zobowiązania wraz z odsetkami za zwłokę, orzeczenie o odpowiedzialności płatnika oraz o solidarnej odpowiedzialności wspólników za zaległości spółki jawnej z ww. tytułu.

Organy podatkowe stwierdziły, że w okresie od stycznia do grudnia 2009 r. spółka wypłacała zatrudnionym pracownikom wynagrodzenia w wysokości wyższej, aniżeli wpisane w umowach o pracę, natomiast zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych odprowadzane były w wielkościach odpowiadających zapisom umów.

Strony skarżące kwestionują stanowisko organów podatkowych przede wszystkim wskazując na samowolne i sprzeczne z umową spółki jawnej - § 12 pkt 1 umowy, który przewiduje, że w sprawach wewnętrznych spółki, w tym zatrudnienia wspólnicy decydują w drodze uchwał podejmowanych jednomyślnie - działanie wspólniczki A.Z. Brak zgody skarżącej wspólniczki (I.N.) na podejmowane przez A.Z. decyzje odnośnie zatrudnienia i wynagrodzenia pracowników, zdaniem skarżących oznacza, że czynności te były nieważne jako sprzeczne z umową spółki jawnej z dnia 28 grudnia 2006 r. na podstawie art. 58 § 1 k.c. w zw. z § 12 umowy, a zatem nie mogą wywołać skutków, również podatkowych.

Ponadto skarżący kwestionują prawidłowość ustaleń faktycznych podjętych w sprawie wskazując przed wszystkim na sprzeczność, niespójność, brak potwierdzenia w dokumentacji zeznań świadków, które organy uznały za wiarygodne.

Sąd w sprawie przyznał rację organom podatkowym.

Nie budzi zastrzeżeń Sądu zastosowanie w sprawie przepisów art. 8, art. 30 § 1 i § 4, art. 51, art. 53 § 1 i § 3 i § 4, art. 53a, art. 107 § 1 i 2, art. 108 § 1, art. 115 § 1, § 2 i § 4 O.p. oraz art. 31, art. 38 ust. 1 u.p.d.o.f. Nie stwierdził również Sąd naruszenia zarzucanych w skardze przepisów postępowania, tj. art. 121 §1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p.

W sprawie bezspornym jest, że spółka zatrudniała pracowników, których ilość i dane osobowe nie budzą wątpliwości, nie jest również kwestionowany okres zatrudnienia, rodzaj wykonywanej pracy oraz jej faktyczne wykonanie. Co do zasady nie jest również kwestionowany fakt, że wynagrodzenia zostały wypłacone. Powyższe oznacza, że spółka pełniła funkcję płatnika w rozumieniu art. 8 O.p. w zw. z art. 31 u.p.d.o.f. i zobowiązana była do wypełnienia obowiązków z art. 38 u.p.d.o.f.

Wobec sformułowanych w skardze zarzutów wskazujących na nieważność czynności podejmowanych przez wspólniczkę A.Z. w zakresie zatrudnienia pracowników, jako zdziałanych z przekroczeniem umownych ustaleń dotyczących ich dokonywania, w pierwszej kolejności niezbędne jest odniesienie się do tej kwestii.

Zasady funkcjonowania spółki jawnej regulują przepisy k.s.h., art. 22-85. Niezbędne jest przy tym rozróżnienie kwestii reprezentacji spółki od kwestii prowadzenia spraw spółki i skutków naruszenia obowiązujących zasad. Powyższe zagadnienia były wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów, w tym Sądu Najwyższego (por. wyrok Sadu Najwyższego z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. akt IV CSK 332/12, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2012 r. sygn. akt IV CSK 137/12, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt I ACa 778/13). Do poglądów wyrażanych w orzecznictwie Sąd odwoła się, jako że w pełni je podziela.

Zgodnie z k.s.h. do reprezentowania spółki jawnej uprawniony został każdy wspólnik, a zakres jego reprezentacji obejmuje wszystkie czynności sądowe i pozasądowe (art. 29 § 1 i 2 k.s.h.), jest on przedstawicielem spółki w rozumieniu art. 96 k.c. Uprawnienie zatem do reprezentacji spółki jawnej przez wspólników dotyczy zewnętrznych stosunków spółki, przysługuje z mocy prawa i może podlegać modyfikacjom w umowie spółki lub w orzeczeniu sądowym (art. 30 z uwzględnieniem art. 29 § 3 k.s.h.). Oznacza to, że stosunki zewnętrzne należą do obszaru czynności prawnych, które określane są jako reprezentacja. Sposób reprezentacji spółki podlega ujawnieniu w Krajowym Rejestrze Sądowym. Reprezentacja w szerokim znaczeniu oznacza dokonywanie w imieniu spółki i z bezpośrednim dla niej skutkiem wszystkich czynności sądowych i pozasądowych, zarówno o charakterze materialnoprawnym, jak i procesowym z zakresu prawa cywilnego i administracyjnego, pracy, czy finansowego. Każda czynność podjęta w imieniu spółki wiąże spółkę bez względu na naruszenie zasad prowadzenia spraw spółki. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2012 r. sygn. akt IV CSK 137/12, LEX nr 1229817)

K.s.h. przewiduje, że wspólnicy mają swobodę w zakresie uregulowania kwestii stosunków wewnętrznych spółki, wynika, to z art. 37 ks.h., który wprost wskazuje na dyspozytywny charakter przepisów k.s.h. dotyczących stosunków wewnętrznych (z wyjątkiem art. 38 k.s.h.). Pierwszeństwo stosowania mają wobec tych stosunków zawsze normy umowy spółki, a dopiero gdy umowa spółki nie stanowi inaczej, zastosowanie mają przepisy kodeksu spółek handlowych. Do sfery stosunków wewnętrznych zaliczamy: prowadzenie spraw spółki, wnoszenie wkładów, udział w zyskach i stratach, prawo kontroli spółki, zakaz działalności konkurencyjnej. Stosunki wewnętrzne należą do sfery uzgodnienia między wspólnikami i dotyczą ich oraz spółki. (por. komentarz do art. 37 k.s.h. A Kidyba, Lex).

A zatem wszelkie wewnętrzne ograniczenia są dopuszczalne, przy czym wywołują skutek jedynie wewnątrz spółki, co nie wyklucza roszczeń pomiędzy wspólnikami. Prowadzenie spraw spółki związane jest z zarządzaniem oraz kierowaniem i dotyczy wewnętrznych stosunków spółki. Polega ono na wydawaniu decyzji oraz opinii, podejmowaniu uchwał, organizowaniu działalności spółki w sposób zgodny z przedmiotem działania, nakierowanym na zrealizowanie celów spółki. Stanowi ono majątkowe uprawnienie organizacyjne wspólników związane ze sferą wewnętrznego funkcjonowania spółki, a podejmowane przez nich decyzje nie wywołują skutków w obrębie stosunków z osobami trzecimi. Do podejmowania i prowadzenia spraw spółki jest uprawniony i zobowiązany każdy wspólnik (art. 39 § 1 k.s.h.). Samodzielne prowadzenie tych spraw dotyczy zwykłych czynności, a w razie zgłoszenia sprzeciwu przed podjęciem czynności, wymagana jest uprzednia uchwała wspólników (art. 39 § 2 k.s.h.). Sprawy przekraczające zakres zwykłych czynności spółki wymagają zgody wszystkich wspólników, która może być wyrażona w podjętej uchwale (art. 43 k.s.h.). Pojęcie czynności zwykłych i czynności przekraczających zwykłe czynności nie zostało ustawowo zdefiniowane, co oznacza, że zaliczenie konkretnej czynności do jednej z tych kategorii pozostawiono spółce. W doktrynie do czynności przekraczających zwykłe czynności zaliczane są wszystkie te czynności, które według stosunku danej spółki jawnej oraz powszechnego obrotu powinny uzyskać akceptację wszystkich wspólników. Przykładowo wskazuje się na zmianę profilu działalności gospodarczej, decyzje inwestycyjne, nabycie lub zbycie nieruchomości, podpisanie spisu inwentarza lub bilansu, przyjęcie nowego wspólnika, zwolnienie wspólnika od prowadzenia spraw spółki, wystąpienie z powództwem o pozbawienie wspólnika prawa do reprezentacji, zgoda na zajmowanie się działalnością konkurencyjną, czynności wiążące się ze szczególnym ryzykiem lub grożące kolizją interesów prowadzącego sprawy spółki wspólnika i spółki lub wspólników, wszelkie zmiany umowy spółki, zbycie zastawienie, oddanie w dzierżawę przedsiębiorstwa spółki oraz sprawy dotyczące stosunków pomiędzy spółką a wspólnikiem. W orzecznictwie brak wypowiedzi dotyczących charakteru tych czynności w ramach spółki jawnej, ale posiłkowe znaczenie mogą mieć poglądy wyrażone na gruncie regulacji spółki cywilnej zwarte w wyrokach z dnia 5 czerwca 1997 r., I CKN 70/97, OSNC 1997 r. Nr 11, poz. 179 oraz z dnia 3 lipca 2007 r., IV CKN 101/08, niepubl. Wynika z nich, że ocena, czy dana czynność należy do kategorii zwykłych, czy też przekraczających zwykły zakres powinna uwzględniać okoliczności konkretnego przypadku, cel i łączący się z nim rodzaj działalności spółki, przynależność czynności do tego rodzaju działalności oraz jej doniosłość z punktu widzenia rozmiaru działalności. Należy do kategorii czynności wykraczających poza zakres zwykłych czynności również zatwierdzenie sprawozdania finansowego, które wymaga akceptacji wszystkich wspólników i może być wyrażona także w drodze jednomyślnej uchwały. Zgoda wspólników na dokonanie czynności przekraczającej zwykły zakres czynności spółki dotyczy etapu podejmowania decyzji w ramach stosunków wewnętrznych, a nie dokonania samej czynności prawnej. Stanowi zatem wewnętrzny akt organizacyjny, który powinien być podstawą dokonywanej czynności. Ta sama czynność może być przedmiotem oceny na gruncie przepisów regulujących prowadzenie spraw w spółki i przepisów o reprezentacji spółki. Dokonanie tej czynności bez zgody wspólników nie wpływa na jej ważność. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2012 r. sygn. akt IV CSK 137/12) (podkreślenie Sądu).

W przedmiotowej sprawie do reprezentowania spółki zgodnie z umową i KRS upoważniona jest każda ze wspólniczek, natomiast zgodnie z umową spółki - powoływanym w skardze § 12 umowy - w sprawach wewnętrznych spółki, w tym zatrudnienia wspólnicy decydują w drodze uchwał podejmowanych jednomyślnie. A zatem w sprawie wspólniczki niewątpliwie wprowadziły ograniczenia dotyczące prowadzenia spraw spółki w zakresie zatrudniania pracowników.

W ocenie Sądu, mając na uwadze przedstawione wyżej uwagi, naruszenie przez jedną ze wspólniczek zapisów umownych dotyczących prowadzenia spraw spółki, wbrew zarzutom skargi pozostaje bez wpływu na skuteczność zawartych umów o pracę i ich zmian. A.Z. była uprawniona do reprezentowania spółki, a zatem mogła zawierać umowy o pracę. Okoliczność, że wspólniczki w wewnętrznych relacjach w spółce uzgodniły inny sposób podejmowania decyzji o zatrudnieniu, pozostaje bez wpływu na skuteczność zawartych umów oraz ich skutków, w tym w sferze prawa podatkowego. Bez znaczenia zatem jest, czy zawieranie umów o pracę (i ich zmiany) są czynnościami zwykłego zarządu, czy przekraczającymi zwykły zarząd. Bez względu na charakter czynności w relacjach zewnętrznych umowy pozostają skuteczne.

Jako pozbawione racji ocenia zatem Sąd wszystkie zarzuty skarżących związane z naruszeniem art. 43 k.s.h., tj. zarzuty sformułowane w pkt 1, 2, 3 skargi.

Zauważa ponadto Sąd, że powołane przez pełnomocnika stanowisko wyrażone w komentarzu do art. 43 k.s.h. Mateusza Rodzynkiewicza jest odosobnione i nie zyskało aprobaty w orzecznictwie. Jak wskazał Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn.akt I ACa 778/13 (Lex nr 1416127): "(..) zdanie zawarte w jednym z komentarzy do art. 43 k.s.h. (Mateusz Rodzynkiewicz - wydawnictwo LexisNexis - teza 4), które jednak pozostaje w sprzeczności z zacytowanymi w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji stanowiskami zajętymi w innych komentarzach do Kodeksu spółek handlowych (pod red. S. Sołtysińskiego, tom 1, wyd. 3, Warszawa 2012 r. teza 7 do art. 43 k.s.h. i J. Bieniak, wydanie 2 Warszawa 2012 r. - Legalis). W związku z tym stanowiskiem skarżącego podać trzeba, że podobne stanowisko zbieżne z zacytowanym wcześniej wyrokiem Sądu Najwyższego wyrażone zostało także w komentarzu do art. 43 Kodeksu spółek handlowych Andrzeja Kidyby (wersja elektroniczna LEX, stan prawny na 30 września 2013 r.)."

Przechodząc do oceny pozostałych ustaleń poczynionych w sprawie i ich oceny, to Sąd akceptuje stanowisko organów podatkowych co do wypłaty wynagrodzeń w kwotach wyższych niż przewidziane w umowach o pracę oraz dotyczących wysokości wynagrodzeń wypłacanych pracownikom. W ocenie Sądu stwierdzone przez organ podatkowy okoliczności mają uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Jeszcze raz podkreśla Sąd, że w sprawie nie ma sporu co do tego, że spółka zatrudniała pracowników, kim byli pracownicy, że praca została wykonana i wypłacono za nią wynagrodzenie.

Organy podatkowe zebrały materiał w postaci m.in. umów o pracę, list płac, deklaracji ZUS, zeznań pracowników. Materiały te jednoznacznie potwierdziły okres zatrudnienia, rodzaj pracy, wykonanie pracy, otrzymywanie wynagrodzenia w kwotach innych niż zapisane w umowie, jak również dawały podstawę do ustalenia wysokości wynagrodzenia.

Wbrew zarzutom skargi zeznania pracowników są spójne i wiarygodne. Wszyscy zatrudnieniu kierowcy oraz księgowa potwierdzili, że otrzymywali wynagrodzenia inne niż w umowach o pracę. Potwierdzili, że sprawami pracowniczymi zajmowała się A.Z. i to z nią ustalane były warunki pracy i wynagrodzenia. Wynagrodzenie było wypłacane gotówką, tylko jeden pracownik otrzymywał przelew. Wypłatą wynagrodzeń zajmowała się A.Z.

Podziela Sąd ocenę organów podatkowych co do wiarygodności zeznań świadków. Jak słusznie zauważył organ podatkowy pracownicy po ustaniu zatrudnienia nie mieli żadnego interesu, aby podawać informacje sprzeczne z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń. Istotne jest również, że pracownicy w kwestii wynagrodzeń są jednomyślni.

Zdaniem Sądu wobec zasadności uznania przez organ podatkowy, że pracownicy otrzymywali od spółki kwoty wynagrodzenia wyższe niż w zawartych umowach oraz że A.Z. mogła skutecznie podejmować decyzje w tym zakresie, zarzuty skargi podważające ustalenia organów podatkowych co do, m.in. zaangażowania I.N. w prowadzenia spraw spółki (w sprawy pracownicze), brak jej obecności przy zawieraniu umów, podczas gdy uczestniczyła w zawieraniu umowy z K.J. (co zeznała A.Z.), istnienie ustnego podziału obowiązków między wspólniczkami - są pozbawione znaczenia. Okoliczności dotyczące wewnętrznych relacji w spółce, istniejący konflikt między wspólniczkami nie niweczą faktu, że zatrudnionym pracownikom wypłacone zostały wynagrodzenia inne aniżeli wynikające z umów o pracę i składanych przez spółkę dokumentów podatkowych.

Nie podziela również Sąd zarzutów skargi dotyczących przyjętej wysokości wynagrodzeń. Podawane przez poszczególnych pracowników - kierowców kwoty wynagrodzenia otrzymywanego "na rękę" są zbliżone, oscylują w granicach [...] zł netto. Mając na uwadze, że uzgodnienia co do kwot "na rękę" czynione były z poszczególnymi pracownikami ustnie, okoliczność że były one różne za ten sam rodzaj pracy, nie czyni ich niewiarygodnymi. Brak dochowania formalności oraz to, że A.Z. oferowała pracownikom większe wynagrodzenia, aniżeli mieli zagwarantowane w umowie, niejako uzasadnia brak konsekwencji w polityce płacowej, który zarzucają skarżący. Wobec okoliczności w jakich ustalono i wypłacano wynagrodzenia, nie można, jak czyni to strona w skardze, dopatrywać się w tym nieprawdopodobieństwa czy sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego, ani też powoływać w związku z tym biegłego.

Nie znajduje również Sąd podstaw dla uwzględnienia zarzutów o rozbieżności decyzji organów podatkowych za poszczególne lata. Przede wszystkim każdy okres rozliczeniowy poddawany jest odrębnej ocenie i stanowi odrębną sprawę z uwagi na to, że okoliczności faktyczne są różne. Powoływana w skardze osoba kierowcy Z.K. w stanie faktycznym badanego roku nie występuje, a zatem Sąd nie może czynić w tek kwestii żadnych ocen czy ustaleń.

Aprobuje również Sąd stanowisko zajęte przez organ podatkowy, co do oceny zeznań H.B. jako niewiarygodnych. H.B. nie przedstawiał konkretnych informacji, jak sam wskazał w firmie nie bywał na bieżąco (raz na kwartał).

W świetle akt sprawy jako nieuzasadnione ocenia Sąd zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej wskazywanych w skardze. Poczyniona przez organy podatkowe ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie narusza swobodnej oceny dowodów i znajduje oparcie w treści art. 191 O.p. Zebrany materiał dowodowy poddany został wszechstronnej ocenie, organy dokonały logicznej oceny znaczenia i wartości poszczególnych środków dowodowych i wpływu jednej okoliczności na inne według swojej wiedzy i doświadczenia. Ponadto jak słusznie wskazał organ II instancji skarżący kwestionując stanowisko organów podatkowych nie wskazują żadnych faktów czy dowodów, a wnioskowane w postępowaniu dowody zostały przeprowadzone.

Bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy pozostaje przedłożona na rozprawie decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych skierowana do I.N., która dotyczy innych okoliczności.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.