Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 227/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), , Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi J.W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie zajęcia towaru w postępowaniu celnym. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. przez J.W. jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...].10.2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...].11.2007 r., w którym to postanowieniu ww. organ uznał za nieuzasadnione zarzuty wniesione w sprawie zajęcia do dyspozycji Urzędu Celnego w P. towaru (samochodu) w postępowaniu celnym.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych.

W dniu [...].06.1997 r. funkcjonariusze KSP w W. zatrzymali do kontroli drogowej samochód ciężarowy typu [...], marki M. z b. numerami rejestracyjnymi [...]. Pojazdem tym kierował obywatel Polski - S.D.. W trakcie postępowania karnego skarbowego prowadzonego przez Urząd Celny w W. ustalono, że ww. pojazd został nabyty przez J.W. w N., gdzie przeszedł kontrolę techniczną. Na polskim obszarze celnym nie został dopuszczony do obrotu, ponieważ podlegał ograniczeniom przywozowym z racji roku produkcji - 1981 r. w związku z zakazem przywozu pojazdów ciężarowych na podstawie § 1 pkt 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie ustanowienia zakazu przywozu niektórych towarów (Dz.U. z 1994 r., Nr 77, poz. 353 z późn. zm.). W związku z powyższym J.W. pozostawił ww. pojazd w składzie celnym w N..

Następnie, w dniu [...].06.1995 r. [...] została sprzedana b. firmie. W dniu [...].06.1995 r. ww. samochód został wyprowadzony ze składu celnego, gdzie dokonano odprawy tranzytowej i [...].06.1995 r. wprowadzony na b. obszar celny.

W dniu [...].08.1995 r. J.W. zawarł umowę dzierżawy przedmiotowego pojazdu, w celu wykorzystania go do prowadzenia działalności gospodarczej na terenie Polski. Pojazd ten został wprowadzony i użytkowany na polskim obszarze celnym, co potwierdzają zaświadczenia o dokonywanych okresowych badaniach technicznych pojazdu w Rejonie Kolejowego Dozoru Technicznego w W. wystawione na nazwisko W. oraz "Paszport" [...] drogowej, w którym jako właściciel wpisany jest J.W., a także polisy ubezpieczeniowe, na których jako ubezpieczający widnieje J.W..

Z uwagi na fakt, iż przedmiotowy pojazd został wprowadzony na polski obszar celny wbrew zakazowi przywozu samochodów ciężarowych starszych niż trzyletnie, Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie, a następnie, postanowieniem z dnia [...].03.2006 r. ww. organ zajął do dyspozycji Urzędu Celnego w P. przedmiotowy pojazd.

Na powyższe postanowienie pełnomocnik J.W. złożyła zarzuty, które w postanowieniu z dnia [...].11.2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. uznał za nieuzasadnione.

Wobec powyższego zainteresowany wniósł zażalenie na postanowienie z [...].11.2007 r.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...].06.2010 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

J.W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Wraszawie na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W.

Wyrokiem z dnia 11.04.2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2139/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w dacie wprowadzenia pojazdu na polski obszar celny (za jaką należy uznać moment ujawnienia pojazdu na polskim obszarze celnym), tj. [...].06.1997 r., rozporządzenie Rady Ministrów z 30 czerwca 1994 r. w sprawie ustanowienia zakazu przywozu niektórych towarów nie obowiązywało i dlatego nie mogło być podstawą materialną zakazu przywozu na polski obszar celny. Sąd wyjaśnił, że zarówno zakaz przywozu, jak i samo rozporządzenie Rady Ministrów z 30 czerwca 1994 r. obowiązywało do 31.12.1996 r. więc nie mogło mieć zastosowania do zdarzeń mających miejsce po 31.12.1996 r., a więc w dniu ujawnienia przedmiotowego pojazdu na polskim obszarze celnym ([...].06.1997 r.).

Jednocześnie Sąd zauważył, że w chwili ujawnienia przedmiotowego towaru obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z 11 grudnia 1996 r. w sprawie ustanowienia czasowego zakazu przywozu niektórych pojazdów samochodowych, nadwozi i podwozi do tych pojazdów (Dz.U. nr 148, poz. 691) i ewentualnie to rozporządzenie - jeżeli przedmiotowy pojazd był objęty zakazem przywozu w rozumieniu tego rozporządzenia - mogło mieć zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

W związku z powyższym, Sąd uznał, że powołanie się przez organ na nieobowiązujące rozporządzenie, z którego wywiedziono zakaz przywozu przedmiotowego pojazdu, stanowiło wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi Pozostałe zarzuty skargi Sąd uznał za chybione.

Po ponownym rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w P. nr [...] z dnia [...].11.2007 r., Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem nr [...] z dnia [...].10.2011 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Dyrektor Izby wskazał, że zgodnie z § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1996 r. w sprawie ustanowienia czasowego zakazu przywozu niektórych pojazdów samochodowych, nadwozi i podwozi do tych pojazdów ustanawia się zakaz przywozu do dnia 31 grudnia 1997 r. - w odniesieniu do towarów wymienionych w załączniku nr 2 do rozporządzenia, w przypadku gdy od roku następnego po roku produkcji pojazdu samochodowego, nadwozia lub podwozia upłynęły co najmniej 3 lata albo nie można ustalić roku ich produkcji. Z uwagi na to, iż kod PCN (8704...) - do którego zaklasyfikowany został ww. pojazd - jest wymieniony w ww. załączniku, zaś samochód wyprodukowany został w 1981 r. to podlegał on w chwili ujawnienia zakazowi przywozu.

W piśmie z dnia [...].12.2011 r. J.W. złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

naruszenie przepisów ustawy z dnia 28.12.1989 r. Prawo celne, w szczególności art. 5 ust. 2 w związku z § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1996 r. w sprawie ustanowienia czasowego zakazu przywozu niektórych pojazdów samochodowych, nadwozi i podwozi do tych pojazdów;

naruszenia art. 86 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 155 u.p.e.a przez błędne przyjęcie, że przepisem odrębnym w świetle powyższego art. 155 jest wyłącznie przepis art. 86 ust. 2 pkt 1 w sytuacji gdy postanowienia ust. 3, 4 i 5 tegoż art. również zawierają ustalenia związane z depozytem;

naruszenie art. 22 ust. 1 i 3 w związku z art. 2 pkt 2, 9 i 11 i art. 46, 63 i 83 ustawy Prawo celne przez błędna interpretację art. 22 ust. 3 polegającą na uznaniu, że 2 letni termin na dokonanie kontroli, biegnący od dnia wprowadzenia towaru na polski obszar celny dotyczy jedynie towarów, co do których istniała możliwość wymierzenia należności celnych - art. 83 ust. 1 powołanej wyżej ustawy;

naruszenie przepisów z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 1991 r. nr 36, poz. 161 ze zm.) w szczególności art. 155 w związku z art. 154 § 1 i art. 156 § 1, przez nie wykazanie okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia lub udaremnienia egzekucji;

- błędne ustalenie stanu faktycznego przez przyjęcie, że Dyrektor Izby Celnej w W. cyt. "dokonał zmiany orzeczenia organu l instancji poprzez powołanie obowiązującego w dacie ujawnienia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1996 r., w sprawie ustanowienia czasowego zakazu przywozu niektórych pojazdów samochodowych, nadwozi i podwozi do tych pojazdów (Dz.U. nr 148, poz. 691) - str. 7 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia z dnia [...].10.2011 r., w sytuacji gdy z treści powyższego postanowienia wynika, że Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymuje w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w P..

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., 270), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie organu odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

Jednocześnie w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie była już przedmiotem oceny sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 11 kwietnia 2011 r. w sprawie o sygnaturze akt V SA/Wa 2139/10 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. o numerze [...] z dnia [...].06.2010 r. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie zajęcia towaru w postępowaniu celnym. W wyroku tym Sąd zgodził się z powołanym przez stronę skarżącą zarzutem dotyczącym zastosowania przez organ nieobowiązującej w dacie ujawnienia pojazdu na polskim obszarze celnym, tj. w dniu [...].06.1997 r. podstawy niedopuszczenia towaru na polski obszar celny. Sąd wyjaśnił, że zastosowane przez organ rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie ustanowienia zakazu przywozu niektórych towarów obowiązywało do 31 grudnia 1996 r. i nie mogło mieć zastosowania do zdarzeń, które zaistniały po tej dacie. Jednocześnie Sąd wskazał, iż w dacie ujawnienia pojazdu na polskim obszarze celnym, tj. w dniu [...].06.1997 r. obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z 11 grudnia 1996 r. w sprawie ustanowienia czasowego zakazu przywozu niektórych pojazdów samochodowych, nadwozi i podwozi do tych pojazdów i ewentualnie to rozporządzenie – jeżeli przedmiotowy pojazd był objęty zakazem przywozu w rozumieniu tego rozporządzenia – mogło mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Pozostałe zarzuty skargi Sąd uznał za nieuzasadnione.

Wobec powyższego – w związku z treścią art. 153 p.p.s.a. – obowiązkiem organu, wskazanym w powołanym powyżej wyroku WSA z 11 kwietnia 2011 r. była ocena, dotycząca możliwości zastosowania w niniejszej sprawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 11 grudnia 1996 r. w sprawie ustanowienia czasowego zakazu przywozu niektórych pojazdów samochodowych, nadwozi i podwozi do tych pojazdów.

Podkreślić również należy, że w niniejszym postępowaniu ocenie Sądu – w myśl art. 153 p.p.s.a. również związanemu oceną prawną wyrażoną w poprzednim rozstrzygnięciu WSA – podlegało, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne w nim zawarte, a co za tym idzie zastosował się do wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w ww. orzeczeniu. Natomiast zagadnienia, które były już przedmiotem oceny Sądu, i co do których Sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą.

Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżone postanowienie w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, uznał, że skargę należy oddalić.

W pierwszej kolejności wskazać należy na podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 86 ust. 2 pkt 1 Prawa celnego w związku z art. 155 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, art. 22 ust. 1 i 3 Prawa celnego w związku z art. 2 pkt 2, 9 i 11 i art. 46, 63 i 83, ww. ustawy oraz art. 155 w związku z art. 154 § i art. 156 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Jak już powyżej wyjaśniono, w wyroku z 11 kwietnia 2011 r. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu zarzucanych mu przez stronę ww. uchybień. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd, odnosząc się do zarzucanego naruszenia art. 155 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyjaśnił, że organ celny prawidłowo wskazał podstawy prawne zabezpieczenia pojazdu. Zgodnie bowiem z treścią ww. artykułu zabezpieczenie może być dokonane również przed ustaleniem albo określeniem kwoty należności pieniężnej lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, jeżeli brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a przepisy odrębne zezwalają na takie zabezpieczenie. Ponadto Sąd wskazał, że za przepis odrębny trafnie wskazano art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo celne, w myśl którego w depozycie urzędu celnego czasowo przechowuje się towary celne nie dopuszczone do wolnego lub czasowego obrotu na polskim obszarze celnym albo do wywozu za granicę, jeżeli zwrot towaru odpowiednio za granicę lub na polski obszar celny albo ich złożenie w magazynie celnym są niemożliwe albo utrudnione. Jednocześnie podkreślono, że przepisy celne nie przewidywały sytuacji, aby towar celny o nieuregulowanym statusie mógł pozostawać bez dozoru celnego, gdyż zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy Prawo celne - towar celny to towar stanowiący przedmiot obrotu towarowego z zagranicą, podlegający dozorowi i kontroli celnej.

Nie zgadzając się z zarzutem naruszenia art. 22 ust. 1 i 3 w związku z art. 2 pkt 2, 9 i 11 i art. 46, 63 i 83, ww. ustawy Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu II instancji, iż art. 22 ust. 3 ustawy Prawo celne (in fine), wyznaczający maksymalny 2 - letni termin na dokonanie kontroli, biegnący od dnia wprowadzenia towaru na polski obszar celny - dotyczy jedynie towarów, co do których istniała możliwość wymierzenia należności celnych, ale z powodu upływu dwuletniego terminu - przedawniła się (art. 83 ust. 1 ustawy Prawo celne). Natomiast w przypadku towarów objętych zakazem przywozu ograniczenie czasowe na przeprowadzenie kontroli celnej - nie obowiązuje.

W powoływanym wyroku z dnia 11 kwietnia 2011 r. WSA odniósł się również do zarzutu naruszenia art. 155 w związku z art. 154 § i art. 156 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sąd wyjaśnił, iż podstawę zajęcia stanowił wyłącznie art. 155 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 86 ust. 2 pkt 1 Prawa celnego. Jednocześnie wskazano, że przepisy, których naruszenie zarzucała strona nie mogły mieć zastosowania bowiem dotyczyły one sytuacji gdy ustalono już obowiązek, który ma wykonać strona, a w niniejszym przypadku obowiązek ten będzie dopiero ustalony w postępowaniu o orzeczenie przepadku przez Sąd Rejonowy W. w W.

Mając zatem na uwadze, iż powyższe zarzuty były już przedmiotem oceny Sądu, który w tym zakresie nie dopatrzył się w działaniu organu administracji uchybień, wskazać należy, że zarzuty te ponownie oceniane być nie mogą. W niniejszym postępowaniu ocenie Sądu - jak to już wyżej zaznaczono - podlegało natomiast, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku WSA.

W tym miejscu zaznaczyć należy, iż przedmiotem rozpatrywanej w sprawie skargi jest postanowienie utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu celnego, w którym uznano za nieuzasadnione zgłoszone przez stronę zarzuty w sprawie zajęcia towaru w postępowaniu celnym.

Zgodnie z treścią art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

błąd co do osoby zobowiązanego;

niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Z treści skargi wynika, że zarzuty w niej zawarte dotyczą nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), gdyż zdaniem strony organ nie wykazał, że przedmiotowy pojazd był objęty zakazem przywozu na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1996 r. w sprawie ustanowienia czasowego zakazu przywozu niektórych pojazdów samochodowych, nadwozi i podwozi do tych pojazdów. Zdaniem strony skarżącej pojazd ten jest pojazdem specjalistycznym i w konsekwencji nie jest objety zakazem przywozu.

W ocenie Sądu powyższa argumentacja jest bezzasadna, organ zaś prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w orzeczeniu z 11 kwietnia 2011 r., a w konsekwencji słusznie zastosował rozporządzenie Rady Ministrów z 11 grudnia 1996 r. w sprawie ustanowienia czasowego zakazu przywozu niektórych pojazdów samochodowych, nadwozi i podwozi do tych pojazdów stwierdzając, iż przedmiotowy pojazd był objęty zakazem przywozu w rozumieniu tego rozporządzenia.

Zgodnie z treścią § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1996 r. w sprawie ustanowienia czasowego zakazu przywozu niektórych pojazdów samochodowych, nadwozi i podwozi do tych pojazdów, ustanawia się zakaz przywozu do dnia 31.12.1997 r. - w odniesieniu do towarów wymienionych w załączniku nr 2 do rozporządzenia, w przypadku gdy od roku następnego po roku produkcji pojazdu samochodowego, nadwozia lub podwozia upłynęły co najmniej 3 lata albo nie można ustalić roku ich produkcji.

Wśród towarów objętych zakazem przywozu, wymienionych w załączniku nr 2 do rozporządzenia wskazano, między innymi te, które zaklasyfikowane zostały do kodu PCN 8704. Stosownie zaś do treści wyjaśnień do Taryfy celnej stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (S.XVIl/Dz. 87 str. 1981) pozycja nr 8704 obejmuje w szczególności [...] (wyposażone w pompy i bez pomp). W przedmiotowej sprawie pojazdem ujawnionym na polskim obszarze celnym był samochód – [...], a zatem organ prawidłowo zataryfikował go do kodu PCN 870432990, zaś twierdzenie skarżącej, że pojazd ten jest pojazdem specjalistycznym i w konsekwencji nie jest objęty zakazem przywozu jest bezpodstawne. Skoro zatem ujawniony na polskim obszarze celnym samochód (rok produkcji 1981) zaklasyfikowany został jako [...] objęta pozycją 8704 PCN i wymieniona w załączniku nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1996 r. jako towar objęty zakazem przywozu, to organ obowiązany był zastosować w niniejszej sprawie ww. rozporządzenie, a w konsekwencji na podstawie art. 155 ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 86 ust. 2 pkt 1 prawa celnego dokonać zajęcia ww. pojazdu.

Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej w W., korzystając z przysługujących mu kompetencji organu odwoławczego do korygowania wad prawnych decyzji organu I inastancji polegających na niewałaściwym zastosowaniu przepisu prawa materialnego prawidłowo wskazał, iż w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1996 r. nie zaś wskazane przez organ I instancji rozporządzenie z dnia 30 czerwca 1994 r., które obowiązywało do 31 grudnia 1996 r. i nie mogło mieć zastosowania w dacie ujawnienia pojazdu na polskim obszarze celnym, tj. w dniu [...].06.1997 r. Jednocześnie wyjaśnić należy, że okoliczność, iż organ nie wymienił rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1996 r. wśród przepisów powołanych jako podstawa prawna wydanego postanowienia, nie przesądza o konieczności jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Treść stosownych przepisów ww. rozporządzenia została bowiem przytoczona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w którym to organ prawidłowo wskazał i należycie wyjaśnił, iż winny mieć one zastosowanie wobec ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Natomiast przepisy, m.in. art. 123 w zw. z 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, czy art. 155 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. przepisy w oparciu, o które wydano zaskarżone postanowienie zostały wskazane jako podstawa rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego. Stwierdzić zatem należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.