Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 10/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2009-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 106, art. 134, art. 138 § 1 pkt 3, art. 144
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Asesor WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2009 r. sprawy ze skargi R.J. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] sierpnia 2008r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, biorąc za podstawę art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: k.p.a, art. 1 pkt 1, art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2006r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), art. 48 ust. 2 pkt 1a, art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), zwanej dalej: u.P.o.ś oraz § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), uzgodnił w zakresie wymagań higieny środowiska przedsięwzięcie polegające na budowie stacji paliw płynnych i LPG wraz z obiektami towarzyszącymi w [...], na działce nr ewid. [...] i określił środowiskowe uwarunkowania dla jego realizacji.

Zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji złożyła R.J. wskazując, że efektem realizacji planowanego przedsięwzięcia będzie pogorszenie klimatu akustycznego i komfortu bytowania na posesjach sąsiadujących ze stacją benzynową. W ocenie strony konieczne jest rzetelne opracowanie oceny oddziaływania akustycznego na otoczenie projektowanej stacji przez inną osobę lub instytucję.

Postanowieniem z [...] listopada 2008r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 144 k.p.a, umorzył postępowanie zażaleniowe.

W uzasadnieniu postanowienia organ drugiej instancji wskazał, iż w związku z wejściem w życie 15 listopada 2008r. ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008r. Nr 199, poz. 1227), dalej jako ustawa, pismem z [...] listopada 2008r. zwrócił się do Burmistrza z pytaniem, czy została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia a w przypadku jej wydania, czy stała się ona ostateczna. Organ podał, iż Burmistrz odpowiadając na w/w pismo, w piśmie z [...] listopada 2008r. wyjaśnił, że dla planowanego przedsięwzięcia nie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach.

Organ odwoławczy podał, iż zgodnie z art. 153 ust. 2 ustawy, na postanowienia organów państwowej inspekcji sanitarnej w sprawach wszczętych, na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska, a niezakończonych decyzją ostateczną – nie przysługuje zażalenie. Organ stwierdził, iż ponieważ postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych i LPG wraz z obiektami towarzyszącymi nie zostało zakończone decyzją ostateczną, przywołany przepis ustawy znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. W związku z tym dalsze prowadzenie przez organ odwoławczy postępowania drugiej instancji, wszczętego zażaleniem R.J. jest bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu.

Skargę na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] listopada 2008r. złożyła R.J., wnosząc o jego uchylenie.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż art. 153 ust. 1 ustawy mówi wyraźnie, iż do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144 przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończoncych decyzją ostateczną stosuje się z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1 przepisy dotychczasowe. Dopiero art. 153 ust. 2 mówi, że na postanowienia w sprawach, o których mowa w ust. 1, wydane przez wojewodów, marszałków województw, organy inspekcji sanitarnej, dyrektorów urzędów morskich oraz starostów – nie przysługuje zażalenie. Zatem zgodnie z art. 153 ustawy, rozstrzygnięcie tej sprawy należy doprowadzić do końca wydając stosowne postanowienie od którego zainteresowana strona będzie mogła złożyć zażalenie. W ocenie skarżącej nieprawdą jest, że prowadzenie tej sprawy przez organ pierwszej instancji stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć. Ponadto przyjęcie wersji, że nie będzie już przysługiwało zażalenie i należy sprawę umorzyć jest niedopuszczalne w świetle prawa, gdyż akceptuje wydane przez organ pierwszej instancji postanowienie na które złożono prawnie dopuszczalne zażalenie.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga złożona w niniejszej sprawie jest nieuzasadniona albowiem zaskarżone

postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie spór dotyczy wykładni a w konsekwencji zastosowania przepisu art. 153 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Przepis powyższy w ust. 1 stanowi, że do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144 (a więc do spraw wszczętych na podstawie przepisów u.P.o.ś), przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe, z tym że dotychczasowe kompetencje określonych organów przejmują inne wymienione w przepisie organy administracyjne.

Należy podkreślić, że przepis powyższy odnosi się do postępowań głównych. W niniejszej sprawie tym postępowaniem jest postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych i LPG wraz z obiektami towarzyszącymi. To postępowanie, jak wynika z akt sprawy (pismo Burmistrza z [...] listopada 2008r.), nie zakończyło się wydaniem decyzji ostatecznej. Oznacza to, że zgodnie z ust. 1 art. 153 ustawy będzie ono dalej prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych.

Przepis art. 153 ust. 1 ustawy nie reguluje natomiast kwestii związanych z postępowaniami prowadzonym przez organ współdziałający w wydaniu decyzji, a więc w trybie uzgodnieniowym na podstawie art. 106 k.p.a. W przypadku tych postępowań, zgodnie z art. 153 ust. 2 ustawy, na postanowienia np. organów inspekcji sanitarnej a więc wydane w trybie art. 106 k.p.a, nie przysługuje zażalenie. Oznacza to, że wydane w niniejszej sprawie postanowienie organu pierwszej instancji jest z mocy ustawy niezaskarżalne.

Podkreślenia wymaga to, że niezaskarżalność określonych rodzajów decyzji administracyjnych, czy też postanowień jest podstawą do stwierdzenia przez organ drugiej instancji, na podstawie art. 134 k.p.a, niedopuszczalności środka zaskarżenia, a więc odwołania czy zażalenia.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie stwierdził niedopuszczalności zażalenia, lecz działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a w zw. z art. 144 k.p.a , umorzył postępowanie zażaleniowe, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Sąd nie uchylił jednak z tego powodu zaskarżonego postanowienia, albowiem w przedmiotowej sprawie umorzenie postępowania zażaleniowego wywołuje ten sam skutek prawny, co stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia, stanowi bowiem orzeczenie o dalszym jego nieprowadzeniu.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należało wziąć pod rozwagę, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).