Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 878/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: *Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 19  ust. 1 i  ust. 3,  art. 36 ust. 1,  art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 162 poz 1568
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
article: art. 10 ust. 2,  art. 28
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel, Sędziowie Sędzia WSA - Olga Białek (spr.), Sędzia WSA - Anna Siedlecka, , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Gminy Długołęka z dnia 22 maja 2014 r. nr XXXII/496/14 w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Długołęka I. stwierdza nieważność pkt 3 ppkt 1 we fragmencie: "wszelkie zamierzenia inwestycyjne związane z pracami ziemnymi wymagają przeprowadzenia ratowniczych badań archeologicznych i wykopaliskowych (w uzasadnionych przypadkach wyprzedzających). Dla planowanej zabudowy uzupełniającej obowiązuje wymóg przeprowadzenia wyprzedzających badań archeologiczno-architektonicznych." (str. 36); pkt 3 ppkt 5 we fragmencie: "prowadzenie wszelkich prac budowlanych przy obiektach zabytkowych należy uprzedzić uzyskaniem wytycznych konserwatorskich." (str. 41); pkt 3 ppkt 6 we fragmencie: "Ewentualne prace ziemne mogą być wykonywane jedynie po przeprowadzeniu ratowniczych badań archeologicznych." (str. 42); pkt 4 ppkt 1 we fragmencie: "za zgodą i na warunkach zarządców drogi." (str. 47); pkt 4 ppkt 6 we fragmentach: "odstępstwa od tej zasady może udzielić właściciel linii, na warunkach przez siebie określonych", "należy uzgadniać warunki lokalizacji wszystkich obiektów z właścicielem linii", "dla pozostałych linii odległość należy uzgodnić z właścicielem sieci", "zalesienie terenów rolnych w pasie technologicznym linii mogą być przeprowadzone w uzgodnieniu z właścicielem linii, który określi maksymalną wysokość sadzonych drzew i krzewów." (str. 56); pkt 4 ppkt 7 we fragmencie: "Ustala się obowiązek uzgodnienia z operatem sieci gazowej lokalizacji obiektów wzdłuż strefy ochronnej oraz sposobu jej zagospodarowania." (str. 58) załącznika nr 3 zaskarżonej uchwały; II. orzeka, że w zakresie opisanym w punkcie I zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Gminy Długołęka na rzecz Wojewody Dolnośląskiego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda Dolnośląski, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), zaskarżył uchwałę Rady Gminy Długołęka, nr XXXII/496/14, z dnia 22 maja 2014 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Długołęka, wnosząc o stwierdzenie nieważności: pkt 3 ppkt 1 we fragmencie "wszelkie zamierzenia inwestycyjne związane z pracami ziemnymi wymagają przeprowadzenia ratowniczych badań archeologicznych i wykopaliskowych (w uzasadnionych przypadkach wyprzedzających). Dla planowanej zabudowy uzupełniającej obowiązuje wymóg przeprowadzenia wyprzedzających badań archeologiczno-architektonicznych."(str. 36); pkt 3 ppkt 5 we fragmencie: "prowadzenie wszelkich prac budowlanych przy obiektach zabytkowych należy uprzedzić uzyskaniem wytycznych konserwatorskich."(str.41); pkt 3 ppkt 6 we fragmencie: "Ewentualne prace ziemne mogą być wykonywane jedynie po przeprowadzeniu ratowniczych badań archeologicznych."(str.42) załącznika nr 3 do przedmiotowej uchwały, gdyż w powyższym zakresie uchwała podjęta została z istotnym naruszeniem art. 28, art. 10 ust. 2 pkt 1, pkt 2, pkt 4 i pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2012 r., poz. 647 ze zm.- dalej u.p.z.p) oraz art. 19 ust. 1 i ust. 3, art. 36 ust. 1 pkt 9, art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U z 2003 r. Nr 162, poz. 1568 ze zm. – dalej u.o.z.o.z) a także § 26 rozporządzania Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych (Dz.U. z 2011 r. Nr 165, poz. 987 – dalej rozporządzenie).

Organ nadzoru wniósł także o stwierdzenie nieważności: pkt 4 ppkt 1 we fragmencie "za zgodą i na warunkach zarządców drogi." (str.47); pkt 4 ppkt 6 we fragmentach: " odstępstwa od tej zasady może udzielić właściciel linii, na warunkach przez siebie określonych", "należy uzgadniać warunki lokalizacji wszystkich obiektów z właścicielem linii", "dla pozostałych linii odległość należy uzgodnić z właścicielem sieci", "w uzgodnieniu z właścicielem linii" (str. 56); pkt 4 ppkt 7 we fragmencie: "Ustala się obowiązek uzgodnienia z operatorem sieci gazowej lokalizacji obiektów wzdłuż strefy ochronnej oraz sposobu jej zagospodarowania." (str. 58) załącznika nr 3 do przedmiotowej uchwały, zarzucając, że w tym zakresie uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem art. 28, art. 10 ust. 2 pkt 1, pkt 2 i pkt 5 u.p.z.p, oraz § 134, § 135, § 136 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2002 r., Nr 100, poz. 908).

W skardze zawarto także wniosek o zasądzenie kosztów postępowania.

Argumentując postawione zarzuty Wojewoda zwrócił uwagę na zasadę zawartą w art. 9 ust. 1 u.p.z.p. oraz na charakter studium zaznaczając, że studium jako akt polityki wewnętrznej określającej politykę przestrzenną gminy, powinien być opracowany według stosownej procedury, z uwzględnieniem zasad jego sporządzania określonych w u.p.z.p oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz.U. z 2004 r. Nr 118, poz. 1233 ze zm. – dalej rozporządzenie wykonawcze). Przywołał również kategorie ustaleń jakie w myśl art. 10 ust. 2 u.p.z.p. winno zawierać studium, oceniając, że w części dotyczącej kierunków zagospodarowania gminy, Rada Gminy Długołęki odniosła się do wszystkich elementów przedmiotowo istotnych, o których mowa ww wskazanym przepisie.

Skarżący wyjaśnił, że w części dotyczącej kierunków zagospodarowania przestrzennego studium, w pkt 3 załącznika nr 3 do uchwały, uregulowano obszary i zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. W tej części Wojewoda zakwestionował zapisy studium, które w ramach ogólnych wytycznych dotyczących stref ochrony konserwatorskiej wprowadzają ustalania wymagające: przeprowadzenia ratowniczych badań archeologicznych i wykopaliskowych (w uzasadnionych przypadkach wyprzedzających); przeprowadzenia wyprzedzających badań architektoniczno-archeologicznych dla planowanej zabudowy; prowadzenia wszelkich prac budowlanych przy obiektach zabytkowych po uprzednim uzyskaniu wytycznych konserwatorskich oraz przeprowadzenia ratowniczych badań archeologicznych przed ewentualnym wykonaniem prac ziemnych.

Zdaniem organu nadzoru, przepisy art. 19 ust. 1 i ust. 3 u.o.z.o.z., jak też art. 10 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 4 u.p.z.p,. tworzą normę kompetencyjną na podstawie której rada gminy uzyskała uprawnienie do określenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, zasad na jakich poszczególne zabytki lub obszar na którym się one znajdują, mogą być chronione. Kompetencja ta daje uprawnienie do stanowienia norm o charakterze materialnym - a nie jak uczyniła to Rada Gminy Długołęka w przedmiotowej uchwale - norm o charakterze proceduralnym (wcześniej już przedstawionych). W ocenie Wojewody, zakwestionowane uregulowania uchwały wykraczają poza przyznaną radzie gminy kompetencję do określenia w studium zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, w tym określenia nakazów i zakazów, obowiązujących w strefie ochrony konserwatorskiej wyznaczonej w studium. Kontynuując analizę kwestii związanych z zapisami uchwały dotyczącymi ochrony zabytków, organ nadzoru wskazał na fakt uregulowania zagadnień związanych z uzyskaniem pozwoleń, opinii czy zaleceń konserwatorskich w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Autor skargi przytoczył art. 25 tej ustawy określający wymogi formalne w sytuacji zagospodarowania na cele użytkowe zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru zabytków oraz art. 27 określający formę zaleceń konserwatorskich dotyczących sposobu korzystania z zabytku, jego zabezpieczenia i wykonania prac konserwatorskich, a także zakres dopuszczalnych zmian które mogą być wprowadzone w tym zabytku. Skarżący przypomniał, przedmiot regulacji art. 31 i art. 36 u.o.z.o.z. w zakresie przeprowadzenia badań archeologicznych i uzyskania pozwolenia konserwatorskiego. Oceniając zapisy uchwały w tym kontekście stwierdził, że kwestie które można określić mianem współdziałania ze służbami konserwatorskimi mające charakter norm procesowych, zostały określone w sposób wyczerpujący w u.o.z.o.z. Mając na uwadze kompleksowy charakter tej regulacji oraz upoważnienie rady gminy do określenia w studium zasad ochrony zabytków wyłącznie w ujęciu materialnoprawnym, skarżący stwierdził, że postanowienia studium wprowadzające wymóg przeprowadzenia badań oraz uzyskania wytycznych konserwatorskich, podjęte zostały z istotnym naruszeniem prawa, tj. art. 19 ust. 1 i ust. 3 u.o.z.o.z. oraz art. 28 ust. 1 i art. 10 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. Organ nadzoru podkreślił, że niedopuszczalne jest takie działanie rady gminy realizującej delegację ustawową, które polega na powtarzaniu bądź modyfikacji wiążących norm o charakterze powszechnie obowiązującym. Takie też stanowisko dominuje w utrwalonej linii orzeczniczej uznającej za niedopuszczalne powtarzanie regulacji ustawowych, bądź ich modyfikację w aktach podejmowanych przez organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego.

Argumentując kolejne zarzuty skargi, dotyczące pkt 4 zawartego w załączniku nr 3 do uchwały, w którym określono kierunki rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, Wojewoda podniósł, że zgodnie z art. 10 ust. 2 u.p.z.p rada gminy upoważniona została do określenia w studium kierunków zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów (pkt 1), kierunków i wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym terenów wyłączonych spod zabudowy (pkt 2) oraz obligatoryjnych kierunków rozwoju sytemu komunikacji i infrastruktury technicznej (pkt 5). Doprecyzowanie tego elementu stanowi § 6 pkt 5 rozporządzenia wykonawczego, zgodnie z którym, ustalenia dotyczące kierunków rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać w szczególności, wytyczne określenia w planach miejscowych wykorzystania i rozwijania potencjału już istniejących systemów oraz koordynacji lokalnych i ponadlokalnych zamierzeń inwestycyjnych.

Przytaczając wymienione w petitum skargi zapisy Studium dotyczące układu drogowego, zaopatrzenia w energię elektryczną i zaopatrzenia w gaz, organ nadzoru wskazał na ich wadliwość z tego względu, że nakładają one obowiązki uzyskania zgód od określonych podmiotów trzecich – w tym przypadku zarządcy drogi, właściciela linii, właściciela sieci. W ocenie Wojewody, takie postanowienia przekraczają kompetencje rady gminy do określania w studium kierunków zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów (art. 10 ust. 2 pkt 1), kierunków i wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów (art. 10 ust. 2 pkt 2) oraz kierunków rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (art. 10 ust. 2 pkt 5 i § 6 pkt 5 rozporządzenia wykonawczego). Kompetencja zawarta w przywołanych przepisach nie obejmuje bowiem możliwości regulowania w Studium spraw podlegających procedurze uzyskiwania zgody podmiotów trzecich. Wszelkie kwestie postępowania administracyjnego powinny wynikać z aktów prawnych rangi ustawowej. Organy jednostek samorządu terytorialnego nie mają kompetencji do wprowadzania takich regulacji w uchwale. Autor skargi zauważył także, że w zakresie konieczności przestrzegania granic kompetencji ustawowej oraz działania na podstawie i w granicach prawa, należy przyjąć, że organ stanowiący gminy podejmując w oparciu o normę ustawową akty prawne (zarówno prawa miejscowego jak i te które do kategorii nie są zaliczane), musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Nieprzestrzeganie tej zasady narusza związek formalny i materialny pomiędzy aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa.

Reasumując stwierdzono, że Rada Gminy Długołęki nie tylko wykroczyła poza zakres delegacji ustawowej, ale też naruszyła zasady techniki prawodawczej zawarte w przywołanych na wstępie przepisach.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o uwzględnienie skargi i o stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie w niej wskazanym.

Na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. pełnomocnik skarżącego organu podtrzymał skargę wraz zawartą w niej argumentacją, a nadto wniósł o stwierdzenie nieważności fragmentu zapisów Studium na str. 56 załącznika nr 3 o treści: "zalesienia terenów rolnych w pasie technologicznym linii mogą być przeprowadzone w uzgodnieniu z właścicielem linii, który określi maksymalna wysokość sadzonych drzew i krzewów".

Obecny na rozprawie pełnomocnik strony przeciwnej zgodził się z tym wnioskiem, popierając w pozostałym zakresie stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. – zwanej dalej u.p.p.s.a) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Stosownie natomiast do art. 147 § 1 ww. ustawy, sąd uwzględniając skargi na uchwały lub akty, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6, stwierdza ich nieważność w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli według podanych wyżej kryteriów jest uchwała Rady Gminy Długołęki, nr XXXII/496/14, z dnia 22 maja 2014 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Długołęka.

Oceniając powyższą uchwałę pod względem legalności Sąd uznał, że zakwestionowane przez Wojewodę Dolnośląskiego fragmenty uchwały są wadliwe, gdyż podjęte zostały z naruszeniem zasad sporządzania studium przez które należy rozumieć wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawniony organ. Wiążą się one zatem z problematyką sporządzania aktu planistycznego. Dotyczą zawartości tego aktu (części tekstowej i graficznej), podjętych w nim ustaleń, jak też standardów dokumentacji planistycznej.

W ocenie składu orzekającego, należało podzielić w całości zarzuty organu nadzoru co do naruszenia zasad sporządzenia studium wynikających z art. 10 ust. 2 u.p.z.p., przez wprowadzenie w załączniku nr 3 do uchwały zakwestionowanych zapisów, dotyczących zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Na mocy art. 10 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. organy gminy opracowując i uchwalając studium uwzględniają w nim uwarunkowania wynikające w szczególności ze stanu dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, jak też określają obszary i zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Regulacja powyższa współgra z postanowieniami art. 19 ust. 1 i ust. 3 u.o.z.o.z., w myśl których, w studium uwzględnia się w szczególności ochronę zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru i ich otoczenie, innych zabytków nieruchomych znajdujących się w gminnej ewidencji zabytków oraz parków kulturowych. W zależności od potrzeb, w Studium ustala się strefy ochrony konserwatorskiej, obejmującej obszary na których obowiązują określone ustaleniami planu ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących się na danym obszarze zabytków.

Analiza treści zaskarżonej uchwały pod kątem zgodności z przytoczonymi wyżej przepisami, prowadzić musi do wniosku, że Rada Gminy obok zapisów odnoszących się do materii którą na mocy wskazanych norm powinna uregulować, zawarła w studium także zapisy odnoszące się do kwestii procesowych, w tym związanych z koniecznością prowadzenia badań archeologicznych oraz uzyskaniem wytycznych konserwatorskich przed prowadzeniem wszelkich prac budowlanych przy zabytkach, do czego - jak trafnie wywodzi skarżący - nie była uprawniona. Wprowadzenie tych zapisów, organ stanowiący gminy uzasadniał wnioskami konserwatora zabytków. Chcąc jednak pozostać w zgodzie z organem nadzoru konserwatorskiego, Rada Gminy nie zauważyła, że sporne (oprotestowane skargą) zapisy studium regulowane są już kompleksowo w aktach wyższego rzędu i nie mieszczą się w zakresie kompetencji ustawowych dla rady gminy. W tym względzie trafne są wywody skarżącego, że kwestie objęte zaskarżoną uchwałą związane z uzyskaniem "wytycznych" konserwatorskich, czy też wymagania dotyczące przeprowadzenia badań archeologicznych zostały już szczegółowo uregulowane w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Rolą organu sporządzającego studium, jest natomiast dokonanie analizy lokalnych uwarunkowań i określenie zasad służących ochronie zabytków. Wszelkie regulacje nie mieszczące się w pojęciu zasad ochrony zabytków, lecz szczegółowo wskazujące (jak w niniejszej sprawie), tryb czy tok postępowania, stanowią o przekroczeniu kompetencji rady. Uwadze autorów studium umknęło bowiem, istnienie precyzyjnych norm prawnych zawartych w ustawie o ochronie zabytków a odnoszących się do zagadnień objętych uchwałą np. art. 25 - zagospodarowanie zabytku, art. 31 - wymagania związane z przeprowadzeniem badań archeologicznych, art. 36 - uzyskanie pozwolenia konserwatorskiego. Nie można uznać, że zgodne z prawem jest uregulowanie przez gminnego prawodawcę kwestii objętych już materią ustawową a dodatkowo nieprzewidzianych dla studium. Następstwem stwierdzenia takiego faktu musi być przyjęcie, że zapisy Studium tego rodzaju są niezgodne z prawem, w tym przypadku z art. 28 ust. 1, art. 10 ust. 2 u.p.z.p. oraz art. 19 ust. 1 i ust. 3 ustawy o ochronie zabytków. Bez znaczenia dla powyższej oceny pozostaje wskazywany w odpowiedzi na skargę szczególny charakter studium, który uznawany jest za akt polityki przestrzennej gminy. Okoliczność ta nie zwalnia wszak organu gminy z obowiązku przestrzegania prawa (art. 7 Konstytucji RP). Studium przybiera bowiem formę uchwały rady gminy stanowiącej akt z zakresu administracji publicznej, który musi pozostawać w zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.

Sąd podzielił także zarzuty Wojewody wskazujące na wadliwość zakwestionowanych w skardze fragmentów uchwały, które podjęte zostały z naruszeniem wskazanych zasad sporządzania studium, wynikających z art. 10 ust. 2 pkt 1, pkt 2 i pkt 5 u.p.z.p. Słusznie akcentuje skarżący, że Rada Gminy Długołęki wykroczyła w tym zakresie poza przyznaną jej kompetencję do określenia w studium kierunków zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów (art. 10 ust.2 pkt 1), kierunków i wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów (art. 10 ust. 2 pkt 2 ustawy) oraz kierunków rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, wyrażoną w art. 10 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. i skonkretyzowaną w § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Z brzmienia przytoczonych przepisów jasno wynika, że Rada Gminy nie była uprawniona do ingerowania w relacje pomiędzy zarządcami dróg, właścicielami sieci lub właścicielami linii przesyłowych a podmiotami trzecimi, związane z określeniem sposobu zagospodarowania, czy też wykonywania robót budowlanych. Co więcej, kwestionowane zapisy Studium po części obejmują materię regulowaną w ustawie o drogach publicznych a po części dotyczą kwestii cywilistycznych, co nie mieści się w zakresie przekazanym do uregulowania w studium, czy nawet w planie zagospodarowania przestrzennego.

Reasumując stwierdzić należy, że skoro w zaskarżonym studium zawarte zostały zapisy do redagowania których Rada Gminy nie posiadała ustawowej delegacji wynikającej z u.p.z.p., uzasadnione jest stanowisko o przekroczeniu przez ten kompetencji ustawowej, co kwalifikować należy jako istotne naruszenie prawa. Podobne poglądy zdają się być jednolite w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Wobec zgodnych oświadczeń pełnomocników stron złożonych na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. Sąd uwzględnił wniosek o stwierdzenie nieważności pkt 4 ppkt 6 załącznika nr 3 (str.56) we fragmencie odnoszącym się do ograniczeń w zakresie zalesienia trenów rolnych pasów technologicznych wzdłuż linii elektroenergetycznych, w zakresie szerszym – uzgodnionym przez pełnomocników podczas rozprawy - niż pierwotnie wnioskowano w skardze. Uwzględnienie pierwotnego wniosku spowodowałaby bowiem pozostawienie w obrocie nieczytelnego zapisu Studium. Zmiana w tym zakresie była wiec uzasadniona. .

Powyższe, wobec treści art. 28 u.p.z.p. uzasadniało stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie w jakim wskazano w skardze.

Konkludując, w zaistniałych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny - uznając wskazane naruszenia prawa za istotne - stosownie do art. 147 § 1 u.p.p.s.a. - orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie w pkt II sentencji wyroku znajduje swoje uzasadnienie w brzmieniu art. 152 cyt. ustawy, a rozstrzygnięcie o kosztach swoje wsparcie znajduje w jej art. 200.