Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 844/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 144;
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 16 ust. 5.
journal: Dz.U. 2007 nr 42 poz 274
law: Ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant: ref. staż. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości [...] sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Syndyk Masy Upadłości D. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w Ł. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Gospodarki (dalej organ) z [...] października 2013 r., Nr [...], którym to organ, po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skarżącego, utrzymał w mocy postanowienie Zarządzającego [...] Specjalną Strefą Ekonomiczną (dalej [...] SSE) z [...] czerwca 2013 r., Nr [...], stanowiące opinię w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie przedmiotowej specjalnej strefy ekonomicznej.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 16 ust. 5 ustawy z 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274 ze zm.; dalej usee.).

Do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym:

Decyzją Zarządzającego [...] SSE z [...] lipca 2003 r. Przedsiębiorca D. Sp. z .o.o. z siedzibą w Ł. uzyskał zezwolenie Nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] SSE. Zgodnie z zezwoleniem, zmienionym decyzją Ministra Gospodarki Nr [...] z [...] maja 2006 r., przedsiębiorca powinien m.in. zatrudnić 45 pracowników do dnia 31 grudnia 2008 r. i utrzymać ten poziom zatrudnienia do dnia 31 grudnia 2013 r.

Przeprowadzona w dniu 28 maja 2013 r. kontrola realizacji warunków zezwolenia wykazała, że przedsiębiorca nie spełnił warunku dotyczącego utrzymania zatrudnienia na poziomie 45 pracowników określonego w pkt II ppkt 2 zezwolenia. Jak wynika z ustaleń kontroli, w tym także kontroli przeprowadzonej w dniach 20 marca, 18 czerwca, 4 września i 17 grudnia 2013 r. średnioroczny poziom zatrudnienia w 2012 r. wyniósł 58,03 pracowników, przy czym począwszy od grudnia 2012 r. zatrudnienie w strefie było niższe niż wymagany poziom 45 pracowników. W grudniu 2012 r. i styczniu 2013 r. przedsiębiorca nie zatrudniał żadnego pracownika. W lutym 2013 r. zatrudnienie w spółce wynosiło 2 osoby. Z protokołu kontroli przeprowadzonej w maju 2013 r. wynika natomiast, że spółka została postawiona w stan likwidacji i trwale zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, na którą posiada zezwolenie.

Informacje przedstawione w protokole kontroli stanowiły dla organu podstawę do wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia. O wszczęciu postępowania organ zawiadomił spółkę pismem z 6 czerwca 2013 r., informując o możliwości przesłania w terminie 14 dni dokumentów i udzielenia wyjaśnień mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie organ zwrócił się do Zarządzającego [...] SSE o przekazanie opinii wymaganej art. 16 ust. 5 usse.

Postanowieniem z [...] czerwca 2013 r., Nr [...] Zarządzający [...] SSE przekazał pozytywną opinię w przedmiotowej sprawie, nie wnosząc zastrzeżeń do wszczętego postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia Nr [...] z [...] lipca 2003 r. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, które zarządzający przekazał Ministrowi Gospodarki przy piśmie z 9 lipca 2013 r. W zażaleniu wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając, że zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8, 10, 80, 81 i 107 § 1 k.p.a. Jak podkreślił, zarządzający, wydając opinię nie uwzględnił, iż w miejscu, gdzie działała spółka i w oparciu o jej majątek będzie nadal prowadzona działalność gospodarcza tożsama z działalnością określoną w zezwoleniu i utrzymywane będzie zatrudnienie. Wskazał ponadto, że Zarządzający [...] SSE pominął treść art. 317 ust. 1 oraz art. 316 ust. 2 ustawy z 20 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2012 r. poz. 1112 ze zm.) oraz ewentualne skutki cofnięcia zezwolenia.

Postanowieniem Nr [...] z [...] października 2013 r. Minister Gospodarki utrzymał w mocy postanowienie z [...] czerwca 2013 r., uznając zarzuty skarżącego za bezzasadne. W ocenie organu, Zarządzający [...] SSE miał podstawy do wydania pozytywnej opinii, bowiem przedsiębiorca rażąco uchybił warunkowi dotyczącemu zatrudnienia i zaprzestał działalności gospodarczej objętej zezwoleniem.

Pismem z 4 grudnia 2013 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie z [...] października 2013 r., domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów tj.: a) wezwań do zapłaty z PGE Obrót S.A. z 28 marca i 9 maja 2012 r.; b) zarządzenia pokontrolnego z 22 listopada 2013 r.; c) protokołu przekazania pod nadzór napełnionej instalacji nr DL 20621 z 9 czerwca 2008 r. oraz protokołu odbioru końcowego z 22 grudnia 2008 r., jak również o wstrzymanie wykonania postanowienia w całości z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Rozstrzygnięciu zarzucił:

1. naruszenie art. 7 oraz art. 106 § 4 i 5 k.p.a. oraz art. 16 ust. 5 usse. w zw. z art. 140 k.p.a. i w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i nie zbadanie konsekwencji związanych z cofnięciem zezwolenia na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej, a tym samym wydanie decyzji dowolnych;

2. naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. i w zw. z art. 144 k.p.a. przez niewyznaczenie stronie terminu na zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, oraz wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów.

Zdaniem skarżącego, wydając opinię organ nie wziął pod uwagę konsekwencji społecznych związanych z utratą miejsc pracy, oraz ekologicznych związanych ze skażeniem środowiska. Jednocześnie dokonał błędnej wykładni norm prawa upadłościowego i naprawczego, a szczególności art. 316 i 317 ustawy, czego konsekwencją było nieprawidłowe ustalenia stanu faktycznego sprawy. Podniósł, że samo ogłoszenie upadłości, nawet likwidacyjnej, nie powoduje zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej. Syndyk w przypadku wydzierżawienia przedsiębiorstwa upadłego, prowadzi we własnym imieniu, ale na rzecz upadłego przedsiębiorstwo, ponieważ pod pojęciem "dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa" w rozumieniu art. 206 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, mieści się zarówno prowadzenie przedsiębiorstwa osobiście przez syndyka, jak i przez osoby trzecie będące dzierżawcami.

Uzasadniając naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. skarżący wskazał, że nie wyznaczono spółce terminu do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, a tym samym pozbawiono ją czynnego udziału w postępowaniu i możliwości przedstawienia dowodów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie Ministra Gospodarki oraz poprzedzające je postanowienie Zarządzającego [...] SSE nie naruszają przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w związku z nałożonym w art. 16 ust. 5 usse. na ministra właściwego do spraw gospodarki obowiązkiem zasięgnięcia przez niego opinii zarządzającego strefą przed wydaniem decyzji w sprawie cofnięcia zezwolenia. Z kolei w świetle przepisu § 5 art. 106 k.p.a. zajęcie stanowiska przez organ opiniujący następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Opinia wydana w trybie wskazanego przepisu stanowi element materiału dowodowego, a więc – jeśli szczególny przepis prawa nie nadał jej innego charakteru, jest ona tylko oceną faktów z użyciem ustawowych lub subiektywnych kryteriów opiniującego, która nie wiąże organu rozstrzygającego sprawę. Jako taka jest jednym z elementów materiału dowodowego sprawy, podlegającego rozpatrzeniu przez organ wydający decyzję w sprawie (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 grudnia 1999 r., sygn. akt II SA 1001/99, czy też uchwała składu 5 sędziów NSA z 18 września 1995 r., sygn. akt VI SA 10/95, ONSA 1995, nr 4, poz. 152). Niewątpliwie postanowienie w sprawie stanowiska nie załatwia sprawy administracyjnej, nie rozstrzyga o jej istocie, ani też nie kończy postępowania w danej instancji. Ponadto, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 listopada 2009 r., sygn. akt II GSK 219/09, ze swej natury opinia ma co do zasady charakter subiektywnej oceny, przez co jest jedynie narzędziem pomocniczym w postępowaniu administracyjnym. Przy tak specyficznym charakterze opinii, odpowiedź na pytanie, czy nie narusza ona prawa, wymaga w pierwszej kolejności zdefiniowania, w oparciu o jakie kryteria powinna być w konkretnej sprawie formułowana.

W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie, utrzymujące w mocy postanowienie zarządzającego specjalną strefą ekonomiczną, wydane zostało w toku postępowania wszczętego z urzędu w oparciu o protokół kontroli przedsiębiorcy przeprowadzonej pod kątem realizacji warunków zezwolenia Nr [...]. Ustalenia kontroli przeprowadzonej 28 maja 2013 r. są bezsporne. Kontrola wykazała, że przedsiębiorca nie spełnił warunku dotyczącego utrzymania zatrudnienia na poziomie 45 pracowników określonego w pkt II ppkt 2 zezwolenia zmienionego decyzją Ministra Gospodarki Nr [...] z [...] maja 2006 r. W świetle ustaleń kontroli, w tym także kontroli przeprowadzonej w dniach 20 marca, 18 czerwca, 4 września i 17 grudnia 2013 r. średnioroczny poziom zatrudnienia w 2012 r. wyniósł 58,03 pracowników, przy czym począwszy od grudnia 2012 r. zatrudnienie w strefie było niższe niż wymagany poziom 45 pracowników. W grudniu 2012 r. i styczniu 2013 r. przedsiębiorca nie zatrudniał żadnego pracownika. W lutym 2013 r. zatrudnienie w spółce wynosiło 2 osoby. Z protokołu kontroli przeprowadzonej w maju 2013 r. wynika także, że spółka została postawiona w stan likwidacji i trwale zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, na którą posiada zezwolenie.

Zgodnie z przepisem art. 19 ust. 3 ustawy, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, (a więc przed nowelą wprowadzoną ustawą o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych), zezwolenie może być cofnięte albo zakres lub przedmiot działalności określony w zezwoleniu może zostać ograniczony, jeżeli przedsiębiorca:

1) zaprzestał na terenie strefy prowadzenia działalności gospodarczej, na którą posiadał zezwolenie, lub

2) rażąco uchybił warunkom określonym w zezwoleniu, lub

3) nie usunął uchybień stwierdzonych w toku kontroli, o której mowa w art. 18, w terminie do ich usunięcia wyznaczonym w wezwaniu ministra właściwego do spraw gospodarki. Wydanie decyzji zmieniającej powinno być poprzedzone zasięgnięciem opinii zarządzającego strefą (art. 16 ust. 5 ustawy).

Podkreślić należy, że żaden z przepisów usee nie zawiera wytycznych co do treści takiej opinii. Dlatego też, zdaniem Sądu, oceny zasadności opinii dotyczącej cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie strefy należy dokonywać w oparciu o zakreślone w art. 3 usse założenia, którym ma służyć ustanowienie specjalnej strefy ekonomicznej. Zgodnie bowiem z przywołanym powyżej przepisem strefa może być ustanowiona w celu przyspieszenia rozwoju gospodarczego części terytorium kraju, w szczególności przez:

1) rozwój określonych dziedzin działalności gospodarczej,

2) rozwój nowych rozwiązań technicznych i technologicznych oraz ich wykorzystanie w gospodarce narodowej,

3) rozwój eksportu,

4) zwiększenie konkurencyjności wytwarzanych wyrobów i świadczonych usług,

5) zagospodarowanie istniejącego majątku przemysłowego i infrastruktury gospodarczej,

6) tworzenie nowych miejsc pracy,

7) zagospodarowanie nie wykorzystanych zasobów naturalnych z zachowaniem zasad równowagi ekologicznej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, iż tworzenie nowych miejsc pracy jest jednym z podstawowych celów tworzenia i działania specjalnych stref ekonomicznych, ustanowionych w celu rozwiązywania szczególnie ważnych problemów społeczno-gospodarczych. W wyroku z 22 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 873/11 NSA wskazał, iż "(...) ustawodawcza, przewidując możliwość tworzenia specjalnych stref ekonomicznych, określił w art. 3 pkt 1 do 7 usse. priorytetowe założenia dla każdej działalności gospodarczej prowadzonej w takich strefach służące nadrzędnemu celowi cyt. ustawy jakim jest przyspieszenie rozwoju gospodarczego części terytorium kraju. Przyjęcie jako jednego z podstawowych założeń działania mającego na celu tworzenie nowych miejsc pracy, przekłada się na podstawowy i ujęty w art. 16 ust. 2 pkt 1 usse. warunek zatrudnienia przez przedsiębiorcę określonej liczby osób przez określony czas, co ściśle współgra z art. 19 ust. 4 cyt. ustawy i ustanowionym zakazem zmiany zezwolenia przez obniżenie przyjętego poziomu zatrudnienia. Norma ta jest również jasna, celowa i zrozumiała z perspektywy zachęt ekonomicznych jakie ustawodawca przewiduje dla podejmujących działalność w specjalnych strefach ekonomicznych". W wyroku tym Sąd podniósł także, że "(...) tworzenie nowych miejsc pracy stanowi jeden z dwóch tytułów do udzielenia przedsiębiorcy pomocy regionalnej w formie zwolnień podatkowych. Oczywistym jawi się więc konieczność zachowania przez przedsiębiorcę stabilności w zakresie realizacji warunku utrzymania poziomu zatrudnienia, tym bardziej że warunek ten, gdy idzie o konkretny wskaźnik liczbowy w przeliczeniu na pełne etaty, jest wyrazem określonego oszacowania potrzeb i nie jest przedsiębiorcy narzucony. Zabezpieczeniem przestrzegania warunku utrzymania przyjętego poziomu zatrudnienia jest ustanowiony art. 19 ust. 4 zdanie drugie usse. w brzmieniu sprzed zmiany w 2008 r., zakaz zmiany zezwolenia w tej części".

Zdaniem Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy poczynione przez organ ustalenia, odzwierciedlone w protokole kontroli, dotyczącej realizacji warunków zezwolenia, przeprowadzonej w obecności syndyka masy upadłości Spółki D. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej i zaakceptowane bez zgłoszenia zastrzeżeń, potwierdzają okoliczność zaprzestania prowadzenia przez spółkę działalności w specjalnej strefie ekonomicznej i związane z tym ograniczenie zatrudnienia, w sytuacji gdy zezwolenie zobowiązywało spółkę do zatrudnienia minimum 45 pracowników. Powyższe nie mogło być zatem ocenione inaczej niż spełnienie przesłanek cofnięcia zezwolenia Nr [...], dające podstawę do wydania opinii pozytywnej.

Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż zaskarżona w niniejszej sprawie opinia Zarządcy [...] SSE wydana została zgodnie z przepisami usse. oraz k.p.a., a także nie pozostawiała wątpliwości co do swojej treści. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy oceniając prawidłowość wydania opinii słusznie uznał, iż zapadła ona z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy znanych zarządcy z racji wykonywanego zarządu strefą oraz powierzonych funkcji kontroli wykonywania warunków udzielonych zezwoleń. W uzasadnieniu opinii Zarządca [...] SSE, skoncentrował się na kwestii mającej najistotniejsze znaczenie z punktu widzenia realizacji warunków zezwolenia, tj. oceny pod kątem wystąpienia przesłanki lub przesłanek cofnięcia zezwolenia. Oceny tej dokonał w oparciu o kluczowy w sprawie dowód, jakim jest protokół kontroli, który pozwolił na prawidłową ocenę stanu faktycznego. Ustalenia wskazujące motywy wydania opinii, w tym także fakty i dowody oraz podstawa prawna wskazane zostały w uzasadnieniu przedmiotowej opinii.

Za nieuzasadniony, w ocenie Sadu, należy uznać zarzut, iż postanowienie w swej treści nie uwzględnia kwestii dalszego prowadzenia tożsamej działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu przez ewentualnego sukcesora przedsiębiorstwa upadłego, wpływu rozstrzygnięcia na środowisko, ewentualnego zwolnienia pracowników, konsekwencji cofnięcia zezwolenia dla wierzycieli, a także ewentualnego zwrotu pomocy publicznej. Należy bowiem pamiętać, że instrument specjalnych stref ekonomicznych został wprowadzony w celu zachęcenia przedsiębiorców do realizacji nowych inwestycji i tworzenia nowych miejsc pracy, poprzez wsparcie finansowe w formie zwolnienia od podatku dochodowego. Warunkiem korzystania z tej pomocy jest realizacja zobowiązań określonych w zezwoleniu, dotyczących w szczególności liczby nowych miejsc pracy i wartości inwestycji. W przypadku naruszenia warunków zezwolenia może ono być cofnięte, co skutkuje koniecznością zwrotu pomocy. Oznacza to, że instrument wsparcia stosowany w specjalnych strefach ekonomicznych nie jest bezwarunkowy. Aby korzystać ze wsparcia przedsiębiorca musi realizować przyjęte przez siebie i zapisane w zezwoleniu zobowiązania. Uzyskując zezwolenie przedsiębiorca zobowiązuje się do dokonania inwestycji o konkretnych parametrach i terminach, i w przypadku gdy nie zostanie ona zrealizowana w całości, pomoc się nie należy, a pomoc udzielona podlega zwrotowi. Odejście od obowiązku zwrotu otrzymanej pomocy publicznej w przypadku niespełnienia warunków zezwolenia lub zaprzestania działalności w strefie byłoby sprzeczne z interesem społecznym, ponieważ akceptowałoby działania prowadzące do zachwiania konkurencyjności rynku. Pomoc publiczna uprzywilejowuje bowiem przedsiębiorcę działającego w strefie w stosunku do pozostałych przedsiębiorców działających na rynku.

Słusznie zatem zauważa organ, iż fakt wykorzystywania majątku D. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej przez inny podmiot, nie podważa ustaleń, że spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej objętej zezwoleniem z chwilą wydzierżawienia całego majątku spółce D. Sp. z o.o., a tym samym nie zatrudnia pracowników w liczbie wymaganej zezwoleniem. Przedsiębiorca dzierżawiący majątek spółki to odrębny podmiot prawa i jego aktywność gospodarcza, nawet jeśli oparta jest na majątku tej spółki, nie może być brana pod uwagę przy ocenie, czy spółka zaprzestała działalności gospodarczej w strefie i czy w związku z tym naruszyła warunek zezwolenia dotyczący zatrudnienia. D. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej jest podmiotem zezwolenia i to ona zobowiązana jest do zrealizowania konkretnego przedsięwzięcia w strefie w zamian za prawo do korzystania z pomocy publicznej w formie zwolnienia od podatku dochodowego. W przypadku D. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej niewątpliwie mamy do czynienia z zaprzestaniem prowadzenia działalności objętej zezwoleniem i z niezrealizowaniem podstawowego i przy tym jednoznacznie określonego warunku dotyczącego utrzymania utworzonych miejsc pracy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że organy obu instancji, działając w granicach uznania administracyjnego wyznaczonego treścią art. 19 ust. 3 usse., i opierając się na kluczowym dowodzie w sprawie, jakim jest protokół kontroli spółki, oceniając go w oparciu o przyjęte zasady oceny materiału dowodowego, działały zgodnie z dyspozycją przepisu art. 77 k.p.a. Ponadto, w ramach prowadzonego postępowania podjęte zostały kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącego, pismem z 6 czerwca 2013 r. stanowiącym zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] SSE, poinformowano spółkę o możliwości przedstawienia dodatkowych dokumentów i udzieleniu wyjaśnień mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W ten sposób umożliwiono skarżącemu czynny udział w postępowaniu, a tym samym zagwarantowano prawo wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji