Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 143/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.33 par.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2020 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 28 listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku K. K. (dalej jako Skarżący lub Strona) na podstawie wystawionego przez wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: Naczelnik US), tytułu wykonawczego z dnia 13.07.2017 r., obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 r. w kwocie należności głównej 8.501,00 zł.

Podstawę prawną dochodzonego obowiązku stanowiła decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: Dyrektor IAS lub organ odwoławczy) z dnia 21.04.2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika US z dnia 21.11.2016 r., w której organ I instancji określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 20.02.2018 r., sygn. akt I SA/Gd 982/17 oddalił skargę Strony na ww. decyzję Dyrektora IAS z dnia 21 kwietnia 2017 r.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego wobec Strony nie zastosowano żadnego środka egzekucyjnego, natomiast odpis tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanemu w dniu 19.09.2017 r.

Korzystając z przysługującego prawa, pismem z dnia 24.09.2017 r. Skarżący wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia przez Naczelnika US postępowania egzekucyjnego na podstawie w/w tytułu wykonawczego, wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o jego zawieszenie do czasu ostatecznego rozpatrzenia wniesionych zarzutów.

Jako podstawę zarzutów Skarżący wskazał:

1. wykonanie, wygaśnięcie, nieistnienie, przedawnienie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.),

2. brak wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.),

3. określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Dyrektora IAS z dnia 21.04.2017 r. (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.),

4. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.),

5. niedopuszczalność zastosowanych środków egzekucyjnych (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.),

6. zastosowanie zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.),

7. niespełnienie przez przedmiotowy tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.).

W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że w tytule wykonawczym wskazano błędną kwotę zaległości podatkowych i odsetek. W decyzji Dyrektora IAS z dnia 21.04.2017 r., która stała się podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego, określono kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości 20.904,00 zł. Natomiast w w/w tytule wykonawczym kwota dochodzonej należności głównej wynosi 8.501,00 zł. W ocenie zobowiązanego, Naczelnik US naliczając odsetki nie uwzględnił zmiany decyzji organu I instancji, jak również okresów przerw w naliczaniu odsetek wynikających z art. 54 § 1 pkt 3 i 7 Ordynacji podatkowej. Ponadto skarżący wskazał okoliczności: zaskarżenia do WSA w Gdańsku decyzji organu II instancji (stąd jej nieprawomocność), złożenia wniosku o rozłożenie na raty wszystkich swoich zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, trudnej sytuacji finansowej. Na poparcie wymieniono postępowania dotyczące innych zobowiązań podatkowych określonych decyzjami Naczelnika US. Końcowo, Skarżący zarzucił wadliwość formalną tytułu wykonawczego dnia 13.07.2017 r. wobec braku spełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., w tym w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., tj. wskazuje nieprawidłowo treść podlegającego egzekucji obowiązku, a także błędną wysokość zaległości podatkowej i odsetek.

W postanowieniu z dnia 08.12.2017 r. Naczelnik US jako wierzyciel zajął stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów, uznając jedynie w części zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) w zakresie naliczonych za okres od 22.02.2017 r. do 05.05.2017 r. odsetek od należności głównej za uzasadniony, w pozostałym zakresie za nieuzasadniony.

W rozpoznaniu zażalenia Dyrektor IAS postanowieniem z dnia 02.02.2018r. utrzymał w mocy postanowienie wierzyciela - Naczelnika US z dnia 08.12.2017r.

W konsekwencji powyższego rozstrzygnięcia postanowieniem z dnia 20.09.2019r. Naczelnik US - organ egzekucyjny uznał za zasadny jedynie w części zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) w zakresie naliczonych za okres od 22.02.2017 r. do 05.05.2017 r. odsetek od należności głównej za uzasadniony, w pozostałym zakresie za nieuzasadniony, jak i pozostałe zarzuty.

Dyrektor IAS - na skutek wniesionego zażalenia – postanowieniem z dnia 28.11.2019 r. uchylił postanowienie Naczelnika US z dnia 20.09.2019r. w części, w jakiej uznano za uzasadniony w części zarzut nieistnienia obowiązku w naliczonych za okres: 22.02.2017r. do 05.05.2017r. odsetkach za zwłokę i orzekł o uznaniu za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku w części dotyczącej nieuwzględnienia w ww. tytule wykonawczym przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę w związku z art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, w okresie od 22.02.2017r. do 05.05.2017r. oraz umorzył w tym zakresie postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego; w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy przystępując do oceny zgłoszonych zarzutów na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 8, 10 u.p.e.a., stwierdził, że zgodnie z dyspozycja art. 34 § 1 u.p.e.a. Naczelnik US jest związany stanowiskiem Naczelnika US, wynikającym z postanowienia ww. wierzyciela z dnia 08.12.2017r., utrzymanego w mocy postanowieniem Dyrektora IS z dnia 02.02.2018r. (będącym ostatecznym postanowieniem w tym zakresie).

Dyrektor IAS zauważa, że zobowiązany, wnosząc zarzuty oparte na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., powinien przedstawić dowody potwierdzające, że dochodzony od niego obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z określonego powodu. W niniejszej sprawie zobowiązany nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających zgłoszone w piśmie z dnia 24.09.2017r. zarzuty: nieistnienia, wykonania, wygaśnięcia, czy też przedawnienia obowiązku - zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 r. wskazanego w decyzji Dyrektora IAS, na podstawie której wystawiono ww. tytuł wykonawczy.

W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu wykonania obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik US decyzją z dnia 21.11.2016r. określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 r. w kwocie 20.904,00 zł. W wyniku rozpatrzenia złożonego odwołania, Dyrektor IAS w dniu 21.04.2017r. wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie zostało doręczone stronie 5.05.2017 r.

Z uwagi na brak uregulowania ww. zobowiązania (co potwierdza analiza karty kontowej) w dniu 13.07.2017 r. Naczelnik US wystawił wskazany tytuł wykonawczy, obejmujący zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 r. w wysokości należności głównej 8.501,00 zł. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że różnica pomiędzy egzekwowaną kwotą a kwotą określoną w decyzji organu z dnia 21.04.2017 r. wynika z faktu dokonania przez Stronę wpłaty na należność w podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 r. Bowiem w deklaracji VAT-7 złożonej za czerwiec 2013 r. zobowiązany wykazał kwotę podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 12.403,00 zł, które to zobowiązanie uregulował w dniu 16.07.2013 r. Wydanie w dniu 21.11.2016 r. decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za w/ w okres w wysokości 20.904,00 zł, spowodowało, że do zapłaty za czerwiec 2013 r. pozostała kwota 8.501,00 zł. Należność ta nie została przez stronę uregulowana, tym samym, tytuł wykonawczy, który został wystawiony w dniu 13.07.2017 r., prawidłowo wskazywał kwotę 8.501,00 zł.

Odnosząc się do zarzutu wygaśnięcia zobowiązania podatkowego objętego ww. tytułem wykonawczym organ odwoławczy stwierdza, że ustawodawca w art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej wskazał przesłanki wygaśnięcia zobowiązania podatkowego w całości lub w części, których analiza wskazuje, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna w ww. przesłanek, warunkując uznanie zasadności zarzutu.

Odnośnie zarzutu nieistnienia obowiązku Dyrektor IAS wskazuje na treść art. 29 § 1 u.p.e.a., podkreśla, że organ egzekucyjny uprawniony jest do oceny dopuszczalności egzekucji administracyjnej, zaś ustalenie, czy tytuł wykonawczy wystawiony przez Naczelnika US został wydany zasadnie, czy też jest wadliwy powodu nieistnienia obowiązku nie mogło być rozstrzygnięte przez organ egzekucyjny. Merytoryczne badanie tych kwestii przez organ egzekucyjny doprowadziłoby do naruszenia prawa i wkroczenia w kompetencje innego organu administracji publicznej. Organ egzekucyjny nie może bowiem podważyć stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Organ odwoławczy zauważa, że z treści ostatecznego postanowienia wierzyciela - Dyrektora IAS z dnia 02.02.2018r., w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów wynika, iż zarzut nieistnienia obowiązku jest zasadny w odniesieniu do ww. tytułu wykonawczego jedynie w zakresie naliczonych za okres od 22.02.2017r. do 05.05.2017r. odsetek od należności głównej, natomiast w pozostałym zakresie zarzut nieistnienia obowiązku jest nieuzasadniony.

Przechodząc do oceny ww. zarzutu nieistnienia obowiązku w części dotyczącej nieuwzględnienia w ww. tytule wykonawczym przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę w związku z art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, w okresie od 22.02.2017r. do 05.05.2017r. orzeczonej ostatecznym postanowienia wierzyciela - Dyrektora IAS z dnia 02.02.2018r., Dyrektor IAS potwierdza zasadność stanowiska organu egzekucyjnego, który zgodnie z ostatecznym postanowieniem wierzyciela uznał, że odsetki za zwłokę wskazane w ww. tytule wykonawczym na dzień jego wystawienia, tj. 13.07.2016 r. zostały wyliczone prawidłowo w części, o których stanowi art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, tj., za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. Postępowanie organu I instancji zakończono w okresie 3 miesięcy.

Dyrektor IAS podziela także stanowisko wierzyciela (konsekwentnie przyjęte przez organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu), że odsetki za zwłokę wskazane w ww. tytule wykonawczym na dzień jego wystawienia, tj. 13.07.2016 r. nie zostały wyliczone prawidłowo w części, o których stanowi art. 54 § 1 pkt 3 ww. ustawy. Analiza zdarzeń zaistniałych w postępowaniu odwoławczym dowodzi, że odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do Izby Skarbowej w dniu 21.12.2016r. i zostało zakończone wydaniem w dniu 21.04.2017r. decyzji, która została doręczona pełnomocnikowi w dniu 05.05.2017r. Zważywszy, że w przedmiotowym postępowaniu odwoławczym nie przeprowadzono rozprawy, również strona nie wniosła o jej przeprowadzenie, to wydanie decyzji nastąpiło z przekroczeniem terminu określonego w art. 139 § 3 ww. ustawy, tj. po upływie dwóch miesięcy od daty wpływu odwołania do organu odwoławczego. Dyrektor IAS podziela zasadność stanowiska wierzyciela, prezentowanego w zaskarżonym rozstrzygnięciu organu egzekucyjnego, że działania organu odwoławczego podejmowane były z przekroczeniem czasu niezbędnego do ich dokonania, bowiem aktywność organu odwoławczego ograniczyła się wyłącznie do:

- zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy - w dniu 16.02.2017r.;

- postanowienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy - w dniu 17.02.2017r.;

- postanowienia w sprawie odmowy przeprowadzenia dowodów - w dniu 20.04.2017r.

Stąd ocena terminowości, chronologii podejmowanych czynności oraz czasu niezbędnego do dokonania czynności organizacyjnych przez organ odwoławczy dowodzą, że przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn zależnych od organu.

Mając powyższe na uwadze, w opinii organu odwoławczego, zasadny jest zarzut nieistnienia dochodzonego od zobowiązanego obowiązku, określonego w ww. tytule wykonawczym, w części naliczonych za okres: od dnia 22.02.2017r. do 05.05.2017r., odsetek od należności głównej i należało umorzyć postępowanie egzekucyjne w tej części, gdyż odsetki za zwłokę wskazane w ww. tytule wykonawczym na dzień jego wystawienia, tj. 13.07.2017 r. zostały wyliczone nieprawidłowo.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia obowiązku Dyrektor IAS stwierdza, że wierzyciel zasadnie stwierdził, że zobowiązanie podatkowe, zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin płatności podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 r. upływał w dniu 25.07.2013 r., tym samym termin przedawnienia zobowiązania za w/w okres upłynąłby w dniu 31.12.2018 r. Jednakże z uwagi na wystąpienie przesłanki wymienionej w art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, tj. wniesienie w dniu 24.05.2017r. przez pełnomocnika Strony, skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora IAS z dnia 21.04.2017 r., nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 r. Powyższa skarga została oddalona wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 20 lutego 2018r., sygn. akt I SA/Gd 982/17, który na dzień wydania niniejszego rozstrzygnięcia nie posiada przymiotu prawomocności z uwagi na wniesioną skargę kasacyjną.

W kwestii zgłoszonego pismem z dnia 24.09.2017 r. - na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. - zarzutu braku wymagalności obowiązku w kontekście wniesienia skargi do WSA w Gdańsku na decyzję Dyrektora IAS z dnia 21.04.2017 r. - stanowiącej podstawę wystawienia w/w tytułu wykonawczego - oraz wniosku o wstrzymanie jej wykonania, organ odwoławczy stwierdził, że trafnie wierzyciel w zaskarżonym postanowieniu orzekł o jego niezasadności.

W rozpatrywanej sprawie nie zaszły żadne okoliczności powodujące, że zobowiązanie nie może być egzekwowane. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 21.06.2017 r. Dyrektor IAS odmówił Skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podobnie jak WSA w Gdańsku postanowieniem z dnia 31.07.2017 r. sygn. akt I SA/Gd 982/17. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19.12.2017 r. sygn. akt I FZ 331/17 oddalił wniesione przez Stronę zażalenie na w/w rozstrzygnięcie WSA w Gdańsku.

Odnosząc się natomiast do podniesionej przez zobowiązanego kwestii złożenia wniosku o rozłożenie na raty zobowiązania objętego w/w tytułem wykonawczym – organ odwoławczy podkreślił, że jedynie rozłożenie należności pieniężnej na raty jest okolicznością, która - w trakcie toczącego się postępowania egzekucyjnego - uzasadnia czasowe zaniechanie prowadzenia tego postępowania. Skutku takiego nie wywołuje natomiast samo złożenie takiego wniosku.

Oceniając zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, wymieniony w art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a., Dyrektor IAS zauważa, że zbadanie wystąpienia w przedmiotowej sprawie w/w przesłanki polegać powinno na sprawdzeniu, czy nie doszło do zniekształcenia w sferze przedmiotu postępowania egzekucyjnego, ujawnionego w tytule wykonawczym, polegającego na tym, że obowiązek wynikający z tytułu nie jest adekwatny do obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego. Owo zniekształcenie przedmiotu postępowania egzekucyjnego może odnosić się zarówno do rodzaju egzekwowanego obowiązku, jak i innych jego parametrów, w tym daty jego powstania. Analiza treści tytułu wykonawczego w opinii organu odwoławczego wskazuje, że zarzut z art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie jest zasadny.

Podnoszona natomiast przez zobowiązanego, jako uzasadnienie zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a., kwestia nieuwzględnienia we wskazanej w tytule wykonawczym kwocie odsetek przerw w ich naliczaniu, w opinii organu odwoławczego nie może stanowić przedmiotu oceny w zakresie badania zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji. Okoliczność ta była natomiast analizowana w ramach zarzutu nieistnienia obowiązku.

Za niezasadny organ odwoławczy uznał również zarzut z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., albowiem egzekucja administracyjna była dopuszczalna ze względów przedmiotowych.

W opinii organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie wystąpiły również przesłanki podmiotowe niedopuszczalności egzekucji, bowiem naczelnik urzędu skarbowego jest organem uprawnionym do dochodzenia tego obowiązku na drodze przymusu administracyjnego, a Skarżący jest osobą zobowiązaną, co do którego zastosowanie mają przepisy u.p.e.a.

W odniesieniu natomiast do zarzutu niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, Dyrektor IAS wskazał za wierzycielem, że nie znajduje on uzasadnienia na tle stanu faktycznego niniejszej sprawy, gdyż w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie ww. tytułu wykonawczego z dnia 13.07.2017 r., nie został zastosowany żaden środek egzekucyjny.

Stąd też w odniesieniu do kolejno zgłoszonego - na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. - zarzutu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, Dyrektor IAS stwierdza, że nie znajduje on uzasadnienia. Bowiem, jak wyżej stwierdzono organ egzekucyjny nie zastosował żadnego środka egzekucyjnego.

Dodatkowo organ zauważa, że jakkolwiek organ egzekucyjny w sentencji zaskarżonego postanowienia nie wskazał rozstrzygnięcia w zakresie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., to w uzasadnieniu orzeczenia zarzut ten ocenił.

W ocenie organu odwoławczego nieuzasadniony jest również zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, m.in. wymogu określonego w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., tj. wskazania nieprawidłowej treści podlegającego egzekucji obowiązku, a także błędnej wysokości zaległości podatkowej i odsetek.

W ocenie Dyrektora IAS przedmiotowy tytuł wykonawczy został wystawiony w sposób prawidłowy.

Zważywszy na fakt, że zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego - poza uzasadnionym zarzutem nieistnienia obowiązku w części dotyczącej nieuwzględnienia w ww. tytule wykonawczym przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę w związku z art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, w okresie od 22.02.2017r. do 05.05.2017r. - są nieuzasadnione, zdaniem organu odwoławczego nie zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego z dnia 13.07.2017 r. w całości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie Skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.) - dalej k.p.a. - w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2018 r, poz. 1314 z późn. zm.) - dalej u.p.e.a.,

- art. 34 § 1, § 4, § 5 w zw. z art. 33 § 1 punkty 1, 2, 3, 6, 8 i 10 u.p.e.a.,

- art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. - w związku z art. 18, art. 34 § 1, § 4, § 5 w związku z art. 33 § 1 punkty 1, 2, 3, 6, 8 i 10 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi stanowiącym powtórzenie zarzutów z zażalenia Skarżący ponownie wskazał, że w jego opinii nie istnieje obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę za okres i w wysokości wskazanej w tytule wykonawczym. Naliczając odsetki organ nie uwzględnił zmiany decyzji organu I instancji, jak również okresów przerw w naliczaniu odsetek wynikających z art. 54 § 1 punkty 3 i 7 Ordynacji podatkowej. Zarzut nieistnienia obowiązku został uwzględniony jedynie w części, a w ocenie Skarżącego zasługiwał na uwzględnienie w całości.

Zdaniem Skarżącego egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, to jest decyzji Dyrektora IAS z dnia 21.04.2017r. Egzekucja administracyjna i zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne, gdyż decyzja z dnia 21.04.2017r. wymieniona w skarżonym tytule wykonawczym nie jest prawomocna.

Wszczęto nowe postępowanie egzekucyjne, mimo że decyzja ostateczna z dnia 21.04.2017r. została zaskarżona, a pismem z dnia 03.02.2017r. Skarżący wystąpił do Naczelnika US o rozłożenie na raty wszystkich swoich zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę.

Skarżący podkreślił, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, a zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych i VAT wynikające z wszystkich tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika US, w oparciu o które organ prowadzi postępowania egzekucyjne, są bardzo wysokie. Sytuacja finansowa Skarżącego jest znana wierzycielowi urzędu (zeznania i informacje podatkowe).

Dyrektor IAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie, wbrew podniesionym zarzutom odpowiada prawu.

Otóż ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje możliwość zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w ściśle określonych przypadkach wymienionych w art. 33 § 1 tejże ustawy, zgodnie z którym podstawą do wniesienia zarzutu może być:

1. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2. odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3. określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4. błąd co do osoby zobowiązanego;

5. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9. prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10. niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Artykuł 34 § 1 u.p.e.a. stanowi z kolei, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Stosownie do art. 34 § 4 ww. ustawy organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie (art. 34 § 5 u.p.e.a.).

Rozpoznając zażalenie Dyrektor IAS trafnie zauważył, że Naczelnik US w skarżonym postanowieniu błędnie skonstatował, że uznanie za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku w części dotyczącej nieuwzględnienia w ww. tytule wykonawczym przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę w związku z art. 54 $ 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, w ww. okresie nie skutkuje umorzeniem w tym zakresie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Dlatego w tym zakresie postanowienie należało uchylić i orzec co do istoty sprawy. W pozostałym zakresie Dyrektor IAS zasadnie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Przystępując do oceny zgłoszonych zarzutów Dyrektor IAS przywołując dyspozycję art. 34 § 1 u.p.e.a., trafnie podkreśla, że Naczelnik US zobligowany jest do respektowania stanowiska Naczelnika US, wynikającego z postanowienia ww. wierzyciela z dnia 08.12.2017r., utrzymanego w mocy postanowieniem Dyrektora IAS z dnia 02.02.2018r. (będącego ostatecznym postanowieniem w tym zakresie).

Organ odwoławczy trafnie zauważa, że zobowiązany, wnosząc zarzuty oparte na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., powinien przedstawić dowody potwierdzające, że dochodzony od niego obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z określonego powodu. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających zgłoszone w piśmie z dnia 24.09.2017r. zarzuty: nieistnienia, wykonania, wygaśnięcia, czy też przedawnienia obowiązku - zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 r. wskazanego w decyzji Dyrektora IAS, na podstawie której wystawiono ww. tytuł wykonawczy.

W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu wykonania obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym organ odwoławczy w oparciu o akta sprawy trafnie wskazał, że Naczelnik US decyzją z dnia 21.11.2016 r. określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 r. w kwocie 20.904,00 zł. W wyniku rozpatrzenia złożonego odwołania, Dyrektor IAS w dniu 21.04.2017 r. wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z uwagi na brak uregulowania ww. zobowiązania (co potwierdza analiza karty kontowej) w dniu 13.07.2017 r. Naczelnik US wystawił wskazany tytuł wykonawczy, obejmujący zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 r. w wysokości należności głównej 8.501,00 zł. Różnica pomiędzy egzekwowaną kwotą a kwotą określoną w ww. decyzji wynika z faktu dokonania przez zobowiązanego wpłaty na należność w podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 r. Bowiem w deklaracji VAT-7 złożonej za czerwiec 2013 r. Skarżący wykazał kwotę podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 12.403,00 zł, które to zobowiązanie następnie uregulował w dniu 16.07.2013 r. Wydanie w dniu 21.11.2016 r. decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za w/w okres w wysokości 20.904,00 zł, spowodowało, że do zapłaty za czerwiec 2013 r. pozostała kwota 8.501,00 zł. Należność ta nie została przez stronę uregulowana, tym samym, tytuł wykonawczy, który został wystawiony w dniu 13.07.2017 r., prawidłowo wskazywał kwotę 8.501,00 zł. Stąd zarzut ten należy uznać za bezzasadny.

Kolejnym zarzutem zgłoszonym przez Skarżącego jest wygaśnięcie zobowiązania podatkowego objętego ww. tytułem wykonawczym. Mając na uwadze wskazane w art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej przesłanki wygaśnięcia zobowiązania podatkowego w całości lub w części, organ odwoławczy trafnie uznał, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna w ww. przesłanek, warunkując uznanie zasadności ww. zarzutu.

Odnośnie zarzutu nieistnienia obowiązku stosownie do treści art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

W świetle powyższego organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że organ egzekucyjny uprawniony jest do oceny dopuszczalności egzekucji administracyjnej, zaś ustalenie, czy tytuł wykonawczy wystawiony przez Naczelnika US został wydany zasadnie, czy też jest wadliwy z powodu nieistnienia obowiązku nie mogło być rozstrzygnięte przez organ egzekucyjny. Merytoryczne badanie tych kwestii przez organ egzekucyjny doprowadziłoby do naruszenia prawa i wkroczenia w kompetencje innego organu administracji publicznej. Organ egzekucyjny nie może bowiem podważyć stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Z treści ostatecznego postanowienia wierzyciela - Dyrektora IAS z dnia 02.02.2018r., w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów wynika, iż zarzut nieistnienia obowiązku jest zasadny w odniesieniu do ww. tytułu wykonawczego jedynie w zakresie naliczonych za okres od 22.02.2017r. do 05.05.2017r. odsetek od należności głównej, natomiast w pozostałym zakresie zarzut nieistnienia obowiązku jest nieuzasadniony.

Przechodząc do oceny ww. zarzutu nieistnienia obowiązku w części dotyczącej nieuwzględnienia w ww. tytule wykonawczym przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę w związku z art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, w okresie od 22.02.2017 r. do 05.05.2017 r. orzeczonej ostatecznym postanowieniem wierzyciela - Dyrektora IAS z dnia 02.02.2018r., stwierdzić należy, że zgodnie z art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej zasadą jest naliczanie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, zatem odstąpienie od naliczania odsetek możliwe jest jedynie w przypadkach określonych w przepisie art. 54 Ordynacji podatkowej.

W świetle powyższego Dyrektor IAS słusznie za prawidłowe uznał stanowisko organu egzekucyjnego, który zgodnie z ostatecznym postanowieniem wierzyciela uznał, że odsetki za zwłokę wskazane w ww. tytule wykonawczym na dzień jego wystawienia, tj. 13.07.2016 r. zostały wyliczone prawidłowo w części, o których stanowi art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, tj., za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że postępowanie podatkowe zostało wszczęte przez Naczelnika US w dniu 19.09.2016 r. poprzez doręczenie postanowienia z dnia 06.09.2016 r. o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego w sprawie określenia Skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2013r., zaś zakończone zostało w dniu 05.12.2016r. przez doręczenie pełnomocnikowi strony decyzji organu podatkowego z dnia 21.11.2016 r. Tym samym nie ziściła się przesłanka warunkująca wyłączenie naliczania odsetek za zwłokę zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, gdyż postępowanie organu I instancji zakończono w okresie 3 miesięcy. Również prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, że odsetki za zwłokę wskazane w ww. tytule wykonawczym na dzień jego wystawienia, tj. 13.07.2016 r. nie zostały wyliczone prawidłowo w części, o których stanowi art. 54 § 1 pkt 3 ww. ustawy.

Ocena zarówno terminowości, jak i chronologii podejmowanych czynności oraz czasu niezbędnego do dokonania czynności organizacyjnych przez organ odwoławczy dowodzą, że przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn zależnych od ww. organu. Mając powyższe na uwadze, zasadny był zarzut nieistnienia dochodzonego obowiązku, określonego w tytule wykonawczym z dnia 13.07.2017r. w części naliczonych za okres: od dnia 22.02.2017r. do 05.05.2017r. odsetek od należności głównej, zaś prawidłowo organ odwoławczy umorzył postępowanie egzekucyjne w tej części, gdyż odsetki za zwłokę wskazane w ww. tytule wykonawczym na dzień jego wystawienia, tj. 13.07.2017 r. zostały wyliczone nieprawidłowo.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia obowiązku Dyrektor IAS przywołując treść art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej prawidłowo wskazał, że termin płatności podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 r. upływał w dniu 25.07.2013 r., tym samym termin przedawnienia zobowiązania za w/w okres upłynąłby w dniu 31.12.2018 r. Jednakże z uwagi na wystąpienie przesłanki wymienionej w art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, tj. wniesienie w dniu 24.05.2017r. przez Stronę skargi do WSA w Gdańsku na decyzję organu odwoławczego z dnia 21.04.2017 r., nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 r.

Za niezasadny uznać należało zarzut z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. – tj. zarzut braku wymagalności obowiązku w kontekście wniesienia skargi do WSA w Gdańsku na decyzję Dyrektora IAS z dnia 21.04.2017 r. stanowiącej podstawę wystawienia w/w tytułu wykonawczego - oraz wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Przez wymagalność obowiązku rozumie się taki stan, w którym zobowiązany powinien już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, a mimo to uchyla się od niej, wobec czego właściwym organom przysługuje możność żądania od zobowiązanego przymusowego spełnienia ciążącej na nim powinności. Obowiązek wynikający z decyzji (postanowienia) staje się wymagalny w dwóch sytuacjach: jeżeli decyzja (postanowienie), którą został nałożony, stała się ostateczna i nie doszło do wstrzymania jej wykonania (art. 239e Ordynacji podatkowej) albo jeżeli decyzja, którą obowiązek został nałożony, wprawdzie nie jest ostateczna, ale nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności lub jest natychmiast wykonalna z mocy prawa. O braku wymagalności obowiązku decydują takie okoliczności, jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych. Przepis używa także sformułowania brak wymagalności obowiązku z innego powodu. Usytuowanie tego zapisu w art. 33 § 1 pkt 2 w/w ustawy wskazuje, że podstawą zarzutu mogą być też inne zdarzenia, które powodują, że zobowiązanie nie może być egzekwowane. Niewątpliwie muszą one mieć charakter tego rodzaju, co wymienione w tym przepisie, czyli należeć będą do tych okoliczności takie zdarzenia, jak wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak trafnie zauważa organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie taka okoliczność nie miała miejsca. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 21.06.2017 r. Dyrektor IAS odmówił Skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podobnie jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 31.07.2017 r. sygn. akt I SA/Gd 982/17. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19.12.2017 r. sygn. akt I FZ 331/17 oddalił wniesione zażalenie na w/w rozstrzygnięcie WSA w Gdańsku.

Odnosząc się natomiast do podniesionej przez Skarżącego kwestii złożenia wniosku o rozłożenie na raty zobowiązania objętego w/w tytułem wykonawczym - należy podkreślić, że jedynie rozłożenie należności pieniężnej na raty jest okolicznością, która - w trakcie toczącego się postępowania egzekucyjnego - uzasadnia czasowe zaniechanie prowadzenia tego postępowania. Skutku takiego nie wywołuje natomiast samo złożenie takiego wniosku.

Za bezzasadny uznać należy również zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, wymieniony w art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Jak wynika z treści ww. tytułu wykonawczego, w części E jako rodzaj należności wierzyciel wskazał podatek od towarów i usług, jako podstawę prawną obowiązku wskazał ostateczną decyzję Dyrektora IAS z dnia 21.04.2017 r., którą Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji określającą Skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 r. Dodatkowo, w bloku E.l. tego tytułu wierzyciel wskazał okres 01.06.2013 r. - 30.06.2013 r., którego dotyczy należność oraz jej kwotę 8.501,00 zł, co zdaniem Sądu powoduje, iż obowiązek określony w przedmiotowym tytule, nie budzi wątpliwości co do tożsamości obowiązku podlegającego egzekucji. W tej bowiem kwocie obowiązek istniał na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, co zostało ocenione powyżej, w ramach zgłoszonego przez

Skarżącego zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. zarzutu nieistnienia obowiązku. Wobec powyższego zarzut z art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie jest zasadny.

Podnoszona natomiast przez Skarżącego, jako uzasadnienie zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a., kwestia nieuwzględnienia we wskazanej w tytule wykonawczym kwocie odsetek przerw w ich naliczaniu, nie może stanowić przedmiotu oceny w zakresie badania zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji. Okoliczność ta była natomiast analizowana w ramach zarzutu nieistnienia obowiązku.

Za niezasadny uznać należy zarzut z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Dyrektor IAS trafnie zauważył, że w omawianym przepisie chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1, 2 u.p.e.a. (czyli np. z uwagi na nieistnienie lub brak wymagalności obowiązku). Badanie z urzędu przez organ egzekucyjny dopuszczalności egzekucji administracyjnej (o którym mowa w przepisie art. 29 § 1 u.p.e.a.) powinno obejmować ustalenie, czy oznaczony obowiązek podlega egzekucji administracyjnej, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony, czy pochodzi od uprawnionego organu oraz czy zobowiązany podlega polskiej jurysdykcji.

W badanej sprawie, egzekwowany obowiązek (zaległość podatkowa w podatku od towarów i usług za czerwiec 2013 r.) jak wyżej wskazano, wynika z ostatecznej decyzji Dyrektora IAS z dnia 21.04.2017 r. i podlega egzekucji administracyjnej.

Tytuł wykonawczy wystawiony w dniu 13.07.2017 r. spełnia również wymogi określone prawem, co jest przedmiotem badania w zakresie zgłoszonego przez Skarżącego zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. W niniejszej sprawie nie wystąpiły również przesłanki podmiotowe niedopuszczalności egzekucji, bowiem naczelnik urzędu skarbowego jest organem uprawnionym do dochodzenia tego obowiązku na drodze przymusu administracyjnego, a Skarżący jest osobą zobowiązaną, co do którego zastosowanie mają przepisy u.p.e.a. Należy w tym miejscu zauważyć, że Naczelnik US, który wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego przesłał akta sprawy Naczelnikowi US, zgodnie z miejscem zamieszkania strony. W odniesieniu do zarzutu niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, wskazać należy za wierzycielem, że nie znajduje on uzasadnienia na tle stanu faktycznego niniejszej sprawy, gdyż w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13.07.2017 r., nie został zastosowany żaden środek egzekucyjny.

Stąd też w odniesieniu do kolejno zgłoszonego - na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. - zarzutu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, Dyrektor IAS trafnie stwierdził, że nie znajduje on uzasadnienia. Bowiem, jak już wyżej stwierdzono organ egzekucyjny nie zastosował żadnego środka egzekucyjnego.

Dodatkowo należy zauważyć, że jakkolwiek organ egzekucyjny w sentencji zaskarżonego postanowienia nie wskazał rozstrzygnięcia w zakresie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., to w uzasadnieniu orzeczenia zarzut ten ocenił.

Nieuzasadniony jest również zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, m.in. wymogu określonego w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., tj. wskazania nieprawidłowej treści podlegającego egzekucji obowiązku, a także błędnej wysokości zaległości podatkowej i odsetek. Przedmiotowy tytuł wykonawczy został wystawiony w sposób prawidłowy. Wbrew stanowisku zobowiązanego, tytuł poprawnie (tj. zgodnie z decyzją określającą zobowiązanie podatkowe) określa treść obowiązku podlegającego egzekucji oraz jego wysokość. Wystawiony przez wierzyciela tytuł wykonawczy w części E Dane dotyczące należności pieniężnych w sposób poprawny wskazuje: rodzaj należności - podatek od towarów i usług, podstawę prawną obowiązku: orzeczenie, identyfikację podstawy prawnej obowiązku - decyzja nr [...], datę wydania orzeczenia - 21.04.2017 r., rodzaj odsetek - odsetki za zwłokę, stawka odsetek - 8,00%.

W części El tytułu wykonawczego wskazano prawidłową kwotę należności pieniężnej (która jak już wskazano wyżej stanowi różnice pomiędzy kwotą określoną w decyzjach organów podatkowych a kwotą wpłaconą przez Skarżącego na podstawie danych zawartych w deklaracji VAT-7), datę od których nalicza się odsetki, kwotę odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, datę powstania należności pieniężnej/okres, którego dotyczy należność pieniężna. Ponadto tytuł wykonawczy z dnia 13.07.2017 r. został sporządzony na druku tytułu wykonawczego ogłoszonego w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2014 r., poz. 650), zmienionym następnie rozporządzeniem Ministra Finansów w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej z dnia 08 sierpnia 2016 r. (Dz.U z 2016 r., poz. 1305).

Nie znajduje podstaw do zastosowania w sprawie podniesiona w skardze instytucja, o której mowa w art. 32a u.p.e.a., bowiem postępowanie sądowo administracyjne o sygn. akt I SA/Gd 982/17 nie toczyło się w sprawie istnienia lub wysokości dochodzonej należności pieniężnej lecz miało na celu zbadanie legalności wydanej w dniu 21.04.2017 r. przez Dyrektora IAS w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2013r. Tym samym brak podstaw do zastosowania ww. instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego – na co trafnie zwrócono uwagę w zaskarżonym postanowieniu.

Z tych przyczyn na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzeczono, jak w wyroku.