Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1553/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1-2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.K. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1553/16 w sprawie ze skargi H.K. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 18 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1553/16 odrzucił skargę H.K. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], z uwagi na nieuiszczenie przez wyżej wymienioną należnego do tej skargi wpisu. Postanowienie to zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 1 grudnia 2016 r., a tym samym termin do skutecznego wniesienia od niego środka odwoławczego (zażalenia) upłynął jej 8 grudnia 2016 r.

Pismem z [...] stycznia 2017 r. H.K. wniosła na powyższe postanowienie zażalenie, wnioskując jednocześnie o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. W motywach wniosku podnosiła argument, iż w marcu kończy 90 lat, a jej doradca i opiekun musiał nagle poddać się leczeniu (operacji) w szpitalu wojewódzkim, na oddziale laryngologii, onkologii laryngologicznej oraz okulistyki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

wniosek o przywrócenie uchybionego terminu nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej: "p.p.s.a." , jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Należy w nim przy tym – stosownie do art. 87 § 2 powołanej ustawy- uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Z powyższych unormowań wynika zatem, że dla skuteczności żądania przywrócenia uchybionego terminu koniecznym jest po pierwsze: złożenie w terminie 7 dni od ustania przyczyny powodującej niedochowanie terminu podania o jego przywrócenie; po drugie: uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu, a po trzecie równoczesne dopełnienie czynności, dla której był ów termin zastrzeżony.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca, wprawdzie dopełniła ostatniego z wymienionych warunków (tj. wniosła wraz podaniem o przywrócenie uchybionego terminu zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 listopada 2016 r.), jednakże nie uprawdopodobniła braku winy w jego niedochowaniu. Nie wykazała także, by rozpoznawany wniosek złożyła w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Nie przedstawiła bowiem w tym aspekcie jakichkolwiek danych pozwalających na weryfikacją powyższej okoliczności.

Za uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi wniesienia zażalenie nie można natomiast było uznać przywoływanego przez nią argumentu o podeszłym wieku i nagłym poddaniu się przez jej "opiekuna i doradcę" leczeniu szpitalnemu. Tym bardziej, że nie konkretyzuje, kiedy ów opiekun i doradca w szpitalu przebywał, jak też nie wyjaśnia z jakich powodów bez jego obecności (zakładając, że miała ona miejsce w okresie przewidzianym na wniesienie zażalenia - co w świetle argumentacji wniosku nie jest jednak tak oczywiste), tegoż zażalenia nie sporządziła i nie wniosła samodzielnie lub przy wsparciu innych osób.

Godzi się zaś zauważyć, że zarówno sporządzenie ww. środka prawnego jak też jego złożenie do sądu nie są to czynności, które wymagałyby szczególnych nakładów pracy czy wyjątkowych kwalifikacji zawodowych osób je realizujących. Nie jest wreszcie wymagane dla skuteczności tej czynności dopełnienie jej bezpośrednio w siedzibie sądu. Wystarczy bowiem nadanie zażalenia - tak jak to miało miejsce w przypadku rozpoznawanego wniosku - w urzędzie pocztowym najbliższym miejscu zamieszkania strony. Zatem nawet w sytuacji konieczności udania się do szpitala przez osobę sprawującą dotychczas nad skarżącą faktyczną opiekę, istniała możliwości zwrócenia się przez nią o pomoc w dokonaniu tej czynności (w przypadku braku możliwości realizowania jej samodzielnie) do innej osoby, np. sąsiadów czy znajomych.

W tej sytuacji nie sposób przyjąć, iż przyczyną niezłożenia przez H.K. w terminie zażalenia były przeszkody, których nie mogła ona przezwyciężyć, przy użyciu dostępnych dla niej środków. Brak zaś winy, o którym mowa w art. 86 § 1 powołanej wyżej ustawy (będący podstawową przesłanką przywrócenie uchybionego terminu), oceniany jest z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Stąd, jak podkreśla się w orzecznictwie, ani podeszły wiek, ani stan zdrowia nie stanowią przesłanek wykluczających istnienie winy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2007 r., II OSK 479/07, Lex nr 344095).

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 86 § 1 i § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.