Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 129/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 § 1 pkt 1, art. 232 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Maria Piórkowska /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości I. postanawia umorzyć postępowanie sądowe; II. zwraca skarżącemu A. B. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 129/11

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi A. B. i A. B. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2010r. Nr [...] , którą uchylono decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2010r. znak [...] w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W postawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 138 § 2 k.p.a.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia [...] września 2007 r. Prezydent Miasta zawiadomił A. B. oraz A. B. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w R., obręb 216, gm. R., składającej się z działek nr 759 o pow. 0,3124 ha i nr 760 o pow. 0,8692 ha spowodowanego uchwaleniem Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] "[...]" przy ul. [...] w R. zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miasta Rzeszowa z [...] sierpnia 2004 r. W piśmie z dnia [...] października 2007r. poinformowano strony o zleceniu wyceny ww. działek, jednocześnie wyjaśniono stosowane stawki opłat. Stawka 30% jest stosowana względem nieruchomości przeznaczonych na cele niepubliczne, zaś stawka 0% dla terenów przeznaczonych na cele publiczne.

Następnie pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. skierowane zostało do stron postępowania zawiadomienie o wykonaniu z urzędu wyceny nieruchomości oznaczonej jako działki nr 759 i 760 w obrębie 216 gm. R.

Po zapoznaniu się z wyceną rzeczoznawcy majątkowego A. B., pismem z [...] grudnia 2007 r., wniósł o umorzenie postępowania dotyczącego działki nr 759 i umorzenie postępowania dotyczącego części działki nr 760 jako bezprzedmiotowego oraz o zlecenie rzeczoznawcy majątkowemu skorygowanie wyraźnych braków i błędów zawartych w wycenie nieruchomości.

W odpowiedzi na powyższe organ I instancji pismem z dnia [...] lutego 2008 r. poinformował stronę o nieuwzględnieniu tych wniosków, jednocześnie organ dołączył stanowisko rzeczoznawcy odnośnie zarzutów zgłoszonych przez strony do operatu.

Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. znak [...] Prezydent Miasta orzekł o ustaleniu jednorazowej opłaty dla A. B. i A. B. zbywców nieruchomości położonej w obrębie 216 w R. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr 759 i 760 objętych księga wieczystą KW nr [...] w wysokości 153.189,90 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] lipca 2007 r. A. B. i A. B. zbyli na podstawie aktu notarialnego nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów w obr. 216 składającą się z dwóch działek nr 759 i 760. W związku z art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 117 ze zm.) – zwana dalej u.p.z.p. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia opłaty

z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Działki te znajdują się na terenie objętym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego uchwalonym przez Radę Miasta uchwałą z [...] z dnia [...] lipca 2004r. oraz Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego uchwalonym przez Radę Miasta Rzeszowa uchwałą nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. W sporządzonym z urzędu operacie szacunkowym rzeczoznawcy majątkowego z [...] grudnia 2007 r. określono różnicę pomiędzy wartością nieruchomości przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jej wartością przed uchwaleniem tych planów. Wartość wymienionych działekw wyniku wejścia w życie planów wzrosła o 510.633 zł. Na podstawie powołanych wyżej uchwał Rady Miasta ustalono wysokość opłaty planistycznej w wysokości 30% wzrostu wartości. Zbyta przez strony nieruchomość położona jest w kilku kompleksach planistycznych. Część działki nr 759 o pow. 2492m2 i część działki 760 o pow. 1734m2 znajdują się w kompleksach planistycznych oznaczonych symbolami 3U i 4U Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr [...], zaś część działki nr 760 o pow. 4224m2 znajduje się w kompleksach planistycznych oznaczonych symbolami 1U i 4U Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr [...]. Wartość tych działek według rzeczoznawcy wzrosła o 510,633 zł. Dla tych działek została ustalona opłata

w wysokości 30% wzrostu wartości nieruchomości. Pozostałe części działek leżą w kompleksach planistycznych: 5ZU/KX przeznaczonych pod ciągi pieszo jezdne, 9KD - ulice, 11ZI/KS tereny zieleni izolacyjnej z dopuszczeniem elementów komunikacji nie są według planów objęte jednorazową opłatą. Biorąc pod uwagę położenie zbytych przez strony nieruchomości oraz wzrost ich wartości, opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowaną wejściem w życie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wyliczono na kwotę 153.189,90 zł.

Po rozpoznaniu odwołania złożonego przez A. B. oraz A. B., od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Zdaniem organu spełnione zostały wszystkie przesłanki niezbędne do ustalenia dla zbywcy nieruchomości tzw. renty planistycznej, operat szacunkowy został sporządzony prawidłowo, a dokonana wycena została zindywidualizowana i jest aktualna. Odnosząc się do zarzutów podniosło, że biegły jednoznacznie wskazał, jaki był wzrost wartości kolejnych części nieruchomości objętych różnymi kompleksami planistycznymi w obu miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego ustalając w tylko zakresie części nieruchomości przeznaczonych alternatywnie na usługi komercyjne i publiczne. Odpowiadając na zarzut nie uwzględnienia obciążenia nieruchomości służebnością stwierdzono, że biegły uznał to obciążenie za niewpływające na wartość nieruchomości. Kwestia ta została wyjaśniona zarówno w operacie szacunkowym jak i w pismach wyjaśniających kierowanych do stron postępowania. Cena nieruchomości ustalona przez strony umowy sprzedaży nie wiąże w żaden sposób organu ustalającego opłatę. Podstawą ustalenia renty planistycznej może być tylko i wyłącznie operat szacunkowy sporządzony przez niezależnego rzeczoznawcę. Uznano również jako prawidłowe zastosowanie przez organ stawki 30%. Uchwała zakłada stosowanie stawki 0% dla terenów, na których będą realizowane inwestycje celu publicznego nie zaś usługi publiczne. SKO wyjaśniło, dlaczego pojęcie usług publicznych nie jest tożsame z pojęciem cel publiczny. Sprzedaż nieruchomości na rzecz podmiotu komercyjnego oznacza, że nieruchomości nie będą przeznaczone pod usługi publiczne. Nie znalazł akceptacji zarzut nieprawidłowego doręczenia korespondencji A. B. Wszystkie pisma organ kierował na adres ul. [...] w R., który był wskazywany przez stronę w toku całego postępowania. Wszystkie znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru zostały podpisane osobiście przez A. B. Skład orzekający SKO nie uznał za podstawę uchylenia decyzji brak wskazania czy opłata ma zostać opłacona przez strony w częściach czy też solidarnie. W tym przypadku mają zastosowanie przepisy ogólne prawa cywilnego dotyczące współwłasności oraz wielości dłużników.

Powyższe decyzje, na skutek skargi złożonej przez A. B. i A. B., były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2009r., sygn. akt II SA/Rz 165/09 uchylił zaskarżoną decyzję SKO z dnia [...] grudnia 2008r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2008r.

Sąd uznał skargę A. B. i A. B. za uzasadnioną, wskazując, że organy tylko częściowo wywiązały się z powinności wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. zbycia przez A. B. oraz A. B. nieruchomości nr 759 i 760, położonych w R. w obr. 216 objętych KW [...]. Z uwagi na znajdujący się w aktach sprawy akt notarialny z [...] lipca 2007 r. Repertorium A nr [...] spośród wymienionych wyżej okoliczności, jakie obowiązany jest udowodnić organ w toku postępowania, nie budzi wątpliwości fakt zbycia przez skarżących nieruchomości nr 759 i 760 na rzecz Spółki z o.o. A siedzibą w W. W szczególności nie wyjaśniono podstaw zastosowania przez organy stawek jednorazowej opłaty. Sąd w skazał również, że w aktach administracyjnych brakuje części graficznej oraz opisowej m.p.z.p. nr [...] [...] uchwalonego przez Radę Miasta uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. oraz m.p.z.p. nr [...] [...] uchwalonego uchwałą Rady Miasta nr [...] z [...] sierpnia 2004 r. Przed wydaniem decyzji organ nie oznaczył położenia nieruchomości nr 759 o pow. 0,3124 ha i nr 760 o pow. 0,8692 ha na kopii części graficznej wyżej wymienionych planów. Powyższe sprzyjałoby wszechstronnemu wyjaśnieniu sprawy stronom postępowania a Sądowi pozwoliłoby skontrolować czy przy pobieraniu opłaty zastosowano prawidłową jej stawkę poprzez odniesienie oznaczenia kompleksu planistycznego zajętego przez działkę do odpowiedniego przepisu m.p.z.p. regulującego procent stawki.

Sąd powziął także poważne wątpliwości w zakresie zastosowanych przez organy przepisów części tekstowej planów. Na podstawie zebranych przez Prezydenta Miasta dowodów nie można ustalić dokładnego położenia zbytych nieruchomości w konturach m.p.z.p., a tym samym zastosować właściwych dla tych konturów stawek procentowych renty planistycznej. Nadto organ odwoławczy nie poddał analizie podstaw prawnych przyjętych stawek, a w szczególności nie podał treści przepisów planów regulujących te stawki. Powyższe powoduje, że organy obu instancji naruszyły normy obligujące do dokładnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego tj. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a.

Jako zasadny Sąd uznał zarzut skargi opierający się na niewskazaniu w osnowie decyzji, czy jednorazową opłatę ma zapłacić A. B. i A. B. z osobna w określonej części czy też solidarnie. Natomiast dla legalności rozstrzygnięcia, zdaniem Sądu, nie miał znaczenia brak wiedzy skarżących o obowiązku ponoszenia na rzecz gminy jednorazowych opłat z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Wskazano, że organy ponownie rozstrzygając sprawę obowiązane są w swych rozstrzygnięciach dokładnie określić położenie nieruchomości w kompleksach m.p.z.p., precyzyjnie wskazać w treści swych rozstrzygnięć przepisy m.p.z.p. określające wysokość zastosowanej stawki opłaty oraz przedstawić sposób przeprowadzenia subsumcji przepisów planów w odniesieniu do poszczególnych części zbytych nieruchomości. Ponadto niezbędne jest precyzyjne oznaczenie położenia zbytych nieruchomości na kopii części graficznej m.p.z.p. wraz z przebiegiem granic kompleksów planistycznych, a także określenie w osnowie decyzji czy jednorazową opłatę strony mają uiszczać solidarnie czy też w określonej części.

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, w toku którego sporządzono aktualizację operatu szacunkowego i uzupełniono materiał dowodowy o m.p.z.p. Nr [...] [...] w części tekstowej wraz z załącznikiem graficznym zaznaczając na nim nr ewid. dz. 760 oraz m.p.z.p. Nr [...] [...] w części tekstowej wraz z załącznikiem graficznym zaznaczając na nim nr ewid. dz. 759 i przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej w dniu [...] sierpnia 2010r., Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] września 2010r. znak: [...] orzekł o naliczeniu jednorazowej opłaty w pkt 1) dla A. B., zaś w pkt 2) dla A. B. – zbywców udziałów wynoszących 1/2 część nieruchomości oznaczonej jako działki nr 759 o pow. 0,3124 ha oraz nr 760 o pow. 0,8692 ha, obie objęte KW [...] w wysokości 73 985,5 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010r., ogłoszony w Dz.U. Nr 24, poz. 124. Z operatu szacunkowego i jego aktualizacji wynika, że wartość obu działek w wyniku wprowadzenia planów miejscowych wzrosła o 493 235 zł. Zatem naliczona została opłata, która wynosi 147 971 zł, tj. po 73 985 zł dla obojga współwłaścicieli nieruchomości. Podkreślono, że przy szacowaniu nieruchomości nie wzięto pod uwagę żadnych nakładów właściciela, gdyż wzrost nieruchomości został spowodowany wyłącznie uchwaleniem nowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odwołanie od tej decyzji złożyli A. B. i A. B. i wnieśli o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zarzucili naruszenie art. 7, art. 77, art. 79 k.p.a. poprzez uniemożliwienia stronie zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do materiału zgromadzonego w sprawie; naruszenie art. 37 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nieprzyjęcie, że wzrost wartości nieruchomości powinien być ustalony przy porównaniu przeznaczenia terenu w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania, mimo utraty jego mocy obowiązującej, a nie faktycznym jego wykorzystaniem; art. 37 ust. 4 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie upływu 5-letniego terminu do domagania się jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego.

Odwołujący podkreślili, że organ I instancji błędnie uznał, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego2010r. nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Przytaczając argumentację zawartą w ww. wyroku TK jako błędne uznali stanowisko organu, że przy ustalaniu wysokości opłaty należy stosować stan faktyczny użytkowania działki przed uchwaleniem planu a nie treść poprzedniego planu. Wskazali, że organ nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku WSA w Rzeszowie oraz wskazali na fakt upływu 5-letniego okresu wskazanego w art. 37 ust. 4 u.p.z.p., a zatem roszczenie Gminy z tytułu jednorazowej opłaty wygasło.

Samorządowe Kolegium Odwoławczego, uznało odwołanie za zasadne i powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2010r. Nr [...], uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2010r., a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło treść art. 36 ust. 4 u.p.z.p., który stanowi, że jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Wójt, burmistrz albo prezydent ustala powyższą opłatę w drodze decyzji (ust. 6 cyt. art.).

Organ odwoławczy, powołując się na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.), stwierdził, że organ I instancji zignorował wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 26.08.2009r., sygn. akt II SA/Rz 165/09. Przede wszystkim nie oznaczył przed wydaniem decyzji granic działek nr 759 i 760 na kopiach części graficznych planów, zaznaczył jedynie numery przedmiotowych działek. Nie określił dokładnie położenia nieruchomości w kompleksach m.p.z.p. oraz nie przestawił sposobu przeprowadzenia subsumcji przepisów planów w odniesieniu do poszczególnych części zbytych nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji brak jest ustosunkowania się organu do postanowień planów, nie przytoczył tych postanowień, nie wskazał w jakich konturach planistycznych znajdują się poszczególne części działek nr 759 i 760. Precyzyjnie nie wskazał w rozstrzygnięciu przepisów m.p.z.p. określających wysokość zastosowanej stawki opłaty. Organ w ogóle nie wyjaśnił sposobu uwzględnienia tych zapisów planów, które ustanawiają stawkę 0%.

Natomiast za niezasadny Kolegium uznało zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 37 ust. 4 u.p.z.p. Powołując się na orzecznictwo organ podniósł, że dla zachowania 5-letniego terminu, wystarczające jest wszczęcie postępowania administracyjnego przed jego upływem. W przedmiotowej sprawie zawiadomienie

o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia opłaty planistycznej zostało doręczone stronom w dniu [...] i [...] października 2007r. Przedmiotowe m.p.z.p. weszły w życie w dniach [...] października 2004r. i [...] sierpnia 2004r. Zatem termin ten nie został przekroczony.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium powołując się na treść art. 14 k.p.a. i wyrażoną w nim zasadę pisemności podkreśliło, że jeżeli organ wyraził w piśmie skierowanym do strony swoje zamiary co do przebiegu postępowania, to również w formie pisemnej winien poinformować o odstąpieniu od tych czynności i wyjaśnić przyczyny takiego stanu rzeczy. W aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających przeprowadzenie w dniu [...] kwietnia 2010r. oględzin (o których poinformowano strony) czy tez dokumentów stwierdzających odstąpienie od tych czynności. Nadto zdaniem organu odwoławczego istotnym w sprawie było ustalenie relacji pomiędzy przeznaczeniem przedmiotowych działek zgodnie z zapisami m.p.z.p. [...] i [...], a przeznaczeniem tych nieruchomości w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Miasta uchwalonym uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia [..].06.1992r., który utracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003r. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarto jedynie stwierdzenie, że w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Miasta (który utracił moc dnia 31 grudnia 2003r.) przeznaczenie działek było inne jak w planach [...] i [...]. To stwierdzenie winno być poparte szczegółowa analizą, która winna mieć charakter porównawczy w stosunku do zapisów planów [...] i [...]. Tylko wynik tej analizy prowadzący do wniosku, że nie ma tożsamości przeznaczenia nieruchomości w tych planach może skutkować stwierdzeniem, że wyrok TK z dnia 9.02.2010r., sygn. P 58/08 nie ma zastosowania w sprawie. Analiza taka winna znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Brak powyższego powoduje, że organ I instancji naruszył art. 107 § 3 k.p.a. i art. 9 k.p.a.

Wskazano także, że organ I instancji nie odniósł się do zapisu planu (który utracił moc 31.12.2003r.), stwierdzającego, że "w perspektywie po spełnieniu uwarunkowań związanych z ich udostępnieniem mogą być wykorzystywane jako rezerwy rozwojowe miasta", na co zwrócili uwagę odwołujący się. Odpowiadając na zarzut konieczności opracowania nowego operatu szacunkowego organ II instancji podkreślił, że dopiero gdy dokonana przez organ I instancji analiza doprowadzi do wniosku, że brak jest tożsamości przeznaczenia terenu w planach obecnie obowiązujących i tym, którego moc wygasła, sporządzenie nowego operatu szacunkowego będzie zbędne. Jednocześnie Kolegium zwróciło uwagę, że rzeczoznawca majątkowy niewłaściwie przyjął datę, na którą uwzględniono stan nieruchomości. Organ I instancji winien ustalić czy rozbieżność ta ma wpływ na ustalenia operatu i usunąć rozbieżności w zakresie dat wejścia w życie planów. Za niezasadny uznano wskazany w odwołaniu zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., świadczy o tym pouczenie zawarte w protokole rozprawy administracyjnej o możliwości złożenia zastrzeżeń w terminie 14 dni i o tym że zostanie wydana decyzja. Na skuteczność tego pouczenia nie ma wpływu odmowa podpisania protokołu przez strony. Reasumując organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja narusza art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Powyższą decyzję Kolegium, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie zaskarżyli A. B. i A. B. "w zakresie stwierdzenia, że Prezydent Miasta nie naruszył art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronom zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do całości materiału dowodowego. Naświetlając dotychczasowy przebieg postępowania, skarżący zgodzili się z oceną prawną przedstawioną przez SKO, nie zgodzili się natomiast z oceną zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 10 § 1 k.p.a. Wskazali, że naruszona została zasada pisemności, zakwestionowali przebieg rozprawy. Podkreślili, że nie zostało im wyjaśnione co istotnego dla sprawy może wnieść rozprawa, dlaczego zaniechano zapowiadanej wcześniej nowej wyceny nieruchomości, nie przedstawiono rzeczowego uzasadnienia dla przyjęcia, że przeznaczenie nieruchomości w poprzednim planie jest inne niż w obecnie obowiązującym. Z powyższych powodów odmówili podpisania protokołu, który z góry był przygotowany, a nie sporządzany w trakcie rozprawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2011r., sygn. akt II SA/Rz 129/11 Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę A. B.

Skarżący A. B. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie w dniu 2 sierpnia 2011 r. skutecznie cofnął skargę.

Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z powyższego wynika, że skarżący może rozporządzać skargą po jej wniesieniu, a czynność skarżącego co do zasady wiąże sąd. Ustawa dopuszcza możliwość nieuwzględnienia żądania skarżącego dopiero wówczas, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu. Powyższy przypadek nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie, a w związku z powyższym Sąd uznał, że dopuszczalne jest cofnięcie skargi w tej sprawie.

Skuteczne cofnięcie skargi implikuje wydanie przez Sąd postanowienia o umorzeniu postępowania sądowego w oparciu o treść art. 161 § 1 pkt. 1 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a w związku, z czym orzeczono jak w sentencji.

O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 powołanej wyżej ustawy p.p.s.a.