Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 546/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Gospodarka komunalna
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: _Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 2 pkt 9 lit a)
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 2, art. 13 ust. 1, art. 34 ust. 6, art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Siedlecka, Asesor WSA - Olga Białek, Sędzia NSA - Halina Kremis /sprawozdawca/, Protokolant - Paweł Kysiak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Wojewody D. na uchwałę Rady Miejskiej Gminy G. Ś. z dnia 24 kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zasad zbycia budynków użytkowych wybudowanych ze środków własnych przez osoby fizyczne na gruntach stanowiących własność Gminy G. Ś. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. orzeka, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Rady Miejskiej Gminy G. Ś. na rzecz strony skarżącej kwotę 240zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem poniesionych przez stronę skarżącą kosztów postępowania przed sądem administracyjnym.


UZASADNIENIE

W dniu 24 kwietnia 2007 r. Rada Miejska Gminy G. Ś. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie zasad zbycia budynków użytkowych wybudowanych ze środków własnych przez osoby fizyczne na gruntach stanowiących własność Gminy G. Ś.

Powołując w podstawie prawnej art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j. t. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), art. 13 ust. 1, art. 34 ust. 6, art. 37 ust. 2 pkt 1, art. 67 ust. 1, ust. 1a i ust. 3, art. 72 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), Rada Miejska Gminy G. Ś. określiła zasady, na jakich będą zbywane budynki użytkowe, wybudowane ze środków własnych przez osoby fizyczne na gruntach stanowiących własność Gminy G. Ś.

W uchwale tej w § 2 pkt 1 rada wyjaśniła, że używając określenia "budynek użytkowy" należy przez to rozumieć garaż i komórkę związane z gruntem. W § 4 określiła natomiast, którym osobom przysługuje pierwszeństwo w bezprzetargowym nabyciu budynków użytkowych, będących przedmiotem najmu lub dzierżawy.

Skargę na tę uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł Wojewoda D., zarzucając istotne naruszenie art. 34 ust. 6 i art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, art. 23 ust.1 i art. 25 ust. 1 i 2 i art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym. Mając na uwadze te zarzuty organ wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały z całości.

W uzasadnieniu skargi organ nadzoru wskazał, że zgodnie z regulacjami ustawy o gospodarce nieruchomościami, zbycie nieruchomości następuje w drodze przetargu. Jest to zasada ustanowiona przez ustawę w art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Od tej zasady ustawodawca przewidział wyjątek – wyraził zgodę na zbycie nieruchomości w drodze bezprzetargowej, jednakże możliwość tę uzależnił od spełnienia przesłanek z art. 37 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jako jedną z tych przesłanek wskazał sytuację, kiedy nieruchomość jest zbywana na rzecz osoby, której przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu, stosownie do art. 34. Argumentując dalej skarżący podkreślił, iż wśród przepisów dających radzie podstawę do podjęcia takiej uchwały wskazano art. 34 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z nim rada, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego może przyznać, w drodze uchwały, pierwszeństwo w nabywaniu lokali ich najemcom lub dzierżawcom, z zastrzeżeniem art. 60. Analizując tę normę kompetencyjną organ nadzoru stwierdził, że pierwszeństwo, które rada może przyznać, dotyczy tylko i wyłącznie lokali, w dodatku sprzedawanych ich najemcom lub dzierżawcom. Tym samym rada gminy nie może przyznać pierwszeństwa w zbywaniu nieruchomości innych niż lokale. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, lokalami są samodzielny lokal mieszkalny oraz lokal o innym przeznaczeniu. Ustęp 2 wymienionego artykułu ustawy o własności lokali stanowi, że samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.

Zawarcie w art. 34 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami upoważnienia do przyznania określonym podmiotom przez jednostki samorządu terytorialnego prawa pierwszeństwa w nabywaniu nieruchomości i jednoczesne ograniczenie go do lokali powoduje, że brak jest podstaw prawnych do przyznania przez Radę Miejską Gminy G. Ś. pierwszeństwa w nabyciu budynków użytkowych, nawet jeśli zostały wybudowane ze środków własnych przez osoby fizyczne na gruncie stanowiącym własność gminy. W ocenie organu nadzoru definicja lokalu zawarta w art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali nie pozwala zakwalifikować garażu czy też komórki, o których mowa w kwestionowanej uchwale, do lokali. Tym samym, Rada Miejska Gminy G. Ś. nie posiadała upoważnienia do wprowadzania takich regulacji. Jednocześnie Wojewoda D. zaznaczył w uzasadnieniu do wniesionej skargi, że stanowienie aktów prawa miejscowego przez organy jednostek samorządu związane jest z koniecznością formułowania zawartych w niej postanowień jedynie na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, precyzyjnie i kompleksowo realizujących delegację ustawową, pozbawionych jednocześnie powtórzeń przepisów powszechnie obowiązujących zawartych w innych aktach normatywnych, a w szczególności w aktach rangi ustawowej. Oznacza to, iż akty prawa miejscowego stanowione przez organy jednostek samorządu terytorialnego powinny regulować tylko te kwestie, które wynikają z delegacji ustawowej. Ponadto regulacje te mają na celu jedynie uzupełnienie, wydanych przez inne podmioty przepisów powszechnie obowiązujących, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Brak kompetencji do podjęcia uchwały stanowi natomiast istotne naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem jej nieważności. W przypadku zaskarżonej uchwały, w ocenie organu nadzoru, Rada nie posiadała zawartego w akcie normatywnym wyższego rzędu upoważnienia do wskazania, komu będzie przysługiwało pierwszeństwo w bezprzetargowym nabywaniu garaży lub komórek wybudowanych ze środków własnych na gruncie stanowiącym własność gminy. Regulację taką rada zawarła w § 4 uchwały, jednakże, zdaniem organu nadzoru, stwierdzenie nieważności § 4 uchwały powoduje bezprzedmiotowość uchwały w całości. Jest to związane z tym, że wspomniany § 4 odnosi się do treści całej uchwały.

Istotne naruszenie prawa w ocenie organu nadzoru nastąpiło również poprzez zawarcie przez Radę Miejską Gminy G. Ś. regulacji o treści zawartej w § 7 uchwały, zgodnie z którym rozpoczęcie czynności związanych z przygotowaniem obiektu do sprzedaży uzależnione jest od wpłaty zaliczki w kwocie: - 500 zł, jeżeli grunt pod obiektem nie wymaga dokonania podziału geodezyjnego, - 1100 zł, jeżeli grunt pod obiektem wymaga dokonania podziału geodezyjnego.

Rada postanowiła również, że zaliczka zostanie zaliczona na poczet ceny sprzedaży w części, jaka pozostanie po pokryciu poniesionych kosztów przygotowania nieruchomości do sprzedaży. W przypadku rezygnacji wnioskodawcy z nabycia obiektu, zaliczka podlega zwrotowi w części, jaka pozostanie po pokryciu poniesionych kosztów przygotowania nieruchomości do sprzedaży. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym, określanie zasad gospodarowania nieruchomościami gminnymi w zakresie ich zbywania, nabywania i obciążania na okres dłuższy niż trzy lata należy do właściwości rady gminy, podczas gdy samo gospodarowanie tymi nieruchomościami - do wójta gminy, o czym z kolei stanowi art. 25 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Samo gospodarowanie zasobem nieruchomości, zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, polega w szczególności na wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 23 ust. 1, czyli na ewidencjonowaniu nieruchomości, zapewnieniu wyceny tych nieruchomości, sporządzeniu planów wykorzystania zasobu, zabezpieczeniu nieruchomości przed uszkodzeniem lub zniszczeniem, wykonywaniu czynności związanych z naliczaniem należności za nieruchomości, udostępniane z zasobu oraz prowadzeniu windykacji tych należności, współpracy z innymi organami, które na mocy odrębnych przepisów gospodarują nieruchomościami Skarbu Państwa, a także z właściwymi jednostkami samorządu terytorialnego, zbywaniu oraz nabywaniu, za zgodą wojewody, nieruchomości wchodzących w skład zasobu, z zastrzeżeniem art. 17; wydzierżawianiu, wynajmowaniu i użyczaniu nieruchomości wchodzących w skład zasobu, przy czym umowa zawierana na czas dłuższy niż 3 lata wymaga zgody wojewody; podejmowaniu czynności w postępowaniu sądowym, w szczególności w sprawach dotyczących własności lub innych praw rzeczowych na nieruchomości, w sprawach uprawnień, o których mowa w art. 212, o zapłatę należności za korzystanie z nieruchomości, o roszczenia ze stosunku najmu, dzierżawy lub użyczenia, o stwierdzenie nabycia spadku, o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie oraz o wpis w księdze wieczystej. Gospodarowanie przez wójta gminnym zasobem nieruchomości polega ponadto na przygotowywaniu opracowań geodezyjno-prawnych i projektowych, dokonywaniu podziałów oraz scaleń i podziałów nieruchomości, a także wyposażaniu ich, w miarę możliwości, w niezbędne urządzenia infrastruktury technicznej.

Zdaniem organu nadzoru zamieszczenie w uchwale regulacji nakładającej na wójta obowiązek pobierania zaliczki, w tym przypadku również w określonej kwocie, nie znajduje uzasadnienia w normie kompetencyjnej. Zamieszczając taką regulację rada, nakłada na wójta obowiązek wykonania określonej czynności, nie posiadając przy tym upoważnienia ustawodawcy do dokonania takiej czynności. Tymczasem działanie, które nie znajduje uzasadnienia w przepisie aktu normatywnego wyższego rzędu stanowi istotne naruszenie prawa, co uzasadnia stwierdzenie nieważności takiego zapisu.

W odpowiedzi na skargę Gmina G. Ś. wniosła o jej oddalenie, za wyjątkiem jej § 7 albowiem wobec jego uchylenia w całości kolejną uchwałą, w tym zakresie wniosła o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

W uzasadnieniu podniesiono, że Wojewoda D. wnosząc opisaną skargę i podnosząc nieważność podjętej przez Gminę uchwały z powodu istotnego naruszenia prawa błędnie wskazał, że Gmina dokonała nieuprawnionego rozszerzenia definicji "lokalu". Cytując przy tym pełną treść ust. 2 artykułu 2 ustawy o własności lokali i odnosząc ją do wcześniej wskazanych przepisów art. 34 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, Wojewoda D. stwierdził, że rozszerzenie "pojęcia" "lokale" na "budynki użytkowe" w rozumieniu "garaże" i "komórki" jest działaniem pozbawionym podstaw prawnych. Ze stanowiskiem tym strona przeciwna nie może się zgodzić powołując na poparcie swojej argumentacji postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2001 r. sygnatura akt V CKN 232/00. W sentencji tego postanowienia Sąd Najwyższy stwierdził "Nabycie w trybie bezprzetargowym nieruchomości zabudowanej budynkiem użytkowym przez jego wyłącznego najemcę nie naruszało art. 4 ust. 8 w zw. z art. 21 ust. 7 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127) w sytuacji gdy było zgodne z celami tej ustawy. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu do tego postanowienia rozszerzył zaprezentowane stanowisko i wskazał na ugruntowane orzecznictwo, iż w definicji "lokal mieszkalny" można również umieścić pojęcie domu jednorodzinnego sprzedawanego na rzecz jego najemcy - uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 września 1995r III CZP 109/95 i orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 17 października 1997r III CKN 205/97. Rozwijając treść tych orzeczeń Sąd Najwyższy stwierdził, że "powyższe stanowisko jest trafne i odnosi się również do lokali użytkowych". Podniósł także, co ma istotne znaczenie wobec nowej ustawy regulującej kwestie nieruchomości, iż "w aktualnie obowiązującym stanie prawnym w ograniczonym zakresie zachowana została możliwość do bezprzetargowego zbycia lokali użytkowych - art. 34 ust. 3 i art. 37 ust. 2 pkt. 1 w zw. z art. 34 ust. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543) co pośrednio również potwierdza zajęte stanowisko." W tej sytuacji treść przyjętej przez Radę Gminy i Miasta G. Ś. uchwały jest całkowicie zgodna z prezentowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego. Jednocześnie Rada Gminy i Miasta G. Ś. podniosła, że Wojewoda D. w swojej skardze wskazał wprawdzie, w odrębnym punkcie, jako na istotne naruszenie prawa, na treść § 7 powołanej uchwały, jednakże paragraf ten został w całości uchylony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej Gminy G. Ś. z dnia 7 sierpnia 2007 r. Tak więc treść tego paragrafu nie obowiązuje i wobec tego, że nie weszła w życie nigdy nie obowiązywała. Dlatego też w tym zakresie Rada Miejska Gminy G. Ś. wniosła o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) obowiązany jest skontrolować, czy zaskarżona uchwała odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 147 § 1 lub art. 151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Biorąc pod uwagę wskazane kryteria Sąd uznał, iż zaskarżona uchwała nie mogła ostać się w obrocie prawnym.

Niewątpliwe jest w sprawie, że w zakresie gospodarki terenami istotny jest przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zgodnie z którym do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących określania zasad nabycia, zbycia i obciążenia nieruchomości gruntowych oraz ich wydzierżawiania lub najmu na okres dłuższy niż trzy lata, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; do czasu określenia zasad wójt może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy. Zatem, w myśl przywołanego przepisu rada gminy uprawniona jest jedynie do określenia zasad nabycia, zbycia i obciążenia nieruchomości gruntowych.

Zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego określają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, która to w art. 2 stanowi, że nie narusza innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarowania nieruchomościami.

I tak zgodnie z kolejnym przepisem art. 13 ust. 1 tej ustawy, z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw, nieruchomości mogą być przedmiotem obrotu. W szczególności nieruchomości mogą być przedmiotem sprzedaży, zamiany i zrzeczenia się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub dzierżawę, użyczenia, oddania w trwały zarząd, a także mogą być obciążane ograniczonymi prawami rzeczowymi, wnoszone jako wkłady niepieniężne (aporty) do spółek, przekazywane jako wyposażenie tworzonych przedsiębiorstw państwowych oraz jako majątek tworzonych fundacji.

Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej następuje zaś zgodnie z art. 28 omawianej ustawy, w drodze przetargu lub w drodze bezprzetargowej, stosownie do przepisów rozdziału 4, przy czym warunki zbycia nieruchomości w drodze przetargu obwieszcza się w ogłoszeniu o przetargu, zaś warunki zbycia nieruchomości w drodze bezprzetargowej ustala się w rokowaniach przeprowadzanych z nabywcą.

Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art.37 ust.1 ustawy, zasadą jest, iż sprzedaż lub oddawanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego odbywa się w drodze przetargu. Nie oznacza to, oczywiście że omawiana ustawa nie przewiduje wyjątków od tej zasady.

Potwierdzeniem możliwości odstąpienia od zasady jest z kolei art. 37 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w którym taksatywnie zostały wymienione przypadki bezprzetargowego zbycia nieruchomości, które ustawodawca uzależnia od spełnienia wymienionych w nim przesłanek. Jako jedną z tych przesłanek wskazał taką sytuację, kiedy to nieruchomość jest zbywana na rzecz osoby, której przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu, stosownie do art. 34.

Wśród regulacji prawnych dających radzie podstawę do podjęcia uchwały o bezprzetargowym zbyciu nieruchomości znajduje się między innymi przepis art. 34 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ten, stanowiący podstawę normatywną zaskarżonej przez organ nadzoru uchwały przepis prawa, daje organowi jednostki samorządu terytorialnego, w odniesieniu do lokali stanowiących własność tej jednostki, możliwość wprowadzenia pierwszeństwa w nabyciu lokali ich najemcom lub dzierżawcom w drodze uchwały (z zastrzeżeniem art. 60).

Dodać trzeba, że ustawa o gospodarce nieruchomościami nie zawiera definicji legalnej pojęcia "lokalu" Definicja lokalu zawarta jest natomiast w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. W myśl przywołanego przepisu lokalem samodzielnym (zarówno o charakterze mieszkalnym, jak i wykorzystywanym zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne) jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb.

Odnosząc przytoczoną podstawę prawną do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy uznać, iż zawarte w art. 34 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami upoważnienie do przyznania określonym podmiotom przez jednostki samorządu terytorialnego prawa pierwszeństwa w nabywaniu nieruchomości ograniczone jest do lokali a tym samym powoduje, brak podstaw prawnych do przyznania przez Radę Miejską Gminy G. Ś. pierwszeństwa w nabyciu budynków użytkowych, nawet jeśli zostały one wybudowane ze środków własnych przez osoby fizyczne na gruncie stanowiącym własność gminy. Porównanie bowiem pojęcia ustawowego lokalu, jako wydzielonej trwałymi ścianami w obrębie budynku izby lub zespołu izb i zdefiniowanego w § 2 kwestionowanej uchwały budynku użytkowego jako garażu i komórki trwale związanych z gruntem jednoznacznie wskazuje, że pojęcia te pozostają rozłączne, dotyczą innych kategorii pomieszczeń i w konsekwencji nie sposób przyjąć, aby ustawodawca dopuszczając prawo pierwszeństwa w nabywaniu lokali, dopuścił także objęcie nim budynków użytkowych, do czego zmierza prawodawca gminny. Pamiętać nadto wypada, że co do zasady wszelkie wyjątki należy traktować ściśle i prawidła legislacji i wykładni nie pozwalają na ich rozszerzanie.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, określając w wydanym przez siebie na podstawie art. 37 ust. 2 w zw. z art. 34 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami akcie - zasady bezprzetargowego zbycia "budynków użytkowych" - w sposób nieuprawniony wykroczył poza zakres upoważnienia kompetencyjnego wyznaczonego wskazanymi przepisami, rozszerzając zasady bezprzetargowego zbycia mienia komunalnego na inne osoby niż najemców i dzierżawców lokali.

Przedstawiona analiza przepisów prawnych prowadzi do wniosku, że przepisy art. 37 ust. 2 w zw. z art. 34 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami mogą odnosić się do będących przedmiotem obrotu (sprzedaży) samodzielnych lokali w rozumieniu art. 2 ust. 2. ustawy o własności lokali Nie są tym zakresem ustawowym natomiast objęte, garaże i komórki wybudowane ze środków własnych na gruncie stanowiącym własność gminy. W tym kontekście za w pełni uzasadniony uznać należy podniesiony w skardze przez Wojewodę D. zarzut rażącego naruszenia art. 34 ust 6 w zw. z art. art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. i art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.

Odnosząc się natomiast do stanowiska zajętego przez organ gminy w odpowiedzi na skargę należy zwrócić uwagę, iż organ ten przywołując w jego uzasadnieniu ugruntowane orzecznictwo Sądu Najwyższego - eksponuje wydane przez ten sąd orzeczenia zapadłe w innych stanach faktycznych, a także częściowo prawnych. Ze wskazanych orzeczeń nie wynika zdaniem Sądu możliwość nabycia w drodze bezprzetargowej nazwanych "budynkami użytkowymi" garaży czy komórek.

Na marginesie wspomnieć tylko wypada, iż zastosowane przez organ w kontrolowanej uchwale pojęcie "budynek użytkowy" na określenie garażu lub komórki w ustawodawstwie nie występuje.

Sąd podzielił nadto zarzuty Wojewody, dotyczące unormowań § 7 kontrolowanej uchwały, w którym rada nałożyła na wójta obowiązek pobierania zaliczki, w dodatku w określonej ustanowionym przepisem kwocie. Takie unormowanie nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym. Inaczej mówiąc, rada nie legitymuje się ustawowym upoważnieniem do nałożenia na organ wykonawczy gminy takiego obowiązku. W konsekwencji stanowi istotne naruszenie prawa i wymaga eliminacji z obrotu prawnego. Jeśli chodzi o wniosek odpowiedzi na skargę dotyczący umorzenia w zakresie § 7 postępowania sądowego, to nie został on przez Sąd uwzględniony, bowiem Wojewoda nie cofnął skargi w tym zakresie, a uchwała eliminująca ten paragraf nie weszła do obrotu prawnego.

Mając na uwadze stwierdzone istotne naruszenie prawa, Sąd działając na podstawie przepisu art. 147 § 1 i art. 152 ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt I i II sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 ustawy