Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 551/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par.2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1 ust. 2 pkt 7,  art. 53 ust. 3, art. 54 pkt 2 lit. d  art. 56
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2018 r. sprawy ze sprzeciwu E. S.A. z siedzibą w G. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2018 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej spółki kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz Gminy i Miasta W. , decyzją z dnia [...] 2017 r. (znak [...]) ustalił, po rozpoznaniu wniosku E. ., lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie i przebudowie napowietrznych sieci elektroenergetycznych linii kablowej SN 15 kV, na terenie działki [...], położonej w obrębie ewidencyjnym S. gm. W. (przebieg inwestycji określono na załączniku graficznym decyzji).

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja nie jest pozwoleniem na budowę i nie upoważnia do jej rozpoczęcia.

Odwołanie wniósł pełnomocnik S. P. podnosząc, iż istniejąca linia została wykonana bez zgody właściciela gruntu, a jej obecny przebieg nie spełnia warunków bezpieczeństwa i stref ochronnych. Planowana przebudowa linii stanowi okazję na usunięcie tych uchybień i jej przesunięcia poza obręb działki [...]. Pismem z dnia 23 stycznia 2018 r. pełnomocnik S. P. poinformowała o jego śmierci i przedłożył pełnomocnictwo do reprezentowania nowego właściciele działki [...] - R. B. K..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również jako Kolegium) decyzją z dnia[...] 2018 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 52 ust. 2 pkt 1 – 2, art. 53 ust. 1 i 6, art. 54 pkt 1-3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a następnie stwierdził, iż postępowanie organu I instancji jest zgodne z tymi przepisami. Organ odwoławczy zauważył, że postępowanie w tej sprawie było przeprowadzone zgodnie z trybem określonym w art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a decyzja zawiera wszystkie elementy określone w art. 54 ustawy. Wniosek pełnomocnika spółki E. S.A. nie budzi w tej sprawie żadnej wątpliwości.

Dalej Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, iż działka nr [...], obręb S. jest działką niewielką, posiadającą powierzchnię 200 m2, zabudowana jest budynkiem letniskowym, o kształcie trójkąta, nad którą przebiega istniejąca napowietrzna linia energetyczna SN 15 kV.

Zdaniem tego organu linie średniego napięcia SN 15 kV wcale nie muszą biec po torach dotychczasowych linii, zwłaszcza, że takie linie mogą zostać w newralgicznych miejscach skablowane. Zdaniem Kolegium organ I instancji nie wyjaśnił, dlaczego:

1) jedyna mała działka musi w dalszym ciągu posiadać nad istniejącą zabudową linię energetyczną,

2) nie widzi możliwości innego poprowadzenia trasy, aby ominąć działkę skarżącej, skoro tylko ta jedna działka ma tak niekorzystny przebieg istniejącej sieci średniego napięcia,

3) nie jest rozważana możliwość budowy naziemnej trafostacji i skablowania odcinka sieci pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...], jako działkami skrajnymi, wyznaczającymi przebieg linii średniego napięcia po tej wschodniej stronie drogi.

Według Kolegium rację ma odwołujący się, że to obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wnikliwe rozpatrzenie sprawy, a nie tylko zaakceptowanie złożonego wniosku bez uwag. Ograniczanie prawa własności jest możliwe także w przypadku prowadzenia inwestycji celu publicznego, ale strona, tak jak skarżąca, musi zostać poinformowana, że wszystkie inne możliwości przeprowadzenia tej inwestycji linowej zostały przeanalizowane i nie mogą one być brane pod uwagę w tej sprawie. Tego wymagają normy zawarte w art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. W zaskarżonej decyzji nie zostały te normy spełnione, gdyż organ nie odniósł się w ogóle do wniosku skarżącej o wyprowadzeniu linii SN 15 kV poza obrys działki nr [...].

Kolegium uznało, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji musi wezwać wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień, czy istnieje możliwość innego poprowadzenia trasy linii SN 15 kV, w tym także poprzez skablowanie linii, a dopiero po otrzymaniu tych wyjaśnień Burmistrz Gminy i Miasta W. umożliwi stronom zapoznanie się z aktami sprawy i dopiero później wyda nowe rozstrzygnięcie w tej sprawie.

Sprzeciw od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik E. S.A. z siedzibą w G..

W ocenie strony skarżącej organ dopuścił się naruszenia art 138 § 2 K.p.a. wydając decyzję kasacyjną mimo braku podstaw ku temu. Żadna z okoliczności wskazanych w uzasadnień zaskarżonej decyzji nie stanowi przesłanki przemawiającej za koniecznością ponownego wyjaśnienia sprawy w takim zakresie, że mogłoby to mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania rzekome nieprzeprowadzenie przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w zakresie ochrony interesu prawnego osób trzecich, tj. R. B. K.. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób bezsprzeczny wynika, iż na stanowiącej jej własność nieruchomości posadowiona jest linia energetyczna. Decyzja Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] 2017r. nr [...] określa warunki i zasady zagospodarowania terenu w sposób na tyle precyzyjny, że właścicielka nieruchomości objętej tą decyzją nie może mieć wątpliwości, co do zakresu ingerencji w jej własność w przypadku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji liniowej.

Ponadto, jeżeli w ocenie Kolegium niezbędne było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie ochrony interesu prawnego osób trzecich, tj. R. K. odnośnie tego czy planowana inwestycja narusza jej interesy, to organ II Instancji na podstawie art. 136 K.p.a. winien był uzupełnić materiał dowodowy.

Naruszenie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 K.p.a. spowodowało w konsekwencji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 56 w zw. z art. 1 ust 2 ustawy z dnia 23 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi, iż nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W realiach niniejszej sprawy, Burmistrz Gminy i Miasta W. prawidłowo ustalił, że zamierzenie inwestycyjne wnioskodawcy jest zgodne z przepisami odrębnymi, zatem nie było podstaw do odmowy wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ochrona własności osoby trzeciej nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem Spółki organ jest związany wnioskiem inwestora odnośnie do charakteru i parametrów planowanego zamierzenia i nie może tego wniosku samodzielnie interpretować - zawężająco lub rozszerzająco. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi przykład aktu związanego, czyli podjętego przez organ po zbadaniu określonego stanu faktycznego pod kątem zgodności z przepisami prawa. Jeśli organ ten stwierdzi niezgodność tego stanu z przepisami prawa, to ma obowiązek wydania decyzji odmownej. Natomiast w przypadku niestwierdzenia takiej niezgodności jest on obowiązany wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Kolegium nie wskazało, z jakim przepisem obowiązującego prawa niezgodna jest decyzja Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] 2017r. nr [...]

Odpowiadając na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sprzeciw podlegał uwzględnieniu.

Stosownie do art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako p.p.s.a.), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej K.p.a.), skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Taki sprzeciw został wniesiony w niniejszej sprawie.

W myśl art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a.. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. sąd administracyjny nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 K.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw (art. 151a § 1 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 138 § 2 zd. 1 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy, wybierając odstępstwo od zasady wydania decyzji merytorycznej przewidzianej w art. 138 § 1 K.p.a., musi więc kierować się nie tylko stwierdzeniem istnienia przesłanek wskazanych w art. 138 § 2 K.p.a., ale też wyjaśnić, dlaczego na tle stanu konkretnej sprawy nie było zasadne rozstrzygnięcie merytoryczne (na podstawie art. 138 § 1 K.p.a.) przy uwzględnieniu zebranego w sprawie materiału dowodowego i wynikających chociażby z art. 136 K.p.a. możliwości uzupełnienia tego materiału. Organ odwoławczy podejmując decyzję o zastosowaniu art. 138 § 2 K.p.a. powinien brać pod uwagę nie tylko zasadę dwuinstancyjności, ale i inne przepisy, a zwłaszcza podstawowe zasady wynikające z przepisów K.p.a., jak chociażby: wynikającą z art. 8 K.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ustaloną w art. 12 K.p.a. zasadę szybkości postępowania (tak wyrok WSA w Warszawie z 13 marca 2014 r., VIII SA/Wa 1136/13, LEX nr 1448237). Art. 138 § 2 K.p.a. winien być przy tym wykładany łącznie z art. 136 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Wydanie zatem w sprawie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uzasadnione jest wówczas, gdy do jej rozstrzygnięcia nie jest wystarczające przeprowadzenie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 136 K.p.a.

Mając na względzie powyższe, w ramach niniejszej sprawy administracyjnej Sąd mógł badać decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyłącznie przez pryzmat zasadności uchylenia decyzji organu I instancji.

Wydaną decyzję kasatoryjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze umotywowało naruszeniem przez organ I instancji przepisów postępowania (Kolegium wskazało przy tym jedynie na przepis art. 107 § 3 K.p.a. określający elementy z jakich winno składać się zasadnie decyzji administracyjnej), polegającym na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności pominięcie uwag podnoszonych przez stronę postępowania w zakresie zasadności zmiany przebiegu planowanej inwestycji z uwagi na ochronę jej uprawnień właścicielskich. Zdaniem organu odwoławczego Burmistrz Miasta i Gminy W. powinien wyjaśnić, czy istnieje możliwość innego poprowadzenia trasy linii SN 15 kV, w tym poprzez jej skablowanie, a dopiero następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według kryteriów określonych w art. 64 e p.p.s.a. sąd doszedł do przekonania, że organ odwoławczy wydał tę decyzję z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a. W przedmiotowej sprawie nie doszło bowiem do wypełnienia obu przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 K.p.a., a przynajmniej nie wynika to z uzasadnienia decyzji organu II instancji. Kolegium uznało, że zachodzi konieczność wyjaśnienia, czy istnieje możliwość innego poprowadzenia trasy linii SN 15 kV, w tym także poprzez skablowanie linii. Kolegium wskazało, że działka nr [...] obr. S. ma małą powierzchnię i kształt trójkąta. W takich uwarunkowaniach organ I instancji powinien rozważyć, czy skoro linie średniego napięcia SN 15kV wcale nie muszą biec po torach dotychczasowych linii, a w newralgicznych miejscach mogą zostać skablowane, to czy zachodzi potrzeba dalszego istnienia spornej linii nad tą działką, czy inwestor widzi możliwość innego jej przebiegu oraz czy jest rozważana możliwość jej skablowania. Zdaniem Kolegium stosowne rozważania w tym zakresie powinny zostać zawarte w decyzji organu I instancji, przed której wydaniem organ powinien zapewnić stronom wypowiedzenie się co do tak uzupełnionego materiału dowodowego. Jednocześnie Kolegium uznało, że postępowanie organu I instancji jest zgodne z przepisami art. 52, 53, 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017 r. nr 1073 ze zm. – dalej w skrócie "u.p.z.p."), zgodnie z trybem określonym w art. 53, a decyzja zawiera wszystkie elementy określone w art. 54 ustawy. Wskazano również, że wniosek inwestora nie budzi wątpliwości, a załączniki do wniosku zawierają wszystkie informacje, niezbędne do wydania decyzji. Zdaniem Kolegium przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji musi wezwać inwestora do złożenia wyjaśnień, czy istnieje możliwość innego poprowadzenia linii SN 15 kV, w tym przez skablowanie linii, a dopiero po otrzymaniu tych wyjaśnień Burmistrz Gminy i Miasta W. umożliwi stronom zapoznanie się z aktami sprawy i następnie wyda rozstrzygnięcie w sprawie.

W opinii Sądu uzasadnienie organu II instancji jest wewnętrznie sprzeczne, bowiem z jednej strony uznaje się prawidłowość przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania oraz oceny złożonego przez inwestora wniosku, z drugiej zaś strony wskazuje się na konieczność przeprowadzenie postępowania uzupełniającego z pominięciem przytoczenia i omówienia przepisów materialnego prawa administracyjnego, na podstawie których organ I instancji byłby uprawniony do żądania od inwestora przedstawienia alternatywnych lokalizacji planowanej inwestycji, jak też modyfikowania przez organ właściwy do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego parametrów planowanego zamierzenia. Kolegium nie rozważyło, czy charakter decyzji wydawanej w trybie art. 56 u.p.z.p. umożliwia prowadzenie postępowania we wskazanym w decyzji zakresie. Wskazać w tym miejscu należy, iż w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, stosownie do art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p., określa się warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich wynikające z przepisów odrębnych. W warunkach niniejszej sprawy organ I instancji w ustępie III pkt 5 podjętej decyzji zawarł takie wymagania, co Kolegium potwierdziło w swojej decyzji.

W tych uwarunkowaniach, skoro Kolegium uznało konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, powinno to uczynić w ramach postępowania odwoławczego, zgodnie z art. 136 K.p.a. Podkreślić ponownie zatem należy, że rozstrzygnięcie kasacyjne organu odwoławczego powinno mieć wyjątkowy charakter, gdyż zgodnie z ustanowioną w art. 15 K.p.a., doprecyzowaną w art. 127 K.p.a., zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ odwoławczy kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się jedynie do kontroli decyzji pierwszej instancji. Przepis art. 136 K.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo może zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli organ odwoławczy nie ma wątpliwości, co do stanu faktycznego i prawnego sprawy, a stwierdził potrzebę przeprowadzenia dowodu, ma obowiązek przeprowadzić ten dowód, w ramach swoich uprawnień z art. 136 K.p.a. W przypadku, gdy organ odwoławczy dochodzi do przekonania o konieczności wydania decyzji kasacyjnej, winien nie tylko uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 K.p.a., ale również wskazać, dlaczego nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 K.p.a. (tak m.in. w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 22 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 362/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena organu w tym zakresie powinna zaś znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Wskazanie w uzasadnieniu okoliczności wyczerpujących przesłanki z art. 138 § 2 K.p.a., a także wyjaśnienie przyczyn niezastosowania art. 136 K.p.a., służy wypełnieniu dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a., określającego wymogi dla uzasadnienia faktycznego decyzji oraz realizacji wynikającej z art. 11 K.p.a. zasady przekonywania (tak: NSA w wyroku z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1086/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W opinii Sądu wymogom tym Kolegium nie sprostało, bezpodstawnie uchylając się od merytorycznego rozpoznania sprawy na etapie postępowania odwoławczego.

Stąd też należało uwzględnić sprzeciw i uchylić decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 10 maja 2018 r., jako wydaną z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a., o czym Sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a.

Odnosząc się do twierdzenia strony skarżącej, iż naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 56 w zw. z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. wskazać należy, że w niniejszej sprawie Sąd rozpoznawał sprzeciw od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a nie skargę. W postępowaniu sądowoadministracyjnym zainicjowanym sprzeciwem nie stosuje się art. 33 p.p.s.a. (art. 64b § 3 p.p.s.a.), co oznacza, iż w postępowaniu tym uczestniczy tylko strona, która wniosła sprzeciw, oraz organ administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję, a prawa do udziału w postępowaniu sądowym pozbawione są pozostałe strony postępowania administracyjnego. Jednocześnie wyrok zapadły w następstwie rozpoznania sprzeciwu zaskarżalny jest tylko w przypadku jego oddalenia, co oznacza, że od orzeczenia uwzględniającego sprzeciw i uchylającego zaskarżona nim decyzję jakikolwiek środek zaskarżenia nie przysługuje (art. 151a § 3 p.p.s.a.). Co za tym w postępowaniu zainicjowanym sprzeciwem ograniczenia doznają takie konstytucyjnie chronione wartości jak prawo obywatela do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) oraz zawarta w art. 176 ust. 1 Konstytucji zasada dwuinstancyjności postępowania sądowego. Jednocześnie jakakolwiek regulacja nie wyłącza w stosunku do orzeczeń sądów administracyjnych wydawanych w następstwie rozpoznania sprzeciwu stosowania art. 170 p.ps.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Dla uniknięcia ewentualnej oceny przepisów p.p.s.a. ustanawiających instytucję sprzeciwu od decyzji jako sprzecznych z Konstytucją należy je zatem wykładać w taki sposób, aby nie naruszały one wprost, czy tez pośrednio wskazanych wyżej regulacji rangi konstytucyjnej. W szczególności dotyczy to art. 64e p.p.s.a., w którym ustawodawca wskazał, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Badanie przez Sąd rozpoznający sprzeciw zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 138 § 2 k.p.a. nie może dotyczyć takich zagadnień, które mają chociażby pośredni wpływ na treść merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej i musi ograniczyć się do ściśle formalnego zbadania czy organ odwoławczy powołał się uchylając decyzje na przesłanki wskazane w art. 138 § 2 k.p.a., w tym wykazał wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej z naruszeniem postępowania oraz wykazał, że konieczny w jego ocenie do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, przez co uniemożliwia uzupełnienie postępowania przez organ odwoławczy bez naruszenia zasady dwuinstancyjności. Sąd nie może zaś rozpoznając sprzeciw weryfikować, czy organ II instancji trafnie zidentyfikował okoliczności istotne dla sprawy, albowiem w ten sposób wkroczyłby w materię z zakresu prawa materialnego, to jest w proces odkodowania z treści przepisu prawa materialnego hipotezy normy w nim zawartej uzasadniającej jego zastosowanie. Dokonując zaś tego rodzaju ocen bez udziału innych niż autor sprzeciwu stron postępowania oraz przy wyłączeniu instancyjnej kontroli sądowej w przypadku uwzględnienia sprzeciwu naruszyłby konstytucyjnie chronione uprawnienia obywateli. Tego rodzaju ocen mających wpływ na prawa i obowiązki obywateli nakładane sąd administracyjny dokonywać bowiem może jedynie w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną kończącą postępowanie w sprawie, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkich stron postępowania administracyjnego oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego (tak: WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 10 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Po 1152/17 – dostępny jw.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy wskazać należy, że dokonując w niniejszym postępowaniu oceny czy okoliczności, na potrzebę wyjaśnienia których wskazał organ II instancji, faktycznie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy, czy też jak twierdzi autor sprzeciwu nie mają one żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny wpłynąłby na rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, przez co wykroczyłby poza granice wskazane w art. 64e p.p.s.a.. Jednocześnie stanowiłoby to naruszenie konstytucyjnie chronionego prawa do sądu pozostałych stron postępowania, jak i prawa do rozpoznania sprawy w co najmniej dwóch instancjach sądowych wnoszącego sprzeciw.

W pkt II sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 200 i 205 § 2 w zw. z art. 64b ust. 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. nr 1800 ze zm.), orzekł o zwrocie na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania w wysokości 580, zł na którą to kwotę składa się uiszczony wpis od sprzeciwu (100,- zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej (480,- zł)

Wyrok, zgodnie z art. 64d § 1 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a. wydany został po rozpoznaniu sprzeciwu na posiedzeniu niejawnym.