Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 217/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji w sprawie ze skargi D. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni palnej bojowej w celu ochrony osób i mienia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie D. W. uczynił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni palnej bojowej w celu ochrony osób i mienia.

W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, iż jej wykonanie pozbawi go źródła utrzymania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W odniesieniu do przedmiotowego wniosku wskazał, iż skarżący nie wykazał istnienia przesłanek, zawartych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podkreślił, że okoliczność skazania pracownika ochrony za przestępstwo umyślne stanowi obligatoryjny powód skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że ochrona tymczasowa możliwa jest wyłącznie wtedy, gdy wykonanie aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowoduje skutki, których – w razie uwzględnienia skargi – nie będzie można cofnąć. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek, przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 569/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt II FZ 452/06).

Wyjaśnić należy, że pojęcie szkody w świetle art. 61 § 3 cytowanej ustawy, rozumieć należy jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei przesłanka "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" winna być rozumiana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonej decyzji musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.

W ocenie Sądu skarżący, powołując się na fakt, iż w następstwie wydania zaskarżonej decyzji zostanie pozbawiony źródła utrzymania, nie wykazał jednocześnie, iż poniesie znaczną szkodę oraz, że skutki wykonania decyzji będą trudne do odwrócenia.

Należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 29 ust. 6 pkt 1 oraz art. 29 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2016 r., poz. 1432 ze zm.), pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej/zabezpieczenia technicznego w przypadku, gdy został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że D. W. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r., sygn. akt [...] został skazany za popełnienie przestępstwa umyślnego. W tej sytuacji argument dotyczący cofnięcia pozwolenia na dopuszczenie do posiadania broni palnej, w kontekście wykonywania dotychczasowej pracy, jest pozbawiony znaczenia.

Trzeba również podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest przywracanie stanu prawnego sprzed wydania decyzji, w tym przypadku możliwości dalszego zatrudnienia skarżącego, a jedynie niwelowanie na określony czas (na czas postępowania sądowoadministracyjnego) jej potencjalnych, niekorzystnych i to kwalifikowanych skutków.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił, aby wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowało wystąpieniem następstw, o jakich mowa w omawianym przepisie. Każde orzeczenie o cofnięciu pozwolenia na broń wywołuje negatywne konsekwencje (w tym finansowe) dla jej posiadacza. Jednakże, by możliwe było wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania takiej decyzji, wnioskodawca jest zobowiązany do wskazania niebezpieczeństwa wystąpienia szkody i wykazania, że szkoda (konkretna), która powstanie na skutek wykonania decyzji będzie znaczna, a jej skutki trudne do odwrócenia. Jak już wyżej wskazano, wnioskodawca w niniejszej sprawie nie wykazał powyższych przesłanek.

Nadto podnieść należy, iż rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie bada jego zgodności z prawem, a jedynie ocenia czy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.