Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 819/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Beata Machcińska (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. G. (dalej: "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: "Kolegium") utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. (dalej: "Burmistrz", "organ pierwszej instancji") ustalającą wymiar podatku od nieruchomości na 2018 r.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

1. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], nr ewid. [...] Burmistrz, działając na podstawie art. 207 i art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: o.p., art. 2, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm.), dalej oznaczanej jako: u.p.o.l., jak również uchwały Rady Miejskiej w Pyskowicach nr XLI/309/2017 z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy Pyskowice (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2017 r., poz. 6818), ustalił zobowiązanie na 2018 r. w kwocie [...] zł w podatku od nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] [...]. Jako adresata tej decyzji wskazano skarżącego, któremu decyzję tę doręczono w dniu [...] r.

Burmistrz do opodatkowania przyjął:

1) budynki mieszkalne lub ich części: [...] m2 x 0,77 zł = [...] zł;

2) grunty pozostałe: [...] x 0,48 zł = [...] zł;

3) udział w częściach wspólnych budynku o wysokości od 1,40 m2 do 2,20 m2: [...] m2 x 0,77 zł = [...] zł;

4) udział w częściach wspólnych budynku: [...] m2 x 0,77 zł = [...] zł.

2. W odwołaniu z dnia 5 kwietnia 2018 r. skarżący podniósł, że naliczony podatek jest bezprawny. Przypomniał, że już we wcześniejszych pismach z dnia 28 marca 2017 r. i z dnia 14 czerwca 2017 r. sygnalizował Burmistrzowi, że budynek jest zabytkiem objętym ochroną konserwatorską, co jednakże nie zostało uwzględnione. Zaznaczył też, że odpowiedź na te pisma w ogóle nie została udzielona. W związku z tym oświadczył, że po raz kolejny wnosi o zwrot nienależnie pobranych podatków za lata poprzednie wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi.

Do odwołania załączył kserokopie dwóch wspomnianych pism własnych.

Ponadto przedstawił kserokopię postanowienia Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] o uzgodnieniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej wymiany stropu i remontu dachu w budynku mieszkalnym przy ul. [...] [...] w P.

3. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Kolegium, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. - Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856), utrzymało w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji, uznając ją za prawidłową.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że podstawę wymiaru przedmiotowego podatku stanowią przepisy u.p.o.l. i powołało brzmienie art. 3 tej ustawy. Następnie podkreśliło, że w świetle art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwolnieniu od opodatkowania podlegają takie grunty i budynki, które spełniają łącznie następujące warunki:

1) są wpisane indywidualnie do rejestru zabytków oraz

2) są utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Odnosząc te spostrzeżenia do analizowanego przypadku, Kolegium zauważyło, że ze wspomnianego (załączonego do odwołania) postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wynika, że budynek położony w P. przy ul. [...] [...] jest objęty ochroną konserwatorską na mocy wpisu do rejestru zabytków o numerze [...]. Niemniej jednak pod tym numerem w rejestrze zabytków figuruje "Układ urbanistyczny – z obustronną zabudową – założony w XIII wieku, o owalnym układzie z położonym centralnie rynkiem, z którego narożników wychodzą po dwie ulice związane z ulicami poprzecznymi". Powyższe oznacza, że sporny budynek nie jest wpisany do rejestru zabytków indywidualnie, co wyklucza możliwość zastosowania względem niego zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

4. W skardze z dnia 2 lipca 2018 r. na tę decyzję Kolegium skarżący wniósł o umorzenie podatku od nieruchomości, wpisanie budynku (jeśli tego wymaga) do rejestru zabytków oraz zwrot nienależnie pobranych podatków za lata ubiegłe z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi.

W uzasadnieniu skarżący zwrócił uwagę, że Miasto jest większościowym udziałowcem w prawie własności nieruchomości wspólnej a jego działanie prowadzi do jej zniszczenia. Podkreślił, że tablica umieszczona na ścianie budynku informuje o zabytkowym charakterze tego obiektu (a nie: układu architektonicznego). Podkreślił też, że takie tablice umieszczono tylko na kilku budynkach. Dalej wskazał, że od kilkunastu lat podejmuje próby wpisania budynku do rejestru zabytków, co niewątpliwie pozwoliłoby na uzyskanie unijnej dotacji na jego remont i przyczyniłoby się do prawidłowego nadzoru konserwatorskiego. Usiłowania te są jednak nieskuteczne wobec tego, że jest mniejszościowym członkiem wspólnoty mieszkaniowej, a samo Miasto pozostaje bezczynne.

Do skargi skarżący załączył kserokopię swego pisma z dnia 30 kwietnia 2018 r., w którym zwrócił się do Kolegium (za pośrednictwem Burmistrza) o wpisanie budynku do rejestru zabytków.

5. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

6. W dniu 9 października 2018 r. skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.

7. W piśmie datowanym na 17 stycznia 2019 r. wstępujący do sprawy pełnomocnik skarżącego oznajmił, że – w ramach sprecyzowania żądań skargi – wnosi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i domaga się przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wystąpił też o włączenie do akt sprawy równocześnie złożonego zaświadczenia Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] [...], w którym wskazano, że sporna nieruchomość jest objęta ochroną konserwatorską jako część układu urbanistycznego wpisanego do rejestru zabytków. Wyraził przy tym przekonanie, że okoliczność ta ma przesądzające znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zaznaczył zarazem, że u.p.o.l. nie definiuje pojęcia "budynku wpisanego indywidualnie do rejestru zabytków". Zwrócił też uwagę na definicję legalną zabytku zawartą w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 2187 ze zm.). Na tej podstawie stwierdził, że organy dopuściły się naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. poprzez uznanie, że budynek objęty ochroną konserwatorską jako część układu urbanistycznego wpisanego do rejestru zabytków nie jest zabytkiem wpisanym indywidualnie.

8. W dniu 6 lutego 2019 r. Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wydał (w niniejszej sprawie) postanowienie o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w rozpatrywanym przypadku sprowadza się do oceny zgodności z prawem decyzji utrzymującej w mocy decyzję ustalającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2018 r. W ocenie skarżącego kwalifikacja podjęta przez organy jest błędna, albowiem nie uwzględnia ona, że opodatkowana nieruchomość stanowi zabytek objęty ochroną konserwatorską. Organy stoją natomiast na stanowisku, że w sprawie nie został spełniony wymóg indywidualnego wpisania tej nieruchomości do rejestru zabytków, co wyklucza możliwość zastosowania względem niej zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

Mając na względzie powyższe, odnotować należy, że w myśl art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, zgodnie z którym jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym.

Nie mniej istotny (w omawianym zakresie) art. 3 ust. 5 u.p.o.l. przesądza z kolei, że jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz od części budynku stanowiących nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2018 r., poz. 716) ciąży na właścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w nieruchomości wspólnej.

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi dla gruntów – powierzchnia, a dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa, przy czym w myśl art. 4 ust. 2 u.p.o.l. powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się.

Stosownie do art. 5 u.p.o.l. stawki podatku od nieruchomości określa rada gminy w drodze uchwały z uwzględnieniem górnych granic ogłoszonych w obwieszczeniu wydanym przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych na podstawie art. 20 ust. 2 u.p.o.l.

Zgodnie z obwieszczeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lipca 2017 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2018 r. (M. P. z 2017 r., poz. 800) stawki te nie mogą przekroczyć: od gruntów pozostałych – 0,48 zł od 1 m2 powierzchni, a od budynków mieszkalnych lub ich części – 0,77 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.

W myśl natomiast uchwały Rady Miejskiej w Pyskowicach nr XLI/309/2017 z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy Pyskowice (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2017 r., poz. 6818) wysokość stawek podatku od nieruchomości od gruntów pozostałych innych niż zajęte na prowadzenie działalności w zakresie bezpieczeństwa i porządku publicznego wynosi 0,48 zł od 1 m2 powierzchni (§ 1 pkt 1 ppkt 3 lit. b w związku § 1 pkt 1 ppkt 3 lit. a), a wysokość stawek podatku od nieruchomości od budynków mieszkalnych lub ich części – 0,77 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (§ 1 pkt 2 ppkt 1).

Zastosowanie powyższych regulacji przez organy orzekające w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości. Wynik tej subsumcji został już przedstawiony w ramach prezentacji przebiegu postępowania podatkowego, a jego prawidłowość znajduje oparcie w materiale dowodowym składającym się na akta sprawy. Stwierdzić zatem trzeba, że kontrolowana kwalifikacja podatkowa jest zgodna z prawem. Przy tym uwadze nie może umknąć, że w zakresie dotyczącym ustalenia podmiotu, przedmiotu i podstawy opodatkowania nie jest nawet kwestionowana przez skarżącego. Autor skargi nie podaje bowiem w wątpliwość, że jest właścicielem opodatkowanej nieruchomości, w której zresztą zamieszkuje. Nie zgłasza również krytycznych uwag co do przyjętej do opodatkowania powierzchni gruntów oraz powierzchni użytkowej budynków lub ich części. Wreszcie nie podważa poprawności zastosowanych stawek podatku. Jedynym sygnalizowanym przezeń mankamentem zaskarżonej decyzji (i poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji) jest niesłuszne, jego zdaniem, uznanie, że nieruchomość nie korzysta ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału źródłowego zarzut ten jest jednak nieuprawniony.

Odnotowania wymaga, że w myśl powołanego art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Przepis ten, jak słusznie zauważyło Kolegium, uzależnia zastosowanie przedmiotowego zwolnienia podatkowego od łącznego wystąpienia dwóch przesłanek pozytywnych. Przede wszystkim dane grunty lub budynki muszą być indywidualnie wpisane do rejestru zabytków. W dalszej kolejności natomiast konieczne staje się stwierdzenie spełnienia wymogu ich należytego utrzymania i konserwacji. Indywidualne wpisanie do rejestru zabytków, choć nie jest wystarczające, ma zatem znaczenie kluczowe, gdyż w jego braku za zbędne uznać trzeba rozstrzyganie kwestii wystąpienia drugiej z przedstawionych przesłanek.

Dostrzec przy tym należy, że zgodnie z omawianym wymogiem wpisanie do rejestru zabytków nieruchomości musi mieć charakter indywidualny. Rację ma skarżący, że przepisy u.p.o.l. nie definiują tego pojęcia. Sama konstrukcja art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. odsyła natomiast do przepisów o ochronie zabytków. W tym względzie niewątpliwie zasadnicze znaczenie ma powołana wcześniej ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 2187 ze zm.; dalej: u.o.z.), a szczególnie jej art. 3 i art. 9 ust. 3.

Art. 3 u.o.z. zawiera słownik terminów ustawowych. W punkcie 1 definiuje on zabytek, wskazując, że jest nim nieruchomość lub rzecz ruchoma, ich części lub zespoły, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową. Punkt 2 wyjaśnia z kolei, że poprzez zabytek nieruchomy należy rozumieć nieruchomość, jej część lub zespół nieruchomości, o których mowa w punkcie 1. Stosownie do punktu 12 historyczny układ urbanistyczny lub ruralistyczny to przestrzenne założenie miejskie lub wiejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg. Natomiast w myśl punktu 13 historyczny zespół budowlany oznacza powiązaną przestrzennie grupę budynków wyodrębnioną ze względu na formę architektoniczną, styl, zastosowane materiały, funkcję, czas powstania lub związek z wydarzeniami historycznymi.

Art. 9 ust. 3 u.o.z. stanowi, że wpis do rejestru historycznego układu urbanistycznego, ruralistycznego lub historycznego zespołu budowlanego nie wyłącza możliwości wydania decyzji o wpisie do rejestru wchodzących w skład tych układów lub zespołu zabytków nieruchomych.

Powyższe przepisy nie pozostawiają wątpliwości, że zabytkiem może być nie tylko sama (jedna) nieruchomość czy jej część, ale również zespół takich nieruchomości tworzących historyczny zespół budowlany albo historyczny układ urbanistyczny lub ruralistyczny, natomiast uznanie za zabytek takiego zespołu (układu) nie wyklucza możliwości wpisania jako samodzielnego zabytku także nieruchomości, która stanowi jego część. To ostatnie zastrzeżenie, wynikające z art. 9 ust. 3 u.o.z., oczywistym czyni stwierdzenie, że ustawodawca wprowadzając możliwość uznania za zabytek nie tylko poszczególnych nieruchomości (ich części), lecz również wspomnianych zespołów (układów), przewidział ewentualność wystąpienia sytuacji, w której nieruchomość stanowiąca część zespołu (układu) będącego zabytkiem sama także może zostać uznana za zabytek. Ten zabieg legislacyjny wyraźnie jednak wskazuje na to, że wpisanie zespołu nieruchomości do rejestru zabytków nie wywołuje niejako automatycznej możliwości uznania, że doszło do wpisania każdej z tych nieruchomości z osobna (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 662/17, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że warunek indywidualnego wpisania nieruchomości do rejestru zabytków zostanie spełniony dopiero wówczas, gdy to właśnie ta nieruchomość (sama) zostanie do tego rejestru (jako zabytek) wpisana.

W tym kontekście, biorąc pod uwagę sposób sformułowania zarzutów skargi, szczególnego znaczenia nabiera konieczność zróżnicowania dwóch kwestii, a mianowicie problemu indywidualnego wpisania obiektu do rejestru zabytków oraz zagadnienia ochrony konserwatorskiej obiektu. Otóż dostrzec trzeba, że wspomnianą ochroną objęty jest zabytek jako całość, a zatem także poszczególne jego elementy (w tym ewentualne nieruchomości wchodzące w jego skład). W rezultacie wpisanie do rejestru zabytków zespołu (układu), w którego skład wchodzi przykładowo określony budynek oznacza, że w zakresie ochrony tego zespołu (układu) ochroną objęty jest również ten budynek (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II OSK 886/11, dostęp: jw.). Samo objęcie danej nieruchomości ochroną konserwatorską nie jest zatem równoznaczne z indywidualnym wpisaniem tego obiektu do rejestru zabytków. Ochrona ta niekoniecznie bowiem w każdym przypadku stanowić będzie następstwo takiego wpisu, skoro może być konsekwencją wpisania do rejestru zabytków całego zespołu (układu), którego nieruchomość ta jest częścią. Twierdzenie o tym, że nieruchomość spełnia wymóg indywidualnego wpisania do rejestru zabytków tylko z tego powodu, że jest objęta ochroną konserwatorską w ramach układu urbanistycznego będącego zabytkiem, nie zasługuje zatem na aprobatę.

W świetle powyższych uwag uznać trzeba, że określony w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. wymóg indywidualnego wpisania nieruchomości do rejestru zabytków zostanie spełniony dopiero wtedy, gdy wspomnianemu wpisowi podlegać będzie ta konkretna nieruchomość.

Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Ke 35/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 496/17 czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 221/14, dostęp: jw.).

Przedstawiony sposób interpretacji analizowanego przepisu pozostaje również zbieżny z potocznym rozumieniem indywidualnego charakteru jakiegoś zjawiska. Zgodnie bowiem z regułami języka ogólnego "indywidualny" to "właściwy tylko jednej, konkretnej osobie", "dotyczący pojedynczych osób" (zob. Słownik Języka Polskiego PWN dostępny w wersji elektronicznej pod adresem: https://sjp.pwn.pl/szukaj/indywidualnie.html). Z kolei przysłówek "indywidualnie" jest sformułowaniem bliskoznacznym do takich zwrotów jak: samodzielnie, autonomicznie, niezależnie, pojedynczo, oddzielnie, z osobna czy odrębnie (zob. A. Dąbrówka, E. Geller, R. Turczyn, "Słownik synonimów", Świat Książki, Warszawa 1998, str. 118).

W niniejszej sprawie przedmiotem opodatkowania jest nieruchomość skarżącego obejmująca jego mieszkanie wraz z udziałem we własności gruntu i posadowionego na nim budynku, w którym mieszkanie to się znajduje. Skarżący podnosi, że budynek ten podlega ochronie konserwatorskiej i faktycznie jest zabytkiem, a umieszczone na nim oznakowanie (tablica informacyjna) jedynie to potwierdza. Z drugiej strony skarżący sygnalizuje, że podejmowane przezeń próby wpisania budynku do rejestru zabytków są bezskuteczne wobec bierności Miasta, które – jako większościowy członek wspólnoty mieszkaniowej – nie jest najwyraźniej zainteresowane taką zmianą kwalifikacji tego obiektu.

Skarżący ma zatem świadomość, że budynek, w którym mieszka, nie jest wpisany indywidualnie do rejestru zabytków. Tymczasem to właśnie brak owego wpisu ma dla niniejszej sprawy znaczenie przesądzające, albowiem bez indywidualnego wpisania budynku do rejestru zabytków zastosowanie zwolnienia podatkowego z art. 7 pkt 1 ust. 6 u.p.o.l. nie jest dopuszczalne (nie może mieć miejsca).

Stwierdzenie, że budynek nie jest indywidualnie wpisany do rejestru zabytków wyklucza więc możliwość zwolnienia go od podatku na podstawie omawianego przepisu. Nie ma przy tym znaczenia, czy budynek ten posiada walory zabytku. Nieistotne jest również to, że na jego ścianie umieszczono tablicę informującą o zabytkowym jego charakterze. Nie wystarcza także samo objęcie go ochroną konserwatorską będącą następstwem indywidualnego wpisania do rejestru zabytków układu urbanistycznego, którego jest on częścią. Obojętne pozostają też wysiłki podejmowane przez skarżącego w celu dokonania stosownego wpisu budynku do rejestru zabytków i napotykane na tej drodze przeszkody. Wszystko to bowiem nie zmienia faktu, że taki indywidualny wpis jak dotąd nie nastąpił. Brak tego wpisu jest natomiast kluczowy.

Podnoszona przez skarżącego argumentacja nie może zatem odnieść zamierzonego skutku. Nawet bowiem jeśli budynek (ze względu na swe właściwości) w istocie mógłby zostać indywidualnie wpisany do rejestru zabytków, to dopóki to nie nastąpi, dopóty nie będzie spełniał warunków do zwolnienia podatkowego z art. 7 pkt 1 ust. 6 u.p.o.l. Zmienić tego nie może nawet fakt, że już obecnie jest on objęty ochroną konserwatorską. Wszak samo objęcie budynku tą ochroną nie jest, jak już wspomniano, równoznaczne z uzyskaniem przezeń indywidualnego wpisu do rejestru zabytków. Budynek taki przez wzgląd na tę okoliczność nie staje się zatem zabytkiem indywidualnie wpisanym do rejestru.

W analizowanym przypadku nie budzi wątpliwości, że opodatkowana nieruchomość jest objęta ochroną konserwatorską w następstwie wpisania do rejestru zabytków układu urbanistycznego, którego jest częścią. Jest również oczywiste, że ona sama jako zabytek indywidualnie do rejestru nie została wpisana, co przesądza o niemożliwości uznania, by w jej przypadku doszło do spełnienia przesłanek przesądzających o dopuszczalności zastosowania zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Raz jeszcze podkreślić trzeba, że decydujące w tym względzie znaczenie ma sam fakt braku indywidualnego wpisania nieruchomości do rejestru zabytków.

W świetle powyższych uwag uznać należało, że w rozpatrywanym przypadku doszło do prawidłowego ustalenia skarżącemu wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2018 r. Organy nie uchybiły obowiązującym w tym zakresie normom, w szczególności nie naruszyły art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., co niesłusznie próbował im wytknąć autor skargi.

Zaskarżona decyzja odpowiada zatem prawu. Oznacza to, że skarga na nią wniesiona jest bezzasadna i jako taka winna zostać oddalona na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).

Z tych względów orzeczono jak w sentencji.