Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 809/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-09-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 23 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wnioskiem, dołączonym do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Celnej [...], M. N. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, jedynym źródłem jego utrzymania jest wykonywana działalność gospodarcza, lecz nie przynosi mu ona dochodów tylko straty, nie posiada żadnych zasobów finansowych, nie jest właścicielem nieruchomości ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Wnioskodawca podniósł, że pozostaje w separacji z żoną, zobowiązany jest do przekazywania na rzecz swoich małoletnich córek kwoty 3.000 zł miesięcznie tytułem alimentów. Wyjaśnił przy tym, że córki zamieszkują z jego żoną.

Postanowieniem z 24 lipca 2013 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący, przedstawił swoją sytuację finansową w sposób wybiórczy poprzez wskazanie jedynie tych okoliczności, które przemawiałyby za uznaniem, że znajduje się on w trudnej sytuacji finansowej, która nie pozwala mu na pokrycie kosztów sądowych.

Od powyższego orzeczenia pełnomocnik skarżącego wniósł sprzeciw. Podniósł zarzut naruszenia art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – poprzez uznanie, że skarżący jest w stanie ponieść koszty postępowania sądowego oraz art. 86a w związku z art. 164 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1015) – zwanej dalej u.p.e.a. – poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że skarżący posiada dostęp do środków zgromadzonych na swoich rachunkach bankowych, pomimo ich zajęcia, które mogą być przeznaczone na poniesienie kosztów postępowania sądowego oraz poprzez uznanie, że skoro skarżący jest posiadaczem zajętych rachunków bankowych, to posiada środki finansowe na poniesienie kosztów sądowych.

W ocenie pełnomocnika skarżący wykazał w sposób dostateczny brak dochodów oraz zasobów finansowych, wskazując, że środki pieniężne zgromadzone na rachunku bankowym zostały zajęte w trybie zabezpieczenia; okoliczności te wynikają ze złożonego przez skarżącego oświadczenia oraz przedstawionych przez niego dokumentów źródłowych i są bezsporne. Podniesione we wniosku okoliczności winny zatem zostać rozpoznane na korzyść skarżącego, który bieżące koszty związane ze swoim utrzymaniem pokrywa ze środków pochodzących z zaciąganych zobowiązań. Pełnomocnik skarżącego za błędną uznał także argumentację, w świetle której skarżący, pomimo zajęcia rachunku bankowego, może dysponować środkami na nim zgromadzonymi. Przywołał art. 86a u.p.e.a., zgodnie z którym wskutek zajęcia bank wstrzymuje wszelkie wypłaty z rachunku. Tym samym wskazywana przez referendarza sądowego wysokość środków pieniężnych znajdujących się na rachunkach, które zgodnie z przepisami Prawa bankowego są wolne od zajęcia – zdaniem pełnomocnika – jest nieistotna.

Reasumując, pełnomocnik stwierdził, że wnioski wywiedzione przez referendarza sądowego, że skarżący, pomimo toczących się postępowań egzekucyjnych, ma możliwość uzyskania środków pieniężnych na pokrycie kosztów sądowych są nieprawidłowe.

Do sprzeciwu nie dołączono żadnych dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 260 p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3 cyt. przepisu).

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Przewidziana w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi instytucja prawa pomocy wywodzi swą genezę z tzw. prawa ubogich, określanego też prawem ubóstwa lub nawet prawem o wspieraniu ubogich. Prawo pomocy, którego istota polega na zwolnieniu strony postępowania sądowego z ponoszenia kosztów tego postępowania, nie sprowadza się jednak do likwidacji tych ciężarów w ogóle, bo jest to niemożliwe, gdyż nie istnieją postępowania sądowe, które nic nie kosztują, lecz jedynie do przeniesienia ich na ogół podatników, a ściślej na budżet Państwa, składający się z podatków i innego rodzaju wpływów. Koszty procesu przerzucane są zatem na innych i z tego też względu instytucja prawa pomocy winna być traktowana jako wyjątek od generalnej zasady ustanowionej w art. 199 P.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2012 r., I FZ 549/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Wobec powyższego – co wymaga podkreślenia – to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

W niniejszej sprawie wobec stwierdzenia, że złożone przez skarżącego oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach jest niewystarczające, a także budziło uzasadnione wątpliwości na podstawie art. 255 p.p.s.a. – zażądano przedłożenia w terminie 7 dni następujących dokumentów: 1) odpisów wszystkich złożonych zeznań podatkowych za rok 2012 (PIT-28, PIT-36, PIT-36L, PIT-37, PIT-38, PIT-39), a w przypadku ich nieskładania za ww. rok stosownego zaświadczenia w tym przedmiocie z właściwego urzędu skarbowego, 2) odpisów dokumentów księgowych potwierdzających wysokość przychodu/dochodu (poniesionej straty) za okres ostatnich trzech miesięcy z tytułu prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej oraz odpisów złożonych za ww. okres deklaracji VAT-7, 3) odpisów złożonego zgłoszenia identyfikacyjnego (NIP-1 z załącznikiem NIP-B) wraz z jego aktualizacjami, 4) odpisu ewidencji środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych oraz ewidencji wyposażenia, 5) wyciągów i wykazów ze wszystkich posiadanych rachunków bankowych (rachunków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, rachunków osobistych, rachunków lokat oraz kont i lokat dewizowych), obrazujących historię i salda tych rachunków w okresie ostatnich trzech miesięcy, a w przypadku ich nieposiadania złożenia stosownego oświadczenia w tym przedmiocie, 6) oświadczenia w przedmiocie zarejestrowanych na niego pojazdów mechanicznych (podania ich marki, modelu, roku produkcji oraz aktualnej wartości), 7) oświadczenia, czy jest względem niego prowadzone postępowanie egzekucyjne, a jeżeli tak przedłożenia dowodów dotyczących egzekucji prowadzonej obecnie z jego majątku, 8) dokumentów obrazujących wysokość poniesionych w okresie ostatnich trzech miesięcy kosztów utrzymania (opłat za czynsz, energię elektryczną, gaz, wodę i odprowadzanie ścieków, wywóz odpadów, ogrzewanie, itp.), 9) dokumentu potwierdzającego zainicjowanie postępowania sądowego w sprawie separacji, 10) dokumentu potwierdzającego wysokość zadeklarowanych we wniosku środków przekazywanych tytułem alimentów na rzecz małoletnich córek (np. oświadczenia matki dzieci, potwierdzenia przelewów); 11) w związku z zadeklarowanym brakiem dochodów i zasobów finansowych – jasnego wskazania przez wnioskodawcę, z jakich środków ponosi on konieczne koszty utrzymania (jak chociażby wyżywienie) oraz koszty zastępstwa procesowego z wyboru w niniejszej sprawie; 12) oświadczenia wnioskodawcy, czy zamieszkuje wspólnie z małżonką i dziećmi, a jeżeli tak wskazania, w jakiej części małżonka partycypuje w ponoszeniu kosztów utrzymania zajmowanej nieruchomości; 13) oświadczenia wnioskodawcy o aktualnej wysokości posiadanych środków finansowych pochodzących z udzielonego mu kredytu bankowego wraz z zaświadczeniem wystawionym przez bank w przedmiocie: wysokości aktualnego zadłużenia wnioskodawcy z tego tytułu, daty uruchomienia kredytu, harmonogramu spłat, rachunku bankowego, na który przekazano przyznane środki finansowe, terminowości dokonywanych przez wnioskodawcę spłat rat kredytowych.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący przedłożył, działając przez pełnomocnika, odpisy: zeznania podatkowego PIT-36L z załącznikiem PIT/B za 2012 r., bilansu na dzień 31 grudnia 2012 r., rachunku zysków i strat na dzień 31 grudnia 2012 r. oraz 31 marca 2013 r., pozwu o separację z dnia [...] grudnia 2012 r. wraz z wnioskiem o uzasadnienie wyroku z dnia [...] kwietnia 2013 r., tytułów wykonawczych z dnia [...] grudnia 2012 r., [...] stycznia 2013 r. oraz [...] marca 2013 r. wraz z zawiadomieniami o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. Wnioskodawca przedłożył również dwa dodatkowe oświadczenia: jedno złożone osobiście z dnia 6 maja 2013 r. oraz drugie złożone przez pełnomocnika z dnia 12 lipca 2013 r.

Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach z dnia 4 czerwca 2013 r., dodatkowych oświadczeń z dnia 6 maja i 12 lipca 2013 r. oraz ww. dokumentów źródłowych ustalono, że wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, z żoną pozostaje w separacji, jego dwie małoletnie córki zamieszkują z matką. Wnioskodawca nie uzyskuje żadnych dochodów, gdyż prowadzona przez niego działalność gospodarcza przynosi mu straty. I tak w zeznaniu podatkowym za 2012 r. wykazał z tego tytułu stratę w wysokości 280.700,13 zł, deklarując przychód w kwocie 1.470.121,03 zł oraz koszty jego uzyskania w kwocie 1.750.821,16 zł, zaś strata netto wynikająca z rachunku zysku i strat za ubiegły rok obrachunkowy stanowiła kwotę 281.269,32 zł. Na dzień 31 marca 2013 r. wnioskodawca nie osiągnął przychodów netto ze sprzedaży, poniósł natomiast stratę w wysokości 9.432,95 zł. Zgodnie z przedłożonym bilansem wnioskodawca posiadał na dzień 31 grudnia 2012 r. aktywa trwałe o łącznej wartości 1.401.172,62 zł, w tym środki trwałe o wartości 99.903,77 zł. Aktualnie, jak oświadczył wnioskodawca, nie jest właścicielem żadnych nieruchomości, nie posiada zasobów finansowych, pojazdów mechanicznych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, jego rachunek bankowy prowadzony przez "A" podlega zajęciu do łącznej kwoty 292.991,90 zł (co potwierdzają odpisy tytułów wykonawczych i zawiadomienia o zajęciu konta z dnia [...] kwietnia 2013 r.), zgodnie z treścią dodatkowego oświadczenia wnioskodawcy zajęciu podlegają zarówno jego rachunki firmowe, jak i osobiste.

Wnioskodawca partycypuje w kosztach utrzymania córek w ten sposób, że zobowiązany jest do przekazywania na ich rzecz środków pieniężnych w wysokości 1.500 zł na każdą z nich. Według dodatkowego oświadczenia średnie miesięczne koszty utrzymania wnioskodawcy wynoszą około 400 zł. Aby regulować wskazane wydatki, wnioskodawca zaciągnął kredyt bankowy, bowiem – jak wyjaśnił jego pełnomocnik w piśmie z dnia 12 lipca 2013 r. – nie dysponował wystarczającymi środkami na te cele, przy czym, pomimo wezwania, w żaden sposób nie odniesiono się do kwestii aktualnej wysokości posiadanych z tego tytułu środków, nie przedłożono zaświadczenia wystawionego przez bank dotyczącego wysokości aktualnego zadłużenia z tego tytułu oraz terminowości dokonywanych spłat rat kredytowych, nie podano daty uruchomienia kredytu, nie przedstawiono harmonogramu spłat oraz rachunku bankowego, na który przekazano przyznane środki finansowe.

W tym kontekście przypomnieć raz jeszcze trzeba, że w interesie skarżącego jest potwierdzenie podnoszonych przez niego okoliczności. Sąd zwraca uwagę, że skarżący działa przez profesjonalnego pełnomocnika, któremu bez wątpienia znane jest orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące instytucji prawa pomocy, w świetle którego ciężar dowodu, tj. wykazanie, że zainteresowany znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy zawsze spoczywa na zainteresowanym.

W tak ustalonym stanie faktycznym – wbrew twierdzeniom pełnomocnika – nie sposób przyjąć, że skarżący udokumentował swoją sytuację finansową w sposób, który potwierdziłyby zasadność złożonego przez niego wniosku oraz pozwoliłby na dokonanie pełnej i rzetelnej oceny jego możliwości płatniczych. Przedłożone dokumenty okazały się być bowiem niewystarczające; nie odzwierciedlały one wszystkich istotnych aktualnych danych dotyczących stanu majątkowego skarżącego, które należy wziąć pod uwagę, dokonując oceny jego kondycji finansowej w świetle przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że sytuacja finansowa skarżącego pozostaje nadal niejasna, w szczególności w kwestii dotyczącej braku dochodów i zasobów pieniężnych w kontekście ponoszonych przez niego wydatków. Warto nadmienić, że skarżący ubiegał się o przyznanie prawa pomocy także w innych sprawach zawisłych przed tut. Sądem z jego skarg (sygn. akt I SA/Gd 1305-1307/12, I SA/Gd 76-77/13, I SA/Gd 301-302/13, I SA/Gd 550/13 i I SA/Gd 591/13). W każdej z tych spraw skarżący konsekwentnie wskazał jedynie okoliczności, które przemawiałyby za uznaniem, że znajduje się on w trudnej sytuacji finansowej, która nie pozwala mu na pokrycie kosztów sądowych. Jednocześnie uchylił się od wyjaśnienia kwestii dotyczących posiadanych środków pieniężnych, w tym pochodzących z udzielonego mu kredytu bankowego.

Sąd zauważa, że skarżący podał, że utrzymuje się sam, pomimo że od dłuższego czasu nie osiąga jakichkolwiek dochodów z wykonywanej działalności gospodarczej, która – jak podaje – stanowi jego jedyne źródło utrzymania (przy czym nadesłane przez niego dokumenty dotyczące tej działalności nie obejmują okresu wskazanego w wezwaniu, a jedynie okres do 31 marca br.). Zarazem, jak wynika ze złożonego dodatkowo oświadczenia, ponosi wydatki związane z bieżącymi kosztami utrzymania (ok. 400 zł miesięcznie), jak również przekazuje środki na rzecz małoletnich córek, które zamieszkują z matką (łącznie 3.000 zł).

Wprawdzie z dodatkowego oświadczenia jego pełnomocnika wynika, że wnioskodawca wszelkie koszty pokrywa ze środków przyznanego mu kredytu bankowego, to jednak – pomimo wezwania z dnia 2 lipca 2013 r. – kwoty tych środków (którymi rzekomo dysponuje skarżący) jego pełnomocnik nie podał, podobnie jak nie wyjaśnił, z czego, a także w jakiej wysokości, wnioskodawca spłaca należne raty. Co więcej, w rubryce PPF dotyczącej posiadanych zasobów finansowych sam wnioskodawca nie wykazał środków pochodzących z kredytu bankowego, do czego był zobowiązany zwłaszcza w sytuacji, gdy pokrywa nimi bieżące i konieczne wydatki, co oznacza, że wciąż posiada środki z tego tytułu.

Postawić w tym miejscu należy również pytanie, w jaki sposób skarżący uzyskał kredyt bankowy na zaspokojenie bieżących potrzeb, skoro – w świetle przedstawionych przez niego okoliczności – od ubiegłego roku nie uzyskał on dochodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, a od stycznia br. nie osiąga nawet przychodów z tego źródła. Zatem wydawać by się mogło, że nie ma zdolności kredytowej.

Odnosząc się zaś do okoliczności nieprzedstawienia wyciągów z posiadanych przez skarżącego rachunków bankowych, z uwagi na to, że podlegają one zajęciu egzekucyjnemu, Sąd wyjaśnia, że fakt zajęcia rachunków bankowych w toku prowadzonej egzekucji w żaden sposób nie wpływa na niemożność uzyskania wyciągów z kont, których skarżący wciąż jest posiadaczem. Nadto, w przypadku posiadania rachunków internetowych (a tego rodzaju rachunki obecnie prowadzą dla swoich klientów w zasadzie wszystkie banki) wydruk z takiego rachunku zastępuje wyciąg sporządzony przez bank; brak jest podstaw do przyjęcia, że bank odmówiłby skarżącemu sporządzenia wymaganych wyciągów z kont, gdyby z takim wnioskiem wystąpił. Dziwić może konsekwencja, z jaką skarżący uchyla się od przedstawienia wyciągów z posiadanych kont, które obrazowałyby historię operacji na nich dokonanych. W tym miejscu zwrócić uwagę należy, że złożone przez skarżącego oświadczenie, w którym wyjaśnił, że posiadane przez niego konta bankowe zostały zajęte przez dyrektora izby celnej, nie czyni zadość wymogom określonym w wezwaniu. Jak już bowiem wskazano, skarżący wciąż jest posiadaczem tych rachunków bankowych, a zatem może uzyskać wyciągi potwierdzające ich salda i obrazujące księgowane na nich transakcje. W skierowanym do skarżącego wezwaniu jasno zaś sprecyzowano, jakie dane dotyczące jego stanu majątkowego wymagają potwierdzenia w formie dokumentu źródłowego, a dla wykazania których wystarczającym jest złożenie oświadczenia.

Myli się pełnomocnik skarżącego, że kwota środków na rachunkach bankowych (kontach oszczędnościowych, oszczędnościowo-rozliczeniowych oraz terminowych lokat oszczędnościowych) wolnych od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego, określana w sposób, o którym mowa w art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665 ze zm.), jest nieistotna wobec dyspozycji zawartej w art. 86a u.p.e.a. Pełnomocnik zdaje się nie zauważać, że do przepisu Prawa bankowego wyraźnie odwołuje się art. 8 § 1 pkt 7 u.p.e.a. W powołanym przepisie ustawodawca wyznaczył granice tzw. przywileju egzekucyjnego, który może być wiązany jedynie z rachunkami oszczędnościowymi, w tym oszczędnościowo-rozliczeniowymi i terminowymi lokatami oszczędnościowymi. Posiadaczowi rachunku oszczędnościowego przysługuje ochrona przed egzekucją, ale tylko w granicach określonych w art. 54 Prawa bankowego, bez względu na źródło, z którego pochodzą środki gromadzone na takim rachunku (zob. Z. Ofiarski, Komentarz do art. 54 ustawy – Prawo bankowe, Komentarz LEX 2013). Celem instytucji zawartej w art. 54 ust. 1 Prawa bankowego jest zapewnienie egzekwowanemu dłużnikowi pewnego minimum egzystencjalnego.

W niniejszej sprawie nie podlegają zatem egzekucji środki do wysokości trzykrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysku, które to wynagrodzenie – zgodnie z komunikatami Prezesa GUS (publikowanych w Dzienniku Urzędowym GUS) – za listopad i grudzień 2012 r. (dotyczy tytułów wystawionych w grudniu 2012 r. i styczniu 2013 r.) oraz z luty 2013 r. (dotyczy tytułów wystawionych w marcu 2013 r.) wynosiło odpowiednio: 3.780 zł, 4.170,95 zł i 3.708,69 zł.

W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie wykonania operacji przelewu tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, z którego wynika, że w dniu 4 czerwca 2013 r. wnioskodawca ze swojego rachunku bankowego o numerze [...], prowadzonego przez "A" dokonał przelewu środków w kwocie 17 zł. Okoliczność ta pozostaje w całkowitej sprzeczności z twierdzeniami wnioskodawcy o braku dostępu do posiadanych przez siebie rachunków bankowych (i zgromadzonych na nich środkach) z uwagi na ich zajęcie.

W świetle powyższego uznać należało, że okoliczność prowadzenia egzekucji względem majątku skarżącego sama w sobie nie przesądza o niemożności poniesienia przez niego kosztów sądowych. Skoro zatem skarżący nie przedstawił wyciągów ze wszystkich posiadanych rachunków bankowych (a takowe bezspornie posiada), to nie można przyjąć, że nie posiada on środków na uiszczenie należności z tytułu kosztów sądowych. Nieznana jest bowiem wysokość środków pieniężnych, jakimi aktualnie dysponuje skarżący.

W związku z powyższym uznano, że wnioskodawca nie wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Zdaniem Sądu skarżący uniemożliwił dokonanie pełnej oceny swojej kondycji finansowej poprzez powoływanie okoliczności (i ich udokumentowanie) w taki sposób, by prowadziły one do wniosku, że aktualnie nie ma on realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych. Takie zachowanie skarżącego, polegające na selektywnym podawaniu informacji i przedkładaniu dokumentów – wbrew temu co podnosi pełnomocnik – skutkuje zaś niewyjaśnieniem istotnych wątpliwości dotyczących jego rzeczywistej sytuacji majątkowej. Skarżący bowiem pomimo nieuzyskiwania dochodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, ponosi bieżące, konieczne wydatki i posiada na ten cel środki z zaciągniętego kredytu bankowego (przy czym nieznana jest kwota posiadanych środków). Jednocześnie z uwagi na brak dokumentów, które pozwoliłyby na weryfikację danych o zasobach pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, uznać należało, że istotne wątpliwości dotyczące jego rzeczywistych możliwości płatniczych wciąż pozostają niewyjaśnione.

Końcowo Sąd zauważa, że powyższej oceny nie zmienia wskazywana przez pełnomocnika okoliczność prowadzenia przez skarżącego wielu postępowań, które generują nowe (kolejne) wydatki.

Z tych względów Sąd na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.