Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 665/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 17 ust. 1, ust.5 pkt 2 lit. a;
journal: Dz.U. 2017 poz 1952
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych
article: art.7; art. 77; art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A. F. (dalej także jako: "wnioskodawczyni" lub "skarżąca"), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. z [...] czerwca 2020 r., Nr [...] odmawiającą przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

Dnia [...] maja 2020 r. A. F. złożyła w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w C. wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym ojcem - R. S., urodzonym [...] maja 1957 r. Dnia [...] czerwca 2020 r. przeprowadzono w miejscu zamieszkania wnioskodawczym i jej rodziców - R. i Z. S. - rodzinny wywiad środowiskowy, potwierdzający stałą formę sprawowanej opieki wnioskodawczyni nad niepełnosprawnym ojcem.

Dnia [...] czerwca 2020 r. organ podjął decyzję nr [...] odmawiającą przyznania wnioskowanego świadczenia, powołując się na przepisy art. 17 ust. 1 i ust. Ib ustawy o świadczeniach rodzinnych (zwanej dalej u.ś.r.), w świetle których świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeśli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednakże nie później niż do ukończenia 25 roku życia.

W wyniku odwołania wniesionego przez skarżącą w sprawie orzekało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie odmawiające przyznania A. F. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Pomimo utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło wywodów dotyczących nie spełnienia przesłanki z art. 17 ust. 1b u.ś.r.

Jak wskazał organ odwoławczy wykładnia przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r. była przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 orzekł o niezgodności art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności z art. 32 ust. 1 Konstytucji.

W konsekwencji też - jak stwierdził organ drugiej instancji - nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Dokonując analizy stanu faktycznego Kolegium wyjaśniło, że w orzeczeniu o niepełnosprawności wydanym przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w O. L. z [...] czerwca 2012 r. ustalono u R. S. znaczny stopień niepełnosprawności z adnotacjami: niepełnosprawność istnieje od 2001 r., ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 2001 r, orzeczenie wydaje się na stałe. Wnioskodawca - A. F. - ma legitymację podmiotową do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż jest krewnym w linii prostej (zstępnym), a więc jedną z osób, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem osoby wymagającej opieki - R. S. (art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. w zw. z art. 128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). Ponadto fakt sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem przez wnioskodawczynię został potwierdzony ustaleniami rodzinnego wywiadu środowiskowego z dnia [...] czerwca 2020 r. A. F. złożyła pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie, że z dniem [...] maja 2020 r. zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego, a od czerwca 2020 r. zamieszkała razem z rodzicami, by sprawować całodobową opiekę nad niepełnosprawnym ojcem w sytuacji, gdy takiej pomocy nie może udzielić mu żona - Z. S..

Odnosząc się do powyższych ustaleń Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że organ pierwszej instancji pominął okoliczność nieposiadania przez małżonkę osoby wymagającej opieki orzeczenia o znacznym stopniu własnej niepełnosprawności jako ważnej przesłanki dopuszczającej możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego córce osoby wymagającej opieki.

Organ w tej kwestii przypomniał, że stosownie do art. 17 ust. 2 pkt 5 lit a) u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeśli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że jej małżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Wprawdzie, jak zauważył organ odwoławczy, orzecznictwo sądowe nie jest jednolite w kwestii wykładni tej normy prawnej, to jednak stwierdzić należy, że obowiązek alimentacyjny względem R. S. spoczywa w pierwszej kolejności na jego małżonce. Z akt sprawy wynika, że Z. S. nie posiada orzeczenia o jakimkolwiek stopniu niepełnosprawności. Akta sprawy zawierają zaświadczenie lekarskie wydane przez lekarza rodzinnego - specjalistę chorób wewnętrznych, B. G.-C. z dnia [...] maja 2020 r. stwierdzającego, że ze względu na choroby przewlekłe (zespół bólowy kręgosłupa na tle choroby zwyrodnieniowej z wielopoziomową dyskopatią) Pani Z. S. nie jest zdolna przejąć stałą opiekę nad przewlekle chorym mężem. Z kolei w pkt 7 orzeczenia o niepełnosprawności R. S. wskazano, że wymaga on stałej, długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Zaświadczenie lekarskie od lekarza rodzinnego, mimo że jest dokumentem urzędowym, nie ma charakteru tożsamego z orzeczeniem Lekarza - Orzecznika ZUS (KRUS) lub Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, na podstawie których następuje urzędowe ustalenie stopnia niepełnosprawności i daty jej powstania. Tylko takie orzeczenia wywierają skutki prawne, w tym również w kontekście przyznania lub odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Reasumując organ stwierdził, że wobec jednoznacznego brzmienia przepisu art. 17 ust. 2 pkt 5 lit a) u.ś.r., brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżona decyzja została podjęta z naruszeniem prawa.

Decyzja organu drugiej instancji została zaskarżona przez A. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W skardze decyzji zarzucono rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że do kręgu osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego nie zalicza się córki, będącą jednocześnie opiekunem faktycznie osoby niepełnosprawnej, z uwagi na to, iż opieka ta powinna być sprawowana przez współmałżonkę niepełnosprawnego, która nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, podczas, gdy funkcjonalna wykładania ww. przepisów winna skutkować przyznaniem wnioskowanego świadczenia.

Wskazując na takie zarzuty wniesiono o uchylenia decyzji organów obu instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ drugiej instancji nie naruszył także przepisów prawa materialnego.

Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, oświadczenia i dokumenty świadczące o sytuacji prawnej i faktycznej skarżącej oraz jej rodziny, w tym osoby podlegającej opiece.

Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów. Większość dowodów, które stanowiły podstawę ustaleń dokonanych w sprawie, to dowody w postaci dokumentów urzędowych, których prawdziwość w żaden sposób nie została podważona.

Podkreślić należy również, że także sama skarżąca nie wskazuje takich środków dowodowych, które będąc pominięte przez organ, miałyby znaczenie dla ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Organy nie naruszyły także dyspozycji art. 6 k.p.a.

Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa.

W sprawie organy działały na podstawie przepisów obowiązującego prawa.

Brak jest również podstaw do uznania za trafne zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Prawnomaterialną podstawę rozstrzygnięcia wydanego w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1952 ze zm. - dalej jako: "ustawa o świadczeniach rodzinnych " lub "u.ś.r."), przy czym decyzją utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiono przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad ojcem R. S..

Kwestie związane z przyznaniem świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej reguluje art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który w art. 17 ust. 1 stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. określa warunki, które muszą zostać spełnione w celu uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego.

Niezależnie od powyższego, w ustawie o świadczeniach rodzinnych stypizowano także przesłanki wyłączające możność przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Okoliczności wyłączające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego określone zostały m.in. w art. 17 ust. 5 pkt 2 u.ś.r., w myśl którego świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki:

a) pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności,

b) została umieszczona w rodzinie zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej spokrewnionej, rodzinnym domu dziecka albo, w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji, w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w tym w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, z wyjątkiem podmiotu wykonującego działalność leczniczą, i korzysta w niej z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w tygodniu.

Artykuł 17 ust. 5 u.ś.r. wprowadza więc przesłanki negatywne po stronie osoby wymagającej opieki, których zaistnienie skutkuje wyłączeniem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Wymagający opieki R. S. pozostaje w związku małżeńskim w związku z czym zastosowania w sprawie znajdowała dyspozycja art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r., który stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Wprawdzie, co zauważył także organ drugiej instancji, istnieją rożne interpretacje tego unormowania, to jednak wobec jednoznacznego i wyraźnego brzmienia przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. oraz celu, jaki realizować ma przedmiotowa norma, za prawidłową należy uznać wykładnię literalną, której wyniki pokrywają się z rezultatami wykładni systemowej i celowościowej.

Z literalnego brzmienia przedmiotowego unormowania wynika zaś, że zawsze, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a jej współmałżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, świadczenie pielęgnacyjne nie będzie przysługiwało.

Do odmiennych rezultatów nie może prowadzić odwołanie się do reguł wykładni funkcjonalnej, czy też prokonsytutycyjnej, albowiem inna interpretacja przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. byłaby wykładnią contra legem, tj. wykładnią sprzeczną z wyraźnym brzmieniem przepisu ustawy.

Co istotne w taki też sposób przepis ten jest również interpretowany w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 599/20 i przywoływane tam orzecznictwo).

Między innymi w wyroku wydanym w sprawie sygn. akt I OSK 599/20 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z literalnego brzmienia art. 17 ust. 5 u.ś.r. wynika, że zawsze, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a jej małżonek nie ma orzeczonego znacznego stopnia niepełnosprawności, świadczenie pielęgnacyjne nie będzie przysługiwało. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie powinno budzić wątpliwości, że pozostawanie podopiecznego w związku małżeńskim, gdy małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wyklucza - co do zasady - z kręgu uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego krewnych zobowiązanych do świadczenia alimentacyjnego w dalszej kolejności po małżonku.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd, że wykładnia językowa art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. pozwala stwierdzić, że ustawodawca uznał za konieczne, aby ocena czy osoba uprawniona w pierwszej kolejności nie jest w stanie wypełnić we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego z uwagi na stan zdrowia rozstrzygana była orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Ani organ ani Sąd nie mają bowiem wiadomości specjalnych, które pozwoliłyby w pełni wyważyć, czy stan zdrowia danej osoby zobowiązanej do alimentacji rzeczywiście uniemożliwia sprawowanie opieki. Rygoryzm spornego przepisu, którego brzmienie jest jednoznaczne w swej treści, odpowiada celom ustawy.

Końcowo w wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dopóki w sprawie skarżący nie wykaże, aby współmałżonek legitymował się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, brak realnego niewypełniania obowiązków małżeńskich pomiędzy tymi osobami nie stanowi wystarczającej podstawy do wyłączenia stosowania art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stanowisko takie w całości podziela.

Skoro więc wymagający opieki R. S. pozostaje w związku małżeńskim, a jego małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, to tym samym świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje.

Powyższe oznacza, że rozstrzygając w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie naruszyło przepisów prawa materialnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało bowiem prawidłowej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. oraz właściwie zastosowało ten przepis w odniesieniu do ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych.

Trafnie także organ ocenił charakter i znaczenie prawne przedłożonego przez wnioskodawczynię zaświadczenia lekarskiego.

Przepis art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. wymaga, by niezdolność współmałżonka do sprawowania opieki stwierdzona została ściśle oznaczonym dokumentem, a mianowicie orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Charakteru takiego nie ma zaświadczenie wystawione przez lekarza rodzinnego albowiem nie jest ono tożsame z orzeczeniem właściwego organu o znacznym stopniu niepełnosprawności.

W tym kontekście należy jeszcze raz przywołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyjaśnił, że ustawodawca uznał za konieczne, aby ocena czy osoba uprawniona w pierwszej kolejności nie jest w stanie wypełnić we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego z uwagi na stan zdrowia rozstrzygana była orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności albowiem ani organ ani sąd nie mają wiadomości specjalnych, które pozwoliłyby w pełni wyważyć, czy stan zdrowia danej osoby zobowiązanej do alimentacji rzeczywiście uniemożliwia sprawowanie opieki.

Na marginesie już więc należy wskazać, że przedłożone przez wnioskodawczynię zaświadczenie lekarskie nie zawiera treści tego rodzaju, które w sposób niewątpliwy i nie budzący żadnych wątpliwości, pozwoliłyby na stwierdzenie, że małżonek osoby wymagającej opieki nie jest zdolny do sprawowania opieki.

Po pierwsze zaświadczenie te zostało wystawione przez lekarza chorób wewnętrznych diabetologa. Lekarz o takiej specjalizacji nie posiada wykształcenia na tyle całościowego, by w sposób kompleksowy orzekać o niepełnosprawności danej osoby tak jak mógłby tego dokonać np. lekarz medycyny pracy.

Po drugie żadne ze schorzeń wymienionych w zaświadczeniu nie jest schorzeniem tego rodzaju, który w sposób oczywisty wskazywałoby na niezdolność współmałżonka do sprawowania opieki. Można wręcz zauważyć, że tego rodzaju dolegliwości jak dyskopatia i choroby zwyrodnieniowe kręgosłupa są schorzeniami typowymi dla większości osób w tym wieku i co do zasady nie wykluczają one normalnej egzystencji.

Oceny powyższe dokonane zostały jedynie na marginesie zasadniczego nurtu rozważań albowiem jak już wyżej wskazano z przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. wynika wprost, że ocena czy osoba uprawniona w pierwszej kolejności nie jest w stanie wypełnić we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego z uwagi na stan zdrowia musi być rozstrzygana orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności.

W przedmiotowej sprawie orzeczenia takiego nie przedstawiono.

Końcowo wskazać należy, że dochowanie takiego wymogu nie jest trudne. O ile bowiem małżonek osoby wymagającej opieki, tj. Z. S. jest faktycznie osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności, to wystarczy wystąpić do właściwego organu o stwierdzenie tej okoliczności orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Uzyskanie takiego orzeczenia umożliwi w dalszej kolejności ubieganie się o świadczenie.

Brak takiego orzeczenia sprawia, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, co trafnie stwierdził organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.