Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2592/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2015 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta m. [...] z dnia [...] maja 2014 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 865 ze zam.), art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania R. W. od decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], skreślającej instruktora R. W. z ewidencji instruktorów, o której mowa w art. 33 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst. jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 155), prowadzonej przez Prezydenta [...] W., wpisanego pod nr [...], utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

R. W. (dalej zwany skarżącym) pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. złożył do Urzędu [...] W. podanie o wymianę legitymacji instruktora nauki jazdy kategorii prawa jazdy A, B, T, w związku z upływem jej ważności.

Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. Prezydent [...] W. zawiadomił R. W. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie skreślenia z ewidencji instruktorów w związku z niedopełnieniem określonego w art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami obowiązku przedłożenia do dnia 7 stycznia 2014 r. zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach doskonalenia zawodowego, o których mowa w art. 35 ust. 6 ustawy o kierujących pojazdami. Następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. organ I instancji, działając w oparciu o art. 10 k.p.a. zawiadomił skarżącego o zebraniu materiału dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się z nim oraz zgłoszenia uwag i wniosków. Skarżący w dniu [...] kwietnia 2014 r. zapoznał się z aktami administracyjnymi sprawy, nie udzielił jednak odpowiedzi na ww. pisma

Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Prezydent [...] W. skreślił R. W. z ewidencji instruktorów, o której mowa w art. 33 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, prowadzonej przez Prezydenta [...] W., wpisanego pod nr [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał przepis art. 46 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami, nakładający na instruktorów nauki jazdy obowiązek corocznego uczestniczenia w warsztatach doskonalenia zawodowego i przedkładania staroście, w terminie do dnia 7 stycznia każdego roku, zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo w szkoleniu w roku poprzednim, zaś na organ obowiązek skreślenia instruktora z ewidencji w razie nieprzedłożenia zaświadczenia we wskazanym terminie. Podkreślono, że termin określony w art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o przywrócenie mu uprawnień. Wskazał, że jest nauczycielem w Z. w P. i prowadzi tam naukę jazdy przygotowującą uczniów do uzyskania uprawnień do kierowania ciągnikiem (kategoria prawa jazdy T). Podniósł, że w 2013 r. próbował znaleźć warsztaty odpowiednie dla kategorii T, ale uzyskał informację (także w Urzędzie [...] W.), że w 2013 r. w województwie [...] nie odbyły się warsztaty dla instruktorów kategorii T. W związku z powyższym nie mógł uzyskać wymaganego zaświadczenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymało ww. decyzję w mocy. Wskazało, że w przypadku niewykonania przez instruktora nauki jazdy obowiązku wynikającego z art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy organ prowadzący ewidencję instruktorów zobowiązany jest do skreślenia instruktora z ewidencji instruktorów bez względu na przyczyny niewykonania obowiązku przez przedsiębiorcę. Przepisy nie wprowadzają żadnego rozróżnienia w zakresie powodu zaniechania przez instruktora uczestniczenia w warsztatach szkolenia zawodowego. Nie dają także możliwości odstąpienia od zastosowania surowej sankcji z ważnych powodów społecznych bądź osobistych. Organy administracji nie mają kompetencji do oceny słuszności norm prawnych uchwalonych przez ustawodawcę.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] R. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Powtórzył zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu, ponownie wskazując, że w 2013 r. nie odbyły się warsztaty doskonalenia zawodowego instruktorów nauki jazdy przygotowujących do uzyskania prawa jazdy kategorii T.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Na rozprawie w dniu 27 marca 2015 r. skarżący wyjaśnił, że wiedział o zmianie przepisów zobowiązujących do odbycia przedmiotowych warsztatów. Próbował się dowiedzieć, gdzie takie warsztaty są organizowane, jednak urzędnicy nie potrafili odpowiedzieć na to pytanie. Tym samym, jego zdaniem, nałożony przepisami prawa obowiązek był niewykonalny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U Z 2012 R., poz. 1270, ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.).

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja oraz decyzją I instancji naruszają przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, organy administracji, wydając obie sporne decyzje administracyjne, dopuściły się naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. - polegającego przede wszystkim na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, jak również na dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej, a w konsekwencji powyższych uchybień - naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa, a także naruszenia art. 2 Konstytucji RP.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia wydanego w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst. jedn. Dz. U. z 2015 r., poz.155), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z treścią art. 37 ust.1 pkt 2 i 3 wymienionej ustawy instruktor jest obowiązany:

2) corocznie uczestniczyć w warsztatach doskonalenia zawodowego, o których mowa w art. 35 ust. 6;

3) do dnia 7 stycznia każdego roku przedkładać staroście zaświadczenie potwierdzające uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach, o których mowa w art. 35 ust. 6.

W myśl art. 35 ust. 6 cytowanej ustawy podmiot, o którym mowa w ust. 1 (tj. w przypadku skarżącego ośrodek szkolenia kierowców posiadający poświadczenie potwierdzające spełnienie dodatkowych wymagań), organizuje 3-dniowe warsztaty doskonalenia zawodowego według programu określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 32 ust. 3 pkt 2 lit. c, zapewnia udział w warsztatach wszystkim zainteresowanym instruktorom i wykładowcom oraz wydaje zaświadczenie potwierdzające uczestnictwo w tych warsztatach.

Zgodnie z treścią art. 46 ust. 1 pkt 3 wymienionej ustawy starosta skreśla instruktora z ewidencji instruktorów w przypadku nieprzedłożenia do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach doskonalenia zawodowego.

Z wymienionych przepisów wynika, że instruktor nauki jazdy jest zobowiązany raz w roku uczestniczyć w warsztatach szkolenia zawodowego, o których mowa w art. 35 ust. 6 ustawy o kierujących pojazdami oraz od dnia 7 stycznia każdego roku ma obowiązek przedłożyć staroście zaświadczenie potwierdzające uczestnictwo w roku ubiegłym w takich warsztatach. W przypadku zaś nieprzedłożenia w wymienionym terminie zaświadczenia o uczestnictwie w warsztatach określonych w art. 35 ust. 6 ustawy jest on skreślany z ewidencji instruktorów.

Z zebranego materiału dowodowego bezspornie wynika, że R. W. w 2013 r. nie uczestniczył w warsztatach doskonalenia zawodowego ani nie przedłożył organowi I instancji do dnia 7 stycznia 2014 r. zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo w takich warsztatach. Jednakże podkreślić należy, że obowiązek uczestniczenia instruktorów nauki jazdy w takich warsztatach został wprowadzony w ustawie z dnia 5 stycznia 20110 r. o kierujących pojazdami. Ustawa ta została ogłoszona w Dzienniku Ustaw z dnia 10 lutego 2011 r. a weszła w życie w dniu 19 stycznia 2013 r.. Skarżący wyjaśnił, że posiadał wiedzę o zmianie przepisów zobowiązujących go do odbycia przedmiotowych warsztatów, jednakże zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym podnosił, że w 2013 r. próbował znaleźć warsztaty odpowiednie dla instruktorów nauki jazdy przygotowujących do uzyskania prawa jazdy kategorii T, ale uzyskał informację (także w Urzędzie [...] W.), że w 2013 r. w województwie [...] nie odbyły się warsztaty dla instruktorów kategorii T. W związku z powyższym nie mógł uzyskać wymaganego zaświadczenia. Organ nie odniósł się do powyższego zarzutu, wskazując jedynie, że organ prowadzący ewidencję instruktorów zobowiązany jest do skreślenia instruktora z ewidencji instruktorów bez względu na przyczyny niewykonania ww. obowiązku przez instruktora.

Wskazać należy, że przepis art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami ustanawia odpowiedzialność administracyjną instruktorów nauki jazdy, którzy nie przedłożyli do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach doskonalenia zawodowego, o których mowa o których mowa w art. 35 ust. 6 omawianej ustawy. Zastosowanie sankcji administracyjnej za naruszenie określonych w ustawie nakazów lub zakazów administracyjnych jest dopuszczalne w prawie administracyjnym, zaś ich realizacja następuje w postępowaniu administracyjnym. W przypadku odpowiedzialności określonej w art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami sam fakt naruszenia prawa stanowił podstawę do zastosowania sankcji. Obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą do jej zastosowania. Taka formuła odpowiedzialności powoduje, że w tego typu sytuacjach zasada domniemania niewinności nie znajduje zastosowania. Podstawową przesłanką odpowiedzialności jest w takim układzie odniesienia bezprawność czynu rozumiana jako zachowanie sprawcy niezgodne z przepisami prawa. Oparcie odpowiedzialności na takiej koncepcji dopuszczalne jest jedynie w sytuacji, gdy możliwe jest wykazanie sprzeczności z obowiązującym prawem. Wystarczającą podstawą do zastosowania sankcji jest zatem konkretne zachowanie sprawcy czynu zabronionego, naganne z punktu widzenia treści normy prawnej oraz zobiektywizowanych zakazów bądź nakazów z niej wynikających.

Zdaniem Sądu obiektywna koncepcja odpowiedzialności administracyjnej nie jest jednak odpowiedzialnością absolutną, tzn. że naruszający przepisy może zwolnić się od odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, aby do naruszenia przepisów nie dopuścić. Odrzucenie tego poglądu byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi wywodzonymi z klauzuli demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) - zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa oraz zasady bezpieczeństwa prawnego. Dlatego też stwierdzić należy, że podnoszone przez skarżącego argumenty nie miały charakteru pozaprawnego (powody społeczne oraz osobiste), jak wskazywał organ administracji publicznej.

Nie do pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawnego jest mechaniczne i rygorystyczne uregulowanie sytuacji prawnej zobowiązanego i nałożenie sankcji administracyjnej niezależnie od przyczyn, które spowodowały niewykonanie obowiązku prawnego. Podmiot karany karą administracyjną musi mieć zapewnione prawo do obrony w procedurach prawa administracyjnego, a także, co jest szczególnie istotne, prawo do uwolnienia się od odpowiedzialności administracyjnej, przynajmniej przez wykazanie, że dołożył należytej staranności wykonując swoje obowiązki i obiektywnie nie miał możliwości zachować się w inny sposób, niż w ten, którym wyczerpał znamiona deliktu administracyjnego.

Normy prawa administracyjnego winny zawierać regulację zapewniającą skuteczną realizację ochrony społecznego i słusznego interesu indywidualnego. Konstruowanie odpowiedzialności prawnej w oparciu o zasadę odpowiedzialności obiektywnej, niewątpliwie ułatwia administracji realizację jej zadań. Można bowiem stwierdzić, iż proces ustalania prawdy obiektywnej jest wówczas łatwiejszy, gdyż poza sferą dowodzenia są okoliczności związane z procesem motywacyjnym podmiotu dopuszczającego się deliktu administracyjnego. Konstruowanie odpowiedzialności administracyjnej winno się jednak opierać na założeniu, iż w prawem przewidzianych okolicznościach, możliwe jest uchylenie się od odpowiedzialności, pomimo stwierdzenia, iż zachowanie podmiotu wyczerpało znamiona deliktu. Wydaje się, że konstruując odpowiedzialność za określony delikt administracyjny, ustawodawca winien miarkować nie tylko dotkliwość ustanawianej sankcji, ale również okoliczności uchylenia odpowiedzialności podmiotu, który swoim działaniem wypełnił znamiona deliktu. Dolegliwość sankcji, a przede wszystkim znamiona przedmiotowe deliktu, winny dawać wskazówki do określenia okoliczności rzutujących na zakres odpowiedzialności i stany cechujące podmiot – sprawcę deliktu, uchylające bezprawność jego działań.

Sankcje administracyjne będące reakcją państwa na naruszenia prawa publicznego, są jednym z instrumentów ochrony tego prawa. Uwadze ustawodawcy, a także organów stosujących prawo nie może jednak ujść fakt, iż sankcje są ingerencją w prawa ich adresatów. W związku z powyższym niezbędne jest ustanowienie zarówno procesowoprawnych, jak również materialnoprawnych rozwiązań, które zagwarantują, że ingerencja ta, mimo iż podejmowana w odniesieniu do podmiotów naruszających prawo, pozostanie adekwatna do sposobu, przyczyn i skutków tych naruszeń.

Wskazany powyżej kierunek interpretacji należałoby przyjąć także w odniesieniu do art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, który to przepis funkcjonuje w określonym otoczeniu prawnym, zatem jego znaczenie powinno być odczytywane w łączności z innymi przepisami i celami, jakie ustawodawca chciał osiągnąć określoną regulacją prawną. Wyrażona w powołanym art. 2 Konstytucji zasada demokratycznego państwa prawnego opiera się, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, na pewności prawa, a więc takim zespole cech przysługujących prawu, które zapewniają jednostce bezpieczeństwo prawne; umożliwiają jej decydowanie o swoim postępowaniu w oparciu o pełną znajomość przesłanek działania organów państwowych oraz konsekwencji prawnych, jakie ich działania mogą pociągnąć za sobą. Jednostka winna mieć możliwość określenia zarówno konsekwencji poszczególnych zachowań i zdarzeń na gruncie obowiązującego w danym momencie stanu prawnego, jak też oczekiwać, że prawodawca nie zmieni ich w sposób arbitralny. Bezpieczeństwo prawne jednostki związane z pewnością prawa umożliwia więc przewidywalność działań organów państwa, a także prognozowanie działań własnych (wyrok z 14 czerwca 2000 r., sygn. P 3/00, OTK ZU nr 5/2000, poz. 138). W tej sytuacji nie można poprawnie stosować ww. art. 46 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy bez przeprowadzenia wykładni systemowej tego przepisu. System prawa jest logiczną zorganizowaną całością o wspólnych wartościach. Znaczenia przepisów prawnych nie można dochodzić w oderwaniu od innych przepisów zawartych w określonym akcie prawnym, a także innych aktach prawnych należących do danej gałęzi prawa czy całego porządku prawnego. W ramach wykładni systemowej zewnętrznej punktem wyjścia jest Konstytucja RP. Zgodnie z regułami wynikającymi z art. 2 Konstytucji, warunkiem zastosowania sankcji administracyjnej z art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami jest doprowadzenie do stanu zgodnego z zasadami państwa prawa poprzez umożliwienie instruktorom nauki jazdy odbywania corocznych warsztatów doskonalenia zawodowego, o których mowa w art. 35 ust. 6 ww. ustawy. Jeżeli prawodawca postanowi o nałożeniu sankcji za niewykonanie tychże obowiązków, zobowiązany jest w maksymalny w danym stanie prawnym i faktycznym realnie umożliwić podmiotom wykonanie omawianego obowiązku. Tworząc instytucje pozorne lub niewykonalne, prawodawca narusza bowiem konstytucyjną zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa (vide: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 661/13). W przedmiotowej sprawie organy administracji publicznej zobligowane były do stworzenia prawidłowo działającego systemu warsztatów doskonalenia zawodowego, który umożliwiałby instruktorom nauki jazdy wywiązywanie się z obowiązków, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy.

Wskazując na naruszenie przepisów postepowania administracyjnego wskazać należy, że zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., jak również art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Tym samym organ dopuścił się obrazy zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w tym przepisie wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań.

Zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organ administracji publicznej zobowiązany jest do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do subsumpcji wskazanego przepisu prawa. Oznacza to obowiązek działania organu z urzędu przy gromadzeniu dowodów i ustalaniu stanu faktycznego w sprawie i wskazuje na rozłożenie ciężaru dowodu w postępowaniu administracyjnym.

Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany:

1) podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego,

2) rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Do ustalonego w powyższy sposób stanu faktycznego organ zobligowany jest zastosować właściwą normę prawa materialnego, a następnie wydać rozstrzygnięcie, które należy uzasadnić, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a.

W przedmiotowej sprawie organ powinien dowody i wynikające z nich sprzeczności ocenić z punktu widzenia art. 7, art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. i dać temu wyraz w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia.

W konsekwencji, aby rozstrzygnięcie organu ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym pełne odniesienie do wszystkich elementów podlegających ocenie. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę.

W przedmiotowej sprawie organ nie ustosunkował się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu oraz nie ustalił, czy skarżący miał możliwość odbycia w 2013r. warsztatów doskonalenia zawodowego dla instruktorów nauki jazdy przygotowujących do uzyskania prawa jazdy kat. T. Z wyjaśnień skarżącego wynikało, że nie miał on możliwości odbycia ww. warsztatów w 2013 r., a tym samym przedłożenia organowi I instancji zaświadczenia potwierdzającego odbycie tych warsztatów, gdyż takie warsztaty się nie odbyły, co, według oświadczenia skarżącego, potwierdzili pracownicy organu I instancji.

Zdaniem Sądu, skoro ustawodawca stworzył obowiązek uczestnictwa instruktorów nauki jazdy w corocznych warsztatach doskonalenia zawodowego, wprowadzając sankcję za jego niewykonanie, powinny być zapewnione odpowiednie warunki do realizacji tego obowiązku. Jeżeli z ustaleń organu wynikałby brak możliwości uczestnictwa w omawianych warsztatach w 2013 r., nałożenie sankcji stanęłoby w sprzeczności z określoną w art. 8 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej.

W opisanej sytuacji organy nie mogą się ograniczyć do odnotowania obowiązku skarżącego uczestnictwa w omawianych warsztatach i przedstawienia stosownego zaświadczenia, skoro w zarzutach odwołania są podniesione okoliczności zarzucające niemożność uczestnictwa w omawianych warsztatach w 2013 r.

Podsumowując, obowiązkiem organów będzie ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie oraz odniesienie się do wszystkich twierdzeń i zarzutów strony skarżącej, z uwzględnieniem powyższych wskazań Sądu i procedury administracyjnej, którą organy są związane, w tym wynikającego z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, jak również uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę, dopiero w następstwie wyjaśnienia kwestii obiektywnej możliwości uczestnictwa skarżącego w warsztatach doskonalenia zawodowego w roku 2013, organy ustalą, mając na uwadze poczynione wyżej oceny prawne i wskazania Sądu odnośnie dalszego postępowania, którymi są związane, czy uchybienie przez skarżącego obowiązkowi uczestnictwa w warsztatach doskonalenia zawodowego w roku 2013 uzasadnia skreślenie go z ewidencji instruktorów, o której mowa w art. 33 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

Podkreślić należy, że Sąd uchyla decyzje organów odbydwu instancji celem zapewnienia skarżącemu możliwości pełnego udziału w postępowaniu administracyjnym, w tym postępowaniu dowodowym przed organem I instancji dotyczącym wyjaśnienia kwestii obiektywnej możliwości uczestnictwa skarżącego w warsztatach doskonalenia zawodowego w roku 2013.

Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie przepisów art. 145 § 1 lit. a) i c) oraz art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.