Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2264/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153, 170, 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 77 par. 1, 80, 97 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant referent Agnieszka Bieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi R. W. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania odwoławczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku R. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] odmawiające podjęcia postępowania odwoławczego zawieszonego z urzędu postanowieniem Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] dotyczącego odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. nr [...] ustalającej odszkodowanie za szkody wyrządzone na nieruchomości położonej w N., oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...], oraz odszkodowanie za utratę wartości nieruchomości położonej w Z., gmina [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], stanowiących własność R. W.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 1994 r. ustalił lokalizację inwestycji polegającej na budowie [...] na terenie województwa [...]. Decyzją z dnia [...] września 1995 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w M. zezwolił spółce [...] S.A. w W. na założenie i przeprowadzenie przewodów służących do przesyłania [....] m.in. na przedmiotowych nieruchomościach, stanowiących własność R. W. Powyższa decyzja Kierownika została utrzymana w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] grudnia 1995 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w P. wyrokiem z dnia [...] maja 1996 r. sygn. akt [...] oddalił skargi R. W. i J. W. na tę decyzję Wojewody [...].

Pismem z dnia 18 listopada 1997 r. R. W. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody z dnia [...] kwietnia 1994 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji polegającej na budowie [...]. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] listopada 1998 r. utrzymaną następnie przez niego w mocy decyzją z dnia [...] kwietnia 1999 r. stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. w części dotyczącej działek nr [...] położonych w N. oraz działki nr [...] położonej w Z. gm. [...]. Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] września 2001 r. sygn. akt [...] uchylił te decyzje Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 1998 r. Wojewoda [...] ustalił, za szkody wyrządzone na opisanych nieruchomościach, odszkodowanie na rzecz R. W., który złożył od tej decyzji odwołanie. Ponadto pismem z dnia 20 stycznia 1999 r. R. W. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1995 r. i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia [...] sierpnia 1995 r. Po przeanalizowaniu powyższego wniosku Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast zakwalifikował go jako wniosek o wznowienie postępowania, który winien rozpatrzyć Wojewoda [...], ponieważ z treści pisma jednoznacznie wynikało, że jest to wniosek o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Wobec czego pismem z dnia 8 marca 1999 r. wniosek przekazano Wojewodzie [...]. Nadto postanowieniem z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia odwołania R. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewodę [...] w postępowaniu wznowieniowym sprawy dotyczącej zezwolenia na przeprowadzenie [...] służących do [...], zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1995 r. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 1999 r. zawiesił postępowanie z niniejszego wniosku o wznowienie postępowania, z uwagi na toczące się przed Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. o ustaleniu lokalizacji [...].

W dniu 9 sierpnia 2004 r. R. W. złożył wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. ustalającej odszkodowanie. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r. utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r. Minister Infrastruktury odmówił podjęcia postępowania odwoławczego. Jednakże postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2005 r. oraz postanowienie je poprzedzające zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] czerwca 2006 r. sygn. akt [...]. Sąd w uzasadnieniu orzeczenia wskazał na brak dokumentów w aktach sprawy, które to braki uniemożliwiły Sądowi ustosunkowanie się do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, zwłaszcza brak postanowienia Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 1999 r. oraz wniosku R. W. o podjęcie zawieszonego postępowania.

Po skompletowaniu akt i ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. odmówił podjęcia postępowania odwoławczego dotyczącego decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. ustalającej odszkodowanie za szkody wyrządzone na nieruchomości położonej w N. oznaczonej jako działki nr [...], oraz odszkodowanie za utratę wartości nieruchomości położonej w Z., gm. [...], oznaczonej jako działka nr [...], stanowiących własność R. W., które to postępowanie zostało z urzędu zawieszone postanowieniem Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 1999 r.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem R. W. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po jego rozpatrzeniu Minister Infrastruktury stwierdził, że nie może on zostać uwzględniony. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ przywołał treść art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Wyjaśnił, że stosownie do art. 97 § 2 kpa, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. W ocenie organu w niniejszym postępowaniu podstawą wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1995 r. o zezwoleniu na przeprowadzenie [...] przez nieruchomości R. W. była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji [...]. W piśmie z dnia 24 lipca 2008 r. organ wojewódzki wyjaśnił, że trzema wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] września 2001 r. sygn. akt [...] uchylono dotychczasowe rozstrzygnięcia Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej lokalizację [...]. Do chwili obecnej Wojewoda [...] nie powziął jednak informacji, że postępowanie dotyczące weryfikacji w trybie nadzwyczajnym wskazanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. zostało ostatecznie rozstrzygnięte, stąd też nie zostało podjęte postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, które również zainicjował skarżący. Zatem skoro nie zostało ostatecznie zakończone postępowanie dotyczące wznowienia postępowania w sprawie zezwolenia na przeprowadzenie [...], to nie ustała przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Minister Infrastruktury utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] marca 2010 r.

Na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył R. W., wnosząc o jego uchylenie a także o uchylenie postanowień Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2010 r. oraz postanowienia o zawieszeniu postępowania odwoławczego z dnia [...] marca 1999 r. nr [...]. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił wadliwość, gdyż, jak wskazał skarżący, brak jest podstaw faktycznych do zawieszenia postępowania. W uzasadnieniu skargi R. W. na poparcie swojego stanowiska wskazał m.in., że zaskarżone orzeczenie jest w istocie bezczynnością Ministra w zakresie ustalenia odszkodowania za spowodowane szkody. Zdaniem skarżącego oznacza to, że naruszone zostało prawo własności zagwarantowane m.in. w art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 21 i 64 ust. 2 i 3 Konstytucji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że zarówno sprawa prawidłowości zawieszenia postępowania odwoławczego postanowieniem z dnia [...] marca 1999 r., jak i sprawa odmowy podjęcia zawieszonego postępowania odwoławczego były już przedmiotem rozpatrywania zarówno przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia [...] maja 1999 r. sygn. akt [...], jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., który wyrokiem z dnia [...] czerwca 2006 r. sygn. akt [...] uchylił wydane wcześniej postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2005 r. i z dnia [...] grudnia 2004 r. odmawiające podjęcia zawieszanego postępowania odwoławczego.

W tej sytuacji wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 153 oraz 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Nadto prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z przepisów tych wynika, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną we wcześniejszym prawomocnym orzeczeniu. Orzeczenie sądu administracyjnego wywiera zatem skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Wyjaśnić należy, że przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego albo po wzruszeniu wyroku. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. W zakresie oceny prawnej mieści się zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym, jak i wyjaśnienie dlaczego zastosowanie przepisów prawa zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne i jakie, zdaniem tego sądu, przepisy prawne powinny być zastosowane lub jaka powinna być ich interpretacja, aby rozstrzygnięcie organu administracyjnego mogło być uznane za zgodne z prawem. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cytowanego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się orzeczeniu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. W tej sytuacji podkreślić należy, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

Wprawdzie związanie prawomocnym orzeczeniem odnosi się, co do zasady, tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, jednak dla prawidłowego odczytania tejże sentencji należy się kierować również treścią uzasadnienia. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 w odniesieniu do sądów oznacza zaś, że podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Skutkiem natomiast zasady mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w postępowaniu późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana. Zachodzi tu zatem ograniczenie dowodzenia faktów, objętych prejudycjalnym orzeczeniem, a nie tylko ograniczenie poszczególnego środka dowodowego (por. wyr. SN z dnia 12 lipca 2002 r., V CKN 1110/00, Lex nr 74492). Oznacza to, że dana kwestia, która została już przesądzona kształtuje się tak, jak to stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu nie może ona być już ponownie badana. Skoro związanie wynikające z przywołanego przepisu odnosi się do kolejnych postępowań, to tym bardziej odnosi się ono do sprawy, w ramach której zapadł prawomocny wyrok.

Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia [...] maja 1999 r. sygn. akt [...] przesądził, że "Analiza przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1987 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741) prowadzi do wniosku, że istniały podstawy do zawieszenia postępowania odwoławczego, gdyż rozstrzygnięcie w tej sprawie zależy od rozstrzygnięcia w przedmiocie prawidłowości decyzji zezwalających na przeprowadzenie [...]." oraz iż "Złożone przez skarżących wnioski dot. zezwoleń uzasadniały zatem zawieszenie postępowania ...". Oznacza to, że zgodnie z treścią art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kwestia prawidłowości zawieszenia przez organ II instancji z urzędu postępowania odwoławczego została jednoznacznie przesądzona. Organ odwoławczy zasadnie i zgodnie z prawem zawiesił postępowanie odwoławcze postanowieniem z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] i kwestia ta nie może już podlegać odrębnej ocenie ani organów administracji, ani sądu. Tak więc postawione w tym zakresie zarzuty złożonej skargi uznać należy za całkowicie chybione.

Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia [...] czerwca 2006 r. sygn. akt [...] uchylił wydane wcześniej postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2005 r. i z dnia [...] grudnia 2004 r. odmawiające podjęcia zawieszonego postępowania odwoławczego, w uzasadnieniu wydanego orzeczenia wyjaśnił, że uczynił to z innych przyczyn niż wskazane w złożonej skardze. Sąd wskazał, że nie może przeprowadzić kontroli prawidłowości wydanych orzeczeń "ponieważ dokumenty przesłane Sądowi nie zawierają nawet wniosku skarżącego o podjęcie zawieszonego postępowania odwoławczego. Brak jest postanowienia o zawieszeniu postępowania, z którego wynikałaby przyczyna zawieszenia, której trwanie, jak twierdzi organ, nie pozwala na podjęcie i zakończenie postępowania w sprawie odszkodowania." Sąd podkreślił, że "o uzupełnienie akt postępowania administracyjnego Sąd zwracał się do Ministra Infrastruktury kilkakrotnie, jednak bezskutecznie, bowiem w przesłanej w końcu Sądowi teczce zawierającej kopie rozmaitych dokumentów dotyczących sprawy zezwolenia udzielonego Spółce Akcyjnej [...] nie ma dokumentów, o jakie zwracał się Sąd, przede wszystkim akt dotyczących sprawy odszkodowania za szkody wyrządzone przeprowadzeniem gazociągu, w tym postanowienia o zawieszeniu postępowania odwoławczego w tej sprawie, którego bezpośrednio dotyczy zaskarżone postanowienie. Nie ma także pisma z dnia 13 sierpnia 2004 r., z jakim Minister Infrastruktury - jak twierdzi w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - zwrócił się do [...] Urzędu Wojewódzkiego w sprawie nadesłania informacji lub dokumentów potwierdzających ustanie przyczyny zawieszenia." W tej sytuacji "Sąd uznał, że stan materiału dowodowego sprawy świadczy o wadliwości postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego postanowienia. Nie upoważniało to Ministra Infrastruktury do rozstrzygnięcia o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Należało zatem uznać, że doszło do naruszenia przepisów procesowych - art. 77 § 1 przez niezgromadzenie w wyczerpujący sposób pełnego materiału dokumentacyjnego, jak również naruszenia art. 80 w związku z art. 97 § 2 kpa wskutek dowolnego, nie popartego stosownymi dowodami, ustalenia, że nie ustała przyczyna zawieszenia postępowania odszkodowawczego. Naruszenia te miały wpływ na wynik sprawy". Z tych właśnie względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił oba wydane postanowienia i zwrócił sprawę do ponownego rozpatrzenia. W tej sytuacji, mając na względzie ocenę prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] czerwca 2006 r. sygn. akt [...], obowiązkiem organu ponownie rozpatrującego wniosek skarżącego o podjęcie zawieszonego z urzędu postępowania odwoławczego było uzupełnienie we wskazanym przez Sąd zakresie materiału dowodowego oraz zgromadzenie materiału dowodowego, na podstawie którego organ dokona ustalenia, czy na dzień rozpatrywania złożonego wniosku nadal nie ustała przyczyna zawieszenia postępowania odszkodowawczego. Z dokonanej obecnie przez Sąd orzekający analizy akt sprawy oraz nadesłanych materiałów dowodowych wynika, że organ ponownie rozpatrując sprawę wywiązał się właściwie z nałożonych na niego obowiązków, a zatem prawidłowo wykonał zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wynikające z wyroku z dnia [...] czerwca 2006 r. sygn. akt [...]. W aktach sprawy znajdują się obecnie zarówno wniosek skarżącego z dnia 4 sierpnia 2004 r. o podjęcie zawieszonego postępowania odwoławczego, jak i potwierdzona za zgodność kserokopia postanowienia Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 1999 r. Nr [...] zawieszającego z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia odwołania R. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. do czasu rozstrzygnięcia przez właściwy organ w postępowaniu wznowieniowym zagadnienia wstępnego, jakim jest ocena prawidłowości wydania decyzji zezwalającej na przeprowadzenie przewodów służących do przesyłania gazu przez przedmiotowe nieruchomości. Ponadto w aktach sprawy znajduje się pismo Ministra Infrastruktury z dnia 2 lipca 2008 r. skierowane do [...] Urzędu Wojewódzkiego, w który organ ten zwraca się z prośbą o nadesłanie informacji, na jakim etapie znajduje się obecnie wszczęte z wniosku skarżącego postępowanie wznowieniowe w sprawie dotyczącej zezwolenia na przeprowadzenie [...], zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1995 r. oraz pismo [...] Urzędu Wojewódzkiego z dnia 24 lipca 2008 r. będącego odpowiedzią na pytanie organu z dnia 2 lipca 2008 r. Z treści udzielonej odpowiedzi wynika, że organ ten dysponuje "trzema wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] września 2001 r. sygn. akt [...], sygn. akt [...] i sygn. akt [...] uchylającymi dotychczasowe rozstrzygnięcia Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej lokalizację [...]. Do dnia dzisiejszego Wojewoda [...] nie powziął informacji, że sprawa weryfikacji decyzji o lokalizacji [...] została prawomocnie rozstrzygnięta. W związku z tym brak było podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie dotyczącej zezwolenia na przeprowadzenie [...]. Oznacza to, że zainicjowane przez skarżącego postępowanie wznowieniowe w sprawie dotyczące oceny prawidłowości wydania decyzji zezwalającej na przeprowadzenie przewodów służących do przesyłania [...] przez przedmiotowe nieruchomości, stanowiące zagadnienie wstępne dla postępowania o odszkodowanie za zajęcie przedmiotowych nieruchomości, jest nadal zawieszone. Nie ustała zatem przyczyna zawieszenia zawarta w ostatecznym postanowieniu Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 1999 r. Brak było zatem podstaw prawnych do podjęcia zawieszonego postępowania odwoławczego.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekający uznał, że brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia postawionych w skardze zarzutów, a w szczególności zarzutów natury konstytucyjnej.

Wydane rozstrzygnięcia oparte zostały o prawidłowo zinterpretowane przepisy prawa oraz właściwą analizę prawidłowo obecnie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co znalazło odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanych orzeczeń.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.