Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 225/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie sprzeciwu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184 w zw. z art. 197 par. 2, art. 259 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2022 r. sygn. akt I SPP/Wa 296/21 o odrzuceniu sprzeciwu J.G. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2022 r. sygn. akt I SPP/Wa 296/21 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku J.G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 lipca 2021 r. nr KOC/2592/Op/21 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Pismem z 3 września 2021 r. J.G. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 26 lipca 2021 r., nr KOC/2592/Op/21, w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego.

Pismem z 22 października 2021 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.

W dniu 8 listopada 2021 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 listopada 2021 r., przesłano skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), celem jego wypełnienia i odesłania do Sądu w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie doręczono skarżącemu 29 listopada 2021 r.

W odpowiedzi na powyższe zarządzenie, przy piśmie z 2 grudnia 2021 r. (data wpływu do Sądu 7 grudnia 2021 r.), skarżący nadesłał urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, który nie został prawidłowo wypełniony, w tym nie został podpisany. Z treści pisma wynikało, że skarżący jest inwalidą, osobą po przebytym udarze, a 7-dniowy termin na uzupełnienie formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy jest zbyt krótki.

W dniu 14 grudnia 2021 r., w wykonaniu zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 grudnia 2021 r., ponownie przesłano skarżącemu formularz wniosku przyznanie prawa pomocy (PPF), celem jego wypełnienia i podpisania oraz odesłania do Sądu w terminie 7 dni, od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania oraz pouczono skarżącego o treści art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Wezwanie doręczono skarżącemu 4 stycznia 2022 r., a zatem termin do jego wykonania upływał 11 stycznia 2022 r.

Zarządzeniem z 7 lutego 2022 r., I SPP/Wa 296/21, starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie art. 257 p.p.s.a., pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania, albowiem pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie nadesłał uzupełnionego i podpisanego wniosku o przyznanie prawa pomocy na przesłanym urzędowym formularzu. Odpis ww. zarządzenia został skutecznie doręczony skarżącemu 28 lutego 2022 r.

Pismem z 11 marca 2022 r., (nadanym do Sądu w tym samym dniu), skarżący wniósł sprzeciw od zarządzenia z 7 lutego 2022 r. nie zgadzając się z jego treścią.

Postanowieniem z 31 marca 2022 r., I SPP/Wa 296/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 259 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił powyższy sprzeciw skarżącego jako złożony po upływie ustawowego terminu.

Na powyższe postanowienie skarżący wywiódł zażalenie, w którym podniósł, że jako osoba po przebytym udarze na podjęcie czynności procesowych potrzebuje więcej czasu, w związku z czym termin na wniesienie sprzeciwu powinien wynosić min. 30-60 dni.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 259 § 2 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie odpis zarządzenia z 7 lutego 2022 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania został doręczony skarżącemu wraz z prawidłowym pouczeniem o przysługującym prawie do wniesienia sprzeciwu w dniu 28 lutego 2022 r., a zatem siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upłynął z dniem 7 marca 2022 r. Przedmiotowy sprzeciw został natomiast wniesiony przez skarżącego w dniu 11 marca 2022 r., a więc z uchybieniem terminu, co uzasadniało jego odrzucenie przez Sąd I instancji na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.

Odnośnie zaś argumentacji skarżącego co do długości terminu wniesienia sprzeciwu, należy wskazać, że termin wskazany w art. 259 § 1 p.p.s.a. ma charakter ustawowy i nie podlega przedłużeniu (por. m.in. postanowienie NSA z 19 grudnia 2012 r., II FZ 976/12). Tym samym ani referendarz rozpoznający wniosek, ani sędzia dokonujący oceny sprzeciwu nie mają możliwości wydłużenia tego terminu z uwagi na stan zdrowia wnioskodawcy.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.