Wyrok NSA, sygn. akt I SA 664/95
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1995-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1, art. 42 ust. 1 i 5
journal: Dz.U. 1994 nr 105 poz. 509
law: Ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych.
Teza: Uprawnienie do dodatkowej powierzchni mieszkalnej, zrealizowane w decyzji o przydziale lokalu, nie ma wpływu na wielkość normatywną powierzchni użytkowej, o której mowa w art. 42 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 105 poz. 509/.

TEZY

Uprawnienie do dodatkowej powierzchni mieszkalnej, zrealizowane w decyzji o przydziale lokalu, nie ma wpływu na wielkość normatywną powierzchni użytkowej, o której mowa w art. 42 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 105 poz. 509/.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ skargę Janusza Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia 17 marca 1995 r. w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) decyzją nr SKO/134/L/95 z dnia 17 marca 1995 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. nr 94/01568 z dnia 30 stycznia 1995 r., odmawiającą Januszowi Ż. przyznania dodatku mieszkaniowego. Odmowę uzasadniono tym, że trzyosobowa rodzina Janusza Ż. zajmuje lokal, którego powierzchnia użytkowa wynosi 62,34 m2. Artykuł 41 ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 105 poz. 509/ stanowi, że jeśli powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu przekracza powierzchnię normatywną o więcej niż 30 procent, dodatek mieszkaniowy nie przysługuje. Powierzchnia normatywna dla trzyosobowej rodziny wynosi 45 m2. Dodatek przysługiwałby, gdyby rodzina zajmowała nie więcej niż 58,5 m2 powierzchni użytkowej. Zajmowany lokal zatem przekracza o 3,84 m2 limit ustalony przez ustawodawcę.

Skargę na powyższą decyzję złożył Janusz Ż., zarzucając niezgodność decyzji z prawem. Decyzja odmowna nie uwzględnia, że zajmowana przez jego rodzinę dodatkowa powierzchnia mieszkalna została przyznana decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia 7 października 1987 r. ze względu na stan zdrowia dziecka. Do tej powiększonej normy powinno się stosować 30-procentowe przekroczenie metrażu zajmowanego mieszkania. Ponadto organ pierwszej instancji powinien uwzględnić, iż dom należący do rodziny G. został wyburzony w związku z projektowaną budową ulicy, a następnie zagospodarowano ten teren niezgodnie z planem, przeznaczając go na działki dla osób fizycznych. W wyniku tego na miejscu domu powstała prywatna piekarnia. Z powodu trudnej sytuacji materialnej opłaty za mieszkanie przekraczają 50 procent dochodu w rodzinie. Stosowanie przepisów obowiązujących dla rodzin 3-osobowych nie jest zgodne z prawem, ponieważ przekreśla nabyte wcześniej prawo do dodatkowej powierzchni ze względu na stan zdrowia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, stwierdzając, iż brak jest podstaw prawnych do powiększenia powierzchni normatywnej z tytułu uprawnienia do dodatkowej powierzchni mieszkalnej ze względu na stan zdrowia członka gospodarstwa domowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Ustanawiając prawo najemców i innych osób posiadających tytuł prawny do lokalu do otrzymania dodatku mieszkaniowego, ustawodawca uzależnił to nie tylko od osiągania niskich dochodów /art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych - Dz.U. nr 105 poz. 509 ze zm./, lecz także od wielkości zajmowanego lokalu. Wprowadzając w art. 42 ust. 1 pojęcie normatywnej powierzchni użytkowej lokalu i określając jej górną granicę w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, w ust. 5 tego artykułu ustawodawca zawarł normę wyłączającą prawo do otrzymania dodatku, jeżeli powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu w domach wielorodzinnych przekracza powierzchnię normatywną o więcej niż 30 procent.

W odniesieniu do trzyosobowego gospodarstwa domowego skarżącego normatywna powierzchnia użytkowa wynosi 45 m2, a górna granica, do której może ona ulec zwiększeniu, wynosi 45 m2 + 13,5 m2, czyli 58,5 m2. Po przekroczeniu tej wielkości powierzchni użytkowej lokalu dodatek mieszkaniowy dla trzyosobowej rodziny nie przysługuje.

Organy orzekające w tej sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały przepisy prawa materialnego, a organ drugiej instancji podał w uzasadnieniu decyzji właściwą wykładnię przepisów prawa.

Zarzut skargi, iż przysługująca rodzinie Janusza Ż. dodatkowa powierzchnia mieszkalna, przyznana decyzją z dnia 7 października 1987 r., powinna spowodować zwiększenie powierzchni normatywnej i od takiej powierzchni należy obliczać limit 30 procent, nie jest trafny. Uprawnienie do dodatkowej powierzchni mieszkalnej było realizowane łącznie z przysługującymi normami podstawowymi. Oznaczało to w praktyce, iż ze względu na szczególne warunki najemca był uprawniony do uzyskania przydziału lokalu większego o jedną normę powierzchni mieszkalnej. Należy zauważyć, iż ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych nie posługuje się pojęciem powierzchni mieszkalnej, lecz używa określenia "powierzchnia użytkowa". Przy ustalaniu warunków do uzyskania dodatku mieszkaniowego nie jest istotna wielkość posiadanej powierzchni mieszkalnej, jak również to, na podstawie jakiego tytułu najemca ją uzyskał, byleby tylko miał taki tytuł. Dlatego też posiadanie przez najemcę uprawnienia do dodatkowej powierzchni mieszkalnej, przyznanego na podstawie obowiązujących przepisów i zrealizowanego w decyzji o przydziale lokalu, nie ma wpływu na wielkość normatywnej powierzchni użytkowej, o której mowa w art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 105 poz. 509/, i nie powoduje zwiększenia limitu przewidzianego w art. 42 ust. 5 tej ustawy.

Ze względu na omówioną wyżej regulację prawną nie mają także znaczenia okoliczności związane z odjęciem własności nieruchomości, w której uprzednio zamieszkiwał skarżący, a którą przeznaczono na inny cel.

Uznawszy, że zaskarżona decyzja ostateczna z dnia 17 marca 1995 r. i utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, Sąd - na podstawie art. 207 par. 5 Kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ - oddalił skargę.