Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 848/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 218
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Magdalena Niźnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi B. T. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Komendant Policji postanowieniem nr [...] z [...], po rozpatrzeniu zażalenia B.T. na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w K. z [...] o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 127 § 2 kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że 2 marca 2015 r. do Komendanta Miejskiego Policji w K. wpłynął wniosek B.T. o wydanie zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Po wypłynięciu zażalenia na postanowienie organu I instancji odmawiające wydania zaświadczenia o żądanej treści, Komendant Wojewódzki zwrócił się do Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w P. o zajęcie stanowiska w stosunku do wskazanych w zażaleniu zdarzeń z udziałem zainteresowanego w okresie odbywanie kursu Dowódców Drużyn BO w Ośrodku Szkolenia MO w P. od 30 marca do 30 czerwca 1989 r. Ponadto w aktach sprawy znajdują się również pisma Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komisariatu I KMP w K., Kierownika Referatu Prewencji Komisariatu Policji w C.KMP w K., Naczelnika Wydziału dw. z Przestępczością Przeciwko Mieniu KMP w K., Zastępcy Naczelnika Wydziału Sztabu Policji KMP w K., Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji II w K., do których organ I Instancji przekazał zażalenie B.T. z prośbą, o ustosunkowanie się do zawartych w zażaleniu argumentów. Z pozyskanych informacji wynikało, że analiza dostępnych materiałów nie potwierdziła zawartych w zażaleniu twierdzeń.

Dalej Komendant Wojewódzki przybliżył przepisy regulujące instytucję wydawania zaświadczeń i podał, że organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające dokonując analizy dostępnej dokumentacji w zakresie wykonywanych przez funkcjonariusza czynności w sposób kompleksowy.

Opierając się na analizie materiałów zgromadzonych w toku postępowania wyjaśniającego tj. akt osobowych, teczek z dokumentacją instruktażowo-organizacyjną i korespondencją o charakterze kancelaryjno-manipulacyjnym, zeszytów kontroli, książek z przebiegu służby Dyżurnego Jednostki KP I w K.; materiałów znajdujących się w Archiwum KWP w K. oraz KMP w K.; książek z przebiegu służby, akt prowadzonych postępowań przygotowawczych PP w Piekoszowie; rejestrów interwencji, książek przebiegu służby, rejestrów śledztw i dochodzeń KP w C.; książek wydarzeń KRP, rejestrów śledztw i dochodzeń, książek wydarzeń KP II w K. ; rejestrów spraw dochodzeniowych Wydziału dw. z Przestępczością Przeciwko Mieniu KMP w K.; teczek RDT, książek wydarzeń Wydziału Kryminalnego KMP w K.- organ jednoznacznie stwierdził, że wnioskodawca w okresie służby w Policji w latach 1988-2008 nie pełnił jej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury.

Organ podkreślił, że warunkiem koniecznym do uznania, że policjant uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie zagrożenia życia lub zdrowia policjanta, przy czym istnieje oczywista różnica między potencjalnym niebezpieczeństwem, jakie niesie ze sobą służba w Policji dla każdego policjanta, a z realnym niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w oznaczonej akcji - i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym. Organ odwoławczy zauważył, że sam wnioskodawca przytaczając interwencje w których brał udział wskazał, że był do nich zobowiązany zgodnie z ustawą o Policji oraz nakreślonymi zadaniami i obowiązkami służbowymi. Ponadto podanie kilkunastu przypadków hipotetycznych sytuacji, w których policjant podejmuje czynności szczególnie zagrażające jego życiu lub zdrowiu nie ma żadnego przełożenia na jego udokumentowany przebieg służby w Policji. Organ II instancji stwierdził również, że pełnienie służby na danym stanowisku służbowym i wykonywanie podczas pełnienia służby przypisanych zakresem czynności zadań i obowiązków nie jest równoznaczne z pełnieniem służby w warunkach szczególnych, uzasadniających podwyższenie emerytury. Podstawy do wydania wnioskowanego przez zainteresowanego zaświadczenia zachodziłyby wtedy, gdyby chodziło o konkretne, rzeczywiste sytuacje zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określone okoliczności stwarzałyby niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Nawet gdyby przyjąć, że podczas interwencji 31 lipca 1998 r., w której strona odniosła uszczerbek na zdrowiu w postaci stłuczenia ręki istniało zagrożenie życia i zdrowia to nadal brak jest podstaw do wydania zaświadczenia z uwagi na fakt, że nie został spełniony warunek sześciu akcji w ciągu roku.

Komendant zauważył dalej, że organy prowadząc postępowanie wyjaśniające w zakresie wydania zaświadczenia, nie mają obowiązku badać każdego dnia służby policjanta. Policjant ubiegający się o wydanie zaświadczenia z racji posiadanej przez siebie wiedzy powinien z organem współpracować, czego wnioskujący na etapie postępowania wyjaśniającego pomimo kilkukrotnej prośby organu nie uczynił. Czasookres i konkretne zdarzenia wskazał dopiero na etapie postępowania zażaleniowego. Nadto inicjatywa dowodowa zainteresowanego nie może doprowadzić do powstania nowego, dotychczas nieznanego dowodu.

Organ podkreślił, że wniosek został rozpatrzony przez organ I instancji wnikliwie oraz z należytą starannością. Zbadano wszystkie dostępne materiały mogące być przydatne przy rozpatrywaniu złożonego wniosku, w tym również materiały, które mogłyby zawierać wymienione przez niego akcje. Organy obu instancji prowadząc postępowanie zwróciły się do wszystkich podmiotów, które mogły posiadać dokumentację związaną z przedmiotowym zagadnieniem i zgromadziły w tym zakresie materiał dowodowy, który nie potwierdził pełnienia przez wnioskodawcę w latach 1988-2008 służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. W szczególności zwrócono się do Komendanta Komisariatu Policji II w K. , Naczelnika Wydziału Sztabu Policji KMP w K., Naczelnika Wydziału Do Walki z Przestępczością Przeciwko Mieniu KMP w K., Komendanta Komisariatu Policji w C., Komendanta Komisariatu Policji I w K., Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w K., Naczelnika Wydziału Kontroli i Ochrony Informacji Niejawnych KMP w K., Dowódcy OPP w K. , Naczelnika Wydziału Wspomagającego KMP w K., Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w P., z prośbą o sprawdzenie dostępnej dokumentacji pod kątem przedmiotowego zagadnienia oraz kilkukrotnie do samego zainteresowanego o podanie informacji w zakresie zdarzeń, które mogłyby mieć wpływ na podwyższenie emerytury. Z udzielonych odpowiedzi wynikało, że w analizowanej dokumentacji brak jest informacji oraz danych na temat uczestnictwa wnioskodawcy w czynnościach zagrażających jego życiu i zdrowiu. Zatem organ I instancji dokonał przeglądu obszernego materiału, w tym archiwalnego, wyczerpując tym samym możliwości w zakresie kwerendy materiałów źródłowych.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia, B.T. zarzucił naruszenie:

1. art. 7, art. 8, art. 9 w zw. z art. 218 § 1 i 2 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków potrzebnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Błędne ustalenia stanu faktycznego w formie przyjęcia, że dokumenty będące w aktach osobowych nie świadczyły o jego służbie w warunkach wskazanych w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r.;

2. art. 77 § 1 oraz art. 80 w zw. z art. 218 § 1 i 2 kpa poprzez nie zebranie i nie wyjaśnienie w sposób wyczerpujący w toku postępowania wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym ujawnionych wątpliwości i tym samym nie dokonanie pełnych ustaleń co do przebiegu i charakteru służby skarżącego;

3. art. 219 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 124 § 2 oraz art. 126 kpa poprzez wydanie postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia żądanej treści bez wskazania przez organ w uzasadnieniu, jakie konkretnie dokumenty zostały poddane analizie i stanowiły podstawę faktyczną wydanego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu autor skargi zarzucił, że organ odpowiedzialny za przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego zrobił to skrajnie nieprofesjonalnie i niedbale. Dodał, że w zażaleniu, jakie złożył 13 lipca 2015 r. zamieścił kilkadziesiąt interwencji w których brał czynny udział i nie jest to katalog zamknięty. W sytuacjach wskazanych pokazał, że jego służba była pełniona w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Czynne uczestnictwo przy zabezpieczeniu meczów piłkarskich o podwyższonym ryzyku, w akcjach ratowniczych, przywracaniu ładu i porządku publicznego w związku ze zmasowanymi wybrykami chuligańskimi, zatrzymywanie sprawców brutalnych przestępstw z definicji wiąże się z istnieniem warunków szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu.

Powyższe zdaniem skarżącego świadczy o tym, że organ II instancji naruszając zasadę swobodnej oceny dowodów nieprawidłowo ustalił stan faktyczny. Z zażalenia z 13 lipca 2015 r. wynika wprost, iż uczestniczył w akcjach cechujących się z natury rzeczy nadzwyczajnym stopniem zagrożenia życia i zdrowia. Przytoczył w nim kilkadziesiąt najbardziej trudnych i złożonych zdarzeń, choć organ nie odniósł się do żadnego z nich jak również nie zaprzeczył, że miały miejsce.

Dalej skarżący zarzucił, że organ II instancji nie dokonał wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Z postanowienia nie wynika bowiem, by zebrał on jakiekolwiek informacje odnoszące się do kilkudziesięciu zdarzeń, które wskazał, a następnie by organ poddał je analizie.

Dalej autor skargi opisując dwie interwencje podkreślił, że organy obu instancji nie zgromadziły żadnych dokumentów związanych z tymi wydarzeniami. Uznanie więc, że fakty przez niego podniesione nie zostały udowodnione, było nieprawidłowe. W konsekwencji naruszony został art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa.

Kończąc skarżący zwrócił uwagę na wątpliwości natury konstytucyjnej co do sytuacji, w której jedynym prawdziwie skutecznym dowodem, który może przedłożyć organowi emerytalno-rentowemu funkcjonariusz w celu podwyższenia emerytury, jest zaświadczenie, a zaświadczenie to wydać można jedynie w oparciu o zgromadzoną dokumentację, podczas gdy podstawowe dokumenty wskazujące na okoliczności mające być podstawą zaświadczenia (m.in. notatniki służbowe) są niszczone po okresie krótszym (5 lat), niż okres służby wymagany do uzyskania emerytury policyjnej (15 lat). W konsekwencji funkcjonariusz w stanie spoczynku ma iluzoryczne szanse na uzyskanie dowodu uprawniającego go do podwyższenia emerytury.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było postanowienie Świętokrzyskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające wydania skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie przez niego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.

W związku z tym na wstępie należy wskazać, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń uregulowane zostało w przepisach działu VII kpa (art. 217 – 220 kpa). Regulacje te znajdują zastosowanie również w postępowaniu o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby przez funkcjonariusza Policji w warunkach szczególnie zagrażających zdrowiu i życiu. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym; art. 218 § 2 kpa daje wprawdzie możliwość przeprowadzenia przez organ, przed wydaniem zaświadczenia, postępowania wyjaśniającego, niemniej jednak tylko w koniecznym zakresie. Ogranicza się ono przy tym do ustalenia źródeł danych i następnie stwierdzenia, czy posiadane przez organ informacje odnoszą się do wnioskodawcy i potwierdzają zaistnienie określonego stanu faktycznego lub też potwierdzają dany stan prawny. Zaświadczenie jest bowiem aktem wiedzy, a nie woli organu. Do postępowania tego nie znajdują zatem zastosowania te same reguły, co do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, a w szczególności przepisy regulujące postępowanie dowodowe związane z dokonywaniem przez organ ustaleń faktycznych. Postępowanie wyjaśniające, zmierzające do wydania zaświadczenia, prowadzone jest jedynie w zakresie pozwalającym na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego, a zatem nie obejmuje ich ustalenia.

Wydanie zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie przez funkcjonariusza Policji służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu przewidziane zostało w postępowaniu mającym na celu ustalenie emerytury funkcjonariuszowi policji. W art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 667 ze zm.) ustawodawca przewidział podwyższenie emerytury funkcjonariusza o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Emeryturę podwyższa się przy tym w taki sposób wtedy, gdy funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych: podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia (§ 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej - Dz.U.2005.86.734 ze zm., dalej rozporządzenie ws. szczegółowych warunków podwyższania emerytur). Z kolei zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404 ze zm.), dalej przywołane jako "rozporządzenie", środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej.

W niniejszej sprawie organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające - czemu szczegółowo dał wyraz w uzasadnieniu swojego postanowienia - dokonując analizy zapisów akt osobowych skarżącego, teczek z dokumentacją instruktażowo-organizacyjną, zeszytów kontroli, książek z przebiegu służby, korespondencją o charakterze kancelaryjno-manipulacyjnym, akt prowadzonych postępowań przygotowawczych, rejestrów interwencji, książek wydarzeń, rejestrów śledztw i dochodzeń, a także zasobów archiwalnych, wyczerpując tym samym możliwości w zakresie kwerendy materiałów źródłowych. Zwrócił się także do komórek i jednostek organizacyjnych Policji, w których skarżący pełnił służbę

o zweryfikowanie posiadanej dokumentacji, czy skarżący w którymkolwiek roku swojej służby podejmował co najmniej sześciokrotnie czynności, z którymi wiązałoby się zagrożenie życia lub zdrowia w rozumieniu § 4 pkt 1 cytowanego wyżej rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r.

Nawiązując do zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie można zgodzić się ze skarżącym, że organ nie podjął wszelkich niezbędnych kroków potrzebnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, zwłaszcza co do okoliczności wskazanych w zażaleniu z 13 lipca 2015 r., które mają wskazywać, że skarżący uczestniczył w akcjach cechujących się nadzwyczajnym zagrożeniem życia i zdrowia. W opinii Sądu z akt administracyjnych jasno bowiem wynika, że organ dokonał skrupulatnego i rzetelnego zebrania materiału dowodowego, a wszystkie dostępne materiały, które mogły być przydatne przy rozpatrywaniu złożonego wniosku, zostały zbadane z należytą starannością.

Podkreślić należy, że organ I Instancji podjął próbę weryfikacji twierdzeń skarżącego zawartych w zażaleniu, przeprowadzając w tym celu dodatkowe postępowanie wyjaśniające. I tak odnośnie działań podejmowanych w okresie służby kandydackiej w ZOMO w K.- służba wartownicza w Jednostce Organizacyjnej w Zębcu; służby w dyspozycji Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych; kilkudniowego pobyt w twierdzy Modlin i zabezpieczenia wizyty Georga Busha, organ zwrócił się do Komendy Wojewódzkiej Policji w K. o przeanalizowanie dokumentów za okres służby w ZOMO. Z uzyskanych informacji wynikało, że w Oddziale Prewencji Policji w K. nie pozostały żadne dokumenty potwierdzające rodzaj pełnionej funkcji, rodzaj i czas służb, ewentualnych zabezpieczeń imprez i uroczystości, w których uczestniczył skarżący w latach 1988-1990. Ponadto dokumenty z tego okresu zostały zniszczone na podstawie protokołów brakowania.

Pod kątem zdarzeń zawartych w zażaleniu dokonano ponownej analizy książki wydarzeń Komendy Rejonowej Policji w K. i ustalono, że 5 listopada 1990 r. doszło do zatrzymana poszukiwanego R. W. oraz ranienie w trakcie interwencji dwóch policjantów. Nie ujęto tam jednak informacji o udziale B.T. w tej interwencji. Znaleziono natomiast zapis dotyczący zatrzymania D. P. przez żołnierzy WP. Skarżący dokonywał jego przesłuchania, w trakcie którego zatrzymany zniszczył czapkę policjanta. W książkach wydarzeń nie odnaleziono zapisów potwierdzających zatrzymanie w 1993 r. wspólnie z policjantami KPP w P. sprawcy zabójstwa. Organ analizował także dokumenty mogące zawierać informacje dotyczące zabezpieczenia pielgrzymki Jana Pawła II w 1991 r. oraz w 1999 r., służby w Nieetatowym Pododdziale Prewencji Policji przy OPP KWP w K. , interwencji w miasteczku studenckim podczas juwenaliów w 2006 r. Jednak w dostępnych zbiorach brak jest zapisów potwierdzających wykonywanie przez skarżącego czynności w sytuacjach, w których istniało zagrożenie dla życia i zdrowia.

Z kolei analiza zapisów w książkach wydarzeń w Komisariacie Policji II w K. wykazała, że skarżący doznał stłuczenia ręki w trakcie interwencji na ul. Kryształowej. Nie wskazano tam jednak, w jakich okolicznościach doszło do zdarzenia. W książce nie odnotowano interwencji na ul. Kryształowej, na którą powołuje się skarżący.

Odnośnie zatrzymania w kwietniu 1997 r., wspólnie z R. C. sprawców napadu na hurtownię G., podczas którego użyto broni palnej, to w rejestrze postępowań wyjaśniających i dyscyplinarnych odnotowano oddanie trzech strzałów ostrzegawczych przez R. C. Nie wskazano, aby w zdarzeniu uczestniczył skarżący. Akta postępowania w tej sprawie zostały wybrakowane.

W książce wydarzeń komisariatu Policji II w K. obejmującej okres od grudnia 1997 r. do lutego 1998 r. odnaleziono zapis dotyczący wykonywanych czynności operacyjnych przez patrol C. i T. w okolicy Podzamcza Piekoszowskiego. Z zapisu wynika, że dokonano zatrzymania sprawców kradzieży pojazdu z firmy G. oraz że w trakcie zatrzymania użyto broni palnej. Organ uznał, że opisane zdarzenie stanowiło szczególne zagrożenie dla życia i zdrowia funkcjonariuszy podejmujących opisaną interwencję. W analizowanych dokumentach nie odnaleziono jednak zapisów, które wskazują aby B.T. w trakcie pełnienia służby w 1998 r. jeszcze pięć razy podejmował tego typu interwencje.

Co do wskazanej w zażaleniu interwencji polegającej na zatrzymaniu w autobusie w 1995 r. sprawcy, który zniszczył skarżącemu zegarek, to w książce wydarzeń Komisariatu Policji II odnotowano usiłowanie dokonania kradzieży kieszonkowej w autobusie. Sprawcę osadzono w izbie wytrzeźwień. W książce brak zapisu dotyczącego udziału B.T. w tym zdarzeniu. Nie znaleziono informacji o obezwładnieniu sprawcy pobić i wymuszeń rozbójniczych w styczniu 1998 r. w wyniku, których uległa zniszczeniu kurtka skarżącego.

Odnośnie uczestniczenia przez skarżącego w okresie służby w Komisariacie Policji w C.w 2001 r. osobiście w działaniach ratowniczych podczas powodzi w Ostrowie, uczestniczeniu i koordynowaniu działań na miejscu katastrofy pożarowej Vive w lutym 2002 r., zabezpieczaniu miejsca wycieku gazu w wyniku kolizji drogowej, prowadzaniu działań pościgowe w miejscowości Lipowica, to z zapisów w książce służby tego komisariatu nie wynika, aby B.T. bezpośrednio uczestniczył w działaniach związanych z powodzią na terenie działania komisariatu, poza sprawowaniem służby kontrolno-nadzorczej w dniu 26 lipca 2002 r. Odnośnie pożaru w hurtowni [...] brak jest informacji o udziale patroli Komisariatu Policji w C. w czynnościach na miejscu pożaru, który miał miejsce w nocy z 7 na 8 października 2002 r. Informacja o powyższym zdarzeniu zawarta została natomiast w książce przebiegu służby posterunku policji w Piekoszowie. Wskazani są tam policjanci zabezpieczający miejsce pożaru. Nie odnaleziono jednak zapisów dotyczących zabezpieczania i koordynowania działań przez B. T. Także w książce przebiegu służby Komisariatu Policji w C. brak informacji o udziale patroli Komisariatu Policji w C.(w tym skarżącego - ówczesnego komendanta tego komisariatu) w czynnościach na miejscu zdarzenia drogowego w miejscowości Tokarnia w dniu 19 listopada 2002 r., gdzie doszło do wywrócenia cysterny przewożącej paliwo. Analizie poddano także zapisy w książkach przebiegu służby obejmujące okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2004 r. i ustalono, że brak jest zapisów o udziale policjantów Komisariatu Policji w C. w czynnościach w związku ze zdarzeniem w miejscowości Lipowica.

W książce wydarzeń Komisariatu Policji I w K. nie odnotowano, aby skarżący brał udział w czynnościach policyjnych związanych z napadem w 2006 r. na placówkę Poczty Polskiej w K. przy ul. B..

Wnioskodawca wskazał, że podczas juwenaliów przez 3 kolejne noce osobiście uczestniczył w przywracaniu porządku w miasteczku studenckim. W książce wydarzeń Komisariatu Policji I w K. odnotowano kradzież mienia podczas juwenaliów; brak jest zapisów o udziale B.T. w czynnościach na miejscu zdarzenia. Ponadto w Komisariacie Policji I w K. nie ma innej dokumentacji świadczącej o jakichkolwiek zamieszkach podczas ww. imprezy oraz udziale B.T. w ramach nadzoru nad czynnościami funkcjonariuszy policji podczas tych zamieszek.

Co do koordynowania działania na terenie skupu złomu przy ul. Z., gdzie ujawniono działo samolotowe z pociskami, to w książce wydarzeń Komisariatu Policji I w K. odnotowano, że 18 października 2006 r. na terenie skupu złomu w jednym z kontenerów ze złomem ujawniono karabin typu działko z dwoma pociskami. Miejsce do czasu przybycia saperów zabezpieczała Straż Miejska. Wskazano, że na miejsce udał się komendant Komisariatu Policji I w K. W powyższej sprawie przeanalizowano również telefonogram z 18 października 2006 r. oraz notatkę urzędową z 18 października 2006 r. W dokumentach tych brak jest dalszych zapisów potwierdzających udział komendant Komisariatu Policji I w K.w tym zdarzeniu.

B.T. wskazał również, iż brał udział w działaniach w Sądzie Okręgowym i jego ewakuacji w związku z informacją o podłożeniu ładunku wybuchowego. Zapisów o podłożeniu ładunku wybuchowego w Sądzie Okręgowym nie odnaleziono. W książce wydarzeń Komisariatu Policji I w K. w 22 lutego 2006 r. odnotowano natomiast, że nieznany sprawca poinformował o podłożeniu ładunku wybuchowego w Sądzie Rejonowym przy ul. Warszawskiej. Zapis w książce potwierdza jedynie fakt poinformowania komendanta o tym sygnale. Nie odnotowano natomiast jego udziału w czynnościach na miejscu zdarzenia. Ponadto zgodnie z zapisem po przeprowadzeniu rozpoznania minersko - pirotechnicznego nie ujawniono ładunku.

Skarżący podał też, że od września 1990 r. do lipca 1998 r. był członkiem Nieetatowego Pododdziału Policji przy OP KWP w K. , brał udział w zabezpieczeniu pielgrzymek papieskich w czerwcu 1991 r. w K. oraz w 1999 r. w Elblągu, Ełku i Warszawie, w okresie od listopada 1999 r. do 2001 r. nadzorował i osobiście udawał się do miejsca zamieszkania poszukiwanego listami gończymi S. K. oraz realizował kombinację operacyjną "Pułapka" w Górkach Szczukowskich. Jednak w aktach osobowych skarżącego nie ma informacji o wymienionych wyżej działaniach.

Także, po wpłynięciu zażalenia, na podstawie art. 136 kpa Komendant Wojewódzki zwrócił się do Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu o zajęcie stanowiska w stosunku do wskazanych w zażaleniu zdarzeń z udziałem zainteresowanego w okresie odbywanie kursu Dowódców Drużyn BO w Ośrodku Szkolenia MO w P. od 30 marca do 30 czerwca 1989 r. Jednak ww. organ nie dysponował żadnymi dokumentami dotyczącymi tych kwestii.

Mając powyższe na uwadze nie można zgodzić się ze skarżącym, że postępowanie wyjaśniające w sprawie zostało przeprowadzone w sposób niedbały i nieprofesjonalny oraz, że organy nie zebrały i nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Ponieważ jednak prowadzone - zarówno po wniesieniu przez skarżącego wniosku jak i po wniesieniu przez niego zażalenia - postępowanie nie wykazało, aby skarżący pełnił służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, to nie było możliwe wydanie żądanego zaświadczenia, a organ mógł jedynie, na podstawie art. 219 kpa wydać postanowienie o odmowie jego wydania. Prawidłowo zatem, zdaniem Sądu organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji podzielając argumentację w nim zawartą i ponownie analizując sprawę. Dodać należy, że postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 kpa musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów, czy zbiorów danych innego rodzaju. Nie ma natomiast podstaw do wydania zaświadczenia co do innych faktów lub okoliczności, które zostały udowodnione tylko samym twierdzeniem skarżącego. Ponadto w odniesieniu do zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sposób wyraźny wskazuje, iż winno być ono wydane na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach. Zatem ustawodawca w sposób jednoznaczny i bezsprzeczny wyłączył szerszy zakres postępowania wyjaśniającego. Uproszczony charakter postępowania o wydanie zaświadczenia uniemożliwia stosowanie uregulowania art. 75 § 1 kpa, w myśl którego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne w prawem, w szczególności zaś dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W konsekwencji organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych przez niego dokumentów.

Zaznaczyć również należy, że jak wynika z ustaleń organu I instancji część dokumentacji została wybrakowana, a nieistnienie dokumentów spowodowany ich wybrakowaniem wynikłym z upływu czasu i obowiązujących w tym zakresie przepisów, uniemożliwia wydanie żądanego zaświadczenia, ponieważ obecnie nie można domniemywać, czy były w nich zawarte informacje istotne dla wniosku skarżącego. Tylko odpowiednie zapisy i adnotacje w takich dokumentach umożliwiają organom na dokonanie ustaleń w trybie art. 218 § 1 i 2 kpa.

Kończąc tę część rozważań nie można nie zauważyć, że same organy rozstrzygające wniosek skarżącego stwierdziły, że – opisane również w skardze -zdarzenie jakie miało miejsce w kwietniu 1997 r. dotyczące zatrzymania przez dwóch funkcjonariuszy, w tym skarżącego, w okolicy Podzamcza Piekoszowskiego sprawców kradzieży pojazdu z firmy G., w czasie którego użyto broni palnej stanowiło szczególne zagrożenie dla życia i zdrowia funkcjonariuszy podejmujących opisaną interwencję. Nie można się więc zgodzić ze skarżącym, że organ " w sposób dość ironiczny i lekceważący odniósł się do zdarzeń". Jednakże podwyższenie emerytury może nastąpić w przypadku podejmowania, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, a organ w 1997 r. nie stwierdził jeszcze pięciokrotnego wystąpienia sytuacji wypełniających tę przesłankę w czasie służby skarżącego.

Nie można również zgodzić się z zarzutem wnoszącego skargę, że organy nie wskazały jakie konkretnie dokumenty poddały analizie i które stanowiły podstawę faktyczną wydanego rozstrzygnięcia. Na trzeciej stronie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wyjaśniono bowiem, że dokonano analizy: akt osobowych skarżącego, książek z przebiegu służby Dyżurnego Jednostki KP I w K. ; materiałów znajdujących się w Archiwum KWP w K.oraz KMP w K. ; książek z przebiegu służby, akt prowadzonych postępowań przygotowawczych PP

w P.; rejestrów interwencji, książek przebiegu służby, rejestrów śledztw i dochodzeń KP w Chęcinach; książek wydarzeń KRP, rejestrów śledztw i dochodzeń, książek wydarzeń KP II w K.; rejestrów spraw dochodzeniowych Wydziału dw. z Przestępczością Przeciwko Mieniu KMP w K.; teczek RDT, książek wydarzeń Wydziału Kryminalnego KMP w K. Ponadto organy administracji zwróciły się do szeregu jednostek policji z prośbą o sprawdzenie dostępnej dla nich dokumentacji pod kątem przedmiotowego zagadnienia. Z udzielonych odpowiedzi wynika, że w przeanalizowanej przez te jednostki dokumentacji brak jest danych na temat uczestnictwa skarżącego w czynnościach zagrażających jego życiu lub zdrowiu. Mimo tego, że organy prowadzące postępowania nie przejrzały tej dokumentacji samodzielnie, lecz zwróciły się o to do właściwych jednostek policji, nie można kwestionować takiego sposobu dokonania ustaleń faktycznych. Obowiązujące przepisy procedury administracyjnej pozwalają bowiem na dokonywanie przez organ administracji ustaleń faktycznych również w oparciu o dokonane przez inne jednostki i organy czynności oraz sporządzone przez nie dokumenty, co wynika z treści art. 75 § 1 oraz 76 § 1 kpa.

Skarżący nie może również oczekiwać, że organ administracji w uzasadnieniu postanowienia odmawiającego uwzględnienia wniosku o wydanie zaświadczenia szczegółowo wskaże wszystkie jednostkowe dokumenty nie zawierające pożądanych przez stronę informacji, jakie przeanalizował w celu weryfikacji twierdzeń strony. Zbiorcze ich opisanie (np. dokumenty znajdujące się w aktach osobowych strony, czy rejestry postępowań z określonych lat) jest wystarczające. Ponadto należy przypomnieć, że jeśli strona uważa, że istnieją pominięte przez organy dokumenty potwierdzające oczekiwane przez nią fakty, to powinna sama te dokumenty wskazać organowi. Tymczasem skarżący nawet odnośnie wskazanych przez niego konkretnych zdarzeń, w których miał brać udział w warunkach szczególnie zagrażających jego życiu i zdrowiu, nie wskazał żadnych konkretnych dokumentów, które mogłyby jego w nich udział potwierdzić, twierdząc jedynie, że na temat tych zdarzeń ukazało się szereg publikacji i dokumentów szkoleniowych (przykładowo na temat interwencji jesienią 1990 r. wobec poszukiwanego listem gończym za brutalne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu). Konkretnych publikacji, ani dokumentów szkoleniowych, ani też sposobu ich pozyskania skarżący nie wskazał. Organ I instancji natomiast podjął wszelkie możliwe działania, aby informacje na temat wskazanych zdarzeń i udziału w nich skarżącego uzyskać.

Trzeba ponadto zauważyć, że organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu podzielił ustalenia organu I instancji, który dokładnie opisał wszystkie badane dokumenty (dlatego też naruszenie omawianego zarzutu przez organ I instancji jest zupełnie niezrozumiałe), a Komendant Wojewódzki na tej podstawie stwierdził, że zbadane przez organ I instancji dokumenty, ewidencje i rejestry nie dają podstawy do wydania zaświadczenia żądanej treści. Prawidłowość prowadzonego postępowania dokumentują także akta administracyjne sprawy. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że organ odwoławczy nakazał przeprowadzenie dodatkowego postępowania na podstawie art. 136 kpa.

Odnosząc się na koniec do podniesionych tylko na marginesie w skardze wątpliwości natury konstytucyjnej należy zauważyć, że wątpliwości te nie dotyczą kontrolowanego przez Sąd postępowania, lecz ewentualnie postępowania, w którym skarżący będzie domagał się podwyższenia przysługującej mu emerytury. Dlatego wskazany zarzut nie mógł być rozpatrywany, ani uwzględniony w niniejszej sprawie.

Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a Sąd działając z urzędu w granicach zakreślonych w art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził żadnych naruszeń prawa pozwalających na uwzględnienie skargi, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.