Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1061/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. P. - "N.-P." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 lutego 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2928/14 w sprawie ze skargi J. P. - "N.-P." na informację Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. P. - "N.-P." na rzecz Ministra Administracji i Cyfryzacji kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2928/14, oddalił skargę J. P. – N.-P. na informację zawartą w piśmie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia.

I

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.

W dniu [...] lipca 2009 r. J. P. prowadzący działalność pod firmą N.-P. J. P. złożył w M. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. wniosek o dofinansowanie realizacji projektu "Wdrożenie e-usługi giełdy ofert finansowych" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 8. Oś Priorytetowa: Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.1: Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie elektronicznej.

Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. M. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. poinformowała przedsiębiorcę, że nie przyznano mu dofinansowania na realizację projektu, gdyż nie spełnia on kryteriów oceny merytorycznej nr 5, nr 6, nr 7, nr 9.

Protest od powyższego rozstrzygnięcia wniósł J. P. kwestionując prawidłowość oceny dotyczących powyższych kryteriów.

Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. M. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. poinformowała stronę, że protest został rozpatrzony pozytywnie, a wniosek został skierowany do ponownej oceny merytorycznej.

Po ponownej oceny merytorycznej M. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. poinformowała przedsiębiorcę, dofinansowanie nie zostanie mu przyznane, ponieważ projekt nie spełnił kryteriów oceny merytorycznej nr 6, nr 7 i nr 10.

Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1303/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. stwierdził, że powyższa ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2015r. sygn. akt II GSK 477/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. od powyższego wyroku.

Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. Dyrektor Rz. Agencji Rozwoju Regionalnego w Rz. poinformował wnioskodawcę o ponownej negatywnej ocenie projektu na etapie oceny merytorycznej w zakresie kryteriów: nr 5, nr 6, nr 7 i nr 9.

Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1749/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. stwierdził, że i ta ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Komisję Konkursową przy M. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K.

Postanowieniem z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt II GSK 1680/13 Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił bez rozpatrzenia skargę kasacyjną od powyższego wyroku.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] M. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A poinformowała skarżącego, że w wyniku oceny merytorycznej wniosek o dofinansowanie nie uzyskał pozytywnej oceny. Wskazano, że nie zostały spełnione kryteria merytoryczne nr 6 i nr 7 i szczegółowo wyjaśniono przyczyny takiej oceny. Organ pouczył J. P. o możliwości wniesienia protestu do Ministra Administracji i Cyfryzacji od dokonanej oceny.

J. P., zgodnie z pouczeniem, wniósł protest od powyższego rozstrzygnięcia do Ministra Administracji i Cyfryzacji.

Pismem z dnia [...] października 2014 r. Minister Administracji i Cyfryzacji poinformował wnioskodawcę o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia. Wyjaśnił, iż w przypadku, gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej, nastąpi wyczerpanie alokacji na realizację działania lub priorytet, o której mowa w art. 30a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.; powoływanej dalej jako: u.z.p.p.r.), właściwa instytucja zarządzająca pozostawia protest bez rozpatrzenia, informując o tym na piśmie wnioskodawcę. Minister wskazał, że z dniem [...] lipca 2014 r. nastąpiło wyczerpanie alokacji na działanie 8.1."Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej" POIG, bowiem stan zakontraktowania środków na ten dzień wyniósł 100,08%.

J. P. N.-P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, domagając się stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.

Wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.

Sąd wskazał, że nieprawidłowości dostrzeżone w wyniku ponownej oceny projektu po uwzględnieniu protestu stały się podstawą do dwukrotnego stwierdzenia przez WSA w K. wyrokami: z dnia 31 stycznia 2012 r. (sygn. akt III SA/Kr 1303/11) oraz z dnia 13 czerwca 2013 r. (sygn. akt III SA/Kr 1749/12), iż ocena została dokonana z naruszeniem prawa.

Obecnie zakresem sprawy objęte powinno być postępowanie i ocena projektu, która nastąpiła po uprawomocnieniu się drugiego wyroku WSA w K. z dnia 13 czerwca 2013 r., bowiem w wyroku tym dokonano na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.; powoływanej dalej jako: u.z.p.p.r.), prawomocnej kontroli prawidłowości działania organów w sprawie w okresie poprzedzającym wydanie tego wyroku. Przedmiotem ponownej oceny projektu powinny być kryteria merytoryczne nr 6 i 7. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. te właśnie kryteria nr 6 i nr 7 ocenione zostały negatywnie, wskutek czego poinformowano skarżącego, że projekt nie spełnił wszystkich kryteriów merytorycznych, co uniemożliwiało skierowanie wniosku do dofinansowania.

Zdaniem WSA, procedura odwoławcza związana z oceną projektu zakończona została ponowną oceną projektu na skutek uwzględnienia protestu. Skarżącemu nie przysługiwał zatem, jak błędnie przyjęto ponowny protest, a jedynie skarga do WSA na wynik tej oceny. Tym samym działanie organu w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia było nieprawidłowe. Sąd zauważył jednak, że przedmiotem kontroli sądowej jest ocena projektu, co wynika z postanowień art. 30c ust. 1 – 3 u.z.p.p.r. W przypadku, gdy instytucja zarządzająca na podstawie art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. pozostawia protest bez rozpatrzenia, to sąd administracyjny zobowiązany jest do dokonania kontroli oceny projektu, a nie wyłącznie prawidłowości dokonania czynności, o której mowa w art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r.

W ocenie WSA, skarga w przedstawionym zakresie nie jest zasadna.

Poza sporem pozostaje wykazany przez Ministra faktyczny brak środków i stan wykorzystania alokacji.

Odnośnie zaś oceny wniosku dokonanej przez organ w piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. w zakresie merytorycznych kryteriów obligatoryjnych nr 6 i 7, WSA wskazał, że zgodnie z Regulaminem konkursu ocena kryteriów merytorycznych obligatoryjnych przeprowadzana jest w systemie zero-jedynkowym, a zatem pozytywna ocena wniosku w tym zakresie wymaga spełnienia wszystkich tych kryteriów. Organ zakwestionował kryteria nr 6 i nr 7. Rozstrzygnięcie z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie nosi cech dowolności i wbrew stanowisku skarżącego jest w sposób wyczerpujący uzasadnione. WSA bardzo szczegółowo przeanalizował podane przez organ przyczyny podjętej oceny i uznał tę ocenę za prawidłową.

W ocenie WSA, dokonane ustalenia uzasadniały negatywną oceną spełnienia obu kryteriów. Sąd I instancji nie podzielił zatem zarzutów nieprawidłowo dokonanej oceny zakwestionowanych kryteriów merytorycznych obligatoryjnych. Kontrolując ocenę przedmiotowego projektu nie stwierdził także, by w jej toku nie zapewniono przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów czy równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów. Z uwagi na powyższe Sąd nie stwierdził naruszenia prawa przy ocenie projektu i oddalił skargę.

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. P. N.-P., domagając się jego uchylenia w całości i stwierdzenia, że oceny wniosku dokonano z naruszeniem prawa oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. nieprawidłową ocenę materii niniejszej sprawy, poprzez:

- uznanie stwierdzonych w toku postępowania błędów organu, w procesie ponownej oceny wniosku o dofinansowanie nr [...] za mało istotne, w konsekwencji czego WSA w W. w zaskarżonym wyroku nie orzekł, o dokonaniu oceny z naruszeniem prawa;

- brak zbadania w rzeczywistości "sposobu dojścia organu do konkretnego rozstrzygnięcia" pomimo faktu, że WSA w W. sam określił tą kwestię jako kluczową dla sprawy oraz objętą kognicją sądu.

Zdaniem kasatora, nie można uznać sprawy za zbadaną, w sytuacji przyjęcia przez Sąd stanowiska organu bez rozstrzygnięcia, jaką wagę dla sprawy ma stwierdzone naruszenie prawa w postaci niesporządzenia pisemnego uzasadnienia dla pozytywnie rozpatrzonego protestu z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz niewzięcia pod uwagę (do czego jednoznacznie zobowiązywała procedura odwoławcza) tego protestu. Zarówno organ we wszystkich swoich działaniach (ocenach) nie brał pod uwagę tego uzasadnienia (dowód - ono nigdy nie powstało), jak i WSA w W. w zaskarżonym wyroku nie zważył tej kwestii. Dlatego nie może być mowy o prawidłowym zbadaniu sprawy -"sposobu dojścia organu do konkretnego rozstrzygnięcia", w sytuacji gdy w orzeczeniu pominięto rozstrzygnięcie w sprawie, kwestii kluczowej dla skarżącego, tj. uchybienia organu polegającego na niesporządzeniu odpowiednich dokumentów, do sporządzenia których zobowiązywała organ procedura konkursowa.

W związku z powyższym kasator stwierdził, że podtrzymuje wszystkie zarzuty naruszenia prawa wraz z uzasadnieniem, zawarte w skardze z dnia 20.10.2014 r. do WSA w W., (jak również zarzuty przedstawione w skardze kasacyjnej do NSA z dnia 3 września 2013 r., załączonej do dokumentacji w niniejszym postępowaniu), w zakresie w którym uzupełniają zarzuty zdefiniowane w skardze z dnia 20.10.2014 do WSA w W.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator przedstawił własną ocenę postępowania przed organami administracji oraz polemikę z oceną kryteriów nr 6 i nr 7. Szczegółową argumentację przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej odrzucenie z powodu niespełniania wymogów stawianych skardze kasacyjnej, ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej. W obu zaś przypadkach wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zgodnie z regulacją zawartą w art. 30d ust. 1 u.z.p.p.r. wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną. W art. 30e tej ustawy ustawodawca nakazuje, w zakresie w niej nieuregulowanym, odpowiednie stosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), określonych dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wskazując jednocześnie te przepisy p.p.s.a., których stosowanie jest wyłączone. Wyłączenia nie obejmują przepisów p.p.s.a. dotyczących skargi kasacyjnej. Z kolei regulacje zawarte w art. 30d ust. 1 w zw. z art. 30c ust. 2 i art. 30d ust. 2 w związku z art. 30c ust. 5 u.z.p.p.r. ściśle określają odrębności postępowania kasacyjnego prowadzonego w trybie określonym w tej ustawie. Odrębności te dotyczą sposobu i terminu wniesienia skargi kasacyjnej, samodzielnej podstawy pobierania opłaty sądowej oraz wymogów odnoszących się do dołączenia do skargi i skargi kasacyjnej kompletnej dokumentacji w sprawie. Ustawodawca w obrębie tej ustawy nie wnika w regulowaną przepisami p.p.s.a. materię podstaw kasacyjnych, granic skargi kasacyjnej oraz zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i dopuszczalnych rozstrzygnięć. Konieczność modyfikacji nie wynika także z celów u.z.p.p.r. Wobec tego odpowiednie stosowanie przepisów p.p.s.a. przy rozpoznawaniu skarg kasacyjnych wnoszonych na podstawie art. 30d ust. 1 u.z.p.p.r. polega na stosowaniu wprost między innymi art. 174, art. 175, art.176, art. 183 § 1 i § 2 oraz art. 184 p.p.s.a.

W świetle powołanych przepisów p.p.s.a. skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia wiążącym się z wieloma wymaganiami, których ścisłe przestrzeganie jest czynnikiem warunkującym skuteczne kwestionowanie wyroku sądu administracyjnego I instancji. Z tego względu skarga kasacyjna może być sporządzona tylko przez osoby będące profesjonalistami w zakresie stosowania prawa (art. 175 p.p.s.a.), które to osoby z racji posiadanych umiejętności zawodowych są w stanie sprostać stawianym przez ustawę wymaganiom.

Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, a sformalizowanie to związane jest ściśle z charakterem tego środka zaskarżenia. Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. kasacja jest skierowana przeciwko wyrokowi Sądu I instancji, a nie przeciwko rozstrzygnięciu organu administracyjnego. Kasacja nie ma za zadanie doprowadzić do ponownej kontroli aktu administracyjnego w jego całokształcie, lecz do weryfikacji przez Naczelny Sąd Administracyjny prawidłowości wyroku sądowego I instancji i to tylko w zakresie ściśle wytyczonym przez kasatora, a określonym podstawami kasacyjnymi (art. 174 p.p.s.a. w zw. z art. 183 § 1 p.p.s.a.). W tym stanie prawnym prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest warunkiem uwzględnienia skargi kasacyjnej, bowiem NSA jest związany granicami skargi kasacyjnej i kontroluje wyrok I instancji tylko pod kątem zasadności wskazanych przez stronę podstaw kasacyjnych, z wyjątkiem nieważności postępowania, którą zgodnie z art. 183 p.p.s.a. bierze pod uwagę z urzędu, a która w sprawie niniejszej nie zachodzi.

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom formalnym, jakie ogólnie zostały sformułowane w art. 46 § 1 p.p.s.a. dla pism w postępowaniu sądowym, a ponadto oznaczać zaskarżone orzeczenie (sądowe) ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Wymaganie dotyczące przytoczenia podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie oznacza obowiązek wskazania przez kasatora konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, które zostały naruszone przez sąd I instancji. Za niewystarczające należy uznać ogólnikowe zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego przez Sąd I instancji w szczególności w sytuacji, kiedy uzasadnienie skargi kasacyjnej dotyczy zagadnień procesowych.

Wymaganie dokładnego wskazania w podstawie kasacyjnej przepisu, który został naruszony w zaskarżonym orzeczeniu wiąże się ściśle ze wskazaną wyżej zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oznacza, iż wskazane przez kasatora podstawy determinują kierunek działalności kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, jaką Sąd ten powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej (z wyjątkiem nieważności postępowania, którą jak wskazano wyżej, NSA bierze pod uwagę z urzędu) i musi skoncentrować swoją uwagę wyłącznie na weryfikacji wskazanych przez kasatora podstaw kasacyjnych i uzasadniających je zarzutów.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego całkowicie utrwalony jest pogląd, że sąd kasacyjny z uwagi na systemowe odczytanie art. 176 i 183 p.p.s.a. nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane (por. np. wyrok NSA z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt I GSK 482/12, wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2014 r. II FSK 2021/12). Z kolei w wyroku z dnia 25 września 2014 r. (sygn. akt II FSK 642/12) NSA wyjaśnił, że "Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Nie jest powinnością NSA domyślanie się, na czym miałoby polegać naruszenie wskazanej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej, przeprowadzenie takiej argumentacji jest obowiązkiem sporządzającego skargę kasacyjną, stosownie do art. 176 p.p.s.a. /.../ koniecznym jest by uznać skargę kasacyjną za skuteczną, wskazanie jednej z podstaw jej zarzutów oraz podanie, które konkretnie przepisy z oznaczeniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu konkretnego aktu zostały naruszone przez sąd I instancji.". Poglądy te zasługują na pełną aprobatę.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Błędna wykładnia prawa materialnego, to nieprawidłowe odczytanie znaczenia normy prawnej wynikającej z określonego przepisu. Natomiast niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, to błąd w zakresie subsumpcji, a więc zastosowanie (lub niezastosowanie) normy prawnej wynikającej z danego przepisu w stosunku do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.

Co do podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wskazać należy, że konstruowanie w ramach tej podstawy zarzutów procesowych w sprawach wynikłych na tle prowadzenia polityki rozwoju wymaga nawiązania do uchybienia przepisom zarówno ustawy p.p.s.a. jak i u.z.p.p.r., a także szczegółowym przepisom procesowym regulującym konkretne postępowania o dofinansowanie oraz wykazania, że zarzucane uchybienia miały wpływ na wynik sprawy (tzn. na ocenę projektu w sposób naruszający prawo lub wadliwe rozstrzygnięcie sądu).

Przypomnienie zasad, jakie winny być stosowane przy formułowaniu skargi kasacyjnej było konieczne, bowiem skarga kasacyjna, przedstawiona Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w niniejszej sprawie, wymogów tych nie spełnia, a to powoduje, że wniesiony środek zaskarżenia nie może być skuteczny.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że strona skarżąca zarzuciła "naruszenie przepisów prawa materialnego przez nieprawidłową ocenę materii sprawy", jednak nie wskazała ani jednego przepisu prawa materialnego, który został naruszony przez sąd I instancji lub organ oceniający projekt ani też nie podała, na czym to naruszenie polegało. W istocie zatem, skarga kasacyjna nie posiada w ogóle tzw. petitum, czyli wskazania podstaw kasacyjnych i zarzutów, które stanowią konkretyzację tych podstaw. Uzasadnienie skargi kasacyjnej zawiera luźno sformułowane (tj. bez powołania się na jakiekolwiek przepisy prawa) poglądy kasatora na temat procedury rozpoznawania protestu i nie ma żadnego powiązania z podaną na wstępie podstawą kasacyjną. Zatem uznać trzeba, że w stosunku do kontrolowanego wyroku strona nie sformułowała skutecznie żadnej podstawy kasacyjnej, o jakiej mowa w art. 174 p.p.s.a., ani też nie sprecyzowała żadnych zarzutów, które mogłyby stanowić uzasadnienie dla określonej podstawy kasacyjnej, bowiem nie wskazała, jakie przepisy i w jaki sposób naruszył Sąd I instancji przy wydawaniu wyroku zaskarżonego skargą kasacyjną. Tak sformułowana skarga kasacyjna nie odpowiada wymogom określonym w p.p.s.a. i uniemożliwia kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku.

Na zakończenie zauważyć też trzeba, że skarga kasacyjna stanowi samodzielne pismo procesowe i sformalizowany środek zaskarżenia. Jej obligatoryjna, określona przez p.p.s.a. treść, nie może więc być zastąpiona odwołaniem się przez kasatora do innych wcześniejszych pism przez niego składanych i wskazaniem, że popiera swe wcześniejsze stanowisko. W skardze kasacyjnej sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika musi być precyzyjnie określona podstawa kasacyjna ze wskazaniem naruszonych przepisów prawa i sposobu ich naruszenia i w tak oznaczonych granicach sąd kasacyjny kontroluje zaskarżone orzeczenie.

Wobec nieokreślenia w skardze kasacyjnej wiążących Naczelny Sąd Administracyjny podstaw i zarzutów kasacyjnych, skarga kasacyjna, jako niemająca usprawiedliwionych podstaw, ulega oddaleniu.

Zważywszy powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 30e u.z.p.p.r. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.