Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 232/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3
journal: Dz.U. 1974 nr 24 poz 141
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 123 poz 776
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA del. Anna Maria Świderska (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 501/13 w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 13 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wpłat na PFRON za okres od grudnia 2010 r. do lipca 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od W. B. na rzecz Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej kwotę 2.400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 20 czerwca 2013 r. w sprawie sygn. akt III SA/Wa 501/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 13 grudnia 2012 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne miesiące od grudnia 2010 do lipca 2011 roku.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym ustalonym w toku postępowania podatkowego i przyjętym przez sąd I instancji.

Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanowieniem z dnia 8 czerwca 2012 r. wszczął wobec W. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą F. [...] "B." postępowanie w przedmiocie obowiązkowych wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "PFRON") za okres od grudnia 2010 r. do lipca 2011r. Organ wskazał, że postępowanie zostało wszczęte na skutek niedopełnienia przez Stronę obowiązku złożenia deklaracji i dokonania wpłat do czego była zobowiązana.

Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzją z dnia 11 września 2012 r. określił Stronie wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON za grudzień 2010 r. oraz poszczególne miesiące od stycznia do lipca 2011 r. w wysokości 10.402 zł. W uzasadnieniu wskazał, że Strona błędnie uznała, że w wyniku wyodrębnienia w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej oddziału w postaci "Sklepu Meblowego" zatrudnienie w zakładzie głównym oraz prowadzonym oddziale traktowanym oddzielnie w efekcie czego przyjęto, że w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy nie przekroczyło ono 25 etatów. Zdaniem organu Skarżący winien wykazywać w deklaracjach rozliczeniowych zsumowany stan zatrudnionych pracowników bez względu na miejsce wykonywanej pracy. Skoro zatem Strona zatrudniała w tym okresie co najmniej 25 pracowników, przy czym zatrudniała osobę niepełnosprawną w wymiarze 1 etatu powinna, zgodnie z art. 21 ust. 1 oraz art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 z późn. zm.; dalej jako: "ustawa o rehabilitacji") składać deklaracje i dokonywać wpłat na PFRON.

W złożonym odwołaniu Skarżący podnósł, że nie miał i nie ma obowiązku dokonywania wpłat na PFRON w oparciu o dyspozycję art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji biorąc pod uwagę fakt, iż zatrudnienie w zakładzie głównym oraz prowadzonym oddziale w przeliczeniu na pełne etaty nie przekroczyło liczby 25.

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia 13 grudnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem organu Sklepu Meblowego Oddziału F. [...] "B." nie można uznać za odrębnego pracodawcę. W uzasadnieniu swego stanowiska wskazał, że oddział jest wyodrębnioną jednostką organizacyjną przedsiębiorstwa powołaną do wykonywania określonych zadań, ale nie ma prawa do nawiązywania stosunków pracy we własnym imieniu. Skoro zatem zatrudnia pracowników nie we własnym imieniu, lecz z upoważnienia zakładu głównego, to pracodawcą jest wyłącznie zakład. Udzielenie przez Skarżącego upoważnienia M. B. do zawierania umów o pracę, nie oznacza nawiązywania i rozwiązywania tych umów w imieniu i na rzecz pełnomocnika, ale jego mocodawcy. Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Sklep Meblowy nie posiada własnego regulaminu pracy. Natomiast zgodnie z art. 2 regulaminu pracy F. [...] "B." "regulamin pracy jest aktem normatywnym ustalającym organizację i porządek pracy w F. [...] "B." i jej Oddziałach". Zgodnie natomiast z art. 4 cytowanego regulaminu samodzielna komórka organizacyjna zwana Oddziałem podporządkowana jest bezpośrednio Właścicielowi. Z treści art. 5 regulaminu wynika, iż "przepisy regulaminu mają zastosowanie do wszystkich pracowników zatrudnionych w zakładzie pracy oraz Oddziałach". Brak było także wyodrębnionego funduszu płac Sklepu Meblowego. Kierownik Sklepu Meblowego występował do księgowości F. [...] "B." o wypłatę wynagrodzeń wskazanych pracowników, zaś właściciel akceptował wypłatę wynagrodzeń. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, iż Sklep Meblowy nie jest dostatecznie wyodrębniony organizacyjnie i ekonomicznie, aby uznać go za pracodawcę w rozumieniu art. 3 K.p. W ocenie organu odwoławczego Prezes Zarządu PFRON prawidłowo ustalił poziom zatrudnienia w F. [...] "B." poprzez zsumowanie stanu zatrudnienia w Sklepie Meblowym ze stanem zatrudnienia w samej F. [...]. Tym samym organ pierwszej instancji na podstawie danych przedstawionych przez Stronę ustalił, że w okresach wskazanych w decyzji Strona zatrudniała co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, w związku z czym podlegała obowiązkowi wpłat na PFRON określonemu w art. 21 ustawy o rehabilitacji.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Strona wniosła o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej jak i drugiej instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego a w szczególności art. 3 K.p. poprzez uznanie, że wyodrębniony w strukturze organizacyjnej prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej "oddział" nie może zostać uznany za pracodawcę, co doprowadziło do naruszenia przepisu art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji przez uznanie, że Skarżący spełnia warunki obowiązku dokonywania wpłat na PFRON, albowiem w ocenie organu zatrudnia co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji do wpłat na PFRON stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, z tym, że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi PFRON.

Zasadniczym przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie było rozstrzygnięcie, czy oddział Skarżącego w postaci "Sklepu Meblowego - Odział F. [...] B." posiada cechy odrębnego pracodawcy. Kwestia ta bezpośrednio przekłada się na istnienie obowiązku z tytułu wpłat na PFRON zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów administracji, iż oddział firmy Skarżącego nie miał cech pracodawcy uprawniających do samodzielnego zatrudniania pracowników. Tym samym osoby pracujące w sklepie meblowym powiększały stan zatrudnienia całej firmy, co powodowało powstanie obowiązku z tytułu wpłat na PFRON.

Uzasadniając swoje stanowisko WSA wskazał, że z danych ZUS wynikało, iż ogólna liczba pracowników zgłoszonych przez Skarżącego do polskiego systemu ubezpieczeń społecznych przekraczała liczbę 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. W kontrolowanym okresie rozliczeniowym liczba zgłoszonych przez firmę fabryka mebli B. w ZUS pracowników wynosiła od 31 do 39 osób. Tym samym można przyjąć, iż formalnie zgłaszającym do ubezpieczenia społecznego swych pracowników był wyłącznie powołany powyżej podmiot. Sąd dokonał także analizy pojęcia pracodawcy w rozumieniu przepisów mających zastosowanie w sprawie.

Zgodnie z art. 3 ustawy Kodeks pracy - pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. Jeżeli zatem przedsiębiorca będący osobą fizyczną prowadzi przedsiębiorstwo tylko w ujęciu przedmiotowym, to on jest pracodawcą, nie zaś jego przedsiębiorstwo. Jeżeli jednak przedsiębiorca tworzy jednostkę organizacyjną, która jest prawnie, organizacyjnie, finansowo i majątkowo wyodrębniona z tego przedsiębiorstwa, a ponadto ma zdolność zatrudniania pracowników, ma swoje kierownictwo (odrębne od przedsiębiorcy - właściciela), to wówczas ta jednostka organizacyjna jest pracodawcą, a nie sam przedsiębiorca. Zgodnie z ustawą z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, oddział to wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywanej przez przedsiębiorcę. Oddział nie posiada osobowości prawnej, a więc nie może w swoim imieniu zawierać umów, nabywać praw i zaciągać zobowiązań, ale przedsiębiorca może postanowić, że oddział będzie odrębnym, samodzielnym pracodawcą. To znaczy, będzie mógł zatrudniać i zwalniać pracowników, jak też podejmować inne czynności z zakresu prawa pracy. Do uzyskania statusu pracodawcy wystarczy więc, że jednostka organizacyjna zatrudni chociaż jednego pracownika i stanie się stroną stosunku pracy. Pracodawcą jest bowiem każda osoba prawna, jednostka nieposiadająca osobowości prawnej i osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają pracowników. Nie będzie natomiast pracodawcą jednostka organizacyjna przedsiębiorstwa, która jest samodzielna w sensie wykonywania określonych zadań, ale nie ma prawa do nawiązywania stosunków pracy we własnym imieniu. W sytuacji gdy oddział zatrudnia pracowników, ale nie we własnym imieniu, lecz z upoważnienia firmy, do której należy oddział, to pracodawcą jest więc dla osób zatrudnionych w oddziale i w zakładzie głównym ten zakład.

Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. 8 listopada 2006r. W. B. działający pod firmą F. [...] "B." udzielił pełnomocnictwa szczególnego p. M. B. do zarządzania Oddziałem firmy, oraz do zastępowania go we wszystkich sprawach i czynnościach z tym związanych oraz do składania wszelkich wniosków i oświadczeń, zawierania i rozwiązywania umów o pracę z podległymi pracownikami, które w związku z realizacją udzielonego pełnomocnictwa mogły okazać się niezbędne. W ocenie Sądu opisany powyżej dokument jednoznacznie wskazuje, iż oddział firmy Skarżącego nie był samodzielny w nawiązywaniu i rozwiązywaniu umów o pracę. Wniosku tego nie zmienia znajdująca się z w aktach sprawy umowa o zarządzanie z 2009 r., z której nie wynika, iż zastępuje ona pełnomocnictwo udzielone p. M. B. w 2006 r., gdyż nie doszło do odwołania powyższego pełnomocnictwa. W rezultacie Sąd przyjął domniemanie, iż pełnomocnictwo dla p. M. B. występowało niezależnie od umowy o zarządzanie.

Kolejnym argumentem przemawiającym za uznaniem, iż oddział firmy Skarżącego nie był odrębnym pracodawcą jest kwestia regulaminu pracy. Sklep meblowy nie posiadał własnego regulaminu pracy, natomiast zgodnie z treścią art. 2 regulaminu pracy firmy Skarżącego "regulamin pracy jest aktem normatywnym ustalającym organizację i porządek pracy w F. [...] "B." i jej Oddziałach". Nadto w myśl art. 4 cytowanego regulaminu samodzielna komórka organizacyjna zwana Oddziałem podporządkowana jest bezpośrednio Właścicielowi. Przepis art. 5 regulaminu wskazuje, iż "przepisy regulaminu mają zastosowanie do wszystkich pracowników zatrudnionych w zakładzie pracy oraz Oddziałach".

W ocenie Sądu powyższe dokumenty jednoznacznie potwierdzały zasadność stanowiska organów, iż oddział nie był odrębnym pracodawcą co w sposób bezpośredni przekładało się na liczbę pracowników, które przekraczała 25 osób w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Z tych tez powodów organy administracji prawidłowo określiły wysokość obowiązkowych wpłat na PFRON za okresy objęte kontrolą. Tym samym za nietrafione Sąd uznał zarzuty Skarżącego co do naruszenia art. 3 Kp oraz art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji.

Powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżył podatnik domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu wyroki zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego a mianowicie:

- art 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r, Kodeks pracy (zwanego dalej KP) przez uznanie, ze wyodrębniony w strukturze organizacyjnej prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej "oddział** nie może zostać uznany za pracodawcy co doprowadziło do naruszenia przepisu;

- art 21 ust 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r, o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przez uznanie, że skarżący spełnia warunki obowiązku dokonywania wpłat na Fundusz, albowiem w ocenie skarżącego, skarżący nie spełniał przesłanek wynikających w w/w przepisu, a co za tym idzie nie miał obowiązku zapłaty składek na PFROR.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.

. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia czy Skarżący podlega obowiązkowi określonemu w art. 21 ustawy rehabilitacyjnej, tzn. czy zobowiązany jest do uiszczania wpłat na PFRON. Aby rozstrzygnąć tę kwestię niezbędne jest ustalenie czy oddział Skarżącego, tj. "Sklep Meblowy" może zostać uznany za samodzielnego pracodawcę w rozumieniu art. 3 K.p. Pozytywne stwierdzenie prowadziłoby do rozdzielnego zliczania pracowników pracujących w zakładzie głównym jak i w oddziale. To natomiast na gruncie analizowanej sprawy skutkowałoby tym, że nie zaistniałby obowiązek określony w art. 21 ustawy o rehabilitacji, ponieważ liczba pracowników zliczana oddzielnie dla zakładu jak i oddziału, nie wyniosłaby co najmniej 25 osób, a taki ustawa przewiduje warunek do powstania obowiązku dokonywania wpłat na PFRON.

Zgodnie z art. 3 K.p. pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. Treść tego przepisu definiuje pojęcie pracodawcy wskazując jego konstytutywną cechę, jaką musi być zatrudnienie pracowników. Dla uzyskania statusu pracodawcy nie jest przy tym wcale wymagane, aby pracodawca posiadał osobowość prawną. Pracodawcą może być bowiem także jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, o ile tylko zatrudnia pracowników. Taka jednostka, jakkolwiek nie ma co do zasady podmiotowości prawnej na gruncie prawa cywilnego, to jednak uzyskuje tę podmiotowość w zakresie stosunków pracy, może zatem pozywać i być pozywana przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych, ma wtedy zdolność sądową i procesową - art. 460 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm., dalej zwana: "K.p.c."). Może także stać się adresatem praw i obowiązków na podstawie materialnych przepisów prawa administracyjnego, które skierowane są do pracodawcy jako takiego, bez względu na nieistotny w tym zakresie atrybut osobowości prawnej. Zatrudnianie pracowników przez jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej wynikać musi z aktu kreującego uprawnienie osoby zarządzającej tą jednostką lub innej osoby, o której mowa w art. 3¹ § 1 K.p., do nawiązywania stosunków pracy (treść takiego stosunku wynika z art. 22 K.p.). Zatem wewnętrzne przepisy, które określają powstanie i organizację jednostki organizacyjnej, są źródłem uprawnienia do zatrudniania przez tę jednostkę pracowników (por. Kodeks pracy. Komentarz, J. Iwulski, W. Sanetra, Wydawnictwo Librata, Warszawa, 1996, str. 21). Dzięki takim wewnętrznym przepisom w jednostce organizacyjnej można upatrywać cechy nadającej tej jednostce przymiot pracodawcy, gdyż w ten sposób uzyskuje ona samodzielność w zakresie stosunków pracy i może zatrudniać pracowników. Wskazać więc należy na utrwaloną w orzecznictwie sądowym zasadę, iż za pracodawcę może być uznana tylko taka jednostka, która z mocy przepisów normujących wewnętrzny status prawny ma "...kompetencję do samodzielnego zatrudniania pracowników (składania oświadczeń woli). Jeżeli natomiast wewnętrzna jednostka organizacyjna jest upoważniona do zawierania umów o pracę w imieniu kierownictwa podmiotu, w skład którego wchodzi (lub nawiązywania w inny sposób stosunków pracy), z osobami przyjmowanymi w niej do pracy, to sama nie jest pracodawcą, lecz zatrudnia pracowników w imieniu pracodawcy, którym jest wielozakładowy podmiot zatrudniający – pracodawca." (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach, w sprawie III APa 25/12, Lex nr 1259682). Dla uznania jednostki organizacyjnej za pracodawcę, obok uprawnienia do samodzielnego zatrudniania pracowników, jednostka taka musi posiadać odpowiednie wyodrębnienie organizacyjne. Przy czym nie chodzi wyłącznie o wyodrębnienie, jakiego na gruncie prawa cywilnego wymaga się np. dla przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części (art. 55¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm; dalej zwana: "K.c.") albo dla takiej zorganizowanej części przedsiębiorstwa na mocy ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; zwana dalej: "ustawa o VAT"). Wyodrębnienie organizacyjne konieczne dla zaistnienia jednostki organizacyjnej jako samodzielnego pracodawcy dotyczyć musi organizacji i finansowania tej jednostki (tak K. Jaśkowski, t. 2.1 w Komentarz do art. 3 Kodeksu pracy, publ. Lex/el). Tak samo, jak uprawnienie do samodzielnego zatrudniania pracowników wynikać powinno z wewnętrznych przepisów regulujących powstanie i organizację podmiotu, w skład którego wchodzi jednostka będąca odrębnym pracodawcą, tak też wymagane wyodrębnienie organizacyjne wynikać musi z tych przepisów.

Zauważyć należy, że Skarżący jest właścicielem F. [...] "B.". Oznacza to, że Skarżący (osoba fizyczna) zatrudniający pracowników jest pracodawcą w rozumieniu art. 3 K.p. Pracodawcą jest bowiem przedsiębiorca, który jako osoba fizyczna prowadzi działalność na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, nie zaś prowadzone przez niego przedsiębiorstwo jako zorganizowany zespół składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 551 K.c.). Podkreślenia wymaga, że tylko wówczas, gdy przedsiębiorca tworzy na podstawie obowiązujących przepisów jednostkę organizacyjną, która jest prawnie, organizacyjnie, finansowo i majątkowo wyodrębniona, a ponadto ma zdolność zatrudniania pracowników, ma swoje kierownictwo (odrębne od przedsiębiorcy-właściciela), to wówczas ta jednostka organizacyjna jest pracodawcą, a nie sam przedsiębiorca (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 2003 r., sygn. akt I PK 284/02, publ. OSNP 2004/17/297).

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że dla pracowników pracujących w F. [...] "B.", jak i w oddziale, tj. w Sklepie Meblowym, pracodawcą był Skarżący. Z szczególną mocą należy podkreślić, że z niezakwestionowanego przez Skarżącego stanu faktycznego wynika, że nie można mówić o odrębności finansowo-organizacyjnej oddziału, jak również jego samodzielnej zdolności do zatrudniania pracowników. W toku postępowania uprawnione organy uzyskały dane wynikające z deklaracji ZUS dotyczące stanu zatrudnienia zarówno w F. [...] "B." jak i w jej oddziale w postaci Sklepu Meblowego. Z informacji tych wynikało w sposób nie budzący wątpliwości, że po pierwsze podmiotem zgłaszającym pracowników do ubezpieczenia był wyłącznie Skarżący, a nie przedstawiciel oddziału. Po drugie z list płac wynikało, że fundusz płac Sklepu Meblowego nie został wyodrębniony. Kierownik oddziału występował do księgowości F. [...] "B." o wypłatę wynagrodzeń wskazanych pracowników, zaś właściciel Fabryki akceptował wypłatę wynagrodzeń. Co oznacza, że struktura organizacyjna prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej wskazuje na istnienie jednej, wspólnej komórki zajmującej się księgowością. Ponadto, kontrolujący dysponowali także regulaminem pracy jako wewnętrznym aktem normatywnym ustalającym organizację i porządek pracy w F. [...] "B." i jej oddziałach. Z treści tego dokumentu wynikało w sposób jednoznaczny, że postanowienia regulaminu mają zastosowanie do wszystkich pracowników zatrudnionych w zakładzie pracy oraz oddziałach. Analiza tych dokumentów prowadzi do wniosku, iż w świetle wyżej przedstawionych rozważań dotyczących konstytutywnych cech pracodawcy, nie może ulegać wątpliwości, że w niniejszej sprawie pracodawcą był Skarżący, a nie wyodrębniony oddział jego przedsiębiorstwa. Wyodrębnienie organizacyjne pracodawcy powinno mieć miejsce w zakresie prawa pracy i skutkować również uprawnieniem do samodzielnego zatrudniania pracowników. Takiego uprawnienia do zatrudniania pracowników oddział nie posiadał. Z powyższych względów za niezasadne należało uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, jak i art. 3 K.p.

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego od strony skarżącej na rzecz organu administracji orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.