Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3886/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 178, art. 176 § 1 pkt 2, art. 177a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 czerwca 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3886/15 sprawy ze skargi S.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: - odrzucić skargę kasacyjną;


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 czerwca 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3886/15 oddalił skargę S.P., zwanego dalej Skarżącym, na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w W.

W dniu 9 września 2016 r. do Sądu wpłynęła skarga kasacyjna od ww. orzeczenia.

Z treści skargi kasacyjnej wynika, że została ona sporządzona przez S. P. i jedynie zaakceptowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Świadczy o tym zarówno fakt, że pod skargą po zwrocie "Z poważaniem" podpisał się skarżący, natomiast wyżej znajduje się pieczątka i podpis pełnomocnika oraz fakt braku wskazania podstaw kasacyjnych w zgodzie z art. 174 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu z powodu jej niedopuszczalności.

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 p.p.s.a. głównym zadaniem NSA stało się rozpatrywanie środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych.

Stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a.", skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz 220 § 3.

W myśl art. 176 § 1 pkt 1 – 3 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Podstawowy charakter skargi kasacyjnej jako środka zaskarżenia wynika przede wszystkim z faktu, że umożliwia ona z inicjatywy stron i niektórych organów państwowych dokonanie przez NSA (jako sądu prawa) kontroli wyroków wydawanych w pierwszej instancji przez wojewódzkie sądy administracyjne oraz niektórych, wymienionych w tym przepisie postanowień tych sądów, kończących postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej. Zwraca się jednak uwagę na specyfikę tego środka, utrudniającą i zawężającą zakres jego stosowania poprzez wprowadzenie przymusu adwokacko-radcowskiego przy jego wnoszeniu (art. 175 p.p.s.a.), a także związanie NSA granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Dlatego też prezentowane były poglądy, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo do sądu realizowane jest przede wszystkim przez wojewódzkie sądy administracyjne. Natomiast uruchomienie drugiej instancji poprzez działalność orzeczniczą NSA, obwarowane surowymi rygorami, stwarza jedynie możliwość poddania kontroli prawidłowości orzeczenia sądu pierwszej instancji i to w zakresie wskazanym przez stronę (zob. B. Gruszczyński, B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 528–531).

Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu (ewentualnie innych jednostek redakcyjnych), oraz na czym to naruszenie polegało. Dopełnienie tych wymogów jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi związany jest NSA (art. 183 § 1 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 174 p.p.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie natomiast do art. 177 a p.p.s.a. jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z analizy ww. przepisów wynika, że ustawodawca podzielił wymogi formalne skargi kasacyjnej na dwie grupy: usuwalne i nieusuwalne. Do wymogów nieusuwalnych należy zaliczyć przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Oznacza to, że braku tego nie można usunąć w tym samym trybie, w jakim uzupełnić można usuwalne braki skargi kasacyjnej, tj. te jakim odpowiadać musi każde pismo w postępowaniu sądowym.

Powyższe oznacza, że skarga kasacyjna Skarżącego z dnia 29 sierpnia 2016 r. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu przez sąd I instancji. Stosownie bowiem do treści art. 178 wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Z tych względów, na podstawie art. 178 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 i art. 177 a p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.