Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 198/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: stwierdzono że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. sprawy ze skargi E. R. i R. R. na bezczynność "T" S.A. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność "T" S.A. w K. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie; III. zasądza od "T" S.A. w K. solidarnie na rzecz skarżących E. R. i R. R. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 maja 2014 r. E. i R. R. wnieśli skargę na bezczynność "T" S.A. w K. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na ich wniosek z dnia 20 września 2013 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. dalej w skrócie u.d.i.p.) przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy.

Uzasadniając wniesioną skargę, skarżący wskazali na obowiązek stosowania przez Spółkę, zajmującą się dystrybucją energii elektrycznej, przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Argumentem jednoznacznie przemawiającym za słusznością takiego stanowiska jest brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., który stanowi, iż zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne (...). Skarżący podniósł, że użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" nie było przypadkowe i miało na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego. Sformułowanie to oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy publicznej i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Skarżący podkreślił, że wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są "zadaniami publicznymi". W świetle powyższych rozważań, żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji.

W dalszej kolejności skarżący odnieśli się do kwestii dopuszczalności przedmiotowej skargi w świetle art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) wskazując, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (skarżący wskazali tu na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05) bezczynność zobowiązanego w przedmiocie udzielenie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej.

Skarżący podkreślili, że w wezwaniu z dnia 20 września 2013 r. wystąpił do "T" S.A. z siedzibą w K. m.in. o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji linii energetycznych na ich nieruchomościach.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący otrzymali od strony przeciwnej pismo z dnia 28 października 2013 r., informujące o opóźnieniu w kwestii rozpatrzenia ich wniosku.

Pismem z dnia 16 grudnia 2013 r. skarżący zwrócili się z ponownym wnioskiem o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy i przebudowy linii elektroenergetycznych posadowionych na ich nieruchomościach, w tym protokołów z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz plany z mapkami.

W odpowiedzi skarżący otrzymali pismo z dnia 6 lutego 2014 r. w którym "T" S.A. zakwestionował precyzyjność złożonego przez nich wniosku.

Skarżący podnieśli, że zarówno we wniosku z 20 września 2013 r. jak również we wniosku z dnia 16 grudnia 2013 r. w sposób wyraźny wskazali formę i sposób oczekiwanego rozpatrzenia wniosku tj. przesłania kserokopii.

Na końcu skarżący wskazali, że do dnia sporządzenia niniejszej skargi nie otrzymali jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, ani też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę "T’ S.A. w K. wskazał, że pismem z dnia 17 czerwca 2014 r., mimo niedoprecyzowania wniosku przez skarżących, udostępnił odszukane kserokopie map, informując jednocześnie, skarżących, że innych dokumentów, w szczególności, decyzji, protokołów odbioru i przekazania do eksploatacji, protokołów zdawczo-odbiorczych środków trwałych przekazania na rzecz ówczesnego państwowego przedsiębiorstwa przesyłowego, dzienników budowy itp. o które wnioskowali skarżący, Spółka nie posiada w swoich zasobach.

"T" S.A. podkreślił, że dokumentacja, w zależności od obszaru posadowienia urządzeń i dostępności dokumentów jest różna. Dlatego też Spółka kilkakrotnie zwracała się o doprecyzowanie wniosku poprzez chociażby wskazanie właścicieli nieruchomości w chwili budowy urządzeń oraz ówczesnej numeracji działek wchodzących w jej skład. Skarżący podtrzymywali natomiast nadal, iż żądają "wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosowanych dokumentów (...)", podając jedynie przykładowe wyliczenie potencjalnie mogących wystąpić dokumentów w tego rodzaju dokumentacji, pozostawiając katalog żądanych dokumentów katalogiem otwartym.

Zachowanie Spółki, polegające na żądaniu doprecyzowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej miało na celu dążenie do kompleksowego załatwienia sprawy, co znajduje swoje usprawiedliwienie m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt I OSK 791/13, w którym Sąd wskazał, że "nie każdy dokument znajdujący się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego może posiadać walor informacji publicznej, dlatego koniecznym może być wezwanie wnioskodawcy do uściślenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej (...)", a także w wyroku z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 8/11, w którym Sąd stwierdził, że "ustawa z 2011 r. o dostępie do informacji publicznej nie jest i nie może być środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji."

Spółka podniosła, że w przedmiotowej sprawie nie sposób twierdzić, by nie udostępniła żadnych informacji publicznych, bowiem w prowadzonej korespondencji Spółka informowała skarżących o tym, jakie urządzenia posadowione są na wskazanej we wniosku nieruchomości i związanych z tym okolicznościach, nie przekazując jedynie dokumentów, o których doprecyzowanie się zwracała i których odszukanie, bądź ustalenie, że Spółka ich nie posiada, ułatwiłoby podanie doszczegółowienia o które Spółka się zwracała. W świetle powyższego, w ocenie Spółki, nie sposób uznać, że opóźnienie w rozpoznaniu wniosku skarżących, wynikało z oczywistego naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, tylko m.in. z konieczności przeszukania wielu archiwów w poszukiwaniu nie zidentyfikowanych we wniosku dokumentów, czemu jednocześnie towarzyszyła pojawiająca się hurtowa ilość wniosków tego rodzaju.

W oparciu o powyższe Spółka wniosła o uwzględnienie powyższych argumentów i umorzenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność.

Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność.

Zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa i doktryny dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 LEX nr 236545; wszystkie powołane w treści uzasadnienia orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną.

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skarżący wnioskiem z dnia 20 września 2013 r. zatytułowanym "Wezwanie do zawarcia umowy, Wezwanie przedsądowe do zapłaty wraz z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej" zwrócili się do "T" S.A. w K. o przesłanie kserokopii dokumentacji technicznej i prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji urządzeń infrastruktury przesyłowej na działach nr [...] i nr [...] obręb S., gmina [...], w szczególności do przedłożenia wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji tych urządzeń na ww. działach oraz dokumentów techniczno-prawnych (protokołów odbiorów technicznych i przekazania do eksploatacji, protokołów zdawczo-odbiorczych, protokołów zdawczo-odbiorczych środków trwałych przekazania na rzecz ówczesnego państwowego przedsiębiorstwa przesyłowego, dzienników budów, decyzji wydanych przez ówczesne organy administracji publicznej np. Urzędy Wojewódzkie, Burmistrzów Miast, Wojewódzkich Zarządów Rozbudowy Miast i Osiedli itp. ustalając miejsca i warunki realizacji budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych wraz z planem realizacyjny obejmującym część opisową i graficzną wybudowanych urządzeń przesyłowych, planów z mapkami).

W odpowiedzi udzielonej w piśmie datowanym na 28 października 2013 r. Spółka poinformowała skarżących, że ich wniosek jest w trakcie rozpatrywania i zostanie rozpatrzony w ciągu najbliższego miesiąca.

Pismem datowanym na 16 grudnia 2013 r. skarżący ponownie wezwali Spółkę, tak jak we wniosku z dnia 20 września 2013 r., do przesłania kserokopii dokumentacji technicznej i prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji, budowy, przebudowy, remontu i eksploatacji urządzeń infrastruktury przesyłowej zlokalizowanej na ich nieruchomościach. Jednocześnie skarżący zobowiązali się pokryć koszt wykonania przedmiotowych kserokopii.

W nawiązaniu do powyższego pisma, Spółka pismem datowanym na 6 lutego 2014 r. poinformowała, że urządzenia elektroenergetyczne posadowione na działkach nr [...] i [...] stanowią fragment linii niskiego napięcia zasilanej ze stacji transformatorowej nr [...] (działka nr [...]) i linii średniego napięcia zasilającej stację transformatorową nr [...] (działka nr [...]). Odnosząc się do treści wniosku o udostępnienie informacji dotyczących urządzeń zlokalizowanych na ww. działkach, Spółka zwróciła się natomiast o sprecyzowanie jakie dokumenty są przedmiotem tego wniosku, wskazując, że jego treść jest sformułowana w sposób zbyt ogólny, co uniemożliwia Spółce ocenę charakteru żądanej informacji jako publicznej oraz zajęcie stanowiska w przedmiocie ewentualnego uzasadnienia jej udostępnienia bądź odmowy udostępnienia. Spółka stwierdziła, że do chwili dokładnego wskazania przedmiotowych dokumentów (ze wskazaniem nazwy organu, który wydał dany dokument oraz daty jego wydania, ewentualnie wskazania poprzedników prawnych wnioskodawców, będących właścicielami nieruchomości w chwili budowy urządzeń energetycznych oraz ówczesnego oznaczenia tejże nieruchomości) nie jest możliwym stwierdzenie, czy posiada jakiekolwiek dokumenty, do których odnosi się wniosek.

Po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, Spółka za pismem z dnia 17 czerwca 2014 r. przesłała skarżącym skan rysunku schematu sieci nn w miejscowości S.. Nadto w ww. piśmie wyjaśniono, że budynek nr [...] przedstawiony na rysunku, jest budynkiem posadowionym na działce nr [...], której to działki dotyczy wniosek skarżących. Ponadto Spółka oświadczyła, że nie posiada w swoich zasobach innych żądanych dokumentów, w szczególności decyzji, protokołów odbioru i przekazania do eksploatacji, protokołów zdawczo-odbiorczych, protokołów zdawczo-odbiorczych środków trwałych przekazania na rzecz ówczesnego państwowego przedsiębiorstwa przesyłowego, dzienników budów itp., o które wnosili skarżący.

Przystępując do rozpoznania przedmiotowej sprawy wskazać należy, że kwestia, czy żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej, jak również, czy skarżona spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznych - była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i została przesądzona m.in. w wyroku tego Sądu dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 115/13. Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu ww. wyroku pozostaje nadal aktualne i w całości zyskuje aprobatę składu orzekającego w przedmiotowej sprawie. Nadto znajduje także potwierdzenie w licznym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 17 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 642/13).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". W orzecznictwie sądowowadministracyjnym podkreśla się, że wymienione w tym przepisie pojęcie "zadania publiczne" jest szersze od zakresu pojęcia "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, co implikuje wniosek, że zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i są użytecznie dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/2010).

Z uwagi na powyższe uznać należy, iż przedsiębiorstwo, któremu w kontrolowanej sprawie zarzucono bezczynność (przedsiębiorstwo energetyczne) realizuje (wykonuje) także określone zadania publiczne, w rozumieniu powyżej przedstawionym, gdyż zarówno dystrybucja energii elektrycznej jak również inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP - są zadaniami publicznymi, o których mówi powołany wyżej przepis. Ta zaś okoliczność, nakłada na przedsiębiorstwo energetyczne obowiązek udzielenia informacji dotyczącej sfery związanej z wykonywaniem przez to przedsiębiorstwo zadań publicznych.

Tym samym uznać należy, "T" S.A. w K. jako podmiot wykonujący zadania publiczne - podlega regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Następnie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na określonych w tej ustawie zasadach. Udostępnieniu podlegają zwłaszcza informacje wymienione w art. 6 ustawy. Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, którymi w szczególności są akty administracyjne oraz inne rozstrzygnięcia (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Zaznaczyć należy, że katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. nie ma charakteru katalogu zamkniętego, lecz stanowi jedynie przykładowe wyliczenie źródeł i rodzajów informacji. Ponadto zgodnie z art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 ustawy, prawo dostępu do informacji publicznej (ust. 1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu faktycznego lub prawnego (ust. 2).

Za utrwalony w orzecznictwie uznaje się pogląd, w myśl którego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 123/06). Dla traktowania danej informacji jako informacji publicznej decydujące jest nie samo jej wytworzenie, lecz fakt, że została pozyskana i przetworzona w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011r., sygn. akt l OSK 638/11).

Nie ulega wątpliwości, że decyzje i dokumenty dotyczące budowy, czy też przebudowy infrastruktury elektroenergetycznej są dokumentami, w posiadaniu których pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i decyzje te i dokumenty służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty, są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 545/07, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt. II SA/Go 595/07, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wr 20/2011).

Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że "T" S.A. jako podmiot wykonujący zadania publiczne, zobowiązany był do rozpoznania wniosku skarżących z dnia 20 września 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w przewidzianej prawem formie. Powyższe oznacza albo udzielenie informacji publicznej i udostępnienie kserokopii dokumentacji dotyczącej urządzeń usytuowanych na działce skarżącego albo wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji, bądź też w razie stwierdzenia, że żądana informacja nie znajduje się w posiadaniu Spółki – udzielenie wnioskodawcom odpowiedzi w formie zwykłego pisma.

Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy Spółka zrealizowała wniosek skarżących dopiero w dniu 17 czerwca 2014 r. To za pismem z dnia 17 czerwca 2014 r. Spółka przesłała bowiem skarżącym skan rysunku schematu sieci nn w m. S. na którym uwidoczniono budynek nr [...] posadowiony na działce nr [...], informując jednocześnie skarżących, że nie posiada innych żądanych przez nich dokumentów dotyczących ich nieruchomości.

Wskazać w tym miejscu trzeba, że w orzecznictwie podkreśla się, że w sytuacji kiedy podmiot, do którego skierowano żądanie udzielenia informacji publicznej, informacji tej nie posiada, zobowiązany jest jedynie powiadomić pisemnie wnioskodawcę o tym fakcie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 289/02, z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1644/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2012 r., II SAB/Wa 103/12). Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 5 września 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 64/13 powyższe wynika z faktu, że forma decyzji została przewidziana przez ustawodawcę wyłącznie dla rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji, względnie o umorzeniu postępowania, zaś w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanych informacji, to nie może odmówić ich udzielenia, albowiem pojęcie odmowy zakłada istnienie po stronie odmawiającego elementu wolicjonalnego, sprowadzającego się do tego, że ma on możliwość zadośćuczynienia prośbie, acz tego nie czyni. W sytuacji zaś, gdy podmiot zobowiązany nie posiada wnioskowanej informacji nie może on podjąć władczego rozstrzygnięcia co do jej udostępnienia.

Mając na uwadze treść pisma z dnia 17 czerwca 2014 r. stwierdzić należy, że Spółka rozpoznała wniosek skarżących zgodnie z przepisami, usuwając tym samym istniejący w tym zakresie stan bezczynności. Jak wskazano powyżej, Spółka przekazała odnalezione dokumenty, oświadczając jednocześnie, że innych żądanych dokumentów, które odnosiłyby się do nieruchomości będących własnością skarżących, w szczególności decyzji, protokołów odbioru i przekazania do eksploatacji, protokołów zdawczo-odbiorczych, protokołów zdawczo-odbiorczych środków trwałych przekazania na rzecz ówczesnego państwowego przedsiębiorstwa przesyłowego, dzienników budów - nie posiada. Tym samym uznać zatem trzeba, iż odpowiedź Spółki wyrażona w ww. piśmie z dnia 17 czerwca 2014 r., stanowi podstawę do umorzenia postępowania sądowego w przedmiocie bezczynności organu odnoszącej się do udostępnienia informacji publicznej.

Równocześnie należy zauważyć, iż załatwienie wniosku skarżących w sposób jaki ma miejsce w kontrolowanej sprawie, nie zwalnia Sądu z obowiązku orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność Spółki miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek ten wynika z art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. Oceniając powyższy aspekt sprawy sąd uznał, iż bezczynność Spółki miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (o czym orzeczono w pkt I wyroku). Powyższa ocena wynika z faktu, że od momentu złożenia wniosku (z dnia 20 września 2013 r.) do dnia jego rozpoznania upłynęło 10 miesięcy. Tymczasem zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Wskazać w tym miejscu należy także, że zakres wniosku skarżących, wbrew stanowisku Spółki, został sformułowany w sposób jasny i nie budzący wątpliwości, co do zakresu żądanej informacji. Wnioskodawcy domagali się kserokopii dokumentacji związanej z posadowieniem urządzeń przesyłowych na wyraźnie oznaczonych działkach, a w szczególności ewentualnych decyzji administracyjnych. Tak określonego zakresu żądania nie można uznać za zbyt ogólny, czy nieprecyzyjny.

Równocześnie jednak Sąd odstąpił od wymierzenia grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. z uwagi na fakt, że Spółka finalnie zrealizowała wniosek skarżących, jak również biorąc pod uwagę to, że Spółka odpowiadała na pisma skarżących i informowała ich o swoim stanowisku w sprawie. Tym samym nie uchlała się ona jednoznacznie od obowiązku przekazania przedmiotowych informacji.

W pkt II wyroku Sąd orzekł o umorzeniu postępowania w pozostałym zakresie tj. w zakresie zobowiązania Spółki do rozpoznania wniosku skarżących z dnia 20 września 2013 r. w zakreślonym przez Sąd terminie. Rozstrzygnięcie powyższe wynika z faktu, iż jak już wskazano powyżej, Spółka w piśmie z dnia 17 czerwca 2014 r. poinformowała skarżących, iż nie dysponuje inną dokumentacją, poza dokumentami, których kserokopie zostały przesłane skarżącym. W tej sytuacji wyznaczenie Spółce terminu do rozpoznania wniosku skarżących stało się więc bezprzedmiotowe. Postępowanie w tym zakresie należało zatem umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. Przepis ten mówi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 2 i 3 tego artykułu. (por. postanowienie NSA z dnia 21.03.2013 r. sygn. akt I OSK 481/13, postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12, postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 2626/12, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6.03.2013r. sygn. akt IV SAB/Po 99/12).

W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art.205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od "T" S.A. w K. solidarnie na rzecz skarżących kwotę 357 zł, na którą złożyły się koszty postępowania prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, w tym: koszty zastępstwa procesowego, kwota uiszczonego wpisu oraz opłata skarbowa za pełnomocnictwo (pkt III wyroku).