Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2092/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1 i art. 87 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 43
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

B. P. w dniu 12 października 2010 r. (koperta - k. 5) wniósł skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] maja 2010 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2010 r. odmawiającej wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków zmiany podmiotowej dotyczącej działek ew. nr [...], [...] i [...] z obrębu [...] położonych w W.

Jednocześnie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, że w dniu 20 maja 2010 r. zaskarżona decyzja została omyłkowo doręczona E. P. w M. na ul. [...] zamiast skarżącemu B. P. w M. na ul. [...].

Do wniosku załączono kopię dowodu osobistego E. P. określającego jej adres zameldowania jako ul. [...] w M. oraz jej oświadczenie z dnia 11 października 2010 r. o przekazaniu skarżącemu B. P. w dniu 11 października 2010 r. jednej koperty zawierającej decyzję inną niż zaskarżona oraz o zagubieniu przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję, otrzymanej pomyłkowo od listonosza latem 2010 r.

Skarżący wniósł o zwrócenie uwagi, czy na znajdującym się w aktach dowodzie doręczenia zaskarżonej decyzji jest informacja o pozostawieniu jej adresatowi (skarżącemu) awiza pocztowego w miejscu zamieszkania. Brak takiej informacji będzie potwierdzeniem omyłki doręczyciela lub doręczyciela i sortowni korespondencji, wskutek której nie umożliwiono skarżącemu odebrania w terminie listu poleconego lub awiza z informacją o doręczeniu zastępczym, co przemawiałoby na brak winy skarżącego w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie jest zasadny.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, zaś art. 87 § 2 p. p. s. a. stanowi, że w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Stosownie do art. 53 § 1 p. p. s. a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Przed merytorycznym rozpatrzeniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało ustalić, czy terminowi temu rzeczywiście uchybiono, a więc czy nastąpiło zgodne z prawem doręczenie skarżącemu zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu nastąpiło zgodne z prawem doręczenie skarżącemu zaskarżonej decyzji w dniu 20 maja 2010 r.

Zgodnie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a.", w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

Adresatem przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję był skarżący B. P., który w postępowaniu administracyjnym podał jako adres do korespondencji adres ul. [...] w M. Zaskarżona decyzja prawidłowo została wysłana na powyższy adres i wobec nieobecności adresata B. P. została doręczona, za pokwitowaniem, E. P.

Dla przyjęcia, że doręczenie to było prawidłowe powinny być spełnione przesłanki doręczenia zastępczego pisma określone w art. 43 k. p. a., to znaczy osoba, której doręczono decyzję powinna być dorosłym domownikiem adresata oraz powinna podjąć się oddania mu pisma.

Zdaniem Sądu przesłanki te zostały spełnione.

Po pierwsze, przyjąć należy, iż E. P. jest dorosłym domownikiem adresata B. P. Z dołączonej do wniosku kopii dowodu osobistego wynika, że E. P. urodziła się w dniu [...] grudnia 1953 r., a więc w dniu podjęcia przesyłki była pełnoletnia (dorosła). Ponadto, z adnotacji dokonanej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji organu pierwszej instancji doręczonej, podobnie jak zaskarżona decyzja na adres ul. [...] w M., wynika, że E. P. jest żoną adresata B. P. Okoliczności te wskazują w ocenie Sądu, że pomimo zameldowania w M. przy ul. [...] E. P. mieszka ze swym mężem B. P. w M. przy ul. [...]. Na marginesie należy zaznaczyć, że także decyzja organu pierwszej instancji została podjęta w lokalu nr [...] przy ul. [...] w M. przez E. P., odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zostało wniesione w terminie, a skarżący B. P. nie zgłaszał zarzutów co do prawidłowości doręczenia decyzji organu pierwszej instancji.

Po drugie, przyjąć należy, iż E. P. podjęła się oddania skarżącemu pisma zawierającego zaskarżoną decyzję. Pokwitowała ona bowiem odbiór pisma, a to zdaniem Sądu uzasadnia przyjęcie domniemania istnienia po stronie kwitującego woli oddania pisma adresatowi (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Op 198/08). Z art. 43 k. p. a. nie wynika, aby "podjęcie się oddania pisma adresatowi" miało formułę "wyraźnego oświadczenia, w którego treści powinna znaleźć się zgoda odbiorcy na przyjęcie pisma i zobowiązanie się do osobistego przekazania pisma adresatowi". Przepis ten nie wymaga stosowania tak sformalizowanego uzewnętrznienia gotowości przyjęcia pisma i podjęcia się oddania go adresatowi.

Poza tym wskazać należy, że doręczenie pisma dorosłemu domownikowi sprawia, że nie jest już konieczne w świetle art. 43 zdanie drugie k. p. a. zawiadomienie o tym adresata poprzez umieszczenie zawiadomienia (tzw. awiza) w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

Datą doręczenia pisma adresatowi jest dzień odebrania pisma przez dorosłego domownika. Datą doręczenia nie jest natomiast dzień faktycznego odebrania przez adresata pisma przekazanego przez tą osobę. Okoliczność, że osoba, której wręczono pismo za pokwitowaniem, nie oddała pisma adresatowi, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 873/07, LEX nr 516115).

Wobec powyższego, zaskarżona decyzja została doręczona adresatowi w dniu 20 maja 2010 r., a trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi - na podstawie art. 53 § 1 w zw. z art. 83 § 2 p. p. s. a. - upłynął w dniu 21 czerwca 2010 r. Skarga wniesiona w dniu 12 października 2010 r. została więc wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia, stąd możliwe jest rozpatrzenie wniosku o przywrócenie tego terminu.

W ocenie Sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wnioskodawca nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

W ocenie Sądu brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi można byłoby przyjąć tylko wtedy, gdyby dorosły domownik, który podjął przesyłkę i zobowiązał się do oddania jej adresatowi, sam doznał nieprzezwyciężonej przeszkody w faktycznym oddaniu mu pisma. Jednakże ani z wniosku o przywrócenie terminu ani z załączonych do niego dokumentów nie wynika, aby E. P. doznała tego typu przeszkody. Za przeszkodę taką w żadnej mierze nie może być uznane zagubienie przesyłki. Niedbalstwo zaś osoby, do rąk której dokonano doręczenia zastępczego traktowane jest tak samo, jak niedbalstwo adresata decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 480/08, LEX nr 515193).

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p. p. s. a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.