Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 939/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-03-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6560
6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 244, art. 250 par. 1 i 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata RM o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi MG na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Skarżąca MG wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Następnie wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Postanowieniem z dnia [...] starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ustanowił dla skarżącej adwokata (pkt 2 sentencji) i jednocześnie zwolnił ją od kosztów sądowych (pkt 1 sentencji).

Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła pełnomocnika w osobie adwokata RM.

Pismem z dnia [...], doręczonym w dniu [...] [por. karta nr [...] akt sądowych] Sąd powiadomił adwokata RM, że został wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu MG.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] oddalił skargę MG na w.w postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

Pismem z dnia [...] pełnomocnik skarżącej wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały pokryte w żadnej części.

Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach i opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm.), które obowiązuje od dnia 02 listopada 2016 r.

W tym miejscu zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w literaturze przedmiotu, z treści wskazanych przepisów wywodzi się, że przepisy te nie nakładają obowiązku uwzględnienia każdego wniosku o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Wniosek ten podlega ocenie pod kątem jakości usług świadczonych w ramach prawa pomocy i ich wpływu na sytuację procesową strony. Przyznanie takiego wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu na podstawie art. 244 P.p.s.a., oznacza obciążenie Skarbu Państwa ciężarem finansowym z nim związanym. Stąd też, sąd jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania (por. B. Dauter w: S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, "Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych", Warszawa 2007, Wyd. LexisNexis, s. 316-317). Oznacza to uprawnienie i obowiązek sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona. Tylko w takiej sytuacji dopuszczalne jest pozytywne orzeczenie w przedmiocie wniosku pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia.

Wobec powyższego pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach przyznanego stronie prawa pomocy wynagrodzenie takie przysługuje jedynie w związku z faktycznym (rzeczywistym) udzieleniem pomocy prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 22 dnia grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04, postanowienie NSA z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II FZ 515/07, postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt II FZ 143/10, postanowienie NSA z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt I OZ 790/11, postanowienie NSA z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OZ 214/12, publ. w Internecie na str. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pełnomocnik powinien dołożyć należytej staranności w realizacji nałożonych obowiązków, zapłata bowiem za nie pochodzi ze środków Skarbu Państwa [por. M. Knysiak-Sudyka, Komentarz do art. 250 P.p.s.a., publ. w Lexie].

W ocenie starszego referendarza sądowego w rozpatrywanej sprawie wniosek adwokata o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy nie wynika, aby pełnomocnik skarżącego podejmował jakiekolwiek czynności w sprawie. W postępowaniu przed sądem w pierwszej instancji powinny one znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy, poprzez wyrażenie przez pełnomocnika stanowiska w sprawie oraz - w razie potrzeby - złożenie w imieniu strony niezbędnych wniosków procesowych. Tym samym przyjąć należy, że w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji pełnomocnik skarżącego w istocie nie podjął czynności, które stanowią faktyczne udzielenie stronie skarżącej pomocy prawnej. W szczególności pełnomocnik nie złożył w imieniu skarżącej żadnego pisma procesowego, jakiegokolwiek wniosku procesowego, pisma rozwijającego zarzuty skargi i jej uzasadnienie.

W tym stanie rzeczy, w niniejszej sprawie, brak jest podstaw do przyznania adwokatowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, co skutkuje oddaleniem wniosku.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 250 § 1, art. 258 § 1 i 2 pkt 8 P.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.