Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 663/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 5, art. 147 § 1 i § 2, art, 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 91 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 4 ust. 1 i ust. 3, art. 5 ust. 1 pkt 5 i ust. 7
journal: Dz.U. 2005 nr 236 poz 2008
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity
article: art. 33 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach
article: art. 5
journal: Dz.U. 2011 nr 270 poz 1599
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na uchwałę Rady Gminy z dnia 14 marca 2014 r. nr XXXIV/231/2014 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy stwierdza nieważność § 14 ust. 2 pkt 1b w części dotyczącej sformułowania "psy duże" oraz § 9 zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną skargą uchwałą z dnia 14 marca 2014 r. Rada Gminy, działając na podstawie art. 4 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm. – powoływanej dalej jako u.u.p.c.g.), art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm., powoływanej dalej jako u.s.g. ) oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., Nr 197, poz. 1172 ze zm.) – po zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, podjęła uchwałę nr XXXIV/231/2014 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy.

Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubuskiego z dnia 20 marca 2014 r., pod poz. 703 i weszła w życie zgodnie z § 21 uchwały z dniem 1 lipca 2014 r.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. skargę na tę uchwałę złożył Prokurator Rejonowy, zaskarżając ją w części obejmującej § 9 pkt 1.1, 1.2 i 1.3 oraz § 14 pkt 2.1.b w zakresie obejmującym sformułowanie "psy duże".

Uchwale w zaskarżonej części skarżący zarzucił obrazę §§ 21, 24 i 25 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad Techniki Prawodawczej ( Dz. U. z 2002 r., Nr 100, poz. 908, powoływanego dalej jako: r.w.t.p.) poprzez ustalenie w rozdziale III w § 9 pkt 1.1, 1.2, 1.3 innych wymagań wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, które nie spełniają warunków wynikających z przepisów powołanego rozporządzenia oraz użycie w § 14 pkt 2.1.b pojęcia "psy duże", które to pojęcie nie jest używane w ustawie o ochronie zwierząt ( Dz.U. z 2013 r., poz. 856) i może powodować trudności interpretacyjne, których nie sposób usunąć.

Na tej podstawie Prokurator - powołując się na przepis art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako: p.p.s.a ) - wniósł o stwierdzenie nieważności wskazanej uchwały w zaskarżonej części.

W motywach skargi skarżący podkreślił, iż zaskarżona uchwała, stanowiąca akt prawa miejscowego, podjęta na podstawie przepisu art. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, powinna zwierać m.in. wymagania wynikające z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, jednakże rozdział III tej uchwały wadliwie realizuje upoważnienie ustawowe w tym zakresie. Kwestionowany przepis § 9 uchwały nie spełnia wymagań wynikających z zasad techniki prawodawczej, bowiem ma charakter jedynie postulatywny i stanowi rekapitulację postanowień zawartych w wojewódzkim planie gospodarki odpadami obowiązującym na terenie województwa uchwalonego uchwałą nr XXX/280/12 Sejmiku Województwa z dnia 10 września 2012 r. wraz z załącznikiem nr 1.

Ponadto zarzucił, iż przepis § 14 pkt 2.1.b uchwały wskazuje, że osoba utrzymująca zwierzę domowe, zobowiązana jest w odniesieniu do psów, prowadzić je na terenach przeznaczonych do wspólnego użytku w nałożonym na pysk kagańcu, przy czym zapis ten dotyczy psów agresywnych i dużych. Skarżący wskazał, iż wprawdzie odtworzenie znaczenia pojęcia "psa agresywnego" jest możliwe przez odwołanie się do zapisu rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 kwietnia 2003 r. w sprawie wykazu ras psów uznanych za agresywne (Dz. U. z 2003 r., Nr 77, poz. 687, powoływanego dalej jako: rozporządzenie MSWiA z dnia 28 kwietnia 2003 r. ), to pojęcie "pies duży" nie jest określeniem używanym przez ustawę o ochronie zwierząt, zaś odtworzenie jego znaczenia może powodować trudności interpretacyjne. W ocenie skarżącego wskazane naruszenia stanowią istotne naruszenie przepisów powołanych w sentencji uchwały.

W udzielonej pismem z dnia [...] września 2014 r. odpowiedzi na skargę, Wójt reprezentujący Gminę, oświadczył, iż Rada Gminy zobowiązuje się do usunięcia stwierdzonych uchybień w terminie do 30 września 2014 r. tj. na najbliższym posiedzeniu organu uchwałodawczego gminy.

Wraz z kolejnym pismem tj. z dnia [...] września 2014 r. Wójt Gminy nadesłał potwierdzony za zgodność odpis uchwały nr XXXIX/274/2014 Rady Gminy z dnia 12 września 2014 r. w sprawie zmiany Regulaminy utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, w wyniku której w rozdziale III zaskarżonej uchwały z dnia 14 marca 2014 r. skreślony został § 9, a § 14 pkt 2 ppkt 1b otrzymał brzmienie: "psy agresywne prowadzić w nałożonym kagańcu".

Odnosząc się do okoliczności podjęcia przez Radę Gminy uchwały nr XXXIX/274/2014 z dnia 12 września 2014 r. Prokurator Rejonowy w piśmie z dnia [...] września 2014 r. oświadczył, iż podtrzymuje skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. ).

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie pozostawała wskazana na wstępie uchwała Rady Gminy w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Zaskarżony regulamin stanowi niewątpliwie akt prawa miejscowego, na co wskazuje wprost treść art. 4 ust. 1 u.u.c.p.g. Zatem zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. jest aktem podlegającym kognicji sądów administracyjnych.

Skarga na wyżej wymieniony akt została wniesiona przez prokuratora, który w myśl art. 53 § 3 p.p.s.a. nie jest ograniczony żadnym terminem w zakresie wniesienia skargi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, a na mocy art. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze ( tekst jednolity Dz. U. z 2011 r., Nr 270, poz. 1599 ze zm.) uprawniony jest do wniesienia skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego do sądu administracyjnego, bez konieczności uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Zatem uznać należało, iż spełnione zostały wszystkie przesłanki umożliwiające sądowi merytoryczne rozpoznanie niniejszej sprawy.

Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Co do zasady nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, ale wyjątek stanowi w tym względzie akt prawa miejscowego ( art. 94 ust. 1 u.s.g. ). Zaskarżona uchwała wydana została na podstawie art. 4 ust. 1 u.u.c.p.g. zgodnie z którym rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala, będący aktem prawa miejscowego, regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Jednocześnie w ust. 2 wskazuje się, że regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące:

1) wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących:

a) prowadzenie we wskazanym zakresie selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych, w tym powstających w gospodarstwach domowych przeterminowanych leków i chemikaliów, zużytych baterii i akumulatorów, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, mebli i innych odpadów wielkogabarytowych, odpadów budowlanych i rozbiórkowych oraz zużytych opon, a także odpadów zielonych,

b) uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego,

c) mycie i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi;

2) rodzaju i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu:

a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach,

b) liczby osób korzystających z tych pojemników;

3) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego;

4) (uchylony);

5) innych wymagań wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami;

6) obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku;

7) wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach;

8) wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania.

Stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.u.c.p.g. rada gminy jest obowiązana dostosować regulamin do wojewódzkiego planu gospodarki odpadami w terminie 6 miesięcy od dnia uchwalenia tego planu.

Należy zauważyć, iż na gruncie przepisów u.s.g., przewidziane zostały dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Brak jest ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się m.in. naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały ( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, Lex nr 25639 ). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Ponadto do aktów prawa miejscowego ma zastosowanie r.z.t.p. Zgodnie bowiem z § 143 załącznika do r.z.t.p. do aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem § 141, w dziale V, z wyjątkiem § 132, w dziale II oraz w dziale I rozdziały 2-7, a do przepisów porządkowych - również w dziale I rozdział 9, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej, co oznacza, że znajdą do nich zastosowanie między innymi przepisy §§ 20-29 umieszczone w rozdziale 4, działu I załącznika do r.z.t.p. Nakaz stosowania określonych przepisów "odpowiednio" oznacza, że przy ich stosowaniu należy uwzględnić specyfikę spraw, których dotyczy takie odesłanie. W omawianym przypadku specyfika aktów prawa miejscowego jest zbliżona do specyfiki rozporządzeń. W polskim systemie prawnym akty prawa miejscowego zajmują analogiczną pozycję jak rozporządzenia, a różnica pomiędzy tymi dwoma rodzajami aktów wykonawczych sprowadza się do innego obszaru obowiązywania każdego z nich ( por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., II OSK 102/08, NZS 2008, nr 5, s. 103).

Pierwszy z zakwestionowanych przepisów uchwały z dnia 14 marca 2014 r. zawarty w rozdziale III tj. § 9 uchwały stanowi, iż funkcjonowanie systemu selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych ma zapewnić:

1) ograniczenie składowania odpadów komunalnych ulegających biodegradacji,

2) wydzielenie odpadów niebezpiecznych z odpadów komunalnych,

3) osiągnięcie poziomów odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych.

Podstawą jego wydania stanowi powołany powyżej art. 4 ust. 2 pkt 5 u.u.c.p.g. Przy czym stosownie do § 25 ust. 1 załącznika do r.z.t.p. przepis prawa materialnego powinien możliwie bezpośrednio i wyraźnie wskazywać kto, w jakich okolicznościach i jak powinien się zachować (przepis podstawowy). W powołanym § 25 ust. 1 załącznika do r.z.t.p. zostały określone zasady redagowania tzw. przepisu podstawowego, czyli przepisu prawa materialnego wyrażającego określoną dyrektywę postępowania. Zgodnie z tymi zasadami w przepisie podstawowym należy wskazać: jego adresatów, przesłanki jego stosowania, dyrektywę postępowania. Należy jednak podkreślić, że znajdują tu zastosowanie wszystkie zasady wyrażone w § 6 załącznika do r.z.t.p. Oznacza to, że przepis podstawowy należy redagować zgodnie z zasadami precyzji tekstu prawnego, komunikatywności tekstu prawnego dla jego adresatów i adekwatności tekstu prawnego do zamiaru prawodawcy. Przepis podstawowy zredagowany niezgodnie z zasadami precyzji lub komunikatywności jest przepisem niejasnym i może być oceniony jako naruszający zasadę określoności przepisów prawnych, sformułowaną w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego

Mając na uwadze powyższe zgodzić się należy z Prokuratorem Rejonowym, iż zaskarżony przepis uchwały ma charakter jedynie postulatywny i stanowi ogólnikową rekapitulację postanowień zawartych w Wojewódzkim planie gospodarki odpadami obowiązującym na terenie województwa, uchwalonym uchwałą nr XXX/280/12 Sejmiku Województwa z dnia 10 września 2012 r. wraz z załącznikiem nr 1. Trudno w analizowanej regulacji regulaminu doszukać się normatywnego elementu. Nie określa on żadnych konkretnych warunków gospodarką odpadami, a przede wszystkim nie został ustalony adresat tej regulacji. Ponadto przepis uchwały nie spełnia wymogu precyzyjności i jednoznaczności. Uchybia on zatem dyspozycji § 25 i § 6 załącznika do r.z.t.p. w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 5 u.u.c.p.g. Można wprawdzie doszukiwać się również naruszenia § 21 i 24 załącznika do r.z.t.p., jednakże są to przepisy określające zasady budowy i systematyki aktów prawnych. Ich naruszenie nie stanowi istotnego naruszenia przepisów prawa, które mogłoby uzasadniać stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w tej części. Należy też mieć na uwadze, iż wojewódzki plan gospodarki odpadami nie ma jedynie charakteru wewnętrznego i nie stanowi on tylko zbioru celów ( postulatów ), a zatem nie jest pozbawiony elementów normatywnych. Wystarczy w tym miejscu wskazać na przepis art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach ( Dz. U z 2013 poz. 21 ze zm. określanej dalej jak u.o.), który stanowi, iż posiadacz odpadów jest obowiązany do postępowania z odpadami w sposób zgodny z zasadami gospodarki odpadami, o których mowa w art. 16-31, w tym do prowadzenia procesów przetwarzania odpadów w taki sposób, aby procesy te oraz powstające w ich wyniku odpady nie stwarzały zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz dla środowiska, a także w sposób zgodny z przepisami o ochronie środowiska i planami gospodarki odpadami. Również zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 2 u.o. właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z planami gospodarki odpadami. Ponadto według art. 127 ust. 5 u.o. w przypadku gdy budowa składowiska odpadów nie jest określona w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę składowiska odpadów odmawia wydania tego pozwolenia.

Kolejny zakwestionowany skargą przepis § 14 ust. 2 pkt 1 b uchwały stanowi, że osoba utrzymująca zwierzę domowe zobowiązana jest w odniesieniu do psów wyprowadzać psy agresywne oraz psy duże dodatkowo w nałożonym na pysk kagańcu. W odniesieniu do niego należy stwierdzić, iż pojęcie "pies duży" nie zostało przez uchwałodawcę sprecyzowane, a tym samym, nie znajdując normatywnej regulacji tego pojęcia w przepisach prawa powszechnie obowiązującego stwierdzić należy, iż tak nieprecyzyjne określenie skutkować może arbitralnością rozstrzygnięć w przypadku badania, czy doszło do naruszenia przedmiotowego przepisu. Konieczność stanowienia prawa cechującego się "poprawnością", "precyzyjnością" i "jasnością" wielokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny ( por. wyroki TK z dnia 10 listopada 1998 r., K 39/97, LEX nr 3460 ; z dnia 11 stycznia 2000 r., K 7/99, LEX nr 39281; z dnia 13 lutego 2001 r., KI9/99, LEX nr 46368; z dnia 13 września 2005 r., K 38/04, LEX nr 165332; z dnia 7 listopada 2006 r., SK 42/05, LEX nr 231203). Posługiwanie się pojęciem nieostrym stanowi naruszenie przepisu art. 2 Konstytucji RP. Nieprecyzyjne, niejasne postanowienia tej uchwały pozbawiają ją charakteru przepisu określającego nakazy i zakazy określonego zachowania się jednostek. Przy takiej nienormatywnej regulacji nakazu, poddanie za naruszenie jego postanowień odpowiedzialności w trybie i na zasadach określonych w prawie o wykroczeniach, narusza zasady demokratycznego państwa prawnego. Brak bowiem jest jasnych, zrozumiałych dla adresatów norm zachowania, których naruszenie powoduje pociągnięcie do odpowiedzialności określonej w prawie o wykroczeniach ( por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 2 lipca 2004 r. III SA/Wr 51/04, wyrok WSA z dnia 2 września 2013 r. II SA/Wr 425/13 ). Natomiast pojęcie psa agresywnego zostało zdefiniowane w powołanym rozporządzeniu MSWiA z dnia 28 kwietnia 2003 r.

Uznając, iż z powołanych przyczyn zaskarżone przepisy kontrolowanej uchwały obarczone są istotnym naruszeniem prawa Sąd - na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. - stwierdził nieważność § 9 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 b w odniesieniu do sformułowania "psy duże" (pkt I wyroku).

Przeszkody dla stwierdzenia nieważności kontrolowanej uchwały w zaskarżonej części nie stanowiła okoliczność, iż w dacie wyrokowania przez Sąd zakwestionowane przepisy uchwały nr XXXIV/231/2014 z dnia 14 marca 2014 r. nie pozostawały już w obrocie prawnym, a to wobec wejścia życie uchwały Rady Gminy nr XXXIX/274/2014 z dnia 12 września 2014 r. w sprawie zmiany Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Uchwała ta, będąc też aktem prawa miejscowego ogłoszona została w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 1 października 2014 r. pod poz. 1726. Stosownie do § 3 weszła zatem w życie z dniem 16 października 2014 r.

Zauważyć należy, iż dokonanie przez organ stanowiący gminy zmian zaskarżonej przez Prokuratora Rejonowego części uchwały nr XXXIV/231/2014 z dnia 14 marca 2014 r. a to w wyniku podjęcia uchwały nr XXXIX/274/2014 z dnia 12 września 2014 r. skutkowało wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonych regulacji dopiero z dniem wejścia w życie tej nowej uchwały ( czyli z upływem 14 dni od jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Województwa). Oznacza to, iż zaskarżonych jednostek redakcyjnych uchwały z dnia 14 marca 2014 r. nie ma w obrocie prawnym od 16 października 2014 r. Mieć jednak należy na uwadze, że jednostki redakcyjne uchwały z 14 marca 2014 r. będące przedmiotem skargi, pozostawały w obrocie od wejścia w życie do wskazanej daty tj. od 1 lipca 2014 r. Tymczasem zaskarżenie uchwały rady gminy przez prokuratora ma na celu stwierdzenie jej nieważności, a więc wyeliminowanie z obrotu ze skutkiem ex tunc (wstecznym) tj. od daty jej podjęcia. Podkreślenia wymaga też, że istotą kontroli legalności sprawowanej przez sądy administracyjne jest ocena zaskarżonych aktów i czynności według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie ich podejmowania. Zmiana lub uchylenie zaskarżonej skargą uchwały nie czyni zbędnym wydania przez sąd wyroku. Uchylenie (zmiana) zaskarżonej uchwały przez organ, który ją podjął, przed wydaniem zaskarżonego wyroku, nie czyni co do zasady bezprzedmiotowym rozpoznania skargi na tą uchwałę. Uchylenia (zmiany) kwestionowanej uchwały przez organ stanowiący gminy nie można bowiem utożsamiać z uwzględnieniem skargi, a skutki stwierdzenia nieważności uchwały polegające na orzeczeniu o jej nieważności od daty jej podjęcia, są dalej idące niż uchylenie (zmiana) uchwały, wywierające skutki dopiero od daty uchylenia ( vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2007r roku, sygn. akt II OSK 1776/06 - Lex nr 327767; glosa P. Chmielnickiego do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2003 roku sygn. II SA/Wr 854/03 publ. Samorząd Terytorialny z 2005 roku , z. 7-8 póz. 125 ). Wskazać też należy na stanowisko wyrażone przez Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 14 września 1994 roku w sprawie W 5/94 (OTK 1994, nr 2, poz. 44) w którym - dokonując wykładni postanowień art. 101 ust. 1 u.s.g. - przyjął on, że przewidziana w powołanym przepisie skarga na uchwałę organu gminy jest dopuszczalna również wówczas, gdy uchwała została wprawdzie uchylona lub zmieniona, lecz może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę, a zmiana lub uchylenie podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej dokonana po zaskarżeniu tej uchwały do sądu administracyjnego nie czyni zbędnym wydania przez sąd administracyjny wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę uchwały ( por. również glosę aprobującą do tej uchwały P.Tuleji, Monitor Prawniczy 1995, nr 5, s. 141). W konsekwencji w judykaturze i doktrynie prezentowany jest pogląd, który Sąd orzekający aprobuje, że uchylenie (zmiana) uchwały przez organ, który ją podjął, uzasadnia umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, ale wyłącznie wówczas, gdy zaskarżona uchwała nie wywołuje już żadnych skutków prawnych ( vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2005, OSK 1290/04; W. Chróścielewski, Z. Kmieciak "Postępowanie w sprawach nadzoru nad działalnością komunalną", Warszawa 1995, s. 137 ). W konsekwencji brak było podstaw do przyjęcia zaistnienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania.

Mając jednakże na uwadze, iż dacie w wyrokowania uchwała z dnia 14 marca 2014 r. w zaskarżonej części nie pozostawała już w obrocie prawnym, Sąd nie orzekał na podstawie art. 152 ppsa.