Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 2828/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.145 par.1 pkt 1 lit c p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska Protokolant sekretarz sądowy Beata Osińska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 207/14 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjnego "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 19 marca 2014 r. oddalił skargę Przedsiębiorstwa Produkcyjnego "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] sierpnia 2009 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, decyzją z [...] marca 2009 r. Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.- dalej: u.p.z.p.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 k.p.a. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą, garażem podziemnym na 12 samochodów, w miejsce istniejącej zabudowy na dz. nr [...] obr. [...] przy al. [...] w K. oraz wjazdem z al. [...] (dz.[...]).

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli R.A., S.K., S.K., B.J., J.T., PP "[...]" Sp. z o.o. oraz R.K..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] sierpnia 2009 r. uchyliło ww. decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania, podkreślając, że stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ odwoławczy wskazał, że w stosunku do niektórych właścicieli nieruchomości sąsiednich organ przyjął, iż mają oni przymiot strony, natomiast innym właścicielom nieruchomości sąsiednich takiego statusu nie przyznał. Dotyczy to w szczególności spółki PP "[...]" właściciela lokalu w budynku nr [...] przy al. [...] jak również pozostałych właścicieli nieruchomości lokalowych w tym budynku. W warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji ustalono linię zabudowy w odległości 11 m od krawędzi jezdni jako przedłużenie istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich nr [...] obr. [...] jako linię ustaloną zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Z analizy architektoniczno-urbanistycznej wynika, że w obszarze analizowanym wzdłuż alei [...] dominuje jednorodne ukształtowanie linii zabudowy w odległości ok. 11 m od krawędzi jezdni. Natomiast odległości te są mniejsze wzdłuż pozostałych ulic kwartału (od 2 do 8 m), a w połowie ul. W. obserwować można głębokie usytuowanie istniejącej zabudów (działki nr [...]) w odległości ok. 18 m od krawędzi jezdni. Takie wyznaczenie linii zabudowy zgodnie z załącznikiem graficznym nr 2 do zaskarżonej decyzji uznać należy za prawidłowe (por. II OSK 779/07). Jeśli chodzi o ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, to stosownie do § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury co do zasady wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. W przedmiotowej sprawie wskaźnik ten ustalono w wysokości do 37 % na podstawie § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia. Średni wskaźnik dla obszaru został ustalony nie na poziomie 19 % lecz 30 %, a dla zabudowy mieszkalnej 31 %. Odstępstwo zatem od wartości średniej nie jest aż tak znaczne, jak wynika z zestawienia 19 % i 37 %. Nadto w załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji oraz w treści analizy architektoniczno-urbanistycznej zawarto uzasadnienie odstępstwa od ogólnych zasad określonych w § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Wskazano, że na sąsiednich działkach wskaźnik ten jest wyższy od średniego wskaźnika. Na działce nr [...] wynosi 37 %, na działce nr [...] wynosi 39 %. Aktualny wskaźnik dla działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym wynosi 28 %. Dla działki nr [...] jest z kolei niższy niż średni wskaźnik i wynosi 17 %. Z uwagi na zróżnicowaną wielkość działek ustalenie wskaźnika dla działek obszaru analizowanego oraz obszarów przyległych wynika każdorazowo ze szczególnych uwarunkowań inwestycji będącej przedmiotem wniosku. Ustalając wielkość wskaźnika zabudowy wzięto pod uwagę lokalizacje terenu inwestycji w określonym kwartale zabudowy śródmiejskiej o znacznej intensywności oraz okoliczność, że na działkach bezpośrednio przylegających do terenu inwestycji wysokość wskaźnika przekracza średnią wartość, przy czym biorąc pod uwagę lokalizację terenu inwestycji nie jest wskazane zarówno uśrednienie wartości tego wskaźnika, jak i intensyfikowanie występującego obecnie charakteru zabudowy do wartości maksymalnych występujących w danym obszarze. Wskazano, że przy zachowaniu obserwowanej granulacji zabudowy w obszarze możliwe jest ustalenie innego niż średni wskaźnik zabudowy przez analogię do sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu na działce nr [...]. (załącznik 3 do zaskarżonej decyzji oraz karta 126-127). Odstępstwo od sposobu wyznaczenia w/w wskaźnika w sposób, o którym mowa w § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury zostało więc uzasadnione. Szerokość elewacji frontowej dla przedmiotowej nieruchomości ustalono w przedziale 10 m do 14 m, stosownie do § 6 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Stosownie do § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia szerokość elewacji frontowej wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Z analizy wynika, że średni wskaźnik w obszarze wynosi 15 m przy czym w obszarze zabudowy mieszkalnej wynosi 13.75 m. Ustalony przedział szerokości elewacji frontowej nie przekracza zatem średniej wartości w obszarze i nieznacznie przekracza średnią wartość w obszarze zabudowanym, co mieści się w zakresie dopuszczalnych 20 %. Słuszne jest natomiast stanowisko odwołujących się, że "ustalenie szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku powinno być wyznaczone w sposób konkretny". Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki została ustalona w zaskarżonej decyzji w przedziale 10-10/5 m jako przedłużenie tej krawędzi istniejącej zabudowy na działkach nr [...] i nr [...]. Dla części budynku wycofanej poza obowiązującą linię zabudowy ustalono maksymalną wysokość tego wskaźnika do 12,5 m. Stosownie do § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji wskazano, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w obowiązującej linii zabudowy ustalono w nawiązaniu do działek nr [...] oraz nr [...]. W analizie architektoniczno-urbanistycznej wskazano, że obserwuje się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji cechę charakterystyczną formy architektonicznej polegająca na piętrzeniu prostopadłościennych brył, w rezultacie w przestrzeni ulic zaznacza się linia gzymsów i okapów do wysokości 10,5 m, natomiast wyższa część obiektów wycofana jest poza lico pierwszego planu zabudowy - dotyczy to działki nr [...] i działki nr [...]. Wskazano także, że w celu zachowania ukształtowanej, spokojnej linii nieba z już wyartykułowanymi akcentami wysokościowymi planowana zabudowa powinna w sposób harmonijny wpisywać się w obowiązujące ramy. Tak ukształtowanej linii nie zaburzy podniesienie wysokości budynku poza licem elewacji, jak to ma miejsce na działce nr [...]. Wątpliwości budzą jednak dane stanowiące podstawę wyznaczenia wysokości górnej elewacji frontowej jako kontynuacji krawędzi na działkach sąsiednich. O ile bowiem w analizie oraz w zestawieniu tabelarycznym (karta nr 123-125) są dane dotyczące działki nr [...] o tyle brak jest danych dla budynku usytuowanego na działce nr [...] do której ma nawiązywać wyznaczenie tych parametrów. Parametry i wskaźniki dla nowej zabudowy powinny być wskazywane konkretnie. Geometrię dachu wyznaczono jako kontynuację dominującej formy występującej w obszarze zabudowanym. Stosownie do § 8 powołanego rozporządzenia geometrię dachu ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Zestawienie tabelaryczne załączone do analizy architektoniczno-urbanistycznej (karta nr 123) potwierdza prawidłowość ustaleń dokonanych w tym zakresie.

Organ I instancji winien również wyjaśnić kwestię braku uzgodnień z Miejską Komisją Urbanistyczno-Architektoniczną, natomiast właściwym momentem badania ewentualnych ograniczeń dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz ustalenie odległości obiektu budowlanego od innych obiektów budowlanych jest etap postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Badając spełnienie pozostałych warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stwierdzono naruszenia prawa.

Na powyższą decyzję Przedsiębiorstwo Produkcyjne "[...]" Sp. z o. o. złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podkreślił, że organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że postępowanie w I instancji przeprowadzone zostało bez należytego ustalenia kręgu osób zainteresowanych w rozumieniu art. 28 k.p.a., a więc z naruszeniem prawa. Prawidłowo też przyjęto, że tego rodzaju naruszenie, prowadzące do pozbawienia udziału w postępowaniu osób zainteresowanych powoduje konieczność powtórzenia postępowania od początku. Z całą pewnością, co do zasady, zaskarżona decyzja, jako zgodna z prawem, a w szczególności podaną podstawą rozstrzygnięcia, zasługuje na aprobatę. Sąd uznał za słuszne twierdzenie strony skarżącej, że wadą tej decyzji, a właściwie jej uzasadnienia, jest przedstawienie kategorycznych poglądów co do przyjętych w uchylanej decyzji parametrów i wskaźników. Organowi odwoławczemu bowiem, który przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji służą tylko te uprawnienia, które przyznaje mu art. 138 § 2 zd. drugie k.p.a., a więc wskazanie okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. "Wzięcie pod uwagę" określonych okoliczności - to na pewno nie rozstrzygnięcie o słuszności czy prawidłowości przyjętych przez organ I instancji poszczególnych parametrów i wskaźników. Wypowiedzi organu odwoławczego w tej mierze, jakkolwiek przybrały nieodpowiednią formę, to jednak ostatecznie nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wypowiedzi tych organ I instancji ponownie rozpoznający sprawę nie może uznać za wiążące, bo żaden przepis tego mu nie nakazuje. Ponownie prowadzone postępowanie musi mieć charakter samodzielny, w przeciwnym razie zresztą udział w nim pominiętych dotychczas stron, miałby charakter iluzoryczny.

W opisanej sytuacji Sąd rozpoznający skargę na decyzję kasacyjną nie może wyrażać poglądów i ocen odnoszących się przyjętych przez organ I instancji wskaźników i parametrów, a uchylenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w części objętej skargą musiałoby stanowić wynik takie oceny.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka O. Sp. z o.o. (dawniej Przedsiębiorstwo Produkcyjne [...] Sp. z o.o.), zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. w zw. art. 10 i 11 k.p.a. poprzez nieuchylenie, objętej skargą, części uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] sierpnia 2009 r. i stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż pomimo wskazania w jej (tj. Decyzji) uzasadnieniu:

a) kategorycznych poglądów co do zebranego przez organ I instancji materiału dowodowego oraz

b) nieuprawnionych wytycznych co do dalszego postępowania organu rozpoznającego sprawę ponownie w I instancji,

a w związku z tym naruszeniu przez organ II instancji art. 138 § 2 k.p.a., to naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy;

2. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez nieuchylenie, objętej skargą, części uzasadnienia decyzji oraz sprzeczne z rozstrzygnięciem, uzasadnienie oddalenia skargi, a to przez przyznanie wady uzasadnienia decyzji w postaci przedstawienia kategorycznych poglądów co do przyjętych w uchylanej decyzji organu I instancji parametrów i wskaźników oraz przyznanie, że nie mogą one w myśl art. 138 § 2 k.p.a. wypełniać przesłanki wskazania przez organ okoliczności które należy "wziąć pod uwagę", a zatem stwierdzenie naruszenia art. 132 § 2 k.p.a. z w zw. z art. 107 k.p.a. i jednoczesny brak uchylenia uzasadnienia decyzji w tym zakresie.

3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a nieuchylenie, objętej skargą, części uzasadnienia Decyzji oraz błędne uznanie, iż uchylenie uzasadnienia zaskarżonej Decyzji w części objętej skargą musiałoby stanowić wynik oceny poglądów i ocen przyjętych przez organ I instancji, podczas gdy presupozycją uchylenia części uzasadnienia w zaskarżonym skargą zakresie jest li wyłącznie uznanie, iż organ II instancji nie był uprawniony do zamieszczenia w niej ocen i poglądów, a nie ocena ocen i poglądów zamieszczonych w uzasadnieniu decyzji.

4. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie, objętej skargą, części uzasadnienia decyzji, podczas gdy uzasadnienie tej decyzji narusza art. 6, i 8 k.p.a. poprzez uniemożliwienie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i całkowicie uznaniowe wskazanie, które z zarzutów Skarżącego przedstawionych w odwołaniu od decyzji I Instancji zasługują na uwzględnienie,

5. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lic. c) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie, objętej skargą, części uzasadnienia decyzji, podczas gdy jej uzasadnienie narusza art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udział w każdym stadium postępowania i poprzez uniemożliwienie wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji w I instancji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

6. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lic. c) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie, objętej skargą, części uzasadnienia decyzji, podczas gdy jej uzasadnienie narusza art. 107 k.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji I instancji w zakresie, w jakim organ oddalił zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia § 4 i § 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588),

7. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie, objętej skargą, części uzasadnienia decyzji, podczas gdy uzasadnienie tej Decyzji narusza art. 11 k.p.a. poprzez błędne uzasadnienie decyzji wydanej w I instancji w zakresie, w jakim oddala zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia § 4 i § 5 ww. rozporządzenia,

8. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie, objętej skargą, części uzasadnienia decyzji, podczas gdy uzasadnienie tej decyzji narusza § 4 i § 5 ww. rozporządzenia poprzez oddalenie w skarżonej decyzji zarzutów Skarżącego dotyczących niezgodności ustaleń decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] marca 2009 r. o ustaleniu warunków zabudowy z postanowieniami tego rozporządzenia w zakresie linii zabudowy oraz wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki,

9. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a poprzez nieuchylenie, objętej skargą, części uzasadnienia decyzji, podczas gdy uzasadnienie tej decyzji narusza art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez zaakceptowanie poszczególnych ustaleń decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2009 r. o ustaleniu warunków zabudowy pomimo niezgodności tej decyzji (I instancji) z odrębnymi przepisami, a to przepisami ww. rozporządzenia

Wskazując na powyższe, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Zarzuty skargi kasacyjnej w zdecydowanej większości nakierowane są na wykazanie naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuchylenie w części uzasadnienia zaskarżonej decyzji wobec stwierdzonych w tym uzasadnieniu wad. Należy zatem zauważyć, że w świetle powołanego wyżej przepisu decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu o ile sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie każde zatem uchybienie przepisom procedury administracyjnej skutkować będzie koniecznością uchylenia decyzji.

Podstawą wydania kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji był art. 138 § 2 k.p.a. określający warunki dla możliwości wydania decyzji kasacyjnej powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W świetle tego przepisu decyzja kasacyjna może zostać wydana, jeżeli postępowanie prowadzone przed organem I instancji prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania, konieczny zaś do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W rozpoznawanej sprawie rażące naruszenie przez organ I instancji norm prawa procesowego polegało na wadliwym ustaleniu kręgu stron postępowania, z czym należy się zgodzić. Kwestionowane natomiast przez stronę skarżącą jest zaakceptowanie przez Sąd I instancji zawarcia w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego szczegółowych wytycznych dotyczących parametrów i wskaźników zabudowy, jakie powinien wziąć pod uwagę organ ponownie rozpatrując sprawę. Należy zgodzić się z Sądem, że zawarcie w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej poglądu w odniesieniu do merytorycznych aspektów rozpatrywanej sprawy stanowi uchybienie normom procedury administracyjnej. Ten bowiem zakres, wobec stwierdzonych uchybień postępowania prowadzonego przed organem I instancji, pozostać powinien bez komentarza ze strony organu II instancji, z pewnością zaś organ ten nie powinien odnosić się do konkretnych ustaleń merytorycznych poczynionych w sprawie. Powyższa wadliwość uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie mogła jednak uzasadnić twierdzenia, że doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Zobowiązanie Prezydenta Miasta K. do "wzięcia pod uwagę" spostrzeżeń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. do takich wad nie należy. Samodzielność postępowania przed organem I instancji wyklucza przyjęcie, że ten rodzaj formułowanych "wytycznych" stanowi wiążący element ustaleń, czy wniosków, jakie powinien poczynić przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

W tym też kontekście za nieuzasadnione należy uznać powołane w podstawie skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Należy również przyznać rację Sądowi I instancji, że wykazana w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wadliwość uzasadnienia zaskarżonej decyzji czyniła niemożliwym merytoryczne odniesienie się Sądu do uwag organu odwoławczego w kwestii parametrów i wskaźników zabudowy. Nie doszło zatem do powoływanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Skoro w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji pozostawał w uzasadnionej pewności, że dostrzeżone wady kontrolowanej decyzji nie miały wpływu na wydanie rozstrzygnięcia, brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 8, art. 10 § 1 k.p.a.

Z powyższych względów, uznając podniesione w skardze kasacyjne zarzuty za nieuzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.