Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2313/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zmieniono postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Zmieniono postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art 260 , 246
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu T. K. i M. K. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 7 lutego 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: zmienić w pkt 2 postanowienie referendarza sądowego z dnia 7 lutego 2018 r. i przyznać T. K. i M. K. prawo pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Postanowieniem 7 lutego 2018 r. Referendarz sądowy w sprawie ze skargi T. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w pkt 1. ustanowił dla T.K. i M. K. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, w pkt 2 odmówił zwolnienia T. K. i M. K. od kosztów sądowych.

Odmawiając prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych Referendarz podał, że wysokość wydatków wykazanych przez Państwa K., nie pozwala na przyjęcie, że nie są oni w stanie wygospodarować 200 zł na wpis od skargi, bądź środków – ewentualnie potrzebnych w przyszłości - na inne opłaty sądowe. Możliwość wygospodarowania dodatkowych środków z przeznaczeniem na inne cele niż konieczne utrzymanie potwierdza analiza nadesłanego przez wnioskodawców wyciągu z rachunku bankowego. Wynika z niego bowiem, że chociaż w okresie od 21 sierpnia do 20 września 2017 r. suma obciążeń przekroczyła sumę wpływów o nieco ponad 310 zł, to w okresie od 21 lipca do 20 sierpnia wpływy przewyższyły obciążenia o prawie 550 zł, a w okresie od 21 września do 20 października o prawie 600 zł. Co więcej, poza nieruchomością zabudowaną domem, w którym skarżący mieszkają, M. K. jest właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni 2,8 ha. Chociaż wedle oświadczenia wnioskodawcy nieruchomość ta nie przynosi dochodu, to niewątpliwie wpływa na ocenę możliwości płatniczych Państwa K.. Osiągany przez skarżących dochód z emerytur i należący do nich majątek nieruchomy nie pozwalają zatem przyjąć, że nie są oni w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W ustawowym terminie Skarżący wnieśli od niego sprzeciw – w pkt 2 dotyczącym odmowy zwolnienia od kosztów sądowych.

W jego uzasadnieniu podali, że w związku z chorobą T. K., pobytem w szpitalu, koniecznością wykupu dodatkowych leków nie są w stanie wygospodarować kwoty niezbędnej na poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Do sprzeciwu dołączyli karty informacyjne leczenia szpitalnego T. K..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 zwaną dalej Ppsa) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.

W ocenie Sądu wniesiony sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę uwzględnienia sprzeciwu stanowiły nowe dokumenty nadesłane przez Skarżących. Wynika z nich, że jeszcze przed wydaniem przez Referendarza postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych Skarżąca T K. trafiła do szpitala (pobyt od 1 grudnia do 6 grudnia 2017 r) następny pobyt od 11 grudnia 2017 r. do 3 stycznia 2018 r.

W sprzeciwie Skarżący podnieśli, że na skutek pobytu T. K. w szpitalu musieli ponieść dodatkowe koszty związane z leczeniem, dietą, zwiększeniem wydatków na środki czystości i dalszych wizyt u lekarzy specjalistów.

Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że Skarżący są osobami w podeszłym wieku, chorują, a otrzymywane emerytury przeznaczają na płatności za rachunki, leki i żywność. Wykazali następujące wydatki gospodarstwa domowego: rata kredytu (182,00 zł), dostawa wody i odprowadzenie ścieków (35,00 zł), podatek od nieruchomości (114,00 zł), gaz do ogrzewania i gotowania (400 zł), energia elektryczna (115,00 zł), wywóz nieczystości (45,00 zł), środki czystości (80,00 zł), leki (400 zł), telefony (w sumie 105,00 zł), wyżywienie (około 924,00 zł).

W okresie od 21 lipca do 20 sierpnia 2017 r. suma wpływów na rachunek wyniosła 1.310,49 zł, a suma obciążeń 762,54 zł, w okresie od 21 sierpnia do 20 września 2017 r. suma wpływów wyniosła 1.310,50 zł, zaś suma obciążeń 1.621,93 zł, natomiast w okresie od 21 września do 20 października 2017 r. suma wpływów wyniosła 1.310,49 zł, a suma obciążeń 712,24 zł. Na koniec okresu ujętego w nadesłanych zestawieniach, po wypłacie emerytury i spłacie raty kredytu w wysokości 182,24 zł, saldo rachunku wyniosło 1.234,76 zł.

Łączna suma emeryt otrzymywanych przez Skarżących wynosi 2396 zł. Zadeklarowane stałe miesięczne wydatki z kolei pochłaniają całość otrzymywanych przez nich świadczenia. Wobec tego w sytuacji nagłego pogorszenia stanu zdrowia Skarżącej T. K. i konieczność wygospodarowania dodatkowych kosztów na leki, dietę, czy środki czystości zasadnym wydaje się przyjęcie, że poniesienie kosztów choćby wpisu sądowego w niniejszej sprawie (200 zł) przekracza ich możliwości finansowe. Dlatego zasadnym jest również zwolnienie ich od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 § 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.