Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 1039/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-12-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par.3 i par.5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 grudnia 2014 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B., M. M.- B., S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2014 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący A. B., M. M.- B., S.J., reprezentowani przez radcę prawnego Ł.O. złożyli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]września

2014 r., nr[...], wydaną w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

W skardze został też zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca podniosła, że dalsze wykonanie zaskarżonej decyzji może skutkować powstaniem trudnych do odwrócenia skutków. Podniesiono, że w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, inwestor może podjąć kroki celem usankcjonowania niezgodnego z prawem stanu, co będzie krzywdzące dla skarżących i stawia "pod znakiem zapytania" sens niniejszej skargi. Wskazano również, ze skarżący przedstawili szereg okoliczności wskazujących na duże prawdopodobieństwo uchylenia niniejszej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cytowanej dalej: p.p.s.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę majątkową lub niemajątkową, której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki

to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Sąd, aby, móc wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego, musi

w pierwszej kolejności ocenić, czy zaskarżony akt podlega wykonaniu. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie, których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą, którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie, których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nie każdy jednak akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania (por. T.Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2002, s. 155 – 156; M. Jaśkowska, M. Masternak, E. Ochendowski: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 144 – 145; J. Borkowski: Glosa do postanowienia NSA z dnia 16 października 1996 r., sygn. akt IV SAB 59/96, publ. OSP 1998/1/22, s. 48).

Przedmiotem wniosku skarżących jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż decyzja ta nie posiada przymiotu wykonalności, nie nakłada, bowiem ona na stronę żadnego obowiązku, ani też nie przyznaje prawa. Wyjaśnić należy, że decyzja o warunkach zabudowy jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw skarżących

w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków (por. postanowienie NSA z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II OZ 747/12).

Na marginesie zauważyć należy, że skarżący w niniejszej sprawie nie wykazali ponadto żadnej z ustawowych przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a. Nie jest bowiem wystarczające upatrywanie zasadności takiego wniosku w zarzutach stawianych samej decyzji. Rozpoznając wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej.

W innym przypadku, Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji

i oceniając jednocześnie wagę postawionych w skardze zarzutów, dokonałby kontroli legalności decyzji administracyjnej, do czego na tym etapie postępowania sądowego nie jest uprawniony (por. np. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepublikowane; postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, niepublikowane).

W związku z powyższym należy stwierdzić, iż wniosek o wstrzymanie wykonania nie mógł zostać uwzględniony.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.