Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 224/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r., znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: odmówić B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

UZASADNIENIE:

Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku z dnia 22 grudnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 224/14 oddalającego skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Strona skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie oraz sporządzony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

W uzasadnieniu wniosku powołała się na trudną sytuację finansową oraz brak środków finansowych. W oświadczeniu o majątku i dochodach skarżąca podała, że wysokość kapitału zakładowego spółki wynosi 5.000 zł, wartość środków trwałych to 0 zł, a strata za rok 2014 zamknęła się w kwocie 413.388,68 zł. Wskazała też, że na jej rachunku bankowym znajdują się środki w kwocie 19 zł.

Wobec takich danych starszy referendarz sądowy uznał, że są one niewystarczające dla oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącej i wezwał ją do nadesłania w terminie 14 dni określonych dokumentów, tj. rocznego sprawozdania finansowego spółki za rok 2014 i 2015, dokumentu wskazującego na wysokość osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w 2015 r. i w 2016 r.– np. odpisu z księgi rachunkowej na koniec grudnia 2015 roku oraz koniec czerwca 2016 r., oraz wyciągów z posiadanych przez skarżącą spółkę rachunków bankowych za okres ostatnich 3 miesięcy, obejmujących informację o wszystkich transakcjach dokonanych na rachunkach w objętym wezwaniem terminie.

Jak wynika z akt sprawy powyższe wezwanie pozostaje do tej chwili bez odpowiedzi ze strony skarżącej, przy czym zostało ono jej doręczone dnia [...] lipca 2016 r. a jego odbiór pokwitował J. K. ( zpo k. [...]).

Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił skarżącej – B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowienie to w imieniu skarżącej odebrał dnia [...] stycznia 2017 r. odebrał J. K. (zpo k. [...]).

Skarżąca z zachowaniem terminu wniosła od ww. postanowienia starszego referendarza sądowego sprzeciw zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych i wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu sprzeciwu – podpisanego przez Prezesa Zarządu skarżącej – J. K., zarzucono także, że referendarskie wezwanie do nadesłania dodatkowych dokumentów nie zostało jej skutecznie doręczone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm. – dalej ppsa), przyznanie prawa pomocy osobie prawnej w zakresie całkowitym może nastąpić, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.

Zgodnie z przepisem art. 259 § 1 ppsa od postanowień wydanych na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 cyt. ustawy strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw.

Zgodnie z art. 260 ppsa, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 1 ppsa prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane osobie prawnej, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Z treści tego przepisu wynika, że ciężar udowodnienia braku posiadania środków spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy – czyli skarżącej. W związku z tym, aby jej żądnie odniosło pożądany skutek w postaci przyznania prawa pomocy musi ona przedstawić we wniosku, lub jego uzupełnieniu argumentację, która potwierdzałaby jej niezdolność do wygospodarowania jakichkolwiek środków na pokrycie kosztów postępowania. Zatem jeżeli strona nie dopełnia w całości lub w części obowiązku złożenia dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego i dochodów, to fakt ten uzasadniał odmowę przyznania jej prawa pomocy.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skarżąca – pomimo ciążącego na niej obowiązku – nie wykazała swojego rzeczywistego stanu majątku, gdyż bezsprzecznie nie nadesłała żądnych z żądanych przez starszego referendarza sądowego dokumentów. Stan majątkowy przedstawiony zaś przez nią w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr) został przez Sąd uznany za niepełny, a tym samym za niewystarczający do ustalenia czy zachodzą wobec skarżącej przesłanki przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Sąd ustalił ponadto, iż wbrew zarzutom skarżącej referendarskie wezwanie zostało jej skutecznie doręczone w dniu [...] lipca 2016 r., a jego odbiór pokwitował sam Prezes Zarządu, który podpisał obecnie rozpoznawany sprzeciw.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 260 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.