Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2093/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2013 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] czerwca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. , po rozpatrzeniu odwołania J.P. (dalej: "Skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta miasta W. z [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ pierwszej instancji ustalając M. i J. P. wymiar podatku od nieruchomości na 2013 r. za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] w kwocie 268 zł, do opodatkowania przyjął lokale mieszkalne o powierzchni 57,23 m², grunty pozostałe o powierzchni 8,66 m² i 17,72m² oraz miejsce postojowe o powierzchni 27,97 m² .

W odwołaniu Skarżący podniósł, że organ błędnie ustalił podstawę opodatkowania podatku od nieruchomości. Według Skarżącego organ naruszył przepisy prawdy obiektywnej poprzez wybiórcze rozpatrzenie zgromadzonego w spawie materiału dowodowego polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że posiadane miejsce parkingowe nr [...] posiada powierzchnię 27,97 m².

Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się na przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.", po czym stwierdziło, że ze znajdującego się w aktach sprawy aktu notarialnego wynika, że M. P. oraz Skarżący nabyli udział wynoszący 95/10000 części we współwłasności lokalu niemieszkalnego - garażu nr [...] , znajdującego się w budynku przy ul. [...] o powierzchni użytkowej 2944,33 m2 wraz ze związanym z nim udziałem w nieruchomości wspólnej. Na podstawie powyższego dokumentu organ dokonał ustalenia podstawy opodatkowania. Tym samym dla opodatkowania gruntu związanego z udziałem w lokalu garażowym - z własnością lokalu garażowego związany jest następujący udział w gruncie 294433/7590201 x 23506 m² (łączna powierzchnia działek gruntu) = 911,83 x 95/10000 (udział Skarżącego) = 8,66 m². Dla opodatkowania udziału w lokalu niemieszkalnym - garażu organ przyjął do opodatkowania powierzchnię całego lokalu garażowego - 2944.33 m2 x udział podatnika 95/10000=27,97 m . W materiale dowodowym znajduje się również informacja z rejestru gruntów z [...] lipca 2012 r. według którego dla obrębu o nr [...] nazwa [...] właściciele M. i J. P. posiadają udział 95/10000 nieruchomości wskazanej w KW: [...] (powierzchnia 2944, 33 m2).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 2193, poz. 1287 ze zm.) podstawą ustalenia wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów. Wypis z ewidencji jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749), dalej: "O.p.", a dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, zaś obalenie domniemania poprawności danych z ewidencji gruntów i budynków jest możliwe w przypadku, gdy istnieje inny dokument, który świadczy o wadliwości zapisów w ewidencji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, której zarzucił:

- naruszenie art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 O.p. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego z naruszeniem podstawowych zasad określających sposób prowadzenia tego postępowania, tj. budzenia zaufania do organów podatkowych, zasady prawdy obiektywnej oraz zasady przekonywania; za pogwałcenie przedmiotowych zasad należy bowiem uznać brak oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Powyższe naruszenia – zdaniem Skarżącego - miały wpływ na wynik sprawy, albowiem gdyby organ odwoławczy w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie podatkowe i dokonał analizy zgromadzonego w sprawie materiału wydałby zapewne odmienną kierunkowo decyzję i przychylił się do stanowiska Skarżącego.

- naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i 4 O.p. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie; organ podatkowy dążąc do realizacji z góry określonego celu w postaci określenia Skarżącemu zobowiązania podatkowego w sposób nieuprawniony i naruszając powołane wyżej przepisy pominął kwestie istotne dla sprawy, tj. pominął dowód w postaci zapisów zawartych w akcie notarialnym z [...] października 2010 r. zakupu lokalu nr [...] przy ul. [...] wraz z miejscem parkingowy m nr [...] .

Skarżący podniósł, że organ odwoławczy nie rozpatrzył wniosku dowodowego o wystąpienie do B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. w celu uzyskania informacji o wysokości udziału spółki w powierzchni garażu w każdym roku podatkowym i na podstawie powyższej informacji ustalenie prawidłowej podstawy opodatkowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

- naruszenie art. 4 u.p.o.l. poprzez błędne ustalenie podstawy opodatkowania podatku od nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że organ odwoławczy pominął zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem Skarżącego organ podatkowy błędnie przyjął do podstawy opodatkowania udział 95/10000 w całej powierzchni garażu, tak jak gdyby B. był właścicielem całej powierzchni garażowej, co jest niezgodne ze stanem faktycznym w dniu zakupu.

Skarżący zakwestionował ustalenia organu odwoławczego wskazując, że:

1. organ powołał się na informację z rejestru gruntów ([...] ) z [...] lipca 2012 r., tymczasem dokument ten ważny jest dwa miesiące od dnia wystawienia, a ponadto został on uzyskany niezgodnie z procedurą podatkową. Prezydent W. wystąpił o informacje z rejestru gruntów po otrzymaniu odwołań od decyzji określających wymiar podatku od ww. nieruchomości za lata 2010-2012. Przepisy O.p. nie uprawniają organu podatkowego do zbierania materiału dowodowego po zakończeniu postępowania, tj. po wydaniu decyzji. Wspomniana informacja z rejestru gruntów została pozyskana dla ustalenia podatku za lata 2010- 2012 i nie została formalnie włączona do materiału dowodowego dotyczącego postępowania w sprawie wymiaru podatku za 2013 r. W tej sytuacji, zdaniem Skarżącego, ww. informacja nie stanowi dowodu, w oparciu o który organ odwoławczy mógł wydać zaskarżoną decyzję.

2. organ nie ustosunkował się do zapisu z aktu notarialnego, z którego wynika, że Skarżący nabył wraz z małżonką na zasadach wspólności ustawowej 95/10.000 części z udziału 7824/10000 części ( a nie z całości) garażu.

W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2013 r. Skarżący podtrzymał zarzuty podniesione w skardze.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna. W niniejszej sprawie Skarżący utrzymywał, że organ podatkowy błędnie ustalił podstawę opodatkowania podatku od nieruchomości, niezasadnie przyjmując, iż powierzchnia posiadanego przez niego miejsca parkingowe wynosi 27,97 m².

W zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że ze znajdującego się w aktach sprawy aktu notarialnego wynika, iż M.P. oraz Skarżący nabyli udział wynoszący 95/10000 części we współwłasności lokalu niemieszkalnego - garażu nr [...] , znajdującego się w budynku przy ul. [...] o powierzchni użytkowej 2944,33 m2 wraz ze związanym z nim udziałem w nieruchomości wspólnej. Organ odwoławczy wyjaśnił w jaki sposób wyliczono podlegającą opodatkowaniu powierzchnię gruntu związanego z udziałem w lokalu garażowym. Wskazał, że dla opodatkowania udziału w lokalu niemieszkalnym - garażu organ przyjął do opodatkowania powierzchnię całego lokalu garażowego - 2944.33 m2 x udział podatnika 95/10000=27,97 m2. Podniósł, iż w materiale dowodowym znajduje się również informacja z rejestru gruntów z [...] lipca 2012 r., według którego dla obrębu o nr [...] nazwa [...] właściciele M. i J. P. posiadają udział 95/10000 nieruchomości wskazanej w KW: [...] (powierzchnia 2944, 33 m2).

Zdaniem Skarżącego organ podatkowy błędnie przyjął do podstawy opodatkowania udział 95/10000 w całej powierzchni garażu, tak jak gdyby B. był właścicielem całej powierzchni garażowej, tymczasem z aktu notarialnego wynika, że Skarżący nabył wraz z małżonką na zasadach wspólności ustawowej 95/10000 części z udziału 7824/10000 części ( a nie z całości) garażu.

W ocenie Sądu Skarżący błędnie odczytuje dane zawarte w akcie notarialnym (akt notarialny z dnia [...] października 2010 r. Repertorium A nr [...] ). W akcie tym zapisano bowiem, iż powierzchnia lokalu niemieszkalnego – garażu usytuowanego w budynku położonym w W. przy ul. [...] , na kondygnacji "0" wynosi 2944,33 m2, a udział Skarżącego wynosi 95/10000 powierzchni tego lokalu. Podana w akcie notarialnym informacja, iż Spółka B. sp. z o.o. posiada w tej nieruchomości, jako współwłaściciel, udział w wysokości 7824/10000 nie oznacza, iż przez to powierzchnia lokalu niemieszkalnego – garażu jest mniejsza niż przyjęły to organy podatkowe obu instancji. Udział, jaki posiada Spółka B. sp. z o.o. we współwłasności ww. lokalu zmienia się (zmniejsza) po każdej transakcji sprzedaży kolejnego miejsca parkingowego znajdującego się w garażu wielostanowiskowym. Po sprzedaży ostatniego miejsca parkingowego w tym garażu Spółka nie będzie już posiadała statusu współwłaściciela lokalu niemieszkalnego – garażu usytuowanego w budynku położonym w W. przy ul. [...] ; współwłaścicielami tej nieruchomości będą osoby, które nabyły miejsca parkingowe od Spółki. Zatem udział, jaki w danym momencie posiada Spółka B. sp. z o.o. we współwłasności ww. lokalu niemieszkalnego – garażu nie może być, jak uważa Skarżący, miernikiem powierzchni tej nieruchomości. Powierzchnia garażu została podana w akcie notarialnym i dopóki akt ten nie zostanie obalony, dane z niego wynikające są wiążące.

Słusznie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawą ustalenia wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów. W niniejszej sprawie niesporne są dane, które wynikają z ewidencji gruntów, zatem zastrzeżenia Skarżącego na okoliczność terminu ważności tego dokumentu, czy też dołączenia go po zakończeniu postępowania przez organ pierwszej instancji nie są na tyle ważkie, by mogły zdecydować o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Jak już to wcześniej wykazano, Skarżący operuje tymi samymi danymi, które organ zaczerpnął z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy ( w tym z informacji z rejestru gruntów), tylko inaczej rozumie zapisy aktu notarialnego. Uchylenie zaskarżonej decyzji nie wpłynęłoby zatem na wynik sprawy, a jedynie spowodowałoby wydanie decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2013 r. w terminie późniejszym. Ekonomika postępowania nakazuje nie uchylać decyzji, jeśli jej wady lub wady postępowania pozostają bez wpływu na wynik sprawy.

Wyjaśnić przy tym można, że na etapie postępowania odwoławczego materiał dowodowy może być uzupełniony, zatem dołączenie danego dokumentu do akt sprawy po zakończeniu postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji nie oznacza, iż dokument ten nie ma mocy dowodowej. Postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne (art. 127 O.p.), co oznacza, iż organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji.

Odnośnie zarzutu Skarżącego, iż organ odwoławczy nie rozpatrzył wniosku dowodowego o wystąpienie do B. Spółka z o.o. w celu uzyskania informacji o wysokości udziału Spółki w powierzchni garażu w każdym roku podatkowym - aktualne pozostaje powyżej zamieszczone wyjaśnienie, iż podstawą ustalenia wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów, ewentualnie w akcie notarialnym. Niedopuszczalne jest ustalenie podatku od nieruchomości na podstawie informacji uzyskanych od ww. Spółki. Nieuwzględnienie więc wniosku dowodowego zgłoszonego przez Skarżącego pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, aczkolwiek organ powinien wyjaśnić, dlaczego wniosku nie uwzględnił.

Niektóre zarzuty skargi są więc zasadne, pewne uchybienia Sąd dostrzegł też z urzędu, niemniej jednak mając na uwadze, iż ich usunięcie nie wpłynie na wynik sprawy, zdecydował o pozostawieniu zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym.

Końcowo podać można, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11, stwierdził, iż w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e/ tej ustawy (ONSAiWSA 2012/3/36, LEX nr 1110767 również Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - wydanie internetowe). Zgodnie zaś z art. 269 § 1 i art. 187 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") uchwała ma moc wiążącą. Podkreślić należy, że uchwała wiąże nie tylko w danej sprawie (art. 187 § 2 p.p.s.a.), ale również w sprawach o podobnym stanie faktycznym i prawnym. Dopóki nie nastąpi zmiana stanowiska zawartego w uchwale, dopóty sądy administracyjne stanowisko to powinny respektować.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.