Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 1085/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72 par. 1 pkt 1, art. 75
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska /spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant ref. st. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. spraw ze skarg "A" S.A. z siedzibą w M. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej -z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005r., -z dnia [...] września 2012r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006r., -z dnia [...] października 2012r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 rok - oddala skargi -


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] września 2012r. o numerach: [...] i z dnia [...] października 2012r. o numerze [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego wydane w dniu [...] listopada 2010r.

o numerach [...], [...] i w dniu [...] lipca 2012r. o numerze [...] wobec "A" S.A. z siedzibą w M.( dalej: Spółka lub skarżąca):

- za 2005r. stwierdzającą nadpłatę w podatku dochodowym od osób prawnych

w kwocie 4.625,00zł i odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w wysokości 401.253,00zł,

- za 2006r. stwierdzającą nadpłatę w podatku dochodowym od osób prawnych

w kwocie 145.991,00zł i odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w kwocie 349.845,00zł,

- za 2007r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 506.532,00zł.

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że Spółka w dniu [...] kwietnia 2008r. złożyła w Urzędzie Skarbowym wnioski o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005, 2006 i 2007r., powstałej przez skorygowanie wskazanego uprzednio przez Spółkę w zeznaniach podatkowych dochodu ogółem o dochód z działalności objętej zezwoleniem uzyskanym na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej w M.

W wyniku przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego kontroli podatkowej w "A" S.A. w zakresie m.in. ustalania wydatków inwestycyjnych, liczby zatrudnionych pracowników w poszczególnych miesiącach 2005, 2006 i 2007r. zostały wydane decyzje określające Spółce zobowiązania podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za objęte wnioskami okresy. I tak decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005r.

w kwocie 432.077,00 zł. Decyzję tę utrzymał w mocy Dyrektor Izby Skarbowej

decyzją z dnia [...] września 2010r. nr [...].

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006r. w kwocie 352.317,00zł. Decyzję tę utrzymał w mocy Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] września 2010r. nr [...].

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007r. w kwocie 547.268,00zł. Decyzję tę utrzymał w mocy Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] września 2010r. nr [...].

Na skutek oddalenia skarg od powyższych decyzji wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 kwietnia 2011r., sygn. akt I SA/Rz 811/10, a następnie oddalenia skargi kasacyjnej od tego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 1937/11, stały się one prawomocne.

Z decyzji określających Spółce wysokość zobowiązania podatkowego za poszczególne lata wynikało, że organy uznały za kwalifikujące się do obliczenia dochodu wolnego od podatku jedynie wydatki inwestycyjne w rozumieniu § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 1995r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w Mielcu (Dz.U. Nr 107, poz.526 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2000r., poniesione przez Spółkę po jej powstaniu, nie uznały natomiast wydatków inwestycyjnych poniesionych przez upadłe "A" S.A. Wskazały bowiem, że skarżąca nie była sukcesorem praw i obowiązków upadłych "A" S.A., ani w zakresie obowiązków, ani w zakresie praw, w tym prawa do uwzględnienia, przy ustalaniu dochodu wolnego od podatku dochodowego, poniesionych przez te Zakłady wydatków inwestycyjnych.

Wysokość stanowiących przedmiot niniejszego postępowania nadpłat w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005, 2006 i 2007 r. była różnicą pomiędzy tak określoną wysokością zobowiązania podatkowego za poszczególne lata,

a kwotą zapłaconego podatku.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciami organu I instancji Spółka wniosła odwołania, w których zarzuciła naruszenie art. 75 w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.), art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. przez przyjęcie, że Spółka przyjęła jako podstawę zwolnienia, zwolnienie z tytułu wydatków inwestycyjnych

i jednocześnie odmówienie jej prawa do skorzystania ze zwolnienia z tytułu zatrudnienia.

Powyższych zarzutów nie podzielił Dyrektor Izby Skarbowej, który wspomnianymi na wstępie decyzjami utrzymał w mocy decyzje organu

I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że orzekanie przez organ podatkowy w sprawie stwierdzenia nadpłaty musi być poprzedzone wydaniem decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, przy czym te dwie odrębne procedury podatkowe nie wykluczają się wzajemnie, lecz uzupełniają (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2011r. sygn. akt III SA/Wa 1538/10), a postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego ma charakter procedury pierwotnej w stosunku do postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Ponadto, jak wskazał dalej organ odwoławczy, decyzja

w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty stanowi konsekwencję decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Dalej powołując się na treść art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012r., poz. 270 ze zm.) organ wskazał, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. W niniejszej sprawie skutek taki wiąże się z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 kwietnia 2011r. sygn. akt I SA/Rz 811/10, utrzymanym w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2012r. sygn. akt II FSK 1937/11.

W świetle powyższego organ odwoławczy wskazał, że przez wydanie decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 2005, 2006 i 2007r. doszło do weryfikacji rozliczeń rocznych Spółki i dopóki te decyzje funkcjonują w obrocie prawnym, w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty za te lata, konieczne jest ich uwzględnienie.

Ustosunkowując się zaś do podniesionych w odwołaniach zarzutów organ odwoławczy wskazał, że są one bezprzedmiotowe z punktu widzenia niniejszego postępowania, nie dotyczą bowiem istoty nadpłaty i jej ewentualnej wysokości, lecz kwestii określenia wysokości zobowiązania podatkowego, rozstrzygniętej prawomocnymi decyzjami.

Spółka nie zgadzając się ze stanowiskiem organów wniosła do tutejszego Sądu niemalże identyczne skargi.

W skargach, podobnie jak w odwołaniach, wskazała na naruszenie art. 75 w zw.

z art. 72 § 1 pkt 1 O.p., art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez bezpodstawną odmowę stwierdzenia nadpłaty i pozbawienie jej prawa do skorzystania ze zwolnienia z tytułu zatrudnienia oraz naruszenie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 1995r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w Mielcu (Dz. U. Nr 107, poz. 526 ze zm.), w tym § 5 ust. 1 pkt 3 dotyczącego zwolnienia z tytułu zatrudnienia, § 12 ust. 4 poprzez przyjęcie, że dokonała wyboru zwolnienia z tytułu wydatków inwestycyjnych i że próbowała dokonać zmiany podstawy zwolnienia w toku roku podatkowego, podczas gdy nie mogła złożyć oświadczenia co do wyboru rodzaju zwolnienia, gdyż trwał spór co do tego, czy przysługuje jej uprawnienie z tytułu zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego odnośnie wyboru przez skarżącą podstawy zwolnienia z tytułu poniesionych wydatków inwestycyjnych i nie uwzględnienie przysługującego Spółce prawa do zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu zatrudnienia pracowników.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację podaną w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm., dalej: ustawą p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Skargi są niezasadne.

Poza sporem w rozpoznawanej sprawie jest fakt istnienia w obrocie prawnym ostatecznych i prawomocnych decyzji określających skarżącej Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2005, 2006 i 2007. Wyrokiem

z dnia 18 kwietnia 2011r. sygn. akt I SA/Rz 811/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił bowiem skargi Spółki na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej

z dnia [...] września 2010r. nr nr [...], [...]

i [...], utrzymujące w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego

z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...], [...]

i [...], określające "A" S.A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005, 2006, i 2007r.

Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2012r. sygn. akt II FSK 1937/11. Tym samym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie uzyskał walor prawomocności.

Na mocy art. 170 ustawy p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony

i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwowe,

a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby.

Powyższe oznacza, że zarówno organy podatkowe, jak i sąd, mają obowiązek uwzględnić w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2005, 2006 i 2007, treść prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 kwietnia 2011r. sygn. akt I SA/Rz 811/10, wydanego w przedmiocie zobowiązania "A" S.A. z siedzibą M. w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2005, 2006 i 2007. Nie mają zatem uprawnień do zmiany wysokości tego zobowiązania w orzeczeniach dotyczących stwierdzenia nadpłaty.

Stosownie do art.72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Nadpłatą jest zatem zapłacona kwota przewyższająca kwotę podatku należnego.

Wysokość należnego od "A" S.A. z siedzibą w M. podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2005, 2006 i 2007 wynika z powołanych wyżej ostatecznych decyzji organu podatkowego. Zasadnie zatem w rozpoznawanych sprawach stwierdzono wysokość nadpłaty (za lata 2005 i 2006) w kwocie podatku uiszczonego przez Spółkę, która przewyższała podatek należny wynikający z decyzji, bądź odmówiono stwierdzenia nadpłaty (za 2007r.), gdy Spółka nie zapłaciła kwoty przewyższającej podatek należny.

Postępowanie organów podatkowych oraz wydane w tym zakresie rozstrzygnięcia są - w ocenie Sądu - prawidłowe i znajdują odzwierciedlenie w treści art.72 § 1 pkt 1, art. 75 i art.210 O.p.

Odnosząc się do zarzutów skarg należy uznać je za bezpodstawne.

Przede wszystkim trzeba zauważyć, że skarżąca w istocie nie wskazała na niezgodne z prawem działania organów podatkowych w postępowaniach

i orzeczeniach dotyczących nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2005, 2006 i 2007, lecz jedynie na nieprawidłowości odnoszące się do określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za te lata. Zarzut naruszenia art.75 w zw. z art.72 § 1 pkt 1 O.p. Skarżąca uzasadniła nieuwzględnieniem prawa do zwolnienia w podatku dochodowym od osób prawnych, jakie przysługiwało jej w związku z działalnością w specjalnej strefie ekonomicznej, zarzuty naruszenia art.122, art.187 § 1 i art.191 O.p. - bezpodstawnym przyjęciem, że podatnik wybrał podstawę zwolnienia z tytułu wydatków inwestycyjnych, a zarzuty naruszenia wskazanych przepisów "rozporządzeń strefowych" - odmową przyznania podatnikowi prawa do wyboru zwolnienia podatkowego z tytułu zatrudnienia.

Powyższe kwestie, związane z określeniem wysokości zobowiązania podatkowego

i rozstrzygnięte prawomocnym orzeczeniem, nie mogą być rozstrzygane ponownie w niniejszym postępowaniu.

Skarżąca nie uzasadniła, na czym polegało naruszenie w niniejszej sprawie - tj.

w sprawie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych - przepisów postępowania administracyjnego, w tym art.122, art.187 § 1 i art.191 O.p.

W ocenie Sądu, organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy,

a podniesione w tym zakresie zarzuty skarżącej są bezzasadne.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów prawa materialnego, ani postępowania podatkowego, dlatego orzekł jak w sentencji, na podstawie art.151 ustawy p.p.s.a.