Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 46/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności
stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Tadeusz Kiełkowski SWSA Joanna Człowiekowska (spr.) SWSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Burmistrza Miasta N. T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej l. stwierdza, że Burmistrz Miasta N. T. dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Burmistrza Miasta N. T. do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku skarżącego J. J. w terminie 14 dni; III. zasądza od Burmistrza Miasta N. T. na rzecz skarżącego J. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta N. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Skarżący domagał się zobowiązania organu do załatwienia jego wniosku z 17 sierpnia 2020 r. i 6 września 2020 r. Wniósł nadto o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Organowi zarzucił naruszenie:

1/ art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r., w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawną do uzyskiwania informacji publicznej - przez jego błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2/ art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, dalej: u.d.i.p.) - w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej udostępniana jest na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku - przez brak zastosowania tych przepisów, tj. niezrealizowanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w dniu 17 sierpnia 2020 r., działając w oparciu o art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p., zwrócił się drogą elektroniczną do organu o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie następujących danych:

1/ ile wynosił udział Gminy Miasto N. w nieruchomości wspólnej nieruchomości przy Al. K. w N. odpowiednio na dzień: 31 grudnia 2018 r., 28 marca 2019 r., 16.17.2019 r., 31 grudnia 2019 r., 4 marca 2020 r. i 17 sierpnia 2020 r.;

2/ czy organ ma wiedzę ile wynosiła na dzień 17 sierpnia 2020 r. sumaryczna powierzchnia użytkowa wszystkich lokali mieszkalnych (bez piwnic lub pomieszczeń przynależnych) w nieruchomości przy Al. K. w N., a jeśli tak to jej podanie - w szczególności jeśli nie wynosi 1 809,73 m2 (suma powierzchni wyodrębnionych lokali według treści ksiąg wieczystych oraz powierzchni 565,30 m2 - według informacji organu, znak: [...], powierzchnia mieszkań komunalnych w w/w nieruchomości) oraz dodatkowo wskazanie sposobu wyliczenia tej innej powierzchni oraz podstawy prawnej dla zastosowanej metody wyliczenia tej powierzchni przez Burmistrza Miasta N.;

3/ czy powierzchnia wskazana w ww. punkcie 2 jest zgodna z powierzchnią, od której organ pobiera podatek od nieruchomości od właścicieli wyodrębnionych lokali oraz od lokali Gminy Miasto N., a jeśli nie, to wskazanie tej różnicy i powodu jej powstania oraz czy była w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 17 sierpnia 2020 r. kontrolowana pod względem podatkowym.

Dalej skarżący podał, że 4 września 2020 r. otrzymał od organu wiadomość, do której dołączono dokument elektroniczny datowany na dzień 31 sierpnia 2020 r., nie podpisany przez nikogo, w rozumieniu przepisów dotyczących korespondencji urzędowej za pomocą środków elektronicznych, w którym poinformowano go, że ze względu na szeroki zakres zagadnienia oraz dużą ilość dokumentów do analizy, wnioskowane informacje zostaną udostępnione przez organ do dnia 15 października 2020 r. W nawiązaniu do tego pisma skarżący 6 września 2020 r. skierował do Burmistrza Miasta N. kolejny wniosek, wnosząc o podanie:

1/ czy organ jest w posiadaniu kwalifikowanego podpisu elektronicznego, a jeśli tak to dlaczego pismo z 31 sierpnia 2020 r. nie zostało podpisane zgodnie z art. 393 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego;

2/ na czym polega "szeroki zakres zagadnienia oraz duża ilość dokumentów do analizy" będący podstawą przedłużenia przez organ do 15 października 2020 r. terminu udzielenia informacji publicznej na wniosek z 17 sierpnia 2020 r. oraz w jaki sposób i na jakiej podstawie prawnej organ uznał za prawidłowe rozliczenie kosztów i przychodów nieruchomości wspólnej nieruchomości przy Al. K.,

3/ w jaki sposób i na jakiej podstawie prawnej, D.B. - Prezes Zarządu Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w N. Spółka z o.o. uzyskała informację, że Gmina Miasto N. wniosła o wpis w księdze wieczystej nr [...] właściwych udziałów dla Gminy Miasto N.;

4/ na jakiej podstawie Burmistrz Miasta N. wniósł o wpis "właściwego" udziału Gminy w Księdze Wieczystej, tj. udziału w wysokości 360/1000 oraz na jakiej podstawie prawnej M.K. wnosił o zastosowanie procedury określonej w art.23 ust.2a ustawy z 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz.U. 2020 r., poz.532) mimo przyjęcia bez zastrzeżeń rozliczenia Gminy dokonanego przez ZGM przy przyjęciu udziału w wysokości 327/1000 części, który to udział wyklucza zastosowanie ww. przepisu;

5/ w jaki sposób i na jakiej podstawie prawnej, M.K. jako pełnomocnik Burmistrza Miasta N. - nie podał żadnego udziału, jakim posługuje się w imieniu Burmistrza Miasta N. w głosowaniach i wnioskach 16 lipca 2019 r.;

6/ w jaki sposób i na jakiej podstawie prawnej Burmistrz Miasta N. uznał za właściwe, prawidłowe i rzetelne rozliczenie kosztów i przychodów nieruchomości wspólnej Wspólnoty Mieszkaniowej Al. K. w N. (nazwane jako rozliczenie współwłasności) sporządzone przez Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w N. Spółka z o.o., wskazujące udział Gminy Miasto N. na 327/1000 części;

7/ na jakiej podstawie prawnej, na stronie nr 2 Iisty obecności dołączonej do protokołu z zebrania z 4 marca 2020 r. M.T. jako pełnomocnik Gminy Miasto N. potwierdziła swym podpisem udział Gminy Miasto N. w wielkości 327 części;

8/ na jakiej podstawie prawnej, jak wynika z protokołu z zebrania z 4 marca 2020 r. P.M. jako drugi pełnomocnik Gminy Miasto N. ustanowiony przez Burmistrza Miasta N. wniósł o zastosowanie procedury określonej w art.23 ust.2a ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, mimo przyjęcia bez zastrzeżeń rozliczenia Gminy dokonanego przez ZGM przy przyjęciu udziału w wysokości 327/1000 części oraz mimo potwierdzenia przez drugiego pełnomocnika udziału Gminy w wielkości 327/1000 części, który to udział wyklucza zastosowanie art.23 ust.2a w/w ustawy;

9/ w jakiej wysokości Gmina Miasto N. (liczonej od jakiego udziału) gotowa jest pokryć zasądzone na rzecz skarżącego koszty sądowe w kwocie 1 370,00 zł wygranego przeze skarżącego pierwszego z szeregu procesów sądowych ze Wspólnotą, a wynikające li tylko z winy Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w N. Spółka z o.o.;

10/ czy Burmistrz Miasta N. bądź podległe mu służby, choćby raz dokonały kontroli rzetelności składanych deklaracji (informacji) w zakresie dotyczących nieruchomości przy Al. K. w N. oraz dokonywanych naliczeń, a jeśli tak to kiedy to było oraz w miarę możliwości o udostępnienie protokołu z kontroli oraz podanie informacji czy deklaracje (informacje) podatkowe za Gminę Miasto N. w nieruchomości przy Al. K. w N. składał Burmistrz Miasta N., Zakład Gospodarki Mieszkaniowej, czy też inny podmiot upoważniony przez Burmistrza Miasta N. (lub na mocy zawartej umowy)."

W odpowiedzi na skargę organ podał, że wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej otrzymał 17 sierpnia 2020 r. Pismem z 31 sierpnia 2020 r. poinformował skarżącego o przesunięciu terminu załatwienia sprawy na 15 października 2020 r. Skarżący 6 września 2020 r. wniósł do organu kolejny wniosek o udzielenie informacji publicznej – uzupełniający wniosek z 17 sierpnia 2020 r.

Zdaniem organu informacje, których udostępnienia domaga się skarżący, tj. dotyczące udziałów w ww. nieruchomości, są skarżącemu znane co najmniej od 1993 r., kiedy to wykupił mieszkanie komunalne. Akt notarialny Rep. [...] z 19 listopada 1993 r. zawiera między innymi takie informacje jak: numer księgi wieczystej nieruchomości, numer działki ewidencyjnej, wielkość udziału w nieruchomości wspólnej. Ponadto integralną częścią ww. aktu notarialnego jest "Protokół uzgodnień w sprawie: sprzedaży lokalu mieszkalnego nr 28 położonego w bloku komunalnym przy al. K. w N. oraz ułamkowej części gruntu zabudowanego tym blokiem" z 16 listopada 1993 r. podpisany przez skarżącego. W § 1 i § 2 ww. Protokołu wymienia się udział lokalu skarżącego w części wspólnej. Nadto według informacji wynikających z Księgi Wieczystej, w latach 1977-2016 następowały sukcesywne wyodrębnienia i sprzedaże lokali komunalnych. Organ wskazał, że skarżącemu znany jest numer księgi wieczystej ww. nieruchomości zatem może na bieżąco sprawdzać drogą elektroniczną ewentualne zmiany, a co za tym idzie udziały w nieruchomości w części wspólnej. Organ zaznaczył, że w dokumentach przesłanych z udzieloną skarżącemu odpowiedzią na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 27 czerwca 2019 r., znak: [...], podano m.in. udział w części wspólnej. Z kolei w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 24 czerwca 2019 r., znak: [...] podano żądany metraż nieruchomości oraz informację, że 28 listopada 2018 r. skarżący wykonał w siedzibie administratora ww. nieruchomości fotokopię całej posiadanej dokumentacji dotyczącej ww. nieruchomości. Z kolei w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 16 marca 2020 r., znak: [...] podano wielkość udziałów w ww. nieruchomości. Organ podał, że mimo, iż nie udzielił odpowiedzi na ostatni wniosek skarżącego o udostepnienie informacji publicznej, to skarżący posiada żądane informacji. Żądane metraże wymienione zostały bowiem w decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego z 13 sierpnia 1964 r., w operacie z 30 października 1993 r. czy w inwentaryzacji. Organ wskazał, że żądne dane są znane skarżącemu od 1964 roku tj. od momentu zamieszkania w ww. lokalu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) sprawa ze skargi na bezczynność została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kontrola sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tych przypadkach przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Celem skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei art. 149 § 1a p.p.s.a. stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do art. 149 § 1b sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie natomiast z art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie Dz. U. 2020 r. poz. 2176, dalej u.d.i.p) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a., z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a.

Skarga w przedmiotowej sprawie okazała się zasadna.

Prawo dostępu do informacji publicznej wyrażone zostało w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Stosownie do art. 61 ust. 2 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu.

W świetle przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga ustalenia następujących kwestii: czy organ (podmiot zobowiązany) jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji, czy przedmiot wniosku dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 u.d.i.p. (informacja o sprawach publicznych), czy do udostępnienia informacji stosuje się tryb u.d.i.p., czy też tryb uregulowany w innych ustawach (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), czy żądana informacja publiczna znajduje się lub może się znajdować w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy jest to informacja prosta czy przetworzona, czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na dobra prawnie chronione, czy organ posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę. Jeśli przedmiotem żądania wnioskodawcy jest informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a organ będący adresatem wniosku taką informację posiada, udostępnia ją w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Przedłużenie terminu udostępnienia informacji może również wynikać z konieczności poniesienia dodatkowych kosztów przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku i poinformowania o tym wnioskodawcy (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.). Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast udostępnienie informacji publicznej jest niedopuszczalne z przyczyn określonych w ustawie, organ powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej, co wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Podstawy do wydania takiej decyzji zachodzą na przykład w sytuacji, gdy żądana informacja, pomimo posiadania walorów informacji publicznej, jest informacją chronioną na zasadach przewidzianych w art. 5 ust. 1 lub ust. 2 u.d.i.p. Nie wydaje się natomiast decyzji odmownej w sytuacji, w której żądana informacja - wbrew przekonaniu wnioskodawcy - nie posiada waloru informacji publicznej lub, gdy adresat wniosku nie posiada żądanej informacji publicznej, a także gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznej, w stosunku do której dostęp odbywa się na odrębnych zasadach. Obowiązkiem organu jest wówczas zawiadomić wnioskodawcę o stosownej przyczynie, która uniemożliwia zrealizowanie wniosku.

W przedmiotowej sprawie poza sporem jest to, że Burmistrz Miasta N. jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jako organ władzy publicznej. Bezsporne było również to, że skarżący zwrócił się do Burmistrza Miasta N. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w piśmie złożonym za pośrednictwem platformy epuap 17 sierpnia 2020 r., zawierającym szereg pytań odnoszących się do nieruchomości, w której – jak wynika z treści pisma – Miasto N. ma udziały, co wskazuje na to, że wniosek dotyczył informacji o majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Skarżącemu nie udzielono na to pismo odpowiedzi, a skierowano do niego zawiadomienie datowane na 31 sierpnia 2020 r. o nowym terminie załatwienia sprawy, co do którego skarżący zgłaszał w skardze zastrzeżenia co do jego prawidłowości. Zastrzeżenia te nie mają znaczenia dla oceny, czy w sprawie doszło do bezczynności. Na marginesie tylko Sąd wskazuje, że w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym dotyczące podpisywania pism, stosuje się w ograniczonym zakresie, zasadniczo wtedy, gdy organ odmawia udzielenia informacji publicznej, w drodze decyzji, co wynika z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Dalej, w piśmie z 6 września 2020 r. skarżący ponownie zwrócił się do organu, w nawiązaniu do złożonego przez siebie wniosku oraz pisma z 31 sierpnia 2020 r., domagając się tym razem wyjaśnienia przyczyn wyznaczenia nowego terminu załatwienia wniosku, braku podpisu skierowanego do niego pisma podpisem elektronicznym, a także wyjaśnienia okoliczności związanych z brakiem wiedzy Burmistrza Miasta N. o wielkości udziałów w ww. nieruchomości. Jak wynika z przekazanych Sądowi akt sprawy, treści skargi oraz odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta N. nie udzielił skarżącemu żadnej odpowiedzi, co przyznano w piśmie z 16 lutego 2021 r.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że doszło w przedmiotowej sprawie do bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego z 17 sierpnia 2020 r., uzupełnionego pismem z 6 września 2020 r. Zaakcentować należy, że to rolą organu, jako podmiotu, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest poddanie wniosku analizie i rozpatrzenie go w podanej wyżej procedurze, wymagającej zweryfikowania, czy żądana informacja podlega udostępnieniu i udzielenie stosownej odpowiedzi. Nie jest rolą Sądu zastępowanie w tym względzie organu administracji, którego nie zwalnia z obowiązku rozpatrzenia wniosku przekonanie, że wnoszący o udostępnienie informacji dysponuje informacjami, których żąda, jak też udzielenie odpowiedzi na skargę w toku procedury przed sądem administracyjnym.

Ze względu na to, że wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej nie został rozpatrzony pomimo upływu ponad pół roku od jego złożenia, dostrzegając także to, że organ nie przekazał wniesionej w listopadzie 2020 r. skargi, co wskazuje na celowe działanie organu, Sąd uznał, że Burmistrz Miasta N. dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz 1a p.p.s.a. w punkcie I sentencji wyroku. W punkcie II sentencji wyroku zobowiązano Burmistrza Miasta N. do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku J.J. w terminie 14 dni. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie III sentencji wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.