Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 67/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1 i 2,  art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 11 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 lipca 2013 r. nr [...], Burmistrz Miasta na podstawie art. 8 ust.1, art. 8 ust. 3, art. 39 ust. 1, art. 39 ust. 2, art.107 ust. 4a ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 182 ze zm.), § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 czerwca 2012 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. z 2012 poz. 712) odmówił A. L. przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego.

W dniu 30 lipca 2013 r. A. L. wniosła za pośrednictwem organu pierwszej instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie od powyższej decyzji.

Pismem z dnia 12 września 2013 r. A. L. złożyła osobiście w Samorządowym Kolegium Odwoławczym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez załatwienie jej sprawy tj. rozpoznanie odwołania od decyzji z dnia 8 lipca 2013r., nr [...].

W tym samym dniu tj. 12 września 2013 r. A. L. złożyła również za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego powołując się na treść art. 35 § 1 i art. 36 § 1 i 2 k.p.a. Wyjaśniła nadto, że sprawa nie należy do trudnych, gdyż w jej sprawie wypowiedział się już WSA w Gdańsku.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. W uzasadnieniu wskazał, iż skarga na bezczynność została wniesiona z naruszeniem sześćdziesięciodniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przysługiwały jej w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).

W sprawie skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego takim środkiem zaskarżenia jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 267, dalej jako k.p.a.). Powołany przepis stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Do wnoszącego skargę na bezczynność należy wykazanie, że skorzystał z ww. trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a.

Skoro z treści art. 52 § 1 p.p.s.a. wynika, że skargę wnieść można skutecznie dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia to niewątpliwie nie jest dopuszczalne wniesienie jej nie tylko przed złożeniem środka zaskarżenia ale także i równocześnie z nim. Istotą wymogu wyczerpania środków zaskarżenia jest umożliwienie organowi administracji doprowadzenie do załatwienia sprawy bez konieczności wszczynania postępowania sądowoadministracynego. Dopuszczenie możliwości składania skargi równocześnie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa unicestwiałoby sens przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż A. L. złożyła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego równocześnie z wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa.

Na marginesie tylko dodać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowanym w sprawach, w których środkiem zaskarżenia jest zażalenie na bezczynność przyjmuje się, że środek ten można uznać za skuteczny w postępowaniu sądowym w przedmiocie bezczynności dopiero po upływie miesiąca od jego złożenia (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 28 października 2004 r., II SAB/Bk 16/04, ONSAiWSA 2005/6/114 oraz postanowienia NSA: z dnia 30 października 2001 r., sygn. akt II SAB 140/01, Lex Nr 157971 i z dnia 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SAB/Gd 8/97, Lex Nr 33599,). Jak wskazuje się w powołanych orzeczeniach zachowanie tego terminu, znajdującego umocowanie w art. 35 § 3 k.p.a., jest konieczne, by w sposób rzeczywisty umożliwić właściwemu organowi rozpatrzenie wniesionego środka.

Sąd nie podziela poglądu Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyrażonego w odpowiedzi na skargę, wedle którego skarga została wniesiona z naruszeniem sześćdziesięciodniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a.. Przepis ten dotyczy bowiem jednoznacznie przypadków, o których mowa w art.52 § 3 i § 4 p.p.s.a. Przypadki te związane są wyłącznie z zaskarżaniem aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. oraz innych aktów, co do których ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia. Zatem regulacje powołanych wyżej przepisów nie odnoszą się bynajmniej do skargi na bezczynność organu, która jest odrębnym przedmiotem zaskarżenia, określonym w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Wobec powyższych okoliczności należało uznać, że skarga A. L. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, z uwagi na niewyczerpanie trybu określonego art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Z tego względu Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia