Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 854/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie : NSA Izabela Dobosz WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2008 r. sprawy ze skargi B.M. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [ ] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru K. skargę oddala


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym [...] lutego 2008 r.) B. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...]r. Nr [...] w sprawie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi [...] w gminie K. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.

Skarżonej uchwale zarzucił naruszenie procedury planistycznej oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na naruszeniu dyspozycji następujących przepisów: 1) art. 27 w związku z art. 14, 15, 16, 17 ustawy z dnia 27 marca 2007 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 111, z późn. zm.), 2) art. 14 ust. 2 i 5 cyt. wyżej ustawy, 3) art. 15 ust. 1 cyt. wyżej ustawy, 4) art. 16 ww. ustawy w związku z § 3 pkt. 2, 3 i 4, §7, § 8 i § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 5) art. 17 pkt 1 i 3 cytowanej wyżej ustawy, 6) art. 17 pkt 6 a i b i pkt. 7 w zw. z art. 25 cytowanej wyżej ustawy, 7) art. 17 pkt 4 ww. ustawy w związku z § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 2 pkt 1-12 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.) oraz w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska, z dnia 14 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinna odpowiadać prognoza oddziaływania na środowisko dotycząca projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 197, poz. 1667), 8) art. 12 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2007 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 9) art. 12 pkt 1 cyt. wyżej ustawy, 10) art. 17 pkt 12 i 14 cyt. wyżej ustawy - sprzeczna z przepisami procedura rozpatrzenia uwag do planu - oraz błędna interpretacja art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2007 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż uchwałą z dnia [...]r. NR [...] Rada Gminy K. uchwaliła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi [...] w gminie K. Skarżący podał, że w dniu 12 grudnia 2007 r., rozstrzygnięciem nadzorczym znak [...] stwierdzona została nieważność uchwały w części tj. w zakresie § 1 pkt 4 pkt 17 oraz § 2 ust. 1 w zakresie zwrotu "w odniesieniu do niniejszej zmiany planu stanowi załącznik nr 7". Skarżący zaznaczył, że pkt 17 tekstu uchwały przekazany do Wojewody - którego nieważność stwierdzono, różni się od tekstu uchwały opublikowanego na BIP-ie Gminy K. Powyższy przepis (§ 1 pkt 4 ppkt 17) opublikowany na BIP-ie ma następujące brzmienie "wskaźnik intensywności zabudowy, o którym mowa w § 6 ust. 2 pkt 6 lit. a, powinien wynosić maksymalnie 0,5 przy zachowaniu proporcji powierzchni działki budowlanej do kubatury budynków wynoszącej 1:1,5".

Dalej skarżący podał, iż przedmiotowa uchwała narusza jego interes prawny w ten sposób, że powoduje obniżenie wartości działek [...] i [...] położonych w K., których jest współwłaścicielem. Skarżący wyjaśnił, że działki te użyczył dla celów realizacji inwestycji pn. budowa pensjonatu z częścią gastronomiczną wraz z następującymi instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, wentylacji mechanicznej oraz infrastruktury technicznej: przyłącz wodociągowy z projektowanej studni głębinowej, przyłącz kanalizacji sanitarnej do sieci, kanalizacja deszczowa (wraz z wlotem wód opadowych do potoku), zbiornik przeciwpożarowy, mury oporowe, miejsca postojowe, zjazd z drogi gminnej, śmietnik wolnostojący na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...], dla spółki pod firmą "A. spółka jawna". Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne uzyskało pozwolenie na budowę Nr [...] z dnia [...].11.2006 r., które zostało uchylone decyzją Wojewody z dnia [...].12.2007 r. i sprawa przekazana została do ponownego rozpoznania. Podstawę uchylenia stanowił fakt wydania w dniu [...].11.2007 r. decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości [...], [...] z działkami ewidencyjnymi [...], [...], [...], [...], [...], nie zaś błędy proceduralne. Skarżący wskazał, że w wyniku zmiany planu wartość nieruchomości, której jest współwłaścicielem uległa obniżeniu a nadto nie jest możliwe uzyskanie pozwolenia na budowę w oparciu o dokumentację sporządzoną w zgodzie z zapisami planu miejscowego w brzemieniu sprzed zmiany (w brzmieniu pierwotnym).

Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane. Oznacza to, że do procedury zmiany planu zastosowanie bezwarunkowo mają wszystkie przepisy, które przewidziane są dla uchwalenia planu, tj. art. 14 i następne ustawy o planowaniu. Naruszenie dyspozycji art. 27 u.p.z.p. powoduje wadliwość całej procedury zmiany planu.

Dalej skarżący wywodził, że w myśl art. 14 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 27 u.p.z.p. w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Integralną częścią uchwały, o której mowa w ust. 1 jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu. Zapis ten oznacza, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia bezwzględnie winna posiadać załącznik graficzny. Tymczasem uchwała Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] maja 2006 roku w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi [...] w gminie K. nie posiada załącznika graficznego, stanowiąc w § 3, że rysunek planu stanowiący załącznik nr 1 do uchwały z 2001 r., o której mowa w § 1 niniejszej uchwały, pozostaje bez zmian. Zapis ten wprost jest niezgodny z art. 14 ust. 2 stanowiącym o bezwzględnej konieczności sporządzenia załącznika graficznego. Zdaniem skarżącego skoro brak jest załącznika graficznego do uchwały o przystąpieniu do zmiany planu procedura jego sporządzania jest wadliwa od pierwszej czynności, która ją rozpoczęła.

Skarżący podał, że zgodnie z art. 14 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 27 u.p.z.p "przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu wójt wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowuje materiały geodezyjne do opracowania planu oraz ustala niezbędny zakres prac planistycznych". W wyłożonych materiałach brak jest dokumentu potwierdzającego, iż analiza taka została sporządzona. Brak jest zatem dokumentu potwierdzającego zasadność przystąpienia do zmiany planu, brak jest potwierdzenia zgodności ze studium, nie zostały przygotowane materiały geodezyjne do opracowania planu, ponieważ uznano, że sporządzanie załącznika graficznego nie jest konieczne, z uwagi na to, że załącznik do uchwały z 2001 roku, sporządzony w oparciu o inne - nieaktualne już przepisy jest wystarczający także do zmiany plan.

Skarżący podniósł, iż art. § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określa co powinien zawierać projekt tekstu planu miejscowego. Zdaniem skarżącego dyspozycje powołanego powyżej przepisu nie zostały zachowane, ponieważ wyłożony projekt planu nie zawierał określenia granic obszaru objętego uchwałą, nie zawierał określenia integralnych części uchwały, nie zawierał również obligatoryjnych elementów wskazanych w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie skarżącego w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego procedura planistyczna powinna być ponowiona w takim zakresie, aby zgodna ona była z obowiązującymi przepisami. Zasadne wydaje się sporządzenie projektu planu miejscowego w odpowiedniej skali z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym i jego ponowne wyłożenie oraz uzupełnienie go o obligatoryjne elementy wymagane przez art. 15 w zw. z art. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Kolejnym naruszeniem, zdaniem skarżącego, jest brak wymaganych zgodnie z art. 17 pkt 6a i b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 25 ww. ustawy opinii o projekcie planu, co skutkuje naruszeniem dyspozycji cytowanego powyżej przepisu.

W dalszej części uzasadnienia skarżący wskazuje na naruszenie art. 17 pkt 4 ustawy w związku z § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 2 pkt 1-12, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, póz.627, z późn. zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Środowiska, z dnia 14 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinna odpowiadać prognoza oddziaływania na środowisko dotycząca projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 197, poz. 1667). W niniejszej procedurze planistycznej nie została sporządzona prognoza oddziaływania na środowisko, uwzględniająca ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Sporządzony został bliżej nieokreślony i nie znany przepisom prawa "aneks" do prognozy oddziaływania na środowisko sporządzonej na potrzeby uchwały nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] lipca 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi [...] w gminie K., aneks, który w żaden sposób nie odnosi się do ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Nadto zgodnie § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, materiały planistyczne, sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia. Materiałem planistycznym jest prognoza oddziaływania na środowisko, której obowiązek sporządzenia wynika z przepisów odrębnych tj. Prawa ochrony środowiska. Zatem prognoza oddziaływania na środowisko sporządzona na potrzeby uchwały nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] lipca 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi [...] w gminie K. i uzupełniona o aneks nie jest aktualna. Gdyby nawet przyjąć, że sporządzanie aneksu do prognozy załączanej do planu będącego przedmiotem zmiany jest dopuszczalne, to winna ona spełniać wymogi przepisów obowiązujących i w tym zakresie uzupełniać nieaktualną prognozę.

Skarżący zarzucił przedmiotowej uchwale również naruszenie art. 17 pkt. 13 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2007 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak ogłoszenia w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o formie, miejscu i terminie składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Brak możliwości składania wniosków do projektu zmiany planu miejscowego, a co za tym idzie wnioski nie zostały rozpatrzone, co oznacza, że niezrealizowano w ogóle dyspozycji art. 17 pkt. 3 Informacja o możliwości składania wniosków podana została dopiero po wyłożeniu projektu planu, wraz z informacją o możliwości składania uwag do projektu planu.

Skarżący podniósł, iż uwagi do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi [...] nie zostały rozpatrzone, co narusza art. 17 pkt. 124 ustawy z dnia 27 marca 2007 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarżący na uzasadnienie swojej skargi podał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ściśle określona procedura uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego służyć ma ochronie prawa obywateli przy wykonywaniu przez gminy władztwa planistycznego. Ustawodawca zagwarantował rzeczywistą, a nie pozorną ochronę poprzez ściśle wymaganą w art. 18 ust. 2 pkt 1 do 14 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym procedurę oraz skutek jej niezachowania określony w art. 27 ust. 1 ustawy (stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy).(...). W uzasadnieniu uchwały rada gminy ma obowiązek ustosunkowania się do wszystkich zarzutów w sposób dogłębny i powinna przekonywująco uzasadnić swoje stanowisko (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 4 października 2002 r. SA/Bk 472/2002).

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy K. wniosła o oddalenie skargi oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz Gminy K. kosztów postępowania wg norm przepisanych. Ponadto wniosła o dopuszczenie dowodów z wymienionych dokumentów.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż wszystkie postawione zarzuty są bezprzedmiotowe, ponieważ wojewoda ustawowo w ciągu 30 dni bada zgodność uchwały miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z prawem. W wypadku gdyby zarzuty podnoszone przez skarżącego były prawdziwe, plan nie zostałby skierowany do publikacji.

Organ podał, że zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wschodniej wsi [...] w gminie K. przyjęta Uchwałą Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...]roku, wykonana została w granicach ustalonych w uchwale o przystąpieniu do jego opracowania, tj. uchwale Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 roku, która posiadała załącznik graficzny (a nie w uchwale Nr [...] z dnia 24 maja 2006 roku jak twierdzi skarżący). Granice, w których opracowywany był ww. plan były analizowane na etapie podejmowania uchwały o przystąpieniu do jego opracowywania na podstawie wykonanej analizy zasadności przystąpienia do jego sporządzania i stopnia zgodności przewidywanych w nim rozwiązań z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. oraz po uzgodnieniach z Wojewodą.

Zdaniem organu w toku przeprowadzania omawianej zmiany planu miejscowego zachowano warunki określone w art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeprowadzano je z zachowaniem trybu sporządzania i uchwalania planu miejscowego, spełniając w pełni wymagania określone w art. 14 i 17, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wymagania określone w art. 15 i 16 spełniono w zakresie odnoszącym się do zakresu zmian wprowadzanych do planu (określonego w uchwale nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2006 r. o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru wschodniej części wsi [...]).

Organ odnosząc się do kolejnego zarzutu skarżącego podał, iż w art. 14 ust. 2 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest mowa o tym, że integralną częścią uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (w danym przypadku o przystąpieniu do zmiany tego planu) jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego planem. Taki załącznik był dołączony do ww. uchwały, przedstawiony obszar był tożsamy z obszarem objętym planem miejscowym z 2001 roku. Zgodnie z przepisami art. 14 ust. 5, przed podjęciem uchwały w sprawie przystąpienia do zmian planu miejscowego, została wykonana analiza zasadności przystąpienia do sporządzania zmian planu oraz zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. Zgodność zamierzonych zmian planu miejscowego z ustaleniami studium była oceniana w stosunku do obowiązującego studium gminy z 1996 r. Stwierdzono, że zmiany wprowadzane do planu dotyczą zagadnień szczegółowych, które nie są przedmiotem ustaleń studium i w żaden sposób nie mogą ich naruszyć. Ustalono też niezbędny zakres prac planistycznych, określając go w uchwale (zmianie podlegały jedynie wybrane fragmenty ustaleń planu wymienione w tej uchwale). W sytuacji pozostawiania rysunku planu bez zmian, nie było potrzeby przygotowania nowych materiałów geodezyjnych. Zgodnie z treścią uchwały o przystąpieniu do zmiany planu miejscowego, obszar planu obejmował wschodnią część wsi [...], zgodnie z rysunkiem załączonym do tej uchwały. Zaznaczono przy tym, że rysunek planu uchwalonego w 2001 r. nie ulega zmianie. Zdaniem organu zarzut naruszenia art. 14 ust. 2 i 5 jest więc nieuzasadniony.

Organ wyjaśnił, iż prace nad zmianą planu objęły wyłącznie ustalenia tekstowe, w paragrafach i punktach wymienionych w ww. uchwale. Zgodnie z wynikami analizy zasadności przystąpienia do zmian planu, zmiany te polegały głównie na doprecyzowaniu ustaleń w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, wyłącznie na terenach przeznaczonych w planie do jednorodzinnej zabudowy mieszkaniowej (o symbolu [...]), mieszkaniowe -wypoczynkowej i mieszkaniowo-usługowej ([...] i [...]), a także przeznaczonych pod usługi (U) i usługi turystyczne (UT). Ustalenia wprowadzone w ramach przeprowadzonej zmiany planu, wraz z niezmienioną częścią ustaleń planu miejscowego z 2001 roku opracowane w formie tekstu jednolitego, wraz z niezmienionym rysunkiem tego planu, tworzą całość odpowiadającą wymaganiom przepisów art. 15. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 15 ustawy jest bezpodstawny.

Organ wskazał, że w sytuacji fragmentarycznej jedynie zmiany wybranych ustaleń w tekście planu i pozostawienia rysunku planu bez zmian, nie było potrzeby przygotowywania nowych materiałów geodezyjnych; tym samym nie miał w tym przypadku zastosowania art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sprawa ta była konsultowana w Urzędzie Wojewódzkim.

Nie naruszono też - w ocenie organu - przepisów § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; tekst planu zawiera elementy wymienione w pkt 1, 2 i 3 tego rozporządzenia, a także ustalenia, o których jest mowa w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie zgodnym z zakresem zmian wprowadzanych do planu. Zarzuty dotyczące naruszenia § 7 i § 8 rozporządzenia są bezprzedmiotowe w sytuacji pozostawienia rysunku planu bez zmian.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów § 10 organ stwierdził, że materiały planistyczne sporządzone na potrzeby omawianego projektu zmian do planu miejscowego oraz sporządzone na podstawie przepisów odrębnych wykorzystywane na potrzeby tego projektu - były aktualne w rozumieniu obowiązujących przepisów.

Organ podniósł, iż projekt zmian planu uzyskał wymagane opinie, o których mowa w pkt 6a i 6b ustawy, a także wszystkie wymagane uzgodnienia wymienione w pkt 7 ustawy. Dowody na przeprowadzenie tych czynności są zawarte w dokumentacji planistycznej przygotowanej zgodnie z przepisami § 12 rozporządzenia Min. Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Co do dalszych zarzutów skarżącego, organ wskazał, że zarzut pominięcia opiniowania i uzgodnień jest nietrafiony, bowiem stosownie do przepisów art. 17 pkt 10, do publicznego wglądu wykłada się jedynie projekt planu z prognozą oddziaływania na środowisko. Brak udostępnienia omawianych dokumentów w tym trybie nie oznacza więc pominięcia omawianych czynności. W danym przypadku, do wglądu publicznego był wyłożony tekst zmian planu, tekst jednolity (pełny zapis tekstu obejmujący ustalenia planu z 2001 r. które pozostały niezmienione i nowe, zmienione ustalenia), a także niezmieniany rysunek planu z 2001 r. - co mogli stwierdzić wszyscy, którzy zapoznali się z projektem w toku jego wyłożenia do publicznego wglądu oraz ci, którzy wzięli udział w publicznej dyskusji.

W toku prac nad zmianą planu nie naruszono również, zdaniem organu, przepisów art. 17 pkt 4. W związku z ograniczonym zakresem zmian planu, sposób ujęcia prognozy oddziaływania na środowiska był konsultowany z Urzędem Wojewódzkim. Uznano, że w danym przypadku należy sporządzić aneks do prognozy wcześniejszej. Prognoza ta odnosi się do całości planu uchwalonego w 2001 roku, z kolei aneks - do zmian wprowadzanych do tego planu oraz ewentualnego wpływu tych zmian na sytuację całego obszaru objętego planem miejscowym. Ani sposób ujęcia prognozy, ani jej szczegółowe treści przedstawione wraz z prognozą zasadniczą, nie zostały zakwestionowane w toku uzgadniania i opiniowania projektu oraz w toku oceny zgodności z przepisami prawnymi. Organ podkreślił, że wszystkie materiały planistyczne, które były uwzględniane w pracach nad projektem zmian planu, spełniały warunki określone w § 10 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Również i w tym przypadku obowiązujące przepisy nie zostały naruszone. Organ zwrócił uwagę, iż powołane w skardze rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinna odpowiadać prognoza oddziaływania na środowisko dotycząca planów miejscowych - obecnie nie obowiązuje.

Organ podał, iż kolejne zastrzeżenie skarżącego dotyczy naruszenia art. 17 pkt 1. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, ogłoszenia i obwieszczenia o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania zmian planu określały formę, miejsce i termin składania wniosków do planu i każdy zainteresowany mógł zgłosić taki wniosek. Informuje się również, że rozpatrzenie wniosków, o którym jest mowa w art. 17 pkt 3 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest czynnością o charakterze roboczym, wewnętrznym, poprzedzająca sporządzenie projektu planu. Należy przy tym zaznaczyć, że procedura sporządzania planu miejscowego i studium gminy jest wyłączona z k.p.a.

Zarzut skarżącego dotyczący art. 17, w tym punktów dotyczących rozpatrywania uwag zgłoszonych w trybie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu również jest zdaniem organu chybiony. Nie odpowiada prawdzie stwierdzenie o "braku możliwości wnoszenia uwag do projektu zmiany planu". W tym zakresie w pełni zachowano wymagania określone w art. 17 pkt 10 i 11 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast co do formy rozpatrzenia zgłoszonych uwag, organ podaje, iż w tym zakresie obowiązuje zamieszczony w rozporządzeniu w sprawie wymaganego zakresu projektu planu miejscowego załącznik nr 9 przedstawiający wzór wykazu uwag wniesionych do projektu planu. Ma on formę tabeli. Zawiera m. in. rubryki nr 7 i 8, w które wpisuje się rozstrzygnięcia wójta gminy oraz rubryki nr 9 i 10, w które wpisuje się rozstrzygnięcia Rady Gminy podejmowane na sesji, na której uchwalany jest plan (uwagi uwzględnione - nieuwzględnione). Wykazy takie zostały sporządzone i w określonym w ustawie terminie odpowiednie rozstrzygnięcia zostały przez Wójta podjęte. Uwagi nieuwzględnione przez Wójta zostały, stosownie do wymagań art. 17 pkt 14, przedłożone Radzie Gminy na sesji w dniu [...] r. wraz z projektem zmian planu do przedstawianym do uchwalenia. Uwagi zgłoszone zostały szczegółowo przeanalizowane i uznane jako bezzasadne. Licząc się jednak z możliwością popełnienia pomyłki stwierdzono jednocześnie, że "ocena zgodności z prawem jest dokonywana przez wojewodę po uchwaleniu planu" - co stanowiło wskazanie na kompetencje wojewody (a nie gminy) w kwestii oceny zgodności z przepisami prawa.

Natomiast co do zauważonej w uzasadnieniu skargi złożonej przez B. M. rozbieżności tekstu uchwalonej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego opublikowanym na BIP-ie organ wyjaśnił, iż treść poszczególnych ustaleń jest identyczna, natomiast w wersji opublikowanej na BIP-ie pomylona jest numeracja od punktu 15 do 17.

Reasumując organ zauważył, iż czymś innym jest tryb przeprowadzania zmian planu, a czymś innym treść ustaleń planu. Jak już wspomniano, ustawa wymaga, w przypadku zmian planu (niezależnie od tego jaki jest ich zakres), zachowania pełnego trybu sporządzania planu. Natomiast treści zmian są zależne od zakresu tych zmian; dotyczą więc tych zagadnień wymienionych w art. 15 ustawy, które wynikają z tego zakresu.

Ustosunkowując się do zawartego w skardze twierdzenia o ograniczeniu prawa własności w skażonej uchwale, stwierdzono, że prawo własności, w tym własności nieruchomości gruntowej, nie jest tożsame z prawem do dowolnego i niczym nieograniczonego korzystania z niego, również w sensie dowolnego zagospodarowania terenu. Zasady wykonywania prawa własności są określone w ustawie Kodeks Cywilny w art. 140 k.c, 143 k.c., a przepisy Kodeksu Cywilnego rozróżniają prawo własności od sposobu korzystania z tego prawa, które: może być wykonywane jedynie w granicach określonych przez ustawy, nie może naruszać zasad współżycia społecznego, ma być zgodne ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. Ustawą, na podstawie której określa się granice korzystania z nieruchomości gruntowych jest ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy ustalanie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy tereny następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera żadnych przepisów ograniczających zakres zmian planu, tym samym nie uniemożliwia przeprowadzenia wyżej wspomnianej zmiany. Wymaga jedynie (w przepisach art. 27) zachowania pełnego trybu uchwalania planu, tj. przeprowadzenia wszystkich czynności proceduralnych, składających się na ten tryb. Zdaniem organu nie można uznać za słuszne twierdzenia, że ustanowienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego samo w sobie ograniczyło prawa własności właściciela gruntu; ustaliło jedynie sposób korzystania z tego prawa w postaci przeznaczenia oraz warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi.

Ustosunkowując się do zarzutu spowodowania szkody (naruszenia interesu prawnego) właściciela gruntu, warto rozpatrzyć go na tle przebiegu całej omawianej sprawy należy stwierdzić, że w wyniku zmian planu uchwalonych w październiku 2007 r., na terenie o symbolu [...], gdzie inwestor zamierza sytuować przedmiotowy obiekt, obiekt ten nie będzie mógł być realizowany na zasadach określonych w projekcie budowlanym. Wynika to niedwuznacznie z ustalenia zawartego w § 6 ust. 2 pkt 7, zgodnie z którym nie dopuszcza się sytuowania obiektów pensjonatowych przekraczających kubaturę 2500 m3. Utrzymano przy tym (w § 6 ust. 2 pkt 6 lit. a) warunek istniejący również w planie z 2001 roku, że proporcja powierzchni działki budowlanej do kubatury budynków na tej działce nie może przekroczyć proporcji 1:1 (jest on tylko sformułowany w innych słowach, wsparty określeniem maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy - 0,4).

Należałoby więc w ocenie organu odpowiedzieć na pytanie, czy obiekt ten mógłby być realizowany w warunkach utrzymania ustaleń planu z 2001 r. Organ wskazał, iż projekt budowlany wykazuje wyraźną niezgodność z ustaleniami planu miejscowego z 2001 r. w zakresie intensywności zabudowy. Należy stwierdzić, że czasowe utrzymanie w mocy planu miejscowego z 2001 r. nie umożliwia wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w odniesieniu do istniejącego projektu budowlanego. Spełnienie warunków zagospodarowania i zabudowy określonych w tym planie wymagałoby zmiany projektu, ze zmniejszeniem kubatury budynku do rzędu około 2700 m, tj. o około 1180 m3, czyli ponad 40% kubatury dotychczasowej. Wymagałoby to daleko idących zmian projektu budowlanego. W sytuacji uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę i nakazu weryfikacji projektu pod katem jego zgodności z ustaleniami obowiązującego planu - to, czy będzie się to odnosiło do planu z 2001 r. czy do planu zmienionego w 2007 r. - nie ma istotnego znaczenia.

Skarga B. M. na uchwałę nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] 2007 r. w sprawie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi [...] w gminie K. została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 maja 2008 r., sygn. akt: 213/08, które to postanowienie zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt: II OSK 1132/08, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Zarówno ogólna regulacja art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, jak i regulacja szczególna art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) stanowiąca, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, przewidują wymóg przed wniesieniem skargi do Sądu wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.

Zrealizowanie ustawowego wymogu wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia należy analizować i oceniać w każdym indywidualnym przypadku uwzględniając przy tym charakter uchwały (bądź zarządzenia) podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, która narusza w ocenie skarżącego jego interes prawny lub uprawnienie.

Uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i dla uzyskania mocy prawnej wymaga opublikowania w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Jak stanowi art. 29 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uchwała rady gminy w sprawie uchwalenia planu miejscowego obowiązuje od dnia wejścia w życie w niej określonego, jednak nie wcześniej niż po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa.

W Dzienniku Urzędowym Województwa Nr [...], poz. [...] z dnia [...] lutego 2008 r. opublikowano uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...]r. Nr [...] w sprawie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi [...] w gminie K.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie podkreśla się, że jeżeli warunkiem wejścia w życie aktu prawa miejscowego jest jego ogłoszenie w wojewódzkim dzienniku urzędowym, to wezwanie do usunięcia naruszenia może być skierowane dopiero po ogłoszeniu tego aktu (postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2002 r., IV SA 3595/01, Lex nr 82642). Również w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych wskazuje się, że dopiero od wejścia w życie akty prawa miejscowego mogą naruszać czyjś interes prawny lub uprawnienia, dlatego nie sposób przyjąć, aby uchwała, która jeszcze nie weszła w życie mogła wywoływać skutki prawne i tym samym naruszać interes prawny lub uprawnienie kogokolwiek (postanowienia WSA w Krakowie z dnia 26 stycznia 2008 r., sygn. akt: II SA/Kr 1205/05, niepubl., postanowienie WSA w Krakowie z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt: II SA/Kr 106/08, niepubl.).

W sytuacji, w której akt prawa miejscowego, jakim jest uchwała w sprawie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi [...] w gminie K. został opublikowany w dzienniku urzędowym z dnia [...] lutego 2008 r., a zatem wszedł w życie z dniem 9 marca 2008 r., a pismo zawierające wezwanie do usunięcia naruszenia interesu lub uprawnienia złożono w dniu 10 grudnia 2007 r., a skargę do sądu administracyjnego sporządzoną w dniu 22 stycznia 2008 r. nadano przesyłką pocztową w dniu 5 lutego 2008 r., stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała ani w chwili składania wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia ani w chwili składania na nią skargi do sądu nie mogła - jako akt prawny, który nie wszedł w życie - naruszać niczyich uprawnień lub interesów prawnych, w tym również interesów prawnych skarżącego.

Zgodnie z art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak zasadnie podkreśla się w doktrynie wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe (zob. B. Gruszczyński: Komentarz do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005). Oznacza to, że na gruncie niniejszej sprawy wiążąca jest taka wykładnia art. 58 § 1 pkt 6 i art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1270) oraz art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym - przedstawiona w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt: II OSK 1132/08 - zgodnie z którą art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym mówiący o naruszeniu interesu prawnego lub uprawnienia podjętą uchwałą wiąże niniejsze naruszenie "w przypadku aktów prawa miejscowego z publikacją i wejściem w życie", przy czym "wejście w życie uchwały podjętej przez radę gminy stanowi istotną okoliczność podczas rozpoznawania skargi przez sąd administracyjny natomiast nie stanowi przesłanki formalnej zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego".

Mając na uwadze powyższe stanowisko - wiążące niniejszej sprawie - należy uznać, że kwestię wejścia w życie zaskarżonej uchwały należy rozpatrywać w kontekście merytorycznego rozpoznawania skargi jako istotną okoliczność mającą wpływ na ocenę zasadności skargi. W tym kontekście należy uznać, że skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona uchwała nie mogła przed wejściem jej w życie naruszać uprawnień lub interesów prawnych skarżącego, o czym stanowi art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, ONSA i WSA z 2005 r., nr 1, poz. 2). Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/2004, Wokanda 2005 r. Nr 7-8, str. 69, St. Prutis "Ochrona samodzielności gminy jako jednostki samorządu terytorialnego", Wyd. NSA 2005, str. 367). Jak podkreślono w orzecznictwie, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964).

Niewątpliwie zatem przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtowany jest na innych zasadach aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) uchwały w przedmiocie miejscowego planu. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02, publ.: OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 września 2004 r., II SA/Bk 364/04, Lex nr 173736). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, przeto w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, LEX nr 171196, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006 r., II OSK 1127/05, LEX nr 194894). O powodzeniu skargi z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Interes ten powinien być bezpośredni i realny (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., I OSK 715/05, LEX nr 192482, por. też wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r., II SA 1410/01, Lex nr 53376, postanowienie NSA z dnia 9 listopada 1995 r., II SA 1933/95, publ.: ONSA z 1996 r., nr 4, poz. 170, wyroki WSA w Białymstoku z dnia 4 maja 2006 r., II SA/Bk 764/06 i II SA/Bk 763/05, publ.: strona internetowa NSA).

Interes prawny skarżącego, co do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r. w spr. II SA/2637/02, Lex nr 80699). Jak podkreśla NSA, "przymiot strony w postępowaniu sądowym mającym na celu ocenę zgodności z prawem danej uchwały organu gminy przysługuje wyłącznie podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostały tym aktem prawa miejscowego naruszone przed wniesieniem skargi. Przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie przyznaje bowiem takiej legitymacji podmiotom, których interesy prawne lub uprawnienia są dopiero zagrożone naruszeniem w wyniku wejścia w życie postanowień aktu prawa miejscowego. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi więc w dacie wniesienia skargi, a nie w przyszłości, powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków" (wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., II OSK 84/08).

Zaskarżona uchwała nie będąca jeszcze prawem powszechnie obowiązującym nie mogła naruszać interesów prawnych lub uprawnień skarżącego, a w skardze nie wykazano, aby akt prawa miejscowego, który nie wszedł w życie naruszał interesy prawne lub uprawnienia skarżącego. Wszystkie podnoszone przez skarżącego okoliczności mające uzasadniać naruszenie jego uprawnień jako współwłaściciela działek nr [...] i [...] położonych w K. dotyczą wpływu aktu prawa miejscowego jako prawa powszechnie obowiązującego na prawo własności.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał zaistnienia w dacie wnoszenia skargi naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą polegającego na zaistnieniu związku między tą uchwałą a własną, indywidualną, aktualnie istniejącą sytuacją prawną. Taki związek musiał już obecnie - w chwili składania skargi, a nie w przyszłości (chociażby nieodległej), powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r., II SA 1410/01, LEX nr 53376).

Skoro skarżący nie wykazał, by nastąpiło poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały naruszenie w chwili jej zaskarżenia jego interesu prawnego, a jedynie, że takie zagrożenie może zaistnieć w przyszłości - nie mógł skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego z braku legitymacji skargowej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, czego konsekwencją jest oddalenie skargi. Jak ponosi się w orzecznictwie NSA brak legitymacji procesowej stanowi podstawę do oddalenia skargi, a nie do jej odrzucenia z przyczyn określonych w art. 58 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wyrok NSA z dnia 17 lutego 2005 r., GSK 1342/04, publ.: LEX nr 169312, wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, publ.: ONSAiWSA z 2005 r., nr 1, poz. 2, wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., I OSK 715/05, publ.: Lex nr 192482).

Skoro skarżący nie ma legitymacji skargowej - sąd administracyjny nie mógł badać merytorycznych zarzutów skargi. Na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) orzeczono jak na wstępie.

Na marginesie należy zwrócić uwagę, że pogląd o konieczności oddalenia skargi w przypadku stwierdzenia braku legitymacji skargowej w związku z faktem, iż akt prawa miejscowego nie wszedł jeszcze w życie może mieć istotne konsekwencje dla skarżącego w świetle treści art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym przepisu art. 101 ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił.