Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1994/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 2a
journal: Dz.U. 2018 poz 2174
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia WSA (del.) Bożena Dziełak, , po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Rz 338/19 w sprawie ze skargi Gminy M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 marca 2019 r. nr 0114-KDIP4.4012.98.2019.1.KS w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 25 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 338/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), uwzględnił skargę Gminy M. (dalej: skarżąca/Gmina) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Organ/Organ interpretacyjny) z 12 marca 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że we wniosku interpretacyjnym skarżąca podała, że jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT. Na terenie Gminy funkcjonuje targowisko miejskie (dalej: Targowisko), na którym prowadzony jest handel. Osoby sprzedające na Targowisku mogą zarezerwować określone stanowisko do prowadzenia handlu. Z tego tytułu Gmina pobiera wynagrodzenie (dalej: opłata rezerwacyjna), powiększone o VAT. Niezależnie od tego Gmina pobiera opłatę targową w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 poz. 1445 ze zm., dalej: u.p.o.l.).

3. Obecnie Gmina ubiega się o dofinansowanie na realizację zadania "Przebudowa Targowiska Miejskiego Hala Targowa w M." (dalej: Inwestycja) w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 - 2020. Na skutek przeprowadzenia Inwestycji zmianie nie ulegnie dotychczasowa funkcja Targowiska. Celem Inwestycji jest bowiem zapewnienie odpowiednich warunków technicznych i użytkowych, umożliwiających dalszy rozwój prowadzonej działalności handlowej. Efektem Inwestycji będzie stworzenie zorganizowanej struktury w zakresie zagospodarowania oraz funkcjonowania Targowiska. Po zakończeniu inwestycji Gmina w dalszym ciągu będzie pobierała opłatę targową oraz opłatę rezerwacyjną.

4. Mając na uwadze powyższy opis Gmina zadała następujące pytanie interpretacyjne: czy przysługuje jej pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków poniesionych na przebudowę Targowiska w ramach opisanego we wniosku zadania?

5. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie i obszernie je uzasadniając Gmina wywiodła, że powyższe uprawnienie będzie jej przysługiwało z uwagi na wykorzystywanie przebudowanego w wyniku Inwestycji Targowiska do działalności gospodarczej Gminy w zakresie odpłatnego świadczenia usług rezerwacji stanowisk handlowych.

6. W interpretacji indywidualnej z 12 marca 2019 r., Organ uznał stanowisko Gminy za nieprawidłowe. W ocenie Organu zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie budowy targowisk należy do zadań własnych Gminy w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 poz. 506 ze zm., dalej: u.s.g.). Przebudowa targowiska odbywa się w ramach władztwa publicznego i Gmina może korzystać ze środków prawnych o charakterze władczym. Wykorzystywanie Targowiska do czynności opodatkowanych nie oznacza jednak, że jego przebudowa nastąpiła w ramach prowadzonej przez Gminę działalności gospodarczej. Zdaniem Organu w głównej mierze jest to sfera działań publicznoprawnych, która nie ma cech działalności gospodarczej. Targowisko nie będzie bowiem przebudowywane wyłącznie w celu czerpania dochodów z odpłatnego udostępniania stanowisk handlowych i poboru opłaty rezerwacyjnej, ale w celu wykonywania zadań własnych Gminy, polegających na jego funkcjonowaniu i udostępnianiu przez organ władzy publicznej z tytułu którego pobiera się opłatę targową.

7. Mając to na uwadze Organ uznał, że wydatki związane z przebudową Targowiska będą wykorzystywane zarówno do celów związanych z działalnością gospodarczą jak i do celów niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dlatego też Gmina w celu odliczenia podatku naliczonego od poniesionych wydatków w pierwszej kolejności powinna przyporządkować konkretne wydatki do określonego rodzaju działalności, z którymi wydatki te są związane. Jeżeli takie wyodrębnienie jest możliwe, to Gminie przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z czynnościami opodatkowanymi, brak jest natomiast takiego prawa w stosunku do towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności niepodlegających VAT. W sytuacji gdy Gmina nie będzie miała możliwości przypisania w całości do działalności gospodarczej podatku naliczonego przy zakupie towarów i usług na realizację Inwestycji, będzie ona zobowiązana do stosowania proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm., dalej: ustawa o VAT).

8. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na skutek skargi Gminy na powołaną wyżej interpretację, uchylił tę interpretację, wskazując w uzasadnieniu, że Organ naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT nie dostrzegając, że nawet jeżeli prowadzenie targowiska jest czynnością, która zgodnie z art. 7 ust. 1 u.s.g., służy do zaspokojenia potrzeb lokalnej społeczności i należy do zadań własnych gminy, to – biorąc pod uwagę art. 15 ust. 6 ustawy o VAT - sposób realizacji tego zadania może wiązać się z podejmowaniem czynności opodatkowanych VAT. Inwestycja polegająca na modernizacji Targowiska pozostaje zatem bez wpływu na pobór opłaty targowej. Opłata targowa jest bowiem świadczeniem nieekwiwalentnym, powstającym z mocy prawa, które obciąża podmioty z tytułu dokonywanej na targowisku sprzedaży, przy czym targowiskiem w rozumieniu powołanej ustawy są wszelkie miejsca, w których prowadzona jest sprzedaż (z wyjątkiem budynków lub ich części), a nie miejsca zorganizowane w wyniku Inwestycji. Realizacja Inwestycji pozostaje zatem bez związku z poborem opłaty targowej.

9. Końcowo Sąd pierwszej instancji oddalił zarzuty naruszenia przepisów art. 120 i art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm. dalej O.p.) oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, gdyż w sprawie nie dopatrzył się naruszenia przez Organ interpretacyjny zasady praworządności oraz zasady zaufania do organów podatkowych z powodu wydania błędnej interpretacji.

10. Powyższy wyrok Organ zaskarżył w całości skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a., tj.: art. 86 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię powołanych przepisów i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że w okolicznościach podanych we wniosku Gmina ma pełne prawo do odliczenia VAT z tytułu realizacji Inwestycji polegającej na przebudowie Targowiska, gdyż wydatki te będą poniesione zarówno na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, jak i do celów niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, co powoduje, że skarżąca będzie zobowiązana do zastosowania sposobu określenia proporcji, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT.

11. W świetle tak sformułowanych podstaw kasacyjnych Organ wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej oraz rozpoznanie skargi na zasadzie art. 188 P.p.s.a. i jej oddalenie, domagając się zasądzenia zwrotu kosztów postępowania oraz rozpoznania sprawy na rozprawie.

12. Gmina nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

13. Wniesiona skarga kasacyjna została rozpoznana w trybie art. 15zzs4

ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Skarga kasacyjna nie miała jednak usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlegała oddaleniu.

14. Punktem wyjścia dla dalszych rozważań jest dyspozycja art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, w myśl którego w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej "sposobem określenia proporcji". Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.

15. Poprzez podniesione zarzuty Organ zmierza do wykazania, że wydatki poniesione przez Gminę na Inwestycję polegającą na przebudowie Targowiska, będą wykorzystywane zarówno do celów wykonywanej przez Gminę działalności gospodarczej (pobór opłaty rezerwacyjnej), jak i do celów innych niż działalność gospodarcza w rozumieniu zrekonstruowanego wyżej art. 86 ust. 2a ustawy o VAT.

16. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Organu jest błędne i wynika z niewłaściwej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 11 u.s.g., z którego Organ wywiódł, że do zadań własnych Gminy należy "przebudowa", "udostępnianie" i "funkcjonowanie zorganizowanego przez Gminę Targowiska jako miejsca handlu/sprzedaży za udostępnienie którego pobiera się opłatę targową (zob. k. 53 akt sądowych)", a które to zdania są w ocenie Organu podejmowane przez Gminę w celu zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie targowisk i hal targowych.

17. Powyższe prowadzi do nadmiernego uproszczenia treści normatywnej powołanego wyżej art. 7 ust. 1 pkt 11 u.s.g. Przypomnienia wymaga zatem w tym miejscu, że omawiany przepis stanowi jedynie, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy: targowisk i hal targowych. Powołany przepis o charakterze normy ustrojowo-kompetencyjnej prowadzi zatem do delegacji władztwa na Gminę we wskazanym obszarze zbiorowych potrzeb wspólnoty, przy czym w żaden sposób nie wskazuje w jaki sposób, w jakim charakterze i jakie zadania ma wykonywać Gmina w tej wyodrębnionej sferze swojej aktywności. W istocie Gmina może działać w tym obszarze jako administrator targowisk i hal targowych, inicjator procesu inwestycyjnego, może ograniczyć się do podjęcia uchwał o przeznaczeniu określonych terenów na budowę targowisk lub hal targowych, czy działać jako inwestor – tak, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - dokonując przebudowy targowiska w ramach działalności gospodarczej i w celu pobierania z tego tytułu opłaty rezerwacyjnej, co Gmina wprost zaznaczyła w uzasadnieniu swojego stanowiska we wniosku o interpretację.

18. To przykładowe wyliczenie służy jedynie uwidocznieniu tego, że z faktu, że w jakimś obszarze spraw powierzonych Gminie, Gmina może potencjalnie dokonywać czynności opodatkowanych i niepodlegających VAT (gdyż ten obszar jest zastrzeżony do kompetencji gminy w rozumieniu art. 7 ust. 1 u.s.g.) nie wynika jeszcze, że każda aktywność Gminy w danym obszarze ma charakter mieszany w rozumieniu art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. Kwestia ta wymaga dopiero pogłębionej analizy charakteru w jakim Gmina rzeczywiście działa w danej sferze zadań własnych.

19. Innymi słowy zakwalifikowanie danej czynności Gminy do którejś z powyższej kategorii czynności zależy od sposobu realizacji ustawowo przydzielonych Gminie zadań, a nie tylko od tego, czy jest to zadanie, które Gmina ma i może wykonać w ramach zadań własnych czy zleconych. Samo powołanie się na art. 7 ust. 1 u.s.g. - jak dokonał tego Organ - nie jest zatem wystarczające do tego celu i prowadzi do klasycznego błędu logicznego w postaci błędnego koła w rozumowaniu (circulus in demonstrando), którego nie uniknął Organ - dowodząc de facto, że z samej możliwości tego, że Gmina może dokonywać czynności opodatkowanych i niepodlegających VAT wynika, że czynności dokonywane przez Gminę mogą być opodatkowane lub niepodlegające opodatkowaniu VAT.

20. Ponieważ sytuacja taka nierzadko ma miejsce i wynika ze specyfiki działalności gmin, to - jak wielokrotnie powtarzano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - właśnie w celu ustalenia, czy sytuacja tego rodzaju rzeczywiście zachodzi w konkretnej sprawie, analizie należy poddać m.in. takie czynniki jak to, czy gmina działa w ramach imperium, jak kształtowane są opłaty za działania gminy (czy gmina ma w tym zakresie swobodę, czy też zasady ustalania/pobierania odpłatności uregulowane są w przepisach szczególnych), a także to, czy gmina działa na zasadach wolnorynkowych, a tym samym, czy jej działalność może prowadzić do zakłócenia konkurencji (zob. jeden z wielu - wyrok NSA z 21 października 2020 r. sygn. akt I FSK 141/18, wszystkie powołane orzeczenia są dostępne za pośrednictwem internetu w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

21. W realiach niniejszej sprawy taka analiza (choć niepodjęta przez Organ) była jednak zbędna, gdyż - jak podniosła Gmina w skardze, co zasadnie wyeksponował również Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia - w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym targowisko jest w całości wykorzystywane do działalności gospodarczej Gminy (zob. wyroki NSA: z 2 września 2014 r. sygn. akt I FSK 379/14; z 30 grudnia 2014 r. sygn. akt I FSK 1279/14; z 30 czerwca 2015 r. sygn. akt I FSK 1013/14; z 23 lipca 2015 r. sygn. akt I FSK 696/14; z 9 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 835/15; z 31 marca 2016 r. sygn. akt I FSK 1736/14; z 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt I FSK 2032/14; z 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt I FSK 1902/14; z 22 grudnia 2016 r. sygn. akt I FSK 1370/15 i I FSK 1437/15; z 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt I FSK 1148/15; z 8 listopada 2017 r. sygn. akt I FSK 1737/15; z 30 stycznia 2018 r. sygn. akt I FSK 110/16 i I FSK 349/16; z 8 lutego 2018 r. sygn. akt I FSK 391/16; 23 lutego 2018 r. sygn. akt I FSK 2113/15; z 18 października 2019 r. sygn. akt I FSK 1849/15; z 30 czerwca 2020 r. sygn. akt I FSK 843/16).

22. Takiego stanu rzeczy nie może zatem zmienić fakt, że Organ w części zadań własnych Gminy w sprawach targowisk i hal targowych - postanowił arbitralnie i samodzielnie doszukać się kolejnych zadań własnych Gminy, polegających na "przebudowie", "udostępnianiu" i "funkcjonowaniu" targowisk, które miały nie mieć związku z działalnością gospodarczą Gminy, lecz z wykonywaniem powierzonych jej zadań własnych, co miało z kolei spowodować, że cała działalność Gminy w tym obszarze miała zyskać tzw. charakter mieszany w rozumieniu art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. Choć Organ usiłował w ten sposób przedstawić nowe uzasadnienie dla wielokrotnie, negatywnie ocenianej przez tut. Sąd kasacyjny kwestii tego, czy nieruchomość w postaci targowiska jest wykorzystywana przez Gminę w celu poboru opłaty targowej, to i tym razem nie ustrzegł się ostatecznie tezy, że powodem, dla którego "przebudowa", "udostępnianie" i "funkcjonowanie" zorganizowanego przez Gminę targowiska miałoby być zadaniem własnym gminy jest pobór opłaty targowej (zob. k. 53 akt sądowych). W pozostałym zakresie Organ nie był w stanie wskazać jakie inne działania wykonuje Gmina, a które to nie mają związku z prowadzoną przez Gminę działalnością gospodarczą w postaci poboru opłat rezerwacyjnych i wykorzystywaniem do tego celu Inwestycji.

23. Z takim stanowiskiem nie można się jednak zgodzić z dwóch przyczyn. Po pierwsze opłata targowa, zawiera w sobie treści stosunku prawnopodatkowego, który powstaje wówczas, gdy dany podmiot jest objęty zakresem przedmiotowym określonej daniny publicznej w wysokości, terminie, miejscu i czasie wynikającym z przepisów prawa (to odróżnia ten stosunek od treści stosunku cywilnoprawnego), co prowadzi do konieczności zakwalifikowania opłaty targowej jako parapodatku lub podatku ukrytego, pozbawionego cech ekwiwalentności (zob. szerzej J. Gliniecka, Opłaty publiczne, [w:] L. Etel (red.), System prawa finansowego. Tom III. Prawo daninowe, Warszawa 2010, s. 883-898; zob. też P. Pomorski, Rozdział IX. Parapodatki, [w:] P. Smoleń, W. Wójtowicz (red.), Prawo podatkowe, wyd. 3, Warszawa 2017, s. 604 i nast.). Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że obowiązek uiszczania opłaty targowej powstaje z mocy prawa z chwilą faktycznego podjęcia handlu, gdyż zgodnie z art. 15 ust. 3 u.p.o.l. opłata ta pobierana jest niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko.

24. Po drugie przyjęcie koncepcji Organu, że w gruncie rzeczy pobór opłaty targowej ma związek z wykorzystywaniem nieruchomości w rozumieniu art. 86 ust. 7b ustawy o VAT (w tym przypadku z "udostępnianiem" i "funkcjonowaniem" Targowiska) prowadzi do zanegowania określonego przez ustawodawcę przedmiotu opodatkowania i tego, że zobowiązanie to powstaje z mocy prawa na skutek dokonania sprzedaży na targowiskach (art. 15 ust. 1 zd. 2 u.p.o.l.). Tymczasem pod pojęciem targowiska rozumie się wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż z wyjątkiem sprzedaży dokonywanej w budynkach lub w ich częściach (art. 15 ust. 2 i 2b u.p.o.l.), a nie miejsca zorganizowane w ten sposób w wyniku danej Inwestycji Gminy. Skoro zatem opłata targowa jest uzależniona od samego faktu sprzedaży, a nie od miejsca tej sprzedaży, to nie można przyjąć - jak dokonał tego Organ podatkowy - że opłata targowa ma związek z "przebudową", "udostępnianiem" i "funkcjonowaniem zorganizowanego przez Gminę Targowiska jako miejsca handlu/sprzedaży za udostępnienie którego pobiera opłatę targową" (zob. k. 53 akt sądowych). Wbrew przekonaniu Organu, nie można też przyjąć tezy przeciwnej, że przebudowa Targowiska dokonuje się w innym celu, niż wykorzystywanie Inwestycji do celów działalności gospodarczej Gminy i poboru z tego tytułu opłat rezerwacyjnych, gdyż pod pojęciem targowiska rozumie się wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż, a nie miejsca zorganizowane w wyniku danej Inwestycji Gminy, która ma cel typowo gospodarczy. W tym przypadku to czy Inwestycja ubocznie przyczyni się do poprawy warunków handlu na Targowisku, nie spowoduje jeszcze - z przyczyn, o których powiedziano w ust. 18 i 19 powyżej - że rzeczona inwestycja jest podjęta w ramach powierzonych Gminie zadań własnych, (w rozumieniu art. 7 ust. 1 u.s.g.), czego stwierdzenia domagał się Organ.

25. Konsekwentne rozwinięcie stanowiska Organu w obu wskazanych wyżej kierunkach z jednej strony czyniłoby z poboru opłat targowych działalność zarobkową jednostek samorządu terytorialnego, godząc w tzw. odpłatność ogólną podatku, polegającą na finansowaniu z wpływów podatkowych usług publicznych na rzecz społeczeństwa mającą swoje źródło w Konstytucyjnej zasadzie równości i powszechności usług publicznych. Z drugiej natomiast strony argumentacja Organu - lokująca "przebudowę" "udostępnianie" i "funkcjonowania" Targowiska po stronie zadań własnych Gminy - równie dobrze prowadziłaby do wniosku, że w sytuacji, w której nieruchomość gminna oddana jest w najem, dzierżawę lub użytkowanie wieczyste, czynność ta częściowo wiązałaby się z działalnością niepodlegającą opodatkowaniu, z uwagi na obciążenie tego składnika majątku Gminy podatkiem od nieruchomości.

26. Z obu wskazanych przyczyn Organ swojego stanowiska zapewne nie rozwinął, tymczasem niezależnie już od błędnego stanowiska Organu - jak powiedziano w ust. 20 powyżej - analiza taka jest wymogiem minimalnym dla przyjęcia, że działalność danego podmiotu, w szczególności Gminy, ma tzw. charakter mieszany w rozumieniu art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. W przeciwnym przypadku argumentacja Organu sprowadza się do tautologicznych wywodów zaprezentowanych w skardze kasacyjnej (zob. ust. 19 powyżej).

27. Powyższe kwestie nie budzą zresztą wątpliwości w orzecznictwie Sądów administracyjnych, które wnoszący skargę kasacyjną Organ konsekwentnie pominął, w zasadzie opierając swoją zmodyfikowaną argumentację na odosobnionym orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 22 listopada 2017 r. w sprawie I SA/Go 403/17, które nie zostało poddane kontroli tut. Sądu kasacyjnego. Tymczasem wynikająca z wniosku interpretacyjnego problematyka pełnego odliczania podatku naliczonego z tytułu wydatków na budowę/przebudowę targowisk gminnych/miejskich (podobnie jak i z tytułu wydatków na bieżące ich utrzymywanie), w kontekście ich odpłatnego udostępniania przy jednoczesnym pobieraniu opłaty targowej - doczekała się licznego i jednolitego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. jeden z wielu - wyrok NSA z 30 czerwca 2020 r., sygn. akt I FSK 843/16 i powołane tam orzecznictwo).

28. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni podziela argumentację przedstawioną w powołanym wyżej orzeczeniu, oraz orzeczeniach powołanych w ustępach wcześniejszych niniejszego uzasadnienia, w związku z powyższym jedyny podniesiony w sprawie zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 86 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT podlegał oddaleniu.

29. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną orzekając jak w sentencji. W wyroku nie zawarto rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego z uwagi na brak wniosku w tym zakresie (art. 209 P.p.s.a.)