Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1538/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 sierpnia 2005r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr) Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska WSA Renata Czeluśniak Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2005 r . sprawy ze skargi Z. C. i W. C. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2002 r , Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].03.2002 r., (znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. działając na podstawie art. 48 i art. 80 ust. 2 pkt. 1l oraz art. 83 ust. 1 ustawy 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr 89 poz. 414 z późn. zm. - obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 póz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) nałożył na Z. i W.C. obowiązek rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego wraz z zagrodą dla psa o wym. 38,50 x 2,35m, wybudowanego na działce w J., przy ul. J.

Odwołanie Z. i W.C. nie zostało uwzględnione i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., decyzją z dnia [...].05.2002 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje wywodząc w uzasadnieniu co następuje:

1/ na podstawie oględzin z dnia 15.02.2002 r. przeprowadzonych przez organ I instancji ustalono, że na działce położonej w J., przy ul. J., będącej własnością Z. i W.C. wybudowany jest budynek gospodarczy o wymiarach 38,50 x 2,35m, usytuowany przy granicy wschodniej działki Inwestorów. Budynek wykonany został w następujący sposób:

- fundamenty - betonowe,

- ściany murowane z bloczków betonowych żwirowych, grub. 20cm

- konstrukcja dachu wykonana jako drewniana jednospadowa, kryta jest eternitem. Część obiektu od strony północnej na długości 7,40 wykonana jako konstrukcja stalowa, użytkowana jest jako zagroda dla psa. Część obiektu, o długości 31, l Om -murowana -użytkowana jest jako magazyn złomu i opakowań. Część ta podzielona jest na 9 boksów. Podczas oględzin Inwestorzy budynku Z. i W.C. oświadczyli, że przedmiotowy budynek wybudowali samowolnie w 1996 r., w miejscu istniejącej wcześniej wiaty drewnianej wybudowanej, co najmniej 10 lat wcześniej.

2/ na podstawie kserokopii decyzji administracyjnych I i II instancji dotyczących ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego, przeznaczonego na magazynowanie złomu użytkowego, przechowywanie narzędzi oraz pomieszczenia dla psów na działce będącej własnością Z. i W.C., położonej w J., przy ul. J. Z załącznika nr l decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...].12.2001 r., (znak: [...]) w sprawie ustalenia warunków zabudowy dotyczących ww. inwestycji wynika, że inwestycja objęta wnioskiem Inwestorów dotyczy usytuowania projektowanego obiektu w miejscu znajdującego się obecnie na działce inwestorów C. budynku gospodarczego,

3/ ze znajdującego się w aktach sprawy operatu pomiarowego przyjętego do Państwowego Zasobu Geodezyjnego l Kartograficznego Starostwa Powiatowego w J. w dniu 11.03.1999 r. wynika, że przedmiotowy obiekt nie istniał w czasie sporządzania operatu, co potwierdza także kopia wyciągu z operatu szacunkowego, dotyczącego ustalenia wyceny działki nr [...], stanowiącej własność inwestorów C., z którego wynika jednoznacznie, że przedmiotowy budynek gospodarczy wybudowany został w 1999r. 4/ prawidłowo więc organ I instancji uznał, że sporny obiekt wybudowany został bez pozwolenia na budowę, jak również i to, że inwestycja ta dokonana została w 1999 r. W odwołaniu nie kwestionuje się faktu samowoli, twierdząc jedynie, że budowa została wykonana w 1996 r.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli Z. i W.C. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania zarzucili, że :

1/ organ II instancji rozpoznając odwołanie oparł się na ustaleniach organu I instancji nie czyniąc własnych ustaleń co do daty budowy spornych obiektów,

2/ ustalenie, że obiekty budowane były w 1999 r., oparto na tym, że geodeta wykonując w 1999 r., operat geodezyjny nie umieścił budynku na mapie, a nie uczynił on tego nie dlatego, że budynku nie było a dlatego, że, ze względu na charakter tego budynku nie buło potrzeby jego wynoszenia", podobnie dowodem nie może być operat szacunkowy. W tym zakresie należało przesłuchać i geodetę i osobę sporządzającą operat,

3/ prowadzenie postępowania "pod sugestią" Dyrekcji Dróg Publicznych, która nie powinna być stroną postępowania, spowodowało prowadzenie postępowania Jednokierunkowo",

4/ brak obiektywizmu jest podstawowym mankamentem postępowań w obu instancjach,

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł ojej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r.. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. Dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269), kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo. W toku rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjny w dniu 9.08.2005 r. skarżący przyznał, że przedmiotowy obiekt wybudowany został w 1999 r., bez pozwolenia na budowę, a dotychczasowe twierdzenia skarżących, że miało to miejsce w 1996 r. nie odpowiadały prawdzie. Tym samym to co było głównym zarzutem skargi, wobec oświadczenia skarżącego stało się bezprzedmiotowe. Można zauważyć tylko, że ustalenia organów co do daty budowy oparte zostały na należycie zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym.

Art. 28 prawa budowlanego z 1994 r. wyraźnie stwierdza, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest niesporne, że skarżący takiego pozwolenia nie mieli. Jedynym skutkiem takiej sytuacji przewidzianym przez ustawodawcę jest nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego (art. 48 prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji). Ustawodawca w tym miejscu nie pozostawił organom administracyjnym, żadnych możliwości uznaniowych. Jeżeli więc zostanie stwierdzona budowa bez pozwolenia lub bez właściwego zgłoszenia -jedynym skutkiem takiego stwierdzenia musi być wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę. Skoro ustawodawca nie wprowadził żadnych możliwości legalizacji tak wznoszonego obiektu, argumenty iż skarżący byli właścicielami gruntu na którym wzniesiono obiekt i że posiadali decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie mogły wywrzeć zamierzonego przez skarżących skutku. Zarzut skargi, że organ II instancji oparł się na ustaleniach organu I instancji i nie poczynił własnych ustaleń co do daty budowy również nie mógł być podstawą jej uwzględnienia. Jeżeli ustalenia organu I instancji były prawidłowe, oparte na prawidłowym postępowaniu wyjaśniającym i nie wymagały żadnych uzupełnień to organ II instancji, mógł na ich podstawie poczynić ustalenia stanowiące podstawę rozstrzygnięcia, co właśnie miało miejsce w sprawie niniejszej.

W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo, na podstawie art. 151 ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.