Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 208/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 138 par 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c, art. 134 par1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 54 par 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2018 r. sprawy ze skargi L.K., W.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

L. i W. małżonkowie K. wnieśli skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] uchylające w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne, skutkujące zajęciem wierzytelności z rachunku bankowego i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na tle następującego stanu faktycznego sprawy.

Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku małżonków K. na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r., celem wyegzekwowania zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. i 2012 r. wraz z należnościami ubocznymi.

W toku tego postępowania w dniu [...] listopada 2017 r. zawiadomieniami nr [...] oraz nr [...] dokonano zajęcia rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego L. i W.K. w banku [...] S.A. W dniu [...] listopada 2017r. zawiadomieniami nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] listopada 2017r. zostało zajęte wynagrodzenie za pracę L.K. a w dniu [...] listopada 2017r. zawiadomieniami nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] listopada 2017r. zostało zajęte świadczenie rentowe W.K.. Kwota dochodzonych należności na podstawie ww. tytułów wykonawczych ujętych w ww. zawiadomieniach o zajęciu na dzień [...] listopada 2017 r. wynosiła ogółem 6.290,60 zł.

W dniu 21.11.2017r. (data wpływu do organu) W. i L.K. wnieśli skargę na zajęcia rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, w której podnieśli, iż zostali wprowadzeni w błąd przez organ podatkowy w zakresie ulgi VAT oraz spraw podatkowych w podatku dochodowym począwszy od roku 2005 r. Ponownie wnieśli o zaniechanie egzekucji i umorzenie kwot zaległości. Zaznaczyli, iż brak jest rozstrzygnięcia ulgi remontowo - modernizacyjnej przez sądy administracyjne; egzekucja administracyjna nie powinna być wszczęta a zastosowany środek egzekucyjny jest bardzo uciążliwy, ponieważ zastosowano już inny środek egzekucyjny (zajęcie wynagrodzenia za pracę L.K. oraz zajęcie świadczenia rentowego W.K.). W ocenie skarżących zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego pozbawi ich środków do egzystencji, wobec czego nie będą mieli możliwości zaspokojenia potrzeb dzieci, środków na ochronę zdrowia czy dojazdy do pracy. Wnieśli o zwolnienie rachunku bankowego spod zajęcia. Jednocześnie oświadczyli, że nie posiadają składników majątku, z których byłoby możliwe prowadzenie egzekucji administracyjnej.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego, oddalił skargę małżonków K. na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego tj. zajęcie rachunku bankowego w banku [...] S.A.

W motywach uzasadnienia postanowienia organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w dniu 21 listopada 2017 r. małżonkowie K. wnieśli również skargę na zajęcie świadczenia rentowego W.K., skargę na zajęcie wynagrodzenia za pracę L.K. oraz zarzuty na prowadzenie egzekucji administracyjnej. Zaznaczył, że z uwagi na wniesione przez stronę zarzuty postanowieniami nr [...] oraz nr [...] z dnia [...].11.2017 r. prowadzone wobec ww. zobowiązanych postępowania egzekucyjne zostały zawieszone do czasu wydania ostatecznego postanowienia w sprawie wniesionych zarzutów lub też do chwili wniesienia przez wierzyciela uzasadnionego wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Podkreślił również, że do dnia wydania niniejszego postanowienia nie zostało wydane postanowienie w sprawie zarzutów.

Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał na treść art. 54 § 1, § 4, § 5 i § 5a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2017 r. 1201 ze zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.e.a." następnie stwierdził, że postępowanie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego stanowi w istocie fragment postępowania egzekucyjnego, w którym to postępowaniu ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się ani o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne, co do zasady, nie wpływa na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wniesienie skargi na czynności egzekucyjne nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego (co jest zgodne z ogólną regułą postępowania egzekucyjnego). Skarga ta jest swoistym, odformalizowanym środkiem zaskarżenia przewidzianym w przepisach art. 54 u.p.e.a. i sposobem kwestionowania prawidłowości przebiegu czynności egzekucyjnych podejmowanych przez organ egzekucyjny oraz egzekutora (poborcę skarbowego). W ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora (poborcę) przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tych czynności egzekucyjnych.

Organ pierwszej instancji wskazał, że w niniejszym postępowaniu wszczęcie egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] listopada 2017 r., nastąpiło poprzez dokonanie zawiadomieniami z tego samego dnia zajęcia rachunku bankowego L. i W.K.. Zobowiązani zawiadomienia: o zajęciu rachunku bankowego, świadczenia rentowego oraz wynagrodzenia za pracę wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych odebrali w dniu [...] listopada 2017 r. Zatem skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego złożona dnia 21 listopada 2017 r. została wniesiona z zachowaniem terminu.

Następnie organ pierwszej instancji powołując treść art. 67 § 1 i § 2 u.p.e.a. wskazał elementy, które winno zawierać zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego oraz, że wzór takiego zawiadomienia został określony w załączniku nr 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1339). Wyjaśnił również zasady, którymi winno kierować się postępowanie egzekucyjne, w tym egzekucja z zajęcia rachunku bankowego, wskazując w tym zakresie na treść art. 7 § 2, art. 1a pkt 12 lit. a, art. 26 § 1, art. 80 § 1-3, art. 86a § 1, art. 6 § 1 u.p.e.a. oraz art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. prawo bankowe (Dz.U. z 2017 r. poz. 1876).

Dalej stwierdzono, że organ egzekucyjny prawidłowo dokonał zajęcia rachunku bankowego L. i W.K.. Zawiadomienia o zajęciu zostały odebrane przez dłużnika zajętej wierzytelności, prawidłowo zostały również doręczone zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych Zobowiązanym. Zaś ustawowe ograniczenia w realizacji zajęć zapewniają stronie minimum egzystencji.

Organ pierwszej instancji wyjaśnił również, że zaległość podatkowa skarżących za 2011 r. powstała w konsekwencji przeprowadzonych czynności sprawdzających oraz postępowania podatkowego i wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w zakresie podatku dochodowego za ten rok. Zaś zaległość za 2012 r. powstała w wyniku korekty deklaracji za rok 2012. Zaznaczył, iż Strona zwraca się z żądaniem udzielenia ulgi w odniesieniu do kwot, które zostały jej już wcześniej wypłacone, a które winna zwrócić. Działania podatnika względem posiadanego przez niego zadłużenia podatkowego sprowadzają się do realizacji świadomie przyjętej strategii, celem całkowitego uwolnienia się od zadłużeń. Organ pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] października 2017r. Naczelnik Urzędu Skarbowego nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z dnia [...] lipca 2017 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego, tj. wysokość należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2011. Natomiast decyzją z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] odmówił umorzenia zaległości podatkowej wynikającej z decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2011. Wierzyciel odrzucił wystąpienie w danej sprawie nadzwyczajnych, losowych przypadków skutkujących tym, że Strona nie jest w stanie uregulować powstałych zobowiązań podatkowych. Zaległość za 2012 r. powstała w wyniku korekty dokonanej przez organ podatkowy (również na wniosek Strony) zeznania o wysokości osiągniętego dochodu PIT-37 w roku podatkowym 2012.

Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że korzystając ze środka prawnego określonego w art. 54 u.p.e.a., strona musi wskazać konkretną czynność egzekucyjną. Nie może kwestionować wszystkich działań podejmowanych przez organ. Wskazał, że zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka (wniesiony osobnym pismem dnia 21.11.2017 r.), nie jest przedmiotem postępowania w sprawie skargi i będzie rozpatrywany w terminie późniejszym. Uznał, że zaskarżona przez Stronę czynność zajęcia rachunku bankowego została dokonana w sposób prawidłowy. Brak jest zatem podstaw do jej uchylenia.

Na powyższe postanowienie małżonkowie K. wnieśli zażalenie, w którym podnieśli, że pomimo złożenia w dniu 21 listopada 2017 r. skargi na czynności egzekucyjne przeprowadzono egzekucję, a ponadto egzekucja została wszczęta, mimo złożonego wniosku o skorygowanie deklaracji podatkowych za 2008 r. i 2009r., co nie budzi zaufania do organów podatkowych. W ocenie skarżących egzekucja administracyjna nie jest prowadzona zgodnie z zasadą poszanowania minimum egzystencji, bowiem pozbawia rodzinę środków niezbędnych do życia i pracy.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił w całości postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Organ odwoławczy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie w dniu [...] listopada 2017r. zostały wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postanowienia nr [...] i nr [...], o zawieszeniu postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] listopada 2017 r., o numerach [...] i nr [...]. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, by zostały wydane stosowne postanowienia o podjęciu postępowania egzekucyjnego. Organ pierwszej instancji nie zbadał zatem powyższej kwestii przed wydaniem zaskarżonego postanowienia o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 § 1 u.p.e.a., zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 ww. ustawy zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego.

Stwierdził, że postanowienie organu egzekucyjnego o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego ma w tego rodzaju sytuacji charakter deklaratoryjny, natomiast skutki zawieszenia postępowania powstały z momentem zaistnienia zdarzenia powodującego zawieszenie postępowania egzekucyjnego, tj. z momentem zgłoszenia zarzutów. Wskazując na treść art. 58 § 1 i 2 u.p.e.a. stwierdził, że trwający stan zawieszenia postępowania egzekucyjnego, wobec braku skutecznego jego podjęcia, obliguje organ egzekucyjny do powstrzymania się przed podejmowaniem wszystkich - poza wyraźnie przewidzianymi w ustawie czynności, do czasu podjęcia postępowania. Istota zawieszenia postępowania egzekucyjnego wyraża się bowiem w tym, że w czasie zawieszenia organ egzekucyjny w zasadzie nie działa, nie wykonuje dalszych czynności egzekucyjnych.

Na powyższe postanowienie L. i W. małżonkowie K. wnieśli skargę zarzucając mu nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania oraz naruszenie Kodeksu postępowania administracyjnego i egzekucyjnego.

W ocenie skarżących zajęcie egzekucyjne pozbawi ich minimum egzystencji - 800 zł na osobę. Skarżący stwierdzili, iż nie wzięto pod uwagę dobra rodziny czy pomocy osobom niepełnosprawnymi. Zaznaczyli, że interes publiczny to nie tylko interes fiskalny. To również obowiązek państwa zapewnienia pomocy osobom słabszym, w tym niepełnosprawnym. Następnie podkreślili, że egzekucja administracyjna nie jest prowadzona zgodnie z zasadą poszanowania minimum egzystencji-ponieważ pozbawia ich środków niezbędnych do życia całej rodziny i środków na dojazd do pracy. Nadto skarżący podnieśli, że postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zawiera błąd co do osoby zobowiązanej. Tym samym prowadzone postępowanie egzekucyjne dotknięte jest wadą wskazaną w art. 33 pkt 4 u.p.e.a., tj. błędem, co do osoby zobowiązanego. W postanowieniu tym widnieje imię W. a powinno być W.. W związku z powyższym, zdaniem skarżących, postępowanie egzekucyjne powinno zostać uchylone i umorzone na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do przedstawionych w skardze zarzutów stwierdził, iż nie znajdują one usprawiedliwionych podstaw w kontekście stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wyjaśnił również, że na skutek omyłki pisarskiej, w zaskarżonym postanowieniu jako adresata i otrzymującego przedmiotowe postanowienie nieprawidłowo wskazano imię skarżącego, podając W. zamiast W.. Jednakże w sentencji oraz w uzasadnieniu tego postanowienia przywołał prawidłowe dane dotyczące skarżącego - W.K.. W ocenie organu powyższe uchybienie stanowiło omyłkę pisarską, która została sprostowana postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. Uchybienie to, nie miało natomiast wpływu na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, jednak z innych przyczyn niż w niej wskazanych.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2119), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa.

Wyeliminowanie zatem z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd administracyjny, że doszło do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Kryteria powyższe zostały określone przepisami art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej P.p.s.a. Eliminacja zaskarżonego aktu następuje także w sytuacji, gdy zaskarżony akt dotknięty jest wadą nieważności; podstawą orzekania jest wówczas art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu organ drugiej instancji wadliwie uznał, że wniesienie przez skarżących zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego może mieć wpływ na możliwość rozpoznania skargi na czynności egzekucyjne.

Przypomnieć należy, że stosownie do art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skarga na czynność egzekucyjną jest instytucją postępowania egzekucyjnego i służy kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu środków egzekucyjnych, które zmierzają do bezpośredniego wyegzekwowania dochodzonych w toku postępowania należności.

W ramach skargi na czynność egzekucyjną ocenie podlegają zatem działania organu egzekucyjnego, który na zlecenie wierzyciela ma obowiązek egzekwować należność wskazaną przez niego w tytule wykonawczym. W skardze na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest jednak możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Skarga na czynność egzekucyjną nie może dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. Ma zatem charakter subsydiarny w stosunku do innych środków zaskarżania wskazanych w u.p.e.a.

Tym samym w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegać będą tylko takie zastrzeżenia, które odnoszą się bezpośrednio do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż w ramach skargi na czynności egzekucyjne mogą być podnoszone zarzuty dotyczące prawidłowości postępowania egzekucyjnego bądź egzekutora w świetle przepisów regulujących sposób i formę przeprowadzania czynności egzekucyjnych. Na takie rozumienie art. 54 u.p.e.a. wskazuje wykładnia systemowa wewnętrzna przepisów tej ustawy. Nieograniczony zakres skargi na czynności egzekucyjne prowadziłby bowiem do powielenia środków zaskarżenia istniejących w ramach postępowania egzekucyjnego, np. zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego przewidzianych w art. 33 u.p.e.a. (zob. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2012 r., II FSK 1588/10, wszystkie przytoczone wyroki sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić również należy, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne, stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego, ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne, co do zasady, nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględnienie bowiem skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono (por. wyrok WSA z 10 czerwca 2008 r. III SA/Wa 83/08).

Nietrafne jest przy tym, ległe u podstaw zaskarżonego postanowienia, stanowisko, iż zawieszenie postępowania egzekucyjnego wskutek wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 35 § 1 u.p.e.a.) mogłoby tamować rozpoznanie skargi na czynności egzekucyjne bądź w jakikolwiek sposób rzutować na ocenę skargi.

Należy bowiem dostrzec, na co trafnie zwrócił uwagę organ egzekucyjny, że do momentu rozpoznania skargi zarzutów wniesionych przez Skarżących nie rozpoznano. Postępowanie w przedmiocie zarzutów mogłoby zresztą rzutować na rozstrzygnięcie w sprawie skargi na czynności egzekucyjne tylko w przypadku uwzględnienie zarzutów i to tylko poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.), gdyż powodowałoby, iż postępowanie zainicjowane skargą na czynność egzekucyjną stałoby się bezprzedmiotowe.

Jak wcześniej wskazano, skarga na czynności egzekucyjne (art. 54 § 1 u.p.e.a.) oraz zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 § 1 u.p.e.a.) są tzw. niekonkurencyjnymi środkami prawnymi przysługującymi zobowiązanemu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Niekonkurencyjność oznacza, że określone naruszenia prawa w postępowaniu egzekucyjnym mogą być zwalczane wyłącznie w ramach jednego z tych środków. Tym samym między incydentalnymi postępowaniami zainicjowanymi oboma z tych środków nie zachodzi relacja tego rodzaju by powodowała, że jednoczesne prowadzenie postępowań jest wykluczone.

Podkreślić należy, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego w administracji z mocy prawa wywołane wniesieniem przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a. wywołuje skutek prawny polegający na tym, że do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu organ egzekucyjny nie może podejmować nowych czynności egzekucyjnych (wyrok NSA z 6 kwietnia 2017 r. II GSK 5131/16). Tymczasem rozpoznanie skargi na czynności egzekucyjne nie stanowi czynności egzekucyjnej, ponieważ zgodnie z definicją legalną za czynność egzekucyjną ustawa uznaje działania podejmowane przez organ egzekucyjny zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego (art. 1a pkt 2 u.p.e.a.). Tym samym zawieszenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a. nie oznacza zakazu rozpoznawania wniesionej skargi na czynności egzekucyjne.

Co istotne, zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie powoduje per se upadku zastosowanych czynności egzekucyjnych. Do tego doprowadzić może wyłącznie uwzględnienie zarzutów. Dlatego zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie czyni skargi na czynności egzekucyjne bezprzedmiotową.

Przyjąć zatem należało, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego wskutek zgłoszenia przez Skarżących zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w żaden sposób nie rzutowało na możliwość rozpoznania skargi na czynności egzekucyjne.

Tym samym wyrażone w zaskarżonym postanowieniu stanowisko organu odwoławczego uznać należało za naruszające art. 138 § 2 k.p.a, ponieważ nie zachodziła opisana w jego uzasadnieniu przesłanka do uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji.

Z tych też powodów zaskarżone postanowienie, jako naruszające wskazane przepisy prawa musiało zostać uchylone.

Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy zobowiązany będzie dokonać oceny postanowienia organu pierwszej instancji z uwzględnieniem wskazań Sądu wynikających z niniejszego uzasadnienia.

Naruszenie wskazanych przepisów postępowania Sąd ocenił jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.