Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 599/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 16 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie likwidacji zagrożenia wynikającego ze stanu budynku -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2010r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. 156, poz. 1118 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania J. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu podniesiono, że wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] kwietnia 201 Or. organ pierwszej instancji nakazał właścicielom budynku położonego przy ul. K. [...] w M. tj. J. P., J. K., K. U., W. K., W. K., A. K. i H. K. zlikwidowanie zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia wynikającego ze stanu technicznego elewacji frontowej tego budynku poprzez odbicie odpadającego tynku ze spodniej części płyty balkonowej oraz ściany zewnętrznej w terminie do 30 kwietnia 2010 r.

Rozstrzygnięcie to zapadło po przeprowadzeniu w dniu 25 lutego 201 Or. kontroli stanu technicznego elewacji wskazanego wyżej budynku w związku z pismem Straży Miejskiej informującym o odpadających fragmentach tynku z elewacji, gzymsu i balkonu przedmiotowego budynku. W wyniku kontroli stwierdzono znaczne zawilgocenie i namoknięcie górnej części ściany zewnętrznej budynku (na płaszczyźnie ponad oknami na I piętrze) oraz w okolicach płyty balkonowej. Spodnia część tej płyty pozbawiona jest części tynku, zaś część tynku jest odparzona. Brak tynku stwierdzono również na części gzymsu poniżej połaci dachowej. Chodnik na odcinku ewentualnego zagrożenia odpadnięcia tynku ogrodzony został za pomocą taśmy ostrzegawczej. Jest to tylko doraźne zabezpieczenie, natomiast celem zlikwidowania zagrożenia koniecznym jest odbicie tynku z dolnej powierzchni płyty balkonowej oraz ściany frontowej budynku.

Odwołanie od wskazanej decyzji złożył J. P., wnosząc o nałożenie "obowiązku wykonalności remontu" na W. K., W. K., A. K. i H. K.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2010r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne wskazując, iż zapadło ono na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku albo też jest w nieodpowiednim stanie technicznym bądź powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia właściwy organ nakazuje w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku.

Uwzględniając powyższe unormowanie organ odwoławczy uznał, iż stan faktyczny niniejszej sprawy uzasadnia nałożenie obowiązków mających na celu usunięcie stwierdzonych w budynku przy ul. K. [...] w M. nieprawidłowości, zwłaszcza zagrożenia dla ludzi i mienia.

Organ drugiej instancji podkreślił, że za stan techniczny budynku lub też jego części odpowiadają solidarnie wszyscy jego właściciele, tym samym zasadne było w niniejszej sprawie nałożenie stosownych obowiązków na wszystkich właścicieli obiektu położonego w M. przy ul. K. [...].

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, iż w piśmie z dnia 29 kwietnia 2010r. A. K. i W. K. poinformowali organ o wykonaniu zaleceń nałożonych pierwszoinstancyjną decyzją, załączając jednocześnie zdjęcia potwierdzające tę okoliczność.

Decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. P., nie wskazując kierunku jej weryfikacji. Podkreślił, iż organy nie zauważyły jego pisma, w którym podniósł kwestię konieczności naprawy dachu. Zwrócił uwagę, iż bez tej czynności namoknięty gzyms nadal będzie spadał na pieszych poruszających się chodnikiem w pobliżu budynku, którego dotyczy sprawa.

W odpowiedzi na skargę organ - podtrzymując argumentację uzasadnienia skarżonego rozstrzygnięcia - wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż dokonywana jest ona pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej P.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy bądź wreszcie stwierdzi występowanie przyczyn określonych w stosownych przepisach K.P.A. lub w innych regulacjach, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd dokonuje kontroli legalności nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przedmiotowym postępowaniu sądowym skarga dotyczy decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującej w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.P.A., decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w której organ - w oparciu o ustalenia dokonane w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 25 lutego 2010 r. - nakazał wszystkim współwłaścicielom budynku położonego przy ul. K. [...] w M. zlikwidowanie zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia wynikającego ze stanu technicznego elewacji frontowej tego budynku poprzez odbicie odpadającego tynku ze spodniej części płyty balkonowej oraz ściany zewnętrznej w terminie do 30 kwietnia 2010 r.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 66 ustawy prawo budowlane. Przepis ten wskazuje, iż w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:

1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo

2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo

3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo

4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia

- właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Celem cytowanego przepisu jest zachowanie prawidłowego stanu obiektów i reagowanie we wszystkich wypadkach w nim określonych (tzn. w których stan taki jest nieodpowiedni) przez nałożenie obowiązków naprawczych zmierzających do skorygowania stwierdzonych nieprawidłowości. Mieści się on bowiem w Rozdziale 6 ustawy Prawo budowlane dotyczącym utrzymania istniejących już obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym, tak aby nie zagrażały one zdrowiu i życiu ludzi, bądź też bezpieczeństwu mienia lub środowisku. Istotą wskazanej regulacji jest więc ochrona określonych wartości - zdrowia, życia, mienia, środowiska, jak również wpływ obiektu na estetykę otoczenia.

Przepis art. 66 Prawa budowlanego będący materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia organów ma więc na celu utrzymanie substancji budowlanej w należytym stanie technicznym, odpowiadającym jego funkcjom. Rodzaj podejmowanych przez organ w oparciu o ten przepis nakazów zależny jest od ustalonych potrzeb.

W tym miejscu dodać należy, iż konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 wskazanej ustawy, a w szczególności użyty w niej zwrot "właściwy organ nakazuje" dowodzi, iż rozstrzygnięcia podejmowane na jej podstawie należą do decyzji o charakterze związanym. Treść tego rodzaju decyzji determinują zatem przepisy prawa, co w konsekwencji przesądza o braku cech uznaniowości takiego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w tym przepisie, to organ nadzoru jest nie tylko uprawniony, lecz ponadto zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

Mając na uwadze powyższe rozważania oraz okoliczności faktyczne niniejszej sprawy należy przyjąć, iż organy nadzoru budowlanego właściwie oceniły analizowaną sytuację, uznając, że wypełnia ona dyspozycję art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zresztą skarżący nie tylko nie kwestionuje, ale wręcz przyznaje fakt, iż obiekt, którego jest współwłaścicielem, znajduje się w złym stanie technicznym, powodującym zagrożenie utraty zdrowia, a nawet życia przechodniów. Ustalenia kontroli z dnia 25 lutego 201 Or. jednoznacznie wskazały na istnienie realnego zagrożenia w tym zakresie poprzez możliwość odpadania tynku z elewacji frontowej i płyty balkonowej przedmiotowego budynku.

W ocenie Sądu, także zakres zastosowanych w stosunku do współwłaścicieli nakazów jest adekwatny do skali i formy stwierdzonych nieprawidłowości. Prawidłowo również, wynikający z powyższej normy, obowiązek skierowany został do wszystkich współwłaścicieli budynku przy ul. K. [...] w M. Nakazy o jakich mowa w art. 66 ust. 1 P.b. mogą być bowiem kierowane do właściciela lub zarządcy obiektu. Jeżeli właścicieli jest więcej niż jeden, a nie został wyznaczony zarządca, to nakaz taki musi być skierowany do wszystkich współwłaścicieli. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji ustalił, iż budynek położony przy ul. K. [...] w M. stanowi współwłasność kilku osób, na które w takiej sytuacji nałożył obowiązki określone w wydanym przez siebie rozstrzygnięciu.

W orzecznictwie podkreśla się, że nie można obciążyć takimi obowiązkami tylko jednego lub niektórych ze współwłaścicieli nawet wówczas, gdyby tylko on (oni) ponosił (li) winę za zaistniały stan rzeczy. Wszelkie spory pomiędzy współwłaścicielami wynikłe na tym tle, łącznie z problemem rozliczenia kosztów powstałych w związku z koniecznością wykonania nakazu organu, nie należą do administracyjnej drogi postępowania, a podlegają kognicji sądów powszechnych (tak np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 15.10.2009r. II SA/Gd 311/09, Lex nr 573684).

W konsekwencji stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, do czego ogranicza się kompetencja Sądu w niniejszym postępowaniu, wykazała, że decyzja ta została wydana bez naruszenia przepisów w stopniu wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a.

Stąd też orzeczono jak w sentencji tj. oddalono niniejszą skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.