Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 145/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Umorzono postępowanie w zakresie bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 3, art. 149, art. 154 § 6, art. 161 § 1 pkt 3, art. 200-201, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1, art. 4, art. 5-6, art. 13
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 4 ust. 1, art. 7 ust. 2 pkt 1, art. 11 ust. 1, art. 25 ust. 1
journal: Dz.U. 1995 nr 147 poz 713
law: Ustawa z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie.
article: art. 5, art. 31 ust. 3, art. 61, art. 74 ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi P.G. – redaktora naczelnego dziennika [...] na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego do załatwienia wniosku P.G. – redaktora naczelnego dziennika [...] z dnia [...] r., III. zasądza od Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego na rzecz skarżącego P.G. – redaktora naczelnego dziennika [...] kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] października 2014 r. dziennikarz dziennika [...] K.M., wystąpił do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego, na podstawie art. 4 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 roku Prawo prasowe, "o udzielenie informacji poprzez przysłanie kopii protokołów i podjętych uchwał z posiedzeń Zarządu Okręgowego PZŁ odbytych w roku 2014, w formie kserokopii przesyłką pocztową lub skanów pocztą email". Składający wniosek zawarł zastrzeżenie, że w przypadku uznania, iż w treści wnioskowanych protokołów znajdują się dane osobowe, dane te mogą zostać przez organ anoniomizowane.

Pismem z dnia [...] listopada 2014 roku Przewodniczący Zarządu Okręgowego poinformował, że ze względu na dane osób prywatnych potrzebna jest anonimizacja żądanych informacji, w związku z czym informacja zostanie udzielona do 20 stycznia 2015 roku.

W piśmie z dnia [...] listopada 2014 roku, P.G. jako redaktor naczelny dziennika [...], wniósł skargę na bezczynność PZ POŁ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., w której zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez bezczynność w udzieleniu prasie informacji publicznej, wniósł o nakazanie ZO PZŁ udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem z dnia [...] października 2014 roku w ciągu 14 dni. W uzasadnieniu skargi redaktor naczelny wskazał, że do dnia wniesienia skargi wnioskowana informacja nie została udzielona, a organ nie wykonał żadnej czynności w sprawie, o których mówi u.d.i.p. Odwołując się do treści art. 3a oraz 4 ustawy Prawo prasowe podniósł, iż w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący wskazał, że Polski Związek Łowiecki jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to objętym regulacją unormowania zawartego w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.i.d.p.

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący ZO PZŁ oświadczył, że na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w całości skargę uwzględnia. Jednocześnie oświadczając, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wniósł o umorzenie postępowania. Podniósł, iż pismem z dnia [...] listopada. 2014 roku poinformowano redaktora naczelnego dziennika [...], iż ze względu na zawarte w żądanych informacjach dane osób prywatnych konieczna jest ich anonimizacja, co powoduje, iż żądana informacja zostanie wnioskodawcy udostępniona w terminie do dnia 20 stycznia 2015 roku. Nieudostępnienie informacji żądanej przez skarżącego, spowodowane było ilością wniosków tegoż skarżącego złożonych w trybie ustawy Prawo prasowe o udostępnienie informacji publicznej.

Przy piśmie z dnia [...] stycznia 2015r., doręczonym stronie skarżącej dnia 26 stycznia 2015r., Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego przesłał wnioskodawcy kopie protokołów posiedzeń Zarządu Okręgowego odbytych w roku 2014.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm. określanej dalej jako p.p.s.a.) sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie zaś do § 2 cytowanego przepisu sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Wniesiona skarga dotyczy bezczynności ZO PZŁ w przedmiocie wniosku z dnia [...] października 2014 roku złożonego przez K.M. jako dziennikarza dziennika [...] o udzielenie informacji prasowej. Występujący z wnioskiem dziennikarz wskazał jako podstawę uzasadniającą wystąpienie z wnioskiem art. 4 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. z 1984 r. nr 5 poz. 24 z zm. – dalej określanej jako "u.p.p."). Treść tego wniosku wskazuje jednoznacznie, że pochodzi on od dziennika [...], a zatem od prasy w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.p., nie zaś od K.M. jako osoby fizycznej. Wprawdzie K.M. nie powoływał się w nim na żadne pełnomocnictwo, jednak należy zauważyć, że przedmiotowy wniosek został w nagłówku oznaczonym logiem dziennika [...], zaś jako jego podstawę prawną wskazano art. 4 ust. 1 u.p.p. Nadto na wstępie pisma stwierdził, że występuje jako dziennikarz dziennika [...]. Brak jest zatem podstaw, by przyjąć, że z wnioskiem o udzielenie informacji K.M. w niniejszej sprawie występował w imieniu własnym, a nie jako dziennikarz dziennika [...]. W takiej sytuacji interes prawny w sprawie zainicjowanej tym wnioskiem będzie miał dziennik, a w konsekwencji redaktorowi naczelnemu takiego dziennika - jako osobie kierującej na mocy art. 25 ust. 1 u.p.p. jego redakcją – przysługuje legitymacja do wniesienia skargi w takim postępowaniu (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Lublinie z dnia 6 maja 2014 roku, w spr. II SAB/Lu 147/14 i z dnia 20 maja 2014 roku, w spr. II SAB/Go 120/14 oraz w Warszawie z dnia 11 września 2014 roku w spr. II SAB/Wa 328/14 ). Aktualnie jest nim P.G..

Wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 3 a u.p.p. w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014r., poz. 782) zwanej dalej u.d.i.p. Natomiast art. 4 ust. 1 u.p.p. poszerza katalog podmiotów zobowiązanych do udzielania prasie informacji o podmioty niewymienione w u.d.i.p. tj. o przedsiębiorców i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku. Rozszerzenie uprawnienia wynikającego z art. 61 Konstytucji oraz u.d.i.p. ma na względzie zadania jakie pełni prasa w demokratycznym społeczeństwie ( por. E. Czarny-Drożdzejko, Karna ochrona prawa do informacji publicznej, LEX 2013 Nr 51998 ). Dla wskazania właściwego trybu dostępu do określonej informacji, w sytuacji, gdy wnioskuje o nią prasa, decydujące znaczenie ma ocena charakteru tej informacji oraz adresata wniosku. Jeżeli wniosek taki będzie dotyczył informacji publicznej i zostanie skierowany do podmiotu zobowiązanego na mocy art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej właściwym dla jego załatwienia będzie tryb określony w przepisach u.d.i.p. W przypadku gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej prasie informacji tej nie udziela i nie wydaje w tym przedmiocie żadnego aktu redaktorowi naczelnemu czasopisma przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. ( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2013 roku w spr. sygn. I OSK 89/13 oraz z dnia 12 kwietnia 2013 roku, w spr. I OSK 319/14 ).

Dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej, czego dotyczy niniejsze postępowanie, istotne znaczenie ma ustalenie, iż dysponuje on informacją, która jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. oraz że jest on podmiotem zobowiązanym do udostępnienia tej informacji. Przy czym, stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p., podmioty określone w ust. 1 i 2 tego artykułu są zobowiązane do udzielenia informacji, jeśli są w jej posiadaniu. W dalszej kolejności ustaleniu podlega, czy organ udostępnił żądaną informację (lub podjął inne ustawą określone czynności) w określonym ustawą terminie ( art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.).

Bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. ( por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109 ). Na gruncie u.d.i.p. przez bezczynność organu rozumieć należy sytuację, w której organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Termin "zadania publiczne" jest bowiem pojęciem szerszym od terminu "zadania władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP, ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności ustawowego przekazywania tych zadań ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2013 roku, w spr. I OSK 1858/13 ).

Niewątpliwie Polski Związek Łowiecki jest podmiotem wykonującymi zadania publiczne, a przez to objęty jest regulacją art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie ( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2013 roku, w spr. I OZ 1155/13, z dnia 5 kwietnia 2013 roku, w spr. I OSK 89/13 ).

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 roku Prawo łowieckie ( Dz. U. z 2013 roku, poz. 1226) Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulacje liczebności populacji zwierząt łownych. Zaś łowiectwo, jako element ochrony środowiska przyrodniczego, w rozumieniu ustawy oznacza ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej (art. 1 tej ustawy). Zwierzęta łowne w stanie wolnym, jako dobro ogólnonarodowe, stanowią własność Skarbu Państwa (art. 2 przedmiotowej ustawy). Natomiast ustawodawca w art. 34 ustawy Prawo łowieckie przekazał temu podmiotowi szereg zadań z zakresu administracji publicznej, w tym m.in.: prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie, troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Związek realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Wymienione zadania nałożone na związek w drodze ustawy, ze względu na ich cel, mają charakter publiczny ( por. R. Stec: "Uprawianie łowiectwa i prowadzenie gospodarki łowieckiej. Uwarunkowania administracyjnoprawne, cywilnoprawne i organizacyjne.", Lex 2012). Z wykonywaniem powyższych zadań publicznych nierozerwalnie związane jest między innymi zarządzanie mieniem i finansowanie działalności Polskiego Związku Łowieckiego z posiadanych środków finansowych z funduszy własnych, wpisowego, składek członkowskich, zapisów, darowizn oraz z dochodów z działalności gospodarczej (art. 35 ust. 1 Prawa łowieckiego). O publicznoprawnym charakterze działalności Polskiego Związku Łowieckiego świadczy także konieczność odbycia, przez osoby ubiegające się o uprawnienia do polowania, szkolenia prowadzonego przez Związek (art. 42 ust. 4 -7 ustawy Prawo łowieckie). Wymaga podkreślenia, iż zgodnie z rt. 32a ust. 4 ustawy Prawo łowieckie, powyższe zadania mogą być realizowane również przez organy Polskiego Związku Łowieckiego, w tym jego zarządy okręgowe ( zobacz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 20 listopada 2014 roku w spr. II SAB/Go 107/14). Zatem, w świetle przepisów ustawy Prawo łowieckie, Polski Związek Łowiecki wykonuje m.in. zadania administracji państwowej związane z wyrażonym w art. 5 oraz art. 74 ust. 2 Konstytucji obowiązkiem ochrony środowiska naturalnego ( por. motywy uzasadnienia do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dn. 6 listopada 2012 roku, w spr. K 21/11, opubl. OTK-A 2012/10/119).

Mając powyższe na uwadze do oceny pozostała kwestia, czy żądane przez skarżącego informacje mieszczą się w zakresie rzeczowym pojęcia informacji publicznej.

Sąd zważył w tym względzie, iż zakres pojęcia informacji publicznej interpretować należy szeroko, uwzględniając okoliczność, iż prawo do dostępu do informacji publicznej jest konstytucyjnym prawem podmiotowym wyrażonym w art. 61 ust. 1 Konstytucji zgodnie, z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz podmiotów pełniących funkcje publiczne. Naczelny Sąd Administracyjny zwracał uwagę, że ustawodawca, formułując w art. 61 Konstytucji zasadę "prawa do informacji", wyznaczył tym samym podstawowe reguły wykładni tego uprawnienia. Jeżeli bowiem stanowi ono prawo konstytucyjne to ustawy określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym osobom oraz jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane wąsko. Oznacza to stosowanie w odniesieniu do tych ustaw takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2003 roku, w spr. II SAB 199/03 oraz z dnia 7 grudnia 2010 roku, w spr. I OSK 1774/10 ).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy, otwarty katalog typowych informacji publicznych. Dlatego też doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji publicznej, za informację publiczną uznaje wszelkie informacje dotyczące faktów zarówno wytworzonych przez władzę publiczną lub inny podmiot wykonujący funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie powierzonych kompetencji ( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2008 roku, w spr. I OSK 315/08, z dnia 30 października 2002 roku, w spr. II SA 181/02, z dnia 20 października 2002 roku, w spr. II SA 1956/02 oraz z dnia 30 października 2002 roku, w spr. II SA 2036-2037/02 , nadto M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28).

W szczególności, stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i f u.d.i.p. informację publiczną stanowi informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o przedmiocie ich działalności, kompetencjach oraz majątku, którym dysponują, Ponadto informację publiczną, w myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i e, stanowią informacje o zasadach funkcjonowania tych podmiotów, kwestii organizacyjnych, w tym o sposobach załatwiania spraw, związanych z realizacją obowiązków związanych z wykonywaniem zadań publicznych nałożonych na dany podmiot przez ustawodawcę. Stąd nie tylko informacja dotycząca realizacji wspomnianych obowiązków z zakresu administracji, ale także dotyczących funkcjonowania tego podmiotu oraz kwestii organizacyjnych, sposobu finansowania tej działalności, ponoszonych wydatków związanych z funkcjonowaniem podmiotu wykonującego zadania publiczne stanowi informację publiczną ( por. wyrok NSA z dnia 05 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 89/13 ).

Wobec takiego rozumienia informacji publicznej nie można mieć wątpliwości, że żądane informacje w zakresie wskazanym we wniosku z dnia [...] października 2014 roku stanowią informację publiczną. W ocenie Sądu protokoły i podjęte uchwały przez Zarząd Okręgowy, jako dotyczące organizacji, funkcjonowania i działania organów publicznych związanych z wykonywaniem zadań publicznych stanowią informację publiczną i z tej racji powinny być udzielone każdemu obywatelowi, zaś prasie w szczególności.

Zarząd Okręgowy PZŁ udzielił odpowiedzi na wniosek z dnia [...] października 2014 roku wraz pismem z dnia [...] stycznia 2015 roku skierowanym do Redaktora Naczelnego Dziennika [...]. Zarząd anonimizował dane osobowe, które nie dotyczyły osób pełniących funkcje publiczne. Takie zresztą ograniczenie żądanej informacji przewidział składający wniosek, akceptując już w nim ewentualną anonimizację.

W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw (tu prawa do informacji publicznej) mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym Państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Z przepisu tego wynika, że każdy obywatel może korzystać z konstytucyjnych wolności i praw w granicach zakreślonych przez ustawę, albowiem chroniąc sferę wolności obywatelskich, Konstytucja dopuszcza także ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych praw i wolności, stanowiąc, że "mogą być ustanawiane tylko w ustawie", jak choćby właśnie w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Istotne przy tym jest, że ograniczenia w zakresie korzystania z praw i wolności mogą być wprowadzane tylko wówczas, gdy są konieczne w demokratycznym Państwie w celu zapewnienia jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, ochrony wolności i praw innych osób. Po wtóre przepis art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej statuuje, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. W myśl art. 51 ust. 2 wskazanego aktu, władze publiczne nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach, niż niezbędne w demokratycznym Państwie prawnym. Po trzecie artykuł 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Ze względu na treść przywołanych przepisów, każdorazowo organ, udostępniając informację publiczną, która w sposób bezpośredni lub pośredni dotyczy osoby fizycznej, zobligowany jest do wyważenie jej prawa do prywatności względem wartości publicznej w postaci dostępu do informacji publicznej. Legalność udostępniania takich informacji poddał analizie Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006r. w sprawie o sygn. akt K 17/05 (publ. "Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego – Zbiór Urzędowy" 2006, seria A, nr 30, poz. 3). Zgodnie z tym wyrokiem, wskazane informacje podlegają udostępnieniu, o ile nie wychodzą poza niezbędność określoną potrzebą transparentności życia publicznego, ocenianą zgodnie ze standardami przyjętymi w demokratycznym Państwie prawnym, jak również są to informacje mające znaczenie dla oceny funkcjonowania instytucji oraz osób pełniących funkcje publiczne. Wreszcie, nie mogą to być informacje – co do swej natury i zakresu – przekreślające sens (istotę) ochrony prawa do życia prywatnego. Nie może dochodzić zarazem do naruszenia prywatności osób trzecich, chyba że osoba, której żądana informacja publiczna dotyczy, wyrazi na to zgodę. Tym samym brak zgody osoby, której żądana informacja publiczna dotyczy, uniemożliwia udostępnienie dokumentów, w których zawarte są prywatne dane dotyczące tej osoby ( zobacz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjneg9o w Łodzi z dnia 9 lipca 2013 roku, w spr. II SA/Łd 475/13).

Ustawodawca nie określił w ustawie o dostępie do informacji publicznej, co rozumie pod pojęciem "prywatności osoby fizycznej" co oznacza, że rozumienia tej przesłanki należy poszukiwać na gruncie innych aktów ustawowych. Posługując się taką techniką legislacyjną, w której nie sprecyzowano rozumienia wyjątku od realizacji publicznego prawa podmiotowego do informacji publicznej, ustawodawca zaakceptował takie rozumienie pojęcia "prywatności osoby fizycznej", jakie wynika z regulacji ustawowej dotyczącej kwestii prywatności. Tym samym zaakceptował - jeśli chodzi o wykładnię przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej - że to przez pryzmat prywatności - jako kategorii składającej się na sferę prawną osoby fizycznej i określonej w ustawie o ochronie danych osobowych - należy analizować regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim odnoszą się one do kategorii prywatności osoby fizycznej. Potwierdza tę interpretację treść art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p., gdzie bez definiowania pojęcia prywatności osoby fizycznej, wyraźnie i enumeratywnie uregulowano sytuacje, w których ma miejsce prymat prawa do informacji publicznej nad prawem do prywatności stanowiąc, że ograniczenie prawa do informacji publicznej m.in. ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W orzecznictwie akceptuje się pogląd, zgodnie z którym regułą jest prawo do nieujawniania informacji o charakterze danych osobowych, a wyjątkiem od reguły - zobowiązanie do ich ujawnienia, które może zostać nałożone w drodze ustawy (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2013 roku w spr. I OSK 2499/13 ).

Ustawa z 1997 r. o ochronie danych osobowych stanowi lex specialis w stosunku do u.d.i.p., przesądzając, że imię i nazwisko osoby fizycznej (jako sfera prywatności człowieka) podlega ochronie danych osobowych. Tym samym organ nie może udostępnić danych, które umożliwiałyby zidentyfikowanie osoby fizycznej (art. 6 ust. 1 ustawy z 1997 r. o ochronie danych osobowych). Konieczność ochrony danych osobowych nie zwalnia organu z udostępniania informacji publicznej. Organ winien wyłącznie ograniczyć dostęp do informacji umożliwiających identyfikację osób fizycznych, co w praktyce oznacza udostępnienie dokumentów odpowiednio zanonimizowanych (po zanonimizowaniu danych dotyczących i odnoszących się do osób prywatnych). Konieczność dokonania anonimizacji nie może być utożsamiana z odmową udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych.

W powyższym aspekcie Sąd stwierdza, że organ dokonał prawidłowej anonimizacji danych osób nie pełniących funkcji publicznych dla ochrony ich prywatności. Anonimizacja dotyczyła także ceny zakupu siedziby zarządu Głównego PZŁ. W ocenie Sądu dysponentem takiej informacji jest Zarząd Główny, zaś Zarząd Okręgowy nie może ujawniać informacji pozyskanej z innego źródła.

Udostępnienie przez Zarząd Okręgowy PZŁ informacji, o które wnioskowała strona dnia [...] października 2014 roku przy piśmie Zarządu z dnia [...] stycznia 2015 roku, tj. po dacie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., jednakże przed jej rozpoznaniem przez Sąd, skutkuje umorzeniem postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego, z uwagi na brak możliwości zastosowania przez Sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Stosownie do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 roku, w spr. I OPS 6/08, przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Zatem mimo tego, że w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności odpadła przesłanka wydania przez Sąd orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., tj. nakazania organowi załatwienia wniosku, zatem w konsekwencji Sąd z powołaniem się na przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie.

Jednocześnie Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a., jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań możemy powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 roku, w spr. I OSK 675/12 ). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne ( por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812).

W ocenie składu orzekającego z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, bowiem nieudzielenie informacji publicznej w przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez u.d.i.p., lecz wynikało - o czym świadczy treść skierowanego do strony pisma z dnia [...] października 2014r. - z odmiennej interpretacji przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej. Dalsza zaś zwłoka, na co wskazuje pismo Zarządu z dnia [...] listopada 2014r., powodowana była koniecznością dokonania anonimizacji protokołów, o których udostępnienie wystąpiła strona. W świetle powyższych przesłanek stwierdzona bezczynność Zarządu nie miała charakteru rażącego, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku.

Orzeczenie o kosztach determinuje przepis art. 200 p.p.s.a. i art. 201 § 1 p.p.s.a. w. zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a