Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1029/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-01-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6340 Potwierdzenie represji
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie/zarządzenie referendarza sądowego
Powołane przepisy: article: art. 252 par. 2, art. 260 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 09 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu W. K. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] września 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie /-/ W. Batorowicz


UZASADNIENIE

Skarżący W. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję organu jaką skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 listopada 2017 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, poprzez złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na załączonym do wezwania urzędowym formularzu PPF.

Wezwanie zostało osobiście odebrane przez skarżącego w dniu 07 listopada 2017r. (k. 16 akt sąd.).

Zgodnie z dyspozycją art. 252 §2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "P.p.s.a." wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy ma bowiem sformalizowany charakter. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie po wezwaniu do uzupełnienia tego braku, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.).

Wezwanie skarżącego do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF nie zostało wykonane i formularz ten nie został przedłożony. Przesyłka zawierającą urzędowy formularz została mu doręczona w dniu 07 listopada 2017 r. Siedmiodniowy termin na jego wypełnienia i przesłania do Sądu upływał zatem w dniu 14 listopada 2017 r. (wtorek). Skarżący nie złożył wniosku o prawo pomocy na formularzu PPF zgodnie z zarządzeniem z 3 listopada 2017r. Okoliczność ta musiała skutkować pozostawieniem tego wniosku skarżącego o prawo pomocy bez rozpoznania.

W tym stanie rzeczy referendarz Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2017 r., wydanym na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 6 P.p.s.a. pozostawiła wniosek bez rozpoznania.

Pismem z dnia 29 grudnia 2018 r. W. K. wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia wskazując, że stanowi "kryminalizację prawa".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Oznacza to, że Sąd ocenia stan sprawy w momencie wydania kwestionowanego zarządzenia.

Po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że sprzeciw ten nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż – wbrew podniesionym w nim zarzutom – zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na prawidłowym urzędowym formularzu, jak tego wymaga art. 252 § 2 P.p.s.a. Zarządzeniem z dnia 03 listopada 2017 r. skarżący został wezwany do uzupełniania w terminie 7 dni braków formalnych wniosku o prawo pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 257 w zw. z art. 251 § 1 i § 2 P.p.s.a.).

Przesyłka zawierająca wezwanie i kserokopię formularza PPF została przesłana skarżącemu i przez niego osobiście odebrana w dniu 07 listopada 2017 r., jednakże formularz wniosku o prawo pomocy nie został przedłożony. W konsekwencji referendarz prawidłowo wydał zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

/-/ W. Batorowicz

.