Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 561/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 5 ust. 1,3,5
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 734
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania T. K. dodatku mieszkaniowego na pokrycie wydatków związanych z lokalem przy ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem przyznawanym osobom, które spełniają przesłanki przewidziane w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) i złożą stosowny wniosek o jego przyznanie oraz deklarację o dochodach, wg wzorów przewidzianych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.). W wypadku niespełniania przesłanek z ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy nie przysługuje. Jedną z takich przesłanek jest spełnianie przez osobę (rodzinę) kryterium zajmowanej powierzchni mieszkaniowej, która mieści się w normatywie przewidzianym w ustawie o dodatkach mieszkaniowych.

We wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego odwołująca oświadczyła, że zajmuje z synem lokal na podstawie spółdzielczego prawa do lokalu o powierzchni użytkowej 53,30 m2 , co stanowi przekroczenie normatywnej powierzchni o 13,30 m2 (53,30 m2 - 40,00 m2 ), tj. o 33,30 %. Organ poniósł, że łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 40,70 m2, a udział tej powierzchni w powierzchni użytkowej lokalu wynosi 76,40 %, stąd przepisy art. 5 ust. 5 pkt 1 i pkt 2 ustawy nie mają w niniejszej sprawie zastosowania.

Kolegium w dalszej kolejności wskazało, że z załączonego do wniosku przez odwołującą orzeczenia Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. wynika, że odwołująca została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności a w pkt 10 orzeczenia stwierdzono, że odwołująca nie ma prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Zaświadczenie lekarskie z dnia [...] maja 2013r. przedstawione przez odwołująca nie ma prawnego znaczenia w niniejszej sprawie w związku z takim brzmieniem orzeczenia Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...]. Zatem w sprawie nie znajdzie zastosowania także art. 5 ust. 3 ustawy.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził, że trudna sytuacja zdrowotna i finansowa osoby odwołującej się, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie w związku z przekroczeniem normatywnej powierzchni mieszkania.

W skardze do sądu T. K. wniosła o ponowne rozpatrzenie wniosku. Podniosła, że dodatek taki otrzymywała od kilku lat (ok. 4). Obecnie skarżąca i jej syn utrzymują się z dochodu w wysokości 1180 zł. Dochód ten jest tak niski, że nie wystarcza na zakup podstawowych rzeczy. Skarżąca podniosła, że zwróciła się do Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] aby uzyskać orzeczenie o niepełnosprawności, gdyż tylko takie jest respektowane przez PFRON przy zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przez pracodawców. Stwierdzono u niej umiarkowany stopień niepełnosprawności, ale pracy nie otrzymała. Wskazała także na swoją trudną sytuację materialną, która przełożyła się na możliwość w chwili obecnej nawet czynszu za mieszkanie.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest bezzasadna.

Zasady przyznawania świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 966.). Kryteria nabycia prawa do uzyskania dodatku mieszkaniowego określone zostały jednoznacznie. Wnioskodawca składając wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, aby otrzymać świadczenie, musi łącznie spełniać warunki dotyczące posiadania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego (z wyjątkami przewidzianymi w ustawie), średniego miesięcznego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego oraz powierzchni użytkowej lokalu. Powyższe oznacza, że niespełnienie któregokolwiek z nich powoduje odmowę przyznania dodatku.

Stosownie do treści art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca składając wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wskazała, że powierzchnia użytkowa zajmowanego przez nią lokalu wynosi 53,30 m², w tym łączna powierzchnia pokoi i kuchni 40,70 m² oraz, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z synem D. K. Skarżąca przedstawiła także deklarację o wysokości dochodów za okres luty, marzec i kwiecień 2013 r., z której wynika, że źródłem ich utrzymania jest jej stała renta ZUS w kwocie 1980,59 zł oraz praca wykonywana na pół etatu z wynagrodzeniem w wysokości 1737,21 zł miesięcznie, przy czym syn skarżącej nie pracuje.

W ocenie sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły, że skarżąca nie spełnia warunku dotyczącego nieprzekroczenia wyznaczonej przez ustawodawcę normatywnej powierzchni użytkowej lokalu. Powierzchnię tę, w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, określa art. 5 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z którym dla 2 osób nie może ona przekraczać 40 m². Stosownie natomiast do treści ust. 5 art. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przysługuje wówczas, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż o 30% albo 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%.

W rozpatrywanej sprawie, uwzględniając dane wskazane we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, organy administracji zasadnie przyjęły, że powierzchnia użytkowa lokalu skarżącej przekracza powierzchnię normatywną. Skarżąca zamieszkuje wraz z synem w lokalu o powierzchni użytkowej 53,30 m², a powierzchnia pokoi i kuchni wnosi 40,70 m². Dopuszczalna granica powierzchni dla gospodarstwa strony, przy której przysługuje dodatek wynosi 40 m². Skoro więc nastąpiło przekroczenie tej powierzchni, to zasadnie organy uznały, że dodatek mieszkaniowy skarżącej nie przysługuje.

Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje podnoszona przez skarżącą jej niepełnosprawność. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.).

Podkreślić należy, że jakkolwiek art. 5 ust. 3 ustawy daje podstawę do powiększenie normatywnej powierzchni o 15 m2, z tytułu niepełnosprawności osoby zamieszkującej w lokalu, ale jedynie wówczas, gdy osoba niepełnosprawna porusza się na wózku lub gdy niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Jeżeli więc w lokalu mieszkalnym zamieszkuje rodzina, a wśród niej osoba niepełnosprawna, normatywna powierzchnia mieszkalna ulegnie zwiększeniu, jeśli jest spełniony któryś z wymienionych wypadków (poruszanie się na wózku lub konieczność zamieszkiwania w oddzielnym pokoju). Jednak przypadki te nie są takie same, gdy idzie o powiększenie powierzchni normatywnej, gdyż w sytuacji, gdy osoba niepełnosprawna porusza się na wózku, powierzchnię mieszkalną zawsze się zwiększa, natomiast w drugim - tylko wówczas, gdy niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 565/06).

Ocenić zatem należy, że prawidłowo organy administracji publicznej w prowadzonym w sprawie postępowaniu wzięły pod uwagę treść orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] lutego 2013 r. stwierdzającego, że u T. K. umiarkowany stopień niepełnosprawności, a także brak wymagań dotyczących konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, jak też brak wskazań dotyczących prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju (k. 7 akt adm.)

W ocenie sądu organy prawidłowo zastosowały przywołane przepisy ustawy. Zaznaczyć należy, że przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych w sposób szczegółowy określają przesłanki przyznania dodatków mieszkaniowych, w tym kryterium normatywnej powierzchni zajmowanego lokalu oraz kryterium dochodów osób ubiegających się o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Decyzja w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego jest decyzją związaną, niezależną od uznania organu administracji i jest wydawana w oparciu o ocenę przesłanek określonych przez ustawodawcę w sposób sztywny, bez pozostawiania jakiegokolwiek luzu decyzyjnego Z tego powodu nie można było uwzględnić podnoszonych przez skarżącą trudności finansowych. Jakkolwiek więc zrozumiała jest obiektywnie trudna sytuacja skarżącej, to trzeba podkreślić, że odmawiając przyznania prawa do dodatku mieszkaniowego, organy kierowały się ściśle określonymi kryteriami ustawowymi oraz nie działały w ramach uznania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.

|.................. |.................. |.................. |

|s. E. Ibrom |s. J. Czaja |s. J. Drwal |