Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1679/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 8 września 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] marca 2015r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W dniu 10 kwietnia 2015r. B. sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej jako: "strona skarżąca"), zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie [...] marca 2015r. nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wys. 693.490,00 zł za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia. W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając wniosek wskazano na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków, jakie dla skarżącej może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Autor wniosku podkreślił, że brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego spółki i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami.

Zaznaczono, że decyzja nakładająca karę pieniężną jest rażąco nieprawidłowa, ponieważ strona w całym okresie, którego decyzja dotyczy posiadała ważne zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych i działalność tą mogła prowadzić. Działalność w zakresie urządzania gier na automatach, jak podkreślono stanowi główne źródło dochodów spółki, które w chwili obecnej jest bardzo ograniczone, a zatem sytuacja finansowa skarżącej zaczęła się stopniowo pogarszać. To może prowadzić, w ocenie wnioskodawcy w przypadku braku udzielenia skarżącej tymczasowej ochrony z art. 61 § 3 p.p.s.a. do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na wstępie zaznaczyć należy, że rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 61 § 3 p.p.s.a.

A zatem pomimo subiektywnego przekonania wnioskodawcy o rażącej nieprawidłowości wydanej decyzji ustosunkowanie się do zarzutów skargi jest na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku niedopuszczalne.

Jednocześnie wskazać należy, że wydając orzeczenie w przedmiocie udzielenia ochrony tymczasowej Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. np. post. NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie podane przez wnioskodawcę twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jej sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (post. NSA z 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, strona skarżąca choć zastępowana przez pełnomocnika, nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zawarty w skardze, nie został dostatecznie uzasadniony. Pełnomocnik jedynie ogólnikowo stwierdził, że brak wstrzymania wykonania decyzji w sytuacji finansowej spółki rodzi obawy dalszego pogorszenia się kondycji finansowej skarżącej, a nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa może uniemożliwić nieprzerwane jej funkcjonowanie i prowadzić do zaprzestania prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej.

Pełnomocnik nie podał tymczasem żadnych danych wskazujących na wysokość osiąganych z działalności gospodarczej przychodów oraz dochodów (ewentualnie strat). Nie przedstawił przy tym żadnych dokumentów obrazujących sytuację finansową spółki (np. stanu pozostających do jej dyspozycji zasobów pieniężnych). Nie ma zatem możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. Niezbędne jest bowiem wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające dopiero żądać oceny, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Okolicznościami takimi mogą być m.in. wykazanie dochodu przedsiębiorstwa czy przedstawienie rozliczenia rocznego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych (vide: postanowienie NSA z 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11).

Jak już wcześniej wspomniano, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. post. NSA z 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 684/13 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując, w ocenie Sądu, wnioskodawca nie wykazał zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.