Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1393/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa (spr.), Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi A. Z. - [...] "P." na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia ... kwietnia 2005 r. nr ... w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w likwidacji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia ... kwietnia 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania A. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "P." [...] - Skarżącego w rozpatrywanej sprawie, utrzymał w mocy decyzję z dnia ... stycznia 2005 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. orzekającą o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe ciążące na "C." sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w M.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w wyniku przeprowadzonego przez organ podatkowy pierwszej instancji postępowania podatkowego ustalono, że w maju 2004 r. Skarżący nabył od "C." sp. z o.o. w likwidacji, należące do tej spółki składniki majątkowe związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, stanowiące aktywa trwałe w rozumieniu przepisów o rachunkowości. Nabycie to udokumentowane zostało dwiema fakturami VAT: fakturą nr ... z dnia ... maja 2004 r. na kwotę 159.734,60 zł (brutto) oraz fakturą nr ... z dnia ... maja 2004 r. na kwotę 136.578,95 zł (brutto). Łączna wartość nabytych przez Skarżącego składników majątkowych wynosiła 296.313,55 zł. W czasie dokonywania tych transakcji "C." sp. z o.o. w likwidacji posiadała zaległości podatkowe, wynikające ze złożonych deklaracji podatkowych, z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. decyzją z dnia ... stycznia 2004 r., powołując się na art. 108 § 1 w związku z art. 107 § 1 oraz art. 112 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) orzekł o przeniesieniu odpowiedzialności na Skarżącego za zaległości podatkowe "C." sp. z o.o. w likwidacji, ograniczając zakres tej odpowiedzialności do kwoty 200.640,97 zł, tj. do wysokości zaległości podatkowych spółki istniejących w chwili dokonywania transakcji.

W odwołaniu od tej decyzji Skarżący wyjaśnił, iż w ramach kompensaty dokonał zakupu od likwidatora "C." sp. z o.o. - A. C. środków trwałych oraz przedmiotów nietrwałych, przy czym nie posiadał wiedzy na temat zakupionych rzeczy, a mianowicie czy stanowiły one w spółce "C." aktywa trwałe, zapas magazynowy czy bieżący koszt spółki. Skarżący powołał się na posiadany przez niego nakaz zapłaty z dnia ... października 2003 r. przeciwko "C." sp. z o.o., wydany przez Sąd Okręgowy w O. twierdząc, iż daje on możliwość zakupu-kompensaty bez odpowiedzialności za zaległości podatkowe ciążące na zbywającym, o których nie wiedział. Jego działanie było dokonane w dobrej wierze zgodnie z postanowieniem Sądu i klauzulą wykonalności z dnia ... listopada 2003 r. Ponadto Skarżący podniósł, iż spółka "C." nie zamknęła swojej działalności, a zajmujący się jej interesami likwidator dysponuje majątkiem, który powinien wystarczyć na zaspokojenie należności Urzędu Skarbowego. Podjęcie tak ważnej, a zarazem niesłusznej decyzji przez organ podatkowy, dotyczącej przeniesienia na niego odpowiedzialności prowadzi do likwidacji jego przedsiębiorstwa. Wskazał również na majątek spółki "C.", z którego możliwa jest egzekucja i stwierdził, iż wiadomym jest, że spółka ta w dalszym ciągu prowadzić będzie wyprzedaż majątku. Dodał również, iż działanie Urzędu Skarbowego w O. stawia jego przedsiębiorstwo w złym świetle jako podatnika, destabilizuje życie gospodarcze firmy i sprawia, iż traci ona wiarygodność na rynku. Podsumowując, Skarżący stwierdził, iż kompensował on wyłącznie swoje należności, dlatego też decyzja wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. jest niedostatecznie sprawdzona i prawnie nieuzasadniona i z tych powodów powinna zostać uchylona w całości.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał zarzuty Skarżącego za pozbawione podstaw. Przedstawiając ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji, przytoczył treść art. 112 § 1 pkt 3 oraz § 2 Ordynacji podatkowej oraz omówił definicję "aktywów trwałych" zawartą w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 z późn. zm.) stwierdzając, iż nabyte przez Skarżącego towary w świetle powyższej definicji stanowiły aktywa trwałe. Powołał się także na korespondencję, którą Skarżący prowadził ze zbywcą przed dokonaniem transakcji. Z jej treści wynikało, iż spółka "C." w likwidacji w piśmie z dnia ... lutego 2004 r. powiadomiła Skarżącego o możliwości zakupu wyposażenia sklepu i innych towarów. W odpowiedzi na tę ofertę Skarżący w piśmie z dnia ... lutego 2004 r. wyraził chęć zakupu urządzeń i innych towarów, zwracając się jednocześnie z prośbą o przesłanie dokumentów dotyczących bieżącej działalności spółki i braku przeciwwskazań do sprzedaży. Spółka "C." odpowiadając na to wystąpienie oświadczyła, iż "środki trwałe będące przedmiotem sprzedaży nie są zajęte przez Urząd Skarbowy, komornika, banki i żadne inne instytucje." Według Dyrektora Izby Skarbowej, wprawdzie spółka "C." oferowała do sprzedaży wyposażenie sklepu i inne towary, niemniej z wystawionych faktur wynika, że Skarżący nabył składniki majątku, które są aktywami trwałymi w rozumieniu ustawy o rachunkowości. W ocenie organu odwoławczego, nie ma też znaczenia twierdzenie Skarżącego zawarte w piśmie z dnia ... lutego 2005 r., jakoby zakupione towary zostały zakwalifikowane w przedsiębiorstwie nabywcy częściowo jako środki trwałe, a częściowo jako przedmioty nietrwałe, istotne jest bowiem, iż w momencie ich nabycia stanowiły one aktywa trwałe po stronie sprzedającego.

Organ odwoławczy nie podzielił poglądu Skarżącego, iż posiadany przez niego nakaz zapłaty daje mu możliwość zakupu-kompensaty bez ponoszenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe zbywcy. Wskazał, iż w dobrze pojętym dla siebie interesie Skarżący powinien był wystąpić, zgodnie z art. 112 § 6 Ordynacji podatkowej, o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 306g tej ustawy. Posiadając taki dokument nabywca uzyskuje urzędowo potwierdzone informacje dotyczące zaległości podatkowych zbywającego i nie odpowiada za zaległości, które nie zostały wykazane w zaświadczeniu.

Również okoliczność, iż Skarżący został poinformowany przez zbywającego, iż środki trwałe będące przedmiotem sprzedaży nie są zajęte przez Urząd Skarbowy, banki i inne instytucje, nie wiąże organu podatkowego i nie stanowi podstawy do uwolnienia się od odpowiedzialności. Likwidator spółki "C." przedstawiając Skarżącemu takie informacje musiał mieć wiedzę dotyczącą zaległości podatkowych spółki. Jednakże kwestia związana z błędnymi informacjami udzielonymi przez likwidatora spółki nie może stanowić materii będącej przedmiotem badania przez organ podatkowy. Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż faktura jest dokumentem stwierdzającym nabycie towaru lub usługi, a zatem w świetle art. 112 § 1 Ordynacji podatkowej, jest bezspornym dowodem na nabycie przez Skarżącego wyszczególnionych w niej składników majątkowych. Wyjaśniając znaczenie pojęcia "nabycie" Dyrektor Izby Skarbowej odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 1995 r. sygn. akt. III SA 37/95. W jego ocenie, istotne jest tu przeniesienie własności, natomiast bez znaczenia pozostaje czy następuje ono odpłatnie, czy pod tytułem darmym. W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że spółka "C." w chwili sprzedaży składników majątkowych była ich właścicielem, a poprzez dokonanie kompensaty nastąpiło przeniesienie ich własności na Skarżącego. Organ odwoławczy wskazał także na treść art. 108 § 4 Ordynacji podatkowej. Z przepisu tego wynika, że egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji nie może zostać wszczęta wobec Skarżącego do momentu wykazania przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji wobec spółki "C".

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący domagał się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. w całości. W jego ocenie, decyzja ta jest bezzasadna, gdyż na podstawie dwóch faktur wystawionych przez spółkę "C." w likwidacji, dokonywał on tylko i wyłącznie kompensaty swoich należności. Zdaniem Skarżącego, organ podatkowy pierwszej instancji nie podjął stosownych działań w celu należytego zabezpieczenia majątku spółki "C.", a dokonane zabezpieczenia zostały zrobione z pamięci i nieproporcjonalnie do wartości majątku dłużnika, czego potwierdzeniem są podane przez niego przykłady rozbieżności pomiędzy wartością zabezpieczonych nieruchomości, a kwotami hipotek ustanowionych na rzecz Urzędu Skarbowego. Skarżący podkreślił, iż na podstawie faktur wystawionych przez spółkę "C." została dokonana wyłącznie kompensata należności wynikających z sądowego nakazu zapłaty, opatrzonego klauzulą wykonalności. W przekonaniu Skarżącego, powyższe postanowienie Sądu w pełni upoważnia go do kompensowania swoich należności w dowolny sposób, a wszystkie działania zmierzające do innego uregulowania zobowiązań, niż poprzez faktury, byłoby działaniem przestępczym. W związku z tym Skarżący podniósł, iż wbrew twierdzeniom organów podatkowych nie jest ani nabywcą towaru, ani usługi, a wystawione faktury świadczą wyłącznie o dokonaniu kompensaty. Oznacza to, iż w tym konkretnym przypadku nie był to zakup, lecz kompensata, a likwidator spółki "C." nie był "zbywającym", lecz "kompensującym" zgodnie z nakazem zapłaty. Skarżący stwierdził ponadto, iż powoływany przez organ odwoławczy wyrok NSA nie ma odniesienia do tej sprawy, gdyż nie było tu żadnej umowy, a jedynie realizacja sądowego nakazu zapłaty.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Natomiast odnosząc się do zarzutu Skarżącego dotyczącego dokonania przez organ podatkowy pierwszej instancji nieproporcjonalnych zabezpieczeń na majątku dłużnika wyjaśnił, iż zabezpieczeń tych dokonywano sukcesywnie stosownie do zaległości podatkowych spółki "C".

W piśmie procesowym z dnia ... marca 2006 r. Skarżący wskazał m.in., iż otrzymał z Urzędu Skarbowego w O. zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności, zawierające wezwanie, aby należnej od niego kwoty z tytułu zajętej wierzytelności bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, tj. spółce "C.". W nawiązaniu do tego zawiadomienia, Skarżący poinformował organ egzekucyjny, że począwszy od stycznia 2005 r. będzie przekazywał należności z tytułu czynszu dzierżawnego na konto Urzędu Skarbowego. Jednakże zajęcie wierzytelności zostało następnie uchylone w związku z przejęciem egzekucji wobec spółki "C." przez komornika sądowego. Zdaniem Skarżącego, działający w imieniu Urzędu Skarbowego komornik skarbowy nie dbał w należyty sposób o interesy Urzędu przekazując sprawę komornikowi sądowemu. Następnie Skarżący opisał działania egzekucyjne komornika sądowego oraz wskazał, iż Urząd Skarbowy nie zabezpieczył wielu składników majątkowych zobowiązanego, tj. spółki "C.", mimo iż wiedział o ich istnieniu i o sukcesywnym likwidowaniu i wyprzedaży przez zobowiązanego sklepów i hurtowni. Skarżący podniósł również, iż przeprowadzone zostało u niego postępowanie kontrolne przez Urząd Kontroli Skarbowej w B. dotyczące rozliczeń podatkowych za 2004 r. i mimo, iż organ kontrolujący zapoznał się wnikliwie, m.in. z dokumentacją dotyczącą kompensaty należności, nie dopatrzono się żadnych nieprawidłowości stwierdzając, że wszystko zostało przeprowadzone w sposób właściwy.

W piśmie procesowym z dnia ... kwietnia 2006 r. Skarżący poinformował, iż otrzymał od spółki "C." w likwidacji propozycję odkupienia kas fiskalnych zabezpieczonych przez Urząd Skarbowy w O. Podkreślił również, iż kompensując swoje należności od spółki "C." nie popełnił przestępstwa, a jedynie zadbał o dobro swojego przedsiębiorstwa, co mógł również uczynić dużo wcześniej Urząd Skarbowy zabezpieczając w całości lub w części majątek jaki posiadała spółka "C.". Następnie Skarżący przedstawił swoją negatywną opinię o działaniu Urzędu Skarbowego w O.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest bezzasadna.

Na wstępie należy zwrócić uwagę na szczególny charakter uregulowań prawnych określających zasady odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Na osobach tych nie ciążył bowiem obowiązek podatkowy określony w poszczególnych ustawach podatkowych, a zatem nie odpowiadają one za wynikające z tego obowiązku własne zobowiązania, lecz na zasadach określonych w rozdziale 15 działu III Ordynacji podatkowej, za zobowiązania innych osób, które były pierwotnie podmiotami stosunku prawnopodatkowego, a więc przede wszystkim za zaległości podatkowe podatnika oraz w określonym zakresie za płatników, czy inkasentów. Jak należy przyjąć, wprowadzenie rozwiązań pozwalających na przypisanie odpowiedzialności majątkowej osobom trzecim za długi podatkowe innych podmiotów, podyktowane było uprzywilejowanym charakterem należności publicznoprawnych i koniecznością zapewnienia dodatkowej ochrony ich wierzycielom, tj. przede wszystkim Państwu, które zobowiązane jest do realizacji szeregu, wymagających określonych nakładów środków finansowych, zadań publicznych. Ustanowienie odpowiedzialności osób trzecich wzmacnia odpowiedzialność "pierwotnych" dłużników, tj. podatnika, płatnika i inkasenta. Przepisy regulujące odpowiedzialność osób trzecich, zawarte w Ordynacji podatkowej, można podzielić na dwie grupy. Do pierwszej z nich należą te przepisy, które kształtują generalne zasady odpowiedzialności osób trzecich, zamieszczone w art. 107-109 oraz art. 118-119 Ordynacji podatkowej. Natomiast w przepisach art. 110-117 określono odpowiedzialność poszczególnych kategorii osób. W tej drugiej grupie przepisów znalazły się uregulowania zawarte w art. 112, dotyczące odpowiedzialności nabywców majątku podatnika lub poszczególnych części tego majątku. Stosownie do art. 112 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, nabywca składników majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą wymienionych w § 2, jeżeli ich wartość w dniu zbycia wynosi co najmniej 15.000 zł, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za powstałe do dnia nabycia zaległości podatkowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Natomiast w § 2 tego artykułu wskazano, iż składniki majątku związane z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowią aktywa trwałe w rozumieniu przepisów o rachunkowości, z wyłączeniem należności długoterminowych, udzielonych pożyczek i długoterminowych rozliczeń międzyokresowych.

W ocenie Sądu, organy podatkowe w rozpatrywanej sprawie dokonały prawidłowej kwalifikacji prawnej ustalonego przez nie w sposób niewadliwy stanu faktycznego, skutecznie wykazując, iż zostały spełnione przesłanki określone w powyższych przepisach, warunkujące przypisanie Skarżącemu odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe "C." sp. z o.o. w likwidacji, od której to spółki Skarżący nabył określone składniki jej majątku.

Przedmiotem transakcji dokonanych pomiędzy spółką "C." a Skarżącym były towary wyszczególnione w dwóch fakturach wystawionych przez tę spółkę w dniach ... i ... maja 2004 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy w sposób szczegółowy wyjaśnił, iż towary te miały charakter aktywów trwałych, o których mowa w art. 112 § 2 Ordynacji podatkowej. Biorąc pod uwagę rodzaj tych towarów - stanowiły one wyposażenie lokali sklepowych i gastronomicznych oraz łączną ich wartość przekraczającą znacznie wskazaną w powyższym przepisie wartość 15.000 zł, należy uznać ustalenia organów podatkowych w tym zakresie za prawidłowe.

Podstawowym argumentem wysuwanym przez Skarżącego jest okoliczność, iż jak twierdzi nie nabył on towarów od spółki "C.", a jedynie, jak to określa, dokonał kompensaty wzajemnych rozliczeń na podstawie sądowego nakazu zapłaty. W związku z tym uważa, iż nie powinien ponosić odpowiedzialności za zaległości podatkowe tej spółki. Argument ten, w ocenie Sądu, pozbawiony jest jakiegokolwiek uzasadnienia i jak należy przyjąć wynika z niezrozumienia przez Skarżącego charakteru prawnego podejmowanych przez niego działań, w kontekście określonych w powyższym przepisie zasad odpowiedzialności nabywców majątku podatnika obarczonego zaległościami podatkowymi. Wydaje się również, iż Skarżący w momencie podejmowania przez niego decyzji o nabyciu składników majątkowych spółki "C." nie był świadomy, iż czynność ta może stanowić podstawę przypisania mu odpowiedzialności podatkowej, co jednak z odpowiedzialności tej go nie zwalnia.

Ustawodawca posługując się w art. 112 Ordynacji podatkowej ogólnymi pojęciami takimi, jak: "nabywca", "zbywca", "nabycie", "zbycie" nie utożsamia odpowiedzialności podatkowej wynikającej z tego przepisu z konkretną umową cywilnoprawną. Odpowiedzialność ta zarysowana jest szeroko i do jej zaistnienia może dojść w konsekwencji dokonania rozmaitych czynności prawnych, np. umów kupna-sprzedaży, darowizny, zamiany, jeżeli w ich rezultacie następuje przeniesienie własności określonych w art. 112 § 1 pkt 1-3 Ordynacji podatkowej składników majątkowych, z podatnika czyli zbywcy na inną osobę, czyli nabywcę.

Analogiczny pogląd był powszechnie akceptowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtowanym na gruncie stosowania art. 45 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 z późn. zm.), gdzie również mowa była o "nabyciu" i o odpowiedzialności podatkowej "nabywcy" ( np. wyrok NSA z dnia 17 maja 1995 r., sygn. akt SA/Ka 626/94, POP 1997/4/113, wyrok NSA z dnia 26 maja 1995 r. sygn. akt SA/Rz 536/94, POP 1997/2/34).

Jak już wspomniano wcześniej ratio legis art. 112 Ordynacji podatkowej polega na zabezpieczeniu interesów finansowych Skarbu Państwa w przypadkach, gdy podatnik nie wywiązał się z zaległych zobowiązań podatkowych i poprzez zbywanie czyli przenoszenie własności należących do niego składników majątkowych na inne podmioty zmniejszałby szansę lub wręcz uniemożliwiał zaspokojenie należności wierzyciela publicznoprawnego.

Dla Sądu nie ulega więc wątpliwości, iż odpowiedzialność nabywcy majątku podatnika, o której mowa w art. 112 Ordynacji podatkowej, odnosi się do przeniesienia własności.

Stanowisko Skarżącego w rozpatrywanej sprawie jest o tyle niezrozumiałe, iż kwestionując, iż doszło do nabycia przez niego towarów i podkreślając w związku z tym, iż nie jest on "nabywcą" nie kwestionuje w żaden sposób, iż wyniku dokonanych czynności prawnych, które konsekwentnie nazywa "kompensatą", stał się właścicielem towarów będących przedmiotem tych czynności.

Ze znajdującej się w aktach sprawy korespondencji pomiędzy Skarżącym a likwidatorem spółki "C.", poprzedzającej dokonanie transakcji, na którą to korespondencję powołuje się również sam Skarżący, wynika, że likwidator w piśmie z dnia ... lutego 2004 r. (karta nr ... akt podatkowych) poinformował Skarżącego o zamiarze zbycia wyposażenia sklepu i innych towarów dodając, iż w przypadku decyzji o zakupie mogłaby nastąpić kompensata zobowiązania spółki wobec Skarżącego. Nawiązując do tej oferty Skarżący w piśmie z dnia ... lutego 2004 r. (karta nr ... akt podatkowych) odpowiedział, iż jest zainteresowany zakupem (podkreślenia Sądu), chociażby z tego względu, aby dokonać tej kompensaty. Następnie, jak należy przyjąć, strony doszły do porozumienia, czego potwierdzeniem są wymienione już wcześniej dwie faktury VAT, w których jako sprzedawca figuruje "C." sp.z o.o. w likwidacji, a jako nabywca Skarżący - prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "P." [...], natomiast jako formę płatności strony wskazały kompensatę. Powyższe dokumenty świadczą więc o tym, iż pomiędzy spółką "C.", a Skarżącym doszło do zawarcia umowy sprzedaży, na podstawie której Skarżący nabył na własność określone składniki majątkowe należące przed dokonaniem tej transakcji do posiadającego zaległości podatkowe podatnika, tj. spółki "C." w likwidacji. Natomiast zupełnie inną kwestią, jak słusznie wskazują organy podatkowe, jest ustalenie pomiędzy stronami formy płatności z tytułu dokonanej transakcji, zwłaszcza w kontekście istniejących pomiędzy nimi rozliczeń, wynikających z wcześniejszych kontaktów gospodarczych. Jak wynika z akt sprawy Skarżący posiadał w stosunku do spółki "C." wierzytelność w wysokości 470.000 zł, stwierdzoną również nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu nakazowym przez sąd cywilny. Skoro Skarżący wielokrotnie podkreśla, iż doszło do kompensaty wzajemnych należności to, aby było to możliwe musiała istnieć również wierzytelność spółki "C." wobec Skarżącego. Wierzytelność tę stanowiły właśnie kwoty wykazane w fakturach VAT, stanowiące cenę, za którą Skarżący nabył wyszczególnione w tych fakturach towary i które to kwoty byłby zobowiązany uiścić spółce "C.", gdyby do kompensaty nie doszło.

O tym, że taki właśnie charakter miały wzajemne rozliczenia stron transakcji, świadczy również pismo Skarżącego skierowane do spółki "C." w likwidacji z dnia ... maja 2004 r. (karta nr ... akt podatkowych), na którym widnieje również podpis likwidatora spółki "C.", w którym stwierdza się, że dokonana została kompensata wzajemnych zobowiązań i należności na kwotę 296.313,55 zł, a więc kwotę odpowiadającą sumie kwot wynikających z obydwu faktur. To, jaki charakter cywilnoprawny należałoby przypisać dokonanym pomiędzy stronami rozliczeniom, a więc czy była to jednostronna czynność prawna Skarżącego polegająca na dokonaniu potrącenia w rozumieniu art. 498 Kodeksu cywilnego, czy też doszło do zawarcia umowy nienazwanej, której podstawę prawną stanowi art. 3531 Kodeksu cywilnego i na mocy której doszło umorzenia wzajemnych zobowiązań i wierzytelności w sposób bezgotówkowy, biorąc pod uwagę podatkowoprawne aspekty sprawy, nie ma znaczenia.

Oczywiście z punktu widzenia Skarżącego, w sytuacji gdy posiadał on wierzytelności wobec spółki "C.", działanie polegające na nabyciu przez niego należących do tej spółki składników majątkowych a następnie dokonanie kompensaty wzajemnych należności, miało racjonalne podstawy, gdyż pozwalało mu ograniczyć straty wynikające z trudności w odzyskania długu, czego Skarżący nie ukrywa. Jednakże działanie takie mogłoby prowadzić do pokrzywdzenia innych wierzycieli, znajdującej się w stanie likwidacji spółki, w tym wierzycieli publicznoprawnych z tytułu zaległości podatkowych, czemu właśnie art. 112 Ordynacji podatkowej miał zapobiegać.

Skarżący również zdecydowanie przecenia i mylnie interpretuje znaczenie w rozpatrywanej sprawie posiadanego przez niego nakazu zapłaty. Wydanie takiego nakazu w postępowaniu nakazowym przez sąd cywilny, a następnie opatrzenie go klauzulą wykonalności powoduje jedynie skutek tego rodzaju, iż na tej podstawie Skarżący mógł zwrócić się do organu egzekucyjnego, tj. do komornika sądowego o przymusowe ściągnięcie wynikającej z nakazu należności. W sytuacji, gdy w postępowaniu egzekucyjnym dochodzone są od dłużnika należności z różnych tytułów i na rzecz wielu wierzycieli, organ egzekucyjny w zależności od charakteru tych należności zobowiązany jest do zaspakajania poszczególnych wierzycieli w określonej przepisami kolejności (art. 1025 Kodeksu postępowania cywilnego). Natomiast posiadanie opatrzonego klauzulą wykonalności sądowego nakazu zapłaty nie uwalnia osoby, na której rzecz nakaz taki wydano, od odpowiedzialności podatkowej wynikającej z art. 112 Ordynacji podatkowej, jak zdaje się rozumować Skarżący.

Stwierdzić także należy, iż również pozostałe zarzuty i argumenty, o których Skarżący szeroko rozpisuje się zarówno w skardze, jak i w licznych pismach procesowych kierowanych do Sądu przed rozpoznaniem sprawy, w tym zwłaszcza wskazywany przez niego brak staranności, czy też wręcz bierność organu podatkowego w zabezpieczaniu należności podatkowych ciążących na spółce "C." w likwidacji, nie mają istotnego znaczenia, biorąc pod uwagę zastosowany przez organy podatkowe w rozpatrywanej sprawie przepis, tj. art. 112 Ordynacji podatkowej oraz określone w nim przesłanki odpowiedzialności podatkowej nabywcy składników majątkowych podatnika.

Uznając zatem zarzuty Skarżącego za nieuzasadnione i nie dopatrując się z urzędu takich wad w wydanych przez organy podatkowe decyzjach i poprzedzającym je postępowaniu, które nakazywałyby w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uwzględnić skargę i wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję, Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.