Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 453/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art.74 ust. 3a,
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: par. 2 ust. 1pkt 7, par.3 ust.1 pkt 8
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
article: art. 7, art. 8, art. 75, art.77, art. 107 par.3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2020 r., nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącego A. L. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 453/20

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]kwietnia 2020 roku, nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]działając na podstawie art. 138 § 1 pkt ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postepowania administracyjnego( DZ.U z 2020 roku, poz. 256 ze zm. dalej kpa), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym odwołania A. L. od decyzji z dnia [...]marca 2020 roku, nr [...]wydanej przez Wójta Gminy [...] umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia zamierzonego przez [...] sp. z oo z siedzibą w [...]polegającej na budowie stacji bazy telefonii komórkowej [...][...], na działce nr [...]w miejscowości [...] - orzekło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i ocena prawna.

Decyzją z dnia [...]marca Wójt Gminy [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, na działce nr [...] w miejscowości [...]przez [...]sp. z oo w [...]. Decyzja została doręczona stronom przez obwieszczenie.

O decyzji organu pierwszej instancji odwołanie złożył A. L. wnosząc o jej uchylenie. Argumentował, iż przedmiotowa decyzja została wydana pomimo braku ustalenia stron postepowania, co narusza art. 74 ust.3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko( DZ.U z 2020 roku, poz. 283 dalej ustawa). Ponadto zarzucał naruszenie art. 77 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a mianowicie obszaru na który ma oddziaływać promieniowanie ponadnormatywne projektowanej stacji oraz czy obszar ten stanowił przestrzeń wolną i niedostępną dla ludzi;

- dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i przyjęcie że planowana inwestycja nie zalicza się do wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz.U z 2019 roku, poz. 1839 dalej jako rozporządzenie).

W ocenie organu odwoławczego podstawową kwestią w sprawie o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia jest ustalenie stron postępowania. Zgodnie z art. 74 ust.3a ustawy stroną postępowania w tej sprawie jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust 1. Przez ten obszar rozumie się:

- przewidywany teren na którym realizowane będzie przedsięwzięcie oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu;

- działki na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub

- działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

Zdaniem organu zebrany materiał dokumentacyjny pozwala uznać A.L. – właściciela działki nr [...]za stronę niniejszego postępowania gdyż przysługuje mu prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej w odległości mniejszej niż 100 m od granic terenu przeznaczonego pod inwestycję, czyli granic działki nr [...].

Zdaniem organu dla celu załatwienia niniejszej sprawy nie ma znaczenia brak załączonego do akt wykazu stron postępowania. Okoliczność ta nie ma bowiem wpływu na uprawnienia stron jak też prawidłowość prowadzonego postępowania. Stosownie do art. 74 ust.3 ustawy, jeżeli liczba stron postepowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego wydania tej decyzji przekracza 10, to stosuje się art. 49 kpa. Przepis ten przewiduje, że zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia. Obwieszczenie znosi konieczność każdorazowego, pisemnego zawiadomienia stron odrębnym pismem o podejmowanych przez organ czynnościach, w tym wydanych decyzjach. Dlatego też nie można przyjąć, że brak wykazu stron postępowania w aktach świadczy o wadliwym ustaleniu kręgu podmiotowym postepowania, a w szczególności że naruszyło uprawnienia procesowe stron.

Organ odwoławczy wskazał, iż obwieszczeniem z dnia [...]listopada 2019 roku organ pierwszej instancji poinformował strony o wszczęciu z w wniosku inwestora – [...]sp.z oo w [...]postępowania w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. Jednocześnie poinformował o wystąpieniu o opinie do organów specjalistycznych w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Pismami z dnia 27 listopada 2019 roku, działając na podstawie art. 64 ust.1 pkt 1 i 2, art. 66 ust.1 pkt 1 ustawy organ wystąpił do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wody Polskie – Zarząd Zlewni w [...], Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]o wyrażenie opinii odnośnie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i określenia zakresu raportu.

Wszystkie wyżej wymienione organy w swoim stanowisku uznały, iż przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w świetle przepisów rozporządzenia.

Zdaniem organu bezspornym jest, iż planowana inwestycja ma obejmować obszar działki nr [...]w miejscowości [...]. Na terenie przedmiotowej działki ma zostać zlokalizowana stacja bazowa telefonii komórkowej, w skład której wejdzie wieża kratowa o wysokości 42,35 m, z zamontowanym systemem antenowym oraz urządzenia teletechniczne. W skład systemu antenowego ma chodzić 12 anten sektorowych, pracujących w pasmach 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz, 2600 MHz. Dziewięć z nich zostanie zawieszone na wysokości 38 n.p.t, w sektorach 30 st, 60 st, 90 st, 180 st, 210 st, 210 st, 270 st, 330 st, z zakresem pochylenia anten( tilt) określonym na przedziale od 0 do 10 st lub 2 do 10 st. Natomiast pozostałe zostaną zawieszone na wysokości 35 m n.p.t w sektorach 60 st. 180 st i 300 st z zakresem pochylenia anten określonym na przedziale 0 do 6 st.

Zgodnie z kwalifikacją przedsięwzięcia równoważna moc pojedynczej anteny sektorowej wyniesie mniej niż 1000 W ( maksymalny ERIP na pasmo wyniesie 5117 W i 4210 W) i zawierać się będzie w przedziale od 5000 do 10 000 W. Jedynie w przypadku trzech anten umieszczonych na wysokości 35 m n.p.t pracujących w sektorach 60 st, 180 st i 300 st maksymalny ERIP maksymalny ERIP wyniesie 12 118.

W ocenie organu w rozpatrywanej sprawie, planowane przedsięwzięcie należy odnieść do następujących przepisów:

- § 2 ust.1 pkt 7 lit. b i c) rozporządzenia – instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 w których równoważna moc promieniowa izotropowego wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

- 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny;

- 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

- § 3 ust.1 pkt 8 lit.f i g) rozporządzenia instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust.1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowego wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

- 5000 W, a miejsc dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny;

- 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Organ wskazywał, iż za równoważną moc promieniowania izotropowego wyznacza się dla pojedynczej anteny także gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Następnie organ wskazał, iż do zdefiniowania ,, miejsc dostępnych dla ludności ‘’należy posłużyć się art. 124 ust.2 ustawy z 27 kwietnia 2001 roku prawo ochrony środowiska( DZ.U z 2019 roku, poz. 1396 ze zm.).

Zgodnie z przywołanym przepisem przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.

Dokonana przez organ odwoławczy analiza zebranej w sprawie dokumentacji wykazała, że realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego nie doprowadzi do sytuacji w której wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej z dziewięciu anten sektorowych, w odległościach do 150 m, jak również od 150 do 200 m od środka elektrycznego anteny będą występowały miejsca dostępne dla ludności.

Zdaniem organu należało przyjąć moce promieniowania izotropowego wyznaczone dla pojedynczej anteny wg. deklaracji w karcie kwalifikacji przedsięwzięcia. Inwestor jest dysponentem wniosku i do niego należy określenie parametrów przedsięwzięcia. Nie ma znaczenia prowadzenie dywagacji nad zgodnościami parametrów technicznych poszczególnych anten mających wchodzić w skład systemu z danymi określanymi przez ich producentów. Parametry muszą być zachowane nie tylko na etapie projektowania ale i realizacji, a przede wszystkim eksploatacji przedsięwzięcia. Gwarancją zachowania zgodności parametrów, przede wszystkim rzeczywistego oddziaływania pola elektromagnetycznego powstałej stacji służyć mają pomiary kontrolne, bez których eksploatacja urządzenia jest niedozwolona.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł A. L..

Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 74 ust.3a ustawy w związku z art. 28 kpa polegające na przeprowadzeniu postępowania pomimo braku prawidłowego ustalenia jego stron:

- naruszenie art. 77 § 1 kpa poprzez:

- niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a mianowicie obszaru na który oddziaływać ma promieniowanie ponadnormatywne stacji bazowych oraz czy obszar ten stanowi wolną przestrzeń niedostępną dla ludności;

- dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i przyjęcie, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w sytuacji gdy okoliczność ta nie ma potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.

W związku z powyższym skarżący wnosił o uchylenie wskazanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnosił, iż organy nie dokonały prawidłowych ustaleń co kręgu stron niniejszego postepowania.

Zgodnie z art. 74 ust.3a ustawy przymiot strony postepowania przysługuje wnioskodawcy oraz podmiotom, którym przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę. Organy nie przeprowadziły weryfikacji podmiotów, które spełniają kryterium z powołanego przepisu. Wskazany przez wnioskodawcę obszar oddziaływania przedsięwzięcia nie jest pod tym względem miarodajny. Nie jest miarodajna liczba działek ewidencyjnych zlokalizowanych w tym obszarze.

Nadto skarżący wskazywał, iż organ oparł się na twierdzeniach i opracowaniach przedstawionych przez wnioskodawcę. Organ w żaden sposób ich nie weryfikował, co nie pozwala uznać ich uznać za miarodajne.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji), zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, sąd każdorazowo obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone w sprawie przez właściwe organy administracji publicznej. Obowiązany jest przy tym ocenić, czy w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, czy stronie skarżącej organy zapewniły możliwość uczestniczenia w postępowaniu, a także czy organy dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych.

Należy zauważyć, że postępowanie administracyjne jest zorganizowanym procesem stosowania prawa, który obejmuje następujące etapy:

a) ustalenie, jak norma obowiązuje w znaczeniu dostatecznie określonym na potrzeby rozstrzygnięcia;

b) uznanie za udowodniony fakt na podstawie określonych materiałów i w oparciu o przyjętą teorię dowodów;

c) subsumpcja faktu uznanego za udowodniony, pod stosowaną normę prawną;

d)wiążące ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy.

W pierwszej kolejności odnosząc się do kwestii ustalenia stron niniejszego postepowania, to faktycznie organ pierwszej instancji nie wypełnił normy z art. 74 ust.3a ustawy. Przepis ten nakłada na organ obowiązek ustalenia podmiotów, którym przysługuje prawo strony. Ustalenie stron postępowania na podstawie kryterium wyżej wskazanego w przepisie powinno być przeprowadzone z uwzględnieniem zasady wyrażonej w art. 5 ustawy prawo ochrony środowiska, zgodnie z którą ochrona jednego lub kilku elementów przyrodniczych powinna być realizowana z uwzględnieniem ochrony pozostałych elementów. Środowiskiem jest bowiem ogół elementów przyrodniczych, w tym również przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnia ziemi, kopaliny, woda, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania między tymi elementami. Organ prowadząc postępowanie na podstawie art. 74 ust.3a ustawy powinien uwzględnić łączny wpływ oddziaływań, których źródłem jest przedsięwzięcie, na wszystkie elementy środowiska. Badając oddziaływanie przedsięwzięcia w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę należy uwzględnić skalę, czas trwania oraz intensywność oddziaływania danej inwestycji. Nadto należy zauważyć, iż organ stosując sposób zawiadamiania i doręczania rozstrzygnięć w trybie art. 49 kpa musi mieć pewność, iż w niniejszym postepowaniu występuje więcej niż dziesięć podmiotów( art. 74ust.3 ustawy). Gdyby się okazało, iż występuje mniej niż dziesięć podmiotów to organ nie mógłby stosować sposobu doręczeń w postaci obwieszczeń.

Fakt, iż organ dokonał obwieszczeń nie do końca pozwala uznać ile faktycznie podmiotów spełniało kryterium bycia stronom postępowania. Organ prowadząc postępowanie winien jasno wyjaśnić, które podmioty mające prawo rzeczowe do nieruchomości mają status strony w tym postępowaniu i dlaczego, biorąc pod uwagę kryterium z art. 74 ust.3a..

Dla stacji bazowych telefonii komórkowych kwalifikacji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dokonuje się na podstawie dwóch kryteriów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, tj. równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Z kolei stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna;

W orzecznictwie należy uznać za ugruntowane stanowisko, zgodnie z którym dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia uprawnia do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób wpłynie na środowisko cała inwestycja, a nie tylko jej poszczególne elementy (vide np. wyroki NSA z dnia: 26 września 2017 r., II OSK 126/16, z dnia 9 czerwca 2017 r., II OSK 1839/16; z dnia 19 stycznia 2016 r., II OSK 1162/14; z dnia 29 września 2015 r., II OSK 139/14, CBOSA).

Sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej pogląd powyższy w całości podziela. Oznacza to, że ocena kontrolowanego postępowania, w którym dokonano kwalifikacji przedsięwzięcia z punktu widzenia oddziaływania poszczególnych anten pojedynczo, a nie sumarycznie i we wzajemnym powiązaniu, nie może być pozytywna. Dla dokonania prawidłowych ustaleń, czy inwestycja zawsze znacząco, czy potencjalnie znacząco oddziałuje na środowisko, czy też nie zalicza się do żadnej z tych kategorii niezbędne jest nie tylko określenie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie da się zasadnie wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie wiązek spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Jak wskazał NSA w sprawie II OSK 2706/13, przyjęcie, że dla ustalenia, czy przedsięwzięcie oddziałuje zawsze znacząco, czy potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny, może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku, czy kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Jak z kolei wskazał NSA w sprawie II OSK 126/16, już od rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490), przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573), rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r. oraz obecnie obowiązujące rozporządzenie z dnia 10 września 2019 roku( Dz.U z 2019 roku, poz. 1839), w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, dominuje stanowisko, zgodnie z którym dla ustalenia, czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia.

Odnosząc się do dokumentu przedstawionego przez inwestora, wyjaśnić należy, że dokumenty składane przez niego są dowodem, który jak każdy inny dowód podlega ocenie organu. Organ administracji publicznej na podstawie całokształtu materiału dowodowego powinien natomiast ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). To natomiast oznacza, że także dokument złożony przez stronę - kwalifikujący przedsięwzięcie w określony sposób w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm. - stan prawny na dzień wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji) podlega samodzielnej, wszechstronnej i wyczerpującej ocenie organu administracji. Ocena wartości dowodowej kwalifikacji przedsięwzięcia, jego wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu administracji, ponieważ to on rozstrzyga sprawę. Przed wydaniem decyzji organ powinien zatem samodzielnie zbadać charakter planowanej inwestycji, poddając wnikliwej analizie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia, w tym złożoną dokumentację. Taka ocena nie może ograniczać się tylko do cytowania fragmentów kwalifikacji przedsięwzięcia. Bez prawidłowego ustalenia tych parametrów nie sposób bowiem rozstrzygnąć o kwalifikacji planowanej inwestycji w kontekście uznania jej za mogącą zawsze znacząco lub mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wyniki zaś dokonania przez organ takiej analizy powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Nie można zgodzić się z organem, iż wiążące dla organu są tylko deklaracje odnośnie parametrów inwestycji zawarte w dokumentacji przedłożonej przez inwestora. Winna być sprawdzona dokumentacja techniczna odnośnie uzyskania możliwości uzyskania maksymalnych mocy ERIP na każdym kierunku, maksymalnej możliwości pochyleń anten(tilt), które by wynikały z rodzaju zastosowanych urządzeń, co obrazowałaby dokumentacja stosowanych urządzeń. Przedmiotowa inwestycja winna być rzetelnie weryfikowana jako mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, w tym na zdrowie mieszkańców zamieszkujących na terenie oddziaływania.

Rozpatrując sprawę ponownie organ winien ustalić strony postępowania na podstawie dokumentacji geodezyjnej z uwzględnieniem zasady z art. 5 ustawy prawo ochrony środowiska. Nadto winien dokonać oceny dokumentacji technicznej uwzględniając normy katalogowe zastosowanych anten – maksymalna moc i tilt tego typu urządzeń, ocena kwestii czy mogłoby dojść do nakładania się fal emitowanych przez poszczególne anteny oraz kwestii oddziaływania pół elektromagnetycznych na obszary dostępne dla ludności.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzającą ją decyzja Wójta Gminy [...] zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa oraz przepisów art. 74 ust.3a ust. 3a ustawy, § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia.

W tym stanie rzeczy biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c) p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.

Rozstrzygnięcie o kosztach postepowania zapadło na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.