Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 275/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 998
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Protokolant Aleksandra Markiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skargi D. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zastosowania ulgi w formie odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt w placówce opiekuńczo – wychowawczej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz skarżącego D. H. kwotę 497(słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. (dalej jako organ odwoławczy, Kolegium) z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], którą - po rozpatrzeniu odwołania D. H. (dalej strona, skarżący) - utrzymano w mocy, wydaną z upoważnienia Starosty Powiatu Z. przez Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Z. (dalej organ pierwszej instancji) decyzję z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] odmawiającą zastosowania ulgi w formie odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt M. K. (dalej małoletni syn, dziecko) w A w B. (dalej placówka opiekuńczo-wychowawcza) od dnia 11 maja 2018 r. do czasu zmiany sytuacji strony lub sytuacji dziecka.

Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K., w wykonaniu postanowienia Sądu Rejonowego w Z. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia [...] maja 2018 r., sygn. akt [...], skierował małoletniego syna do placówki opiekuńczo-wychowawczej.

W dniu 11 września 2018 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia opłaty za pobyt małoletniego syna w placówce opiekuńczo-wychowawczej.

Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...], ustalił skarżącemu oraz matce dziecka J. L. odpłatność za pobyt małoletniego syna w placówce opiekuńczo-wychowawczej w okresie od 11 maja 2018 r. do 31 maja 2018 r. w wysokości 2.220,43 zł i od 1 czerwca 2018 r. w wysokości 3.277,78 zł miesięcznie.

Kolegium decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], uchyliło powyższą decyzję z dnia [...] października 2018 r. i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, wskazując, że rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia odpłatności było przedwczesne, gdyż organ pierwszej instancji wszczynając z urzędu postępowanie o odstąpienie od ustalenia odpłatności ojca dziecka, prawidłowo nie zakończył postępowania przed orzeczeniem w przedmiocie odpłatności i nie zapadła jeszcze decyzja ostateczna w tej kwestii.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. organ pierwszej instancji - działając na podstawie art. 194 ust. 2 i ust. 3 w zw. z art. 193 ust. 1 pkt 2, ust. 1 a, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 998 ze zm., dalej jako ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej lub w skrócie u.w.r.), ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej k.p.a.) oraz uchwały Rady Powiatu Z. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w sprawie określenia szczegółowych warunków umorzenia w całości lub w części łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej ([...], dalej uchwała Rady Powiatu), art. 6 pkt 3 i pkt 10, art. 8 ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 3 i ust. 13 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1508, dalej jako ustawa o pomocy społecznej lub w skrócie u.p.s.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1358) - odmówił zastosowania ulgi w formie odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt małoletniego syna w placówce opiekuńczo-wychowawczej od dnia 11 maja 2018 r. do czasu zmiany sytuacji strony lub sytuacji dziecka oraz zobowiązał stronę do informowania organu o każdej zmianie sytuacji osobistej i majątkowej, która wiąże się z podstawą do ustalenia kwoty opłat za pobyt dziecka w pieczy zastępczej.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w trakcie przeprowadzonego postępowania ustalono, że skarżący pracuje i zamieszkuje w N. (prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe). W kwietniu 2018 r. skarżący (zatrudniony w firmie n.) otrzymał wynagrodzenie w wysokości 1.872,41 euro (tj. równowartość 8.101,54 zł). Organ pierwszej instancji wskazał, że strona realizuje obowiązek alimentacyjny na rzecz dwójki dzieci w kwocie 250 euro (tj. równowartość 1.081,70 zł). W związku z powyższym organ ten wyliczył, że dochód strony w kwietniu 2018 r., pomniejszony o płacone alimenty, wyniósł w przeliczeniu na jedną osobę 7.019,84 zł, co przekraczało 300% kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej, tj. 2.103,00 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał, że zgodnie z art. 5 u.w.r. nie podlega on przepisom ustawy, ponieważ jest obywatelem Republiki [...] i nie jest zameldowany na terenie Polski. Do odwołania strona dołączyła kserokopię dowodu osobistego wydanego przez władze n.

Kolegium, po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym, decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, zgodnie z którym, ze względu na przekroczenie przez skarżącego ustawowego kryterium dochodowego, brak jest możliwości zastosowania wobec niego ulgi w formie odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt małoletniego syna w placówce opiekuńczo-wychowawczej. Kolegium wskazało, że zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 2 uchwały Rady Powiatu odstąpienie od ustalenia opłaty może nastąpić w przypadku, gdy dochód na osobę w rodzinie osób zobowiązanych przekracza 200% kryterium dochodowego, ale nie przekracza 300% tego kryterium oraz jeśli zaistniała jedna z przesłanek wskazanych § 5 uchwały. Ponieważ osiągnięty przez skarżącego w kwietniu 2018 r. dochód w wysokości 7.019,84 zł przekroczył 300% kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej, brak było, w ocenie organu odwoławczego, podstaw do zastosowania przedmiotowej ulgi.

Odnosząc się do argumentacji odwołania, zgodnie z którą skarżący - jako obywatel N. - nie podlega przepisom ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, Kolegium podkreśliło, że skarżący jest biologicznym ojcem małoletniego syna, pozbawionego obecnie opieki rodzicielskiej i pozostającego pod opieką instytucji publicznej, a skoro zatem nie sprawuje opieki rodzicielskiej nad synem, to musi liczyć się z koniecznością poniesienia odpłatności za jego pobyt w placówce opiekuńczo-wychowawczej, zwłaszcza w sytuacji trwającego wobec matki dziecka postępowania sądowego o zmianie sposobu ograniczenia władzy rodzicielskiej z uwagi na niesprawowanie należytej opieki nad dziećmi.

W skardze do tut. Sądu strona, reprezentowana przez adwokata, wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając organom naruszenie prawa i interesu prawnego skarżącego przez prowadzenie postępowania wobec osoby niepodlegającej polskiej jurysdykcji administracyjnej, a w rezultacie prowadzenie postępowania w sprawie nieunormowanej przez polskie prawo administracyjne.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że jest obywatelem N., gdzie mieszka i pracuje, w związku z czym nie spełnia żadnego z enumeratywnie wymienionych w art. 5 u.w.r. kryteriów i nie podlega w tym zakresie polskiej jurysdykcji administracyjnej. Strona zaznaczyła, że treść art. 5 u.w.r. jest jednoznaczna, a zatem nieuprawnionym jest - jak to czyni Kolegium - poszukiwanie prawidłowej wykładni tego przepisu, uwzględnienie ratio legis, powoływanie się na preambułę ustawy, gwarancje konstytucyjne, czy zadania przewidziane w Konwencji o Prawach Dziecka. Zdaniem skarżącego, z uwagi na fakt posiadania obywatelstwa n., nie mają do niego również zastosowania przypisy powołanej przez organy uchwały Rady Powiatu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej u.p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z istotnym naruszeniem przepisów obowiązującego prawa, co obligowało Sąd do ich usunięcia z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą zastosowania ulgi w formie odstąpienia od ustalenia skarżącemu opłaty za pobyt małoletniego syna w placówce opiekuńczo-wychowawczej od dnia 11 maja 2018 r. do czasu zmiany sytuacji strony lub sytuacji dziecka.

Okolicznością bezsporną było, że małoletni syn skarżącego został umieszczony w dniu 11 maja 2018 r. w placówce opiekuńczo-wychowawczej na podstawie postanowienia sądu rodzinnego. Istota sporu sprowadza się natomiast do zasadności obciążenia skarżącego obowiązkiem ponoszenia opłaty za pobyt małoletniego syna w powyższej placówce w sytuacji, gdy jest on obywatelem N. i nie zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji o odmowie odstąpienia od ustalenia skarżącemu opłaty za pobyt małoletniego syna w pieczy zastępczej stanowiły przepisy ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, ustawy o pomocy społecznej, a także uregulowania uchwały Rady Powiatu.

Przepis art. 193 ust. 1 u.w.r. stanowi, że za pobyt dziecka w pieczy zastępczej rodzice ponoszą miesięczną opłatę w wysokości ustalonej zgodnie z zasadami w tym przepisie określonymi. Stosownie do art. 193 ust. 1 pkt 2 u.w.r., za pobyt dziecka w pieczy zastępczej rodzice ponoszą miesięczną opłatę w wysokości średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym - w przypadku umieszczenia dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym. Zgodnie z art. 193 ust. 1a u.w.s. opłatę za pobyt dziecka w pieczy zastępczej ponoszą rodzice dziecka od dnia umieszczenia go w pieczy zastępczej. Za ponoszenie tej opłaty rodzice odpowiadają solidarnie (art. 193 ust. 2). W myśl art. 194 ust. 1 u.w.r. opłatę za pobyt dziecka w pieczy zastępczej ustala, w drodze decyzji, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka, placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej albo interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu rada powiatu określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1. W myśl natomiast art. 194 ust. 3 u.w.r. starosta na wniosek lub z urzędu, uwzględniając uchwałę, o której mowa w ust. 2, może umorzyć w całości lub w części łącznie z odsetkami, odroczyć termin płatności, rozłożyć na raty lub odstąpić od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1.

Z przywołanych powyżej uregulowań prawnych wynika, że zasadą jest obowiązek rodziców ponoszenia solidarnej odpowiedzialności za uiszczanie miesięcznych opłat związanych z pobytem dziecka w pieczy zastępczej. Wspomniana opłata winna zostać określona przez właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka organ administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnej przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka, placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej albo interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym. Będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie kwestia odstąpienia od ustalenia skarżącemu opłaty za pobyt małoletniego syna w placówce opiekuńczo-wychowawczej rozstrzygana jest w odrębnym postępowaniu i ma na celu zbadanie sytuacji materialnej, bytowej i rodzinnej strony pod kątem spełnienia kryterium dochodowego, określonego na podstawie art. 8 ust. 1 u.p.s., od którego uzależnione jest zastosowanie omawianej ulgi.

Wskazać jednak należy, że rozstrzygnięcie kwestii odpłatności za pobyt małoletniego dziecka w pieczy zastępczej nie może nastąpić w oderwaniu od przepisów ogólnych ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w tym umieszczonego w Dziale I ustawy "Przepisy ogólne" art. 5 regulującego zakres podmiotowy ustawy.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.w.r. ustawę stosuje się do:

1) osób posiadających obywatelstwo polskie, mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz członków ich rodzin w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz. U. z 2017 r. poz. 900 oraz z 2018 r. poz. 650), posiadających prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3) cudzoziemców mających miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie:

a) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej,

b) uzyskania w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej;

4) cudzoziemców mających miejsce zamieszkania i przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie:

a) zezwolenia na pobyt stały,

b) zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r. poz. 2206 i 2282 oraz z 2018 r. poz. 107 i 138);

5) cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którym zostało wydane tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca.

Z treści cytowanego przepisu wynika, że regulacje zawarte w ustawie o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej mają zastosowanie wyłącznie do wyżej wymienionych kategorii osób. Wyjątki od powyższej reguły ustawodawca zawarł w art. 5 ust. 2 i ust. 3 oraz w art. 42 ust. 4 u.w.r., kierując się zasadą, że wszelkie odstępstwa od reguły powinny być w sposób wyraźny (a nie dorozumiany) zawarte w ustawie. Pierwszym wyjątkiem jest przypadek wskazany w art. 5 ust. 2 u.w.r., w myśl którego osoba objęta zakresem zastosowania ustawy nie traci uprawnień określonych w dziale IV (pomoc dla osób usamodzielnianych) w sytuacji podjęcia nauki poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej; drugi wynika z art. 5 ust. 3 u.w.r., zgodnie z którym przepisy działu III (piecza zastępcza) stosuje się także do małoletniego cudzoziemca niewymienionego w ust. 1 pkt 2-4, przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; ostatni zaś z wyjątków uregulowany jest w art. 42 ust. 4 u.w.r. i daje rodzinie zastępczej oraz prowadzącemu rodzinny dom dziecka możliwość czasowego sprawowania pieczy zastępczej także poza terytorium kraju, ale pod warunkiem uprzedniego uzyskania zgody sądu.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarżący nie spełnia żadnego z wymienionych w art. 5 u.w.r., a zatem nie może podlegać przepisom tej ustawy. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący legitymuje się n. obywatelstwem, a także posiada na terytorium N. miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 25 Kodeksu cywilnego, tam też pracuje i uzyskuje dochód z wynagrodzenia za pracę. Powyższe okoliczności, mające potwierdzenie w zebranym przez organy materialne dowodowym, wykluczają możliwość zastosowania wobec strony - będącej obywatelem N. - przepisów polskiego prawa. Skarżący, będący cudzoziemcem w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2094 ze zm.), i jednocześnie nie mający miejsca zamieszkania na terytorium Polski, nie jest bowiem- w myśl art. 5 u.w.r.- stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia (oraz odstąpienia od ustalenia) opłaty za pobyt małoletniego syna w placówce opiekuńczo-wychowawczej. Błędne jest zatem przekonanie organu, że sam fakt niesprawowania przez skarżącego - jako biologicznego ojca - opieki rodzicielskiej nad małoletnim synem, obliguje go do poniesienia odpłatności za jego pobyt w polskim domu dziecka.

Za przedstawioną powyżej interpretacją art. 5 u.w.r. przemawia również praktyczny brak możliwości dochodzenia od skarżącego w drodze egzekucji opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, skoro nie zamieszkuje on na terytorium RP, i z dużą dozą prawdopodobieństwa nie posiada w Polsce żadnego majątku.

Nie można mówić w tym kontekście także o naruszeniu dobra dziecka, bowiem w istocie ma ono zapewniony pobyt w placówce opiekuńczo-wychowawczej bez względu na to kto ostatecznie pokrywa koszty pobytu, tj. czy jego rodzice czy też pochodzą one ze środków budżetowych.

Końcowo za argumentacją przemawiającą za wyłączeniem skarżącego z kręgu osób objętych regulacjami ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej kwestia ustalania przez organy sytuacji finansowej skarżącego, tj. wysokości uzyskanego przez niego dochodu w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku i odniesienie tej kwoty do polskich zarobków. Rację ma w tym zakresie skarżący, który w skardze podniósł, że dokonano tego w całkowitym oderwaniu od realiów życia, pracy i kosztów utrzymania w N. Bezpośrednie przeliczenie kwoty dochodu uzyskanego przez skarżącego poza granicami kraju "z euro na złotówki", bez dokonania jakichkolwiek ustaleń odnośnie przeciętnych kosztów utrzymania w N., uniemożliwia zastosowanie wobec skarżącego kryterium dochodowego określonego przez polskiego ustawodawcę dla osoby samotnie gospodarującej, od którego uzależnione jest odstąpienie od ustalenia opłaty za pobyt małoletniego dziecka w pieczy zastępczej.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 u.p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Na podstawie art. 145 § 3 u.p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie administracyjne (pkt II sentencji wyroku), uznając że spełniona została przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., gdyż brak jest bowiem podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia na skarżącego - będącego n. obywatelem i zamieszkującego na terytorium N. - obowiązku uiszczenia opłaty za pobyt małoletniego syna w placówce opiekuńczo-wychowawczej, a tym samym i rozstrzygania co do ulgi w formie odstąpienia od ustalenia takiej opłaty.

O kosztach postępowania sądowego, na które składają się koszty zastępstwa procesowego (480 zł) wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa (17 zł), orzeczono w punkcie III sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 u.p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).