Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 110/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1, art. 130 ust. 3, art. 140 ust. 1 pkt 1, 1a, 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 4 ust. 1, 8 i 10, par. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 488
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu  drogowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca), Jerzy Strzebinczyk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Jolanta Ryndak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi B. N. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania weryfikacji prawidłowości dokonania wpisu do rejestru ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

B. N. (dalej także skarżący), prowadząc w dniu [...] lipca 2012 r. samochód osobowy o nr rej. [...] na terenie Gminy D., w godz. 11.32 - 11.38 naruszył trzykrotnie przepisy ruchu drogowego przez przekroczenie dozwolonej prędkości 50 km/godz. o 27, 29 i 35 km/godz. Wykazały to pomiary dokonane urządzeniami rejestrującymi (fotoradarami). Za powyższe wykroczenia zostały skarżącemu wymierzone mandaty karne: [...],[...],[...], które skarżący przyjął. W konsekwencji, zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. (Dz.U. 2012 r. poz. 1137) w zw. z § 2 ust. 3 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. poz. 488) skarżącemu wpisano do ewidencji punkty karne. Z uwagi na spowodowane tym przekroczenie o 3 punkty liczby 24 punktów karnych Starosta T. na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lutego 2013 r., decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit.b w zw. z art. 82 ust 1 pkt 4 lit.b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz. 11) skierował skarżącego na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

Skarżący zwrócił się do Starosty T. pismem z dnia [...] listopada 2013 r. o uzupełnienie akt sprawy o przedłożony materiał, z którego wynika, że pomiary prędkości z dnia [...] lipca 2012 r. zostały dokonane urządzeniami pomiarowymi, które zlokalizowano bez wymaganej zgody Głównego Inspektora Ruchu Drogowego. Zatem wystawienie mandatów karnych i naliczenie punktów karnych skarżącemu było nielegalne. W kolejnym piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. skierowanym do Starosty T. skarżący powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego zawarł pytanie, czy starosta wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wykreślenie z ewidencji skarżącego punktów karnych związanych. Pisma te Starosta T. skierował do rozpatrzenia według właściwości Komendantowi Wojewódzkiemu Policji we W. (dalej także organ), który załatwiając sprawę powołał się na § 4 ust. 10 w/w rozporządzenia, poinformował skarżącego, że przepis ten zawiera wyczerpujące wyliczenie przypadków, umożliwiających weryfikację punktów, z których żaden nie wyczerpuje sytuacji skarżącego. W toku dalszej korespondencji z organem skarżący podtrzymywał swe żądania, a organ powołując się na powołany przepis podtrzymywał zajęte stanowisko. Po bezskutecznym wezwaniu pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. organu do usunięcia naruszenia skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na odmowę dokonania czynności administracyjnej weryfikacji prawidłowości dokonania wpisu do rejestru ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego - tytułem popełnionych naruszeń z dnia [...] lipca 2013 r. zarejestrowanych na nielegalnie ustawionych fotoradarach Straży Gminnej Gminy w D.

Według skarżącego odmowa ta narusza:

1. Art. 2, 7 i 8 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawa, zasady działania na podstawie prawa i w jego granicach oraz zasady stosowania Konstytucji bezpośredni, gdy inne regulacje ustawowe lub ich brak mogą naruszać prawa obywateli.

2. Art. 7 i art. 8 k.p.a. przez niepodjęcie dostatecznych kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

3. Art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. przez niewywiązanie się z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w wyniku czego została wydana błędna decyzja w przedmiotowej sprawie.

4. Art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, przez błędne jego zastosowanie.

5. § 4 ust. 8 i ust. 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, poprzez jego niezastosowanie.

W związku z tym skarżący wniósł o zobowiązanie organu do dokonania sprawdzenia prawidłowości wprowadzenia do rejestru czterech punktów karnych na podstawie wniosków Straży Miejskiej w D, opierających się o pomiary dokonane przez tę Straż Miejską fotoradarami ustawionymi w tej miejscowości bez wymaganej zgody Głównego Inspektora Transportu Drogowego; zobowiązanie organu do wykreślenia czterech punktów karnych z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że udzielił odpowiedzi skarżącemu pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. l.dz. [...], w którym stwierdził brak podstaw do uwzględnienia żądania, uzasadniając w treści pisma szczegółowo swoje stanowisko. Organ stwierdził zatem, że skarga nie jest oparta na usprawiedliwionej podstawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Oceniając zaskarżony akt według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej także p.p.s.a.), Sąd nie znalazł podstaw prawnych do zakwestionowania zaskarżonego aktu.

Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sądom administracyjnym powierzona została kontrola działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, jak i bezczynność organów w tym zakresie (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).

Właściwość Sądu w rozpatrywanej sprawie wynika z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Materialnoprawna podstawa żądania skarżącego zawarta jest natomiast w § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, który stanowi, że organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przypisane na podstawie wpisu ostatecznego:

1) jeżeli wydano decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, z wyjątkiem decyzji, o której mowa w art. 140 ust. 1 pkt 1, 1a lub 4 lit. b lub c ustawy;

2) w razie otrzymania informacji o pozytywnym wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji, o którym mowa w art. 114 ust. 1:

a) pkt 1 lit. a ustawy, jeżeli sprawdzenie to obejmowało umiejętności praktyczne i wiedzę teoretyczną,

b) pkt 1 lit. b albo pkt 2 ustawy;

3) jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyłaby 24 punkty, a w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy - 20 punktów;

4) w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, z zastrzeżeniem § 8 ust. 4-6.

Sąd nie może się odnieść do zarzutów naruszenia Konstytucji, gdyż skarżący nie wskazał, na czym polegały naruszenia tych przepisów. Jeśli idzie o naruszenie art. 2 Konstytucji RP. Sąd stwierdza natomiast, że organ działał na podstawie i w granicach prawa. Organ nie naruszył przepisów postępowania. W bezspornym stanie faktycznym trzykrotnego naruszenia przez skarżącego w dniu [...] lipca 2012 r. przepisów ruchu drogowego, wystawienia rzez Straż Miejską w D. mandatów karnych i przyjęcia ich przez skarżącego, organ na podstawie uzyskanych informacji wpisał zgodnie z właściwością i prawem materialnym stosowną liczbę punktów karych do ewidencji skarżącego.

Żaden z powołanych przepisów § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. nie może stanowić podstawy prawnej do usunięcia z rejestru punktów karnych, żądanego przez skarżącego. Także żaden inny przepis prawa ani nie zobowiązywał organu, ani nie stwarzał organowi podstawy do weryfikacji wpisu ostatecznego i nie dawał podstaw do wykreślenia punktów karnych wpisanych do ewidencji. Sąd stwierdza zatem, że organ nie naruszył prawa materialnego w zakresie wskazanym przez skarżącego.

W szczególności taki obowiązek nie wynika dla organu z przepisów § 4 ust. 8 i ust. 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. Przepisy te regulują bowiem czynności materialnotechniczne związane z wpisem do rejestr i przekazywania informacji w tych kwestiach.

Sąd nie kwestionuje podnoszonego przez skarżącego nielegalnego ustawienia urządzeń rejestrujących, bez wymaganej zgody Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Okoliczność ta nie może być wszakże podstawą do żądanego od organu przez skarżącego usunięcia naliczonych mu punktów karnych. Jak trafnie wskazał organ, istotną i przesądzającą okolicznością w sprawie jest przyjęcie przez skarżącego mandatów karnych kredytowanych. Wymagana zgoda na ustawienie urządzenia rejestrującego byłaby natomiast istotna w sytuacji, gdyby skarżący nie przyjął takich mandatów.

Według art. 98 § 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 395) przyjęcie mandatu karnego kredytowanego nadaje mu walor prawomocności. Konsekwencją tego jest podstawa do dokonania przez właściwy organ Policji wpisu ostatecznego do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Wynika to z § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. Z § 4 ust. 8 wynika, że wpisu do ewidencji dokonuje policjant lub pracownik jednostki Policji właściwej ze względu na miejsce popełnienia naruszenia, a jeżeli nie można ustalić tego miejsca - właściwej ze względu na miejsce ujawnienia naruszenia. Wpis ostateczny dokonywany jest, według § 4 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli naruszenie stwierdzono prawomocnym wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. Skarżący przyjął mandaty karne kredytowane za przekroczenie prędkości w dniu [...] lipca 2012 r. W ten sposób stały się one prawomocne. Wpisanie punktów karnych do ewidencji było więc zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, a okoliczności wskazane przez skarżącego nie mogły stanowić podstawy do spełnienia jego żądania usunięcia naliczonych mu punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisu ruchu drogowego.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.