Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 330/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1460
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych  w perspektywie finansowej 2014- 2020  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 lipca 2018 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w W. na negatywne rozpatrzenie protestu przez Zarząd Województwa P. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowania projektu oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. W dniu [...] października 2017 r. E. Sp. z o.o. w W. (zwane dalej: "Skarżącą", "Spółką", "Wnioskodawcą") złożyła wniosek, w którym ubiegała się o dofinansowanie projektu pt.: "Elektrownia słoneczna (fotowoltaiczna) G. " w ramach postępowania konkursowego nr [...]. Wniosek został zarejestrowany pod numerem [...]. Spółka we wniosku wskazała, że jest podmiotem uprawnionym do ubiegania się o dofinansowanie, ponieważ w rozumieniu art. 2 pkt 24 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, dalej: "rozporządzenie 651/2014) jest dużym przedsiębiorcą (z uwagi na powiązanie kapitałowe), którego podstawową działalnością nie jest produkcja energii.

2. Pismem z dnia [...] marca 2018 r. Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa P. na lata 2014-2020 (zwanej dalej: "IZ RPOWP") poinformowała, że przedmiotowy wniosek o dofinansowanie projektu został odrzucony z powodu niespełnienia obligatoryjnych kryteriów formalnych.

W uzasadnieniu wskazano, że Spółka nie spełnia wymogów określonych w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa P. na lata 2014-2020 (SZOOP) oraz Regulaminie konkursu, z których wynika, że "w ramach typu 3. Inwestycje z zakresu budowy nowych lub zwiększenia mocy jednostek wytwarzania energii elektrycznej i ciepła z OZE wraz z podłączeniem do sieci dystrybucyjnej/przesyłowej" podmiotami uprawnionymi do ubiegania się o dofinansowanie w ramach przedmiotowego konkursu są m.in. "duże przedsiębiorstwa, dla których podstawową działalnością nie jest produkcja energii".

Zaznaczono, że co prawda Skarżąca "w związku z powiązaniem i partnerstwem z innymi przedsiębiorstwami spełnia definicję dużego przedsiębiorstwa", jednakże przed złożeniem wniosku i na dzień złożenia wniosku

o dofinansowanie realizacji projektu była dużym przedsiębiorcą, dla którego podstawą działalnością była produkcja energii".

Wyjaśniono, że pomimo, iż "w punkcie II.1 wniosku Spółka deklarowała kod PKD/EKD podstawowej działalności Beneficjenta: 74.90.Z Pozostała działalność profesjonalna, naukowa i techniczna, gdzie indziej niesklasyfikowana", to jednak ta "deklaracja Wnioskodawcy jest niezgodna z opisami ujętymi w Biznes Planie i wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach RPWOP na lata 2014-2020, w których Wnioskodawca deklaruje, że jest spółką celową założoną 27 maja 2015 r. w celu budowy elektrowni słonecznych (fotowoltaicznych).".

3. W związku z negatywną oceną wniosku Skarżąca pismem z dnia [...] marca 2018 r. złożyła protest do Zarządu Województwa P.. Spółka nie zgodziła się z negatywną oceną kryterium "Wnioskodawca jest kwalifikowany do wsparcia" stwierdzając, że ocena tego kryterium została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy. Uzasadniając swoje stanowisko podała, że wskazując we wniosku rodzaj przedsiębiorstwa jako "duże" odnosi się w ten sposób do całej grupy kapitałowej, do czego była zobligowana zgodnie z przepisami rozporządzenia 651/2014, a zatem rodzaj podstawowej działalności prowadzonej przez Skarżącą również powinien być oceniany przez pryzmat całej grupy kapitałowej, a nie ograniczać się wyłącznie do Skarżącej jako spółki prawa handlowego. Podała, że w skali całej grupy kapitałowej produkcja energii jest działalnością drugorzędną. Ponadto podniosła zarzuty o charakterze proceduralnym co do sposobu przeprowadzonej oceny.

4. W odpowiedzi na złożony protest Zarząd Województwa P., pismem z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], rozpatrzył protest negatywnie, podtrzymując stanowisko IZ RPOWP oraz ocenę przedstawioną przez ekspertów.

W uzasadnieniu wskazano, że z dokumentacji aplikacyjnej wynika, że główną działalnością skarżącej Spółki, w momencie złożenia wniosku, było wytwarzanie energii elektrycznej i do tej działalności została powołana jako spółka celowa. Potwierdza to dodatkowo opisany w uzasadnieniu negatywnej oceny fakt, że z informacji zawartej w Monitorze Sądowym i Gospodarczym Nr [...] ([...]) z dnia [...] czerwca 2017 r. (czyli, po zakończeniu naboru wniosków) wynika, że dokonano wpisu do rejestru KRS nr 6 o treści: Dz. 3. Rub. l przedmiot działalności: wykreślić: 35.11Z Wytwarzanie energii elektrycznej, a wpisać: 74.90 Z pozostała działalność profesjonalna, naukowa i techniczna, gdzie indziej niesklasyfikowana.

Z powyższego, zdaniem organu odwoławczego wynika, że ww. zmiana przedmiotu działalności miała na celu dostosowanie profilu działalności do treści wcześniej złożonego wniosku o dofinasowanie przedmiotowego projektu, a Wnioskodawca składając przedmiotowy wniosek o dofinansowanie był przedsiębiorstwem, dla którego podstawową działalnością było wytwarzanie energii.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że kwestię tego czy podstawowa działalnością nie jest produkcja energii, należy zbadać w odniesieniu do Wnioskodawcy, a nie do grupy kapitałowej, z którą jest powiązany. W ocenie organu niezasadna jest argumentacja wnoszącego protest, że analiza przedmiotu głównej działalności Spółki powinna odnosić się do całej grupy kapitałowej. Z dokumentacji aplikacyjnej wynika, że podmiotem ubiegającym się o dofinansowanie jest skarżąca Spółka a nie cała grupa kapitałowa i to ww. przedsiębiorstwo będzie ponosić odpowiedzialność za realizację projektu i tym samym prawidłowo była badana jego podstawowa działalność, którą jest produkcja energii.

Za bezzasadne organ odwoławczy uznał również zarzuty o charakterze proceduralnym, co do sposobu prowadzenia oceny.

Zdaniem organu odwoławczego, oceniający prawidłowo zastosowali się do zapisów § 11 pkt 13 Regulaminu Konkursu, wskazujących, iż "w przypadku, gdy dwóch członków Komisji (wskazanych w § 3 ust. 4 pkt 1 i 3) negatywnie oceniło spełnienie kryteriów formalnych obligatoryjnych, które nie podlegają poprawie, wniosek zostaje odrzucony" i w związku z tym nie mieli podstaw prawnych do wezwania Wnioskodawcy do jakichkolwiek uzupełnień/wyjaśnień.

5. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła skargę do Sądu, wnosząc jednocześnie o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem przepisów prawa mającym istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej czynności zarzucono:

1) naruszenie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2017 r. poz. 1460, zwanej dalej: "ustawą wdrożeniową"), poprzez ocenę wniosku Skarżącej w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny, jak również sprzeczny z pkt 4 Regulaminu konkursu oraz ustanowionymi kryterium wyboru projektów "Wnioskodawca jest kwalifikowany do wsparcia" wymienionym w załączniku nr 3 do Regulaminu konkursu, co w konsekwencji skutkowało błędnym uznaniem, że projekt przedłożony przez Skarżącą nie spełnia ww. kryterium obligatoryjnego formalnego i podlega odrzuceniu;

2) naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 125 ust. 3 lit. a) rozporządzenia parlamentu europejskiego i rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 7 grudnia 2013 r. (Dz. U. UE L z dnia 20 grudnia 2013 r., dalej: "rozporządzenie ogólne") oraz w zw. z pkt 4 Regulaminu konkursu poprzez ocenę wniosku Skarżącej w oparciu

o kryterium "Wnioskodawca jest kwalifikowany do wsparcia", które nie spełnia wymogów przejrzystości określonych w art. 125 ust. 3 lit. a) rozporządzenia ogólnego;

3) naruszenie art. 37 ust. 2 w zw. z pkt 4 Regulaminu konkursu oraz w zw. z art. 2 pkt 24 rozporządzenia 651/2014, poprzez ustalenie podstawowej działalności Skarżącej wyłącznie w odniesieniu do Skarżącej jako spółki prawa handlowego, podczas gdy podstawowa działalność Skarżącej, jako dużego przedsiębiorcy w rozumieniu art. 2 pkt 24 rozporządzenia 651/2014, winna być oceniana z uwzględnieniem całej grupy kapitałowej do której przynależy Skarżąca.

6. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymując stanowisko

w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Sąd rozpoznaje skargę w zakresie, o którym mowa w powyższym art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Sąd administracyjny przy uwzględnieniu skargi stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej - art. 61 ust. 8 pkt 1 ww. ustawy. Sąd może również oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia – art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej.

2. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna.

3. Zasadniczy spór w sprawie dotyczy ustalenia, czy wniosek złożony przez stronę skarżącą spełnia wymogi formalne określone w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa P. na lata 2014-2020 (SZOOP) oraz Regulaminie Konkursu, tj. czy Skarżąca jest dużym przedsiębiorcą, której podstawą działalnością nie jest produkcja energii. Zdaniem Skarżącej, skoro we wniosku wskazano na rodzaj przedsiębiorstwa jako "duże", to również rodzaj podstawowej działalności prowadzonej przez Spółkę powinien być oceniany przez pryzmat całej grupy kapitałowej. Podała, że w skali całej grupy kapitałowej produkcja energii jest działalnością drugorzędną.

Z kolei organ stanął na stanowisku, że skoro z dokumentacji aplikacyjnej wynika, że podmiotem ubiegającym się o dofinansowanie jest skarżąca Spółka, a nie cała grupa kapitałowa, to ww. przedsiębiorstwo będzie ponosić odpowiedzialność za realizację projektu i tym samym prawidłowo była badana jego podstawowa działalność, którą jest produkcja energii. W ocenie organu drugie kryterium obligatoryjne nie zostało przez Spółkę spełnione.

4. Zdaniem Sądu słuszne jest stanowisko organu.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zasady postępowania obowiązujące podczas rozpatrywania wniosków o dofinansowanie projektów, określone zostały w ustawie wdrożeniowej, normującej zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności, finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. W związku z tym, że wedle art. 6 ust. 2 ustawy wdrożeniowej podstawę systemu realizacji programu operacyjnego mogą stanowić w szczególności: przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne horyzontalne, wytyczne, o których mowa w art. 7 (tj. wytyczne dotyczące kwestii szczegółowych dla danego programu operacyjnego zgodne z wytycznymi horyzontalnymi), szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji, podstawę przeprowadzanej przez sąd kontroli zgodności z prawem, dokonanej oceny projektu, stanowią odpowiednie przepisy prawa powszechnie obowiązującego oraz akty i dokumenty, należące do tzw. systemu realizacji programu.

Pomimo, że te ostatnie nie są źródłami prawa powszechnie obowiązującego, w orzecznictwie zaprezentowano stanowisko, że bez nich nie jest możliwe dokonanie oceny i wyboru projektów, a zatem stanowią one bezpośrednią podstawę praw i obowiązków wnioskodawców oraz beneficjentów. W tym względzie uznano, że dokumenty składające się na system realizacji programu operacyjnego są źródłami prawa administracyjnego w szerokim znaczeniu, bowiem zawierają określone regulacje (normy) obowiązujące zarówno instytucje (na które ustawodawca nałożył określone obowiązki oraz uprawnienia), jak i podmioty decydujące się na wystąpienie ze stosownym wnioskiem (por. wyroki NSA: z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1178/10; z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1252/10, oba dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.cbois.nsa.gov.pl/ dalej powoływanej jako "CBOSA").

Zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasada przejrzystości realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru. Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów. Z kolei równy dostęp do informacji, będący emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy, nakłada na właściwą instytucję obowiązek publikowania informacji niezbędnych do realizacji równego dostępu do pomocy w zakresie ubiegania się o dofinansowanie projektów (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 817/16, opubl. CBOSA).

Ponadto należy wskazać, że projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryterium wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego (art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej). Wybór projektów do dofinansowania następuje w trybie konkursowym lub pozakonkursowym (art. 38 ust. 1 tej ustawy). W trybie konkursowym, a w takim trybie nastąpił wybór projektu w rozpoznawanej sprawie wniosek o dofinansowanie projektu jest składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzonego przez właściwą instytucję (art. 39 ust. 1 ustawy). Zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów (...). Konkurs jest przeprowadzany przez właściwą instytucję na podstawie określonego przez nią regulaminu (art. 41 ust. 1 ustawy), który m.in. określa kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 40 ust. 2 pkt 7 ustawy).

Należy zaznaczyć, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu). Kontrola zaś powinna zmierzać do analizy, czy argumentacja oceniającego oraz IZ RPOWP, w zaskarżonej negatywnej ocenie projektu, nie jest dowolna i mieści się w granicach logicznego rozumowania, a przy tym czy jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami.

5. Dokonana przez organ ocena wniosku złożonego przez Spółkę została, wbrew zarzutom skargi, przeprowadzona z zachowaniem powyższych zasad.

W niniejsze sprawie kryteria oceny projektu zostały zatwierdzone przez Komitet Monitorujący RPOWP na lata 2014-2020 stanowiące załącznik do uchwały nr [...] Komitetu Monitorującego RPOWP (kryteria formalne obligatoryjne -- wyciąg w załączeniu). Zgodnie z tym zapisem "wnioskodawca jest kwalifikowany do wsparcia" oznacza, że wnioskodawca jest zgodny z typem beneficjenta i spełnia wymogi określone w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa P. na lata 2014-2020 oraz regulaminu konkursu.

Zgodnie z pkt 4 regulaminu oceny i wyboru projektów Oś Priorytetowa V. Gospodarka niskoemisyjna Działanie 5.1 Energetyka oparta na odnawialnych źródłach energii w ramach typu 3. Inwestycje z zakresu budowy nowych lub zwiększenia mocy jednostek wytwarzania energii elektrycznej i ciepła z OZE wraz z podłączeniem do sieci dystrybucyjnej/przesyłowej, podmiotami uprawnionymi do ubiegania się o dofinansowanie są duże przedsiębiorstwa, dla których podstawową działalnością nie jest produkcja energii, przy czym duże przedsiębiorstwo rozumiane jest zgodnie z art, 2 pkt 24 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r.

Z akt sprawy wynika, że wniosek Skarżącej został oceniony przez dwóch niezależnych członków Komisji wybranych w drodze losowania. Obaj oceniający niezależnie od siebie uznali, że warunek obligatoryjny w postaci odpowiedzi na pytanie czy wnioskodawca jest kwalifikowany do wsparcia - odpowiedzieli negatywnie. W świetle oceny członków Komisji, podtrzymanej następnie przez IZ PROWP wynika, że Skarżąca z uwagi na powiązania jest dużym przedsiębiorcą, jednak z załączonych dokumentów i ustaleń dokonanych przez oceniających wynika, iż podstawową działalnością Spółki było wytwarzanie energii elektrycznej.

Skarżąca dokonała modyfikacji wpisu do KRS w zakresie jej podstawowej działalności i zmieniła główny przedmiot działalności "wytwarzanie, energii elektrycznej" na "pozostała działalność profesjonalną, naukowa i techniczna gdzieindziej niesklasyfikowana" po złożeniu wniosku o dofinansowanie.

W ocenie Sądu słuszne jest zatem stanowisko organu, że działania Skarżącej miały na celu dostosowanie zapisu do wymogów spełnienia warunku uzyskania dofinansowania zgodnego z SZOOP RPOWP na lata 2014-2020 i zapisu pkt 4 w ramach typu 3 Regulaminu konkursu.

Ponadto należy zaznaczyć, że z akt sprawy wynika, iż Skarżąca deklarowała w Biznes Planie, że jest spółką celową założoną w celu budowy elektrowni słonecznych (fotowoltaicznych). Załączone dokumenty finansowe Spółki wskazują na wydatki poniesione na przygotowanie projektów fotowoltaicznych. Wykazana jest również zaliczka na poczet opłaty przyłączeniowej do sieci elektroenergetycznej (str. 8,13 Biznes Planu) oraz należność krótkoterminowa w postaci kaucji od Urzędu Regulacji Energetyki (sprawozdanie finansowe z 2016 r., str. 12).

Powyższe informacje zdaniem Sądu jednoznacznie wskazują, że główną działalnością Spółki jest wytwarzanie energii elektrycznej.

6. W ocenie Sądu za bezzasadny należało zatem uznać zarzut Skarżącej, że kryteria wyboru konkursu nie spełniają zasady przejrzystości oraz, że podstawową działalnością nie jest produkcja energii.

Ponadto, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, oceniający szeroko i szczegółowo omówili na czym polegało niespełnienie przez Skarżącą danego kryterium. Nie była to ocena lakoniczna. W sposób wyczerpujący, w oparciu o przedłożone dokumenty z podaniem konkretnych stron, wyjaśniono dlaczego nie można uznać za spełnione obligatoryjnego kryterium.

7. W konsekwencji nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej albowiem zdaniem Skarżącej treści ujawnione w Monitorze Sądowym i sprawozdaniu finansowym nie są przydatne oraz miarodajne do określenia podstawowej działalności przedsiębiorstwa.

Sąd nie podziela tego stanowiska, gdyż ujawnione dane zarówno w Monitorze Sądowym, jak i sprawozdaniach finansowych przedsiębiorstw są jedną z podstawowych informacji badaną przez ekspertów, dlatego też informacje te powinny być sporządzone rzetelnie i odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy. W tym miejscu należy nadmienić, że to spółka określa swój przedmiot podstawowej działalności.

Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że Skarżąca sama jednoznacznie wskazała, że "Wnioskodawca jest spółką celową - w przypadku braku realizacji inwestycji Wnioskodawca nie będzie generował przychodów. Wnioskodawca nie planuje prowadzenia i kontynuowania jakiejkolwiek innej działalności (str. 47, 49 Biznes Planu). Perspektywy rozwoju spółki związane są ściśle z możliwością realizacji projektów elektrowni słonecznych".

8. W świetle powyższych ustaleń, w ocenie Sądu, oceniający prawidłowo przyjęli, że główną działalnością Spółki w dacie składania wniosku było wytwarzanie energii elektrycznej i do tej działalności została ona powołana. Również z przedłożonego przez Skarżącą aktualnego odpisu z KRS i Bazy Internetowej Regon wynika, że przedmiotem przeważającej działalności przedsiębiorcy jest nadal wytwarzanie energii elektrycznej PKD 35.11.Z.

Słusznie zatem stwierdził organ, że działania Skarżącej zmierzające do zmiany przedmiotu działalności były pozorne i zmierzały jedynie do wykazania spełnienia danego kryterium konkursu mimo, że w rzeczywistości Spółka była podmiotem wykluczonym z aplikowania o dofinansowanie.

Za niezasadny Sąd uznał również zarzut, że przedmiot głównej działalności podmiotu ubiegającego się o dofinansowanie powinien być postrzegany z punktu widzenia grupy kapitałowej, nie zaś w oparciu o informacje dotyczące tylko Spółki.

Zgodnie z art. 2 pkt 28 ustawy wdrożeniowej wnioskodawca jest to podmiot, który złożył wniosek o dofinansowanie projektu. W przedmiotowej sprawie wnioskodawcą bez wątpienia jest Spółka, która na dzień składania wniosku o dofinansowanie powiązana była kapitałowo z firmą R. (100% kapitału) której również 100% udziałowcem jest grupa R. Ponadto, jak to już zostało wcześniej wskazane, sama Spółka w biznes planie wskazała na swoje powiązania kapitałowe i przedstawiła strukturę udziałów Spółki (str. 6 Biznes Planu) podając, że "wnioskodawca dzięki przynależności do grupy kapitałowej ma zagwarantowane źródła finansowania w ramach niniejszego projektu" (str. 8 Biznes Planu). Stąd też niezasadna jest argumentacja Skarżącej, że analiza przedmiotu głównej działalności Spółki powinna odnosić się do całej grupy kapitałowej, bowiem to ona będzie ponosić odpowiedzialność za realizację, wykonanie i rozliczenie projektu. Prawidłowo zatem była badana podstawowa działalność Spółki, tj. produkcja energii.

9. Reasumując Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie na żadnym etapie postępowania nie doszło do naruszenia procedur i zasad, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 125 ust. 3 lit. a) rozporządzenia ogólnego oraz art. 2 pkt 24 rozporządzenia 651/2014.

W związku zaś z ustaleniem, że podstawową działalnością Spółki jest produkcja energii, Sąd stwierdził, że organ prawidłowo rozpatrzył protest negatywnie.

Warunkiem bowiem uzyskania dofinansowania było spełnienie kryterium obligatoryjnego, a mianowicie posiadania statusu dużego przedsiębiorcy, którego podstawową działalnością nie jest produkcja energii.

Podkreślić należy, że to na wnioskodawcy ubiegającym się o dofinansowanie w ramach danego konkursu, spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku i dokumentacji aplikacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt. II GSK 1500/11, opubl. CBOSA). Skarżący przystępując do konkursu winien znać jego zasady, które zostały opublikowane i były dostępne dla wszystkich potencjalnych wnioskodawców w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Braki w złożonej dokumentacji lub jej niespójność, skutkujące zakwestionowaniem spełnienia przez wniosek określonych kryteriów, winny natomiast zostać ocenione negatywnie, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

10. W związku z tym, że zarzuty skargi okazały się niezasadne, a Sąd z urzędu nie stwierdził innych naruszeń prawa, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, orzeczono o oddaleniu skargi.