Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3748/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 13k ust. 2 pkt 2, art. 13 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2011 nr 80 poz 433
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę  elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej
article: art. 138 par. 1 pkt 1 i 2, art. 107 par. 3, art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2012 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2012 r. o nałożeniu na M.G. (dalej: "skarżący") kary pieniężnej w wysokości 3000 zł.

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: "k.p.a."), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j Dz. U. z 2013 r., poz. 260, dalej: "u.d.p.") oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 263 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz.1414, dalej: "u.t.d.").

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drodze krajowej wymienionej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. 2011 r., Nr 80, poz. 433 ze zm.), bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.

Organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne:

Z protokołu kontroli nr [...] wynika, że w dniu [...] sierpnia 2011 r. o godz. [...] na drodze krajowej [...] w G., prowadzono kontrolę przy użyciu skanera DSRC pojazdów jadących w kierunku W. Skanowaniu poddano zespół pojazdów składający się z samochodu marki [...] o nr rej. [...] i naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował skarżący. Pojazd należący do przedsiębiorcy B.K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą H., [...], T. był wyposażony w urządzenie ViaBox. W wyniku skanowania OBU zainstalowanego w ww. pojeździe stwierdzono [...] naruszeń polegających na braku środków na koncie. Brak środków na koncie stwierdzono w następujących okresach:

- dnia [...].08.2011 r. od godz. [...] UTC do [...] UTC ([...] incydentów),

- dnia [...].08.2011r. od godz. [...] UTC do [...] UTC ([...] incydentów),

- dnia [...].08.2011r. od godz. [...] UTC do [...] UTC ([...] incydentów),

- dnia [...].08.2011r. od godz. [...] UTC do [...] UTC ([...] incydentów),

- dnia [...].08.2011 r. od godz. [...] UTC do [...] UTC ([...] incydentów),

- dnia [...].08.2011 r. od godz. [...] UTC do [...] UTC ([...] incydentów),

- dnia [...].08.2011 r. od godz. [...] UTC do [...] UTC ([...] incydentów),

- dnia [...].08.2011 r. od godz. [...] UTC do [...] UTC ([...] incydentów),

- dnia [...].08.2011 r. od godz. [...] UTC do [...] UTC ([...] incydentów),

- dnia [...].08.2011 r. od godz. [...] UTC do [...] UTC ([...] incydentów),

- dnia [...].08.2011 r. od godz. [...] UTC do [...] UTC ([...] incydentów),

- dnia [...].08.2011 r. od godz. [...] UTC do [...] UTC ([...] incydentów),

- dnia [...].08.2011 r. od godz. [...] UTC do [...] UTC ([...] incydentów).

Kontrolowany kierowca okazał do kontroli wykresówki, które jednoznacznie potwierdzały fakt, iż kierującym ww. pojazdem w wymienionych dniach był M.G. W protokole przesłuchania strony z dnia [...] sierpnia 2011 r. kierowca stwierdził, że nie widział żadnych znaków, które informowały go o tym, że wjechał na odcinek drogi płatnej. Potwierdził, iż kontrolowanym pojazdem wykonuje przewozy wyłącznie osobiście i w powyższych okresach prowadził pojazd poddany kontroli. Jednocześnie stwierdził, że szef wyposażył samochód w urządzenie Viabox i poinformował kierowcę o tym, że przy pomocy tego urządzenia pobierane są opłaty za drogi płatne. Stwierdził, że był przekonany, że za wskazane przejazdy wystawiane są faktury, które firma - w której jest zatrudniony – opłaca na bieżąco. Nadto zauważył, że w czasie przejazdu przez bramownice urządzenie wydawało różne, sygnały dźwiękowe tj. raz był to sygnał pojedynczy, innym razem podwójny, a czasem były to cztery sygnały.

Organ pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych.

Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. organ poinformował skarżącego o wyłączeniu do odrębnego postępowania administracyjnego naruszenia stwierdzonego protokołem kontroli polegającego na przejeździe po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej w dniu [...] sierpnia 2011 r. o godz. [...] na [...] km drogi krajowej nr [...].

Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. organ zawiadomił skarżącego o zmianie kwalifikacji naruszenia stwierdzonego protokołem kontroli nr [...] na naruszenie polegające na niezjechaniu z drogi objętej obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej (art. 13k ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. w dniu [...] sierpnia 2011 r. o godz. [...] na [...] km drogi krajowej nr [...]).

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego - działając na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13hc ust. 1 i 2, art. 13i , art. 13k ust. 2 pkt 2 i art. 13i ust. 4b u.d.p. - nałożył na kierującego karę pieniężną w wysokości 3000 zł za naruszenie obowiązku niezwłocznego zjechania (niezjechanie) z drogi objętej obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej w dniu [...]sierpnia 2011 r. potwierdzone zdjęciem z bramownicy kontrolnej na [...] km wykonanym o godzinie [...] na drodze [...], pomimo stwierdzenia nieprawidłowości urządzenia. GITD wskazał, że odcinek drogi krajowej, po której ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu, został wyszczególniony w załączniku rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

Nadto podkreślił, że pomiędzy ww. bramownicami kontrolnymi istnieje możliwość zjazdu z drogi objętej obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej – na węźle O., do czego zobowiązany był kierujący, zgodnie z art. 13i ust. 4b u.d.p.

GITD - odnosząc się do pisma skarżącego - wskazał, że niedoładowanie konta przez pracodawcę skarżącego oraz okoliczności dotyczące braku prawidłowego oznakowania (brak znaków drogowych) nie mogą stanowić podstawy prawnej do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie.

Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że nie może wykluczyć, że zamontowane urządzenie wbrew obowiązkowi nie informowało go o żadnych nieprawidłowościach, co wyłącza możliwość przypisania, że skarżący mógł stwierdzić nieprawidłowe działanie urządzenia.

Skarżący wskazał, że zostały wydane już decyzje, którymi nałożono na niego kary administracyjne za przejazd bez opłaty i niezjechanie z drogi w tym dniu o godz. [...],[...] oraz [...].

GITD pismem z dnia [...] maja 2012 r. wystąpił do Kapsch Telematic Serwices Sp. z o.o. o udzielenie odpowiedzi, czy została uiszczona opłata elektroniczna za skontrolowany przejazd, czy użytkownik złożył reklamację na niedziałające urządzenie, czy umowa zawarta z użytkownikiem urządzenia ViaBox przewidywała możliwość uiszczenia opłaty elektronicznej po dokonaniu przejazdu.

Pismem z dnia [...] maja 2012 r. Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. wskazała, iż opłata elektroniczna za przejazd ww. pojazdem w dniu [...] sierpnia 2011r. o godz. [...] CEST nie została uiszczona. Użytkownik nie składał reklamacji w związku z niesprawnym działaniem urządzenia viaBox, a umowa zawarta z użytkownikiem nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty po dokonaniu przejazdu (umowa typu "pre-pay").

Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o nowym materiale dowodowym i poinformował, że strona przed wydaniem decyzji ma prawo do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań z pouczeniem, iż brak odpowiedzi na ww. pismo w terminie 7 dni od daty doręczenia go stronie, spowoduje wydanie decyzji w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Powyższe zawiadomienie doręczone zostało stronie dnia [...] czerwca 2012 r.

Dnia [...] lipca 2012 r. wpłynęło do organu pismo od strony postępowania, w którym nie zgodziła się z wyjaśnieniami operatora, iż w powyższej sprawie nie składała reklamacji. Przedłożyła kopię pisma reklamacyjnego nadanego w UP w dniu [...] kwietnia 2012 r. Przedmiotowe pismo nie zostało opatrzone własnoręcznym podpisem strony.

Ponadto pismem z dnia [...] września 2012 r. organ wezwał spółkę Kapsch do wskazania jaki był stan salda konta użytkownika określony w systemie CRM pomiędzy [...] a [...] sierpnia 2011 r. Z pisma operatora systemu Viatoll, wynika, iż stan salda konta użytkownika w dniach od [...] do [...] sierpnia 2011 r. wynosił 0 zł.

W kolejnym piśmie skarżący oświadczył, że jego pracodawca nie zgadza się z twierdzeniami Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. dotyczącymi braku reklamacji.

W piśmie z dnia [...] października 2012 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów na potwierdzenie wadliwości działania systemu elektronicznego poboru opłat (dowód z opinii biegłych, przesłuchanie J.D. z Kancelarii Prawnej T. w K.). Pismo to nie zostało opatrzone własnoręcznym podpisem strony. Do niniejszego pisma skarżący załączył kserokopię artykułu prasowego red. Dominiki Maciejasz "Droga przez mękę", który ukazał się w dniu 24 października 2012 r. w "Gazecie Wyborczej".

Zaskarżoną decyzją GITD utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2012 r. Na wstępie organ stwierdził, że podstawą faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drodze krajowej wymienionej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, bez uiszczenia opłaty, o której mowa art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.

GITD przytoczył treść przepisów prawa regulujących zasady funkcjonowania elektronicznego systemu poboru opłat, określających obowiązki spoczywające na korzystających z dróg krajowych lub ich odcinków w ramach realizacji tego systemu oraz sankcjonujących ich naruszenie.

W ocenie GITD zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. GITD stwierdził, że z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że kontrolowany pojazd samochodowy poruszał się po drodze wymienionej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r., opłata za kontrolowany przejazd nie została uiszczona, a strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż jest nią osoba, która kierowała kontrolowanym pojazdem samochodowym, stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p.

W ocenie GITD podnoszone przez stronę okoliczności nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego. Ustawodawca nie przewidział okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków wynikających z art. 13k ust. 1 i 2 u.d.p.

Organ podkreślił, że przesłanką odpowiedzialności jest stwierdzenie naruszenia obowiązków wynikających z ww. ustawy, a odpowiedzialność ta nie jest oparta na zasadzie winy. W związku z tym przyczyny (obiektywne, subiektywne, zależne od strony lub od niej niezależne), które spowodowały ustalony w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny nie mają znaczenia prawnego. W tej sytuacji organ oddalił ww. wnioski dowodowe, gdyż ich przeprowadzenie uznał za niecelowe i niepotrzebnie wydłużające postępowanie w sprawie.

Jednocześnie organ uznał okoliczności wskazane przez stronę, co do składania reklamacji za udowodnione dając wiarę wyjaśnieniom uzyskanym od Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. w postępowaniu nr [...]., którego stroną jest również skarżący. GITD podniósł, że w piśmie z dnia [...] lipca 2012 r. operator potwierdził fakt, iż użytkownik składał reklamację dotyczącą nieprawidłowej sygnalizacji niskiego poziomu środków na koncie, jednak reklamacja ta została rozpatrzona negatywnie, a użytkownik został pouczony o treści zawartej umowy oraz o treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania oraz przekazywania opłat elektronicznych i kar pieniężnych na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego. Zdaniem GITD, po ponownym rozpoznaniu sprawy, po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego, należało uznać, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny. Z pism Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. w sposób niebudzący wątpliwości wynika bowiem, że za kontrolowany przejazd opłata elektroniczna nie została uiszczona. Organ zauważył, że w piśmie z dnia [...] września 2012 r. operator wskazał, iż stan salda konta użytkownika pomiędzy [...] a [...] sierpnia 2012 r. wynosił 0 zł. Na koncie użytkownika nie było więc żadnych środków potrzebnych do uiszczenia opłaty elektronicznej. Wyjaśnienia złożone przez operatora systemu pozostają w sprzeczności z twierdzeniami strony zawartymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż na koncie Viatoll znajdowały się środki na uiszczenie opłaty elektronicznej. Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. jest podmiotem odpowiedzialnym za obsługę krajowego systemu poboru opłat. Organ podkreślił, że skoro podmiot odpowiedzialny za obsługę powyższego systemu ustalił, że opłata nie została uiszczana, a strona nie przedstawia żadnych dowodów świadczących, iż opłatę uiściła, to należy dać wiarę informacji pochodzącej bezpośrednio od podmiotu obsługującego elektroniczny system poboru opłat. Ponadto reklamacja złożona u operatora systemu nie jest podstawą do umorzenia niniejszego postępowania. Organ stwierdził, że nie ma również podstaw, aby uważać, iż jakiekolwiek nieprawidłowości w działaniu systemu Viatoll przyczyniły się do nieuiszczenia opłaty przez stronę. Według GITD, wyjaśnienia operatora są w tym zakresie jednoznaczne i nie budzą wątpliwości. Strona nie mogła uiścić opłaty elektronicznej za przejazdy po płatnych odcinkach dróg, jeśli stan konta pomiędzy [...] a [...] sierpnia 2012 r. wynosił 0 zł. Ponadto organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem skarżącego, że doszło wobec niego do wielokrotnego nałożenia kary pieniężnej. Stwierdził, że przy wyodrębnieniu spraw administracyjnych organ kierował się następującymi okolicznościami: dniem popełnienia naruszenia, innym odcinkiem drogi krajowej za który istnieje obowiązek uiszczania opłaty elektronicznej, czasem popełnienia naruszenia. Odmienność którejkolwiek z powyższych przesłanek przesądza bowiem o fakcie dokonania odrębnego przejazdu za który pobierana jest odrębna opłata elektroniczna. Powyższe okoliczności świadczą o dokonaniu innego naruszenia przez kierującego pojazdem, które polega na naruszeniu obowiązku w innym stanie faktycznym, co do miejsca (inny odcinek) lub czasu, a zatem stanowi odrębną indywidualną sprawę administracyjną, która powinna zostać załatwiona osobną decyzją administracyjną.

Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r., skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ww. decyzji zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, a mianowicie:

a. przepisu art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 890, art. 140 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, w sytuacji gdy podstawą decyzji wydanej przez organ I instancji było niezjechanie z drogi objętej obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej, a podstawą decyzji organu II instancji było nieuiszczenie opłaty za przejazd po drogach płatnych bez uiszczonej opłaty elektronicznej. Organ II instancji nie umotywował zmiany kwalifikacji i ustaleń faktycznych;

b. przepisu art. 7 k. p. a. w zw. z art. 77 k. p. a. poprzez niepodjęcie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego (zarówno na etapie przed jak i w trakcie rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie niniejszej sprawy) wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes strony w szczególności poprzez nieuwzględnienie lub brak ustosunkowania się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, stanowiska w zakresie niewłaściwego działania urządzenia viaBox zamontowanego w samochodzie [...] oraz niewłaściwego działania systemu poboru opłat, faktycznego stanu środków pieniężnych na koncie użytkownika.

c. przepisu art. 78 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie wniosków dowodowych strony, jako nieistotnych dla rozpoznania sprawy w szczególności w zakresie:

- zwrócenia się Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. o wskazanie osób lub podmiotów, które zajmowały się obsługą systemu viaTOLL w miesiącu lipcu i sierpniu 2011 r. w zakresie dotyczącym użytkownika B.K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą H., nr umowy [...], nr identyfikacyjny [...] i przesłuchanie ich w charakterze świadków na okoliczności wskazane w skardze i wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. a dotyczące czy a jeśli tak to kiedy, jakim środkiem komunikacji przekazana została użytkownikowi informacja dotyczącą osiągnięcia pułapu ostrzegawczego czy też braku środków na koncie, błędnych i mylących wskazań systemu viaTOLL w zakresie ilości środków na koncie użytkownika (jak wynika ze skargi i wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. po doładowaniu dnia [...] sierpnia 2011 r. kwotą 500 zł i naliczeniu raportu tygodniowego na dzień [...] sierpnia 2011 r. na saldzie kwoty 106,95 zł zakładka systemowa pozostałe saldo wykazywała niezmiennie na dodatnia kwotę w wysokości 458,21 zł),

- zwrócenia się do B.K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą H. o okazanie urządzenia viabox (id [...]) zmontowanego w samochodzie [...] o nr rej. [...] którym kierowałem w sierpniu 2011 r. i dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia czy to urządzenie funkcjonowało w sposób prawidłowy i czy w związku z tym maiłem obiektywną możliwość zorientowania się, że jest uszkodzone lub że konto jest nienaładowane a tym samym czy mogłem uniknąć złamania norm ustawy, jaki był faktyczny stan środków pieniężnych na koncie użytkownika.

- dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia czy działanie systemu viaTOLL (m.in. konto systemowe użytkownika B.K., sposób obsługi użytkownika B.K., przekazywanie informacji między urządzeniami składającymi się na system) w zakresie miejscowo i czasowo odpowiadającym przedmiotowemu postępowaniu, było prawidłowe a w związku z tym czy użytkownik miał obiektywną możliwość zorientowania się w stanie konta a także czy kierowca miał możliwość maił możliwość zorientowania się, że system działa nieprawidłowo lub że konto jest nienaładowane a tym samym czy mogłem uniknąć złamania norm ustawy, jaki był faktyczny stan środków pieniężnych na koncie użytkownika.

d. naruszenie przepisu art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego dowolnych ustaleń, nie wynikających z treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poprzez uznanie, że w przedmiotowym okresie na koncie użytkownika nie było środków pozwalających na uiszczenie opłaty elektronicznej, opłata ta nie została uiszczona, urządzenie viabox i pozostałe urządzenia składające się na system elektronicznego poboru opłat działały w sposób prawidłowy;

- przyjęcie, iż podstawą faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drodze krajowej wymienionej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. , podczas gdy podstawą decyzji organu I instancji było niezjechanie z drogi objętej obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej.

e. naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:

- brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności w odniesieniu do oceny zasadności pominięcia wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego w toku postępowania.

- nieodniesienie się przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego do całokształtu zarzutów zaprezentowanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

a. art. 8 Konstytucji RP w zw. z art. 13 u.d.p. poprzez zaniechanie odmowy zastosowania wskazanego przepisu ustawy, jako sprzecznego z Konstytucją w zakresie:

- w którym pozwala on na kumulowanie kar administracyjnych w sytuacji, gdy jedno zachowanie wyczerpuje znamiona dwóch lub więcej wskazanych w tym przepisie deliktów administracyjnych, co prowadzi do nieuzasadnionej multipenalizacji i wielokrotnego karania za jeden czyn jako niezgodnej z zasadą demokratycznego państwa prawnego i zasadą proporcjonalności,

- w którym pozwala on na kumulowanie kar administracyjnych w sytuacji, gdy jedno zachowanie wyczerpuje znamiona dwóch lub więcej wskazanych w tym przepisie deliktów administracyjnych co może prowadzić do sytuacji, iż kierujący pojazdem bez uiszczenia stosownej opłaty elektronicznej po drodze krajowej na odcinku o długości np. 10 km na którym znajduje się np. 10 bramownic z urządzeniami rejestrującymi (ilość bramownic jest zależna od ilości dróg dojazdowych umożliwiających wjazd lub zjazd z drogi krajowej) obciążony zostanie karami administracyjnymi w wymiarze 30.000 zł (po 3000 zł za przekroczenie każdej bramownicy) podczas, gdy ten sam kierujący pojazdem bez uiszczenia stosownej opłaty elektronicznej po drodze krajowej na odcinku o długości 10 km na którym znajdują się np. tylko 2 bramownice zostanie obciążony karami administracyjnymi w wymiarze 6 000 zł, co w ocenie skarżącego jest pogwałceniem zasady równości wobec prawa, zasady proporcjonalności i zasady demokratycznego państwa prawnego,

- w którym pozwala na nałożenie kary administracyjnej w kwocie 3000 zł w sytuacji, gdy koszt nieuiszczonej opłaty za przejazd może wynosić tylko 60 groszy, co w ocenie skarżącego, narusza zasadę proporcjonalności oraz zasady demokratycznego państwa prawnego

- w którym przewiduje nałożenie kary administracyjnej za przejazd bez uiszczonej opłaty na kierowcę a nie na stronę umowy z podmiotem pobierającym opłaty z wykorzystaniem sytemu elektronicznego poboru opłat i zarazem użytkownika urządzenia umożliwiającego pobieranie tych opłat jak również systemu informacji i obsługi konta (co w warunkach Polskich jest regułą i dotyczy sytuacji pracodawca i pracownik) co łamie zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz zasadę sprawiedliwości społecznej,

- w którym wysokość kar pieniężnych jest określona w sposób bezwzględnie sztywny co nie dopuszcza uwzględnienia ewentualnego stopnia zawinienia czy też okoliczności danego deliktu co narusza zasady sprawiedliwości społecznej,

- w którym przewidziana w ustawie odpowiedzialność ma charakter absolutny co wyklucza jakiekolwiek dowodzenie przez podmiot odpowiedzialny okoliczności ekskulpujacych (np. błędu co do prawa, błędu co faktu przez wykazanie że zostało uczynione wszystko czego można było od niego rozsądnie wymagać aby nie dopuścić do naruszenie normy prawa) co narusza zasady sprawiedliwości społecznej.

- w jakim została wprowadzona zmiana przepisów ustawy oraz wprowadzony system Viatoll.

b. art. 13 k ust. 1 pkt. 1 u.d.p. poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie polegające na naliczaniu kar za przekroczenie poszczególnych bramownic czy też odcinków dróg w sytuacji, gdy kara jest nakładana za przejazd po drodze publicznej bez względu na ilość przekroczonych w tej sytuacji bramownic czy też odcinków dróg,

c. art. 13 k ust. 2 pkt. 2 w zw. z art. 13 k ust 1 pkt 1 u.d.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przepisy te zezwalają na kumulowanie kar administracyjnych w sytuacji, gdy jedno zachowanie wyczerpuje znamiona dwóch

Mając na uwadze powyższe zarzuty, M.G. wniósł o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r., jak i poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] lutego 2012 r. Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z: akt sprawy GITD o sygn. akt [...],[...],[...] oraz pisma RPO z dnia [...] stycznia 2013 r. i [...] stycznia 2013 r. na okoliczności wskazane w uzasadnieniu przedmiotowej skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Postanowieniem z dnia 24 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie w sprawie uznając, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym RP dotyczącego zgodności z Konstytucji RP art. 13k ust.1 u.d.p.

Postanowieniem z dnia 10 września 2014 r. (sygn. akt P 36/13) Trybunał Konstytucyjny umorzył wskazane postępowanie.

Postanowieniem z dnia 29 października 2014 r. postępowanie w sprawie zostało podjęte.

Na rozprawie w dniu 4 lutego 2015r. Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Sąd na wstępie zauważa, że organ I instancji (dla przejrzystości wywodu Sąd w niniejszym uzasadnieniu będzie określał organ orzekający w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2012 r., jako organ I instancji, zaś organ orzekający w postępowaniu wywołanym wnioskiem skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy jako organ odwoławczy) nałożył na skarżącego karę pieniężną na podstawie art. 13 k ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. w związku z niezjechaniem z drogi objętej obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej w dniu [...] sierpnia 2011 r. potwierdzonym zdjęciem z bramownicy kontrolnej na [...] km o godz. [...].

Organ odwoławczy utrzymał zaś w mocy zaskarżoną decyzję, z tym że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drodze krajowej wymienionej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczna oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r., Nr 80, poz. 433) bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.

Z przedstawionego stanu sprawy wynika, że w obu decyzjach wydanych w sprawie skarżącego rezultat przeprowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego nie był tożsamy i różna była kwalifikacja prawna przypisanego mu naruszenia.

Wskazać należy, że dokonanie odmiennej oceny sprawy uprawniała organ odwoławczy do zreformowania decyzji organu I instancji i merytorycznego orzekania w sprawie. Organ ten, w następstwie wniesionego odwołania (tu – wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) władny jest bowiem merytorycznie rozpoznać sprawę i podjąć – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. również takie rozstrzygnięcie, które nie pokrywa się z rozstrzygnięciem organu I instancji, wtedy gdy w ocenie organu odwoławczego stanowisko organu I instancji jest nieprawidłowe z uwagi na niezgodność z przepisami prawa lub z punktu widzenia celowości (B.Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wydawnictwo C.H. Beck, W-wa 2004, str. 596). Kompetencje organu odwoławczego obejmują bowiem zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu I instancji, polegających na niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. W przypadku odmiennego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy ma on kompetencje merytoryczno – reformatoryjne. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy jest władny uchylić zaskarżoną decyzję albo w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy.

W związku z powyższym organ odwoławczy nie mógł na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymać w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznacza bowiem, że w wyniku rozpoznania sprawy rozstrzygnięcie organu odwoławczego pokrywa się z rozstrzygnięciem organu I instancji, tj. że rozstrzygnięcie organu I instancji jest w ocenie organu odwoławczego prawidłowe, zarówno z punktu widzenia zgodności z prawem, jak również celowości. Co więcej, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ujawniono powodów innego stanowiska merytorycznego podjętego przez organ odwoławczy. Tymczasem proces rozumowania organu, wnioski dotyczące oceny dowodów oraz argumenty przemawiające za przyjęciem określonego stanowiska, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, tak by adresat, a nadto sąd dokonujący kontroli legalności aktu, miał możliwość zapoznania się nie tylko ze stanowiskiem organu, ale również z analizą, jaką organ przeprowadził. Sądy administracyjne wielokrotnie wskazywały na wagę uzasadnienia decyzji. W wyroku z dnia z dnia 28 czerwca 2001 r., sygn. akt III SA 1627/00 (LEX nr 83712) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "jednym z istotnych warunków wpływających na umocnienie praworządności w administracji - jest obowiązek organów administracyjnych należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwienia spraw. Motywy te powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, bowiem strony mają prawo znać argumenty i przesłanki ich podejmowania. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. W tym miejscu wskazać należy, że odpowiedź na skargę, w której organ zawarł istotną argumentację w ww. zakresie, nie służy weryfikacji wadliwości poprzednio wydanej decyzji, np. w zakresie jej uzasadnienia. Wad decyzji, istotnych w świetle wymogów art. 107 § 3 K.p.a., nie można sanować w formie późniejszej aktywności procesowej organu administracji, tj. w odpowiedzi na skargę. Odpowiedź na skargę umożliwia organowi jedynie wypowiedzenie się co do zarzutów skargi, nie stanowi jednak uzupełnienia motywów zaskarżonego do Sądu aktu.

Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma - zdaniem Sądu - nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 października 2010 r. sygn. akt II FSK 1067/09 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl) zajął stanowisko, że sąd administracyjny nie może kontrolować tego, czego w zaskarżonym akcie nie ma, ani też uzupełniać dostrzeżone braki tych aktów. Prowadziłoby to do niedopuszczalnego wkraczania w sferę "administrowania" zastrzeżoną do wyłącznej kompetencji organów administracyjnych. Sąd orzekający ww. pogląd podziela i uznaje, że ze względu na powyższe zaskarżona decyzja uchyla się spod kontroli Sądu, także z tego powodu jej uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, zaś nie jest rolą Sądu zastępowanie organu w wypełnianiu jego obowiązków.

Tak więc organ odwoławczy dopuścił się w sprawie naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a oraz art. 8 k.p.a w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W ponownym postępowaniu organ uwzględni powyższe wywody Sądu.

Ocena innych zarzutów skargi na tym etapie sprawy byłaby przedwczesna.

Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł, jak w pkt I w sentencji wyroku. W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach nie orzeczono z uwagi na fakt, że skarżący został zwolniony z obowiązku ich poniesienia.