Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1959/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Protokolant referent stażysta - Magdalena Skrodzka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2020 r. sprawy ze skargi Powiatu L. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2014 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Powiatu [...] (dalej jako: "Skarżący" lub "Powiat") jest decyzja Ministra Finansów (dalej: "Minister" lub "organ") z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], którą organ ten uchylił własną decyzję z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] zobowiązującą Powiat do zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2014 w wysokości 1.303.341 zł i ustalił, że kwota ta wynosi 1.272.070 zł.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W wyniku audytu przeprowadzonego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. w Powiecie [...] stwierdzono nieprawidłowości w odniesieniu do gromadzenia danych stanowiących podstawę naliczenia na 2014 rok części oświatowej subwencji ogólnej. Audyt zakończono sprawozdaniem z [...] lipca 2018 r. nr [...], w którym wyliczono, że otrzymana na 2014 r. przez Powiat część oświatowa subwencji ogólnej, została zawyżona o kwotę 1.303.341,23 zł.

Minister Finansów pismem z 21 sierpnia 2018 r. zawiadomił Powiat o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2014.

W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, Minister decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. zobowiązał Powiat do zwrotu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2014 w wysokości 1.303.341 zł.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Finansów decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. uchylił swoją wcześniejszą decyzję i zobowiązał Powiat do zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2014 w wysokości 1.272.070 zł.

W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia wyjaśniono, że algorytm podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego na rok 2014 przewidywał m.in. wagę:

P1 = 0,38 dla uczniów szkół podstawowych i gimnazjów dla dzieci i młodzieży zlokalizowanych na terenach wiejskich lub w miastach do 5000 mieszkańców,

P2 = 1,40 dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim, niedostosowanych społecznie, z zaburzeniami zachowania, zagrożonych uzależnieniem, zagrożonych niedostosowaniem społecznym, z chorobami przewlekłymi - wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy (na podstawie orzeczeń, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty Dz. U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572, z późn. zm.), oraz dla uczniów szkół podstawowych specjalnych, gimnazjów specjalnych i szkół ponadgimnazjalnych specjalnych w młodzieżowych ośrodkach wychowawczych i młodzieżowych ośrodkach socjoterapii - wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy, którzy nie posiadają orzeczeń, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty;

P4 = 3,60 dla uczniów niesłyszących, słabosłyszących, z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym (na podstawie orzeczeń, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty);

P7 = 0,082 dla uczniów szkół ponadgimnazjalnych oraz szkół artystycznych (z wyłączeniem ogólnokształcących szkół muzycznych I stopnia oraz szkół muzycznych I stopnia);

P8 = 0,19 dla słuchaczy kolegiów pracowników służb społecznych oraz uczniów szkół ponadgimnazjalnych prowadzących kształcenie zawodowe, w tym na realizację praktycznej nauki zawodu, a także dla uczniów liceów profilowanych i uczniów szkół specjalnych przysposabiających do pracy dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym oraz dla uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi;

P24 =1,00 dla uczniów oddziałów specjalnych, szkół podstawowych specjalnych, gimnazjów specjalnych i szkół ponadgimnazjalnych specjalnych — zorganizowanych w podmiotach leczniczych;

P25 = 1,84 dla wychowanków specjalnych zespołów pozalekcyjnych zajęć wychowawczych lub grup wychowawczych prowadzonych w szkołach podstawowych, gimnazjach i szkołach ponadgimnazjalnych – zorganizowanych w podmiotach leczniczych;

P28 = 0,04 dla uczniów gimnazjów dla dzieci i młodzieży;

P38 = 11,000 dla wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych, którzy korzystają z zakwaterowania w tych ośrodkach (waga P38 wyklucza się z wagami P33 i P34);

P44 = 0,030 dla placówek realizujących zadania pozaszkolne, w tym umożliwiających realizację obowiązku nauki w formach pozaszkolnych, według rzeczywistej liczby uczniów w szkołach zlokalizowanych na terenie powiatu i prowadzonych lub dotowanych przez jednostki samorządu terytorialnego.

Dalej Minister wskazał, że podstawę do naliczania ostatecznej wysokości części oświatowej subwencji ogólnej na 2014 r. dla jednostek samorządu terytorialnego, w tym dla Powiatu [...], stanowią zweryfikowane przez jednostki samorządu terytorialnego dane zgromadzone w bazie danych oświatowych, o których mowa w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej (Dz. U. z 2011, nr 139, poz. 814, z późn. zm.), tj. dane o liczbie uczniów/wychowanków wykazywanych w systemie informacji oświatowej na dzień 30 września 2013 r. Z kolei jedyną podstawą do wykazywania uczniów (dzieci/młodzieży) objętych kształceniem specjalnym w systemie informacji oświatowej wg stanu na dzień 30 września 2013 r., a następnie uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014 przy ww. wagach, stanowiły orzeczenia publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, tj. o potrzebie kształcenia specjalnego, przy czym dzieci posiadające orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego powinni zostać wykazane w systemie informacji oświatowej zgodnie z niepełnosprawnością wskazaną w tym orzeczeniu.

Rozpatrując sprawę ponownie Minister dokonał analizy treści orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r., a także orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. – pod kątem wykazania na ich podstawie danych w systemie informacji oświatowej na dzień 30 września 2013 r. W ocenie Ministra orzeczenie z dnia [...] lipca 2004 r. uprawniało do wykazania na jego podstawie danych o uczniu z niepełnosprawnościami sprzężonymi w systemie informacji oświatowej przez Gimnazjum Specjalne Nr [...] wchodzące w skład Specjalnego Ośródka Szkolno-Wychowawczego w L. i naliczeniem dla Powiatu części oświatowej subwencji ogólnej zgodnie z wartością wagi P5. Z kolei orzeczenie z dnia [...] kwietnia 2007 r. uprawniało do wykazania na jego podstawie danych o uczniu jako uczniu ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w systemie informacji oświatowej przez Technikum Specjalne nr [...] wchodzące w skład Specjalnego Ośródka Szkolno-Wychowawczego w L. i naliczeniem dla Powiatu części oświatowej subwencji ogólnej zgodnie z wartością wagi P4.

Następnie organ wskazał, że zgodnie z algorytmem określonym w załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2014, waga P24 mogli być przeliczeni uczniowie m.in. szkół podstawowych specjalnych. Z kolei waga P25 przysługiwała na wychowanków specjalnych zespołów pozalekcyjnych zajęć wychowawczych lub grup wychowawczych prowadzonych m.in. w szkołach podstawowych i gimnazjach zorganizowanych w podmiotach leczniczych. Źródłem danych o liczbie uczniów/wychowanków dla wagi P25 były dane wprowadzone do systemu informacji oświatowej znajdujące się w tabeli DO1. wiersz 1, natomiast dla wagi P24 (w tym również dla liczby uczniów ogółem) — tabela DO1. wiersz 2.

Stosownie do zapisu Instrukcji wprowadzania i przekazywania danych w systemie informacji oświatowej przy użyciu programu SIO wersja 3.15 (30 września 2013 r.) w tabeli DO1. "Dane ogólne o uczniach szkół/wychowankach przedszkola" w wierszu 1 należało wykazać średnią miesięczną liczbę wychowanków pozalekcyjnych zespołów zajęć wychowawczych/grup wychowawczych, zorganizowanych w szkołach/przedszkolach przy podmiotach leczniczych według zasady: suma średnich stanów miesięcznych od września 2013 r. do sierpnia 2014 r. podzieloną przez 12. Natomiast w wierszu 2 należało wykazać średnią miesięczną liczbę uczniów w szkołach/wychowanków w przedszkolach przy podmiotach leczniczych lub jednostkach pomocy społecznej według zasady: suma średnich stanów miesięcznych w dniach nauki szkolnej od września 2013 r. do czerwca 2014 r., podzieloną przez 10. Organ zaznaczył przy tym, że podstawowym dokumentem źródłowym do wyliczenia średnich stanów miesięcznych liczby uczniów i liczby wychowanków pozalekcyjnych zespołów zajęć wychowawczych stanowiły – odpowiednio – dzienniki lekcyjne i dzienniki zajęć wychowawczych, o których mowa w § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 19 lutego 2002 r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej oraz rodzajów tej dokumentacji (Dz.U. nr 23, poz. 225 z późn. zm.). Organ dodał też, że stosownie do § 7 ust 1 i 3 tego rozporządzenia szkoła prowadzi dla każdego oddziału dziennik lekcyjny, w którym dokumentuje się przebieg nauczania w danym roku szkolnym. W dzienniku lekcyjnym odnotowuje się obecność uczniów na poszczególnych na zajęciach edukacyjnych oraz wpisuje się tematy przeprowadzonych zajęć edukacyjnych, oceny uzyskane przez uczniów z poszczególnych zajęć edukacyjnych, a w przypadku szkoły prowadzącej kształcenie zawodowe na podstawie modułowego programu nauczania dla zawodu - również oceny uzyskane przez uczniów z poszczególnych modułów, oraz oceny zachowania. Przeprowadzenie zajęć edukacyjnych nauczyciel potwierdza podpisem, z zastrzeżeniem § 20a ust. 5.

Następnie organ wskazał, że zagadnienie dotyczące prowadzenia szkół specjalnych zorganizowanych w zakładach opieki zdrowotnej regulowały m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 marca 2013 r. w sprawie organizacji kształcenia oraz warunków i form realizowania specjalnych działań opiekuńczo-wychowawczych w przedszkolach i szkołach specjalnych, zorganizowanych w podmiotach leczniczych i jednostkach pomocy społecznej (Dz.U. poz. 380). Zgodnie z § 4 ust. 2 tego rozporządzenia – szkoły te realizują programy nauczania uwzględniające podstawę programową kształcenia ogólnego ustaloną dla danego etapu edukacyjnego oraz ramowe plany nauczania szkół, do których uczniowie uczęszczali przed przyjęciem do podmiotów. W przypadkach wskazanych ww. rozporządzeniu dyrektor szkoły może odstąpić od organizacji zajęć edukacyjnych czy też realizacji niektórych treści nauczania obowiązkowych zajęć edukacyjnych bądź zmniejszenia liczby godzin tych zajęć albo może zezwolić na odstąpienie ucznia od udziału w tych zajęciach na czas wskazany przez lekarza (§ 2 ust. 2 i 3).

Powołując się na ww. przepisy organ stwierdził, że Szkoła Podstawowa Specjalna nr [...] wchodząca w skład Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w L. zorganizowana przy podmiocie leczniczym wykazała błędne dane w systemie informacji oświatowej (tabela DO1 wiersz 1 i 2), skutkujące zawyżeniem o 1 liczby uczniów przeliczonych wagą P24 i zawyżeniem o 1 liczby wychowanków zespołów zajęć pozalekcyjnych przeliczonych wagą P25. Organ wskazał przy tym, że analiza dokumentacji zgromadzonej w sprawie w świetle powyżej powołanych regulacji prawnych świadczy o tym, że argumentacja Strony przedstawiona we wniosku o ponowne rozpatrzenie w zakresie ustaleń dotyczących ww. Szkoły nie może być uwzględniona, ze względu na występujące rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w dokumentacji szkoły, przekazanej przez Stronę (dzienniki zajęć wychowawczych, dzienniki lekcyjne), a informacjami zawartymi we wniosku, przykładowo: na stronie 7 wniosku w pkt 2 przywołany jest wychowanek nr [...] na liście w księdze wychowanków, natomiast w załączonej dokumentacji w Księdze wychowanków na rok szkolny 2012/2013 pod nr [...] jest inny wychowanek, z inną datą wpisu. Organ podkreślił też, że dokumentacja Szkoły Podstawowej Specjalnej nr [...] podlegała badaniu przez Ministerstwo Edukacji Narodowej, które potwierdziło ustalenia dokonane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., a tym samym ustalenia Ministra Finansów w zakresie tej szkoły.

Następnie Minister wskazał, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalono, iż w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień 30 września 2013 r., w Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w H. wykazano zawyżoną o 15 liczbę wychowanków, przeliczonych następnie (przy naliczaniu uzyskanej przez Powiat [...] części oświatowej subwencji ogólnej) wagą P38, tj. wagą dedykowaną wychowankom tego rodzaju placówek, korzystającym z zakwaterowania w konkretnym ośrodku. Wszystkie z tych osób, w dniu 30 września 2013 r. nie były wychowankami zakwaterowanymi w ww. ośrodku ani uczniami szkoły, funkcjonującej w strukturach tego ośrodka. Osoby te zostały wykazane w systemie informacji oświatowej na podstawie otrzymanych przez ośrodek skierowań. Zdaniem Ministra zawarty w ust. 2 pkt 5 formuły algorytmicznej opis wagi P38 jest jasny i nie budzi żadnych wątpliwości – waga ta jest dedykowana wychowankom młodzieżowych ośrodków wychowawczych, którzy korzystają z zakwaterowania w tych ośrodkach. Dodatkowo Minister powołał się na liczne orzeczenia sądów administracyjnych i stwierdził, że nie można uznać za prawidłowe, wykazanie w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień 30 września 2013 r., jako wychowanków młodzieżowego ośrodka wychowawczego osób, które do tego dnia nie pojawiły się w placówce – nie zostały w niej zakwaterowane. Minister stwierdził przy tym, że Minister Finansów nie podziela poglądu prezentowanego przez Ministerstwo Edukacji Narodowej w piśmie z dnia 19 kwietnia 2019 r., a dotyczącego uznania za prawidłowe wykazanie w systemie informacji oświatowej 15 nieletnich skierowanych do Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w H.. Przyjęcie takiego poglądu prowadziłoby do naruszenia przez organ zasady określonej w art. 6 k.p.a., co z kolei spowodowałoby wydanie rozstrzygnięcia z rażącym naruszeniem prawa.

Na koniec Minister wyjaśnił, że różnica między kalkulacją kwoty zawyżenia części oświatowej subwencji ogólnej (1.272.070 zł) powstałą w wyniku prowadzonego postępowania, a kalkulacją dokonaną w decyzji z dnia [...] listopada 2018 r. (1.303.341 zł), wynikała z uwzględnienia zmiany wartości wskaźnika korygującego Di dla Powiatu [...] (z 1,0053747580 na 1,0047197811) oraz orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego nr [...] z dnia [...]lipca 2003 r. , nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r.

Powiat zaskarżył decyzję Ministra do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.

- art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1530 z póżn. zm. zwaną dalej: u.d.j.s.t.) przez niewłaściwe zastosowanie skutkujące zobowiązaniem skarżącego do zwrotu nienależnej części subwencji oświatowej ogólnej w kwocie 1.272.070.00 zł, w sytuacji gdy otrzymanej przez Powiat [...] części oświatowej subwencji ogólnej za 2014 r. nie można uznać za nienależną i nie wystąpiły przesłanki do wydania decyzji wskazanej w wymienionym wyżej przepisie;

- § 4 i § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 19 lutego 2002 r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania. działalności wychowawczej i opiekuńczej oraz rodzajów tej dokumentacji (Dz.U. z 2002 r. nr 23, poz. 225 z późn. zm.) przez niezastosowanie pierwszej z wymienionych regulacji i niewłaściwe zastosowanie pozostałych 2 ww. skutkujące przyjęciem, iż o statusie ucznia decyduje wpis w dzienniku lekcyjnym bądź dzienniku zajęć wychowawczych, podczas gdy dla statusu ucznia decydujący jest wpis w księdze uczniów bądź wychowanków, a dziennik lekcyjny dokumentuje jedynie przebieg nauczania w danym roku szkolnym (§ 7 ust.1);

- § 1 w zw. z 53 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania i pobytu nieletnich w młodzieżowym ośrodku wychowawczym (Dz.U. z 2011 r., nr 296, poz. 1755) przez ich niewłaściwą interpretację polegającą na błędnym przyjęciu, że nieletni uzyskuje status wychowanka z chwilą faktycznego przybycia do ośrodka, a nie prawomocnego skierowania przez właściwy organ;

2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. 2096 z póżn. zm. zwany dalej: k.p.a.) przez jego niezastosowanie skutkujące zmniejszeniem liczby uczniów oddziałów specjalnych zorganizowanych w podmiotach leczniczych oraz wychowanków Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w H. bez podstawy prawnej upoważniającej do takiego działania, a w konsekwencji zaniżeniem subwencji oświatowej ogólnej, a dodatkowo przez przyjęcie, że prawidłowe stanowisko Ministra Edukacji Narodowej wyrażone w piśmie z dnia 19 kwietnia 2019 r. jest sprzeczne z zasadą praworządności;

- art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie w sposób sprzeczny z zasadą zaufania do władzy publicznej, jak i w sposób sprzeczny z zasadą praworządności oraz z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli;

- art. 7a k.p.a. przez jego niezastosowanie. skutkujące rozstrzygnięciem wątpliwości co do treści normy prawnej dotyczącej sposobu ustalenia średniej miesięcznej liczby uczniów w szkołach przy podmiotach leczniczych oraz średniej miesięcznej liczby wychowanków pozalekcyjnych zespołów zajęć wychowawczych zorganizowanych w szkołach przy podmiotach leczniczych, a także dotyczącej ustalenia liczby wychowanków Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w H. na niekorzyść strony;

- art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji dokonanie przez Ministra Finansów ustaleń na podstawie niepełnego materiału dowodowego, w szczególności na podstawie treści protokołu oraz sprawozdania z przeprowadzonego audytu, skutkujące uznaniem, iż skarżący zawyżył należną kwotę części subwencji oświatowej ogólnej za rok 2014 i wskazał według stanu na dzień 30 września 2013 r. zawyżoną liczbę uczniów oddziałów specjalnych zorganizowanych w podmiotach leczniczych i jednostkach pomocy społecznej oraz średnią liczbę wychowanków oddziałów zorganizowanych w podmiotach leczniczych, a także iż występują rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w przekazanych dokumentach, a informacjami zawartymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w sytuacji kiedy we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wykazano, iż dane zamieszczone przez skarżącego w tabeli DO1 były prawidłowe zaś ustalenia, na których oparto się przy wydawaniu decyzji organu pierwszej i drugiej instancji w sposób bezsporny obarczone są błędem w wyliczeniach;

- art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie uzasadnienia decyzji w odniesieniu do przyczyny zmniejszenia liczby wychowanków zespołów pozalekcyjnych zajęć wychowawczych szkoły oraz liczby uczniów oddziałów specjalnych zorganizowanych w podmiotach leczniczych szkoły, a także uzasadnienia podstaw wyliczenia wychowanków Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w H., co narusza także wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadę informowania stron postępowania;

- art. 37 ust. 5 w związku z art. 36 ust. 8 i art. 38 ust. 1 u.d.j.s.t. w związku z art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm. zwaną dalej: O.p.) przez ich niezastosowanie i w konsekwencji orzeczenie o zwrocie części oświatowej subwencji ogólnej pomimo upływu 5 lat od końca roku budżetowego, za który sporządzono sprawozdanie z wykonania budżetu jednostek samorządu terytorialnego. zawierające dane stanowiące podstawę do wyliczenia subwencji, tj. od końca 2013 r. - a zatem w warunkach przedawnienia - w sytuacji gdy organ drugiej instancji z uwagi na zawarte we wskazanym wyżej przepisie u.d.j.s.t. odesłanie do działu III O.p. w tym przepisów dotyczących przedawnienia prawa do wydania decyzji podatkowej przede wszystkim zaś art. 68 § 1 O.p. winien stwierdzić, że nastąpiło przedawnienie prawa do ustalenia zobowiązania skarżącej do zwrotu kwoty części oświatowej subwencji ogólnej, czego konsekwencją powinno być umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał w całości swoje stanowisko i argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, skarga w rozpoznawanej sprawie nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja jest prawidłowa i odpowiada prawu.

Stan faktyczny został, zdaniem sądu, ustalony przez organ w sposób prawidłowy.

Analizę zasadności zarzutów podniesionych w skardze należy rozpocząć od najdalej idącego, tj. zarzutu dotyczącego przedawnienia. Uznanie bowiem tego zarzutu za usprawiedliwiony, powodowałoby bezwzględnie konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i to bez badania pozostałych zarzutów skargi.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 38 ust. 1 u.d.j.s.t. – do nienależnie otrzymanych przez jednostki samorządu terytorialnego kwot części subwencji ogólnej stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, o ile jednak przepisy ustawy o jednostek samorządu terytorialnego nie stanowią inaczej. Jednym z takich właśnie przypadków regulacji szczególnych są kwestie związane z określeniem w drodze decyzji administracyjnej zwrotu nienależnie otrzymanej części oświatowej subwencji ogólnej. Przedawnienie bowiem prawa do wydania decyzji w tym zakresie uregulowane zostało w przepisie art. 37 ust. 5 u.d.j.s.t., który odsyła do odpowiedniego stosowania art. 36 ust. 8 u.d.j.s.t. Zgodnie zaś z art. 36 ust. 8 u.d.j.s.t. – decyzja o zwrocie nienależnej kwoty części subwencji ogólnej nie może być wydana po upływie 5 lat, licząc od końca roku budżetowego, za który sporządzono sprawozdanie z wykonania budżetu jednostki samorządu terytorialnego, zawierające dane stanowiące podstawę do wyliczenia subwencji.

Odpowiednie zastosowanie art. 36 ust. 8 u.d.j.s.t. związane jest z faktem, że sprawozdania z wykonania budżetu jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowią podstawy do wyliczenia oświatowej części subwencji ogólnej. W konsekwencji, w odniesieniu do decyzji określającej wysokość zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej, początek biegu terminu przedawnienia prawa do wydania takiej decyzji łączyć należy z przekazaniem przez jednostkę samorządu danych zawartych w systemie informacji oświatowej. Dane zgromadzone w bazie danych systemu informacji oświatowej są bowiem podstawą do podziału części oświatowej subwencji ogólnej.

Uwzględniając zatem treść art. 37 ust. 5 w zw. z art. 36 ust. 8 u.d.j.s.t. uznać należy, że przedawnienie prawa do wydania decyzji ustalającej wysokość części oświatowej subwencji ogólnej nastąpiło z upływem pięciu lat licząc od końca roku, w którym nastąpiło przekazanie danych stanowiących podstawę wyliczenia części oświatowej subwencji ogólnej, czyli z 31 grudnia 2018 r.

W niniejszej sprawie decyzja Ministra wydana została w dniu [...] listopada 2018 r., a więc przed upływem terminu wynikającego z przywołanych wyżej przepisów. W związku z tym nie można było uznać, że wydanie tej decyzji nastąpiło po upływie terminu przedawnienia. Dla tej oceny nie miał znaczenia fakt wydania przez Ministra decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r. w wyniku złożenia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreślić bowiem należy, że decyzja zobowiązująca jednostkę samorządu terytorialnego do zwrotu kwoty nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej ma charakter decyzji konstytutywnej (ustalającej), zaś organ rozpatrujący sprawę ponownie dokonuje tego w sytuacji już istniejącego zobowiązania. Nawet dokonując zmiany decyzji wydanej w I instancji organ odwoławczy nie neguje zasadności ustalenia zobowiązania, a dokonuje jedynie – tak jak w rozpoznawanej sprawie – niezbędnej w jego ocenie korekty istotnych jego cech. Okres przedawnienia prawa do wydania decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego dotyczy tylko decyzji organu pierwszej instancji. Decyzja drugoinstancyjna może być wydana również po upływie terminu przedawnienia, co znajduje oparcie w orzecznictwie sądowym (por. m. in. wyroki WSA w Warszawie, przykładowo wyrok z dnia: 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1081/16; 9 maja 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1082/16; 2 czerwca 2017 r. sygn. akt. V SA/Wa 1801/16).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów wskazać należy, że u podstaw wyliczenia kwoty należnej do zwrotu legły m.in. ustalenia dotyczące nieprawidłowości w zgłoszeniu do systemu informacji oświatowej, na datę 30 września 2013 r., liczby wychowanków wprowadzonych do systemu przez Szkołę Podstawową Specjalną nr [...] wchodzącą w skład Specjalnego Ośródka Szkolno-Wychowawczego w L., czyli szkołę specjalną zorganizowaną w podmiocie leczniczym. Konsekwencja tego było zawyżenie w tabeli DO1 w wierszu 1 liczby wychowanków zespołów pozalekcyjnych zajęć wychowawczych Szkoły o 1 wychowanka, natomiast w wierszu II zawyżenie liczby uczniów oddziałów specjalnych zorganizowanych w podmiotach leczniczych Szkoły o 1 ucznia.

Podkreślenia wymaga różnica prawna i faktyczna między danymi dotyczącymi liczby wychowanków szkoły specjalnej w podmiocie leczniczym od liczby wychowanków specjalnych zespołów pozalekcyjnych zajęć opiekuńczo – wychowawczych. Z treści przepisów prawnych wynika, że są to dwa odrębne sposoby prowadzenia zajęć edukacyjnych i wychowawczych w podmiocie leczniczym. Zgodnie z treścią § 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 marca 2013 r. "Przedszkola specjalne, szkoły podstawowe specjalne, gimnazja specjalne oraz szkoły ponadgimnazjalne specjalne, zorganizowane w podmiotach leczniczych, zwanych dalej "podmiotami", zapewniają dzieciom i młodzieży, zwanym dalej "uczniami", kształcenie oraz specjalne działania opiekuńczo-wychowawcze, organizowane w czasie uzgodnionym z kierownikiem podmiotu lub ordynatorem oddziału szpitalnego". Zacytowany przepis wyraźnie stanowi o "kształceniu dzieci i młodzieży" oraz o "specjalnych działaniach opiekuńczo-wychowawczych". Przy czym w dalszej regulacji prawnej tegoż rozporządzenia, tj. w § 4 ust. 2 stanowi się o tym co jest przedmiotem zajęć szkolnych ("2. Szkoły zorganizowane w podmiotach realizują programy nauczania uwzględniające podstawę programową kształcenia ogólnego ustaloną dla danego etapu edukacyjnego oraz ramowe plany nauczania szkół, do których uczniowie uczęszczali przed przyjęciem do podmiotów"), a w § 5 co jest przedmiotem zajęć opiekuńczo-wychowawczych ("1. Specjalne działania opiekuńczo-wychowawcze w przedszkolach i szkołach, zorganizowanych w podmiotach, organizuje się w celu zaspokajania potrzeb edukacyjnych i rozwojowych uczniów, wspomagania ich procesu terapeutycznego oraz zagospodarowania czasu wolnego uczniów. 2. Działania, o których mowa w ust. 1, są realizowane w szczególności w formie: 1) odrabiania lekcji; 2) zajęć wychowawczych oddziałujących terapeutycznie na psychikę dziecka, w tym zajęć czytelniczych, plastycznych, teatralnych, wokalno-muzycznych, gier i zabaw; 3) spacerów, gier i zabaw na wolnym powietrzu, w tym usprawniających fizycznie.").

W dalszych regulacjach wskazuje się na formalną odrębność specjalnego zespołu pozalekcyjnego ("§ 6. 1. Specjalne działania opiekuńczo-wychowawcze w przedszkolach i szkołach, zorganizowanych w podmiotach, realizuje się w specjalnych grupach wychowawczych, zwanych dalej "grupami wychowawczymi", lub w specjalnym zespole pozalekcyjnym zajęć wychowawczych, zwanym dalej "zespołem pozalekcyjnym"). Mimo odrębności tej formy zespół pozalekcyjny stanowił integralną część szkoły (§ 7 ust.1 rozporządzenia), i mimo tej integralności ze szkołą pozostawał w odrębności co do organizacji pracy – wg § 7 ust. 2 "pracę zespołu pozalekcyjnego i grupy wychowawczej organizuje się w ciągu całego roku, również w okresie ferii szkolnych i w dniach wolnych od nauki". Omawiane rozporządzenie zostało wydane w oparciu o delegację ustawową, tj. art. 71c ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Jest rozporządzeniem obowiązującym i jego regulacje mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Powyższa odrębność organizacyjnoprawna, omawianych zajęć pozalekcyjnych, miała swoje odzwierciedlenie w treści Instrukcji wprowadzania i przekazywania danych w systemie informacji oświatowej przy użyciu programu SIO wersja 3.15 ( na 30 września 2013 r.). Mianowicie zgodnie z Instrukcją w tabeli DO1: w wierszu 1 wpisano - należy wskazać średnią miesięczną liczbę wychowanków pozalekcyjnych zespołów zajęć wychowawczych/grup wychowawczych, zorganizowanych w szkołach/przedszkolach przy podmiotach leczniczych według zasady: suma średnich stanów miesięcznych od września 2012 r. do sierpnia 2013 r. podzielona przez 12; w wierszu 2 wpisano natomiast – należy wykazać średnią miesięczną liczbę uczniów w szkołach/wychowanków w przedszkolach przy podmiotach leczniczych lub jednostkach pomocy społecznej według zasady: suma średnich stanów miesięcznych w dniach nauki szkolnej od września 2012 r. do czerwca 2013 r. podzielona przez 10.

Wiersz 2 (odnoszący się do uczniów szkoły specjalnej przy podmiocie leczniczym) wyraźnie wskazywał na "sumę średnich stanów miesięcznych w dniach nauki szkolnej" i odróżniał tym samym zapis z wiersza 1 (odnoszącego się do wychowanków pozalekcyjnych zespołów zajęć wychowawczych), który stanowił o samej "sumie średnich stanów miesięcznych" i odnosił się do podziału 12 miesięcy, czyli odwoływał się do całorocznych zajęć i tym samym odwoływał się w wersji cząstkowej do dni miesiąca kalendarzowego. Zasadne jest zatem stanowisko organu, że w przypadku liczby wychowanków zespołów pozalekcyjnych zajęć wychowawczych zorganizowanych w podmiotach leczniczych należało ustalić średnie stany miesięczne sumując stany dzienne w danym miesiącu, a następnie podzielić je przez liczbę dni w miesiącu, po czym sumę średnich stanów miesięcznych od września 2013 r. do sierpnia 2014 r. podzielić przez 12. Z kolei w przypadku liczby uczniów szkół zorganizowanych w tych podmiotach należało ustalić średnie stany miesięczne poprzez sumę stanów dziennych w dniach nauki szkolnej w danym miesiącu, a następnie podzielić przez liczbę dni nauki szkolnej w tym miesiącu. Z kolei sumę tych średnich stanów miesięcznych w dniach nauki szkolnej od września 2013 r. do czerwca 2014 r., podzielić przez 10.

Odnosząc się z kolei do kwestionowanego przez Powiat sposobu dokumentowania statusu ucznia na podstawie danych znajdujących się w dzienniku lekcyjnym zamiast w księdze uczniów wskazać należy, że zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 19 lutego 2002 r. szkoła prowadzi księgę uczniów, do której wpisuje się imię (imiona) i nazwisko, datę i miejsce urodzenia, numer PESEL oraz adres zamieszkania ucznia, imiona i nazwiska rodziców (prawnych opiekunów) i adresy ich zamieszkania, a także datę przyjęcia ucznia do szkoły oraz klasę, do której ucznia przyjęto. W księdze uczniów odnotowuje się daty ukończenia szkoły albo datę i przyczynę opuszczenia szkoły przez ucznia. Treść powołanych przepisów dowodzi zatem, że w księdze uczniów nie dokumentuje się stanu uczniów w dniach nauki szkolnej. Dokumentem, który potwierdza ten stan jest natomiast dziennik lekcyjny, co wynika z § 7 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia. W przepisie tym wskazano bowiem, że szkoła prowadzi dla każdego oddziału dziennik lekcyjny, w którym dokumentuje się przebieg nauczania w danym roku szkolnym, w którym odnotowuje się obecność uczniów na poszczególnych zajęciach edukacyjnych oraz wpisuje się tematy przeprowadzonych zajęć edukacyjnych, oceny uzyskane przez uczniów z poszczególnych zajęć edukacyjnych, a w przypadku szkoły prowadzącej kształcenie zawodowe na podstawie modułowego programu nauczania dla zawodu - również oceny uzyskane przez uczniów z poszczególnych modułów, oraz oceny zachowania.

W ocenie Sądu należało też uwzględnić fakt, iż nieprawidłowo wykazani w SIO uczniowie szkoły specjalnej zorganizowanej w podmiocie leczniczym nie byli uczniami przebywającymi ciągle w roku szkolnym w tej szkole. W konsekwencji należało przyjąć do wyliczenia części oświatowej subwencji ogólnej liczbę uczniów wyliczoną metodą z zastosowaniem średnich stanów dziennych udziału w zajęciach lekcyjnych i pozalekcyjnych (co dokumentowały dzienniki lekcyjne), a nie przyjęcie (czasowe) konkretnego ucznia posiadającego status ucznia tej szkoły specjalnej (co dokumentowała księga uczniów). To zatem dzienniki zajęć lekcyjnych i dzienniki zajęć wychowawczych były miarodajne z punktu widzenia średnich stanów miesięcznych uczniów/wychowanków, o których mowa w opisie tabeli DO1 (Wiersz 1 i 2) ww. Instrukcji.

W związku z powyższym twierdzenia Powiatu, że ustalenie średnich miesięcznych stanów uczniów i wychowanków specjalnych zespołów pozalekcyjnych zajęć wychowawczych/grup wychowawczych winno być oparte na zapisach księgi uczniów lub wychowanków nie znajdowało uzasadnienia.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi dotyczącego momentu uzyskania statusu wychowanka wskazać należy, że w okresie objętym rozpoznawaną sprawą kategorie uczniów, dla których organizowane było kształcenie specjalne, określały przepisy § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 17 listopada 2010 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie w specjalnych przedszkolach, szkołach i oddziałach oraz w ośrodkach (Dz. U. Nr 228, poz. 1489, z późn. zm.), obowiązującego od dnia 1 września 2011 r. do 31 sierpnia 2015 r. W rozporządzeniu tym rozróżniono dwie kategorie uczniów/dzieci wymagających stosowania w procesie kształcenia specjalnej organizacji nauki i metod pracy dydaktycznej, objętych kształceniem specjalnym: niepełnosprawnych i niedostosowanych społecznie. Kształcenie specjalne organizowane było dla uczniów niepełnosprawnych, wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 1-9 ww. rozporządzenia:

niesłyszących,

słabosłyszących,

niewidomych,

słabowidzących, z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją,

z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim,

z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym,

z autyzmem, w tym z zespołem Aspergera,

z niepełnosprawnościami sprzężonymi,

posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, wydane przez publiczną poradnię psychologiczno-pedagogiczną. Tym samym, aby dziecko zostało objęte stosownym kształceniem specjalnym orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego musi potwierdzać jednoznacznie występowanie ww. rodzaju i stopnia niepełnosprawności.

W myśl § 4 ust. 3 tego rozporządzenia, o przyjęciu nieletniego do ośrodka, dyrektor ośrodka powiadamia organy obowiązane do kontroli spełniania obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki. Zgodnie natomiast z opisem wagi P38 wagą tą mogli być przeliczeni wyłącznie wychowankowie młodzieżowych ośrodków wychowawczych, którzy korzystają z zakwaterowania w tych ośrodkach. Jak słusznie zauważył to organ, wobec niezdefiniowania pojęcia zakwaterowania dla ww. potrzeb należy odwołać się do jego potocznego znaczenia. W tym zaś znaczeniu, zakwaterowanie oznacza czasowe pomieszczenie mieszkalne, kwaterę; jest to rzeczownik od "zakwaterować", które to pojęcie oznacza: umieścić na kwaterze, przydzielić komuś kwaterę. Kwatera z kolei oznacza mieszkanie, pomieszczenie, wynajmowane lub zajęte na pobyt czasowy. Zatem korzystanie z zakwaterowania oznacza faktyczne zamieszkiwanie w wynajętym lub zajętym lokalu.

Zawarte w przepisach obowiązującego prawa rozwiązania w zakresie wykazywania w systemie informacji oświatowej uczniów i wychowanków - według stanu na dzień 30 września 2013 r. - zostały dodatkowo objaśnione w Instrukcji wprowadzania i przekazywania danych w systemie informacji oświatowej przy użyciu programu SIO wersja 3.15 (30 września 2013 r.):

"Tabela S03. - Wychowankowie niedostosowani społecznie, zagrożeni niedostosowaniem społecznym, zagrożeni uzależnieniami i z zaburzeniami zachowania - Tabelę tę wypełniają tylko młodzieżowe ośrodki wychowawcze i młodzieżowe ośrodki socjoterapii. Należy wykazać wszystkich wychowanków ze względu na rodzaj skierowania lub zgłoszenia do ośrodka.

Tabela S04. - Wychowankowie wg roku urodzenia i płci - Tabela powinna odzwierciedlać rzeczywistą liczbę wychowanków ośrodka. W młodzieżowych ośrodkach wychowawczych i młodzieżowych ośrodkach socjoterapii liczba wychowanków w tab. S04 powinna być identyczna z liczbą wychowanków w tabeli S03. (...)".

Zatem zarówno w tabeli S03, jak i w tabeli S04, wykazać należało rzeczywistą liczbę wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych. Wykazaniu w tych tabelach nie podlegały zatem osoby, które jeszcze nie przybyły do danego ośrodka i nie zostały przyjęte do tej placówki. Tym samym, osoby takie nie mogły być również uznane za uczniów szkół funkcjonujących w strukturach ośrodka, zwłaszcza, że nie było możliwe wykazanie ich jako takich w systemie informacji oświatowej. Zgodnie bowiem z przyjętymi rozwiązaniami systemowymi w zakresie zasad naliczania części oświatowej subwencji ogólnej, jeden uczeń może być wykazany tylko w jednej szkole/placówce oświatowej, niezależnie od tego, do ilu szkół/placówek oświatowych uczęszcza. Zatem nieletni skierowany, ale nieprzebywający w dniu sprawozdawczym, w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, nie mógł być wykazany jako uczeń szkoły funkcjonującej w strukturach ośrodka, gdyż prawidłowo należało wykazać go w jego szkole macierzystej - skierowanie do młodzieżowego ośrodka wychowawczego nie stanowiło podstawy do skreślenia nieletniego (zobowiązanego do spełniania obowiązku szkolnego) z listy uczniów.

Należy podkreślić, że opis wagi P38 jest klarowny i nie budzi żadnych wątpliwości - waga ta jest dedykowana m.in. tylko takim wychowankom młodzieżowych ośrodków wychowawczych, którzy korzystają z zakwaterowania w tych ośrodkach.

W ocenie Sądu prawidłowe jest w związku z powyższym stanowisko organu, że nieletnich skierowanych do młodzieżowego ośrodka wychowawczego, którzy do dnia sprawozdawczego nie przybyli do tych placówek, nie można uznać za wychowanków korzystających z zakwaterowania w tym ośrodku. Jest to zgodne z opisem wagi P38.

W rozpoznawanej sprawie kluczowe jest, kiedy dany wychowanek zostaje zakwaterowany w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, a nie, kiedy staje się wychowankiem tego ośrodka. Przedstawione stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W świetle powyższej argumentacji należało uznać, że w zaskarżonej decyzji Minister Finansów zasadnie nie uwzględnił opinii Ministerstwa Edukacji Narodowej, przedstawionej w piśmie z 19 kwietnia 2010 r., a dotyczącego uznania za prawidłowe wykazanie w systemie informacji oświatowej 15 nieletnich skierowanych do Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w H., którzy nie przebywali w placówce na dzień 30 września 2013 r., a zostali wykazani w systemie informacji oświatowej na podstawie skierowań do tego ośrodka. Uwzględnienie tych wychowanków w wyliczeniu należnej Powiatowi kwocie części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014 spowodowałoby uznanie za wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych korzystających z zakwaterowania w tych ośrodkach, takich nieletnich, którzy nigdy się w tych placówkach nie pojawili. Tym samym uwzględnienie takiego stanowiska doprowadziłoby do wydania decyzji niezgodnej z przepisami prawa, tj. rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2014 oraz ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej oraz odmiennej od utrwalonego już i jednolitego w tym zakresie orzecznictwa sądów administracyjnych.

W konsekwencji Minister Finansów nie naruszył również art. 6 k.p.a.

Wobec powyższego za niezasadne należało uznać także pozostałe zarzuty natury procesowej, a w szczególności art. 7 k.p.a. Należy podkreślić, że przepis prawa materialnego, zawarty w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, stanowiący podstawę zobowiązania jednostki samorządu terytorialnego do zwrotu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej w sytuacji, gdy ustalona dla tej jednostki część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej a jednostka nie dokonała zwrotu tych kwot do budżetu państwa, nie dopuszcza możliwości wyboru sposobu załatwienia przez organ administracji konkretnej sprawy administracyjnej. Działanie organu w tym przedmiocie nie jest bowiem oparte na uznaniu administracyjnym, do którego z kolei odnosi się pośrednio art. 7 k.p.a. administracyjnym. Wynika to wprost z kategorycznego sformułowania przepisu, w którym nie użyto słowa "może" charakterystycznego dla przepisów dopuszczających uznaniowe działanie organów administracji, tzw. "luz decyzyjny".

Zdaniem Sąd w toku postępowania Minister podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Strona miała zaś możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Podkreślić należy, że okoliczność wykazania danych w tabeli DO1 systemu informacji oświatowej niezgodnie z rzeczywistością została wykazana w oparciu o dokumenty przekazane przez Powiat w toku postępowania.

Co się zaś tyczy zarzutu naruszenia art. 7a k.p.a., to wskazać należy, że jedynie zaistnienie wątpliwości co do treści normy prawnej warunkuje potencjalną możliwość zastosowania tego przepisu. W przedmiotowej sprawie jak wykazano powyżej takich wątpliwości nie było, a więc nie mogło być też mowy o naruszeniu tego przepisu.

Za równie niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. Z faktu wydania niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia nie można bowiem automatycznie wnioskować o naruszeniu zaufania strony do organów władzy publicznej.

Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja wydana została na podstawie obowiązujących przepisów prawa i zawiera - zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne, oparte na podstawie zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekającego w sprawie organu. Minister Finansów zbadał wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją.

W świetle stanu faktycznego niniejszej sprawy, Minister dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. Prowadząc postępowanie przestrzegał stosownych reguł procesowych. Z akt sprawy i z uzasadnienia decyzji wynika, że zbadał on wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny. Wątpliwości Sądu nie budziły również ustalenia organu dotyczące nieprawidłowości w odniesieniu do gromadzonych danych, które nie zostały zakwestionowane w skardze.

Mając powyższe na względzie, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.