Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 802/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Orska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 marca 2009 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w W na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 10 marca 2008 r. "A" S.A. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwestii uznania za przychód podatkowy środków pieniężnych wypłaconych spółce przez bank.

We wniosku tym przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskująca spółka zawarła z bankiem kontrakt zobowiązujący strony do dokonywania wzajemnych płatności obliczanych od z góry określonej kwoty, tzw. kwoty bazowej. Na jego podstawie bank przekazał spółce kwotę pieniężną, obliczoną według stałej stopy procentowej. Ta natomiast zobowiązała się do dokonywania co pół roku częściowego zwrotu otrzymanej kwoty poprzez zapłatę sum pieniężnych, obliczanych od odpowiedniej części tej samej kwoty bazowej, tyle że nie według stałej stopy procentowej, ale według stóp procentowych odpowiadających każdorazowym rynkowym stopom procentowym na dzień dokonywania płatności. Wobec powyższego gdyby rynkowa stopa procentowa pozostawała na takim samym poziomie od dnia zawarcia kontraktu do jego całkowitego wykonania, suma płatności dokonanych przez spółkę na rzecz banku byłaby równa płatności dokonanej przez bank na jej rzecz przy zawieraniu kontraktu. Kwota bazowa, na podstawie której obliczane są wzajemne płatności stron, nie jest pomiędzy nimi przekazywana. Uzupełniając stan faktyczny, spółka wskazała ponadto, że zgodnie z postanowieniami zawartej umowy bank zobowiązał się przenieść na jej własność określoną ilość pieniędzy, a ona w zamian jest zobligowana zwrócić bankowi otrzymaną kwotę poprzez dokonywanie ratalnych płatności, obliczanych od kwoty bazowej przy zastosowaniu zmiennej stopy procentowej. Spółka będzie zwracała temu podmiotowi kwotę 17.000.000 zł w ratach, dokonując płatności obliczanych od kwoty bazowej według zmiennej stopy procentowej. Suma płatności spółki na rzecz banku może być wyższa, równa lub niższa od kwoty otrzymanej od banku na początku obowiązywania umowy. Kwota bazowa wynosi 170.000.000 zł i jest wielkością stałą, natomiast nominalna wartość otrzymanej przez spółkę sumy pieniężnej została uzgodniona na 17.000.000 zł. Strony nie określiły przy tym celu, na jaki została przekazana ta kwota, obliczona od kwoty bazowej przy zastosowaniu stałej stopy procentowej. Spółka podkreśliła, że transakcja ta była dla niej alternatywą dla tradycyjnego finansowania długoterminowym kredytem bankowym. Umowa zawarta z bankiem przewiduje, że spółka nie jest zobowiązana do dokonywania na rzecz banku żadnych innych płatności poza ratalnymi spłatami obliczanymi według zmiennej stopy procentowej. Wynagrodzenie banku jest wliczone w kwoty poszczególnych spłat. Spółka wskazała też, że zgodnie z zawartą z bankiem umową jest ona zobowiązana do zwrotu kwoty 17.000.000 zł (10% kwoty bazowej), jednakże nie w kwocie nominalnej, lecz poprzez dokonywanie ratalnych płatności obliczanych od kwoty bazowej według zmiennej stopy procentowej. Innymi słowy, stopa procentowa jest miernikiem wartości zobowiązania pieniężnego spółki wobec banku.

Zadane przez spółkę pytanie brzmiało, czy dokonanie płatności przez bank na jej rzecz przy zawieraniu kontraktu spowodowało powstanie przychodu powiększającego podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Zdaniem spółki dokonanie przedmiotowej płatności nie spowodowała po jej stronie powstania przychodu powiększającego podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Zgodnie bowiem z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych, przychodami dla celów opodatkowania podatkami dochodowymi nie są wszystkie płatności dokonywane na rzecz podatnika, lecz tylko takie spośród nich, które stanowią dla niego realne i trwałe przysporzenie majątkowe. Środków pieniężnych wypłaconych spółce nie sposób uznać za przychód do opodatkowania, ponieważ z treści kontraktu wynika, że podlegają one zwrotowi. Kwota do zwrotu jest jedynie korygowana w sposób odpowiadający zmianie rynkowej stopy procentowej. Na dzień zawarcia kontraktu aktywa spółki nie ulegają definitywnemu powiększeniu. Zasadnicza funkcja kontraktu nie polega zatem na dokonywaniu nieodpłatnego świadczenia przez bank na rzecz spółki, lecz przejściowym finansowaniu jej działalności, podobnie jak to ma miejsce w przypadku pożyczek, kredytów i emisji obligacji. W ocenie spółki zawarta przez nią z bankiem umowa zawiera konstrukcję prawną uregulowaną w art. 3581 § 2 Kodeksu cywilnego, nazywaną klauzulą waloryzacyjną. Zgodnie z przywołanym przepisem strony mogą zastrzec w umowie, że wysokość świadczenia pieniężnego zostanie ustalona według innego niż pieniądz miernika wartości. Spółka podkreśliła, że w obrocie gospodarczym często występują umowy pożyczki, zgodnie z którymi pożyczkobiorca otrzymuje równowartość w złotych określonej kwoty wyrażonej w walucie obcej i jest zobowiązany do zwrotu równowartości tej samej kwoty, jednakże według kursu waluty z dnia zwrotu. Wykonanie tego rodzaju umów pożyczki następuje poprzez zapłatę kwoty wyższej, równej lub niższej od kwoty otrzymanej. Zdaniem spółki umowa, której dotyczy wniosek, wykazuje znaczne podobieństwo do powyżej opisanych umów, z tym że funkcję miernika wartości pełni nie kurs waluty obcej, lecz stopa procentowa. Tym samym zobowiązanie do spłaty kwoty 17.000.000 zł podlega nieustannej waloryzacji w oparciu o aktualne uwarunkowania na rynku pieniężnym.

Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, w wydanej w dniu 3 czerwca 2008 r. (doręczonej w dniu 18 czerwca 2008 r.) interpretacji indywidualnej stwierdził nieprawidłowość zajętego przez spółkę stanowiska.

W treści ww. interpretacji ww. organ uznał, że kwota pieniężna otrzymana przez spółkę od banku na podstawie zawartej pomiędzy tymi podmiotami umowy spełnia przesłanki uznania jej za przychód podatkowy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) – zwanej dalej ustawą – gdyż nie podlega ona wyłączeniu z art. 12 ust. 4 ustawy (w szczególności nie spełnia warunków uznania jej za kwotę kredytu lub pożyczki) i stanowi trwałe, niepodlegające zwrotowi przysporzenie w majątku spółki. Uzasadniając to stanowisko, wskazał, że art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy, na mocy którego nie zalicza się do przychodów otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów), stanowi o ich neutralności na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych. Z uwagi na to, że ratio legis tego unormowania należy upatrywać w zwrotnym charakterze kwot przekazywanych przez strony na podstawie tego rodzaju umów, jego dyspozycją objęte są wyłącznie środki stanowiące kwotę kredytu (pożyczki). Zdaniem organu podatkowego oznacza to, że umowa, w ramach której wykonywane są te świadczenia, musi zawierać przedmiotowo istotne składniki treści czynności prawnej (essentialia negotii) umowy pożyczki (kredytu). Następnie organ wydający interpretację skupił się na omówieniu istotnych elementów konstrukcji prawnej umów pożyczki i kredytu. Wskazał zatem, że w myśl legalnej definicji kredytu, zawartej w art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665 ze zm.) przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Istotę pożyczki określa zaś norma art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.), zgodnie z którą przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Szczególnym rodzajem pożyczek są pożyczki udzielane przez banki. Na mocy art. 5 ust. 2 Prawa bankowego należą one do czynności bankowych. Za wyodrębnieniem tego rodzaju pożyczek przemawia ich wyłącznie pieniężny charakter oraz obligatoryjna odpłatność w postaci odsetek. Ta ostatnia cecha wynika z treści art. 78 Prawa bankowego, zgodnie z którym do umów pożyczek pieniężnych zawieranych przez bank stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zabezpieczenia spłaty i oprocentowania kredytu. Następnie organ wydający interpretację uznał, że w świetle poczynionych uwag za przedmiotowo istotne elementy umowy pożyczki bankowej należy uznać świadczenie banku w postaci przekazania do dyspozycji pożyczkobiorcy określonej kwoty pieniężnej (kwoty pożyczki), świadczenie pożyczkobiorcy w postaci zwrotu na rzecz banku tej kwoty pożyczki oraz odpłatność wyrażającą się w obowiązku zapłaty przez pożyczkobiorcę na rzecz banku odsetek naliczonych od kwoty pożyczki. Dokonana w dalszej części przez organ szczegółowa analiza przedstawionego przez spółkę stanu faktycznego pod kątem możliwości uznania otrzymanej przez nią kwoty za pożyczkę lub kredyt wykazała, że nie jest to możliwe, gdyż zawarta przez spółkę z bankiem umowa nie zawiera przedmiotowo istotnych składników treści czynności prawnych umowy pożyczki (kredytu). W konsekwencji organ uznał, że elementy zobowiązania istniejącego pomiędzy spółką a bankiem przesądzają o braku możliwości uznania go za umowę pożyczki bankowej, a zatem nie znajduje w sprawie zastosowania art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy, co oznacza, że otrzymana przez spółkę w związku z realizacją umowy kwota 17.000.000 zł stanowi jej przychód.

Nie godząc się ze stanowiskiem wyrażonym w interpretacji, spółka w dniu 27 czerwca 2008 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W treści wniesionego wezwania spółka podzieliła stanowisko organu w zakresie niezakwalifikowania zawartej przez nią z bankiem umowy do umów pożyczki bądź umów kredytu, nazywając ją umową nienazwaną. Jednocześnie jednak podniosła, że organ wadliwie zinterpretował przepis art. 12 ust. 1 ustawy, uznając, że definitywnego i bezzwrotnego charakteru nie mają wyłącznie świadczenia spełnione w wykonaniu umów pożyczki lub kredytu. Zdaniem spółki świadczenia pieniężne z niektórych umów nienazwanych również nie mają charakteru bezzwrotnego i definitywnego przysporzenia majątkowego. Powyższe dotyczy świadczenia otrzymanego przez spółkę, gdyż jest ona zobowiązana do periodycznych świadczeń wzajemnych. Spółka podkreśliła również, że przepis art. 12 ust. 4 ustawy nie obejmuje wszystkich kwot, których nie zalicza się do przychodów podatkowych, a wyliczenie to ma charakter przykładowy, gdyż wyczerpujące wymienienie wszystkich przypadków nie byłoby możliwe ze względu na zasadę swobody umów.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

W skardze z dnia 19 sierpnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji, zarzucając jej naruszenie art. 12 ust. 1 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W ocenie skarżącej nie istnieje zamknięty katalog tytułów prawnych, z których świadczenia nie mają charakteru bezzwrotnego i definitywnego, a tylko przysporzenia o takim charakterze zgodnie z jednolitą linią orzecznictwa sądowoadministracyjnego są przychodami podatkowymi. Spółka nie zgadza się ze stanowiskiem organu, jakoby koniecznym warunkiem niezaliczenia kwoty wypłaconej jej w dniu zawarcia kontraktu, była możliwość zaliczenia jej do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 12 ust. 4 ustawy. W jej ocenie przepis ten nie obejmuje wszystkich kwot, których nie zalicza się do przychodów podatkowych. Wyliczenie zawarte w tym przepisie ma charakter przykładowy, obejmujący jedynie przypadki najczęściej występujące w obrocie prawnym, gdyż ich wyczerpujące wymienienie nie byłoby możliwe. Spółka wskazała też, że kwoty jej przyszłych zobowiązań, wynikających z otrzymania kwoty 17.000.000 zł, nie były znane na dzień zawarcia kontraktu, gdyż były uzależnione od zmian indeksu FRB, skonstruowanego w oparciu o zmiany rynkowych stóp procentowych. Z tych względów kontraktu nie można uznać za umowę pożyczki ani kredytu, co nie jest przedmiotem sporu pomiędzy stronami. Niemniej nie powinno budzić wątpliwości, iż kwota 17.000.000 zł nie stanowiła dla skarżącej definitywnego wyniku finansowego uzyskanego na kontrakcie, gdyż na dzień zawarcia kontraktu wynik ten nie był możliwy do określenia. Co więcej, ratalne płatności skarżącej na rzecz banku stanowią odpowiedniki kwoty wypłaconej w dniu otwarcia pozycji (kontraktu), ponieważ są obliczane od tej samej kwoty bazowej w oparciu o ten sam indeks FRB, który posłużył do obliczenia kwoty płatności wstępnej na rzecz skarżącej. Podkreśliła też, że causa przedmiotowej umowy polega na finansowaniu działalności, a nie na nieodpłatnym świadczeniu banku na jej rzecz. W przeciwnym wypadku kontrakt należałoby zakwalifikować jako umowę darowizny, a tego strona przeciwna w niniejszej sprawie nie uczyniła.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z dnia 13 października 2008 r. (sygn. akt III SA/Wa 2669/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał niniejszą sprawę do rozpoznania według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, stwierdził, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że obie strony sporu zgadzają się co do tego, że zawarta przez skarżącą z bankiem umowa nie stanowi ani umowy kredytu ani pożyczki. Stanowisko to, szczegółowo uzasadnione w udzielonej skarżącej indywidualnej interpretacji podziela również Sąd, uznając za zbędne odnoszenie się do ww. argumentacji z uwagi na zgodność stron w tym zakresie.

Z uwagi na to, że przedmiotem zaskarżonej interpretacji jest kwestia zaliczenia kwoty 17.000.000 zł – otrzymanej przez skarżącą na mocy umowy zawartej z bankiem – do przychodów podatkowych, zaistniały pomiędzy stronami spór sprowadza się do wykładni przepisów art. 12 ust. 1 i 4 ustawy. Powyższe normy rozstrzygają bowiem, co stanowi przychód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób prawnych oraz jakich kwot do tychże przychodów się nie zalicza.

Wskazać zatem należy, iż zgodnie z brzmieniem przywołanego przepisu art. 12 ust. 1 ustawy przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Przepis ten zawiera zatem przykładowe wyliczenie przychodów, o czym jednoznacznie świadczy użycie przez ustawodawcę zwrotu "w szczególności". Legalnej definicji przychodu podatkowego ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera, dlatego wykształciło się na tym gruncie bogate orzecznictwo sądowoadministracyjne. Zgodnie z nim do tej kategorii należy zaliczyć każdą wartość wchodzącą do majątku podatnika, mającą definitywny charakter, powiększająca jego aktywa, którą może rozporządzać, jak własną, o ile nie została wyłączona z przychodów podatkowych mocą art. 12 ust. 4 ustawy.

Ze stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącą spółkę wynika, że na podstawie umowy zawartej z bankiem otrzymała od niego 17.000.000 zł. Kwota ta niewątpliwie stanowi dla niej przysporzenie majątkowe, powiększając jej aktywa. Nadto środki te mają służyć celom prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej, zatem skarżąca może nimi swobodnie dysponować. Powyższe wskazuje, że otrzymane pieniądze spełniają warunki uznania ich za przychód podatkowy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy, o ile oczywiście nie mieszczą się w katalogu wyłączeń z ust. 4 tego artykułu.

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego, skarżąca podkreślała, że otrzymana kwota nie stanowi dla niej definitywnego przysporzenia majątkowego, bowiem jest ona zobowiązana do zapłaty w zamian okresowych świadczeń pieniężnych na rzecz banku. Wobec akcentowania przez skarżącą zwrotnego charakteru otrzymanego świadczenia organ wydający interpretację, odnosząc się do katalogu wyłączeń, zawartego w art. 12 ust. 4 ustawy, skupił swoją uwagę na punkcie 1 tego przepisu, gdyż traktuje on o zwrotnych świadczeniach pieniężnych, nieuzanawanych przez ustawodawcę za przychód podatkowy, a zatem jego dyspozycja jest najbardziej zbliżona do przedstawionego przez spółkę stanu faktycznego. Z tych względów organ trafnie przeprowadził analizę stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącą właśnie pod kątem możliwości uznania otrzymanej przez nią kwoty za pożyczkę lub kredyt. Należy podkreślić, że zawarty w art. 12 ust. 4 ustawy katalog wyłączeń nie ma, wbrew twierdzeniom skarżącej, charakteru przykładowego. O tym że jest to katalog zamknięty świadczy enumeratywne wymienianie kolejnych przypadków wyłączeń oraz brak takich sformułowań jak "w szczególności". Skoro zatem przepis ten w sposób kategoryczny i wyczerpujący określa, co nie jest przychodem w rozumieniu ustawy, to a contrario należy przyjąć, że wszelkie inne przychody, przepisem tym nieobjęte, powodują powstanie obowiązku podatkowego. Powyższy pogląd był niejednokrotnie podzielany w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak choćby w wyrokach NSA z dnia 17 czerwca 2003 r., SA/Sz 2373/01 (LEX nr 84074), z dnia 6 października 2005 r., FSK 2404/04 (LEX nr 173117) oraz z dnia 17 marca 2006 r., II FSK 489/05 (LEX nr 205689).

W związku z powyższym wyłączenie otrzymanej przez spółkę kwoty 17.000.000 zł z kategorii przychodów mogłoby nastąpić jedynie na mocy przepisu art. 12 ust. 4 ustawy. Jednakże, jak zostało wyżej powiedziane, dokonana przez organ udzielający interpretacji analiza stanu faktycznego, wykazała, że zawarta przez spółkę umowa nie nosi cech ani kredytu ani pożyczki, które to wnioski podziela sama skarżąca. Tym samym niemożliwe było wyłączenie otrzymanej kwoty od opodatkowania, na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy, który stanowi, że do przychodów nie zalicza się otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), z wyjątkiem kapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów). Podkreślenia wymaga, że skarżąca spółka nie wskazała innej niż brana pod uwagę przez organ udzielający interpretacji podstawy prawnej dla wyłączenia otrzymanej kwoty z kategorii ,przychodów, a jej argumentacja opiera się na błędnym założeniu, że zawarty w art. 12 ust. 4 ustawy katalog wyłączeń jest otwarty.

Odnosząc się do zawartych w skardze stwierdzeń, że ratalne płatności skarżącej na rzecz banku stanowią odpowiedniki kwoty wypłaconej jej w dniu otwarcia pozycji (kontraktu), ponieważ są obliczane od tej samej kwoty bazowej w oparciu o ten sam indeks FRB, który posłużył do obliczenia kwoty płatności wstępnej na jej rzecz, Sąd stwierdza, że przywołana okoliczność nie została ujawniona w przedstawionym przez spółkę stanie faktycznym, dlatego skarżąca nie może powoływać się na nią przed sądem, kwestionując prawidłowość wydanej przez organ interpretacji. Skarżąca pomimo dwóch wezwań do uzupełnienia i doprecyzowania stanu faktycznego przedstawionego we wniosku nie wskazała, że stała stopa procentowa w wysokości 10% została ustalona w oparciu o indeks FRB, nie podała też, że ten sam indeks służy ustaleniu zmiennych stóp procentowych, stanowiących podstawę do obliczenia kwoty jej płatności na rzecz kontrahenta. W konsekwencji okoliczność ta nie była znana organowi wydającemu zaskarżoną interpretację.

W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W treści wniosku zainteresowany przedstawia określony stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe i własne stanowisko w sprawie jego oceny prawnej (art. 14b § 2-3 Ordynacji podatkowej). Organ wydający interpretację ocenia stanowisko wnioskodawcy i przedstawia uzasadnienie prawne tej oceny, a w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1-2 Ordynacji podatkowej). Istotą postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej jest zatem przyporządkowanie określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) do odpowiedniej normy prawnej, rozstrzygającej o skutkach prawnych zaistnienia sytuacji opisanej w stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym). Zatem w interesie samej skarżącej było ujawnienie organowi wszelkich okoliczności istotnych dla oceny prawnej stanu faktycznego, dlatego niezrozumiałym jest powoływanie przez skarżącą nowych okoliczności dopiero na etapie skargi.

W ocenie Sądu bez znaczenia dla sprawy jest także przywoływany przez skarżącą argument, że otrzymana kwota nie stanowiła dla niej definitywnego wyniku finansowego uzyskanego na kontrakcie, gdyż należy odróżnić przychód podatkowy spółki w rozumieniu interpretowanych przepisów od osiągniętego przez nią wyniku finansowego, który jest kategorią bilansową. Należy też zauważyć, że organ udzielający indywidualnej interpretacji na żadnym etapie postępowania nie twierdził, że sporna kwota stanowiła nieodpłatne świadczenie banku na rzecz skarżącej, dlatego też za niezrozumiałe należy uznać stwierdzenia skargi traktujące o uznaniu zawartej z bankiem umowy jako darowizny.

Z wymienionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.