Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 34/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1966/19 o odrzuceniu skargi W.D. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] lipca 2019 r. W.D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dalej również jako "WSA", skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji, dalej jako "KGP", z [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1998-2001 oraz w 2010 r. w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej.

W wykonaniu zarządzenia z 3 września 2019 r., skarżącego wezwano do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez wskazanie numeru PESEL strony skarżącej.

Korespondencję zawierającą powyższe wezwanie wysłano na wskazany przez skarżącego w skardze adres (ul. [...]). Pismo to, po dwukrotnym awizowaniu w dniach 13 września 2019 r. oraz 23 września 2019 r., zostało zwrócone do sądu z adnotacją o jego niepodjęciu w przewidzianym prawem terminie. W konsekwencji wezwanie zostało uznane za doręczone 27 września 2019 r., w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.". Zakreślony w ten sposób termin do uiszczenia braku skargi, zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a., upłynął bezskutecznie 4 października 2019 r. Wskutek powyższych postanowieniem z 28 października 2019 r., WSA odrzucił skargę W.D.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, zarzucając w nim naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez niezasadne przyjęcie, że nie uzupełnił on braków skargi w wyznaczonym terminie. Skarżący wskazał, że to poczta nie doręczyła mu przesyłki oraz nie awizowała pisma w sposób prawidłowy, wobec czego złożył on reklamację w urzędzie pocztowym. Skarżący wskazał, że już wcześniej zdarzały się podobne sytuacje, w których awizo nie trafiało do jego skrzynki. Dalej skarżący podniósł, że "zainteresowawszy się brakiem informacji" o wezwaniu dowiedział się w siedzibie sądu i od razu wskazał na piśmie swój numer PESEL. Wniósł więc o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego procedowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Pismo procesowe strony powinno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można mu nadać prawidłowego biegu. Wymogi formalne składanych pism uregulowane zostały w art. 46 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., poza elementami wymienionymi w § 1 tego przepisu pismo strony powinno ponadto zawierać, w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie – numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Brzmienie tego przepisu zostało ustalone ustawą z dnia 12 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 934), dalej: "ustawa zmieniająca".

Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis ten stosuje się do skargi, stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi, o których mowa w tych przepisach, skutkuje odrzuceniem skargi.

Wyjaśnić przy tym należy, że stosownie do art. 65 § 1 p.p.s.a., sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r., poz. 1113, ze zm.), dalej jako "prawo pocztowe", przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Z kolei stosownie do art. 65 § 2 p.p.s.a., do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez operatora pocztowego, stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej. Oznacza to, że aby w sposób prawidłowy (zgodny z art. 65 § 2 p.p.s.a.) doręczyć pismo sądowe należy zastosować tryb, o jakim mowa w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1222, ze zm.), dalej jako "rozporządzenie".

Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w art. 65 - 72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu prawa pocztowego albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo urzędzie gminy.

W myśl natomiast § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia po pozostawieniu zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki we właściwej placówce pocztowej operatora lub właściwym urzędzie gminy doręczający dokonuje adnotacji o niedoręczeniu przesyłki na formularzu potwierdzenia odbioru oraz adnotacji "awizowano dnia" na stronie adresowej niedoręczonej przesyłki i składa swój podpis. Placówka pocztowa operatora lub urząd gminy potwierdzają przyjęcie od doręczającego awizowanej przesyłki przez umieszczenie na przesyłce odcisku datownika i podpisu przyjmującego (§ 7 ust. 2 rozporządzenia). Analogiczny tryb postępowania stosuje się w przypadku powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru pisma, z tym, że na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki doręczający zaznacza dokonanie powtórnego zawiadomienia adnotacją "awizowano powtórnie dnia" i podpisem (§ 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia).

Zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego opisany powyżej tryb doręczania przesyłek sądowych został w tej sprawie zastosowany prawidłowo. Potwierdza to znajdująca się w aktach sprawy przesyłka, zwrócona przez operatora pocztowego, zawierająca kierowane do skarżącego przez sąd pierwszej instancji wezwanie. Jak zostało już wskazane, korespondencję zawierająca wezwanie wysłano na adres wskazany w skardze. W treści dołączonego do spornej przesyłki formularza zwrotnego potwierdzenia odbioru wypełniono pkt 2 tego dokumentu, informujący o tym, że przesyłki nie doręczono w sposób określony w pkt 1 (tj. adresatowi lub innym zrównanym z nim podmiotom), przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej "UP 36", o czym powiadomiono adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Jednocześnie na stronie adresowej niedoręczonej przesyłki zamieszczono zapis informujący o awizowaniu 13 września 2019 r., opatrzony podpisem i odciskiem pieczęci - datownika placówki pocztowej. Odnotowano również fakt powtórnego zawiadomienia skarżącego o możliwości odbioru ww. przesyłki w placówce pocztowej, o czym świadczy odcisk pieczęci o treści "Awizowano powtórnie dnia" z odręcznie wpisaną datą 23 września 2019 r., opatrzoną parafą oraz odciskiem pieczęci. Na kopercie znajduje się również informacja o zwrocie przesyłki z uwagi na niepodjęcie jej w terminie. Powyższe dane pokrywają się z informacjami umieszczonymi w systemie śledzenia przesyłek Poczty Polskiej. Uznać więc należy, że w rozpoznawanej sprawie tryb doręczenia zastępczego został zastosowany prawidłowo, wobec czego wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało zasadnie uznane za doręczone skarżącemu 27 września 2019 r. Termin na uzupełnienie braków skargi upływał więc 4 października 2019 r., skutkiem czego uczynienie zadość wezwaniu w dniu 15 października 2019 r., było wykonane po upływie terminu, co skutkowało odrzuceniem skargi.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja skarżącego nie jest wystarczająca do obalenia tzw. fikcji prawnej doręczenia i należy uznać ją za gołosłowną. Skarżący, poza ogólnym stwierdzeniem, że w jego oddawczej skrzynce pocztowej nie znalazł ani pierwszego, ani też drugiego awizo oraz wydrukiem maila od poczty informującego o rejestracji zgłoszenia reklamacyjnego, nie przedstawił informacji, które mogłyby uprawdopodobnić te twierdzenia (por. postanowienie NSA z 25 kwietnia 2019 r., I FZ 103/19). Skarżący nie przekazał odpowiedzi poczty na jego reklamację, a w sprawie brak dowodów, które potwierdziłyby twierdzenia, że to poczta uchybiła swoim obowiązkom, a tym samym przepisom regulującym doręczanie przesyłek pocztowych. Twierdzenie skarżącego o braku stosownych zawiadomień jest okolicznością niewystarczającą wobec nie budzących wątpliwości adnotacji i pieczątek pracowników operatora pocztowego.

Należy przy tym podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości uwzględnienia podniesionej w zażaleniu argumentacji, bowiem wskazane tam okoliczności pozostawały bez wpływu na ocenę zasadności zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Omawiany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, zatem sąd pierwszej instancji zobowiązany był do odrzucenia skargi. Natomiast wskazywane okoliczności, mogłyby być oceniane przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, którego jednakże w przedmiotowej sprawie nie złożono.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.