Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2389/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie : NSA Izabela Dobosz AWSA Wojciech Jakimowicz ( spr.) Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2005 r. sprawy ze skargi J. K. i K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2001 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania skargę oddala


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2001 r., sygn. akt: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu zażalenia J. i K. K. na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] kwietnia 2001 r., znak: [...] o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w S., przy ul. B., działka nr ewid. "1", dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego i wykonaniu przyłączy: wodociągowego, kanalizacyjnego, elektrycznego i gazowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że wnioskiem z dnia 26 marca 2001 r. J.P. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w S., działka nr ewid. "1", dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i wykonaniu przyłączy: wodociągowego, kanalizacyjnego, elektrycznego i gazowego.

Pismem z dnia 28 marca 2001 r. organ pierwszej instancji zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania w w/w sprawie, a następnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2001 r. zawiesił przedmiotowe postępowanie na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "B.".

W podstawie prawnej podjętego rozstrzygnięcia powołano art. 45 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zaś w uzasadnieniu podniesiono, iż Rada Miejska w S. podjęła w dniu [...] marca 2000 r. Uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "B." na obszarze miasta S. O przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ogłoszono obwieszczeniem wywieszonym na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy w S. w okresie od 21 czerwca do 20 lipca 2000 r. oraz komunikatem w dzienniku "Echo dnia" z dnia 27 czerwca 2000 r. Działka, na której ma być zlokalizowana wnioskowana inwestycja znajduje się na terenie objętym opracowaniem planu. Ponadto projekt planu w miejscu wnioskowanej inwestycji przewiduje ulicę osiedlową.

Z powyższych względów organ pierwszej instancji uznał, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego byłoby przedwczesne, gdyż decyzja ta nie uwzględniałaby uwarunkowań wynikających z opracowywanego planu. W przyszłości mogłoby to doprowadzić do sprzeczności zasad zagospodarowania określonych decyzją o warunkach zabudowy, z ustaleniami nowego planu. Z tego względu zawieszono postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzenia planu terenu "B." podkreślając przy tym, iż jeżeli w okresie zawieszenia postępowania plan nie zostanie uchwalony, to wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nastąpi w trybie określonym art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, albo na podstawie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Na postanowienie organu pierwszej instancji złożyli zażalenie J. i K. K. podnosząc, iż oddalenie prośby właściciela gruntu na budowę domu jest sprzeczne z ustaleniami Trybunału Konstytucyjnego, który stwierdził, że prawo własności jest święte. Ponadto projektowana ulica przebiegałaby przez działkę stanowiącą własność składających zażalenie. Działka ta jest zaś otuliną zabytkowego dworu i jest prawnie chroniona. Składający zażalenie wyrazili swój krytyczny pogląd w zakresie przystąpienia do opracowania planu zagospodarowania przestrzennego podkreślając, że plan ten został dawno temu obalony jako bezsensowny i szkodliwy. Składający zażalenie oczekiwali na ogłoszenie konkursu na projekt określający, w jakich ramach i w jaki sposób ma się rozwijać unikalna przestrzeń miasta S. W ich ocenie działania podejmowane w S. polegają na tym, aby zabrać innym, nie pozwolić budować się, bo będzie fikcyjna droga przeprowadzona na papierze po to, aby przeciąć własność J. i K. K. W S. odgrzano dawno odrzucony plan i zignorowano nakaz ogłoszenia konkursu. Wyciągnięcie planu jest, zdaniem składających zażalenie, uderzeniem na własność prywatną brakiem poszanowania dla własności.

W uzupełnieniu zażalenia pismem z dnia 2 czerwca 2001 r. składający zażalenie załączyli listę zarzutów. Podnieśli m.in., iż plan. który ma być opracowywany znany im jest jako plan z 1974 roku. Wszystkie władze w Polsce ingerując swoimi planami naruszyły własność J. i K. K. Przystępując do planowania nie uwzględniono prawa własności gruntów objętych planem, nie zostało sporządzone studium uwarunkowania, działki stanowiące własność osób prywatnych przeznaczone zostały na cele niezgodne z interesami właściciela, nie uwzględniono wpisania do rejestru zabytków modrzewiowego domu przy ul. B. Ponadto, w ocenie składających zażalenie, w postanowieniu organu pierwszej instancji błędnie użyto określenia: osiedle. Rozrzutne jest dysponowanie pieniędzmi na opracowywanie planów na przestrzeniach prywatnych. Mimo wielokrotnych monitów Urząd nie uczynił nic, by woda deszczowa z ul. B. nie wpływała na działkę J. i K. K. W dalszej części pisma podniesiono, iż organ pierwszej instancji użył nieaktualnych podkładów geodezyjnych, zaś zawiadamiając tylko część sąsiadów o "zawieszeniu z urzędu" organ był przekonany, że Urząd Miasta i Gminy jest prawnym właścicielem ziem prywatnych posiadaczy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że jest w rozpoznawanej sprawie bezspornym, iż Rada Miejska w S. podjęła w dniu [...] marca 2000 r. Uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "B." położonego na obszarze miasta S. Uchwała ta została ogłoszona Obwieszczeniem Zarządu Miasta i Gminy w S. Obwieszczenie to zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy w S. w okresie od 21 czerwca do 20 lipca 2000 r. Akta sprawy wskazują także, iż wnioskiem z dnia 26 marca 2001 r. J.P. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w S., przy ul. B., działka nr ewid. "1", dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego z przyłączami.

Kolegium wskazało, że stosownie do przepisu art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) dla obszarów, dla których, zgodnie z art. 13 ust. 1 tej ustawy, istnieje obowiązek sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Natomiast wg art. 45 ust. 2 w/w ustawy dla obszarów nie wymienionych w art. 45 ust. 1, a w odniesieniu do których nastąpiło ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia tego ogłoszenia. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania administracyjnego nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub nie dokonano jego zmiany, stosuje się odpowiednio przepisy art. 44 albo ustala się warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Powyższe regulacje oznaczają że w przypadku obszarów, dla których zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Dla pozostałych obszarów, w odniesieniu do których nastąpiło ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie lokalizacyjne można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia tego ogłoszenia.

W związku z powyższym organ drugiej instancji stwierdził, że zawieszenie postępowania według art. 45 ust. 2 w/w ustawy wymaga wskazania okoliczności, które organ orzekający wziął pod uwagę przy wydaniu postanowienia. Niewystarczające jest przy tym powołanie się tylko na ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Gdyby wymieniona w przepisie okoliczność stanowiła przesłankę wystarczającą do zawieszenia postępowania, to ustawodawca przewidziałby obligatoryjne zawieszenie postępowania.

W ocenie Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ pierwszej instancji wskazał okoliczności, którymi kierował się zawieszając postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego wnioskowanego przez J.P. Organ pierwszej instancji dowiódł bowiem, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie uwzględniałaby uwarunkowań wynikających z aktualnie opracowywanego planu, a to z kolei mogłoby w przyszłości rodzić sprzeczność zasad zagospodarowania terenu określonych decyzją z ustaleniami nowego planu. Wskazana we wniosku inwestorskim działka znajduje się bowiem na terenie objętym opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto projekt planu w miejscu wnioskowanej przez J.P. inwestycji, przewiduje ulicę osiedlową.

Zdaniem Kolegium skoro w uzasadnieniu podjętego postanowienia zawieszającego postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ pierwszej instancji wskazał przyczyny, które uzasadniają wydanie takiego rozstrzygnięcia, należało przyjąć, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji nie jest dowolne. Postanowieniu organu pierwszej instancji w sprawie zawieszenia postępowania o ustalenie na wniosek J.P. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie można zatem zarzucić, że wydane zostało z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Nie można zaskarżonemu postanowieniu zarzucić także naruszenia art. 7 k.p.a.

Ustosunkowując się do treści wniesionego przez J. i K. K. zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż przedmiotem postępowania zażaleniowego była ocena zgodności z prawem postanowienia o zawieszeniu postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. W postępowaniu tym nie jest badana zasadność sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "B." położonego na obszarze miasta S.

Kolegium wskazało, że składający zażalenie będą mogli chronić swoich interesów na etapie sporządzania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie w postępowaniu zawieszonym zaskarżonym postanowieniem organu l instancji.

Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2001 r., sygn. akt: [...] złożyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie J. i K. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zmianę planu zagospodarowania przestrzennego w S. pod nazwą "B." w ten sposób, by zagospodarowanie terenu ul. B. przeprowadzone było bez naruszenia skarżących posesji przy ul. B. Nr [...] nr geodez. [...], będącej otuliną zabytkowego modrzewiowego dworu wpisanego do rejestru zabytków pod Nr [...].

Skarżący zarzucili naruszenie art. 140 kodeksu cywilnego i orzecznictwa z tym artykułem związanego oraz ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury, t.j. art. 27 ust. 3, przez wyznaczenie dróg osiedlowych i wtórnego podziału geodezyjnego na przedmiotowej posesji oraz dopuszczenie się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze insynuacji w słowach: "...wszystkie władze w Polsce ingerując swoimi planami naruszyli własność p.p. K." co nie jest zgodne z zarzutem sprecyzowanym przez skarżących pod adresem Zarządu Miasta i Gminy w S.".

Na poparcie powyższych zarzutów skarżący przedstawili obszerną argumentację w uzasadnieniu skargi i licznych załącznikach dołączanych sukcesywnie do akt sprawy oraz sprecyzowali swoje stanowisko w pismach określanych jako uzupełnienie bądź podsumowanie skargi.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wraz z jego argumentacją i wniósł o oddalenie skargi.

Ustosunkowując się do treści skargi Kolegium Odwoławcze przede wszystkim zaznaczyło, iż stosownie do art. 45 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie którego wydane zostało postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia na wniosek J.P. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W postanowieniu organu pierwszej instancji zawarto informację o terminie zawieszenia postępowania. Także w postanowieniu Kolegium z dnia [...] czerwca 2001 r. utrzymującym w mocy postanowienie organu pierwszej instancji podkreślono, iż zawieszenie nastąpiło na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzenia zmiany planu. W postanowieniu organu pierwszej i drugiej instancji podano, kiedy nastąpiło to ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzenia planu "B.".

Kolegium wskazało, że zaskarżone postanowienie nie funkcjonuje już w obrocie prawnym. Postanowieniem z dnia [...] września 2001 r. Burmistrz Miasta i Gminy S. podjął bowiem postępowanie w sprawie ustalenia na wniosek J.P. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego.

Ustosunkowując się do sprecyzowanego przez skarżących wniosku w zakresie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego terenu "B." Kolegium Odwoławcze ponownie wyjaśniło, że przedmiotem postępowania zażaleniowego była ocena zgodności z prawem postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy S. w sprawie zawieszenia postępowania dotyczącego ustalenia na warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia w/w planu podjęła Rada Miasta i Gminy S. Stosownie zaś do przepisu do art. 18 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, organem właściwym w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest żarząc gminy. Zgodnie z art. 23 ust.1 przytoczonej ustawy protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłożonym do publicznego wglądu. Zaś wg art. 24 ust. 1 cytowanej ustawy zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Wskazano, że o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne, a uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub części, wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Oznacza to, że J. i K. K. będą mogli chronić swoich interesów na etapie sporządzania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie w postępowaniu o ustalenie na wniosek J.P. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zawieszonym kwestionowanym postanowieniem.

Ustosunkowując się do zarzutu skarżących, iż Kolegium dopuściło się insynuacji w słowach: "...Wszystkie władze w Polsce ingerując swoimi planami naruszyły własność p.p. K...", co nie jest zgodne z zarzutem sprecyzowanym przez skarżących Kolegium wyjaśniło, iż cytowany przez p. p. K. fragment uzasadnienia postanowienia Kolegium dotyczy streszczenia złożonego zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji. W/w fragment przytoczony został z pisma p.p. K. z dnia 2 czerwca 2001 r. stanowiącego uzupełnienie złożonego zażalenia.

Na rozprawie w dniu 23 maja 2005 r. strony postępowania sądowoadministracyjnego nie stawiły się.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone - czyli również w sytuacji niniejszej sprawy ze skargi J. i K.K. - podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn.: Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 z późn. zm.) oraz przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie było wyłącznie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2001 r, sygn. akt: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] kwietnia 2001 r., znak: [...] o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w S., przy ul. B., działka nr ewid. "1", dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego i wykonaniu przyłączy: wodociągowego, kanalizacyjnego, elektrycznego i gazowego oraz poprzedzające te rozstrzygnięcia postępowanie administracyjne z punktu widzenia ich zgodności z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Poza tak określonym przedmiotem kontroli Sądu pozostają zatem podniesione przez skarżących okoliczności dotyczące naruszenia ich prawa własności poprzez działania planistyczne gminy S., a wniosek o merytoryczne rozstrzygnięcie w postaci zmiany planu zagospodarowania przestrzennego w S. pod nazwą "B." nie może zostać uwzględniony.

Zasadność powyższych zarzutów skarżących podlegałaby ocenie w postępowaniach ze skarg na uchwały podejmowane w ramach procesu planistycznego. Oznacza to, że jeżeli zarzuty dotyczące naruszenia prawa własności skarżących poprzez działania planistyczne gminy S. pozostają nadal aktualne, to drogą sadową na której skarżący mogą dochodzić swoich roszczeń z tego tytułu jest droga zaskarżania uchwał i zarządzeń podejmowanych w toku procedury planistycznej w oparciu o uregulowania m.in. ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz.U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 z późn. zm.).

Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie przed organami administracji publicznej była kwestia procesowa zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, dla obszarów nie wymienionych w art. 45 ust. 1 tej ustawy, tj. dla obszarów, dla których istnieje obowiązek sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w odniesieniu do których nastąpiło ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia tego ogłoszenia. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania administracyjnego nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub nie dokonano jego zmiany, stosuje się odpowiednio przepisy art. 44 albo ustala się warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Rozstrzygnięcie o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ma zatem charakter uznaniowy. Wynika to z treści cytowanego przepisu i nie budzi wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie prawa (zob. E. Radziszewski: Komentarz do ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, Warszawa 2002, s. 122).

Okoliczność, że postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ma charakter uznaniowy, oznacza, że zakres jego kontroli sądowej jest ograniczony do badania, czy podjęcie rozstrzygnięcia zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury. W szczególności sąd kontroluje, czy podjęto wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pozwalającego na stwierdzenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek tego rodzaju postanowienia, oraz czy podjęte postanowienie nie nosi znamion dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany w kryteriach słuszności i celowości, pozostaje poza kontrolą sądowo-administracyjną.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w sprawie niniejszej organy administracji swoje kompetencje zarówno na etapie oceny stanu faktycznego, wykładni prawa, jak i kompetencje do działania w ramach uznania administracyjnego wykonały poprawnie, a nieuwzględnienie oczekiwań skarżących nie było wynikiem dowolności, lecz mieściło się w ramach dozwolonego uznania administracyjnego.

Z akt sprawy wynika, że dla obszaru objętego projektowanym planem zagospodarowania przestrzennego nie istniał obowiązek sporządzenia tego planu, a Rada Miejska w S. podjęła w dniu [...] marca 2000 r. Uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "B." na obszarze miasta S., przy tym o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ogłoszono obwieszczeniem wywieszonym na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy w S. w okresie od 21 czerwca do 20 lipca 2000 r. oraz komunikatem w dzienniku "Echo dnia" z dnia 27 czerwca 2000 r. Działka, na której planowano lokalizację wnioskowanej inwestycji znajduje się na terenie objętym opracowaniem planu, a ponadto projekt planu w miejscu wnioskowanej inwestycji przewidywał ulicę osiedlową.

W świetle powyższych faktów oraz motywów uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia nie można zarzucić organom administracji dowolności podjęcia postanowienia o zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Znajduje racjonalne uzasadnienie twierdzenie, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego byłoby przedwczesne, gdyż decyzja ta nie uwzględniałaby uwarunkowań wynikających z nowoopracowywanego planu, co z kolei w przyszłości mogłoby doprowadzić do sprzeczności zasad zagospodarowania określonych decyzją o warunkach zabudowy z ustaleniami nowego planu. Argumentacja ta tym bardziej uzasadnia prawidłowość działania organów administracji w ramach uznania administracyjnego, że działka wskazana we wniosku inwestora nie tylko znajduje się na terenie objętym opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale ponadto projekt planu w miejscu wnioskowanej przez J.P. inwestycji, przewiduje ulicę osiedlową.

Z powyższych powodów skargę, jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.