Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 81/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 30 ust. 1 pkt 1, art. 30 ust. 5, art. 30 ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 19 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie prowadzenia robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 15 listopada 2013 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – dalej w skrócie zwanej "ustawą - Prawo budowlane", Starosta wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia M. M. z dnia 27 sierpnia 2013 roku o zamiarze prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie wiaty, zaprojektowanych na terenie działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym J. w Gminie K.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że w dniu 27 sierpnia 2013 roku do organu wpłynęło zgłoszenie M. M. o zamiarze prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie wiaty, zaprojektowanych na terenie działki nr [...]. W związku z faktem, że przedmiotowe zgłoszenie zawierało braki w odniesieniu do uregulowań zawartych w art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, organ

- postanowieniem z dnia 20 września 2013 roku, nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, na terenie której zaprojektowano roboty budowlane, na cele budowlane, sporządzone na formularzu zgodnym z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 roku w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. nr 120, poz. 1127), w oświadczeniu dołączonym do zgłoszenia nie wskazano bowiem prawidłowego obrębu oraz jednostki ewidencyjnej dla dz. nr [...]; szczegółowy opis zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych; opis funkcji i przeznaczenia projektowanej wiaty; wskazanie budynku o funkcji podstawowej mieszkalnej, dla którego projektowana wiata stanowić będzie zabudowę uzupełniającą. W postanowieniu organ zakreślił termin wykonania zobowiązania do dnia 30 października 2013 roku. Organ wyjaśnił również, że w dniu 17 października 2013 roku inwestor przedłożył pismo, w którym zawarł szereg informacji, oraz nowe oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także kopię decyzji Konserwatora Zabytków Powiatu.

Następnie organ wskazał na treść przepisów art. 28 oraz art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane i wyjaśnił, że budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25m2, jeżeli łączna liczba tych obiektów nie przekracza dwóch na każde 500m2 powierzchni działki, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej.

Po przeanalizowaniu uzupełnionego zgłoszenia organ stwierdził, że jest ono kompletne w odniesieniu do uregulowań zawartych w art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Przedmiotowe zamierzenie budowlane zaprojektowano jednak na obszarze, na którym obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego J., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia 5 lutego 2008 roku. Zgodnie z postanowieniami powołanego planu działka nr [...] w obrębie J. - w części, na której zaprojektowano wiatę, położona jest na obszarze oznaczonym w tym planie symbolem [...], który oznacza tereny rolnicze, lasy z terenami wód powierzchniowych śródlądowych oraz ustala: obowiązujące tub wiodące funkcje i obiekty oraz formy użytkowania i zagospodarowania tego terenu - uprawy rolne i ogrodnicze, tereny leśne, ochrona, utrzymanie i konserwacja cieków, oczek oraz zbiorników wodnych, ochrona wód otwartych, dopuszczalne formy zabudowy i zagospodarowania terenu,

m.in. zalesienia, lokalizacja infrastruktury technicznej, lokalizacja obiektów związanych z gospodarką leśną (paśniki, wieże obserwacyjne itp.). Punkt 8. karty terenu

nr 21 opisanej powyżej strefy stanowi: zakaz realizacji wszelkich form zabudowy z wyłączeniem obiektów, o których mowa w punkcie 7., natomiast punkt 7. ww. karty terenu stanowi: dopuszcza się lokalizację obiektów i urządzeń oraz wydzielanie terenów z zakresu infrastruktury technicznej i drogowej.

Mając powyższe zapisy planu miejscowego organ uznał, że lokalizacja obiektu opisanego w zgłoszeniu została zaprojektowana niezgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego J. w Gminie K., a zatem narusza ustalenia tego planu. Jedynymi dopuszczalnymi przez ten plan obiektami są bowiem inwestycje celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej, do których nie można zaliczyć projektowanej wiaty. Uzasadniało to wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo Budowlane.

W odwołaniu M. M. wniósł o uchylenie decyzji Starosty i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- wystąpienie podstawy wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013., poz. 267 ze zm.) - dalej w skrócie określanej "k.p.a.";

- naruszenie przepisów postępowania, w tym - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, co stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ administracji całości materiału dowodowego sprawy; art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na błędnej ocenie dowodów; art. 7, art. 11 i art. 124 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na nieprawidłowym rozstrzygnięciu i uzasadnieniu,

- naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu stwierdził, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a., ponieważ odwołujący się bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu na skutek zaniechania doręczenia mu zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wniesienia ewentualnych zastrzeżeń i wniosków. Na skutek braku zawiadomienia o zakończeniu postępowania wyjaśniającego (dowodowego) i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, został pozbawiony możliwości skontrolowania prawidłowości ustaleń organu i zgłoszenia ewentualnych uwag i zastrzeżeń co do zupełności materiałów dowodowych sprawy, w szczególności ustosunkowania się do treści postanowienia Starosty z dnia 20 września 2013 roku i zgłoszenia wniosku o przeprowadzenie dowodu z całości dokumentów znajdujących się w aktach sprawy zakończonej wydaniem przez Kierownika Urzędu Rejonowego w K. decyzji nr [...] z dnia 18 sierpnia 1995 r. (pozwolenie na budowę).

Zdaniem odwołującego się, organ I instancji bezpodstawnie wniósł sprzeciw, nie uwzględniając, że odwołujący się uprzednio uzyskał pozwolenie na budowę domu letniskowego na działce nr [...] (decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w K. nr [...] z dnia 18 sierpnia 1995 r.). Odwołujący się wniósł o przeprowadzenie dowodu z całości dokumentów znajdujących się w aktach sprawy zakończonej wydaniem tej decyzji na okoliczność bezzasadnego wniesienia sprzeciwu.

Zarzucił nadto, że uzasadnienie decyzji organu I instancji jest ogólnikowe, brak jest w nim bowiem podstawowych informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, w szczególności brak uzasadnienia zawierającego oceną materiałów dowodowych sprawy oraz brak informacji o tym, że odwołujący się uzyskał wcześniej pozwolenie na budowę i przedłożył całą niezbędną dokumentację, w tym projekt budowlany, umożliwiające rozpoczęcie budowy. Skarżona decyzja organu I instancji – zdaniem odwołującego się, nie zawiera również wyczerpującego uzasadnienia prawnego.

Wojewoda – decyzją z dnia 19 grudnia 2013 r.,

nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy, przytoczył treść art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy - Prawo budowlane, a następnie przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego i wyjaśnił, że rozpoznanie sprawy wymaga oceny, czy planowana przez skarżącego inwestycja narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub innych przepisów. Organ odwoławczy ustalił, że projektowana wiata zlokalizowana miała być na działce nr [...] - oznaczonej symbolami RVI (grunty orne) oraz PsVI (pastwiska). Wskazana nieruchomość objęta jest postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego Juszki na terenie gminy K., uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia 5 lutego 2008 r. Działka nr [...] zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym symbolem R,ZL,WS - tereny rolnicze, lasy z terenami wód powierzchniowych śródlądowych. Zgodnie z § 7 wskazanej uchwały, w granicach planu wyodrębniono 74 strefy funkcyjne, ujęte w 32 kartach terenu. Do działki nr [...] odnoszą się ustalenia zawarte w karcie terenu nr 21, dotyczące strefy 52.R,ZL,WS. W punkcie 8. karty pod tytułem "Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy" wyraźnie wskazano, że na przedmiotowym terenie obowiązuje zakaz realizacji wszelkich form zabudowy z wyłączeniem obiektów, o których mowa w punkcie 7.,

tj. o funkcji publicznej z zakresu infrastruktury technicznej i drogowej. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji słusznie uznał zatem, że planowane zamierzenie inwestycyjne w ustalonym w sprawie stanie faktycznym koliduje z postanowieniami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do podnoszonego przez odwołującego się zarzutu nieuwzględnienia przez Starostę faktu uzyskania przez skarżącego w 1995 r. pozwolenia na budowę domu letniskowego na działce nr [...], organ odwoławczy wyjaśnił, że zarzut ten nie ma żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia podjętego w sprawie. Dokonane przez odwołującego się zgłoszenie dotyczy bowiem nowego, odrębnego zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie natomiast z treścią § 6 planu miejscowego, jego ustalenia (poza dotyczącymi ochrony zachowawczej) odnoszą się do nowych podziałów geodezyjnych, do inwestycji noworealizowanych, do zmian wprowadzanych drogą rozbudów i przebudów oraz do zmian przeznaczenia terenów i obiektów, chyba że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej. Z zawartych w § 7 uchwały ustaleń szczegółowych nie wynika, aby na terenie objętym inwestycją były one w tym zakresie odmienne od reguły wyrażonej § 6. Z tych przy czyn zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. organ odwoławczy uznał za nieuzasadniony, podobnie jak i wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów sprawy zakończonej decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia 18 sierpnia 1995 roku.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu organ wyjaśnił natomiast, że instytucja zgłoszenia ma charakter uproszczony i jej celem jest umożliwienie inwestorowi szybkiego przystąpienia do realizacji inwestycji. Organ wskazał na treść wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 307/08, oraz z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 665/09, a także artykułu pt. "Zgłoszenie budowy: czym jest, a czym na pewno nie jest" Alicji Plucińskiej

- Filipowicz (Rzeczpospolita 2008/6/24), i wyjaśnił, że czynność zgłoszenia budowy jest w istocie oświadczeniem woli (deklaracją zamiaru budowy) wymaganym w określonych przypadkach przed rozpoczęciem budowy i jego zasadniczym skutkiem jest milcząca akceptacja właściwego organu, chyba że organ ten wyda decyzję o sprzeciwie. Zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, nie stanowi bowiem wniosku zainteresowanej osoby, który wymaga, zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego, załatwienia przez organ administracji architektoniczno - budowlanej, sprawy administracyjnej. Natomiast postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ architektoniczno - budowlany, po dokonaniu zgłoszenia, jest dopiero postępowanie w sprawie sprzeciwu, wszczynane decyzją o sprzeciwie, wydawaną wówczas, gdy organ dojdzie do przekonania, że zachodzą ustawowe przesłanki do wydania takiej decyzji. Tym samym organ I instancji nie mógł dopuścić się naruszenia zasady wyrażonej w art. 10 k.p.a., gdyż została ona zawarta w akcie normatywnym, który nie miał w przedmiotowej sprawie zastosowania aż do momentu wydania skarżonej decyzji.

Dodatkowo organ odwoławczy zauważył, że podnoszony przez M. M. zarzut niemożności ustosunkowanie się do treści postanowienia Starosty z dnia 20 września 2013 r. również nie jest zasadny. Skarżący odebrał bowiem wskazane postanowienie i oraz w odpowiedzi na nie dnia 16 października 2013 r. wystosował pismo do organu I instancji, w którym mógł zawrzeć wszelkie uwagi i wątpliwości.

Za niezasadny organ odwoławczy uznał również zarzut niedostatecznego uzasadnienia decyzji organu I instancji. Organ przytoczył treść art. 107 § 3 k.p.a. i stwierdził, że rozstrzygnięcie Starosty posiada właściwe uzasadnienie, zarówno faktyczne jak i prawne. Zarzucane pominięcie faktu uzyskania przez Skarżącego w 1995 r. pozwolenia na budowę na działce nr [...] jest bezpodstawne, gdyż okoliczność ta nie stanowiła podstawy wniesienia sprzeciwu przez Starostę.

W skardze na decyzję Wojewody M. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia 15 listopada 2013 r. Skarżący powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu, dodatkowo wskazując, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. Dodatkowo stwierdził, że również zaskarżona decyzja organu II instancji została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a., ponieważ organ zaniechał doręczenia mu zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wniesienia ewentualnych zastrzeżeń i wniosków przed wydaniem decyzji w sprawie. Organ odwoławczy nie rozpatrzył zawartego w odwołaniu wniosku o przeprowadzenie dowodów z całości dokumentów znajdujących się w aktach sprawy zakończonej wydaniem przez Kierownika Urzędu Rejonowego w K. decyzji nr [...] z dnia 18 sierpnia 1995 r. w formie postanowienia. Skarżący stwierdził, że nie do zaakceptowania jest uzasadnienie decyzji organu I, jak i II instancji, w których organy podają, że dokonały ustaleń na podstawie "dokumentów zgromadzonych w aktach", bez wskazania o jakie dokumenty chodzi. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji są ogólnikowe, nie zawierają wyczerpującego uzasadnienia prawnego. Skarżący stwierdził nadto, że w jego ocenie planowane roboty ze względu na ich zakres nie wymagały żadnych zgłoszeń ani pozwoleń.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się dodatkowo do zawartego w skardze zarzutu, iż nie rozpatrzył w formie postanowienia zawartego w odwołaniu wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodów z całości dokumentów znajdujących się w aktach sprawy zakończonej wydaniem decyzji

[...] z dnia 18 sierpnia 1995 r., organ wyjaśnił, że do wniosku tego odniósł się poprzez wskazanie w uzasadnieniu swojej decyzji, że fakt uzyskania w 1995 r. pozwolenia na budowę domku letniskowego nie ma wpływu na ocenę aktualnie rozpatrywanego zgłoszenia. Zgodnie natomiast z treścią art. 78 § 1 k.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu organ administracji publicznej jest obowiązany uwzględnić tylko wówczas, gdy stwierdzi, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku

- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.). Przepis art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi zaś, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty oparte zostały na art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) - dalej w skrócie jako "ustawa - Prawo budowlane".

Organy uznały, że należy wnieść sprzeciw w sprawie zgłoszenia robót budowlanych dokonanego przez skarżącego – M. M. w dniu 27 sierpnia 2013 roku o zamiarze prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie wiaty o pow. 24,40m2, zaprojektowanej na terenie działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym J. w Gminie K., ponieważ planowane przez inwestora przedsięwzięcie narusza ustalenia obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego J. na terenie gminy K., uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia 5 lutego 2008 r. Uznały, również, że planowana inwestycja wymaga zgłoszenia, powołując się w tym zakresie na treść art. 28 oraz art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku

z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane.

Stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. Oznacza to, że wszystkie roboty budowlane winny być wykonywane po uzyskaniu pozwolenia na budowę, za wyjątkiem robót, które zostały z tego obowiązku przez ustawodawcę zwolnione.

Przepis art. 29 ustawy - Prawo budowlane enumeratywnie wymienia, jakie roboty budowlane mogą być wykonywane i jakie obiekty mogą być wznoszone bez pozwolenia na budowę. Z kolei art. 30 ust. 1 tej ustawy określa, również w sposób enumeratywny, jakie roboty budowlane mogą być wykonywane i jakie obiekty mogą być wznoszone na podstawie zgłoszenia dokonanego właściwemu organowi.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane wynika zaś, że taka budowa wymaga zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno – budowlanemu.

Z powyższych przepisów wynika, że błędnie skarżący twierdził w skardze, iż planowane przez niego roboty budowlane ze względu na ich zakres nie wymagały żadnych zgłoszeń ani pozwoleń. Skarżący zgłosił bowiem zamiar budowy wiaty o pow. 24,40 m2, a z ww. przepisów w sposób jednoznaczny wynika, że budowa takiego obiektu budowlanego – tj. wiaty o powierzchni do 25 m2, wymaga zgłoszenia. Gdyby skarżący chciał wybudować wiatę o powierzchni ponad 25 m2, musiałby uzyskać pozwolenie na budowę.

W niniejszej sprawie sprzeciw został oparty na treści art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy.

W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że budowa wiaty na działce skarżącego, która – jak skarżący wyjaśnił w piśmie z dnia 16 października 2013 roku, miała być przeznaczona do ochrony przed słońcem i deszczem użytkowników istniejącego na tej działce domku letniskowego, wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę z 18 sierpnia 1995 roku, które wydane zostało zgodnie z poprzednio obowiązującego na tym terenie planem miejscowym, naruszałaby ustalenia obecnie obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego J. na terenie gminy K. (uchwała nr [...] Rady Gminy z dnia 5 lutego 2008 r.

– Dz. Urz. Woj. z 2008 r., nr 32, poz. 993) – dalej zwanego w skrócie "planem miejscowym" lub "uchwałą". Skarżący tego ustalenia organów nie kwestionował, pomijając je milczeniem zarówno w odwołaniu, jak i w skardze.

Zgodnie ze szczegółowo opisanymi przez organy obu instancji ustaleniami planu miejscowego, teren, na którym miałaby zostać zlokalizowana przedmiotowa wiata jest oznaczony symbolem - R,ZL,WS. Z § 5 ust. 3.0 pkt 9 uchwały wynika, że tereny oznaczone symbolem R,ZL,WS to: tereny rolnicze, lasy z terenami wód powierzchniowych śródlądowych; obowiązujące lub wiodące funkcje, obiekty oraz formy użytkowania i zagospodarowania terenu: uprawy rolne i ogrodnicze, tereny leśne, ochrona, utrzymanie i konserwacja cieków, oczek oraz zbiorników wodnych, ochrona wód otwartych. Dopuszczalne formy zabudowy i zagospodarowania terenu: zalesienia, lokalizacja infrastruktury technicznej, lokalizacja rowów i urządzeń melioracyjnych, lokalizacja dróg gruntowych, dojazdowych i wewnętrznych, lokalizacja dróg leśnych, lokalizacja obiektów związanych z gospodarką leśną (paśniki, wieże obserwacyjne itp.), przebudowa systemu drenarskiego i cieków powierzchniowych z zapewnieniem niezakłóconego przepływu. Wykluczone formy zabudowy i zagospodarowania terenu: lokalizacja nowej zabudowy zagrodowej, lokalizacja ogrodów działkowych, likwidacja rowów i urządzeń melioracyjnych, likwidacja oczek wodnych i wód otwartych, likwidacja skupisk zieleni, lokalizacja wszelkich form zabudowy nie związanych z gospodarką leśną na terenach leśnych. Zgodnie z § 6 ust. 1.0. uchwały, ustalenia planu (poza dotyczącymi ochrony zachowawczej) odnoszą się do nowych podziałów geodezyjnych, do inwestycji noworealizowanych, do zmian wprowadzanych drogą rozbudów i przebudów oraz do zmian przeznaczenia terenów i obiektów, chyba że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej.

Omawiany plan miejscowy zawiera również ustalenia szczegółowe dla poszczególnych stref funkcyjnych, ujęte w 32 kartach terenu (§ 7 uchwały.). W sprawie było bezsporne, że do działki nr [...] odnoszą się ustalenia zawarte w karcie terenu nr 21, dotyczące strefy 52.R,ZL,WS. W punkcie 8. karty terenu pod tytułem "Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy" wyraźnie wskazano, że na przedmiotowym terenie obowiązuje zakaz realizacji wszelkich form zabudowy z wyłączeniem obiektów, o których mowa w punkcie 7. karty, tj. obiektów i urządzeń o funkcji publicznej z zakresu infrastruktury technicznej i drogowej.

Zdaniem Sądu jest zatem oczywiste, że na ww. terenie brak jest obecnie możliwości, aby zgodnie z prawem miejscowym wybudować wiatę, która służyć miałaby celom rekreacyjnym (związanym z użytkowanym domkiem letniskowym).

Zasadnie również organy przyjęły, że fakt wybudowania na tym terenie przez skarżącego w 1995 r. na podstawie pozwolenia na budowę domu letniskowego nie ma żadnego wpływu na dokonaną przez nie ocenę dopuszczalności obecnie planowanej inwestycji. Słusznie organ odwoławczy podkreślił, że dokonane przez skarżącego zgłoszenie dotyczy nowego, odrębnego zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie natomiast z treścią § 6 planu miejscowego, jego ustalenia (poza dotyczącymi ochrony zachowawczej) odnoszą się do nowych podziałów geodezyjnych, do inwestycji noworealizowanych, do zmian wprowadzanych drogą rozbudów i przebudów oraz do zmian przeznaczenia terenów i obiektów, chyba że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej. Z zawartych w § 7 uchwały ustaleń szczegółowych nie wynika, aby na terenie objętym inwestycją były one w tym zakresie odmienne od reguły wyrażonej § 6.

Z tych przyczyn zarzut naruszenia przez organy przepisów postępowania w tym art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z akt dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę domu letniskowego należało uznać za bezzasadny. Organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu swojej decyzji dlaczego uważa, że pozwolenie na budowę domu letniskowego nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, ustosunkował się zatem – wbrew zarzutom skargi, do wniosku dowodowego skarżącego, nie musiał natomiast wydawać w tym zakresie osobnego postanowienia, jak chciałby skarżący. Należy przy tym podkreślić, że sam skarżący w piśmie z dnia 16 października 2013 roku przyznał, iż dom letniskowy został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę wydanego zgodnie z poprzednio obowiązującego na tym terenie planem miejscowym. Obecnie natomiast organy obowiązane były badać zgodność planowanej inwestycji z planem miejscowym aktualnie obowiązującym.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi i odwołania Sąd stwierdził, co następuje.

Przede wszystkim w sprawie brak było podstaw aby uznać, że wystąpiła podstawa wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Uzasadniając ten zarzut, skarżący wywodził, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a., ponieważ organy zaniechały doręczenia mu zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wniesienia ewentualnych zastrzeżeń i wniosków przed wydaniem decyzji w sprawie. Aby należycie odnieść się do tego zarzutu należy – podobnie jak uczynił to organ odwoławczy, wyjaśnić, że instytucja zgłoszenia ma charakter uproszczony i jej celem jest umożliwienie inwestorowi szybkiego przystąpienia do realizacji inwestycji. W przywołanym przez organ II instancji wyroku z dnia 6 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 307/08 (Baza Orzeczeń LEX nr 530044), Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że czynność zgłoszenia budowy jest w istocie oświadczeniem woli (deklaracją zamiaru budowy) wymaganym w określonych przypadkach przed rozpoczęciem budowy i jego zasadniczym skutkiem jest milcząca akceptacja właściwego organu, chyba że organ ten wyda decyzję o sprzeciwie. Zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, nie stanowi bowiem wniosku zainteresowanej osoby, który wymaga, zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego, załatwienia przez organ administracji architektoniczno - budowlanej, sprawy administracyjnej. Natomiast postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ architektoniczno - budowlany, po dokonaniu zgłoszenia, jest dopiero postępowanie w sprawie sprzeciwu, wszczynane decyzją o sprzeciwie, wydawaną wówczas, gdy organ dojdzie do przekonania, że zachodzą ustawowe przesłanki do wydania takiej decyzji. Organ odwoławczy zasadnie przywołał również fragmenty artykułu pt. "Zgłoszenie budowy: czym jest, a czym na pewno nie jest" Alicji Plucińskiej

- Filipowicz, wieloletniego sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego (Rzeczpospolita 2008/6/24), w którym wyjaśniono: "Organ jest właściwy (kompetentny) do przyjęcia zgłoszenia budowy jako oświadczenia Inwestora o zamiarze przystąpienia do realizacji inwestycji budowlanej, a także do doprowadzenia do skompletowania zgłoszenia (poprzez wydanie postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia). Organ nie ma natomiast kompetencji do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie tego zgłoszenia. Jego czynności w tym zakresie nie maja niewątpliwie charakteru procesowego w rozumieniu przepisów Kpa (...). Wydanie postanowienia nie powoduje bynajmniej, że mamy do czynienia ze sprawa administracyjna, do której stosuje się przepisy Kpa, bo kwestie zgłoszenia i jego uzupełnienia, do chwili ewentualnego podjęcia decyzji o sprzeciwie, są regulowane wyłącznie przez ustawę Prawo budowlane". Skoro zatem zgłoszenie budowy nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, nie można zarzucać organowi I instancji naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego związanego z prowadzeniem przez organ postępowania w sprawie. Niezależnie jednak od tego, należy wskazać, że w tej sprawie – w wyniku wydania przez organ I instancji postanowienia z dnia 20 września 2013 r., skarżący (w odpowiedzi na to postanowienie) nadesłał do organu pismo z 16 października 2013 r., w którym zawarł swoje uwagi dotyczące sprawy. Trudno zatem zrozumieć dlaczego w odwołaniu i skardze twierdzi, że brak zastosowania w sprawie art. 10 k.p.a. spowodował, że do tego postanowienia nie mógł się odnieść. Natomiast zgłoszenie na tym etapie postępowania wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z akt pozwolenia na budowę dotyczącego domku letniskowego, jak wykazano powyżej, nic w sprawie by nie zmieniło, ponieważ nie była to istotna dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność. Odnośnie niezastosowania przez organ odwoławczy art. 10 § 1 k.p.a., należy dodatkowo wyjaśnić, że istotnie organ ten nie zawiadomił skarżącego przed wydaniem decyzji o możliwości zapoznania się z dowodami i materiałami zgromadzonymi w sprawie w trybie tego przepisu, jednak

- z uwagi na brak dodatkowych ustaleń w toku postępowania odwoławczego, naruszenie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, a tylko stwierdzenie istnienia takiego wpływu mogłoby prowadzić do uwzględnienia powyższego zarzutu.

Oceniając uzasadnienia decyzji organów obu instancji, Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji zostały uzasadnione w sposób zgodny z wymogami wskazanymi w art. 107 § 3 k.p.a. Szczególnie organ II instancji wnikliwie i szeroko przedstawił zarówno podstawę faktyczną, jak i prawną swojego rozstrzygnięcia.

Odnośnie podniesionego w skardze i odwołaniu zarzutu naruszenia przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, Sąd stwierdził, że uzasadniając ten zarzut skarżący twierdził, że organy nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, więc nie powinny tego przepisu stosować. Zarzut ten jest bezzasadny, ponieważ stan faktyczny sprawy przyjęty przez organy – jak wynika z powyższych rozważań Sądu, został ustalony w sposób prawidłowy, zresztą w dużej mierze wynikał wprost z treści dokonanego zgłoszenia i pisma skarżącego z dnia 16 października 2013 roku (wpływ do organu - 17 października 2013 roku), a jego ocena prawna została dokonana rzetelnie na podstawie obowiązujących przepisów, w tym w szczególności przepisów prawa miejscowego (planu miejscowego) i jak wykazano powyżej, była to ocena w pełni uzasadniona.

Niezależnie od zarzutów skargi, Sąd – kierując się treścią art. 134 § 1 ustawy

- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zbadał również czy został w sprawie zachowany termin do wniesienia sprzeciwu określony w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane, i uznał, że również w tym zakresie decyzje organów zostały wydane zgodnie z prawem, z zachowaniem powyższego terminu, który dotyczy wydania decyzji przez organ I instancji.

Dokonując tej oceny Sąd przyjął, że w sytuacji, gdy organ w trybie art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane nałoży na inwestora obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, termin do zgłoszenia sprzeciwu rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów, a w przypadku ich niezłożenia, od upływu końcowego - wyznaczonego postanowieniem - terminu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2011 roku, sygn. akt II OSK 1185/10, Baza Orzeczeń Lex nr 1068962). Początkowym dniem biegu terminu, o którym mowa

w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane, jest zatem dzień następny po dniu, w którym dokonano zgłoszenia, bądź - w przypadku nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia - dzień następny po dniu, w którym zgłoszenie zostało uzupełnione, albo dzień następny po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia.

Podkreślenia również wymaga, że często w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że jako dzień doręczenia zgłoszenia właściwemu organowi należy przyjąć dzień, w którym nastąpiło doręczenie kompletnego zgłoszenia, spełniającego wszystkie wymogi ustawowe, niewymagające uzupełnienia. W sytuacji zatem, kiedy zgłoszenie wymaga uzupełnienia, za dzień jego doręczenia właściwemu organowi należy przyjąć dzień, w którym zgłaszający uzupełnił braki zgłoszenia, lub dzień, w którym upłynął termin wyznaczony przez organ w postanowieniu, wydanym na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2013 roku, sygn. akt II OSK 341/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; z dnia 6 grudnia 2002 roku, sygn. akt IVSA 2765/00, ONSA 2004, nr 2, poz. 49; z dnia 24 lutego 2006 roku, sygn. akt II OSK 593/05, LexPolonica nr 2588702; z dnia 25 lipca 2006 roku, sygn. akt II OSK 956/05, ONSAiwsa 2007, nr 1, poz. 12).

W niniejszej sprawie zgłoszenie wpłynęło do organu w dniu 27 sierpnia 2013 roku. W dniu 20 września 2013 roku, a więc przed upływem 30 dni, organ I instancji wydał postanowienie nakładające na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, ponieważ zasadnie przyjął, że przedmiotowe zgłoszenie zawierało braki w odniesieniu do uregulowań zawartych w art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. W szczególności oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dołączone do zgłoszenia, nie wskazano prawidłowego obrębu oraz jednostki ewidencyjnej dla dz. nr [...], brak było szczegółowego opisu zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych, a także opisu funkcji i przeznaczenia projektowanej wiaty. W postanowieniu organ zakreślił termin wykonania zobowiązania do dnia 30 października 2013 roku, natomiast skarżący ustosunkował się do tego postanowienia w dniu 17 października 2013 roku. Sprzeciw został wniesiony decyzją z dnia 15 listopada 2013 roku, a więc w terminie z art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane.

Mając powyższe na uwadze Sąd - na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.