Wyrok NSA oz. w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 652/96
NSA oz. w Lublinie
Data orzeczenia: 1997-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Powołane przepisy: article: art. 66
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 4
journal: Dz.U. 1991 nr 81 poz. 351
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej.
article: par. 4 ust. 1 pkt 1b
journal: Dz.U. 1992 nr 92 poz. 460
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1992 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów.
article: art. 113, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
article: par. 266 ust. 1
journal: Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Teza: O ile przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowią inaczej organ administracji jest związany wydaną przez siebie decyzją, także wtedy gdy decyzja nie stała się jeszcze ostateczną. Stan związania organu administracji publicznej własną decyzją trwa do czasu ustania jej mocy obowiązującej, nawet wtedy gdy organ dostrzega jej wadliwość.

Nie jest dopuszczalne takie sprostowanie decyzji, które w swej istocie prowadzi do nowego, odmiennego od dotychczasowego, rozstrzygnięcia sprawy oraz zmiany powołanej pierwotnie podstawy prawnej. Postanowienie prostujące decyzję w rozumieniu art. 113 Kpa, prowadzące do tego typu konsekwencji, jest postanowieniem, które rażąco narusza prawo i w rzeczywistości nie posiada umocowania w obowiązującym prawie. Zmiana treści decyzji może nastąpić tylko z zachowaniem trybu określonego w kodeksie postępowania administracyjnego i przez wydanie nowej decyzji.

Odwołujące się do art. 113 Kpa postanowienie o sprostowaniu decyzji, wydane w konsekwencji wniesionego uprzednio odwołania, a będące faktycznie nowym rozstrzygnięciem sprawy co do istoty, potraktowane przez organ II instancji jako integralna część decyzji organu I instancji, uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji oraz decyzji organu I instancji wraz z określonym jako "prostujące" postanowieniem.

TEZY

O ile przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowią inaczej organ administracji jest związany wydaną przez siebie decyzją, także wtedy gdy decyzja nie stała się jeszcze ostateczną. Stan związania organu administracji publicznej własną decyzją trwa do czasu ustania jej mocy obowiązującej, nawet wtedy gdy organ dostrzega jej wadliwość.

Nie jest dopuszczalne takie sprostowanie decyzji, które w swej istocie prowadzi do nowego, odmiennego od dotychczasowego, rozstrzygnięcia sprawy oraz zmiany powołanej pierwotnie podstawy prawnej. Postanowienie prostujące decyzję w rozumieniu art. 113 Kpa, prowadzące do tego typu konsekwencji, jest postanowieniem, które rażąco narusza prawo i w rzeczywistości nie posiada umocowania w obowiązującym prawie. Zmiana treści decyzji może nastąpić tylko z zachowaniem trybu określonego w kodeksie postępowania administracyjnego i przez wydanie nowej decyzji.

Odwołujące się do art. 113 Kpa postanowienie o sprostowaniu decyzji, wydane w konsekwencji wniesionego uprzednio odwołania, a będące faktycznie nowym rozstrzygnięciem sprawy co do istoty, potraktowane przez organ II instancji jako integralna część decyzji organu I instancji, uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji oraz decyzji organu I instancji wraz z określonym jako "prostujące" postanowieniem.


SENTENCJA

stwierdza nieważność decyzji organu II instancji oraz decyzji I instancji wraz z prostującym ją postanowieniem.