Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1082/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 54, art. 56, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 415/20 w sprawie ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. oraz M.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargi, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1.1. Zaskarżonym wyrokiem z 26 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 415/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. (dalej Wspólnota) oraz M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania.

Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach:

1.2. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z [...] listopada 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Spółki [...] Sp. z o.o. w K.: - umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla części wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę zjazdu z drogi publicznej - ul. [...];

- ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w części parterów niektórych z nich wraz z garażami podziemnymi, naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną oraz zagospodarowaniem terenu położonego na części działki nr [...] i [...] obr. [...], a także w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej na części działek nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.".

Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał m.in. art. 59 - 61 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945, dalej upzp), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, dalej: rozporządzenie) oraz art. 104 i art. 105 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej Kpa).

1.3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, po rozpatrzeniu odwołań Wspólnoty i J. B., K. M. oraz M. Z., powołaną na wstępie decyzją z [...] lutego 2020 r., na podstawie art. 54, art. 59, art. 61 i art. 64 upzp, § 1-9 rozporządzenia oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że uznał J.B., K. M. oraz M. Z. za strony postępowania. W szczególności Kolegium stwierdziło, że w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego przeprowadzono analizę, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Analiza zawiera część graficzną - mapę ewidencyjną, na której zakreślono granice obszaru analizowanego, granice terenu objętego wnioskiem, jak i część tekstową. Zweryfikowano warunki oraz zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z art. 61 ust. 1 upzp, w tym w szczególności dotyczące ustalenia: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Z przeprowadzonej analizy, zdaniem organu II instancji, wynika, że realizacja planowanej zabudowy pozostaje w zgodności z zasadami kształtowania ładu przestrzennego. W ocenie Kolegium parametry urbanistyczne zostały ustalone w sposób prawidłowy, na podstawie szerokiej weryfikacji stanu zagospodarowania w obszarze analizowanym. Parametry urbanistyczne w większości zostały ustalone poprzez nawiązanie do zabudowy bezpośrednio sąsiadującej.

1.4. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wnieśli Wspólnota oraz M. Z.

1.5. Wspólnota zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 59 ust. 1 upzp, art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 upzp, § 3 ust. 2 rozporządzenia, § 6 rozporządzenia, art. 127 § 1 w zw. z art. 15 Kpa, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa. W oparciu o powyższe zarzuty Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zawarła również obszerne uzasadnienie podnoszonych zarzutów wraz z przywołaniem orzeczeń sądów administracyjnych na poparcie swych twierdzeń.

1.6. M. Z. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 § 1 w zw. z art. 15 Kpa, art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

1.7. W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

1.8. Uczestnik postępowania P. S.A. z siedzibą w W. w piśmie procesowym z 4 września 2020 r., przyłączając się do stanowiska skarżącej Wspólnoty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji.

1.9. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniami z 21 września 2020 r., na podstawie art. 111 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: Ppsa), połączył obie sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą II SA/Kr 415/20.

1.10. Postanowieniem z 21 września 2020 r. Sąd Wojewódzki, na podstawie art. 33 § 2 Ppsa, dopuścił A. Spółka z o.o. z siedzibą w K. (dalej spółka) do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania.

1.11. Spółka w piśmie z 20 listopada 2020 r. podniosła, że zgadza się z argumentacją przedstawioną przez Kolegium.

1.12. Powołanym na wstępie wyrokiem z 26 listopada 2020 r. Sąd I instancji powyższe skargi uwzględnił stwierdzając, że zasadny okazał się przede wszystkim zarzut naruszenia art. 59 ust. 1 upzp poprzez wydanie zaskarżonej decyzji jedynie na część działki nr [...], mimo że decyzja o warunkach zabudowy co do zasady powinna być wydawana w odniesieniu do działek objętych wnioskiem - rozumianych jako całość. Sąd przyznał rację skarżącej Wspólnocie, że co do zasady, ustalenie warunków zabudowy odnosi się do objętych wnioskiem działek - jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny sposób zagospodarowana. Takie rozwiązanie ma gwarantować ustalenie prawidłowych wskaźników urbanistycznych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że tylko w sytuacjach wyjątkowych dopuszcza się możliwość ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej określoną część działki. Jednak z żadnego z uzasadnień wydanych w niniejszej sprawie decyzji organów obu instancji, ani też co najistotniejsze z wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, nie wynika w żadnej mierze, by taka wyjątkowa sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej. W szczególności, mimo niewątpliwie dużej powierzchni działki nr [...], takiego określenia terenu inwestycji nie uzasadnia kształt działek wchodzących w skład terenu inwestycji, ani też żadne inne okoliczności występujące w sprawie. Użyte zatem w art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp pojęcie "określenie granic terenu objętego wnioskiem", jak też wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy termin "teren" (który nie wymaga uzyskania zgody albo jest objęty zgodą), należy co do zasady rozumieć jako istniejące prawnie granice, których przebieg ustalony został w trybie przewidzianym obowiązującymi przepisami, co w zasadzie wyklucza (z wyjątkiem wyjątkowych, uzasadnionych przypadków, które nie zachodzą w przedmiotowej sprawie) wskazywanie przez inwestora terenu stanowiącego tylko część działki (działek) ewidencyjnej. Pojęcie działki, o jakim mowa w tym przepisie, powinno być rozumiane jako działka ewidencyjna, ponieważ inaczej pojęcia tego nie sposób zdefiniować. Także pojęcie "teren", o którym mowa w tym przepisie, to teren kilku (więcej niż jednej) działek, na których planowana jest inwestycja. Granice tego terenu w sposób oczywisty powinny przebiegać po granicach działek ewidencyjnie wyodrębnionych, a nie dowolnie je przecinać tworząc obszar niemożliwy do prawnego wyodrębnienia. Wskazanie przez inwestora jedynie części działki nr [...] jako składowej terenu inwestycji, miało wpływ na określenie długości frontu działki. Właściwe ustalenie frontu działki wpływa natomiast na wyznaczenie obszaru analizowanego, a co za tym idzie wskaźników i parametrów planowanego zamierzenia. Nie jest dopuszczalne etapowe zagospodarowywanie kolejnych części działki geodezyjnej na podstawie różnych decyzji o warunkach zabudowy wydanych dla dowolnie wybranych fragmentów działek, wskazywanych jako teren odrębnych inwestycji przy różnych wnioskach o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Takie wadliwe postępowanie inwestora i organów może bowiem doprowadzić do wadliwego sumarycznego ustalenia wskaźników i parametrów inwestycji niespójnie z zastanym ładem urbanistycznym w sposób go zaburzający. W niniejszej sprawie istotne znaczenie miało wyjaśnienie charakteru całego przedsięwzięcia inwestycyjnego, a nie tylko jego fragmentu określonego decyzją o warunkach zabudowy.

Podsumowując Sąd stwierdził, że procedując ustalenie warunków zabudowy dla części działki, jako wyjątek od zasady, musi objąć także ustalenie, czy dla pozostałej "części" nie została wydana lub też nie jest procedowana decyzja o warunkach zabudowy.

Przechodząc do oceny prawidłowości ustalenia przez organ spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp w związku z przepisami rozporządzenia i odnosząc się do zarzutu błędnego wyznaczenia frontu działki i obszaru analizy wskazano, że w przedmiotowej sprawie jako front działki przyjęto znaczny odcinek, co skutkowało stosunkowo rozległym obszarem analizy, obejmującym dużą część dzielnicy [...] i część [...]. Na tak dużym obszarze zrozumiałe jest występowanie znacznego zróżnicowania zagospodarowania działek. Mimo powyższego Sąd zauważył, że w uzasadnieniu decyzji i wynikach analizy brak jest zarówno dokładnego wskazania długości frontu terenu inwestycji jak i wielkości (np. promienia) obszaru analizy. W samej analizie podano jedynie, że obszar analizowany wyznaczono w oparciu o trzykrotność szerokości południowej granicy działki nr [...], która przylega do działki drogowej nr [...] drogi publicznej (ul. [...]), tj. w odległości min. 819 m od granic działki objętej wnioskiem i przeznaczonej pod inwestycję kubaturową. Jednakże spełnienie warunku kontynuacji funkcji nie budzi wątpliwości Sądu, bowiem zagospodarowanie działek znajdujących się w bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji odpowiada charakterystyce planowanego zamierzenia (m.in. zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, usługowa, drogi wewnętrzne i obiekty infrastruktury technicznej na działkach nr [...] i [...]). Jednakże odnoszenie się do wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy i udziału powierzchni biologicznie czynnej, przy wadliwie uzasadnionym przyjęciu terenu inwestycji, jest w tych okolicznościach przedwczesne.

Sąd I instancji zaaprobował natomiast stanowisko organu odwoławczego w kwestii podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 10 § 1 w zw. z art. 15 Kpa poprzez niezapewnienie mu czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji.

2. Spółka wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 Kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie przez Sąd I instancji, że:

- decyzje organów obu instancji są wadliwe, bowiem organy te nieprawidłowo ustaliły, że w niniejszej sprawie dopuszczalne było wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części działki,

- w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki uzasadniające wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części działki nr [...], w szczególności nie uzasadniały tego żadne wyjątkowe okoliczności występujące w sprawie,

podczas gdy okoliczności takie nie musiały wystąpić, bowiem zasadniczo możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części działki, a nawet gdyby przyjąć, że dla wydania tej decyzji wymagane jest wystąpienie szczególnych i wyjątkowych okoliczności, to Sąd I instancji pominął fakt, że okoliczności takie wystąpiły, w szczególności uzasadniała to duża powierzchnia działki nr [...] oraz planowane na różnych częściach działki nr [...] rozłączne inwestycje (prowadzone obecnie przez różnych inwestorów), a które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem pomimo legalności zaskarżonej decyzji doprowadziło do błędnego uznania przez Sąd I instancji, że kwestia ta została rozstrzygnięta przez organy nieprawidłowo, skutkiem czego było uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy Sąd powinien był oddalić skargi w całości na podstawie art. 151 Ppsa,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 Kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie istotne znaczenie miało wyjaśnienie przez organy charakteru całego przedsięwzięcia inwestycyjnego (a więc także badanie i wyjaśnianie okoliczności związanych z inwestycjami planowanymi na innych częściach działki [...], tj. na terenie nieobjętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w niniejszej sprawie), a nie tylko fragmentu określonego decyzją o warunkach zabudowy wydaną w niniejszej sprawie, a procedując ustalenie warunków zabudowy dla części działki, jako wyjątek od zasady, należy także ustalić, czy dla innej "części" nie została wydana lub też nie jest procedowana decyzja o warunkach zabudowy, podczas gdy organy administracji nie są uprawnione ani zobowiązane do łącznego badania takich inwestycji, a które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem pomimo legalności zaskarżonej decyzji doprowadziło do błędnego uznania przez Sąd I instancji, że kwestia ta została rozstrzygnięta przez organy nieprawidłowo, skutkiem czego było uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy Sąd I instancji powinien był oddalić skargi w całości na podstawie art. 151 Ppsa. A co więcej, nawet jeśli naruszenie to wystąpiło, a czemu spółka wyraźnie przeczy - to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, bowiem jak trafnie ustalił Sąd I instancji, decyzja o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie została przeniesiona na inny podmiot, a zatem obecnie nie jest możliwe łączne rozpoznawanie obu inwestycji planowanych na działce nr [...] również z uwagi na brak tożsamości podmiotowej i różnych adresatów tych decyzji, co zatem powoduje, że organ ponownie badając sprawę nie będzie mógł brać pod uwagę obu tych inwestycji, a zatem wydana przez niego decyzja nie może być inna niż dotychczasowa, co czyni to naruszenie nieistotnym w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa i w konsekwencji nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji o warunkach zabudowy na podstawie tego przepisu,

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 61 § 1 Kpa w z w. z art. 52 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i uznanie, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymagało odwołania się przez organy do innych postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy prowadzonych dla innego terenu oraz innych inwestycji, które w ocenie Sądu stanowią jedno przedsięwzięcie inwestycyjne, co narusza zasadę związania organów administracji wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i w konsekwencji stanowi o wyjściu poza granice sprawy administracyjnej, podczas gdy to wniosek strony wyznacza granice sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu w danym postępowaniu administracyjnym a organ administracji jest tym żądaniem związany, a które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do błędnego uznania przez Sąd I instancji, że inwestor, a w ślad za nim, organy rozpoznające sprawę, w sposób nieprawidłowy ustaliły teren inwestycji, a w konsekwencji także front i obszar analizy, a usunięcie tego naruszenia wymaga modyfikacji wniosku przez inwestora przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, skutkiem czego było uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy Sąd I instancji powinien był oddalić skargi w całości na podstawie art. 151 Ppsa,

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 140 Kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie przez Sąd I instancji, że organy powinny były wyjaśnić rozbieżności pomiędzy pismami Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta Krakowa z [...] czerwca 2018 r. oraz z [...] lutego 2019 r. w zakresie zieleni, podczas gdy Sąd I instancji nie wyjaśnił, o jakie rzekome rozbieżności pomiędzy ww. pismami chodzi, a nawet jeśli rozbieżności te wystąpiły, to jaki miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności na treść decyzji ustalającej warunki zabudowy w zakresie ochrony przyrody i zieleni (skoro jednocześnie Sąd nie dostrzegł naruszenia w tym zakresie), a które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem pomimo legalności zaskarżonej decyzji doprowadziło do błędnego uznania przez Sąd I Instancji, że kwestia ta nie została dostatecznie wyjaśniona i powinna zostać poddana ponownemu badaniu, skutkiem czego było uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy Sąd I instancji powinien był oddalić skargi w całości na podstawie art. 151 Ppsa, a nawet jeśli takie rozbieżności wystąpiły to i tak należy stwierdzić, że nie miały one istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, w szczególności nie miały wpływu na prawidłowość decyzji ustalającej warunki zabudowy w zakresie ochrony przyrody i zieleni,

e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 140 Kpa w zw. z art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 upzp poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i błędne uznanie przez Sąd I instancji, że organy obu instancji nie zawarły w swoich decyzjach należytego uzasadnienia dla ustalenia zmniejszonej - w stosunku do zaleceń uchwały nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z 29 sierpnia 2012 r. - liczby miejsc parkingowych, a kwestia ta powinna zostać uzupełniona przez organy przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, podczas gdy organy w sposób prawidłowy ustaliły i uzasadniły wskaźnik liczby miejsc postojowych dla rodzaju planowanego obiektu, uwzględniając wytyczne zawarte w programie obsługi parkingowej dla Miasta Krakowa przyjętego ww. uchwałą, które wynoszą 0,5-1 miejsca postojowego na 1 mieszkanie w tzw. obszarze ograniczeń, przez który rozumie się obszar obejmujący swym zasięgiem teren miasta, położony w granicach śródmieścia funkcjonalnego - a w tych graniach położony jest teren objęty decyzją o warunkach zabudowy, a które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem pomimo legalności zaskarżonej decyzji doprowadziło do błędnego uznania przez Sąd I instancji, że kwestia ta nie została dostatecznie wyjaśniona i powinna zostać poddana ponownemu badaniu, skutkiem czego było uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy Sąd I instancji powinien był oddalić skargi w całości na podstawie art. 151 Ppsa,

f) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 140 Kpa zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp w zw. z § 3 oraz § 6 rozporządzenia poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez Sąd I instancji, że brak wyraźnego wskazania w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy i wynikach analizy urbanistycznej długości frontu, jak i obszaru analizy, jest brakiem istotnym, który uzasadnia uchylenie decyzji organów obu instancji, podczas gdy jednocześnie Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku potwierdził, że w analizie tej podano, że obszar analizowany wyznaczono w oparciu o trzykrotność szerokości południowej granicy działki nr [...], która przylega do działki drogowej nr [...], tj. odległości min. 819 m od granic działki objętej wnioskiem, a warunek kontynuacji funkcji nie budzi wątpliwości Sądu, a nadto wadliwość ta nie wpływa w znaczący sposób na ocenę prawidłowości ustaleń dotyczących szerokości elewacji frontowej, a także linii zabudowy, co w konsekwencji oznacza, że nawet jeśli brak ten wystąpił, nie miał on charakteru istotnego i nie uzasadniał uchylenia decyzji organów obu instancji, bowiem w żaden sposób nie wpływał na prawidłowość decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ustalenia ww. wymagań dotyczących zabudowy, a które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem pomimo legalności zaskarżonej decyzji doprowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy Sąd Instancji powinien był oddalić skargi w całości na podstawie art. 151 Ppsa,

g) art. 141 § 4 Ppsa poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób sprzeczny z wytycznymi ustawowymi i lakoniczne wskazanie, że:

- skargi zasługują na uwzględnienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit c Ppsa bez wyraźnego wskazania, które przepisy postępowania, w ocenie Sądu, zostały naruszone i jaki wpływ naruszenia te miały na wynik sprawy, w szczególności na treść decyzji o warunkach zabudowy;

- skargi zasługują na uwzględnienie choć rozpoznanie części zarzutów byłoby przedwczesne i z tego powodu niecelowe, bez wyraźnego wskazania, które zarzuty w ocenie Sądu uzasadniają uwzględnienie skarg, a które z nich są przedwczesne;

- procedując ustalenie warunków zabudowy dla części działki, jako wyjątek od zasady, należy ustalić, czy dla innej "części" nie została wydana lub też nie jest procedowana decyzja o warunkach zabudowy, bez jakiegokolwiek rozwinięcia tej tezy i bez powołania przepisów prawa, które uzasadniają przyjęcie takiego stanowiska przez Sąd I instancji, a w szczególności bez wyjaśnienia, jak organ powinien był poczynić takie ustalenia w kontekście przepisów proceduralnych, w jakiej kolejności organ powinien był poczynić takie ustalenia i która z rozpoznawanych spraw miałaby "priorytet" rozpoznania, jak również w jaki sposób organ powinien rozpoznawać ww. sprawy w kontekście możliwości uniemożliwienia realizacji inwestycji na określonym terenie innemu inwestorowi (w szczególności właścicielowi/użytkownikowi wieczystemu tego terenu),

- w niniejszej sprawie istotne znaczenie miało wyjaśnienie charakteru całego "przedsięwzięcia inwestycyjnego", powołując się jednocześnie na inne postępowanie (oraz planowaną inwestycję, której dot. to postępowanie) toczące się w sprawie o sygnaturze II SA/Kr 369/20, bez wyraźnego wskazania, dlaczego i na jakiej podstawie faktycznej i prawnej Sąd I instancji uznaje inwestycje te za jedno "przedsięwzięcie inwestycyjne", w szczególności wobec braku zdefiniowania tego pojęcia na gruncie upzp;

a w konsekwencji nie poddające się w tym zakresie ocenie kasacyjnej, gdyż z treści uzasadnienia nie wynika wprost i w sposób nie budzący wątpliwości, które zarzuty Sąd I instancji uznał za uzasadnione i które naruszenia, w jego ocenie, uzasadniały uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 Ppsa, a które z nich były przedwczesne, a także jakie były przyczyny tego rozstrzygnięcia i jakie wskazania organy powinny przyjąć co do dalszego postępowania;

h) art. 153 Ppsa poprzez wyrażenie oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania w sposób błędny i wewnętrznie sprzeczny wobec tego, że:

- Sąd z jednej strony w uzasadnieniu wyroku przyjął, że wydanie decyzji dla części działki jest dopuszczalne, jeżeli uzasadniają to wyjątkowe okoliczności, jednakże w żaden sposób nie transponował tego do wydanych zaleceń - m.in. nie nakazał organom zbadania tego, czy takie okoliczności wystąpiły w sprawie oraz jakie okoliczności uzasadniałyby wydanie takiej decyzji, co w konsekwencji powoduje, że ocena prawna i dalsze wskazania, którymi organ jest związany są w istocie niewykonalne;

- Sąd nakazał organom ponownie zbadać prawidłowość ustalenia terenu inwestycji, a w przypadku prawidłowej modyfikacji wniosku, także front i obszar analizy, podczas gdy jednocześnie w uzasadnieniu przyjął, że warunek wykazania kontynuacji funkcji nie budzi wątpliwości Sądu, a planowana inwestycja odpowiada charakterystyce działek znajdujących się w bliskim sąsiedztwie, co w konsekwencji powoduje, że ocena prawna i dalsze wskazania, którymi organ jest związany są wewnętrzne sprzeczne, bowiem skoro sam Sąd uznał w wyroku, że ww. parametry są prawidłowe to nie jest jasne, jakie okoliczności powinien badać ponownie organ i z czego wynika taka potrzeba, skoro Sąd nie dostrzegł wadliwości w tym zakresie, a które to naruszenia potwierdzają, że Sąd nie miał podstaw do uchylenia obu decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 Ppsa bowiem w sprawie nie zachodzą okoliczności, które uzasadniają ponowne rozpatrzenie sprawy, a decyzje organów obu instancji są prawidłowe,

2) naruszenie prawa materialnego:

a) art. 59 ust. 1, art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 54, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 upzp poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie przez sąd I instancji, że termin "teren" występujący w tych przepisach należy utożsamiać z granicami działki ewidencyjnej, wytyczonymi w trybie obowiązujących przepisów ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, co zatem co do zasady wyklucza wskazywanie przez inwestora terenu stanowiącego tylko część działki ewidencyjnej, a w konsekwencji uznanie, że nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części działki ewidencyjnej nr [...], podczas gdy zgodnie z prawidłową wykładnią tych przepisów należy uznać, że ustawodawca dopuścił możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy dla części działki ewidencyjnej, bowiem pojęcia "działki ewidencyjnej" i "terenu" stosowane w niniejszej sprawie na gruncie upzp nie są pojęciami tożsamymi, a zatem pojęcie "terenu" może obejmować także część działki ewidencyjnej,

b) art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd I instancji, że ocena spełnienia przez inwestora warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 4 upzp nie może odnosić się do terenu, którego określenie granic będzie miało charakter dowolny wynikający wyłącznie z woli inwestora, w szczególności będzie sprowadzone do wskazania tylko tej części nieruchomości gruntowej, która będzie planowo faktycznie zabudowana lub w inny sposób zagospodarowana, bowiem obowiązek określenia granic terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz linii rozgraniczających teren inwestycji powinien być realizowany z wykorzystaniem danych dotyczących działek ewidencyjnych uwidocznionych na stosowanej mapie, a w konsekwencji uznanie, że nie jest możliwe wydanie w niniejszej sprawie decyzji o warunkach zabudowy dla części działki ewidencyjnej nr [...], podczas gdy zgodnie z prawidłową wykładnią tych przepisów należy uznać, że weryfikacja spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp (tj. weryfikacja, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 upzp) jest możliwa także w przypadku określenia na mapie ewidencyjnej przez inwestora, w sposób jednoznaczny i wyodrębniony, granic terenu objętego wnioskiem, który nie jest zbieżny z granicą działki ewidencyjnej,

c) art. 59 ust. 1, art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 54 i art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 upzp poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd I instancji, że zgodnie z tymi przepisami wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części działki nr [...] musiało być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, a w przypadku braku takich okoliczności wydanie tej decyzji jest niedopuszczalne, podczas gdy ustawodawca nie uzależnił dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy dla części działki ewidencyjnej od wystąpienia takich okoliczności,

d) art. 59 ust. 1, art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 54 i art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 upzp poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd I instancji, że:

- nie jest dopuszczalne etapowe zagospodarowanie kolejnych części działki geodezyjnej na podstawie różnych decyzji o warunkach zabudowy, wydanych dla dowolnie wybranych fragmentów działek wskazywanych jako teren odrębnych inwestycji, bowiem takie postępowanie może doprowadzić do wadliwego sumarycznego ustalenia wskaźników i parametrów inwestycji niespójnie z zastanym ładem urbanistycznym, oraz

- procedując ustalenie warunków zabudowy dla części działki, jako wyjątek od zasady, należy ustalić, czy dla innej "części" nie została wydana lub też nie jest procedowana decyzja o warunkach zabudowy, a wymogiem wydania decyzji jest uwzględnienie parametrów inwestycji, których dotyczą wskazane decyzje/postępowania,

- wskazywanie konkretnej części działki przez inwestora pod realizację planowanych obiektów budowlanych (wnioskowanie o ustalenie warunków zabudowy dla części działki) doprowadziłoby do sytuacji, w której decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określałaby dokładne położenie inwestycji na działce, a decyzja ta powinna jedynie przesądzić o możliwości realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, a w konsekwencji uznanie, że nie jest możliwe wydanie w niniejszej sprawie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla części działki ewidencyjnej nr [...], podczas gdy zgodnie z prawidłową wykładnią tych przepisów należy uznać, że:

- ustawodawca nie wykluczył możliwości wydania decyzji dla części działki, a wydanie takiej decyzji nie stwarza zagrożenia dla ładu urbanistycznego, bowiem nie różni się zasadniczo od sytuacji, w której równolegle toczą się odrębne postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla różnych, sąsiadujących ze sobą działek ewidencyjnych w odniesieniu do niezależnych inwestycji, bowiem i tak postępowania te powinny być rozpoznawane oddzielnie,

- zgodne z obowiązującymi przepisami wskaźniki i parametry różnych inwestycji na potrzeby ustalenia warunków zabudowy należy ustalać odrębnie w odniesieniu do każdej z nich,

- warunkiem wydania decyzji dla części działki nie jest uprzednie ustalenie, czy dla innej "części" nie została wydana lub też nie jest procedowana decyzja o warunkach zabudowy,

- wskazanie konkretnej części działki w niniejszej sprawie w żaden sposób nie przesądza o dokładnym położeniu obiektów budowlanych i nie decyduje o dokładnym położeniu (w szczególności z uwagi na i tak rozległy teren tej części działki w porównaniu do planowanej na niej inwestycji);

e) art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu tych przepisów, skutkujące ograniczeniem prawa zagospodarowania terenu osobie, która posiada do niego tytuł prawny, wobec przyjęcia przez Sąd I instancji, że decyzja o warunkach zabudowy nie może być wydana dla części działki ewidencyjnej nr [...], jak również procedując ustalenie warunków zabudowy dla części działki należy ustalić, czy dla innej "części" nie została wydana lub też nie jest procedowana decyzja o warunkach zabudowy, podczas gdy:

- o ile zatem wyraźny przepis ustawy nie stoi temu na przeszkodzie (a brak takiego przepisu w niniejszej sprawie) właściciel ma prawo do zagospodarowania i zabudowy nieruchomości zgodnie z jego wolą, a zatem może również ubiegać się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części działki ewidencyjnej stanowiącej jego własność,

- obowiązek ustalenia, czy dla innej części działki nie została wydana lub też nie jest procedowana decyzja o warunkach zabudowy i dopiero po takim ustaleniu ocena dopuszczalności wydania decyzji, może doprowadzić do uniemożliwienia innej osobie (a przede wszystkim właścicielowi/użytkownikowi wieczystemu nieruchomości) faktycznej możliwości realizacji określonej inwestycji, pomimo posiadania przez ten podmiot prawa zabudowy tej nieruchomości, a idąc jeszcze dalej, należałoby uznać, że podmiot nieposiadający żadnego uprawnienia do zabudowy nieruchomości mógłby zatem ukształtować zabudowę na nieruchomości (lub jej części) w ten sposób, że w praktyce wydana na jego rzecz decyzja ustalająca warunki zabudowy uniemożliwiłaby właścicielowi/użytkownikowi wieczystemu prawo do inwestowania na tej nieruchomości;

co w konsekwencji oznacza, że odmowa wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wyodrębnionego terenu (części działki ewidencyjnej), powinna zostać uznana jako naruszenie konstytucyjnie i ustawowo chronionego prawa własności,

f) § 3 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 5 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię tych przepisów i przyjęcie przez Sąd I instancji, że wskazanie przez inwestora części działki nr [...] jako składowej terenu inwestycji miało wpływ na określenie długości frontu działki, co wpływa natomiast na wyznaczenie obszaru analizowanego, a co za tym idzie wskaźników i parametrów planowanego zamierzenia, a które to stwierdzenie jest błędne, bowiem przez front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę, co oznacza, że front działki nie musi pokrywać się z całym bokiem planowanej inwestycji przylegającym bezpośrednio lub pośrednio do drogi publicznej, albowiem wjazd lub wejście nie musi odbywać się na całej szerokości działki przylegającej do drogi, lecz jedynie na jej określonym fragmencie, co zatem oznacza, że wskazanie części działki jako składowej terenu inwestycji nie musi mieć wpływu na określenie tych parametrów i których to okoliczności Sąd I instancji nie uwzględnił.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skarg Wspólnoty i M. Z., względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, a także zasądzenie na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

3. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

3.2. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy skarga kasacyjna, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

3.3. Po pierwsze usprawiedliwione są w dużej części zarzuty naruszenia prawa materialnego. Sąd I instancji dokonał bowiem błędnej wykładni art. 59 ust. 1 upzp, co w sposób kluczowy rzutuje na wadliwą ocenę zastosowania powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, który stwierdził, że przez pojęcie "terenu" należy rozumieć wyłącznie obszar działki ewidencyjnej jako całości, a nie fragment działki ewidencyjnej, na którym inwestor zaplanował realizację inwestycji. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie opowiada się za wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części działki ewidencyjnej w świetle art. 59 ust. 1 upzp nie jest co do zasady niemożliwe, ale musi wynikać ze szczególnych uwarunkowań danej sprawy . Te szczególne uwarunkowania to m.in.: uwarunkowania normatywne, kiedy część działki objęta jest ustaleniami planu miejscowego czy decyzją wydaną w trybie tzw. specustaw (por. wyroki NSA z: 3 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 177/18, 2 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 270/21, 3 sierpnia 2021 r. sygn. akt II OSK 1351/21, 15 grudnia 2021 r. sygn. akt II OSK 603/21, 4 listopada 2021 r. sygn. akt II OSK 1212/19); uwarunkowania wynikające z ochrony gruntów rolnych i leśnych, kiedy wyodrębniona ewidencyjnie jako odrębny użytek części działki ewidencyjnej nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze lub nieleśne, natomiast pozostała część jest wyłączona z zabudowy w świetle art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp (por. wyroki NSA z: 24 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 1634/16, 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1693/19, 19 lutego 2021 r. sygn. akt II OSK 2976/20); uwarunkowania urbanistyczne, kiedy z ustaleń analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków w oparciu o parametry zabudowy sąsiednich działek ewidencyjnych wynika, że ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej nie doprowadzi do naruszenia ładu przestrzennego i wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 upzp, w szczególności w odniesieniu do wskaźnika powierzchni zabudowy, przykładowo, kiedy ustalenie warunków zabudowy dotyczy terenu stanowiącego fragment zabudowanej już działki ewidencyjnej. Na marginesie należy zaznaczyć, że przyjęcie restrykcyjnej zasady teren=działka ewidencyjna prowadziłoby do jej obejścia poprzez wydzielanie mniejszych działek w trybie art. 94 ust. 1 pkt 1 z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1899) przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy.

3.4. W niniejszej sprawie analiza wykazała, że w obszarze analizowanym wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi od około 1% do 89 %. Biorąc pod uwagę dużą powierzchnię działki ewidencyjnej nr [...] ([...] m2), pozbawione racjonalności byłoby w tej sytuacji ustalenie warunków zabudowy i określanie wskaźnika powierzchni zabudowy w odniesieniu do całej działki. Kluczowe znaczenie ma określenie udziału powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do terenu objętego wnioskiem na poziomie średniego wskaźnika, czyli nie mniejszym niż 40 %. Powyższe wskazuje w sposób jednoznaczny na dopuszczalność wydania w niniejszej sprawie decyzji w odniesieniu do części dużej działki. Tym samym zarzuty naruszenia art. 59 ust. 1, art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 54 i art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 upzp, art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp zasługiwały na uwzględnienie.

3.5. Zasadnie zarzuca się również w skardze kasacyjnej podważenie przez Sąd I instancji etapowego zagospodarowania kolejnych części działki geodezyjnej na podstawie różnych decyzji o warunkach zabudowy, wydanych dla dowolnie wybranych fragmentów działek wskazywanych jako teren odrębnych inwestycji. Takiego zakazu absolutnie nie można wywieść z art. 59 ust. 1, art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 oraz art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 upzp.

3.6. Usprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia § 3 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 5 rozporządzenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi bowiem jakichkolwiek wątpliwości prawidłowość wyznaczenia obszaru analizowanego w oparciu o trzykrotność szerokości południowej granicy działki nr [...], która przylega do działki drogowej [...], tj. odległości min. 819 m od granic działki objętej wnioskiem. Uchybienie polegające na nie wskazaniu w uzasadnieniu decyzji i wynikach analizy długości frontu terenu inwestycji jak i wielkości (np. promienia) obszaru analizy w okolicznościach niniejszej sprawy nie miało żadnego wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Zresztą spełnienie warunku kontynuacji funkcji nie budziło wątpliwości Sądu I instancji, bowiem zagospodarowanie działek znajdujących się w bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji odpowiada charakterystyce planowanego zamierzenia (m.in. zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, usługowa, drogi wewnętrzne i obiekty infrastruktury technicznej na działkach nr [...] i [...]).

3.7. Naczelny Sąd Administracyjny podziela też w całości stanowisko Kolegium przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do prawidłowości ustalenia parametrów urbanistycznych, które w większości zostały ustalone poprzez nawiązanie do zabudowy bezpośrednio sąsiadującej. I tak, linię zabudowy ustalono w odległości 14 m od zewnętrznej granicy jezdni ul. [...] poprzez nawiązanie do budynku bezpośrednio sąsiadującego na działce nr [...] i [...]. Wskaźnik szerokości elewacji frontowej wyznaczono w przedziale od 40 do 72 m. Wartość ta nawiązuje do zabudowy bezpośrednio sąsiadującej na działkach nr [...] i [...] i jest zgodna z § 6 ust. 2 rozporządzenia. Również wskaźnik wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej nawiązuje do tej zabudowy i wynosi od 14 do 19 m, przy zachowaniu dachu płaskiego.

3.8. W świetle powyższego nie można tym samym zarzucić organom naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa, ponieważ sprawa została wyjaśniona w sposób wymagany tymi przepisami, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyjaśnia jej motywy.

3.9. W związku z tym, że wskazane wyżej zarzuty są usprawiedliwione i skutkują koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania dotyczących naruszenia Kpa, a także zarzutu naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Natomiast zarzuty naruszenia art. 141 § 4 oraz art. 153 Ppsa są niezasadne. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymagania wynikające z art. 141 § 4 Ppsa i umożliwiało kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Natomiast z uwagi na wadliwość wykładni i zastosowania prawa przez Sąd I instancji bezcelowe jest odnoszenie się do naruszenia art. 153 Ppsa.

3.10. Wobec stwierdzenia, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 Ppsa, z przytoczonych wyżej względów, uchylił zaskarżony wyrok w całości i rozpoznał skargi na ww. decyzję SKO w Krakowie. Uznając zaś, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 Ppsa, skargi oddalił.

Na podstawie art. 207 § 2 Ppsa odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.