Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 699/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-09-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 21 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016 roku, na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi X Sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2016 r., wydanej w przedmiocie wymierzenia skarżącej spółce kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry – w wysokości [...] zł - sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W argumentacji zgłoszonego żądania spółka podniosła, że brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego jej bytu gospodarczego i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Zaznaczyła, że działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi jej główne źródło dochodów, a to umożliwia jej nieprzerwane funkcjonowanie. Z powyższego wywiodła, że brak udzielenia ochrony tymczasowej może spowodować niemożliwe do odwrócenia skutki w postaci znacznego utrudnienia prowadzenia działalności gospodarczej czy też jej zaprzestania. Wnioskodawczyni podkreśliła, że jej sytuacja finansowa nie jest stabilna i nawet stosunkowo nieznaczna kara finansowa może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. Wymierzenie i wyegzekwowanie kary pieniężnej może zatem przyczynić się do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem takiego uszczerbku (w tym przypadku o charakterze majątkowym), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Skarżąca wskazała, że wobec niej toczy się [...] analogicznych postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, a łączna kwota kar wymierzonych na tej podstawie wynosi [...] zł. Ponadto wobec strony wszczęto [...] dodatkowych postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Organy celne podjęły już określone czynności w celu wyegzekwowania wymierzonych stronie kar pieniężnych.

Skarżąca uznała również, że działanie organu nastąpiło z naruszeniem prawa europejskiego, co obliguje do udzielenia jej ochrony tymczasowej.

Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów obrazujących jej stan finansowy oraz perspektywy jego pogorszenia w sytuacji wymierzenia grożących stronie kar pieniężnych.

Wbrew powyższemu wnioskowi do skargi nie załączono jednak żadnej dokumentacji dotyczącej stanu finansowego spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części.

Treść powyższych przepisów wskazuje, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., to jest zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów administracyjnych, na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Co istotne, obowiązkiem strony, która dąży do udzielenia jej powyższej ochrony tymczasowej, jest przedstawienie takich twierdzeń oraz dokumentów na ich poparcie, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Artykuł 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o przewidzianą w nim ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, CBOSA). To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadny (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 595/10, CBOSA).

W świetle poczynionych wyżej rozważań stwierdzić trzeba, że skarżąca spółka nie uprawdopodobniła, aby w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga, że choć skarżąca w argumentacji wniosku wywodzi, że w przypadku wykonania decyzji może utracić płynność finansową, obecnie w stosunku do niej toczy się [...] postępowań w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych, wysokość kar już orzeczonych wobec spółki wynosi [...] zł, a nadto wszczęto względem skarżącej postępowanie egzekucyjne, to na poparcie tych twierdzeń nie przedstawiła jakiejkolwiek dokumentacji. Skarżąca spółka nie przedstawiła także żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że do tej pory wymierzono wobec niej kary pieniężne w łącznej wysokości [...] zł.

Niezależnie od powyższego, nawet uwzględniając przedstawione przez skarżącą informacje, nie są one wystarczające do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Stwierdzić zwłaszcza trzeba, że zarówno liczba wszczętych wobec skarżącej spółki postępowań, jak i wymierzone już kary pieniężne, nie uzasadniają per se wstrzymania wykonania decyzji. Spółka nie uprawdopodobniła jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej [...] zł z tytułu nałożonych kar pieniężnych. Nie wiadomo zatem, czy istnienie wskazanego zobowiązania może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji spółki (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I GZ 397/15, CBOSA).

Zaakcentować należy, że do oceny zasadności wniosku konieczne jest zaprezentowanie wraz ze stosowną dokumentacją aktualnych i pełnych danych o stanie majątkowym skarżącej spółki. Weryfikacja tego, czy wykonanie zaskarżonej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbyć z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych spółka nie przedłożyła, a jej twierdzenia o niestabilnej sytuacji finansowej i o tym, że nawet stosunkowo nieznaczna kara finansowa, może prowadzić do zachwiania tej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności, są gołosłowne. Nie można bowiem zweryfikować, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją (i innymi decyzjami), a co się z tym wiąże, że wykonanie tej decyzji prowadziłoby do wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GZ 639/15, CBOSA).

Natomiast hipotetyczna możliwość wymierzenia w toczących się [...] postępowaniach kar pieniężnych nie może być uznana za okoliczność uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W świetle regulacji ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; zob. art. 239a i nast.), jedynie ostateczna decyzja lub decyzja, której nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, jest aktem noszącym znamiona wykonalności. Sam fakt prowadzenia wobec skarżącej postępowań w przedmiocie wymierzenia kar z tytułu urządzenia gier na automatach o niskich wygranych nie może stanowić, aż do momentu wydania w tych postępowaniach wykonalnych decyzji administracyjnych, argumentu przemawiającego za wstrzymaniem wykonania objętej skargą decyzji, bowiem do tego czasu skarżąca nie będzie w istocie zobligowana do wykonania takich decyzji, co implikuje twierdzenie, że do tego czasu na skarżącej nie będzie spoczywał jakikolwiek obowiązek.

Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że skarżąca, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania skarżonej decyzji, nie uprawdopodobniła, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Na marginesie tut. Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z kolei, istniejąca w ocenie skarżącej wadliwość zaskarżonej decyzji nie może mieć wpływu na zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez tut. Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.