Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 20/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-06-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Sprostowano omyłkę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.D.C. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 20/20 w sprawie ze skargi M.C., W.C. i W.D.C. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta Miasta postępowania w przedmiocie zezwolenia na przebudowę zjazdów postanawia: sprostować niedokładność w oznaczeniu skarżących w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 20/20, w ten sposób, że w miejsce wskazania skarżących: "M.C.i W.C." wpisać: "M.C., W.C.i W.D.C." (wiersz 13), a także sprostować niedokładność w punkcie 4. sentencji wyroku w ten sposób, że w miejsce wskazania: "M.C. i W.C." wpisać: "M.C., W.C. i W.D.C." (wiersz 22).


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 maja 2020 r. W.D.C. wniósł o korektę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2020 r. (sygn. akt III SAB/Gd 20/20) wskazując m.in., że w sentencji wyroku nie uwzględniono jego osoby jako skarżącego i nie zasądzono kwoty pieniężnej tytułem zadośćuczynienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Może tego dokonać w formie postanowienia na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zd. 1 p.p.s.a.).

Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, a która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym w doktrynie podkreśla się, że chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2014 r., sygn. akt II GZ 633/14, LEX nr 1519235; a także LEX/el - komentarz do art. 156 p.p.s.a. [w:] T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Wolters Kluwer 2016).

W ocenie Sądu, zarówno ze złożonego przez W. D. C. pisma, jak też z okoliczności sprawy wynika, że w odniesieniu do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2020 r., którym została rozpoznana sprawa o sygn. akt III SAB/Gd 20/20, zachodzi uzasadniona konieczność jego sprostowania.

W omawianym bowiem wyroku tut. Sądu niedokładnie - bowiem w niepełnym zakresie – oznaczona została strona postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do osób skarżących w rozpoznawanej sprawie bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta Miasta postępowania w przedmiocie zezwolenia na przebudowę zjazdów. Bezsprzecznym jest, że przedmiotowa skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta Miasta postępowania – zarejestrowana pod sygn. akt III SAB/Gd 20/20 (k. 1 akt sądowych) - została wniesiona przez skarżących: M. C., W. C. oraz W. D. C. (k. 4-5 akt sądowych), podczas gdy z treści komparycji omawianego wyroku wynika, że skarga ta została wniesiona jedynie przez M. C. i W. C., pomijając osobę W. D. C. Omawiana niedokładność została także powtórzona w punkcie 4. sentencji wyroku, orzekającym w przedmiocie przyznania skarżącym, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sumy pieniężnej z uwagi na uwzględnienie wniesionej przez nich skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta Miasta postępowania w przedmiocie zezwolenia na przebudowę zjazdów.

W ocenie Sądu opisane niedokładności polegające na pominięciu wskazania w treści ww. wyroku skarżącego w osobie W.D.C., wynikały w istocie z podobieństwa imion i nazwiska osób skarżących tj. W. C. z W. D. C. Omawiane niedokładności mają charakter oczywisty, tj. niebudzący wątpliwości, bezsporny. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika bowiem, że pod sygn. akt III SAB/Gd 20/20 zarejestrowana została sprawa ze skargi: M. C., W. C. oraz W.D.C., i jako taka skarga ta została rozpoznana wyrokiem tut. Sądu z dnia 24 kwietnia 2020 r. Z uzasadnienia tego wyroku w sposób bezsprzeczny wynika bowiem, że zarówno M. C., W. C., jak również W. D. C. byli uznani przez Sąd z osoby skarżące w niniejszej sprawie (początek uzasadnienia na stronie 1. – k. 60 akt sądowych), a w konsekwencji też orzeczona w punkcie 4. sentencji wyroku kwota sumy pieniężnej została przyznana przez Sąd solidarnie na rzecz wszystkich skarżących, tj. M. C., W. C. oraz W. D. C.(por. str. 9. uzasadnienia wyroku – k. 64 akt sądowych).

Z tego też powodu koniecznym było sprostowanie treści komparycji i sentencji wyroku tut. Sądu z dnia 24 kwietnia 2020 r. we wskazanym zakresie, tj. poprzez oznaczenie z imienia i nazwiska także osoby skarżącego – W. D.C.

Mając to na uwadze Sąd - na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. – postanowił, jak w sentencji.