Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 685/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.15 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant Magdalena Buczek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi J.A. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] J. A. wystąpił o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania sprzedaży działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową z uzupełniającą funkcją usług podstawowych i rzemiosła nieuciążliwego.

Przedstawiając stan faktyczny wnioskodawca wskazał, że w sierpniu

1988r. na podstawie umowy przekazania gospodarstwa rolnego, w trybie ustawy z dnia 14 grudnia 1982r. o ubezpieczeniach społecznych rolników indywidualnych i ich rodzin, przejął od swoich rodziców gospodarstwo rolne o powierzchni ok. 8 ha. W skład przejętej ziemi wchodziła m. in. położona w W. działka nr 204 o powierzchni ok. 3 ha. We wrześniu 2006r. Rada Gminy w G. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej obejmujący działkę o nr 204. Przedmiotem ustaleń planu był teren przeznaczony pod funkcję mieszkalnictwa z uzupełniającą funkcją usług podstawowych i rzemiosła nieuciążliwego. W marcu 2007r. Wójt Gminy G. wydał postanowienie w sprawie podziału działki nr 204 na 20 działek budowlanych, z których dotąd wnioskodawca sprzedał 9.

Wnioskodawca zaznaczył, że jest rolnikiem i nigdy nie prowadził działalności gospodarczej. Wyjaśnił, że przedmiotowe działki były wykorzystywane do produkcji roślinnej. Działki zostały zbyte kilku nabywcom a pozyskane środki zostały przeznaczone na specjalizację posiadanego gospodarstwa. Na wezwanie organu wnioskodawca uzupełnił dane stanu faktycznego wskazując, sprzedawane działki nie były reklamowane na rynku nieruchomości, lecz nabywcy sami bezpośrednio zgłaszali się w sprawie zakupu. Sprzedane grunty stanowiły majątek osobisty strony. Od czasu przejęcia gospodarstwa po rodzicach w 1988r., wnioskodawca nie nabywał innych nieruchomości. Dodał, że w latach 2003-2004 zbył 3 działki o przeznaczeniu mieszkaniowo-rzemieślniczym. Obecnie nie przewiduje sprzedaży innych działek.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, strona sformułowała pytanie,

czy jako rolnik indywidualny, nieprowadzący działalności gospodarczej, niebędący podatnikiem podatku od towarów i usług, musi uiścić VAT z tytułu sprzedaży

działek przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową, jednorodzinną, z uzupełniającą funkcją usług podstawowych

i rzemiosła nieuciążliwego. Zdaniem wnioskodawcy, sprzedaż opisanych działek

nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Uzasadniając swoje stanowisko, strona powołała się na wyrok NSA z dnia

29 października 2007r., sygn. akt I FPS 3/07, w którym Sąd wskazał, że osoba fizyczna, która sprzedaje kilka działek budowlanych należących do jej osobistego majątku nie staje się automatycznie podatnikiem VAT, ponieważ nie prowadzi działalności gospodarczej. Sama częstotliwość wykonywania czynności polegającej na sprzedaży działek budowlanych nie decyduje o byciu podatnikiem VAT.

Interpretacją indywidualną z dnia [...] Minister Finansów, uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu stanowiska organ powołał się na definicję działalności gospodarczej zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Stwierdził, że definicja ta ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem "podatnika" wszystkich podmiotów, które prowadząc określoną działalność występują w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność podlegającą opodatkowaniu jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.

Organ wskazał, że chociaż ustawa nie definiuje pojęcia "częstotliwości", to poprzez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności. O kwestii częstotliwości nie decyduje okres wykonywania czynności (tydzień, miesiąc, rok) ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowoprawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie.

Biorąc pod uwagę definicję działalności gospodarczej zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy podatkowej, organ uznał, że dokonane przez stronę czynności w zakresie podziału i sprzedaży gruntu wykorzystywanego uprzednio do działalności rolniczej, noszą znamiona działalności gospodarczej. Rolnik w świetle ustawy o podatku

od towarów i usług, posiada status podatnika prowadzącego działalność gospodarczą (działalność rolniczą). Jednakże na mocy art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy korzysta

ze zwolnienia od podatku wyłącznie w zakresie dostawy produktów rolnych pochodzących z własnej działalności oraz w zakresie świadczenia usług rolniczych. Jeśli więc rolnik wykonuje inne czynności mieszczące się w zakresie przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług, brak jest podstaw do uznania, iż nie podlegają one opodatkowaniu. Zatem zdaniem organu, rolnik dokonując zbycia składników majątku, wykorzystywanych w działalności rolniczej, wykonuje działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Organ podniósł, że analiza treści art. 15 powołanej ustawy wskazuje,

że działalność prowadzona przez rolników mieści się w pojęciu działalności gospodarczej, która oprócz czynności typowych dla tej kategorii podmiotów obejmuje także sprzedaż gruntów. Istotnym elementem w aspekcie opodatkowania powyższej czynności jest fakt, że przedmiotowe grunty wykorzystywane były przez stronę

do działalności rolniczej. Dlatego też organ nie zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy, iż sprzedaż przedmiotowych gruntów służących dostawom produktów rolnych ma charakter zbycia majątku prywatnego. W złożonym wniosku strona wskazała bowiem, że grunty przez wiele lat użytkowane były zgodnie z przeznaczeniem dla potrzeb produkcji roślinnej (uprawa zbóż i warzyw), nie służyły więc wyłącznie

do zaspokajania potrzeb osobistych wnioskodawcy. Organ dodał, że na pozostałych gruntach działalność rolniczą jest kontynuowana, a uzyskane ze sprzedaży działek środki pieniężne przeznaczane są na specjalizacje posiadanego gospodarstwa rolnego.

Organ wskazał, że okoliczności faktyczne sprawy takie jak: przekształcenie pierwotnego przeznaczenia gruntu na grunt pod zabudowę mieszkaniową, podział nieruchomości na wiele odrębnych działek budowlanych, przeznaczenie wyodrębnionych działek dla celów sprzedaży, stanowią ciąg zdarzeń, które mogą świadczyć o zamiarze wykonywania czynności sprzedaży w sposób częstotliwy, a więc w warunkach przesądzających o prowadzeniu działalności gospodarczej. Podjęte przez stronę czynności mające na celu przygotowanie działek do sprzedaży są podstawą

do uznania, iż strona zamierza w sposób częstotliwy (powtarzalny) dokonywać ich sprzedaży, aby osiągnąć określony zysk. Zdaniem organu, sprzedaż w ubiegłym roku

9 działek kilku nabywcom wyznacza cel handlowy, a więc zachowanie wnioskodawcy

w tym zakresie wskazuje na podejmowanie działań handlowca.

W konsekwencji, Minister Finansów uznał dokonaną przez stronę sprzedaż przedmiotowych działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, która w oparciu o regulację zawartą w art. 5 ust. 1 ustawy podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Pismem z [...] strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i wniosła o zmianę zaskarżonej interpretacji. W uzasadnieniu podała,

że przejęcie gospodarstwa nie nastąpiło z zamiarem handlowania ziemią, a produkcja rolna służyła zaspokajaniu potrzeb rodziny. Środki na utrzymanie rodziny pochodzą

z emerytury matki oraz z dochodów ze stosunku pracy małżonki. Sprzedaż działek związana jest z uciążliwością ich eksploatacji dla sąsiadów i stała się możliwa przez zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zamiar sprzedaży działek nie był ogłaszany na rynku nieruchomości, a działki mają charakter osobisty. Wnioskodawca podniósł, że posiada wykształcenie rolnicze oraz nie posiada statusu podatnika podatku od towarów i usług. Powołał się na orzeczenia sądów,

które wskazują, że osoba fizyczna sprzedająca kilka działek budowlanych należących do jej osobistego majątku nie staje się automatycznie podatnikiem podatku od towarów

i usług, ponieważ nie prowadzi działalności gospodarczej. Intencją wnioskodawcy nie było nabycie gospodarstwa w celu jego odsprzedaży. W ocenie strony, sama częstotliwość wykonywania czynności polegającej na sprzedaży działek budowlanych nie decyduje o byciu podatnikiem VAT.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Minister Finansów, stwierdził brak podstaw do zmiany zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Organ w całości podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu przedmiotowej interpretacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona wniosła o chylenie zaskarżonej interpretacji oraz uznanie stanowiska wnioskodawcy

za prawidłowe i zgodne z przepisami prawa. Wydanej interpretacji indywidualnej strona zarzuciła naruszenie i błędną wykładnię art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów

i usług w związku z art. 4 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku oraz naruszenie zasady neutralności podatku od towarów i usług, wynikającej z postanowień Pierwszej Dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967r.

w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych, a rozwiniętej w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że organ dokonał błędnej interpretacji przepisu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Zdaniem strony, nie jest działalnością gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 tej ustawy, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, co miało miejsce

w przedstawionym przez stronę stanie faktycznym. W niniejszej sprawie organ nie wziął także pod uwagę, że strona nigdy nie wykonywała żadnej działalności gospodarczej,

a w szczególności działalności, której przedmiotem byłby obrót nieruchomościami. Strona prowadzi gospodarstwo rolne na potrzeby osobiste i własnej rodziny.

Strona podniosła, że tożsame stanowisko w kwestii interpretacji art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, w zbliżonym stanie faktycznym, przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny

w wyroku z dnia 29 października 2007r., sygn. akt I FPS 3/07. Teza ta znalazła również potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2008r., sygn. akt III SA/Wa 84/08.

Skarżący zarzucił pominięcie faktu, iż w chwili nabycia przedmiotowej działki, zamiarem nabywcy nie była dalsza jej odsprzedaż, co wyklucza stronę z kręgu podatników i nie daje postaw do opodatkowania dokonanej przez nią sprzedaży gruntów. Zamiar dalszej odsprzedaży wykluczały w szczególności przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1982r. o ubezpieczeniach społecznych rolników indywidualnych i ich rodzin, w oparciu o które zawarto umowę przekazania gospodarstwa rolnego. W wydanej interpretacji, Minister Finansów nie dokonał analizy art. 54 i 55 powołanej ustawy. Tymczasem przepisy te zobowiązywały stronę do kontynuacji działalności rolniczej oraz uniemożliwiały, przez upływem 10 lat od dnia przejęcia gospodarstwa rolnego, zbycie całości bądź części nieruchomości wchodzących w skład tego gospodarstwa. W świetle powyższego w chwili nabycia następca nie mógł mieć zamiaru dalszej odsprzedaży przedmiotowej działki. Zamiarem strony była kontynuacja rodzinnych tradycji rolniczych, uprawa ziemi oraz zapewnienie opieki i dożywotniego utrzymania swoim rodzicom. Stan ten trwa do dzisiaj, a sprzedaż podzielonej działki nr 204 jest wynikiem utraty jej przydatności dla celów rolniczych, niemożnością racjonalnej uprawy przy użyciu środków ochrony roślin. Potwierdza to fakt, iż zmieniony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa, że użytkowanie gruntu winno odbywać się w warunkach nieuciążliwości.

W ocenie strony, tryb nabycia gospodarstwa rolnego związany z rodzinnym przykazaniem gruntów rolnych, tzw. ojcowizny, fakt 20-letniego prowadzenia tego gospodarstwa, dalsze wspólne zamieszkiwanie z matką i przeznaczanie nieprzetworzonych produktów rolnych na potrzeby osobiste rodziny jednoznacznie wskazują, że sprzedaż działek wydzielonych z działki 204 jest sprzedażą majątku osobistego. W ocenie strony skarżącej, sprzedaż działek nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku

od towarów i usług, bowiem przedmiotem tej sprzedaży był majątek osobisty, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. Niedopuszczalne jest więc opodatkowanie takiej sprzedaży podatkiem od towarów i usług.

Strona podniosła, że Minister Finansów wydając zaskarżoną interpretację, naruszył swym działaniem zasadę neutralności podatku od towarów i usług. Nabycie gospodarstwa rolnego, w tym działki nr 204 nastąpiło w 1988r., w okresie nieobowiązywania ustawy o podatku od towarów i usług. Opodatkowanie sprzedaży gruntów spowodowałoby obciążenie podatkiem transakcji, w odniesieniu do której

nie przysługiwało prawo do odliczenia. Stanowiłoby to rażące naruszenie wypływającej z Pierwszej Dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967r. zasady neutralności podatku

od wartości dodanej, którą zdefiniował w swym orzeczeniu ETS (sprawa C-268/83 D.A. Rompelman i E. A. Rompelman - Van Deelen), stwierdzając, iż prawo do odliczenia zostało wprowadzone, aby całkowicie uwolnić przedsiębiorcę od kosztów podatku zapłaconego lub podlegającego zapłacie w toku jego działalności. W świetle powołanego wyroku, obciążenie strony podatkiem od towarów i usług byłoby naruszeniem zasady neutralności.

W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów, reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w B., wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. Odnosząc się do zarzutu pominięcia przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1982r. o ubezpieczeniach społecznych rolników indywidualnych i ich rodzin, organ wskazał, że jest upoważniony do wydawania pisemnej interpretacji wyłącznie przepisów prawa podatkowego, do których nie zalicza się wspomniana ustawa. W kwestii powołanego przez stronę wyroku ETS, organ wskazał, iż jego zdaniem, zapadł on w odniesieniu do odmiennego stanu faktycznego, gdyż rozstrzygał sprawę prawa do zwrotu podatku od wartości dodanej z tytułu ponoszenia wydatków przed rozpoczęciem działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu. Ustosunkowując się do powołanego przez stronę wyroku NSA, organ wskazał, że wyrok ten nie ma mocy powszechnie obowiązującego prawa, nadto Sąd stwierdził w nim, iż odpowiedź na pytanie, czy dany podmiot w odniesieniu do danej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do konkretnych okoliczności faktycznych danej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżony akt nie narusza prawa. Należy wskazać, że sąd administracyjny na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (ostatni ze wskazanych punktów dotyczy pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach) uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności.

Rozstrzygnięcie sprawy sprowadzało się do przesądzenia czy skarżący w transakcjach sprzedaży wydzielonych uprzednio przedmiotowych działek działał jako podatnik podatku od towarów i usług; warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek: 1) dana czynność mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem i 2) czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonywaniem był podatnikiem VAT.

Poszukując definicji podatnika w ustawie o podatku od towarów i usług należy wskazać na art. 15, który w ust. 1 stanowi, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2 bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast ust. 2 tego artykułu stanowi, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania tej czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Definicja podatnika zawarta w polskiej ustawie o podatku od towarów i usług nawiązuje do regulacji zawartych w art. 4 VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/338/EEC) a obecnie art. 9 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006r w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

W stanie faktycznym sprawy skarżący dokonał sprzedaży podzielonej na mniejsze działki nieruchomości stanowiącej działkę nr 204 o pow. ok. 3 ha. Nieruchomość ta wchodziła w skład gospodarstwa rolnego przekazanego skarżącemu na podstawie umowy przekazania gospodarstwa rolnego przez rodziców w 1988r zgodnie z ustawą o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i ich rodzin z 14.12.1982r. Skarżący wskazał, że potrzeba sprzedaży działek wynikała także z tego, że dalsze użytkowanie rolnicze – w sytuacji, gdy sąsiednie działki zostały zabudowane domami mieszkalnymi – stało się uciążliwe ze względu na hałas, woń i oprysk środkami chemicznymi. Środki finansowe uzyskane ze sprzedaży skarżący przeznaczył na specjalizację posiadanego gospodarstwa rolnego. W uzupełnieniu stanu faktycznego skarżący stwierdził, że nieruchomość była wykorzystywana do produkcji roślinnej (zboża, warzywa).

W ocenie Sądu stwierdzenie skarżącego, że przedmiotowy grunt miał charakter majątku osobistego zasadnie został uznany przez organ jako nie znajdujący uzasadnienia w podanych przez skarżącego okolicznościach faktycznych sprawy. Poza bowiem takim stwierdzeniem, skarżący we wniosku o interpretację nie wskazał na okoliczności, z których wynikałoby, by gospodarstwo rolne przejęte w określonym reżimie prawnym, służyło zaspokajaniu tylko potrzeb skarżącego i jego rodziny, a sam skarżący miał inne źródło utrzymania. W skardze strona sama powołała się na przepisy ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i ich rodzin, zgodnie z którymi następca prawny, skarżący, miał prawny obowiązek kontynuowania działalności rolniczej (czynił to ok. 20 lat), co stanowi dodatkowy argument uzasadniający prawidłową ocenę stanu faktycznego. Należy podkreślić, że w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny nie jest przedmiotem ustaleń ze strony organu ponad uzyskanie informacji o okolicznościach niezbędnych dla rozstrzygnięcia. Za podstawę interpretacji organ przyjmuje te okoliczności faktyczne, które podał wnioskodawca – ocena tych okoliczności (np. charakter zbywanego składnika majątkowego) przez wnioskującego nie jest wiążąca.

W tych okolicznościach sprzedaż jednej z działek wchodzących w skład gospodarstwa rolnego (także po geodezyjnych podziałach) musi być postrzegana jako sprzedaż składnika majątku związanego z działalnością rolniczą.

Przyjmując, że skarżący jednorazowo dokonał sprzedaży działek, to dla oceny czy z tego tytułu staje się podatnikiem podatku od towarów i usług należy ustalić, czy czynność tę wykonał w związku z działalnością jako producent, handlowiec lub usługodawca, w tym podmiot pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy osoba wykonująca wolny zawód.

Należy podkreślić, że przyjęcie w ustawodawstwie krajowym, w ślad za przepisami unijnymi, możliwości ryczałtowego systemu opodatkowania podatkiem od towarów i usług dla rozliczania rolników, nie niweczy zasady podstawowej, wedle której prowadzący działalność rolniczą podlegają przepisom ustawy o podatku od towarów i usług. Ponieważ grunty rolne stanowią integralny składnik majątkowy w prowadzeniu działalności rolniczej, zasadne jest uznanie, że ich sprzedaż pozostaje w związku z tą działalnością. Stanowisko podobne zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 03.10.2008r w sprawie I FSK 1129/07. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela wyrażony w tym wyroku pogląd.

Odnosząc się do powołanego przez skarżącego orzecznictwa sądów administracyjnych, należy wskazać, że wyrok składu siedmiu sędziów NSA w sprawie IFPS 3/07 z dnia 29.10.2007r zapadł na tle zupełnie innego stanu faktycznego, w którym sprzedający sprzedawali majątek prywatny i tylko ta czynność miała ich uczynić, zdaniem organów, podatnikami podatku od towarów i usług. Podobnie należy ocenić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17.03.2008r w sprawie III SA/Wa 84/08, w którym sprzedaż działek gruntu mogła podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług tylko w przypadku uznania, że skarżący dokonali czynności jako handlowcy. Stany faktyczne we wskazanych wyrokach były odmienne, niż w przedmiotowej sprawie. Nie można uznać, że zasadą jest, że każda sprzedaż stanowi zbycie majątku osobistego lecz podlega to ocenie na podstawie okoliczności obiektywnych, a nie jednostronnego stwierdzenia wnioskodawcy.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.