Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 286/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska, Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz, Asesor sądowy Grzegorz Saniewski (spr.), Protokolant Magdalena Buczek, po rozpoznaniu w dniu 14 września 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi A. Spółka z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1998r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącej spółki kwotę 3.437,00 zł (trzy tysiące czterysta trzydzieści siedem)tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Bd 286/04

UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił w całości decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] i określił Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością A. z siedzibą w B. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 r. w kwocie [...].

Podstawą do powyższego rozstrzygnięcia było stwierdzenie nieprawidłowości w ustaleniu dochodu do opodatkowania wynikające z zawyżenia kosztów uzyskania przychodów, na które złożyły się wydatki:

1) dotyczące innego roku podatkowego tj. roku 1997 - w kwocie [...],

2) nieprawidłowo udokumentowane - w kwocie [...]

3) dotyczące innego podmiotu - w kwocie [...] zł,

4) na które brak dowodów źródłowych oraz nieprawidłowo udokumentowane - w kwocie [...]

5) poniesione na rzecz udziałowca nie będącego pracownikiem Spółki - w kwocie [...]

6) z tytułu zwrotu kosztów używania prywatnego samochodu do celów służbowych - w kwocie [...]

Wydatkami dotyczącymi innego roku podatkowego były wydatki udokumentowane rachunkiem z dnia 2 lutego 1998 r. wystawionym z tytułu prowadzenia kont płac i sporządzenia rozliczeń płac za miesiąc grudzień 1997 r., na kwotę [...] DM (tj. [...]zł), fakturą z dnia 29 stycznia 1998 r. z tytułu usług telekomunikacyjnych za miesiąc grudzień 1997 r. oraz fakturą z dnia 16 lutego 1998 r. za eksploatację budynku w IV kwartale 1997 r. Rachunki te wpłynęły do Spółki w okresie od 29 stycznia do 16 lutego 1998 r. , wobec więc faktu, iż Spółka złożyła zeznanie wstępne za rok 1997 w dniu 31 marca 1998 r. , jak też z tą datą sporządzono bilans i rachunek zysków i strat za rok 1997, który został złożony wraz z korektą zeznania ostatecznego w dniu 13 lipca 1998 r., zdaniem Dyrektora istniała określona w art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych możliwość zarachowania przedmiotowych wydatków w księgach podatkowych roku podatkowego, którego dotyczyły tj. roku 1997.

Dyrektor uznał za nieprawidłowo udokumentowane wydatki Spółki poniesione w Niemczech, a dotyczące zakupu paliwa, oleju napędowego, żarówek oraz usług mycia nadwozia. Podstawą zarachowania ich jako kosztów były wydruki z kas fiskalnych i paragony. W ocenie organu II instancji na podstawie tych dokumentów nie jest możliwe stwierdzenie, czy zgodnie z wymogiem określonym w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych pozostają one w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Wobec braku wskazania Spółki jako strony biorącej udział w zdarzeniu gospodarczym dokumenty te także nie spełniają wymogów określonych w art. 20 i 21 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, które mają zastosowanie w związku z określonym w art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wymogiem prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami. Odnośnie tych wydatków Dyrektor uznał za nietrafny podniesiony w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego zarzut Spółki naruszenia art. 12 ustawy Prawo prywatne międzynarodowe, gdyż przepisy tej ustawy określają prawo właściwe dla międzynarodowych stosunków osobistych i majątkowych w zakresie prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, nie dotyczą natomiast praw związanych z podatkami.

Nieprawidłowo, w przekonaniu organu podatkowego, Spółka uwzględniła w swoich kosztach wydatki z tytułu usług telekomunikacyjnych świadczonych na terenie Niemiec przez niemieckiego operatora na rzecz R.C. ze wskazaniem na adres [...]. Spółka świadczyła na terenie Niemiec usługi rzeźnickie i w związku z ich realizacją wynajmuje w miejscowości B. [...] lokal mieszkalny (umowa najmu podpisana w imieniu Spółki przez R.C.) natomiast w zgromadzonym materiale dowodowym brak tytułu prawnego do zajmowania przez skarżącą lokalu w B. Spółka nie przedstawiła w toku postępowania żadnych dowodów potwierdzających, iż przedmiotowe wydatki miały związek z prowadzoną przez Spółkę w Niemczech działalnością gospodarczą. Trudno za taki dowód uznać załączoną do odwołania niemieckojęzyczną kserokopię zgłoszenia działalności gospodarczej w Urzędzie Miasta B. Organ odwoławczy zauważył również, że w 1998 r. Spółka nie prowadziła na terytorium Niemiec zakładu w świetle umowy o unikania podwójnego opodatkowania zawartej z Niemcami, jak również nie wykazała w zeznaniu rocznym dochodu ze źródeł przychodów położnych za granicą, które na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych albo są wolne od podatku. Dyrektor stwierdził, że podatnik nie wykazał również wymaganego przez art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych związku pomiędzy wymienionymi wydatkami a osiągnięciem lub zwiększeniem przychodu.

W ocenie organu odwoławczego w kwestii nie uznania przez organ pierwszej instancji za koszt uzyskania przychodów Spółki w 1998 r. wydatków w łącznej wysokości [...], na które brak jest dokumentów źródłowych, stwierdził, że zarzut ten zasługuje w części na uwzględnienie tj. należy do kosztów uzyskania przychodów zaliczyć wydatki na usługi hotelowe w kwocie [...] udokumentowane nadesłanymi przez Skarżącą rachunkami wystawionymi przez Hotel – H. Co do pozostałych wydatków w wysokości [...], na które brak jest dowodów źródłowych, Dyrektor Izby uznał że nie można ich zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, gdyż wobec braku dowodów zgodnych z wymogami określonymi w art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości w związku z art. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie jest możliwe stwierdzenie, czy wydatki te miały związek z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółki i czy dotyczyły skarżącej Spółki. Nie można więc uznać, że został spełniony warunek określony w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wbrew twierdzeniom Spółki organom podatkowym nie zostały przekazane duplikaty dokumentów źródłowych dotyczących wspomnianych wydatków. Na okoliczność pobrania dokumentów źródłowych sporządzone zostały protokoły zabezpieczenia dowodów z dnia 6,9 i 14 lutego 2001 r. zawierające wyszczególnienie dowodów pobranych od Spółki oraz podpisy osób je przekazujących. Wśród zabezpieczonych dowodów brak jest przedmiotowych dokumentów. Dopiero w piśmie z 29 października 2002 r. Spółka przesłała część dokumentów źródłowych – oryginałów, a nie kopii tj. ww. rachunki za hotel. Strona nie przedstawiła dowodów dotycząych pozostałej części wydatków, a w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie można na organy podatkowe nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających związek przyczynowy pomiędzy oznaczonymi wydatkami a uzyskanym przychodem, jeżeli dowodów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, a z ustaleń organu podatkowego wynikają wniosku przeciwne do ogólnie sformułowanych twierdzeń podatnika.

Dyrektor Izby nie uznał również za koszty uzyskania przychodów wydatków w kwocie [...], na które złożyły się wydatki za tytułu wynagrodzenia w kwocie [...], narzutów na te wynagrodzenia w kwocie [...] oraz wydatki z tytułu delegacji służbowych w kwocie [...]. Podstawą do zarachowania powyższych wydatków była zmiana umowy o pracę, zawartej 1 grudnia 1995 r. z R.C. (na czas nieokreślony, na stanowisko specjalisty ds. ekonomicznych) dokonana w dniu 1 marca 1996 r. i powierzająca R.C. obowiązki Prezesa Zarządu Spółki. W imieniu Spółki zmiana ta została podpisana przez pełnomocnika Spółki – J.Z.. Umowa ta według Dyrektora Izby jest nieważna w świetle wymagań art. 203 Kodeksu spółek handlowych oraz art. 22 § 1 Kodeksu pracy. Pierwszy z wymienionych przepisów wymaga bowiem, aby w umowach między Spółką a członkami zarządu Spółka była reprezentowana przez radę nadzorczą lub pełnomocnika powołanego uchwałą wspólników. Tymczasem J.Z. została powołana na pełnomocnika Spółki dopiero na mocy uchwały Zgromadzenia Wspólników z dnia 6 marca 1996 r. Zgodnie natomiast z art. 22 § 1 Kodeksu pracy przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem. Tymczasem R.C. występował jednocześnie w kilku rolach - do dnia 4 marca 1996 r. był jedynym wspólnikiem Spółki, od dnia 29 lutego 1996 r. był Prezesem Zarządu Spółki, był też pracownikiem Spółki. W rezultacie byłby więc podporządkowany samemu sobie, co w świetle ww. art. 22 § 1 KP jest wykluczone.

Z kosztów uzyskania przychodów zostały także wyłączone przez organ podatkowy wydatki w kwocie [...] z tytułu używania przez R.C. będącego głównym udziałowcem Spółki prywatnego samochodu osobowego dla potrzeb firmy. Według Dyrektora Izby prawidłowość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów tego wydatku należy oceniać w świetle art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przepis ten zasadniczo pozwala na zaliczenie tego typu kosztów do kosztów uzyskania przychodów, jednakże pod warunkiem zadośćuczynienia przez podatnika określonym rygorom formalnym. Nie jest rozstrzygające to, czy podatnik podniósł określone wydatki wymienione w ww. przepisie, ale czy wydatki takie zostały przez podatnika udokumentowane ewidencją przebiegu pojazdu.

W końcowej części uzasadnienia skarżonej decyzji Dyrektor uznał za chybione podnoszone w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego zarzuty naruszenia art. 120, 121 § 1, 122, 123 § 1, 125, 180, 187 § 1 , 188, 192, 201 § 1 pkt 2 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W skardze na powyższą decyzję skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Spółka wniosła o jej uchylenie zarzucając naruszenie art. 9 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 4, art. 16 ust. 1 pkt 38 i 51, art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, art. 54 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 188, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz naruszenie Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

Odnośnie odmowy uznania za koszty uzyskania przychodów w roku 1998 wydatków w kwocie [...] dotyczących roku 1997 Spółka stwierdziła, iż termin zamknięcia ksiąg rachunkowych nie jest tożsamy z terminem złożenia ostatecznego zeznania podatkowego. Udział spornej kwoty w kosztach ogółem Spółki w 1998 r. tj. [...] wynosi 0,077 % i w świetle zasady istotności wynikającej z art. 54 ustawy o rachunkowości nie stanowił podstawy do korekty sprawozdania i ksiąg roku obrotowego, którego sprawozdanie dotyczyło. Niezależnie od tej okoliczności Spółka zwróciła uwagę, iż praca niemieckiego doradcy podatkowego została wykonana i zafakturowana w styczniu 1998 r. prawidłowo więc wydatek ten został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów tegoż miesiąca. Ponadto zdaniem Spółki skoro organy podatkowe wyłączyły z kosztów uzyskania przychodów roku 1998 faktury za czynsz i usługi telekomunikacyjne wykonane w 1997, to powinny skorygować koszty uzyskania przychodów poprzez dodanie do kosztów 1998 r. takich faktur dotyczących grudnia 1998 r. a zaksięgowanych na początku 1999 r. Poprzez nieuznanie za koszty wydatków w kwocie [...] zostały naruszone art. 9 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 4 ustawy o podatku dochodowym oraz art. 54 ustawy o rachunkowości i art. 120, 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej.

Według Spółki z akt sprawy wynika, że organy podatkowe nie kwestionują związku z uzyskanym przychodem wydatków w łącznej kwocie [...] poniesionych z tytułu zakupu paliwa, oleju itp. w Niemczech. Na stronach 47 i 48 protokołu kontroli znajduje się bowiem stwierdzenie, iż istnieją dowody, których analiza pozwala przyjąć, że faktycznie poniesione przez Spółkę niektóre wydatki miały związek z prowadzoną działalnością i tym samym przyczyniły się do osiągnięcia przychodu. Takimi dowodami są polecenia wyjazdu służbowego poza granicami kraju, które są jednocześnie dowodem księgowym dokumentującym koszt uzyskania przychodu. Dalej kontrolujący stwierdził, że wydatki w przypadku podróży zagranicznej, które Spółka rozliczyła poleceniem wyjazdu służbowego załączając poniesione wydatki na paliwo w postaci wydruków z kas fiskalnych i paragonów, zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Tymczasem Dyrektor Izby wbrew tym faktom stwierdza, że z ustaleń organu podatkowego wynika, iż nie istniał związek przyczynowy między oznaczonymi wydatkami i uzyskanym przychodem. Zdaniem skarżącej nie negując związku poniesionych wydatków z uzyskanym przychodem na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych organ podatkowy powinien ustalić dochód w drodze oszacowania, przyjmując do kosztów wydatki na podstawie szczegółowo opisanych przez Spółkę niemieckich dowodów źródłowych, potwierdzających poniesienie wydatków i stosowanych wyłącznie w kraju ich poniesienia, aczkolwiek nie spełniających formalnych wymogów polskiej ustawy o rachunkowości.

Rażącym naruszeniem art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej jest zdaniem Spółki sposób rozpatrzenia dowodu w postaci kserokopii zgłoszenia w Urzędzie Miasta B. działalności firmy pod adresem, na który były wystawiane kwestionowane faktury z tytułu świadczonych na terenie Niemiec usług telekomunikacyjnych. Zamiast bowiem sprawdzenia, czy rzeczywiście według prawa niemieckiego właściciel lokalu składa tylko ustne oświadczenie przed pracownikiem Urzędu Miasta Izba stwierdziła, że trudno przyjąć za dowód niemieckojęzyczną kserokopię zgłoszenia działalności gospodarczej. Według Spółki o ile organ odwoławczy miał problemy z przetłumaczeniem tekstu, powinien wystąpić do skarżącej o dokonanie takowego tłumaczenia, a nie odrzucać dowód bez jego rozpatrzenia. W tej sytuacji poprzez nie uznanie za koszty wydatków w kwocie [...] Dyrektor Izby naruszył także art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Kwestionując wyłączenie z kosztów uzyskania przychodu kwotę [...] w związku z brakiem dowodów źródłowych Spółka, wskazując na swoje pisma wystosowane w toku postępowania zaprzeczyła, jakoby nie dostarczyła wymaganych dokumentów. Ponadto organy podatkowe w trakcie postępowania nie sygnalizowały i nie występowały do Spółki o brakujące dokumenty, a jedynie organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonej decyzji po raz kolejny stwierdził, że to podatnik ponosi konsekwencje własnej bierności.

Zarzucając Dyrektorowi Izby bezpodstawne wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu wynagrodzeń, narzutów na wynagrodzenia i kosztów delegacji służbowych R.C. w łącznej kwocie [...] skarżąca stwierdziła, że pominięty został jako dowód wyrok Sądu Rejonowego w B., który rozwiewa wszelkie wątpliwości w zakresie zatrudnienia R.C. na podstawie ważnej umowy o pracę, przy czym Spółka zwróciła uwagę, że ów wyrok zapadł po zbadaniu zakwestionowanych przez organy podatkowe umów o pracę.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w skarżonej decyzji oraz przytaczaną na jego poparcie argumentację. Stwierdził ponadto, że odnośnie kwestionowanych wydatków na paliwo w Niemczech brak było podstaw do dokonania oszacowania dochodów, gdyż samo nieuznanie za koszt uzyskania przychodów Spółki przedmiotowych wydatków nie powoduje, iż brak jest danych niezbędnych do określenia podstawy opodatkowania, a także że księgi podatkowe nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Odnosząc się do zarzutu pominięcia wyroku Sądu Rejonowego Dyrektor Izby zwrócił uwagę, że dowód z tego wyroku został dopuszczony, jednakże wbrew przyjętemu na siebie zobowiązaniu skarżąca Spółka dostarczyła przedmiotowe orzeczenie bez uzasadnienia (żadna ze stron procesu nie złożyła wniosku o sporządzenie takowego). Z samego zaś wyroku nie wynika, iż poddano analizie prawidłowość zawartej umowy o pracę z dnia 1 marca 1996 r.

W piśmie procesowym z dnia 31 sierpnia 2004 r. Spółka podtrzymała swoje stanowisko zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie wszystkie z podniesionych w niej zarzutów Sąd podzielił.

Nie jest zasadny zarzut nie uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu wydatków dotyczących roku 1997 zarachowanych dopiero na początku roku 1998. Art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ani nie wprowadza, ani nie odwołuje się do zawartego w art. 54 ust. 1 ustawy o rachunkowości kryterium istotności zdarzeń mających wpływ na sporządzane roczne sprawozdanie finansowe, dla uznania, że zarachowanie danych wydatków jako kosztów było możliwe w księgach rachunkowych tego roku, którego dotyczą. O ile więc istniała faktyczna możliwość takiego zarachowania, bez względu na wielkość wydatków, a tym samym ich istotność, dla wywołania efektu podatkowego zarachowania takowego należało dokonać. W przedmiotowej sprawie możliwość zarachowania miała miejsce, gdyż rachunki spłynęły jeszcze przed terminem złożenia wstępnego zeznania podatkowego za rok 1997, jak też sporządzenia sprawozdań finansowych, słuszne jest zatem ich pominięcie przez organy podatkowe w kosztach roku 1998. Odnośnie zaś rachunku dotyczącego usług niemieckiego doradcy podatkowego, wynika z niego jedynie, że został on wystawiony w lutym 1998 r. i dotyczy obsługi dokumentacji pracowniczej z grudnia 1997 r., natomiast ani z tego rachunku ani z innych dowodów (np. umowy z doradcą) nie wynika, aby usługi te były dokonywane w styczniu 1998 r.

Odnośnie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z zakupami paliwa w Niemczech udokumentowanych jedynie wydrukami z kas fiskalnych lub paragonami Sąd w niniejszym składzie stoi na stanowisku, że przepisów o rachunkowości nie należy stosować wprost do rozstrzygnięcia spraw podatkowych, a zakres obowiązku podatkowego może być określony tylko ustawami podatkowymi (tak też NSA w wyroku z 20 kwietnia 2001 r. sygn. akt III SA 3352/99 opubl. w "Przeglądzie Podatkowym" z 2002 r. Nr 2 str. 63 oraz w elektronicznym zbiorze orzecznictwa LEX pod numerem 50400), co oznacza że nawet w przypadku uchybieniu wymogom prawidłowego sporządzania rachunków mających dokumentować dany wydatek uwzględniany jako koszt uzyskania przychodów, podatnik może dowodzić faktycznego poniesienia tych wydatków także innymi dowodami. Nie można zatem, tak jak to czyni Dyrektor Izby w uzasadnieniu swojej decyzji, ograniczyć się do analizy poprawności sporządzanych dokumentów w kontekście przepisów o rachunkowości. Niemniej należy zauważyć, że w cytowanym przez skarżącą protokole organ podatkowy I instancji dokonał rozróżnienia przedstawionych przez Spółkę dokumentów (wydruków i paragonów) dotyczących zakupów paliwa na te, które zostały załączone do innych dokumentów tj. poleceń wyjazdu służbowego i te, które pozostają bez związku z tymi dokumentami oraz zaliczył do kosztów uzyskania przychodu jedynie wydatki wykazane w pierwszy z wyróżnionych sposobów. Nie można uznać takiego postępowania organów podatkowych za niezgodne z prawem, gdyż, jak wskazano wyżej, ciężar dowodu w zakresie wykazywania kosztów obciąża podatnika, tak więc w przypadku posiadania przez podatnika dowodów wskazujących jedynie na rodzaj, wysokość i datę wydatku to podatnik dowieść innymi dowodami związek tych wydatków z uzyskiwanymi przez niego przychodami.

Zasadny jest zarzut Spółki naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej przy rozpatrywaniu zasadności zaliczenia do kosztów wydatków z tytułu usług telekomunikacyjnych w Niemczech udokumentowanych rachunkami na nazwisko R.C. Aczkolwiek trudno się zgodzić ze stanowiskiem Spółki, że wystarczającym dowodem prowadzenia działalności gospodarczej pod określonym adresem jest oświadczenie w tym względzie złożone wobec organu innego państwa, niemniej organy podatkowe mając na uwadze, że językiem urzędowym w Rzeczpospolitej Polskiej jest język polski (art. 27 Konstytucji RP) nie mogą pominąć dowodu wyłącznie z powodu przedstawienia dokumentu w języku obcym. W takim wypadku zgodnie z wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji zasadą zaufania organy powinny wezwać podatnika do przedstawienia tłumaczenia dokumentu pod rygorem dokonania tłumaczenia na koszt strony.

Słuszny jest też zarzut strony pominięcia przy rozpatrywaniu kwestii uznania za koszt wydatków w kwocie [...] dokumentów przedstawionych przez stronę. Jak wynika z porównania kopii rachunków w języku niemieckim dołączonym do pisma Spółki z dnia 10 października 2002 r. (k. 547 – 552 akt administracyjnych) przynajmniej jeden z nich (k. 547) odpowiada datą i nazwą dostawcy usług wydatkowi ujętemu w pkt 16 tabeli na karcie 55 protokołu kontroli Spółki (k. 441 akt administracyjnych). Dokumenty te więc po uprzednim przetłumaczeniu powinny być przedmiotem rozpatrzenia przez organy podatkowe.

Niezgodne z prawem jest też zapatrywanie Dyrektora Izby na kwestię ważności zawartej z Prezesem Zarządu Spółki w dniu 1 marca 1996 r. zmiany umowy o pracę. Zgodzić się należy, choćby na fakt późniejszego aneksowania tej umowy w dniu 1 lipca 1999 r. (uzasadnienie pozwu – k. 525 akt administracyjnych) że wyrok Sądu Rejonowego (k. 584 akt administracyjnych) nie mógł mieć w tej materii rozstrzygającego znaczenia, niemniej mając na uwadze, iż zgodnie z art. 103 § 1 Kodeksu cywilnego ważna jest umowa zawarta przez pełnomocnika nawet bez umocowania, o ile mocodawca dokona później stosownego jej potwierdzenia, fakt podjęcia przez Zgromadzenie Wspólników w dniu 6 marca 1996 r. tj. wówczas, kiedy R. C. nie był już jedynym wspólnikiem, uchwały o udzieleniu stosownego pełnomocnictwa J. Z. przesądza według Sądu o prawidłowości zawarcia umowy o pracę R.C. jako Prezesem Zarządu.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) Sąd orzekł jak w wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie 200 ww. ustawy, uwzględniając wysokość poniesionego wpisu, koszty zastępstwa procesowego stosownie do § 6 pkt 5 w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, a także wysokość uiszczonej opłaty skarbowej za pełnomocnictwo, a także wysokość uiszczonej opłaty skarbowej za pełnomocnictwo.