Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1448/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 b, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 27 ust. 5, art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b, art. 17 ust. 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120, art. 200 i art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Sawa Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] lutego 2021 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz B. L. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] kwietnia 2021 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej również: "SKO", "Kolegium", "organ II instancji", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania B. L. (dalej również

jako: "odwołująca się", "skarżąca", "strona skarżąca") od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] (dalej również jako: "Burmistrz", "organ I instancji") z [...] lutego 2021r.

nr [...], odmawiającego przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Pismem złożonym [...] stycznia 2021 r., B. L. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z niepodejmowaniem, bądź rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej spowodowaną sprawowaniem osobistej opieki nad niepełnosprawnym mężem – R. L.

Decyzją z [...] lutego 2021 r., nr [...], organ I instancji na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm. – powoływanej dalej jako: "ustawa", "uśr") odmówił przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz przywołał przepisy prawa oraz warunki konieczne do przyznania pomocy we wnioskowanej formie, zawarł w niej również ustalenia stanu faktycznego. Odmowę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego organ I instancji oparł na przesłance, wynikającej z art. 17 ust.1b uśr, wskazując, że z orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności wynika, że niepełnosprawność R.L. istnieje od [...] grudnia 2006 r., a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...] listopada 2018 r., wobec czego, niepełnosprawność powstała po ukończeniu 25 roku życia, co nie wypełnia warunków określonych w ww. przepisie. Organ podał, że z wywiadu środowiskowego wynika, że B.L. zamieszkuje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem i dwoma synami. R.L. jest osobą ciężko chorą, pozostającą pod stałą opieką lekarską i wymagającą pomocy innej osoby. Mąż skarżącej systematycznie leczy się z powodu chorób [...], choroby [...] i [...][...]. B.L. sprawuje tę opiekę prawidłowo, pobierając z tego tytułu specjalny zasiłek opiekuńczy, przyznany decyzją nr [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B.L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Kwestionowanej decyzji Burmistrza zarzuciła naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędne zastosowanie art. 17 ust. 1 b pkt 1 i 2 uśr, wobec nieuwzględnienia okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną, ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Wskazała też na dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b uśr, polegającą na przyjęciu, że pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego przyznanego w oparciu o art. 16 a uśr stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wobec naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 uśr. Podniesiono również, że odwołująca się złożyła do organu wniosek o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, wnosząc jednocześnie o uchylenie decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy, a tym samym dokonując wyboru świadczenia w rozumieniu art. 27 ust. 5 uśr. Środek zaskarżenia decyzji pierwszoinstancyjnej odnosił się również do naruszenia przez Burmistrza przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – powoływanej dalej jako: "kpa"), poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności: niemożności podjęcia zatrudnienia przez odwołującą się w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym mężem, co skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalania organ z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Z uwagi na powyższe zarzuty B.L. wniosła o uchylenie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] i przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z [...] kwietnia 2021 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji przyznał rację odwołującej się, orzekając, że w stosunku do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała nie później, niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia, przepis art. 17 ust. 1 b jest niezgodny z Konstytucją i nie ma przeszkód prawnych do jego stosowania. Wobec powyższego traktować go, zdaniem SKO, należy jako pozostający bez znaczenia dla przyznania świadczenia. Organ odwoławczy zauważył również, że wbrew zarzutom odwołania Burmistrz nie oparł decyzji na stwierdzeniu, że w sprawie występuje przesłanka negatywna, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b uśr. SKO oceniło jednocześnie, że pomimo wskazania w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, faktu pobierania przez B.L. specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad mężem, nie uznano tej okoliczności za przesądzającą o braku możliwości ustalenia prawa do świadczenia opiekuńczego.

Kolegium przyznało jednak rację organowi I instancji, co do zaistnienia przesłanki negatywnej, wynikającej z art. 17 ust. 1 ustawy, a związanej z niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Organ wskazał też na brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy sprawowaną przez odwołującą się opieką, a niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej oraz z rezygnacją z takich form aktywności zawodowej. Zdaniem Kolegium, zakres sprawowanej przez B.L. opieki nie uniemożliwia jej podjęcia zatrudnienia, czy innej pracy zarobkowej, choćby w niepełnym wymiarze godzin. Z przedstawionego zakresu opieki i czynności z nią związanymi nie wynika, ile czasu zajmuje skarżącej faktyczna opieka nad mężem. B.L. zamieszkuje z mężem i dwoma synami, zatem takie czynności jak zajmowanie się domem, przygotowanie posiłków, czy sprzątanie zaliczyć należy, zdaniem Kolegium, do zwykłych prac domowych, które wykonywane są w każdej rodzinie. Są to w ocenie organu, czynności dnia codziennego, związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego, które nie mogą być uznane za opiekę w rozumieniu art. 17 uśr. Podobnie podawanie 2 – 3 razy dziennie leków i nadzór nad ich przyjmowaniem oraz zapewnienie kontaktu z lekarzem nie mogą być uznane za przeszkodę w podjęciu zatrudnienia lub innej pracy, gdyż są to czynności wykonywane jedynie w określonych porach dnia, a nie w sposób ciągły. Tym samym, w ocenie Kolegium, nie sposób uznać, aby zachodził bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy między niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia, a koniecznością opieki nad mężem. Organ II instancji wskazał, że przytoczony wyżej przepis należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej, bądź wymusza na osobie sprawującej opiekę rezygnację z wykonywanej pracy. Kolegium zauważyło też, że sposób sprawowania opieki nie został w ustawie określony i dlatego należy go rozpatrywać przez pryzmat celu rezygnacji, czyli sprawowania opieki, która musi mieć charakter stały bądź długotrwały i odnosić się do wszystkich niezbędnych potrzeb życiowych osoby pozostającej pod opieką, a których z uwagi na niepełnosprawność nie jest w stanie sama sobie zapewnić. W ocenie organu zakres sprawowanej przez odwołującą się opieki jest niewystarczający do przyznania świadczenia. Dodatkowo SKO powołało się na informacje zawarte w wywiadzie środowiskowym konstatując, że dorosły syn wnioskodawczyni nie pracuje i pozostaje bierny zawodowo, więc mógłby wspomóc matkę w opiece nad ojcem.

Pismem z [...] maja 2021 r. B.L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na powyższą decyzję kwestionując ją w całości. Zażądała uchylenia decyzji organów obu instancji, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania oraz rozpoznania sprawy w trybie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – powoływanej dalej jako: "ppsa"). Kwestionowanej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr, a w szczególności: zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że zakres opieki świadczony przez skarżącą nie wypełnia ww. dyspozycji, podczas gdy w rozumieniu tego przepisu osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym wymaga - w zależności od rodzaju schorzenia oraz aktualnego stanu zdrowia opieki stałej lub długotrwałej, lecz niekoniecznie całodobowej; zaniechanie przez SKO dokonania wykładni systemowej i celowościowej, co doprowadziło do niewłaściwego przyjęcia, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a sprawowaniem przez nią opieki nad mężem, podczas gdy w przedmiotowej sprawie taki związek istnieje; 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 kpa, poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, tj. faktycznego zakresu opieki skarżącej nad mężem, co skutkowało odmową prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwolniło organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony. W uzasadnieniu rozwinięto wyżej wskazane zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżone decyzje naruszają przepisy prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego.

Przedmiotem kontroli pod względem legalności jest decyzja SKO w [...] z [...] kwietnia 2021 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] lutego 2021 r., nr [...], odmawiającą B.L. ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy, wnioskowanego na męża R.L.

Zdaniem Sądu, w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, określony w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności moment jej powstania u męża skarżącej, nie stanowi przeszkody do przyznania jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, jako osobie sprawującej opiekę. Sąd aprobuje stanowisko organu odwoławczego, korygujące błędy organu I instancji w tym zakresie, uznając za niecelowe jego powielanie.

W rozpoznawanej sprawie, istota sporu sprowadza się zatem do oceny, czy na przeszkodzie przyznaniu skarżącej wnioskowanego świadczenia stoi dyspozycja art.17 ust. 5 pkt 1 lit. b uśr w zw. z art. 27 ust. 5 uśr – zakwestionowana przez organ I instancji oraz art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr, na której swoją decyzję oparł organ odwoławczy.

Sąd nie podziela stanowisk zaprezentowanych w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji.

W odniesieniu do argumentacji organów, dotyczącej możliwości sprawowania opieki nad R.L. przez jego pozostającego bez zatrudnienia, dorosłego syna, Sąd wskazuje, że wprawdzie stosownie do art. 128 ustawy z 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2019 r., poz. 2086 ze zm., powoływanej dalej jako: "kro"), obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo, jednak zastosowanie tej normy w odniesieniu do sytuacji R.L. nie jest zasadne. Zgodnie z przywołanym art. 129 § 1 kro, obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych przed wstępnymi, a wstępnych przed rodzeństwem. Jednocześnie obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności, albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swojemu obowiązkowi, lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami (art. 132 kro). Na względzie mieć też należy art. 23 kro, który wskazuje, że małżonkowie mają równe prawa i obowiązki w małżeństwie oraz są obowiązani do wspólnego pożycia, do wzajemnej pomocy i wierności oraz do współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli. Dodatkowo art. 27 kro, zobowiązuje oboje małżonków, każde według swych sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych, do przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli. Przywołane wyżej przepisy należy interpretować łącznie z normą wyłączającą, wpisaną w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr, określającą zasadę, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba, że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

B.L. jest bez wątpienia współmałżonkiem osoby wymagającej opieki, a jej mąż legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Ona sama jest osobą w pełni sprawną i świadczy pomoc wobec R.L. Uznać zatem należy, że wyłączenie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr nie ma do jej sytuacji zastosowania. Jednocześnie z uwagi na treść przywołanych wyżej przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego i wynikający z nich obowiązek wzajemnej pomocy małżonków, w tym obowiązek łożenia na utrzymanie współmałżonka, należy przyznać jej pierwszeństwo do wykonywania obowiązku opieki nad niepełnosprawnym mężem i uzyskania wsparcia finansowego państwa w tym zakresie. Jako, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom, na których ciąży obowiązek alimentacyjny - a do takich osób należą małżonkowie (art. 27 w zw. z art. 23 kro) - w pierwszej kolejności, a więc z wyprzedzeniem innych osób, należy przyznać je skarżącej w odniesieniu do jej niepełnosprawnego męża.

Odmowę przyznania świadczenia organ II instancji uargumentował tym, że zakres czynności podejmowanych przez skarżącą w ramach opieki na niepełnosprawnym mężem nie koliduje z możliwością podjęcia przez nią zatrudnienia, choćby w niepełnym wymiarze czasu. W opinii organu, pomoc w postaci świadczenia pielęgnacyjnego dedykowana jest osobom, które nie mogą podjąć żadnej pracy z uwagi na stały charakter świadczonej opieki nad osobą tego wymagającą. Natomiast, zarówno potrzeby męża skarżącej, jak i sprawowane w ramach opieki czynności, nie są zdaniem SKO, wystarczające do przyznania tego rodzaju pomocy. Istotą opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1 uśr, jest zapewnienie zaspokojenia normalnych, codziennych potrzeb osoby, nad którą jest sprawowana, zapewnienie jej egzystencji, której bez pomocy osób trzecich nie jest w stanie sobie sama zapewnić.

W ocenie Sądu, Kolegium błędnie uznało, że w sprawie nie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną a niemożnością podjęcia zatrudnienia przez skarżącą.

R.L. jest osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, niezdolną do zatrudnienia, wymagającą pomocy w związku z ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, leczy się m.in. na chorobę [...] i [...][...], a żona zapewnia mu stałą opiekę lekarską, wykup i podawanie leków, dba o dom, o jego higienę osobistą, przygotowuje posiłki. Warunek "stałej lub długotrwałej" opieki został bez wątpienia spełniony – skarżąca wykonuje czynności opiekuńcze wobec męża od czasu powstania takiej konieczności (2006 r.), a więc jest to opieka o charakterze stałym i długotrwałym (w sensie jej rozciągłości w czasie). Zdaniem Sądu, zakres czynności wykonywanych przez skarżącą nie pozostawia wątpliwości, że sprawuje ona stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną – mężem. Łączenie tak absorbującej opieki z pracą zawodową może być niebezpieczne dla zdrowia i życia osoby pozostającej pod opieką. W ocenie Sądu długotrwałe pozostawanie skarżącej bez zatrudnienia stanowi niewątpliwie następstwo znacznej niepełnosprawności jej męża, która istnieje od wielu lat i ma charakter stały.

W odniesieniu do wątpliwości, dotyczących wydania przez organ decyzji odmownej z uwagi na korzystanie przez skarżącą ze specjalnego zasiłku opiekuńczego, Sąd wskazuje, że wraz z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego złożony został również wniosek o uchylenie decyzji przyznającej tę formę pomocy. Zatem uznać należy, że B.L. dokonała wyboru rodzaju wsparcia, jakiego oczekuje od państwa - w rozumieniu art. 27 ust. 5 uśr – co organy obu instancji powinny mieć na uwadze.

Sąd zauważa również, że zarówno Burmistrz jak i SKO, wydając decyzje odmowne w zakresie ustalenia prawa do świadczenia opiekuńczego, zupełnie pominęły fakt wcześniejszego uznania za wypełnione przesłanki rezygnacji przez skarżącą z zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem. Jasno wynika to z decyzji nr [...] rozstrzygającej pozytywnie jej wniosek o specjalny zasiłek opiekuńczy. Przyznając zasiłek organ nie kwestionował, że B.L. spełnia przesłanki określone w art. 16 a uśr – a w szczególności, określony w pkt 1 warunek: niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej oraz w pkt 2: rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej - w celu sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Zdaniem Sądu nielogiczną i niemożliwą do zaakceptowania jest sytuacja różnicowania przez organy przyznania świadczenia, poprzez odmienną ocenę tego samego stanu faktycznego (wypełnienia przez stronę tych samych warunków) w zależności do rodzaju wnioskowanej pomocy (czy jej wysokości). Nie może być tak, że przy ocenie spełnienia przesłanek dotyczących specjalnego zasiłku opiekuńczego skarżąca zostaje uznana za osobę niepodejmującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej oraz rezygnującą z aktywności zawodowej, bądź pozostającą bez zatrudnienia z tytułu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, a jednocześnie - w decyzjach dotyczących jej ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego – organy uznają ją za niewypełniającą tej przesłanki.

Reasumując, stwierdzić należy, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wadliwie oceniły wniosek B.L. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego za niezasadny. W konsekwencji powyższego Sąd uznał, że organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego: organ I instancji - art. 17 ust. 1b, art. 17ust. 5 pkt 1 lit. b uśr oraz art. 27 ust. 5 pkt 2 i 3 uśr, a SKO - art. 17 ust. 1 uśr w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Skoro organy administracji nie dokonały właściwej oceny materiału dowodowego, doszło również do naruszenia zasad postępowania określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Zatem Burmistrz Miasta i Gminy [...] zobowiązany będzie do uwzględnienia poglądu prawnego wyrażonego w uzasadnieniu niniejszego wyroku i do ponownego przeprowadzenia postępowania zmierzającego do wydania decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne. Jeżeli sytuacja rodziny skarżącej na dzień wydania decyzji będzie świadczyła o spełnieniu przesłanek z art. 17 uśr, wówczas organ I instancji zobowiązany będzie do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a jeżeli w dniu wydania tego aktu, nadal realizowana będzie decyzja przyznająca specjalny zasiłek opiekuńczy, będzie on zobowiązany do wydania tego samego dnia decyzji uchylającej przyznanie zasiłku. Organ powinien mieć też na uwadze, by po wydaniu wyżej wskazanej decyzji zastosować rozwiązane, które wyłączy możliwość jednoczesnej wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego oraz zasiłku.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie skarżącej kosztów postępowania w zakresie kosztów działania pełnomocnika orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).