Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 994/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 153 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c; art. 134 par 1; art. 135
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: ar. 7, 10, 77, 79, 81
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz /spr./ Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsk z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 292/09, w sprawie ze skargi D. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia [...] stycznia 2009 r., [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia w sprawie uzgodnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 292/09 oddalił skargę D. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia w sprawie uzgodnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

W trakcie postępowania z wniosku O. Spółki z o.o. w S. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, polegającej na budowie w L. przy ul. [...] na działkach nr [...] stacji paliw płynnych, Starosta L. postanowieniem z [...] września 2008 r., powołując się na art. 48 ust. 2 pkt 1 oraz art. 378 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 129 z 2006 r., poz. 902 ze zm.), odmówił uzgodnienia projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tej inwestycji.

W dniu 4 listopada 2008 r. Starosta L. podjął postanowienie, którym uzgodnił projekt decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tej inwestycji, zastrzegając, że należy ograniczyć do dopuszczalnego poziomu hałas przenikający do środowiska, związany z funkcjonowaniem stacji paliw. W postanowieniu tym stwierdzono też, że traci ważność postanowienie z [...] września 2008 r. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że organ administracji zmienił stanowisko na skutek oględzin terenu inwestycji w dniu 29 października 2008 r. Oba wskazane postanowienia były doręczane jedynie, określonemu w nich jako wnioskodawca, Burmistrzowi L. oraz do wiadomości Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w L.

W dniu 26 listopada 2008 r. wpłynęła do Starostwa Powiatowego w L. skarga J. J. w sprawie niedoręczenia jej postanowienia z [...] listopada 2008 r., w której twierdziła, że jest stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, polegającej na budowie stacji pali na działkach nr [...] w L. przy ul. [...] (pismo z 24 listopada 2008 r.).

W dniu [...] grudnia 2008 r. Starosta L. powołując się na art. 28 i art. 106 k.p.a., wydał postanowienie, którym zmienił postanowienie z [...] listopada 2008 r. "w części dotyczącej stron i uznania za stronę Pani J. J. (...) oraz Pana D. J. ". W uzasadnieniu tego postanowienia odwołano się do skargi J. J. w sprawie nieuznania jej za stronę postępowania w sprawie uzgodnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji.

W aktach brak dowodu doręczenia D. J. oraz J. J. postanowienia z [...] grudnia 2008 r. oraz z [...] listopada 2008 r., jednakże zostały złożone zażalenia przez J. J. (z dnia 18 stycznia 2009 r.) oraz D. J. (z 30 grudnia 2008 r.) na postanowienie z [...] listopada 2008 r., w których wskazano, że postanowienie to zostało im doręczone odpowiednio 5 stycznia 2009 r. oraz 23 grudnia 2008 r.

Po przekazaniu zażaleń Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Słupsku organ ten postanowieniem z [...] lutego 2009 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia J. J. zaś postanowieniem z [...] stycznia 2009 r. niedopuszczalność zażalenia D. J.

W tych okolicznościach skarżący wniósł skargę do Sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę wskazał, że nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Trafnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku uznało, że zgodnie z art. 153 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w postępowaniach, które z mocy ustępu pierwszego tego artykułu, nadal toczą się na podstawie uchylonych tą ustawą przepisów ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, nie służy zażalenie na postanowienie starosty o uzgodnieniu warunków realizacji przedsięwzięcia. Zamysł ustawodawcy zawarty w powołanym przepisie jest jasny. W dotychczasowym stanie prawnym na takie postanowienie, zgodnie z art. 106 § 5 k.p.a., zażalenie służyło. Zgodnie z obecnym stanem prawnym, jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i do uzgodnienia tego nie stosuje się art. 106 § 5 k.p.a. (art. 77 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 7 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Ustawodawca zatem w art. 153 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko połączył z dotychczasowym trybem postępowania, do którego prawo zachowały podmioty, które biorą udział w postępowaniach wszczętych przed wejściem w życie tej ustawy (art. 153 ust. 1), pewne elementy nowej procedury, mianowicie kompetencje nowo powstałych organów, jakimi są Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska i regionalni dyrektorzy ochrony środowiska (zdanie drugie art. 153 ust. 1) oraz ograniczenie możliwości zaskarżania rozstrzygnięć organów współdziałających (art. 153 ust. 2). Powoduje to, że organy administracji, w tym przypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku, działając po wejściu w życie powołanego art. 153 (od 15 listopada 2008 r.) są zobowiązane ten przepis stosować, w tym, jak by wynikało z jego gramatycznej wykładni, także wtedy, gdy postanowienie zostało wydane przed dniem 15 listopada 2008 r.

Takie uregulowanie, będące niekiedy i właśnie w rozpoznawanej sprawie – co należy podkreślić - podstawą pozbawienia strony możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w czasie, gdy taki środek zaskarżenia służył, rodzi pytanie czy jest ono zgodne z Konstytucją RP, w szczególności wynikającym z jej art. 2 zakazem retroakcji, czy też tę zasadę narusza, co mogłoby być podstawą do prokonstytucyjnej wykładni tego przepisu i uznania, że dotyczy on tylko postanowień wydanych po wejściu w życie ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a więc po dniu 14 listopada 2008 r.

Oceniając powołany przepis pod tym kątem Sąd uznał, że taka wykładnia nie jest uzasadniona. Zasada dwuinstancyjności nie jest zasadą absolutną. W art. 78 Konstytucji przewidziano możliwość wprowadzenia wyjątków od prawa zaskarżenia decyzji wydanej w pierwszej instancji. Co więcej wprowadzony poprzez art. 153 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wyjątek nie polega na wyłączeniu możliwości zaskarżenia decyzji, lecz postanowienia wydanego w postępowaniu zmierzającym do wydania nadal zaskarżalnej do organu drugiej instancji decyzji. Zatem strona takiego postępowania nie będzie pozbawiona możliwości podniesienia zarzutów wobec takiego niezaskarżalnego postanowienia, gdyż znajdzie zastosowanie reguła zawarta w art. 142 k.p.a., w którym stanowi się, że postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Powołany przepis daje możliwość podniesienia w odwołaniu od decyzji zarzutów wobec wydanych w toku postępowania postanowień, na które nie służyło zażalenie, niezależnie od tego, czy postanowienie takie wydaje ten sam organ, który wydaje decyzję załatwiającą sprawę co do istoty. Ustawa w tym zakresie nie wprowadza bowiem żadnych ograniczeń.

Zatem skoro według art. 78 Konstytucji ustawy mogą wprowadzać ograniczenia w prawie zaskarżania decyzji organu pierwszej instancji oraz skoro niezaskarżalność postanowienia organu współdziałającego w wydaniu decyzji zażaleniem nie pozbawia możliwości zaskarżenia tego postanowienia w odwołaniu od decyzji, to nie narusza konstytucyjnego zakazu nieretroakcji unormowanie, w którym ustawodawca pozbawia prawa wniesienia zażalenia od postanowienia, które zostało wydane w czasie, w którym zażalenie przysługiwało. W związku z tym nie ma podstaw do odczytania art. 153 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w sposób inny niż wynika to z wykładni gramatycznej.

Zdaniem Sądu, prawidłowo zatem przyjęto, że niezależnie od tego, że postanowienie, od którego wniesiono zażalenie, zostało wydane przed wejściem w życie art. 153 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, to zażalenie od niego nie przysługuje. To zaś sprawia, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność wniesionego po wejściu w życie art. 153 powołanej ustawy zażalenia. Wobec powyższego niezasadne okazały się zarzuty skargi naruszenia powołanych przepisów.

Jeżeli chodzi o zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów regulujących postępowanie dowodowe i dochodzenie do ustaleń faktycznych (art. 7, art. 77, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a.) Sąd wskazał, że po pierwsze istotne w sprawie fakty (fakt, że postanowienie z 4 listopada 2008 r. wydano przed wejściem w życie art. 153 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, że zostało ono doręczone na skutek postanowienia z 19 grudnia 2008 r., a więc po wejściu w życie tego przepisu, oraz że tym bardziej po tym zdarzeniu wniesiono od niego zażalenie) nie były kwestionowane, po drugie powołane przepisy kwestionuje się zarzucając nie błąd w ustaleniach faktycznych, lecz prawnych (że błędnie ustalono, jakie przepisy należy stosować), co jest nieporozumieniem.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna i z tego powodu na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił ją.

Od powyższego wyroku D. J. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, skargę kasacyjną opierając na następujących podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.: na naruszeniu przepisów postępowania, mając na względzie, iż uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. w związku przepisami art. 7, art. 10, art. 77, art. 79 oraz art. 81 k.p.a., a także art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b i lit. c oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nie dokonanie usunięcia naruszeń prawa w stosunku do czynności organu (naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu), które zgodnie z tymi przepisami sąd ma obowiązek usunąć, w konsekwencji skutkiem czego było niezasadne oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia; albowiem Sąd pomimo wyraźnych wskazań skarżącego na uchybienia w postępowaniu przed organem I i II instancji nie zajął się należycie zasygnalizowanymi uchybieniami postępowania administracyjnego i bezzasadnie oddalił skargę;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i p.p.s.a. w związku z art. 153 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. nr 199 poz. 1227 ze zm.) i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz § 3 ust. 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym zastosowaniu art. 153 ww. ustawy i oddaleniu na tej podstawie w oparciu o ww. przepisy postępowania skargi, mimo iż przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem zaskarżone zażaleniem postanowienie zostało wydane w dniu 4.11.2008r., a zatem przed wejściem w życie tego przepisu; w chwili wydania postanowienia przez organ I instancji przepis ten nie obowiązywał i SKO stosując ten przepis do zażalenia na to postanowienie, dopuściło się zastosowania prawa wstecz, w sposób sprzeczny z Konstytucją, co Sąd oddalając skargę zaaprobował, czym naruszył art. 3 ust. 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a..

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny powinien z urzędu rozpatrzyć, czy nie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie tego przepisu, bowiem przesłanką zastosowania unormowania zawartego w tym przepisie jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności, ale także w aktach lub czynnościach je poprzedzających, jeżeli tylko były one podjęte w granicach danej sprawy.

Skarżący wskazał, że postanowienie organu I instancji z 4 listopada 2008 r. zostało wydane z naruszeniem szeregu przepisów postępowania, co zostało wywiedzione w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Organ I instancji prowadząc postępowanie nie dokonywał doręczeń pism skarżącemu i innym uczestnikom postępowania, w tym nie dokonał doręczenia postanowienia w sprawie pozytywnego uzgodnienia warunków z 4 listopada 2008 r., a wcześniej, co niezwykle istotne, nie umożliwił tym osobom uczestnictwa w wizji lokalnej w dniu 29 października 2008 r. Natomiast w toku postępowania o wydanie decyzji środowiskowej w postępowaniu administracyjnym skarżący D. J. był od samego początku uznawany za stronę postępowania, co zostało wyrażone w stanowisku Burmistrza Miasta L. , a potwierdzone m.in. w postanowieniu Starosty L. z dnia [...] grudnia 2008 r.

Natomiast co w szczególności winno spotkać się z reakcją Sądu administracyjnego, organ w trakcie postępowania uchybił również w sposób kategoryczny przepisom art. 79 § 1 i art. 10 k.p.a. Tym samym organ przeprowadził postępowanie dowodowe bez zapewnienia stronie skarżącej czynnego udziału w sprawie. Nie została ona bowiem zawiadomiona o terminie oględzin mających miejsce w dniu 29 października 2008 r., mimo, iż strona powinna być zawiadomiona o terminie co najmniej 7 dni przed terminem, aby umożliwić stronie czynny udział. O dacie wyżej wspomnianej wizji lokalnej skarżący dowiedział się dopiero z treści uzasadnienia postanowienia z dnia [...] listopada 2008 r., które zresztą początkowo wcale mu nie doręczono. Skarżący nie został powiadomiony również o ustaleniach podjętych podczas tej wizji, jak również nie zostało mu umożliwione wypowiedzenie się na temat zgromadzonego materiału dowodowego.

Jeśli chodzi o zarzut naruszenia przepisu art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. nr 199 poz. 1227 ze zm.) to zdaniem skarżącego wskutek zastosowania przez organy i Sąd I instancji tego przepisu, doszło do naruszenia zagwarantowanej w art. 2 Konstytucji zasady demokratycznego państwa prawa, zasady ochrony praw nabytych, zasady zaufania obywateli do państwa i prawa do zasady stabilności prawa. Okolicznością bezsporną jest, iż Starosta L. , jako organ I instancji, wydał [...] listopada 2008 r. postanowienie w przedmiocie pozytywnego uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych. Skarżący wniósł w terminie zażalenie na postanowienie organu I instancji. Pouczenie o prawie do wniesienia zażalenia zostało zawarte w treści postanowienia organu I instancji. Zatem na postanowienie to w sposób oczywisty przysługiwało zażalenie i z tego prawa skarżący skorzystał. Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko weszła w życie 15 listopada 2008 r., a więc postanowienie to zostało wydane, gdy ustawa ta nie była jeszcze obowiązującym prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących świadczyć o nieważności postępowania.

Rozpoznając niniejszą sprawę trzeba przede wszystkim odnotować, że przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji było postanowienie SKO w Słupsku, którym stwierdzono niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Starosty L. z dnia [...] listopada 2008 r. uzgadniające projekt decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Niedopuszczalność zażalenia wyprowadzono z regulacji art. 153 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z brzmienia niniejszego przepisu jednoznacznie wynika, że na postanowienia wydane przez starostów w sprawach wszczętych na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, nie przysługuje zażalenie. Wobec tego po dniu wejścia w życie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku /.../ brak było podstawy prawnej do rozpatrywania przez organy odwoławcze zażaleń od wydanych przed datą wejścia jej w życie postanowień starostów o uzgodnieniu środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia. Taka sytuacja procesowe skutkować musiała wydaniem przez organ odwoławczy postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia. Dlatego też Sąd pierwszej instancji zasadnie ocenił, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 153 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

Nadto w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji przeprowadził wyczerpujące rozważania, czy w świetle regulacji art. 2 Konstytucji gramatyczne odczytanie art. 153 ust. 2 ustawy jest dopuszczalne. Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika zaś, że jej autorka pominęła tą część rozważań Sądu pierwszej instancji. Kwestia naruszenia art. 2 Konstytucji przedstawiona została w skardze kasacyjnej tak jakby w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w ogóle nie było rozważań na ten temat. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny, podzielając w tej materii argumentację Sądu pierwszej instancji, w sposób wyczerpujący przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie widzi potrzeby jej powielania.

Z przedstawionych wyżej względów za niezasadny uznany został zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 153 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i art. 2 Konstytucji. Dodatkowo trzeba wskazać, że ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na zawiera regulacji oznaczonej jako "§ 3 ust. 1".

Wobec tego, że postanowienie SKO w Słupsku z dnia [...] stycznia 2009 r., stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Starosty L. z dnia [...] listopada 2008 r., zostało wydane zgodnie z prawem brak było podstaw do oceny postępowania prowadzonego przez Starostę L. w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Dlatego też nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 oraz art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 10, art. 77, art. 79 oraz art. 81 k.p.a., a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c oraz art. 151 p.p.s.a. Zarzut ten bowiem sprowadza się do wykazania, że kontrolą powinno zostać objęte postępowanie zmierzające do wydania postanowienia uzgadniającego przez organ pierwszej instancji, co wobec braku zażalenia na niniejszego postanowienie stało się niemożliwe na tym etapie postępowania.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.