Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1521/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.233 par. 1, art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Tarno, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Asesor WSA Maciej Kurasz (spr.), Protokolant Anna Armińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi [...] "V" sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając na podstawie przepisów art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1, § 3 i § 3a, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 , poz. 60 ze zm. - powoływanej dalej jako "ustawa Ord. pod."), oraz art. 2 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 19 ust. 1 i ust. 2, art. 20 ust. 2, art. 21 ust. 1 i ust. 2, art. 27 ust. 4, ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. - dalej określanej jako "ustawa o podatku VAT"), § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm. - "rozporządzenia Ministra Finansów"), po rozpatrzeniu odwołania Spółki Akcyjnej "V" w likwidacji określanej dalej jako "Skarżąca" lub "Spółka", utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2006 r. określającą za czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2000 r. kwotę różnicy podatku od towarów i usług oraz kwotę zwrotu na rachunek bankowy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że w 2005 roku w Skarżącej spółce przeprowadzono kontrolę podatkową, w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r. Na podstawie dokonanych ustaleń Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w dniu [...] grudnia 2006 r. wydał decyzję, w której skorygował rozliczenia podatku od towarów i usług dokonane przez Skarżącą w deklaracjach VAT - 7. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazał, że Spółka w całym okresie objętym kontrolą nieprawidłowo rozliczała w deklaracjach VAT - 7 podatek od towarów i usług, ponieważ uwzględniała w swoich rozliczeniach faktury VAT stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, wystawione przez podmioty powiązane personalnie i gospodarczo oraz wykazała sprzedaż towarów i usług, która w rzeczywistości nie miała miejsca. Organ pierwszoinstancyjny wskazał, iż na podstawie zebranego materiału dowodowego należało przyjąć, iż Spółka zawyżyła w ten sposób podatek naliczony jak i podatek należny.

Organ podatkowy wskazał, że z dowodów księgowych w postaci faktur zakupu towarów handlowych wynikało iż Spółka PPH "V" w 2000 r. nabywała towary handlowe od dwóch kontrahentów:

1) Przedsiębiorstwa Finansowo Inwestycyjnego PFI "E." Spółki z o.o. w likwidacji z siedzibą w P. przy ul. [...], której jedynym udziałowcem w okresie wykazywanych transakcji z PPH " V." był A. S.,

2) Przedsiębiorstwa Finansowo Inwestycyjnego PFI "G." A. S. z siedzibą w P., ul. [...].

W rejestrach zakupu towarów handlowych Spółka PPH "V" zarejestrowała za: - czerwiec - grudzień 2000 r. 41 faktur VAT wystawionych przez PFI "E." A. S., w których łączna wartość zakupów netto wynosiła 407.127,93 zł, kwota podatku naliczonego 76.943,98 zł.; za październik - grudzień 2000 r. 9 faktur VAT wystawionych przez Przedsiębiorstwo Finansowo Inwestycyjne "G." A. S. na łączną kwotę netto 86.330,45 zł, podatek naliczony 16.167,70 zł,

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wskazał także, że oprócz zakupów towarów handlowych od wyżej wymienionych dwóch podmiotów gospodarczych w ewidencji zakupów w lipcu, sierpniu i wrześniu 2000 r. wykazano zakupy związane z pozostałymi kosztami (czynsz, dzierżawa i inne) o wartości netto 2.478 zł - podatek naliczony 498,07 zł.

Na podstawie faktur VAT ustalono, że Skarżąca spółka w 2000 r. sprzedawała towary jednemu kontrahentowi tj. firmie "A." S.A. w P., której akcjonariuszem był Z. D. Kontrahentowi temu Spółka "V" sprzedawała także usługi wg faktur sprzedaży. świadczących uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazano, że w analizowanych dokumentach Skarżącej brak jest dowodów świadczących o innych kontrahentach spółki poza wyżej wymienionymi.

Organ pierwszej instancji podniósł również, że w rejestrach sprzedaży towarów handlowych prowadzonych dla podatku VAT, Skarżąca spółka zarejestrowała za czerwiec - grudzień 2000 r. 28 faktur VAT, dokumentujących sprzedaż na rzecz firmy "A." S.A. - towarów na łączną kwotę netto 293.980,80 zł, podatek należny 37.610,12 zł oraz na podstawie 17 faktur VAT sprzedaż usług w okresie sierpień - grudzień 2000 r. o wartości netto 148.870 zł, podatek należny 32.751,40 zł

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. włączył do akt postępowania materiały zebrane w toku równolegle prowadzonych postępowań podatkowych oraz kontrolnych w firmach: PFI "G." A. S., PFI "E." Sp. z o.o. w postaci protokołów z kontroli podatkowych, protokołów z przesłuchań świadków oraz prawomocnych decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...]czerwca 2005 r. dla firmy PFI "G." i z dnia [...] listopada 2005 r. dla PFI "E." Spółka z o.o. oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2005 r. wydanej dla PFI "E." w P. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że transakcje zawarte pomiędzy ww. firmami a Skarżącą spółką nie miały w rzeczywistości miejsca, ponieważ jej kontrahenci PFI "G." A. S. oraz PFI "E." Spółka z o.o. w likwidacji, figurujący jako dostawcy towarów, nie prowadzili faktycznie działalności gospodarczej mimo spełnionych obowiązków rejestracyjnych. Ponieważ zebrany materiał dowodowy potwierdził, że wystawcy faktur sprzedaży dla PPH "V." Spółka z o.o. nie sprzedawali towarów i usług wykazanych w przedmiotowych fakturach VAT, ustalenia takie przekładały się na wielkość podatku naliczonego VAT.

Organ wskazał, że Spółka wprowadzając do ewidencji zakupów, faktury VAT wystawione przez firmy PFI "G." A. S. i PFI "E." zawyżyła podatek naliczony o podatek wykazany w tych fakturach od tych wystawców. Zdaniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wprowadzenie do rejestru zakupów jak i rejestru sprzedaży kwot podatku naliczonego i podatku należnego z faktur VAT, które nie potwierdzały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych spowodowało, że w tym zakresie księgi były prowadzone nierzetelnie, wbrew przepisom art. 193 § 2 ustawy Ord. pod. Ustalono także, że Spółka wykazała w rejestrze sprzedaży i w deklaracjach podatkowych VAT - 7 podatek należny wynikający z faktur sprzedaży usług polegających na opracowaniu analizy rynku, opracowaniu wzorów książek, widokówek, kart okolicznościowych, dyplomów, podziękowań i bajek dla dzieci dla firmy "A." S.A. w P. W postępowaniu kontrolnym natomiast stwierdzono brak dowodów księgowych potwierdzających poniesienie kosztów związanych ze świadczonymi usługami dla "A." S.A. Stąd uznano, że usługi te nie zostały wykonane.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. na podstawie wyników kontroli skarbowej oraz zgromadzonego materiału dowodowego w dniu [...] grudnia 2006 r. wydał decyzję, w której skorygował rozliczenie podatku od towarów i usług dokonane przez Spółkę w deklaracjach VAT-7 i określił za poszczególne miesiące czerwiec - grudzień 2000 r. kwotę różnicy podatku na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o VAT oraz kwotę zwrotu na rachunek bankowy.

Od decyzji organu pierwszej instancji Z.D. Prezes PPH "V" wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W.. W odwołaniu Z. D. wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości, gdyż w jego ocenie została ona wydana z naruszeniem prawa, sporządzona nieobiektywnie a ponadto jest przedawniona, gdyż otrzymano ją w dniu 2 stycznia 2007 r.

W uzasadnieniu odwołania likwidator Spółki podniósł, że w trakcie kontroli doszło do naginania i łamania prawa co w efekcie doprowadziło do nieuzasadnionych twierdzeń, iż PPH "V" nie prowadziła w 2000 r. działalności gospodarczej. Spółka dodała, że w trakcie kontroli wysunięto twierdzenia wbrew dowodom, dokumentom i zeznaniom świadków a ponadto nie rozpatrzono wielu wniosków dowodowych strony.

Wskazaną na wstępie decyzją organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia w całości podtrzymał argumentację organu pierwszej instancji.

Na decyzję organu drugiej instancji skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.. W skardze zarzucono, że organ uchylił się od zbadania we własnym zakresie kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego. Strona skarżąca wskazała, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniesiono się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów. W ocenie likwidatora Spółki zaskarżona decyzja dotyczy 2000 r. i zgodnie z obowiązującymi przepisami jest przeterminowana. Przedstawiciel Spółki podniósł także, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. w swej decyzji nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a w trakcie kontroli doszło do naginania i łamania prawa, co w efekcie doprowadziło nieuzasadnionych twierdzeń, że Skarżąca nie prowadziła rzeczywistej i faktycznej działalności gospodarczej w 2000 r. Wszelkie nieuzasadnione twierdzenia opierają się na zeznaniach jednego niewiarygodnego świadka - A. S. Strona twierdzi, że organ podatkowy powinien dokonać oceny, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, a nie tylko na podstawie wybranych argumentów, które pasują do zaplanowanej konkluzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. zarzuty w niej podniesione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej "p.p.s.a.")., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że poza przypadkiem wymienionym pod literą b), warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonej decyzji jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracji, miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku opisanym pod literą c) wymaga się ponadto, aby wpływ ten był istotny. Jedynie w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) możliwe jest uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego niezależnie od tego, czy naruszenie mogło, czy też nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Przenosząc powyższe kryteria na grunt przedmiotowej sprawy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. Sąd nie dopatrzył się także innych uchybień powodujących obowiązek wycofania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W.

W skardze przedstawiciel Skarżącej spółki podniósł 5 zasadniczych zarzutów. Po pierwsze w jego ocenie organy podatkowe nie mogły wydać zaskarżonych decyzji ze względu na "przeterminowanie" prawa do ich wydania - upływ okresu przedawnienia. Po drugie w ocenie strony skarżącej organ wyższego stopnia nie ustosunkował się w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia do wszystkich zarzutów odwołania. Po trzecie zdaniem Z. D. ustalenia organu kontrolującego były nieprawidłowe w zakresie ustaleń, co do prowadzenia przez Spółkę transakcji handlowych z jej kontrahentami. Po czwarte ustalenia, na których oparły się w swoich decyzjach organy podatkowe pochodziły wyłącznie od niewiarygodnego świadka A. S. Po piąte w ocenie strony skarżącej organy podatkowe przekroczyły granice swobodnej oceny dowodów.

Sąd uznał, iż podniesione przez likwidatora Skarżącej spółki zarzuty pod adresem zaskarżonej decyzji nie zasługiwały na uwzględnienie.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu Sąd wskazuje, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest określenie przez organy podatkowe za poszczególne miesiące 2000 r. (czerwiec - grudzień) kwoty różnicy podatku na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o VAT oraz kwoty zwrotu na rachunek bankowy. Mając na uwadze zakres orzekania w niniejszej sprawie uznać należy, że kluczowe dla rozstrzygnięcia było udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy do każdego z elementów składających się na podatek od towarów i usług powinno się stosować przepisy dotyczące przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.

W punkcie wyjścia należy odwołać się do definicji obowiązku podatkowego (art. 4 Ord. pod.) i zobowiązania podatkowego (art. 5 ustawy Ord. pod.). Obowiązek podatkowy powstaje na skutek zaistnienia zdarzeń uzasadniających opodatkowanie. Powstaje więc z mocy prawa, czyli samoistnie bez aktu stosowania prawa (art. 4 ustawy Ord. pod.). Z treści art. 5 ustawy wynika, że zobowiązanie podatkowe jest rezultatem wymiaru czyli efektem przekształcenia obowiązku w zobowiązanie. Z chwilą powstania zdarzeń uzasadniających opodatkowanie powstaje obowiązek podatkowy. Z tą też chwilą podatnik ma obowiązek ujawnienia stosunku prawnego dotychczasowego obowiązku podatkowego, a organ podatkowy w decyzji, która może przybrać obowiązek zapłaty należności z niej wynikający.

Mając powyższe na uwadze, Sąd zauważa, że z chwilą wydania decyzji określającej kwotę do przeniesienia nie powstaje powinność podatnika mająca postać skonkretyzowanej reguły zachowania, jaką jest obowiązek zapłaty podatku. W świetle powyższych definicji nie można uznać, iż do wszystkich elementów podatku od towarów i usług, w przedmiotowej sprawie kwot do przeniesienia do rozliczenia w następnych okresach należy stosować takie same zasady jak do zobowiązania podatkowego w podatku VAT. Oznacza to w konsekwencji, iż element składający się na rozliczenie podatkowe w podatku VAT nie może ulec przedawnieniu. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, iż organ pierwszej instancji mimo przekroczenia 5 letniego terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych mógł wydać decyzję w zakresie określenia kwot do przeniesienia na następne okresy przeliczeniowe, co oznacza, że organ odwoławczy nie naruszył w sposób mający wpływ na wynik sprawy przepisów art. 233 § 1 ustawy Ord. pod.

Sąd nie zgodził się także z zarzutem braku odniesienia się przez organ wyższego stopnia do podniesionych przez przedstawiciela Skarżącej spółki argumentów odwołania. Analiza akt sprawy jednoznacznie wskazywała, iż organ odwoławczy w swoim uzasadnieniu wyjaśnił podniesione przez stronę wątpliwości. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełniało wymogi określone w art. 210 § 4 ustawy Ord. pod. w stopniu pozwalającym na przeprowadzenie kontroli legalności przez sąd administracyjny.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu Sąd podzielił w kwestii ustaleń faktycznych argumentację zaprezentowaną przez organy podatkowe. W ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie przyjęły, iż Spółka za miesiące od czerwca do grudnia 2000 r. nienależnie wykazywała kwoty do zwrotu na rachunek bankowy oraz kwoty do przeniesienia na następny miesiąc w wielkościach wskazanych w deklaracjach VAT-7. Zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdzał, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, wykazują zakup i sprzedaż towarów i usług, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Podnieść także należy, iż Skarżąca w rozliczeniach dot. 2000 r. wykazała przy zakupie towarów podatek VAT w łącznej kwocie 95.111,70 zł zł, natomiast od wykazanej sprzedaży naliczyła podatek VAT w łącznej kwocie 32.751,40 zł przy niższej wartości podatku w wykazywanych w inwentaryzacjach towaru (w inwentaryzacji na dzień 6 czerwca 2000 r. wykazano podatek VAT w kwocie 12,645,67 zł, na koniec 2000 r. wykazano podatek VAT w kwocie 7.388,20 zł). Powyższy sposób dokonywania rozliczeń umożliwił Skarżącej wystąpienie do organu podatkowego pierwszej instancji o zwrot na rachunek bankowy podatnika nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 24.359 zł, bez konieczności zapłaty podatku należnego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu strony skarżącej wskazującego, iż wszelkie twierdzenia organów w niniejszej sprawie opierają się wyłącznie na zeznaniach niewiarygodnego świadka - A. S., Sąd przyjął w tej kwestii wyjaśnienia organów podatkowych, z których wynikało m.in., że zeznania ww. świadka uznano za mające istotne znaczenie dla wyniku przedmiotowej sprawy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało bowiem m.in., że w protokole z przesłuchania z dnia 12 maja 2006 r. w obecności Z. D, świadek A. S. zeznał między innymi, że towar na okazanych dowodach WZ nie został przekazany do Skarżącej spółki, ze względu na to, iż nie było takich transakcji, a z tytułu wystawionych w 2000 r. i w 2001 r. na rzecz Skarżącej faktur sprzedaży towarów i usług nie otrzymywał żadnej zapłaty. W protokole przesłuchania z dnia 7 czerwca 2006 r. będącego uzupełnieniem do protokołu z przesłuchania z dnia 12 maja 2006 r. w obecności Z. D., świadek - A. S. po odczytaniu pytań, złożył pisemne oświadczenie, w którym m. in. potwierdził, że "wszystkie złożone wcześniej wyjaśnienia i zeznania zarówno w Centralnym Biurze Śledczym jak i w Urzędzie Kontroli Skarbowej oraz w Urzędzie Skarbowym w P. podtrzymuje w całej rozciągłości" oraz, że "cała jego działalność w ramach PFI "E.", i PFI "G." oraz innych podmiotach była działalnością prowadzoną pod dyktando Z.D.". Świadek ten zeznał także, iż "przedstawione mu w trakcie przesłuchania w dniu 12 maja 2006 r. dokumenty w postaci przesłuchań, wyników kontroli oraz decyzji zawierają całość materiału związanego z współpracą z Z. D. i że nie ma nic więcej do dodania w sprawie". Przyznać należy w tej kwestii rację organom podatkowym, iż fakt, że ocena dowodów z tych przesłuchań jest dla Skarżącej niekorzystna nie oznacza, że naruszono jakiekolwiek przepisy proceduralne. Skoro organ podatkowy zeznania A. S. uczynił podstawą rozstrzygnięcia, a twierdzeniom Strony odmówił waloru mocy dowodowej, to uczynił to zgodnie z prawem, zaś ocena tych przesłuchań nie budziła żadnych zastrzeżeń. Należy podkreślić iż materiały te stanowią istotne dowody pozwalające wyjaśnić powód utworzenia, mechanizm funkcjonowania powiązanych firm i cel ich działania jakim było uzyskanie nienależnego zwrotu podatku VAT.

Za niezasługujące na uwzględnienie Sąd uznał także zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przepisów procedury, w szczególności naruszenia kluczowych zasad postępowania podatkowego - zasady swobodnej oceny dowodów i zasady prawdy obiektywnej. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż organy podatkowe przy podejmowaniu rozstrzygnięć w przedmiotowej sprawie nie przekroczyły granic swobodne oceny dowodów. Organy podatkowe zasadnie ustaliły na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, że dokonywane przez Skarżącą transakcje handlowe miały pozorny charakter, Zebrany materiał dowodowy, upoważniał organy podatkowe do sformułowania wniosków, że kontrahenci Skarżącej nie sprzedawali i nie wydawali towarów wyszczególnionych w wystawionych rzecz Skarżącej spółki fakturach VAT. Z tych przyczyn organy podatkowe zasadnie przyjęły, że strona skarżąca nie była upoważniona do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z przedmiotowych faktur. Należy zaznaczyć, iż w niniejszej sprawie rozpatrzono nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności poczynając od wystawionych faktur VAT poprzez ewidencje podatkowe i zeznania świadków. W celu wyjaśnienia sprawy i ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego przeanalizowano obszerny materiał dowodowy zebrane przez Urząd Skarbowy w P., Prokuraturę Rejonową w P. i Centralne Biuro Śledcze Wydział V do Walki z Przestępczością Zorganizowaną.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.