Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1220/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 236 par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia NSA del. Zbigniew Romała, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O[...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 693/15 w sprawie ze skargi O[...] S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 23 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 9 grudnia 2015 r., I SA/Sz 693/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę O[...] S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z 23 marca 2015 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji, Wójt Gminy G. wydał na podstawie art. 239a i art. 239b § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "o.p."), w dniu 19 grudnia 2014 r. postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności własnej decyzji nieostatecznej z 17 grudnia 2014 r. określającej spółce wysokość podatku od nieruchomości za rok 2009 w kwocie 41.188 zł.

W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 239a i art. 239b § 1 pkt 4 o.p. i wskazał, że upływ przedawnienie ww. zobowiązania podatkowego nastąpi w czasie krótszym niż 3 miesiące. Ponadto z wyniku kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej wynikało, że spółka zaniżyła wysokość ww. zobowiązania za rok 2009 na terenie całej Polski co świadczyło, zdaniem organu, że nie wykona ona dobrowolnie ww. decyzji. W postanowieniu zawarto informację o sposobie i terminie do złożenia zażalenia na ww. postanowienie.

Postanowienie doręczono pełnomocnikowi spółki w dniu 22 grudnia 2014 r. W dniu 21 stycznia 2015 r. (data nadania przesyłki w polskim urzędzie pocztowym) spółka złożyła zażalenie (pismo datowane na 19 stycznia 2015 r.) na ww. postanowienie i wniosła o jego uchylenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wydało na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p. w dniu 23 marca 2015 r. postanowienie o stwierdzeniu uchybienia przez spółkę terminowi do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że ww. postanowienie doręczono spółce w dniu 22 grudnia 2014 r. Natomiast spółka złożyła zażalenie w dniu 21 stycznia 2015 r., a więc już po upływie terminu do jego złożenia.

2. Spółka złożyła skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła organowi naruszenie art. 236 § 2 pkt 1 o.p. Spółka podała, że postanowienie Wójta Gminy z 19 grudnia 2014 r. zostało jej doręczone w dniu 12 stycznia 2015 r. Zatem termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 19 stycznia 2015 r. i w tym też terminie zażalenie zostało złożone.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę spółki. Sąd uznał, że ww. postanowienie zostało doręczone spółce 22 grudnia 2014 r., a termin do złożenia zażalenia upływał 29 grudnia 2014 r. Skarżąca zaś złożyła zażalenie na ww. postanowienie w dniu 21 stycznia 2015 r. z naruszeniem terminu określonego w art. 236 § 2 pkt 1 o.p. Prawidłowo zatem organ odwoławczy na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 239 o.p. stwierdził uchybienie do wniesienia przedmiotowego zażalenia.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zarzut skargi o naruszeniu przez organ art. 236 § 2 pkt 1 o.p. był niezasadny. Skarżąca wskazała w skardze, że postanowienie Wójta Gminy z 19 grudnia 2014 r. zostało jej doręczone w dniu 12 stycznia 2015 r. Jej zdaniem, termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 19 stycznia 2015 r. i w tym też terminie złożyła zażalenie. Okoliczności podawane przez spółkę stały w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym. Skarżąca poza powołaniem się na ww. okoliczności nie przedstawiła żadnych dowodów na ich zaistnienie przeciwstawnych dowodom zawartym w aktach.

Sąd wskazał natomiast, że organ odwoławczy błędnie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podał, iż zgodnie z art. 226 § 2 o.p. termin do złożenia zażalenia wynosił 14 dni od dnia doręczenia postanowienia spółce. Na podstawie art. 236 § 2 pkt 1 o.p. na postanowienie o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności służy zażalenie, a nie odwołanie i termin do jego złożenia wynosił 7, a nie 14 dni. O terminie 7 dni na złożenie zażalenia spółka była poinformowana przez odpowiedni zapis w przedmiotowym postanowieniu o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Okoliczność ta nie miała jednak znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy i jest skutkiem błędu organu, który wynikał prawdopodobnie z niestaranności przygotowania treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Sąd podkreślił, że w dalszej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, organ odwoławczy prawidłowo określił datę upływu terminu do wniesienia zażalenia, odnosząc go do upływu 7 dni od daty doręczenia przedmiotowego postanowienia stronie.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał, że w sprawie organ nie naruszył przepisów prawa materialnego, ani prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia, wobec czego skargę oddalił.

4. Spółka wniosła skargę kasacyjną i zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym również w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie sprawy w zakresie kontroli, czy w aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające doręczenie w dniu 22 grudnia 2014 r.;

2. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 239 o.p., w związku z art. 236 § 2 pkt 1 o.p., a także w związku z art. 122 i art. 187 § 1 o.p., przez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie powinien uznać, iż wadliwe było stwierdzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia wskutek błędnego ustalenia - a właściwie braku ustalenia przez organ podatkowy (i Sąd) - daty doręczenia postanowienia skarżącej.

5. Skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia określenia momentu skutecznego doręczenia stronie skarżącej postanowienia z 19 grudnia 2014 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z 17 grudnia 2014 r. określającej spółce wysokość podatku od nieruchomości za rok 2009 r.

Skarżąca w skardze kasacyjnej kwestionuje ustalenia Sądu pierwszej instancji, który uznał, iż ww. postanowienie zostało doręczone spółce w dniu 22 grudnia 2014 r., podnosząc, że kwestionowane postanowienie z 19 grudnia 2014 r. zostało jej doręczone w dniu 12 stycznia 2015 r., a w konsekwencji nie uchybiła ona terminowi do wniesienia zażalenia.

Stanowisko spółki nie zasługuje na uwzględnienie. W aktach sprawy znajduje się bowiem zwrotne potwierdzenie odbioru, potwierdzające że postanowienie Wójta Gminy G. z 19 grudnia 2014 r. zostało prawidłowo doręczone spółce w dniu 22 grudnia 2014 r. (akta administracyjne – k. 2). Prawidłowo, więc Sąd pierwszej instancji uznał, że zażalenie spółki zostało złożone po upływie ustawowego terminu na dokonanie takiej czynności procesowej. Termin na wniesienie zażalenia na kwestionowane postanowienie wynosi bowiem 7 dni od dnia jego doręczenia (art. 236 § 2 pkt 1 o.p.). W konsekwencji zażalenie spółki z 19 stycznia 2015 r. zostało złożone po terminie.

Oceny tej nie zmienia załączony przez stronę do skargi kasacyjnej wydruk śledzenia przesyłki o numerze [...] nadanej w Filii Urzędu Pocztowego B. k. S. w dniu 23 grudnia 2014 r. Z wydruku tego wynika jedynie to, że przesyłka o wskazanym numerze została odebrana w dniu 12 stycznia 2015 r. Nie wynika natomiast kto nadał przesyłkę i co było jej przedmiotem, jak również kto ją odebrał. W tej sytuacji należy uznać, iż skarżąca nie zakwestionowała skutecznie prawidłowości doręczenia kwestionowanego postanowienia w dniu 22 grudnia 2014 r.

W konsekwencji powyższego nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym również w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. Wbrew stanowisku skarżącej, co wyżej wykazano – w aktach sprawy znajduje się dowód w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru, świadczący o prawidłowym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji skutecznego doręczenia postanowienia w przyjętej przez ten Sąd dacie. Ponadto należy wskazać, że uzasadnienie Sądu jest logiczne, spójne i zawiera wskazanie podstawy prawnej jak i wyjaśnienie motywów podjętego rozstrzygnięcia.

Podobnie, za niezasadne należało uznać zarzut sformułowany w pkt 2 skargi kasacyjnej. Zarzut ten sprowadza się do próby wykazania, iż w sprawie nie zachodziły przesłanki do oddalenia skargi ze względu na uchybienie przez skarżącą terminowi do dokonania wskazanej czynności procesowej. Jak wyżej wskazano, skarżąca nie zdołała skutecznie wykazać, iż w rozpatrywanej sprawie zażalenie zostało złożone w ustawowo przewidzianym terminie. W tej sytuacji za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 239 o.p., w związku z art. 236 § 2 pkt 1 o.p., a także w związku z art. 122 i art. 187 § 1 o.p.

Mając na uwadze podniesione wyżej względy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.