Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 13/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Drogi publiczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a lit. c art. 200 art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 50 ust. 1 art. 51 ust. 1 pkt 2  art. 52 ust. 3 art. 53 ust. 3 pkt 1 pkt 2  ust. 4  ust. 5 pkt 9 art. 56
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: art. 19 ust. 2 pkt 4 art. 35 ust. 3 art. 43 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 1693
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: art. 7 art. 77 par. 1 art. 80  art. 106 par. 1 par. 5 art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: par. 9 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1390
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2023 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Z. z dnia 29 września 2022 roku nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz Z. , decyzją 29 września 2022 roku (znak [...]), skierowaną do P. Sp. z o.o. z siedzibą W., odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...], na terenie części działki o nr ewid. [...], obręb Z., gm. Z..

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że teren pod planowaną inwestycję nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja spełnia wymogi ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Burmistrz sporządził projekt decyzji dla lokalizacji planowanej inwestycji.

Pismem z dnia 28 września 2022 roku Zarządca Drogi Gminnej, wskazując na przepisy art. 35 ust. 3 oraz art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, nie uzgodnił przygotowanego projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zarządca wyjaśnił, że "odległość planowanego obiektu w lokalizacji wskazanej w opracowanym projekcie decyzji będzie mieć negatywny wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Może bowiem prowadzić - w przypadku katastrofy budowlanej - do zagrożenia życia i mienia użytkowników dróg pozostających w zarządzie Gminy Z.. Z tego względu odległość planowanego obiektu od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powinna być co najmniej równa wysokości planowanej stacji bazowej".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania inwestora, decyzją z dnia 28 listopada 2022 roku (nr [...]), utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Kolegium wyjaśniło, że w sprawie zachodziły podstawy, aby odmówić ustalenia inwestycji celu publicznego ze względu na sprzeczność z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej co najmniej 6m w terenie zabudowy, a poza terenem zabudowy 15m.

Z mapy załączonej do wniosku przez inwestora wynika, iż odległość masztu od pasa drogowego drogi gminnej ma wynosić 11m. Teren sąsiadujący z terenem inwestycji jest niezabudowany, a zatem odległość ta powinna wynosić 15m.

Niezależnie od powyższego Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji miał podstawy do uznania, iż odległość ta ma być większa niż minimalna i wynosić tyle, co wysokość wieży.

P. Sp. z o.o. z siedzibą W., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego.

Spółka zażądała uchylenia decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Z. , a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W ocenie Skarżącej kwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem:

1) art. 138 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy decyzja organu I instancji, jako wydana z naruszeniem prawa, powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego,

2) art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie oraz niewydajnie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanej inwestycji,

3) art. 7 i art. 77 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez nieprawidłowe i bezpodstawne uznanie, że posadowienie stacji bazowej telefonii komórkowej w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej mniejszej niż równa wysokości projektowanej wieży telekomunikacyjnej może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego,

4) art. 6 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji nie znajdującej oparcia w obowiązujących przepisach prawnych,

5) art. 8 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji rażąco naruszającej prawo, a przez to niezgodnej z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

W uzasadnieniu skargi po przytoczeniu opisu przebiegu postępowania administracyjnego wskazano, że Kolegium nieprawidłowo uznało, iż negatywne uzgodnienie projektu decyzji mogło nastąpić pismem, a nie, jak to wynika z obowiązujących przepisów w formie zaskarżalnego postanowienia w trybie art. 106 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Skarżąca podniosła, że uzgodnienie powinno zostać wydane z zachowaniem ustawowej formy.

Strona uznaje także, że brak jest podstaw prawnych dla przyjęcia tezy, że odległość wnioskowanej inwestycji od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej winna być większa niż minimalna i wynosić tyle, co wysokość wieży. Kolegium nie odniosło się do zarzutów sformułowanych w tym zakresie w odwołaniu. Organ nie wyjaśnił jakimi motywami kierował się określając odległość inwestycji od drogi publicznej na "co najmniej równą wysokości planowanej stacji".

Jakkolwiek można wyobrazić sobie sytuację, w której szczególne względy przemawiałby za ustaleniem lokalizacji obiektu w odległości większej niż odległość minimalna określona w ustawie, to na organie ciąży obowiązek wykazania okoliczności przemawiających za podjętym rozstrzygnięciem.

Organ nie może przyjmować domniemania, iż umieszczenie inwestycji w określonej odległości zagraża bezpieczeństwu drogowemu. Dla stwierdzenia, że zagrożenie życia i mienia użytkowników drogi jest realne należy wziąć pod uwagę to, czy faktycznie istnieje (i jakie jest) prawdopodobieństwo, że stacja bazowa telefonii komórkowej może się przewrócić. Organ powinien zadać sobie pytanie czy taka sytuacja kiedykolwiek miała miejsce oraz czy organ architektoniczno-budowlany wydałby decyzję o pozwoleniu na budowę dla inwestycji, która stwarza realne zagrożenie dla życia i zdrowia. Niewiadomo dlaczego akurat w odniesieniu do inwestycji skarżącej Spółki organy upatrują możliwości wystąpienia katastrofy budowlanej. Skarżąca podniosła, że zamierzona inwestycja nie stwarza zagrożenia dla użytkowników drogi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów zawartych w skardze, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021, poz. 2095). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda strony na rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest konieczna.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137).

Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm. dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 §1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 §1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 §1 pkt 3 P.p.s.a.).

Skarga okazała się uzasadniona.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2021, poz. 741 ze zm. - dalej w skrócie "u.p.z.p.") oraz przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. 2022, poz. 1693 ze zm.).

Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym decyzję wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta (art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.).

Właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p.).

Decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 u.p.z.p, wydaje się po uzgodnieniu, między innymi, z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego (art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p.).

Natomiast zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi.

Sąd nie znalazł uzasadnianych podstaw do przyjęcia istotnej wadliwości kwestionowanych decyzji z uwagi na naruszenie przepisów art. 53 ust. 5 u.p.z.p w związku z art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022, poz. 2000 ze zm.; dalej w skrócie "K.p.a.").

Warunkiem dokonania uzgodnienia w trybie art.,106 § 1 K.p.a. jest bowiem to, aby wydanie decyzji zależało od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie).

Na gruncie kontrolowanej sprawy organem właściwym do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest Burmistrz Z. . Planowana inwestycja, według dokumentacji włączonej do akt sprawy, ma być zlokalizowana przy działce oznaczonej symbolem dr (nr ewid. [...]). Okolicznością przyjmowaną oraz niekwestionowaną przez strony (organ i skarżącą) jest to, że wskazana działka jest drogą gminną.

Zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych zarządcą drogi dla dróg gminnych jest wójt (burmistrz lub prezydent miasta).

Kwestie dotyczące uzgodnienia planowanej inwestycji odnośnie jej lokalizacji w obszarze przyległym do pasa drogowego, działki o nr ewid. [...], zrealizował Kierownik Wydziału Gospodarki, Rolnictwa i Rozwoju Urzędu Miejskiego w Z., który działał z upoważnienia Burmistrza Z. (pismo z dnia 28 września 2022 roku, znak: [...]).

Przyjmować zatem należy, że stanowisko wyrażone w powołanym powyżej piśmie nie ma charakteru czynności konwencjonalnej określonej regulacją prawną art. 106 § 5 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Wskazany przepis dotyczy bowiem sytuacji, w której przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ niż ten właściwy do wydania decyzji.

Powyższe nie skutkuje jednak możliwością pominięcia przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego kwestii oceny planowanego zamierzenia budowlanego z przepisami określającymi warunki lokalizacji inwestycji na obszarach przyległych do pasa drogowego. Jednak w takiej sytuacji (tożsamości organu i zarządcy) ocena zamierzenia inwestycyjnego nie będzie przedmiotem odrębnego postępowania uzgodnieniowego, a w konsekwencji rozstrzygnięcia w formie postanowienia. Ocena zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego dokonana zostanie w postępowaniu głównym przez organ załatwiający sprawę dotyczącą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stanowisko zawarte w piśmie Kierownika Wydziału Gospodarki, Rolnictwa i Rozwoju Urzędu Miejskiego w Z. stanowiło materiał dowodowym w sprawie rozstrzyganej kwestionowanymi decyzjami.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Z. zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 52 ust. 3 u.p.z.p. oraz art. 35 ust. 3 i art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Ocena Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że planowana inwestycja, według mapy załączonej przez inwestora do wniosku, zlokalizowana została z naruszeniem postanowień przepisu art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy.

Na wstępie wskazać należy, że organ I instancji nie wskazywał, aby lokalizacja planowanej inwestycji naruszała minimalne odległości wskazane w treści art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie ze wskazanym przepisem obiekty budowlane powinny być sytuowane od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej w odległości co najmniej 6m w terenie zabudowy, a poza terenem zabudowy - 11m.

Wskazania inwestora zawarte na kopii mapy zasadniczej załączonej do wniosku nie pozwalają rozstrzygnąć o tym, czy lokalizacja spornej wieży zaplanowana została z poszanowaniem minimalnych odległości od drogi gminnej.

Inwestor wskazał, że inwestycja zostanie zlokalizowana 11m od granicy z działką drogową o nr ewid. [...].

Dostrzegać jednak należy, że według wszystkich załączników graficznych, map włączonych do akt administracyjnych, granica obszaru inwestycji oraz granica wskazanej działki drogowej nie przebiegają względem siebie równolegle. W tym stanie wskazania inwestora nie mogą zostać uznane za kompletne z punktu widzenia oceny zgodności lokalizacji inwestycji na gruncie art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Inwestor podał tylko jedną większą odległość od granicy z działką drogową.

Z tych względów, wbrew argumentacji Skarżącej, brak jest podstaw do sformułowania oceny o naruszeniu art. 56 u.p.z.p. Niewiadomo bowiem, czy obszar pod sporną wieżę został wyznaczony z poszanowaniem odległości 6m. Dokumenty przedłożone przez Skarżąca nie dowodzą takiego stanu rzeczy.

Zarządca drogi nie poczyniły w tym zakresie żadnych własnych ustaleń i nie wzywała inwestora do uzupełnienie wniosku (dokumentacji graficznej).

Jednocześnie, analiza treści uzasadnienia decyzji Burmistrza Z. , nakazuje przyjmować (domyślać się), że w okolicznościach kontrolowanej sprawy aktualny pozostawał wymóg lokalizacji spornej inwestycji co najmniej 6m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej. Milczenie Burmistrza/zarządcy drogi nakazuje uznawać, że sporna inwestycja lokalizowana jest "w terenie zabudowy".

Z kolei organ odwoławczy pomija, że zgodnie z treścią wniosku teren inwestycji obejmuje całą działkę ewidencyjną o numerze [...], która jest działką przemysłową niezabudowaną (teren [...]).

Załączniki graficzne do decyzji wydanej przez Burmistrza Z. oraz załączniki graficzne do wniosku (kopie mapy zasadniczej w skali 1:1000) w sposób tożsamy wskazują, że działka nr ewid. [...] oznaczona jest symbolem ewidencyjnym "Ba".

Zgodnie treścią § 9 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. poz. 1390 ze zm.) grunty zabudowane i zurbanizowane obejmują między innymi tereny przemysłowe, oznaczone symbolem "Ba".

Ponadto zgodnie z § 4 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. poz. 1518) przez ulicę należy rozumieć - drogę klasy GP, G, Z, L lub D, otoczoną terenami zabudowy lub terenami przeznaczonymi pod zabudowę, pełniącą oprócz funkcji komunikacyjnej także inne funkcje, w szczególności związane z jej otoczeniem.

Z uwagi na powyższe zdawkowe sformułowanie uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że "teren sąsiadujący z terenem inwestycji jest niezabudowany" w sposób oczywisty pozostaje w kolizji z formułowanymi w orzecznictwie sądów administracyjnych wymaganiami co do oceny, czy planowana inwestycja lokalizowana jest "W terenie zabudowy", czy też "Poza terenem zabudowy".

Przedmiotowa ocena musi być dokonywana w każdym konkretnym przypadku z wykorzystaniem materiału dowodowego, jaki obrazuje sposób zagospodarowania terenu w oparciu rzeczywiste funkcje i sposobu zagospodarowania na zasadach miejskich (wyrok NSA z 17.12.2019 r., II OSK 2715/18, LEX nr 2785938).

Przypomnieć należy, że zgodnie z powołanym powyżej przepisem art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje się analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

W przedmiocie kwalifikacji danego obiektu jako usytuowanego w sąsiedztwie pasa drogowego w terenie zabudowy albo poza terenem zabudowy powinien zawsze wypowiedzieć się właściwy zarządca drogi (wyrok WSA w Rzeszowie z 10.10.2017 r., II SA/Rz 724/17, LEX nr 2393104).

Sąd uznaje, że kwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9 oraz art. 52 ust. 3 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą.

W świetle unormowania art. 52 ust. 3 u.p.z.p. organy administracji nie mają uprawnień do poszerzania ograniczeń wnioskodawcy bez wyraźnej podstawy prawnej (wyrok WSA w Poznaniu z 26.10.2011 r., IV SA/Po 791/11, LEX nr 1154908).

Przepis art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych formułuje nakaz sytuowania obiektów budowlanych w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej co najmniej: 6m w terenie zabudowy oraz 11m poza terenem zabudowy.

Jednak wskazane wymogi nie mają charakteru bezwzględnie wiążącego.

Zgodnie bowiem z art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, w odległości mniejszej, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Przepis art. 38 ust. 3 ustawy o drogach publicznych znajduje tu odpowiednie zastosowanie.

Przyjmuje się również, że treść art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych ustawodawca pozostawił organom administracji publicznej pewien luz decyzyjny, polegający na możliwości przyjęcia, że w okolicznościach danej sprawy celowe jest usytuowanie obiektu budowlanego w odległości większej niż minimalna, od zewnętrznej krawędzi jezdni (wyrok NSA z 27.04.2022 r., II OSK 1582/19, LEX nr 3356617, wyrok NSA z 25.05.2020 r., II OSK 3120/19, LEX nr 3085141).

Przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie wymienia kryteriów uzgodnienia inwestycji planowanych na obszarach przyległych do pasa drogowego, a więc zarządca drogi powinien w tym przypadku prowadzić postępowanie uzgodnieniowe w zakresie swojej właściwości rzeczowej (wyrok NSA z 10.05.2022 r., II OSK 1482/19, LEX nr 3365658).

O tym, czy celowe jest usytuowanie obiektu w odległości większej niż minimalna od zewnętrznej krawędzi jezdni rozstrzygać powinny względy bezpieczeństwa w ruchu drogowym odniesione do właściwości obiektu i jego zwykłej eksploatacji, a powoływanie się na możliwą katastrofę budowlaną nie może być jedynym i wyłącznym argumentem będącym podstawą zwiększenia odległości obiektu od drogi (wyrok NSA z 27.04.2022 r., II OSK 1582/19, LEX nr 3356617, wyrok NSA z 25.05.2020 r., II OSK 3120/19, LEX nr 3085141).

Sąd orzekający w niniejsze sprawie w całości podziela zaprezentowane powyżej stanowiska oraz wskazuje, że w kontrolowanej sprawie zachodzi właśnie niedopuszczalny/niezgodny z prawem przypadek, iż jedynym i wyłącznym argumentem będącym podstawą zwiększenia odległości obiektu od drogi gminnej, działki ewidencyjnej nr [...], jest całkowicie bezpodstawne założenie o możliwości katastrofy budowlanej.

Strona skarżąca trafnie w tym zakresie wskazuje, że takie założenie w sposób oczywisty nie zostało poparte żadną argumentacją dotyczącą prawdopodobieństwa anomalii pogodowych i zagrożenia katastrofą budowlana, a ponadto opiera się na niezgodnym z prawem założeniu o możliwości uzyskania pozwolenia na budowę dla konstrukcji, która nie będzie mogła skutecznie opierać się siłom przyrody.

Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy -Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy, uwzględniając uiszczony wpis od skargi (500 zł), wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru (480 zł) oraz wysokość opłaty skarbowej uiszczonej od tego pełnomocnictwa (17 zł).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zobowiązane uzupełnić materiał dowodowy, a następnie dostosować przyszłe rozstrzygnięcie do wymogów wynikających z prezentowanej powyżej oceny prawnej.