Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 493/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
659
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 5 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. O. na przewlekłe prowadzanie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] grudnia 2020 r. do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga (pismo z [...] grudnia 2020 r.) D. O. – skarżącego w niniejszej sprawie, na nieprawidłowości w Miejskim Zespole do Spraw Orzekania

o Niepełnosprawności w [...] i Wojewódzkim Zespole do Spraw Orzekania

o Niepełnosprawności w [...].

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (Prezes UODO) postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r., znak [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zainicjowanej ww. skargą.

W dniu [...] kwietnia 2021 r. wpłynęło do UODO pismo skarżącego z [...] kwietnia 2021 r., w którym zwrócił się do Prezesa UODO o zakończenie milczenia

i powiadomienie co do załatwienia skargi z [...] grudnia 2020 r.

Następnie w dniu [...] maja 2021 r. wpłynęło do UODO pismo skarżącego z [...] kwietnia 2021 r., którym zaskarżył postanowienie Prezesa UODO z [...] kwietnia

2021 r. Wspomniane pismo zostało potraktowane jako zażalenie na rzeczone postanowienie.

W konsekwencji Prezes UODO postanowienie z [...] maja 2021 r., znak [...], stwierdził niedopuszczalność zażalenia.

Skarżący w piśmie z [...] maja 2021 r., skierowanym bezpośrednio

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sformułował skargę

na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa UODO.

W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę należało odrzucić.

Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 tejże ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu.

Istotne w sprawie jest, że pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania nie zostało zdefiniowane ustawowo.

Jednakże tak w doktrynie, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że przewlekłość

w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwi sprawy

w terminie nie pozostając jednocześnie w bezczynności, podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a. ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności nie istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego by zakończyło się ono

w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Za postępowanie prowadzone przewlekle uznać należy postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (...). (vide: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012 r.; J. Drachal,

J. Jagielski, R. Stankiewicz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2011 r.).

Podkreślenia wymaga, że przed wniesienia do Sądu skargi z [...] maja 2021 r.

na przewlekłość, Prezes UODO rozstrzygnął już w przedmiocie skargi skarżącego

z [...] grudnia 2020 r. na nieprawidłowości w Miejskim Zespole do Spraw Orzekania

o Niepełnosprawności w [...] i Wojewódzkim Zespole do Spraw Orzekania

o Niepełnosprawności w [...], wydając postanowienie z [...] kwietnia 2021 r. odmawiające wszczęcia postępowania.

W związku z powyższym, w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podobnie skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, które zostało zakończone przed wniesieniem takiej skargi, jest niedopuszczalna (por. postanowienie NSA

z 2 września 2020 r., sygn. akt II OSK 3732/18, LEX 3067911).

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał ponadto w przedmiotowej uchwale, iż skarga na bezczynność organu ma zmierzać do usunięcia stanu bezczynności,

a dążenie do zdobycia prejudykatu w postępowaniu odszkodowawczym powinno stanowić jedynie cel subsydiarny.

W odniesieniu do powyższego, skargę wniesioną już po wydaniu przez organ rozstrzygnięcia należy uznać za niedopuszczalną, bowiem w chwili wniesienia skargi postępowanie administracyjne prowadzone przez Prezesa UODO zostało już zakończone.

W konsekwencji, wskazując, że skarżący wniósł skargę na przewlekłość organu już po wydaniu przez Prezesa UODO postanowienia, a zatem już po zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie ze skargi na wspomniane na wstępie nieprawidłowości, należało uznać, że stanowi to przeszkodę

w merytorycznym rozpoznaniu skargi.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.