Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2975/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oraz stwierdzenia braku przesłanek dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany postanawia: przyznać M. S. prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W.


UZASADNIENIE

W dniu 20 listopada 2007 r. M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2007 r. w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oraz stwierdzenia braku przesłanek dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany.

Wnioskiem z dnia 4 sierpnia 2008 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

W uzasadnieniu wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że nie posiada żadnego majątku (został on pozostawiony w kraju pochodzenia). W chwili obecnej skarżący wraz z rodziną utrzymuje się ze środków otrzymywanych z pomocy socjalnej (w kwocie 385 zł na osobę). Otrzymywane środki wystarczają na zaspokojenie elementarnych potrzeb rodziny (skarżący wraz z żoną posiadają czworo małoletnich dzieci), takich jak wynajęcie mieszkania i kupno wyżywienia.

Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:

W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.

Prawo pomocy, stosownie do art. 245 § 1 p.p.s.a., może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W zakresie całkowitym obejmuje ono zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie skarżący sformułował swój wniosek o przyznanie prawa pomocy w ten sposób, że jego zakresem objął zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Oceniając zasadność tego żądania, stwierdzić należy, że zasługuje ono na uwzględnienie w całości. Ocena ta wynika przede wszystkim z faktu nieposiadania przez skarżącego, będącego cudzoziemcem, wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym (koszt uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 300 zł oraz opłacenia zastępstwa procesowego wykonywanego przez profesjonalnego pełnomocnika). Wnioskujący o przyznanie prawa pomocy nie posiada nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani jakichkolwiek innych przedmiotów wartościowych. Otrzymywane środki finansowe z pomocy państwa skarżący przeznacza na zamieszkanie i utrzymanie. Wysokość tychże środków, biorąc pod uwagę koszty jakie ponosi rodzina posiadająca czworo małoletnich dzieci, nie pozwala na poczynienie oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych lub ustanowienie adwokata.

Uwzględnienie wskazanych wyżej okoliczności nakazuje przyjąć, że w stosunku do osoby skarżącego można mówić o spełnieniu przesłanki przyznania prawa pomocy, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a więc o ustaleniu braku możliwości samodzielnego wywiązać się przez składającego wniosek z obowiązku poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania prowadzonego przed sądem administracyjnym.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.