Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2231/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.58
journal: Dz.U. 1977 nr 32 poz 140
law: Ustawa z dnia 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin.
article: art.145 § 1 pkt 1 lit c i art.151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Marian Wolanin (spr.) Protokolant: st. asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 300/14 w sprawie ze skargi G. B. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 300/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę G. B. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że pismem z dnia 9 września 2013 r. Główny Geodeta Kraju przekazał Staroście Skarżyskiemu pismo G. B. z dnia 25 czerwca 2013 r., w którym zawarto skargę "na bezprawne działanie Starosty Skarżyskiego - Wydział Geodezji i Kartografii" wraz z wnioskiem o "pomoc i interwencję w wyegzekwowaniu obowiązku nałożonego na organ ewidencji gruntów i budynków art. 7 § 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy kodeks cywilny oraz o uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, dopilnowania aby został przywrócony poprzedni stan posiadania (...) tym samym sprostowania niezgodności danych w księdze wieczystej KW [...] z danymi w ewidencji gruntów i budynków poprzez ujawnienie w dokumentach katastru nieruchomości gruntów odpowiadających działkom opisanym w księdze wieczystej KW [...], tj. nr [...], [...], [...]". W toku prowadzonego postępowania ustalono, że w prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Skarżysku-Kamiennej księdze wieczystej nr [...] (obecnie nr [...]) G. B., syn C. i I. figuruje jako ostatni ujawniony właściciel nieruchomości o powierzchni [...]ha położonej w K. gm. B., oznaczonej numerem działki [...]. Z akt księgi wieczystej nr [...] wynika, że została ona założona w 1983 r. w oparciu o akt własności ziemi nr [...] z dnia [...] grudnia 1973 r. oraz opis i mapę z dnia 21 kwietnia 1983 r., wykonaną z operatu ewidencji gruntów powstałego w oparciu o zatwierdzony projekt scalenia. W dziale pierwszym księgi wpisano nieruchomość oznaczoną nr działki [...] o powierzchni [...]ha położoną w obrębie K., gmina B., natomiast w dziale drugim jako właścicieli wpisano M. oraz H. małż. L. Umową notarialną z dnia 3 lipca 1984 r. M. i H. małż. L. sprzedali ww. nieruchomość I. i B. małż. C. Kolejnego wpisu w księdze wieczystej dokonano na podstawie umowy notarialnej z dnia 17 października 1994 r., którą to I. i B. małż. C. sprzedali przedmiotową nieruchomość G. B. Na tej podstawie G. B. został wpisany w księdze wieczystej nr [...] jako właściciel. Starosta Skarżyski ustalił ponadto, że ewidencja gruntów obrębu K. została założona w 1967 r., a w rejestrze gruntów w jednostce rejestrowej nr [...] wpisano m. in. działkę nr [...] o powierzchni [...]ha, przy czym jako władający tą działką figurowali A. oraz M. małż. Ś. W dniu [...] grudnia 1973 r. Urząd Powiatowy Wydział Rolnictwa i Leśnictwa i Skupu w Końskich wydał akt własności ziemi nr [...] na rzecz M. i H. małż. L. dla nieruchomości położonej we wsi K., gmina B., oznaczonej numerami działek: [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni [...]ha. Na tej podstawie w rejestrze gruntów obrębu K. M. i H. małż. L. zostali wpisani jako właściciele gruntu. Zgodnie z decyzją Wojewody Kieleckiego z dnia [...] sierpnia 1979 r., nr [...], podjęto z urzędu postępowanie scaleniowe części gruntów wsi K., na której znajdowała się również działka nr [...] – przy czym postępowanie to toczyło się równorzędnie z postępowaniem związanym z podziałem i wykupem działek na rzecz Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej. Z tego powodu nie wykonano odrębnej mapy podziału działek. Do wyznaczenia nowych granic podzielonych działek wykorzystano projekt scalenia, który został zatwierdzony decyzją Wojewody Kieleckiego z dnia [...] grudnia 1979 r. Na podstawie posiadanych dokumentów dotyczących postępowania scaleniowego ustalono, że działka nr [...] nie była objęta rejestrem szacunku porównawczego przed i po scaleniu. Zgodnie z zapisem w rejestrze pomiarowo-klasyfikacyjnym po scaleniu działka nr [...] miała powierzchnię [...]ha. W 1982 r. dla obrębu K. został opracowany nowy rejestr gruntów, w którym wykazana została działka nr [...] o powierzchni [...]ha, a jako właścicieli tej działki wpisano M. i H. małż. L. W 1993 r. w wyniku modernizacji operatu ewidencyjnego w rejestrze gruntów błędnie wykazano powierzchnię działki nr [...] jako [...]ha. Decyzją Starosty Skarżyskiego z dnia [...] czerwca 2006 r. zaktualizowano zapis w rejestrze gruntów obrębu K., wykreślając błędną powierzchnię działki nr [...] - [...]ha i wpisując powierzchnię poprawną, tj. [...]ha. Taki zapis w rejestrze gruntów istnieje do dnia dzisiejszego. Zaktualizowany został również dział pierwszy księgi "oznaczenie nieruchomości" wieczystej Nr [...], gdzie wykazano obszar nieruchomości (działka nr [...]) jako [...]ha. W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], Starosta Skarżyski odmówił sprostowania niezgodności danych w księdze wieczystej KW nr [...] (obecny nr [...]) z danymi w ewidencji gruntów i budynków poprzez ujawnienie w dokumentach katastru nieruchomości gruntów odpowiadających działkom opisanym w księdze wieczystej KW [...], tj. nr [...], [...], [...], ponieważ - w ocenie organu - stan w ewidencji gruntów i budynków obrębu K. gm. B. jest zgodny ze stanem w księdze wieczystej nr [...].

W wyniku rozpatrzenia odwołania G. B., Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji podzielając ustalenia faktyczne i argumentację prawną przedstawioną przez organ pierwszej instancji. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że umowa dotycząca sprzedaży gruntów na rzecz rolniczej spółdzielni produkcyjnej nie musiała być zawarta w formie aktu notarialnego, co wynikało z art. 58 ustawy z dnia 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin (Dz.U. Nr 32, poz. 140). Sprzedaż gruntów na rzecz Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w K. przez M. i H. L. nastąpiła najpóźniej w 1979 r., gdyż wyrys z mapy ewidencyjnej z dnia 20 kwietnia 1983 r., stanowiący podstawę do założenia księgi wieczystej dla działki nr [...], został sporządzony według stanu z 1979 r. W odniesieniu do tej sprzedaży nie mają zastosowania przepisy art. 7 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz o uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 11, poz. 81). Dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...]ha została założona w 1983 r. księga wieczysta KW nr [...], która nigdy nie obejmowała gruntów oznaczonych jako działki nr [...], [...] i [...], gdyż M. i H. L. nie byli już ich właścicielami. W treści aktu notarialnego sprzedaży działki nr [...] o powierzchni [...]ha przez M. i H. L. na rzecz I. i B. C. nie powołano się na akt własności ziemi, jako dokument będący podstawą do nabycia prawa własności przez M. i H. L. do nieruchomości, lecz przywołano zapis dokonany w księdze wieczystej KW nr [...], która została założona wyłącznie dla działki nr [...] o powierzchni [...]ha. Następnie na podstawie aktu notarialnego z dnia 17 października 1994 r. działkę tę nabył od I. i B. C. G. B. – przy czym z treści tego aktu notarialnego nie wynika, aby nabył on prawo do innych gruntów niż działka nr [...]. W wyniku przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów i budynków w 1993 r. zmianie uległ jedynie zapis dotyczący powierzchni działki nr [...], poprzez wykazanie [...]ha, która została następnie poprawiona na [...]ha decyzją Starosty Skarżyskiego z dnia [...] czerwca 2006 r. utrzymaną w mocy decyzją Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach z dnia [...] września 2006 r. Wyrokiem z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 623/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę G. B. na powołaną decyzję organu odwoławczego. Natomiast postępowanie w sprawie podziału i wykupu części działki nr [...] prowadzone było podczas prac scaleniowych podjętych decyzją Wojewody Kieleckiego z dnia [...] sierpnia 1979 r. Z tego względu nie została opracowana odrębna dokumentacja podziału nieruchomości przeznaczonych pod wykup przez Rolniczą Spółdzielnię Produkcyjną w K., zaś jako dokumentację służącą do wyznaczenia nowych działek wykorzystano projekt scalenia gruntów zatwierdzony decyzją Wojewody Kieleckiego z dnia [...] grudnia 1979 r.

Oddalając skargę G. B. na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że postępowanie ewidencyjne jest postępowaniem rejestrowym, w którym nie rozstrzyga się sporów o prawa do gruntów, budynków, lokali, ani nie nadaje tych praw, rejestrując jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością. Starosta jako organ pierwszej instancji w sprawach ewidencji gruntów rejestruje stany podmiotowe i przedmiotowe zmieniające się w czasie w oparciu o stosowne, kolejno powstające dokumenty prawne. Aktualizacja operatu ewidencyjnego – zgodnie z § 45 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454, ze zm.) - stanowi wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych na podstawie tzw. źródłowych dokumentów ewidencyjnych, służących do zakładania, czy modernizacji ewidencji. Żądanie skarżącego nie znajduje uzasadnienia w dokumentacji dostępnej organom administracji. Stan wykazany obecnie w ewidencji gruntów i budynków odpowiada stanowi, jaki wynika z dostępnych dla organu ewidencyjnego dokumentów i materiałów źródłowych. Grunty oznaczone jako działki nr [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni [...]ha stały się własnością M. L. i jego żony H. L. na podstawie aktu własności ziemi z dnia [...] grudnia 1973 r., nr [...]. Znaczną część tych gruntów M. i H. L. sprzedali na rzecz Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w K., pozostawiając sobie działkę nr [...] o powierzchni [...]ha stanowiącą część działki nr [...]. Dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...]ha została założona w 1983 r. księga wieczysta KW nr [...], która nigdy nie obejmowała gruntów oznaczonych jako działki nr [...], [...] i [...], gdyż M. i H. L. nie byli już ich właścicielami. Aktem notarialnym z dnia 3 lipca 1984 r., Rep. A [...], M. i H. L. sprzedali działkę nr [...] o powierzchni [...]ha I. i B. C. W treści tego aktu notarialnego (wbrew twierdzeniom G. B.) nie powołano się na akt własności ziemi jako dokument, będący podstawą do nabycia prawa własności przez M. i H. L. do nieruchomości, a jedynie na treść księgi wieczystej KW [...], która została założona wyłącznie dla działki nr [...] o powierzchni [...]ha. Aktem notarialnym z dnia 17 października 1994 r., Rep. A [...], G. B. kupił przedmiotową działkę od I. i B. C. Z treści tego aktu notarialnego nie wynika, aby G. B. nabył nieruchomości inne niż działka nr [...]. Stan wykazany w ewidencji znajduje zatem uzasadnienie w materiale dowodowym zebranym w aktach sprawy, a skoro brak jest innych dokumentów, wymienionych w rozporządzeniu w sprawie ewidencji gruntów i budynków, stanowiących podstawę do wprowadzenia zmian zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, to kwestionowanie przez skarżącego obecnie obowiązujących zapisów w ewidencji gruntów i budynków jest niezasadne.

W skardze kasacyjnej od omawianego wyroku z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 300/14, G. B. zarzucił naruszenie:

- art. 80 kpa, poprzez przyjęcie przez organ w oparciu o nieistniejące dokumenty, że nastąpiło przeniesienie prawa własności w drodze sprzedaży w 1979 r. decyzją Naczelnika Gminy Bliżyn nr [...] na rzecz Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w K., podczas gdy okoliczność ta została nieudowodniona,

- art. 77 § 1 kpa polegające na rozstrzygnięciu przez organ o istnieniu prawa własności w oparciu o nieistniejące dokumenty oraz przyjęcie jako właściwego stanu prawnego istniejącego przed scaleniem mimo, iż stanowisko takie jest błędne jako że zarówno poprzednicy prawni skarżącego jak i on sam nabyli całość nieruchomości zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym po scaleniu,

- art. 77 § 1 i art. 7 kpa, poprzez przyjęcie przez organ, że nie istnieje żaden dokument potwierdzający przeniesienie całej własności lub jej części na rzecz skarżącego pomimo istnienia w dziale II KW nr [...] wpisu prawa własności wskazującego na istnienie następstwa prawnego,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) – dalej ppsa, poprzez jedynie częściowe odniesienie się Sądu do zgromadzonego materiału dowodowego i pominięcie w uzasadnieniu wyroku powoływanych przez skarżącego dokumentów w tym m.in. postanowienia Sądu Rejestrowego w Kielcach z dnia 2 maja 1980 r., sygn. akt: RSH 944, co w konsekwencji skutkowało oddaleniem skargi,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 ppsa, poprzez oddalenie skargi przez Sąd w sytuacji, gdy decyzja organu odwoławczego wydana została z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego uzasadniających jej uchylenie, tj. art. 7 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz o uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych oraz art. 58 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin (Dz.U. z 1989 r. Nr 10, poz. 53),

- art. 141 § 4 ppsa, poprzez przyjęcie stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistością, co doprowadziło w konsekwencji do oddalenia skargi,

- art. 58 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przeniesienie własności na rzecz jednostki gospodarki uspołecznionej w przedmiotowym stanie faktycznym na rzecz RSP K. mogło zostać dokonane w odniesieniu do części gospodarstwa a nadto, że sprzedaż gospodarstw ujawnionego w KW nr [...] była możliwa decyzją administracyjną,

- art. 7 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz o uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że brak podstaw aby uznać, że w odniesieniu do sprzedaży gruntów na rzecz Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej miał on zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej opisano dotychczasowy stan faktyczny sprawy wskazując m.in., że w aktach księgi wieczystej KW Nr [...] brak jest decyzji podziałowej tego gospodarstwa oraz dokumentu potwierdzającego przeniesienie jego własności. W związku z tym w dziale II KW Nr [...] ujawnione zostało następstwo prawne do całego gospodarstwa wskazanego w akcie własności ziemi, a nie do jego części. W ocenie strony skarżącej na chwilę obecną w dziale I KW nr [...] ujawniony jest stan prawny nieruchomości istniejący przed scaleniem i taki też błędny stan prawny widnieje w rejestrach katastru nieruchomości Starostwa Powiatowego w Skarżysku. Posiadacz gruntu po zamianie go w wyniku scalenia na nową nieruchomość kontynuuje posiadanie pomimo zmiany jego przedmiotu. Zachodzi zatem fikcja prawna, że pomiędzy gruntami przed i po scaleniu występuje tożsamość. W ocenie strony skarżącej stanem właściwym jest stan prawny zatwierdzony decyzją o scaleniu. Funkcjonowanie w KW nr [...] niezgodności narusza również art. 44 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Ponadto zgodnie z art. 58 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin, przeniesienie własności na rzecz jednostki gospodarki uspołecznionej - w przedmiotowym stanie faktycznym na rzecz RSP K. - mogło zostać dokonane jedynie w odniesieniu do całego gospodarstwa rolnego, a nie do jego części. Następowało to w postaci umowy pisemnej o przeniesienie własności, a następnie zatwierdzonej decyzją naczelnika gminy. Podstawą ujawnienia sprzedaży takiego gospodarstwa w rejestrach katastru nieruchomości była umowa, nie zaś decyzja ją zatwierdzająca. Sprzedaż części gospodarstwa rolnego na rzecz RSP K. nie mogła więc zostać zrealizowania w oparciu o powołany wyżej art. 58. Tym samym Sąd błędnie podzielił stanowisko organu, że brak podstaw aby przyjąć, że art. 7 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz o uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych miał zastosowanie w odniesieniu do sprzedaży gruntów na rzecz RSP K. Ten właśnie artykuł winien mieć zastosowanie w przedmiotowym stanie faktycznym. Organ błędnie również przyjął, a Sąd podzielił stanowisko organu, że spisanie umowy o przeniesienie części własności przedmiotowej nieruchomości nastąpiło w 1979 r. przed wszczęciem postępowania scaleniowego. Zgodne z tym stanowiskiem umowa ta winna być zatem spisana pomiędzy ówczesnymi właścicielami nieruchomości a przedstawicielem RSP K. Tymczasem, zgodnie z treścią postanowienia Sądu Rejestrowego w Kielcach z dnia 2 maja 1980 r., sygn. akt: RSH 944, RSP K. została zarejestrowana dopiero w tej dacie. Z związku z tym nie mogła zawierać żadnych umów w 1979 r. Potwierdzeniem tego wydaje się być również decyzja Wojewody Kieleckiego z dnia [...].08.1979 r., nr [...], wszczynająca z urzędu scalenie gruntów wsi K., w której wskazane jest, że na terenie gruntów tej wsi funkcjonowała Spółdzielnia Kółek Rolniczych w B. i jej grunty m.in. zostały objęte scaleniem. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 20.09.2005 r., sygn. akt: II SA/Kr 518/03 wskazał, iż scalone grunty decyzją Wojewody Kieleckiego z dnia [...].12.1979 r., nr [...], weszły w obszar gruntów SKR - B. Wszystko to potwierdza, że w 1979 r. RSP K. nie istniała. Przyjmując, że RSP K. zawarła umowę z poprzednimi właścicielami przedmiotowej nieruchomości organ dopuścił się naruszenia art. 80 kpa. Sąd w całości pominął w swojej ocenie przypisywane organowi naruszenie, co w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd w uzasadnieniu swojego wyroku w ogóle nie ustosunkował się do w/w okoliczności, pomimo iż skarżący powoływał się na nie w swej skardze. W decyzji Starosty Skarżyskiego z dnia [...].06.2006 r., znak: [...], wskazano m.in., że organ nie posiada w swoich zasobach decyzji Naczelnika Gminy Bliżyn nr [...], tzn. nie posiada akt tego postępowania, tj. wniosku o zatwierdzenie umowy przeniesienia części przedmiotowego gospodarstwa na rzecz RSP K., jak również samej umowy. Mimo to organ przyjął, że takie dokumenty musiały istnieć. Stanowisko to - w ocenie skarżącego - całkowicie błędne zostało następnie podtrzymane przez Sąd, bez należytego jego uzasadnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) – dalej ppsa, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.

Prawidłowo Sąd pierwszej instancji wskazał, przytaczając obowiązujące w tym zakresie przepisy rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, że prawa przysługujące do nieruchomości i ich wydzielonych części (działek gruntu) mogą być ujawnione w ewidencji gruntów i budynków wyłącznie na podstawie stosownych dokumentów, dlatego organ ewidencyjny nie może dokonywać w tym zakresie jakichkolwiek własnych ustaleń. W postępowaniu ewidencyjnym nie dokonuje się bowiem ustalenia stanu prawnego, lecz jedynie rejestruje się ten stan w ewidencji, który wynika z istniejących dokumentów. Z tego względu organ ewidencyjny nie może rozstrzygać jakichkolwiek sporów powstałych na tle przysługiwania komukolwiek praw do nieruchomości, jak i rozmiaru przedmiotu tych praw.

Skarżący kasacyjnie nie przedłożył stosownych dokumentów, z których wynikałoby, że jest właścicielem działek nr ew. [...], [...] i [...]. Ze zgromadzonych dotychczas dokumentów (tj. m.in. odpis księgi wieczystej Kw Nr [...] z dnia 19.04.2005 r., kopia aktu notarialnego Rp A [...] z dnia 17.10.1994 r. oraz badanie hipoteczne księgi wieczystej Kw Nr [...] z dnia 25.09.2013 r. i wydruk elektroniczny z księgi wieczystej Kw Nr [...] z dnia 12.12.2013 r.) wynika natomiast, że skarżący kasacyjnie jest właścicielem jedynie działki nr ew. [...]. Prawidłowo zatem zostało w niniejszej sprawie ocenione, że z uwagi na brak stosownych dokumentów przewidzianych przepisami rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, organy ewidencyjne nie były uprawnione do uwzględnienia wniosku skarżącego o ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków takich działek gruntu, do których skarżący nie wykazał przysługiwania prawa własności.

W zarzutach kasacyjnych podniesiono zaś okoliczności, które wskazują na oczekiwanie skarżącego rozstrzygnięcia przez organy ewidencyjne sprawy przysługiwania prawa własności ponad to, co wynika z dotychczas zgromadzonych dokumentów. Rozstrzyganie sporu o zakres przysługiwania prawa własności nie należy jednak do organów ewidencyjnych, lecz jest sprawą cywilną, dlatego wbrew licznym zarzutom, sformułowanym w skardze kasacyjnej, zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa wskazanych w tych zarzutach. Również bowiem Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw prawnych do zobowiązywania organów ewidencyjnych, aby rozstrzygnęły sprawę cywilną sporu o własność nie należącą do ich właściwości.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.