Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 27/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zobowiązano organ do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1,  art. 3,  art. 4,  art. 5,  art. 10
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 134,  art. 149,  art. 200,  art. 205
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 19 kwietnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant st. sekretarz sądowy Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2011 roku sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w udzieleniu informacji publicznej I. zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze do rozpoznania wniosku P. B. z dnia "[...]" w sprawie udzielenia informacji publicznej - w terminie 14 dni, od dnia doręczenia akt administracyjnych organowi; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia "[...]" P. B. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" o udostępnienie informacji publicznej w postaci treści protokołu z posiedzenia Kolegium z dnia "[...]" w zakresie sprawy "[...]".

W odpowiedzi na powyższy wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformowało P. B., że protokoły sporządzane z posiedzeń niejawnych składu orzekającego Kolegium nie stanowią informacji publicznej. Wskazało, że zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) orzeczenia Kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym. Orzeczenia Kolegium, z zastrzeżeniem art. 79 ust. 5, 6 i 9, art. 80 ust. 1 i 3 oraz art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543), wydawane są w formie decyzji albo postanowień. Kolegium wydaje orzeczenia po odbyciu niejawnej narady składu orzekającego, obejmującej dyskusję oraz głosowanie nad orzeczeniem i zasadniczymi motywami rozstrzygnięcia. Sprawę przedstawia członek Kolegium wyznaczony, jako jej sprawozdawca. Przepisy wymienionej ustawy nie przewidują sporządzania protokołów z niejawnych narad składu orzekającego. Argumentowało ponadto, że informację publiczną, w myśl art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.) stanowi dostęp do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, w czym mieści się możliwość wstępu na posiedzenie, możliwość rejestracji dźwięku i obrazu oraz dostęp do dokumentów. Zapisy zawarte w art. 7 ust. 1 pkt 3 powyższej ustawy odnoszą się do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów oraz ich organów pomocniczych. Z kolei, w art. 19 u.d.i.p. nałożono na organy władzy publicznej, pochodzące z powszechnych wyborów i ich kolegialne organy pomocnicze, obowiązek sporządzania i udostępniania protokółów i stenogramów swoich obrad. Kolegium nie jest organem władzy publicznej pochodzącym z powszechnych wyborów, a sporządzane z posiedzeń niejawnych protokoły (zgodnie z § 12 Regulaminu Organizacyjnego Samorządowego Kolegium Odwoławczego, stanowiącego załącznik do uchwały Nr "[...]" Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]") mają charakter wewnętrzny i pomocniczy celem wpisu treści rozstrzygnięć do ewidencji.

P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentu urzędowego - treści protokołu z posiedzenia Kolegium z dnia "[...]" w zakresie sprawy "[...]". Podniósł, iż nie może zgodzić się z poglądem organu, że protokoły nie stanowią informacji publicznej. Jednocześnie wskazał, że zajęte przez organ stanowisko uzasadnia stwierdzenie, iż mogło dojść do naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 6 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" u.d.i.p. Z przepisu tego wynika, że dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub choćby wiedzy utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Trudno zatem uznać, żeby protokół z posiedzenia Kolegium nie stanowił dokumentu urzędowego, albo też sam w sobie nie stanowił informacji o sprawach publicznych, ukazujących np. tryb działania Kolegium (władzy publicznej), sposób załatwiania spraw, prowadzone ewidencje i stanowiska, jakie Kolegium zajmuje w sprawach publicznych - gdyż taki protokół jest właśnie odzwierciedleniem każdej z wyżej wymienionych postaci informacji publicznej. Argumentował, iż w świetle art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "a", "d", "f" oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" i "b" protokół z posiedzenia Kolegium stanowi informację publiczną, a podmiot ją posiadający jest zobowiązany ją udostępnić na wniosek, czego w niniejszej sprawie nie uczynił. Nie ma również znaczenia fakt, że protokół został sporządzony na posiedzeniu niejawnym, albo że ma jedynie charakter pomocniczy, i że został sporządzony na podstawie regulaminu, a nie ustawy. Nie powoduje to bowiem, że przestaje on posiadać cechy informacji o sprawach publicznych. Ponadto regulamin został ustanowiony na mocy ustawy; jego postanowienia posiadają zatem moc prawną. Ponadto, jeśli w protokole znajduje się oświadczenie woli członków Kolegium co do rozstrzygnięcia konkretnej sprawy administracyjnej, to choćby nawet protokół taki nie był składany bezpośrednio do akt konkretnej sprawy, to jednak jest on składany do akt ewidencyjnych i ma ścisły związek z aktami konkretnej sprawy administracyjnej. Ten związek jest tak ścisły, że bez protokołu nie jest możliwe udowodnienie jakiej treści oświadczenie woli złożył konkretny członek Kolegium w konkretnej sprawie administracyjnej na konkretnym posiedzeniu. Konkludując wskazał, że prawo do informacji, do dokumentów wytwarzanych przez władze publiczne, do oświadczeń woli czynionych przez funkcjonariuszy publicznych w sprawach, które mają charakter publiczny nie może podlegać wykładni zwężającej. Wobec powyższego, zwrócił się o zobowiązanie Prezesa Kolegium do udostępnienia objętej wnioskiem informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Podniosło, że protokoły z posiedzeń niejawnych Kolegium nie są składane do akt sprawy, ani też nie są kierowane do innych podmiotów, lecz służą wyłącznie celom ewidencyjnym, celem wpisu do prowadzonego przez Kolegium rejestru elektronicznego spraw. Nadto protokoły, zgodnie z § 14 Regulaminu Organizacyjnego Samorządowego Kolegium Odwoławczego podpisywane są przez przewodniczących składów orzekających i protokolanta, a nie przez członków składów orzekających. Wyrazem oświadczenia woli składu Kolegium orzekającego w danej sprawie jest decyzja lub postanowienie, podpisywane przez skład orzekający Kolegium, ewentualnie sporządzone przez członka składu orzekającego zdanie odrębne. Z tego względu twierdzenie skarżącego, iż bez protokołu nie jest możliwe udowodnienie, jakiej treści oświadczenie woli złożył konkretny członek Kolegium w konkretnej sprawie, na konkretnym posiedzeniu, nie odpowiada stanowi faktycznemu. Wskazało ponadto, że zawarte w art. 7 ust.1 pkt 3 u.d.i.p. unormowania odnoszą się do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów oraz ich organów pomocniczych. W art. 19 u.d.i.p. nałożono na organy władzy publicznej, pochodzące z powszechnych wyborów i ich kolegialne organy pomocnicze obowiązek sporządzania i udostępniania swoich protokółów i stenogramów, natomiast Kolegium nie jest organem władzy publicznej pochodzącym z powszechnych wyborów. Kolegium wyjaśniło również, że rozstrzygnięcie w sprawie "[...]" zapadło w dniu "[...]".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle obowiązujących przepisów prawa wojewódzki sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.

W piśmiennictwie oraz judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji, lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie przepisów u.d.i.p. Powyższy akt prawny w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Dlatego też skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (vide: postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08).

Prawo do uzyskiwania informacji zagwarantowane jest w Konstytucji RP. W myśl jej art. 61 ust. 1 prawo to obejmuje uzyskiwanie informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne i o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2 tego przepisu). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względów na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3 tego przepisu).

Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy). Z kolei przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. określa przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu. Obejmuje on m. in. informacje o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach, archiwach oraz sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, o danych publicznych, w tym treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, stanowiskach w sprawach publicznych zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych, treści innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej.

W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne lecz odnosząca się do tych podmiotów (np. wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, LEX nr 78062). Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. II SA/Wa 721/08, publ. Lex nr 423325). Ponadto w wyroku z dnia 30 października 2002 r., sygn. II SA 1956/02, (publ. LEX nr 78062) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują w zakresie tych kompetencji". Pogląd ten w pełni aprobuje orzekający w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Prawo do informacji publicznej jest więc zasadą, a wyjątki od niej powinny być interpretowane ściśle (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt II SA 3572/02, publ. w LEX nr 144641).

Informacją jest nie tylko prawo do informacji przetworzonej, ale też prawo wglądu do dokumentów (akt, materiałów) będących w posiadaniu tego organu (v: wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2004 r., sygn. akt II SAB 364/03, LEX nr 162285; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 7 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 438/07, LEX nr 340151). Szczególnym uprawnieniem składającym się na prawo do informacji publicznej jest możliwość zapoznania się z dokumentami urzędowymi (art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.). Dokument urzędowy oznacza, zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy, treść oświadczenia woli lub wiedzy utrwaloną i podpisaną w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), w ramach jego kompetencji, skierowaną do innego podmiotu lub złożoną do akt sprawy. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 2 należy interpretować rozszerzająco, zgodnie z konstytucyjną zasadą dostępu do wszelkich dokumentów obejmujących informację publiczną. Kryterium uzyskania dostępu do dokumentu jest zatem jedynie istnienie okoliczności wyłączających udostępnienie informacji, a nie jego kwalifikacja jako dokumentu urzędowego (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 37-39).

Wskazać ponadto należy, że u.d.i.p. stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.). Przepis art. 4 ust. 1 powyższej ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne, albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne, albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego, albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Pozostaje zatem poza sporem, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest podmiotem zobligowanym do udostępnienia informacji publicznej. Jednocześnie u.d.i.p. przewiduje dwie formy reakcji organu na wniosek strony. Z jednej strony jest to udzielenie żądanych informacji, które należy traktować, jako czynność materialno - techniczną, z drugiej zaś, w przypadku odmowy ich udostępnienia jest to decyzja administracyjna. W doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się, że jeżeli żądanie strony nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej, to nie ma podstaw do wydawania decyzji, lecz należy wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej. Działanie zobowiązanego ogranicza się wówczas do poinformowania wnioskodawcy o takim fakcie (zob. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2003 r., sygn. II SA/Gd 1153/03, publ. Lex nr 299295).

Przechodząc do analizy treści wniosku skarżącego z dnia "[...]" należy stwierdzić, iż jego żądanie dotyczyło udzielenia informacji publicznej. Skarżący domagał się udostępnienia treści dokumentacji dotyczącej prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego (Nr "[...]"). Takie żądanie dotyczyło zatem faktu wynikającego z działalności organu administracji publicznej. Dlatego też, w ocenie Sądu, treść dokumentacji pozostającej w posiadaniu organu administracji (w niniejszej sprawie protokołu) jest dokumentacją zawierającą informację publiczną w rozumieniu art. 1 i art. 6 u.d.i.p. Powyższa konkluzja prowadzi wprost do wniosku, iż skoro akta administracyjne, jako zbiór dokumentów zgromadzonych i wytworzonych przez organ administracji, stanowi informację publiczną, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby udostępnić ich treść w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jako przykład można wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2006 r., sygn. l OSK 736/05 (publ. LEX nr 209117), w którym zamieszczono tezę, zgodnie z którą: "zatwierdzona dokumentacja techniczna ujęcia wody, mieści się w kategorii, o której stanowi art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zatwierdzony projekt techniczny, na podstawie którego trwa eksploatacja ujęcia wody, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 tej ustawy (...)". Teza ta tylko petryfikuje dominujący kierunek orzecznictwa sądowego w zakresie szerokiego rozumienia pojęcia dokumentu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem, jak wynika to z akt sprawy, jeżeli w protokole z posiedzenia Kolegium z dnia "[...]" zawarto informacje dotyczące kwestii odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy "[...]", to niewątpliwie treści w nim zawarte stanowią informacje publiczną i podlegają udostępnieniu na podstawie przepisów u.d.i.p. Stanowisku temu nie przeczy okoliczność, iż Kolegium nie jest organem władzy pochodzącym z powszechnych wyborów, jak też fakt, że protokołów nie składa się do akt sprawy i nie doręcza innym podmiotom. Udostępnieniu podlegają bowiem informacje o sprawach publicznych – art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Skoro informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy administracji (tak np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 stycznia 2006 r., sygn. II SA/Wa 2043/05, publ. LEX nr 196314), to obowiązkiem organu administracji było ustalenie, czy można skarżącemu udostępnić wnioskowany dokument (protokół) na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Reasumując należy wskazać, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu jedynie ze względu na przesłanki określone w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. tzn. ze względu na ochronę informacji niejawnych i innych tajemnic ustawowo chronionych (państwowa, służbowa, skarbowa, statystyczna) oraz prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Jednocześnie należy mieć na względzie, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy udostępnieniu podlega informacja publiczna m. in. o danych publicznych, w tym stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej. W sprawie nie ulega wątpliwości, że żądana przez stronę skarżącą informacja, jest informacją publiczną. W związku z powyższym przy rozpoznaniu wniosku o udostępnienie protokołu Kolegium powinno w pierwszej kolejności ustalić, czy znajdują się w nim informacje nie podlegające udostępnieniu tzn. zawierające dane, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2. Dopiero po dokonaniu tych ustaleń należało podjąć czynności zmierzające do udostępnienia protokołu lub wydać decyzję odmawiającą do niego dostępu.

W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze pozostaje w bezczynności i z tego względu, na podstawie art. 149 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku wyznaczając termin do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia "[...]" w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.