Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 106/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 9 pkt 2 i 3; art. 10 ust. 3; art. 14 ust. 4 i 5
journal: Dz.U. 2009 nr 72 poz 619
law: Ustawa z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego.
article: § 10 ust. 1 pkt 2; §  41 ust. 3; § 42 ust. 1 i 2; § 43  ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2009 nr 147 poz 1193
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i  zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót  produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów  rybackich 2007-2013".
article: art. 130 § 1; art. 217
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. T. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej: "ARiMR") zawarte w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. o odmowie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

M. T. złożył w dniu [...] marca 2013 r. wniosek o dofinansowanie w ramach środka 2.2. Działania wodo-środowiskowe Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013".

Pismem z dnia [...] maja 2013 r. wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia braków wniosku według 5-punktowej listy (vide: k. 132 akt adm.), w tym poprzez dostarczenie prawomocnej ostatecznej decyzji wodnoprawnej dotyczącej obiektu objętego wnioskiem (punkt 3 wezwania).

W dniu [...] czerwca 2013 r. wnioskodawca złożył uzupełniony wniosek o dofinansowanie, jak również załączył kopie dwóch decyzji wodnoprawnych: z dnia [...] listopada 1964 r., wydanej przez Wydział Gospodarki Wodnej Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. oraz z dnia [...] lutego 2012 r., wydanej przez Starostę P. (vide: k. 134-152 akt adm.).

Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. wnioskodawca został ponownie wezwany do usunięcia braków wniosku poprzez dostarczenie prawomocnej ostatecznej decyzji wodnoprawnej dotyczącej obiektu objętego wnioskiem (vide: k. 153 akt adm.)

W odpowiedzi, pismem z dnia [...] lipca 2013 r. skarżący wyjaśnił, iż gospodarka rybacka w obiekcie objętym wnioskiem (Obiekcie P.) prowadzona jest nieprzerwanie w oparciu o prawomocną decyzję wodnoprawną z dnia [...] listopada 1964 r. Decyzji tej nie uchylił dotychczas żaden organ administracji państwowej ani samorządowej. Zaznaczył również, iż zasadność i legalność działalności rybackiej potwierdził Sąd Rejonowy dla [...] w uzasadnieniu do wyroku z dnia [...] sierpnia 2012 r. o sygn. akt [...]. Wnioskodawca wskazał nadto, iż kilkakrotnie występowała o aktualizację pozwolenia, zaś decyzje wodnoprawne wydawane w latach 2001, 2003, 2005 i 2012 nie odmawiają udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. W jego ocenie, decyzja z 1964 r. jest decyzją prawomocną. Do pisma załączył kopie wyroku z dnia [...] sierpnia 2012 r. i postanowienia z dnia [...] października 2012 r. o sygn. akt [...] oraz ponownie kopię decyzji z dnia [...] listopada 1964 r. (vide: k. 155-170 akt adm.).

Zaskarżonym pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. o numerze [...], ARiMR odmówiła przyznania pomocy finansowej na operację "Wsparcie wykorzystania tradycyjnych lub przyjaznych środowisku praktyk i technik w chowie i hodowli ryb" w zakresie Środka "Działania wodno-środowiskowe".

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano przepisy art. 10 ust. 3 i art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą o wspieraniu", § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013", (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 745 ze zm.), zwanego dalej: "rozporządzeniem z 7 września 2009 r." oraz art. 207 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 885 ze zm.).

Organ wskazał w uzasadnieniu, iż zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 7 września 2009 r. pomoc przyznaję się, jeżeli wnioskodawca zobowiązał się do realizacji operacji w całym obiekcie chowu lub hodowli lub co najmniej na jednym stawie, przy jednoczesnym stosowaniu podstawowych zasad dobrej praktyki rybackiej na całym obiekcie. Zdaniem ARiMR, przez zasady dobrej praktyki rybackiej rozumie się posiadanie aktualnego pozwolenia wodnoprawnego, którego wnioskodawca nie posiadał na dzień 1 stycznia 2013 r., od którego rozpoczyna się realizacja operacji.

Pismem z dnia [...] września 2013 r. skarżący złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu podniósł, iż stanowisko ARiMR jest nieuzasadnione, bowiem organ mylnie utożsamia przymiot prawomocności decyzji z jej aktualnością.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 30 października 2013 r., ARiMR stwierdziła, że nie doszło do naruszenia prawa. Organ podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym piśmie podnosząc dodatkowo, iż przedstawiony przez wnioskodawcę wyrok sądowy z dnia [...] sierpnia 2012 r. o sygn. akt [...] nie wskazuje, że posiada on pozwolenie wodnoprawne, które byłoby aktualne na dzień 1 stycznia 2013 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. T. wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia ARiMR oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1) § 9 ust. 1 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 10 ust. 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia z 7 września 2009 r., w zw. z pkt 1 ppkt 7 Załącznika nr 2 do rozporządzenia z 7 września 2009 r. w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie zmieniajace z dnia 28 czerwca 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 751) poprzez błędną wykładnię tych przepisów, a w konsekwencji uznanie, że skarżący nie posiada aktualnego pozwolenia wodnoprawnego;

2) art. 10 ust. 3 ustawy o wspieraniu poprzez uznanie, że złożony wniosek o dofinansowanie nie spełnia kryteriów wymienionych w tym przepisie;

3) art. 4 pkt d) i pkt f) rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. Urz. UE L 223 z 15.8.2006 r., s. 1; zwanego dalej: "rozporządzeniem nr 1189/2006) poprzez podjęcie rozstrzygnięcia, które pozostaje w sprzeczności z celami tego rozporządzenia, w szczególności nie wzmacnia konkurencyjności funkcjonujących struktur oraz rozwoju ekonomicznie żywotnych przedsiębiorstw w sektorze rybactwa oraz nie przyczynia się do wspierania zrównoważonego rozwoju oraz poprawy jakości życia na obszarach, gdzie prowadzi się działalność należącą do sektora rybactwa;

4) art. 6, 7, 8, 9 oraz 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267; zwanej dalej: "k.p.a.") poprzez naruszenie podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu zgłoszono nadto wniosek o dopuszczenie dowodu z wyszczególnionych dokumentów na okoliczność uzyskania przez skarżącego pozwoleń wodnoprawnych, legitymowania się decyzjami administracyjnymi pozwalającymi na korzystanie z wód, braku funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji stwierdzającej wygaśnięcie lub cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego oraz na okoliczność dołożenia przez skarżącego należytej staranności w uzyskaniu wymaganych pozwoleń wodnoprawnych.

Rozwijając zarzuty skargi podniesiono, iż skarżący na przestrzeni szeregu lat legitymuje się wydawanymi mu pozwoleniami wodnoprawnymi, zaś w obrocie prawnym nie funkcjonuje ostateczna decyzja stwierdzająca wygaśnięcie tych pozwoleń. Toczące się od kilkunastu lat postępowania administracyjne nie są natomiast związane z brakiem pozwolenia lecz ze zmianą normatywną przepisów ustawy Prawo wodne, która wymusiła wydawanie pozwoleń wodnoprawnych na czas określony, a nie jak dotychczas nieokreślony. Z przyczyn niezależnych od skarżącego postępowanie w sprawie udzielenia mu pozwolenia nie zostało dotychczas skutecznie zakończone. W ocenie skarżacego należy odróżnić kwestię aktualności pozwolenia od jego prawomocności czy też ostateczności. Jego zdaniem, każde nowo wydane pozwolenie posiada przymiot "aktualności", ponieważ jest ono późniejsze w stosunku do pozwoleń, które niewątpliwie należałoby uznać za aktualne, począwszy od prawomocnego i ostatecznego pozwolenia z 1964 r., które nigdy nie zostało uchylone. Fakt, iż wydawane pozwolenia nie uzyskały dotąd statusu ostateczności nie stoi na przeszkodzie wykonywania przez skarżącego uprawnień wynikających z tych pozwoleń.

W odpowiedzi na skargę ARiMR wniosła o jej oddalenie powołując argumenty prezentowane w toku postępowania administracyjnego.

Pismem procesowym z dnia [...] kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Do pisma załączył kopię decyzji Starosty P. z dnia [...] grudnia 2013 r. o udzieleniu skarżącemu pozwolenia wodnoprawnego.

Kolejnym pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego ponownie podtrzymał zarzuty przedstawione w skardze, a nadto uzupełnił argumentację na ich poparcie.

Na rozprawie w dniu 6 maja 2014 r. pełnomocnik skarżącego ponowił wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów precyzując, iż wnosi o przeprowadzenie dowodu z odpisu decyzji Dyrektora Regionalnego Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...] grudnia 2012 r., odpisu decyzji Starosty P. z dnia [...] grudnia 2013 r., odwołań od niej oraz odpisu postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. sygn. akt [...] o umorzeniu postępowania o wykroczenie – na okoliczność, iż skarżący ma ciągłe pozwolenie wodnoprawne oraz że nie ma wpływu na to aby stało się ono prawomocne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego.

Wskazać na wstępie należy, iż kontrolowane przez sąd rozstrzygnięcie stanowi akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Taki charakter nadał mu ustawodawca, o czym postanowił w art. 14 ust. 5 ustawy o wspieraniu. Zgodnie natomiast z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności.

Podkreślenia wymaga również i to, że stosując przewidziane ustawą p.p.s.a. środki, w szczególności przepis art. 134 § 1, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów uznać należało, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia czyniąc je integralną częścią ustaleń własnych.

Ustaleń tych nie zmieniają dokumenty przedłożone na rozprawie i dopuszczone jako dowód na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Przedłożona decyzja z pozwoleniem wodnoprawnym z dnia [...] grudnia 2013r. nie ma charakteru decyzji ostatecznej, ani nie zawiera w swojej treści rygoru natychmiastowej wykonalności.

Nakreślając ramy prawne kontrolowanej sprawy wskazać należy, iż zgodnie z art. 9 pkt 2 i 3 ustawy o wspieraniu, pomoc jest przyznawana na wniosek o dofinansowanie, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 19. Jednocześnie, w myśl art. 10 ust. 3 ustawy o wspieraniu, wniosek o dofinansowanie jest oceniany w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 19.

W powoływanym przez powyższe regulacje przepisie art. 19 ustawy o wspieraniu, zawarta została delegacja ustawowa dla ministra właściwego do spraw rybołówstwa do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty lub zwracania pomocy, w ramach poszczególnych osi priorytetowych.

Realizując to uprawnienie, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał rozporządzenie z 7 września 2009 r., którego postanowienia znajdują zastosowanie w kontrolowanej sprawie.

Stosownie do treści § 42 ust. 1 rozporządzenia z 7 września 2009 r., wniosek o dofinansowanie składa się do oddziału regionalnego Agencji właściwego ze względu na miejsce położenia obiektu chowu lub hodowli, zakładu przetwórstwa produktów rybnych lub obrotu tymi produktami lub obwodu rybackiego, w którym będzie realizowana operacja. W § 41 ust. 2 określono jakie dane należy zawrzeć we wniosku, zaś zgodnie z ust. 3 tego przepisu, do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające dane zawarte we wniosku o dofinansowanie, które są określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

Zgodnie z § 43 ust. 2 rozporządzenia z 7 września 2009 r., jeżeli wniosek o dofinansowanie nie został wypełniony we wszystkich wymaganych pozycjach lub nie dołączono do niego co najmniej jednego z dokumentów, o których mowa w § 41 ust. 3, wnioskodawca jest wzywany do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Jednocześnie, w myśl ust. 3 tego przepisu, jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania, o którym mowa w ust. 2, nie usunął braków lub nie złożył wyjaśnień w wyznaczonym terminie, Agencja ponownie wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania, o którym mowa w ust. 2, nie usunął braków lub nie złożył wyjaśnień w wyznaczonym terminie, Agencja nie przyznaje pomocy; przepis art. 14 ust. 4 i 5 ustawy o wspieraniu stosuje się odpowiednio (§ 43 ust. 4 rozporządzenia z 7 września 2009 r.). Przepis zawarty w art. 14 ust. 4 ustawy o wspieraniu stanowi, że w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy lub został wyczerpany limit środków, o których mowa w art. 8 ust. 2 lub 3 – wnioskodawcę informuje się, w formie pisemnej, o odmowie przyznania pomocy, podając przyczyny tej odmowy.

W niniejszej sprawie, skarżący został dwukrotnie wezwany – pismami z [...] maja oraz z [...] czerwca 2013 r. – do uzupełnienia braków wniosku poprzez dostarczenie prawomocnej ostatecznej decyzji wodnoprawnej dotyczącej obiektu objętego wnioskiem. W odpowiedzi na ponowne wezwanie nadesłał pismo z dnia z dnia [...] lipca 2013 r. wraz z załącznikami, które w jego ocenie stanowiło prawidłowe uzupełnienie braku wniosku, do którego został wezwany. Zaskarżonym pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. ARiMR odmówiła przyznania pomocy finansowej, z uwagi na brak prawomocnej decyzji – pozwolenia wodnoprawnego, do której złożenia skarżący był dwukrotnie wzywany.

Wobec powyższego stwierdzić należało, iż spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy skarżący legitymuje się aktualnym pozwoleniem wodnoprawnym.

Wskazać trzeba, iż zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 7 września 2009 r., pomoc na realizację operacji w ramach środka działania wodno-środowiskowe w zakresie wsparcia wykorzystania tradycyjnych lub przyjaznych środowisku praktyk i technik w chowie i hodowli ryb przyznaje się, jeżeli wnioskodawca zobowiązał się do realizacji operacji w całym obiekcie chowu lub hodowli lub co najmniej na jednym stawie, przy jednoczesnym stosowaniu podstawowych zasad dobrej praktyki rybackiej w całym obiekcie. Stosownie do § 10 ust. 2 pkt 3 lit. a), przez podstawowe zasady dobrej praktyki rybackiej rozumie się posiadanie aktualnego pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w przepisach prawa wodnego. Zgodnie natomiast z § 41 ust. 3 w zw. z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia z 7 września 2009 r. (w brzmieniu na dzień złożenia wniosku przez skarżącego), wnioskodawca obowiązany jest dołączyć do wniosku – w przypadku środka działania wodno-środowiskowe – aktualne pozwolenie wodnoprawne.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę akceptuje poglądy wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, że przez pojęcie aktualnego pozwolenia wodnoprawnego należy rozumieć prawomocną decyzję wydaną przez uprawniony organ. O prawomocności takiej decyzji świadczy pieczęć z urzędu właściwego dla wydania decyzji (klauzula prawomocności) wydawana w trybie art. 217 § 1 Kpa tj. zaświadczenie co do określonego stanu prawnego, polegającego na urzędowym potwierdzeniu, że od decyzji nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2012 r. o sygn. akt V SA/Wa 2077/12 oraz z dnia 26 lutego 2013 r. o sygn. akt V SA/Wa 2967/12; orzeczenia dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Trafne jest również stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 2141/10, zgodnie z którym, organ nie może się opierać na dokumentach nieostatecznych ze względu na możliwość ich wzruszenia bądź uchylenia. Posługiwanie się w obrocie prawnym nieostateczną decyzją do celów niezbitego udowodnienia stwierdzanych w niej faktów, nie korzysta z domniemania trwałości takiego stanu prawnego. Przywołane poglądy orzecznictwa znajdują odpowiednie zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, zaś orzekający w niej Sąd przyjmuje je jako własne. Ponadto wskazuje, że decyzja, od której przysługuje środek odwoławczy i która nie ma nadanego rygoru natychmiastowej wykonalności, nie jest wykonalna o czym stanowi art. 130 § 1 k.p.a.

W świetle powyższego niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przez organ przepisów rozporządzenia z 7 marca 2007 r. oraz art. 10 ust. 3 ustawy o wspieraniu. Oceny Sądu w tym zakresie nie zmienia powoływanie się skarżącego na załączony do akt administracyjnych wyrok Sądu Rejonowego dla [...] w K. [...] Wydział Karny z [...] sierpnia 2012 r. sygn. akt [...], którym uniewinniono skarżącego od zarzutu popełnienia czynu polegającego na piętrzeniu wody na rzece S. bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, tj. o wykroczenie z art. 192 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 239 poz. 2019 ze zm.), ani też postanowienie tegoż Sądu z dnia [...] kwietnia 2014r., sygn. akt. [...] o umorzeniu postepowania karnego. Należy zauważyć, że z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że skarżący z przyczyn całkowicie od niego niezależnych, dotychczas nie uzyskał prawomocnego pozwolenia wodnoprawnego. Podejmował jednak działania w celu uzyskania tego pozwolenia, co wpływało na pozytywna ocenę zachowania skarżącego. W postepowaniu karnym oceniana jest przede wszystkim wola oraz zamiary jakimi osoba podejrzana o wykroczenie kierowała się w swoim zachowaniu. Oceniano też czyn skarżącego z punktu widzenia czy to przez jego działanie doszło do założenia przedmiotowych stawów rybackich. Jest to ocena dokonywana w innym kontekście i innym rozumieniu pewnych okoliczności. Powyższe ustalenia Sądu karnego, nie kwestionowane przez organ, nie mogą jednak świadczyć o wypełnieniu przez skarżącego warunku posiadania aktualnego pozwolenia wodnoprawnego wywołującego skutek prawny jego wykonania, czyli w przedmiotowej sprawie uznania, że gospodarstwo rybackie spełnia warunki dobrej praktyki rybackiej. Niezasadne jest też twierdzenie skarżącego, iż nadal istnieje pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] listopada 1964r. Wymienione pozwolenie wygasło z mocy prawa z dniem 31 grudnia 2000r. o czym stanowił przepis art.1 pkt.14 ustawy z dnia 25 kwietnia 1997r. o zmianie ustawy- Prawo wodne. (Dz. U. nr.47 poz. 299).

Ustalenia dokonane przez organ administracji są prawidłowe. Zostały oparte na dowodach zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego. Ich ocena jest zgodna z prawem i zasadami logiki. Prawidłowo zostały też ocenione w kontekście stosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego. Nie można stwierdzić, że zastosowane przez organ przepisy prawa materialnego były przez niego interpretowane niezgodnie z celami ich wydania. Zatem nie można skutecznie zarzucić organowi naruszenia zarówno przepisów postępowania w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego stopniu wpływającym na wynik sprawy. Zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem. Zarzut braku zachowania przez organ konkurencyjności firm prze należyte finansowanie nie znajduje potwierdzenia w ustaleniach organu. Trudność skarżącego w uzyskaniu wykonalnego pozwolenia wodnoprawnego powinna być przedmiotem ewentualnej oceny w tamtym postępowaniu w kontekście rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a.