Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 339/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Wanda Antończyk Protokolant Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Ł. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 stycznia 2003 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 listopada 2002r. Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 48, oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 89 z dnia 25 sierpnia 1994 roku, ze zm.), oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071), nakazał Ł. K. zamieszkałemu w G. przy ul. [...] [...], rozebrać samowolnie wybudowany obiekt budowlany pełniący funkcję letniskową, nietrwale związany z gruntem, zlokalizowany na działce nr [...] w J., składający się z :

1. Barakowozu wraz z podcieniem o wymiarach 7,00 m. na 2,50 m.

2. Tarasu wraz z zadaszeniem o wymiarach 4,80 m. na 2,55 m.

W uzasadnieniu wskazano, że w czasie oględzin przeprowadzonych w dniu 7 lutego 2002 roku organ ustalił, że na działce o nr ew. [...] w J., własność R. K. istnieje obiekt budowlany pełniący funkcję letniskową. Obiekt składa się z barakowozu o konstrukcji metalowej, na którym został wykonany dach dwuspadowy kryty papą, oraz tarasu o konstrukcji drewnianej z zadaszeniem na słupkach drewnianych, kryty płytą falistą plastikową, Powyższy obiekt posadowiony jest na fundamentach punktowych z bloczków betonowych nietrwale związany z gruntem. Obiekt nie jest wyposażony w instalację wodno - kanalizacyjną i elektryczną. Według oświadczenia Ł. K. obiekt jest jego własnością, a właścicielem działki jest R. K. Jednocześnie oświadczył, że obiekt powstał w 1994 roku i na powyższe nie posiada wymaganej prawem decyzji pozwolenia na budowę ani zgłoszenia.

Organ podkreślił, że zgodnie z posiadanym wypisem z planu miejscowego ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy zatwierdzonym uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy dnia 27 kwietnia 1990 roku Nr [...] Dz.Urz.Woj.Gd.Nr 16 z 15 czerwca 1990 r. poz. 118 oraz zmianami do tego planu zatwierdzonymi uchwałą Rady Gminy dnia 18 grudnia 1992 roku Nr [...] Dz.Urz.Woj.Gd.Nr 6 z 19 marca 1993 roku, poz. 35 obszar działki o nr ew. [...] położona we wsi J. gmina K. przeznaczona jest pod uprawy polowe.

Organ podkreślił, że w dniu 12 listopada 2002 roku wpłynęło oświadczenie pisemne Ł. K. i R. K., w którym poinformowali, że budowa była wykonana siłami własnymi w miarę posiadanych środków finansowych i zakończyła się w 1996 roku.

W związku z w/w oświadczeniem organ przyjął datę zakończenia budowy 1996 rok, a nie jak oświadczył Ł. K. podczas przeprowadzonego dowodu z oględzin w dniu 12 lutego 2002 roku, w 1994 rok.

Organ wyjaśnił, że w myśl art. 28 Ustawy Prawo budowlane z 1994 roku roboty budowlane (roboty budowlane - są to prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego), można rozpocząć jedynie ma podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 49 w/w ustawy Prawo budowlane, nie można nakazać rozbiórki, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu faktem jest, że upłynęło 5 lat od zakończenia budowy obiektu budowlanego do jej wykrycia, lecz nie jest spełniony drugi warunek art. 49 Ustawy Prawo budowlane z 1994 roku, tj. jego istnienie narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania - działka nr [...] przeznaczona jest pod uprawy polowe.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli Ł. K. i R. K.

W uzasadnieniu odwołujący się podnieśli, że barakowóz istnieje od roku 1989 a nakaz rozbiórki wydany w oparciu o Uchwały Gminy z 1990 i 1992 r. o przeznaczeniu tego terenu pod uprawy polowe, jest bezprawny, gdyż uchwały są przestarzałe, plan ogólny nie jest podstawą do podejmowania takich decyzji, a planu szczegółowego zagospodarowania terenu nie opracowano i nie zatwierdzono żądną uchwałą.

W ocenie odwołujących ustawa o planowaniu przestrzennym z 1980 r. obwiązująca w 1990 i 1992 r., w art. 26 ust. l ustala, że plany miejscowe sporządza się jako plany ogólne i szczegółowe, a w ust. 2 ustala, że plan ogólny określa przyrodnicze i kulturowe warunki przestrzennego zagospodarowania, a w szczególności zagospodarowania i wykorzystania gruntów, natomiast dopiero w art. 26 ust. l, ustala się że miejscowy plan szczegółowy określa przeznaczenie gruntu, oraz zasadę kształtowania zabudowy.

Odwołujący podnieśli również, iż dopiero ustawa z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w art. 6 zobowiązuje Gminę i Radę Gminy do sporządzenia "studium" uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a w ust. 4 szczególnie uwzględnia dotychczasowe przeznaczenie i zagospodarowanie terenu, stan środowiska przyrodniczego, prawa własności gruntu oraz w ust. 5 pkt 4 obszary zabudowane ze wskazaniem, w miarę potrzeby, terenów wymagających przekształceń lub rehabilitacji.

Odwołujący wskazali także, że zarówno w decyzji organu pierwszej instancji, jak i organu drugiej instancji, wielokrotnie określa się ten domek jako obiekt budowlany, podczas gdy zgodnie z definicją ustawową określoną w art. 3 pkt. l i 2 prawa budowlanego, obiektem budowlanym nie jest, nie wyczerpuje on bowiem dyspozycji cyt. przepisów, a także punktu 5 cyt. art. 3; w tej sytuacji nie powinien on być traktowany jako obiekt budowlany lecz jako domek letniskowy lub altana.

Decyzją z dnia 27 stycznia 2003r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nakazał Ł. K. rozbiórkę obiektu budowlanego o wymiarach 7,00x2,50m. z zadaszonym tarasem pełniącego funkcję letniskową zlokalizowanego na działce nr [...] w J.

W uzasadnieniu wskazano, że organ nadzoru budowlanego ustalił, iż na działce nr [...] w J., będącej własnością R. K., w J. został wybudowany przedmiotowy obiekt budowlany pełniący funkcję letniskową bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Omawiany obiekt budowlany powstał na bazie barakowozu, na którym został wykonany dach dwuspadowy kryty papą i dobudowanego do niego tarasu wraz z zadaszeniem. Ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji fotograficznej wynika jednoznacznie, iż przedmiotowy obiekt budowlany stanowi jedną całość.

Z oświadczenia Ł. i R. K. wynika, że "budowa była wykonywana ... i zakończyła się w roku 1996". Organ wskazał, że Ł. K. również w piśmie z dnia 28.02.2002r. skierowanym do Urzędu Gminy, będącym wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego stwierdził, iż "budowany był.... w okresie od 1994 do 1996r.". W ocenie organu należy stwierdzić, iż budowa przedmiotowego obiektu została rozpoczęta w 1994 roku i zakończona w roku 1996. Zatem w omawianej sprawie mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1994r.

Zgodnie z art.48 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Budowę omawianego obiektu budowlanego można było rozpocząć po uzyskaniu decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę /art.28 Prawa budowlanego z 1974r./ Inwestor takiego pozwolenia nie posiada.

Organ II instancji wskazał, iż wobec faktu, iż od dnia zakończenia budowy upłynęło 5 lat, analizując sprawę w oparciu o przepisy art.49 Prawa budowlanego z 1994r. wydanie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego samowolnie na działce nr [...] w J. jest prawnie uzasadnione. Jednakże wobec faktu, iż przedmiotowy obiekt budowlany nie składa się z dwóch oddzielnych części /barakowóz i zadaszony taras/ organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i nakazał rozbiórkę obiektu budowlanego o wymiarach 7,00x2,50m. z zadaszonym tarasem pełniącego funkcję letniskową zlokalizowanego na działce nr . w J.

W ocenie organu twierdzenie odwołujących, że barakowóz istnieje nawet od roku 1989 nie znajduje potwierdzenia w składanych wcześniej oświadczeniach. Jednakże fakt jego całkowitej przebudowy pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1994r. stanowi o zasadności rozpatrzenia sprawy w oparciu o jej przepisy.

Skargę na powyższą decyzję wniósł Ł. K.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż rozpoczęcie zabudowy działki metodą gospodarczą miało miejsce w 1989r., a nie jak błędnie wskazał organ w 1994r. Wyjaśnił także, że przywołanie tej daty to okres ewentualnej modernizacji obiektu.

Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja dotyczy obiektu, który w świetle definicji technicznych, nie jest obiektem budowlanym, usytuowanym na działce nr [...], której właścicielem jest R.K., a jego postawienie miało miejsce przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. (Prawo budowlane Dz. U. Nr 106 poz. 1126 ze zm.).

Skarżący wskazał również, iż spełnia wszystkie wymogi Gminy w zakresie płacenia podatku od nieruchomości oraz gruntowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Badając zatem legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza prawa.

Organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.

Zarzuty podnoszone przez skarżącego w stosunku do zaskarżonej decyzji opierają się na twierdzeniu, że obiekt budowlany został posadowiony na działce [...] w J. w 1989r. a nie jak wskazał organ w 1996r.

Organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji gdyż uznał, że na działce nr [...] w J. znajduje się tylko jeden obiekt budowlany o wymiarach 7,00 x 2,50m z zadaszonym tarasem pełniącym funkcję letniskową.

Jak wynika z akt sprawy skarżący powyższy obiekt wybudował w latach 1994- 1996 bez wymaganego pozwolenia na budowę. Świadczy o tym treść oświadczenia R. K. i Ł. K. z dnia 8.11.2002r. oraz treść pisma Ł. K. z dnia 28.02.2002r. skierowanego do Urzędu Gminy, będącym wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego, w którym skarżący stwierdził, iż "budowany był... w okresie od 1994 do1996r".

W myśl art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego wykonanie obiektu budowlanego należy traktować jako budowę, a zgodnie z art. 3 pkt 12 powołanej ustawy przez pozwolenie na budowę należy rozumieć decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego.

Obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepis art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane stanowił, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30.

Przepis art. 29 wskazuje obiekty budowlane, których budowa nie wymaga pozwolenia na budowę oraz wymienia roboty budowlane, których rozpoczęcie nie wymaga pozwolenia na budowę. Z kolei art. 30 wymieniał, która z budów oraz robót budowlanych określonych w art. 29 podlega zgłoszeniu właściwemu organowi.

Powołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przepis art. 48 Prawa budowlanego z 1994r., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przewidywał, że właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Przepis ten nie pozostawia właściwym organom administracji sfery uznaniowości w zakresie zastosowania sankcji rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę albo zgłoszenia.

Z powyższej regulacji wynika, iż wykonanie robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia stanowiło w dacie orzekania przez organy administracji zdarzenie prawne sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym, a stwierdzenie tego zdarzenia przez organ nadzoru budowlanego rodziło obowiązek podjęcia środków przeciwdziałających samowoli.

Przepisy ustawy z dnia 7 lipca1994r. Prawo budowlane w stanie prawnym z daty podjęcia zaskarżonej decyzji nie przewidywały możliwości legalizacji obiektu wybudowanego bez pozwolenia na budowę bądź bez dokonania obowiązku zgłoszenia właściwemu organowi, ani nie dopuszczały stosowania jakichkolwiek okoliczności łagodzących ten rygor, tym samym nie pozwalały organom administracji w razie stwierdzenia samowoli budowlanej na odstąpienie od zastosowania sankcji rozbiórki.

Wolą ustawodawcy leżącą u podstaw unormowania art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane było, by wszelkie przejawy samowoli budowlanej dokonane po wejściu w życie ustawy, to jest po dniu 1 stycznia 1995r., spotykały się z reakcją organów administracji w postaci nakazu rozbiórki.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.