Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 490/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2007-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 21
journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski,, asesor WSA Renata Kantecka, Protokolant Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 15 listopada 2007r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie odmowy określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004 – 2006. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]", Nr "[...]" w sprawie odmowy określenia nadpłaty podatku od nieruchomości za lata 2004-2006.

W uzasadnieniu podniesiono, iż kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy grunty, urządzone drogami i placami zakładowymi podlegają wyłączeniu od opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze. zm., dalej cyt. jako u.p.o.l).

Zdaniem organu odwoławczego z treści w/w przepisu (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006r.) wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu.

Ustalanie charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania następuje w oparciu o ewidencję gruntów i budynków, zgodnie z art. 21 ust 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.). Także sama ustawa o podatkach i opłatach lokalnych bezpośrednio w art. 2 ust 2 wskazuje na konieczność odnoszenia się do ewidencji (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006r.).

Tymczasem w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż sporne grunty sklasyfikowane są w ewidencji jako tereny przemysłowe o symbolu "Ba". Co prawda spółka wskazywała, że dane te są niezgodne ze stanem faktycznym, jednakże sytuacja taka nie może skutkować możliwością pominięcia wpisu do ewidencji i zastąpienia go przedstawionymi przez spółkę dowodami. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków może wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Zgodnie bowiem z art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej cyt. jako Ord. pod.) organy podatkowe są zobowiązane do działania na podstawie przepisów prawa, tym samym mają obowiązek stosowania art. 2 ust 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a to wyklucza ustalenie klasyfikacji w oparciu o zaświadczenie uprawnionego geodety.

Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżyła spółka A i wniosła o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 122 i 187 Ord. pod. przez niewłaściwe zastosowanie art. 2 u.p.o.l.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w zakresie podatków od nieruchomości jedynym środkiem dowodowym nie może być wyłącznie ewidencja gruntów i budynków, lecz decydujące znaczenie ma stan faktyczny. Skarżący zaś posiada duże obszary terenu zajętego na pasy drogowe z placami manewrowymi dla ruchu wewnętrznego. Tereny te pokryte są masą asfaltową z ciągami pieszymi. Nie są one co prawda drogami w rozumieniu zał. Nr 6 do Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), lecz stanowią tereny komunikacji wewnętrznej.

Zdaniem strony skarżącej w przypadku wątpliwości co do stanu faktycznego, mimo dokumentu uprawnionego geodety, można było w trybie art. 181 Ord. pod. powołać odpowiedniego biegłego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez orzekanie w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej cyt. jako p.p.s.a.). Kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest zarówno co do zgodności z prawem materialnym, jak i co do zachowania przy jej wydaniu przepisów postępowania. W szczególności badaniu podlega prawidłowość przestrzegania przepisów postępowania służących zebraniu pełnego materiału dowodowego, jego prawidłowej ocenie oraz w konsekwencji poczynieniu zgodnych z zasadą prawdy obiektywnej ustaleń faktycznych. Należy przy tym nadmienić, że tylko po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu i prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy możliwe jest prawidłowe zastosowanie prawa materialnego.

Badając zaskarżone postanowienie, sąd administracyjny nie jest przy tym związany granicami skargi ( art.134 § 1 p.p.s.a.).

Przechodząc do zarzutów podniesionych w rozpoznawanej skardze, stwierdzić należy, że nie są one trafne. Przeprowadzona przez sąd kontrola zaskarżonej decyzji nie daje bowiem podstaw do przyjęcia, iż została ona wydana z naruszeniem prawa.

Zgodnie z treścią art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego - podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Tym samym Sąd rozpatrując niniejszą sprawę, podziela pogląd organu odwoławczego, iż ustalenie obowiązku w podatku od nieruchomości następuje w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni jak również, iż dane te są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym i ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004r., sygn. akt III SA/Wa 3016/03; WSA w Gdańsku z dnia 15 marca 2006r., sygn. akt. I SA/Gd 348/04; NSA : z dnia 15 listopada 1994r., sygn. akt SA/Ka 2592/93; z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94; z dnia 18 maja 1994r., sygn. akt III SA 1685/93).

Ewidencja gruntów i budynków stanowi bowiem urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2004r. , sygn. akt III SA/Wa 257/04; z dnia 5 października 2005r., sygn. akt SA/Wa 1718/05, z dnia 7 lipca 2005r. , sygn. akt III SA/Wa 1206/05).

W sytuacji niezgodności danych zawartych w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika z danymi wynikającymi z ewidencji rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych odmiennych ustaleń, co do przeznaczenia gruntu. Nie jest istotne także jego rzeczywiste przeznaczenie, lecz sklasyfikowanie i stosowne oznaczenie danego gruntu w ewidencji gruntów i budynków (por. WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2006r., sygn. akt III SA/Wa 3501/05; z dnia 7 września 2007r., sygn. akt III SA/Wa 1144/07).

Także sama ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. 2 ust. 2 (w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2007r.) bezpośrednio wskazuje, iż ustalanie charakteru gruntu na potrzeby podatku od nieruchomości następuje na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

W niniejszej sprawie dane z ewidencji gruntów, którymi dysponował organ podatkowy wskazywały, że sporne grunty stanowią tereny przemysłowe o symbolu "Ba". Zgodnie zaś z § 68 ust. 3 pkt 7 lit.a rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków drogi oznaczane są w ewidencji symbolem "dr". Tymczasem na mocy art. 2 ust 3 pkt 4 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2007r.) z opodatkowania podatkiem od nieruchomości zwolnione są pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu.

Skoro zatem w ewidencji, czego nie kwestionuje strona skarżąca, sporne tereny oznaczono symbolem "Ba" a nie "dr" nie ma znaczenia, iż faktycznie wykorzystywane są i służą komunikacji wewnętrznej i tworzą drogi wewnętrzne. Bez znaczenia jest także, to czy na mocy art. 2 ust 3 pkt 4 u.p.o.l. - w stanie prawnym obowiązującym w niniejszej sprawie, po nowelizacji wprowadzonej z dniem 9 grudnia 2003r. (Dz. U. nr 200, poz. 1953) a przed zmianą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2007r. (Dz. U. z 2006r. nr 249, poz. 1828) – podlegałyby wyłączeniu od opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Jak bowiem podniesiono powyżej, organ związany jest danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Podatnik, aby skutecznie zakwestionować prawdziwość danych tam zawartych winien wszcząć procedurę w celu dokonania ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta. Pouczenie o możliwości zastosowania powyższej procedury zostało zawarte w decyzji organu odwoławczego. Skarżąca spółka nie skorzystała jednakże z owej procedury. Natomiast organ podatkowy ani sąd administracyjny nie mogą zmienić danych z ewidencji ani wszcząć procedury zmiany w ewidencji, ani też nie mogą pominąć danych wynikających z ewidencji. Tylko zaś w przypadku uwzględnienia zastrzeżeń podatnika, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, można wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość podatku (por. wyrok NSA z 12 stycznia 1994r., sygn. akt III SA 911/94, OSS 1994/4-5/164).

Mając powyższe na względzie Sąd nie stwierdził naruszenia wskazanych przez stronę skarżącą przepisów postępowania tj. 122 i 187 Ord. pod. Postępowanie zostało bowiem przeprowadzone przez organy obu instancji zgodnie z regułami ordynacji podatkowej z zebrane dowody ocenione zgodnie z art.191 Ord. pod. W szczególności , w świetle przedstawionych wyżej wywodów , nietrafny jest zarzut skargi co do niepowołania biegłego , który miałby stwierdzić faktyczny stan wykorzystywania nieruchomości i istnienie dróg wewnętrznych . Jak już bowiem stwierdzono zasadą jest ,że organy podatkowe przy wymiarze podatku od nieruchomości są związane zapisami w ewidencji gruntów i budynków i nie są uprawnione do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie.

Stwierdzając, iż wydana decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.