Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 779/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 § 1, art. 58 § 1 pkt 6 i § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 5 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. i K. B. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: odrzucić skargę w stosunku do skarżącej K. B.


UZASADNIENIE

P. B. i K. B. wnieśli w niniejszej sprawie skargę na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r., którym wskazany organ utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność polegającą na zajęciu pojazdu w postaci ciągnika siodłowego marki Renault Magnum, nr rej. [...].

Z uwagi na to, że z treści zaskarżonego postanowienia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r., wynika iż było ono skierowane jedynie do skarżącego P. B., na podstawie zarządzenia z dnia 15 lutego 2017 r. skarżąca K. B. została wezwana do wskazania swojego interesu prawnego w zaskarżeniu ww. postanowienia.

Skarżąca K. B. odpowiadając na powyższe wezwanie wskazała w piśmie z dnia 4 marca 2017 r., że jej interes prawny we wniesieniu skargi na zaskarżone postanowienie przejawia się w tym, że przedmiot niniejszej sprawy dotyczy przedmiotu, tj. pojazdu w postaci ciągnika siodłowego marki Renault Magnum, którego jest ona współwłaścicielem na zasadach małżeńskiej wspólności majątkowej wraz ze swoim mężem – skarżącym P. B. Skarżąca wyjaśniła też, że na podstawie umowy przewłaszczenia w celu zabezpieczenia wierzytelności przeniosła wraz ze swoim mężem własność tego pojazdu na rzecz wierzyciela, który udzielił im pożyczki. W tejże umowie strony postanowiły, że wierzyciel będzie uprawniony do zbycia tego pojazdu i zaliczenia uzyskanej ceny na poczet spłaty pożyczki w przypadku braku jej spłaty. W tej sytuacji, zdaniem skarżącej K. B., zaskarżone postanowienie winno być skierowane również do niej.

W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Finansów wniósł o oddalenie powyższej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu w stosunku do skarżącej K. B.

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, przepis art. 50 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Treść art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne uprawnienie lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się więc w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym, ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Innymi słowy, dany podmiot ma interes prawny w postępowaniu, jeżeli między jego sytuacją prawną a przedmiotem postępowania istnieje - uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne i rzeczywiste powiązanie, czyniące go "zainteresowanym" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Ta realność (aktualność) jest istotną cechą interesu prawnego, artykułowaną w piśmiennictwie i w orzecznictwie sądowym (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 144).

Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie istnieje żadna norma materialnego prawa administracyjnego, na podstawie której skarżąca K. B. może wywieść prawo do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, iż jest ona współwłaścicielem na zasadach małżeńskiej wspólności majątkowej wraz ze swoim mężem – skarżącym P. B. pojazdu marki Renault Magnum, którego dotyczy przedmiot niniejszej sprawy. Skarżąca sama bowiem wskazywała w swoim piśmie z dnia 4 marca 2017 r., że na podstawie umowy w celu zabezpieczenia wierzytelności przeniosła wraz ze swoim mężem własność tego pojazdu na rzecz wierzyciela, który udzielił im pożyczki. Wskazane przewłaszczenie zostało dokonane do czasu spłaty tejże pożyczki, przy czym Skarżąca nie wskazuje w swoich wyjaśnieniach na taką właśnie okoliczność. Powyższe oznacza zatem, że z akt sprawy nie wynika aby skarżąca K. B. była obecnie właścicielem przedmiotowego pojazdu. Ponadto zauważyć w tym miejscu należy, że zaskarżone postanowienie zostało skierowane do skarżącego P. B. jako osoby wobec której prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionych przeciwko niemu tytułów wykonawczych.

Brak interesu prawnego po stronie skarżącej K. B. powoduje niedopuszczalność skargi oraz skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 965/12).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.