Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 458/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. a, lit. b, art. 22 ust. 2, art. 24 ust. 2a
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Zięba Drymajło po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiot zaskarżenia to decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (WINGiK) z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji dotyczącej zmiany w części kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków danych w odniesieniu do funkcji użytkowej budynku. Podstawa prawna skarżonej decyzji wskazuje art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.), określanej w dalszej części jako "P.g.i.k.".

Wydaną na skutek przeprowadzonego z urzędu postępowania decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Starosta [...] dokonał w części kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu N. zmiany danych ewidencyjnych w odniesieniu do funkcji użytkowej budynku [...] poprzez zmianę funkcji "produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa" na "mieszkalne", zgodnie z mapą uzupełniającą przyjętą w dniu września 2013 r. pod numerem ewidencyjnym [...] do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosty [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że wykonawca prac związanych z modernizacją operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu N. przedłożył dodatkowe opracowanie geodezyjne, w którym usunięto istniejącą rozbieżność pomiędzy częścią opisową a kartograficzną operatu ewidencji gruntów i budynków poprzez wykazanie w części kartograficznej funkcji użytkowej "mieszkalne" budynku [...] stanowiącego część składową gruntu działki nr 126 zamiast błędnie ustalonej "produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa". Projekt przedmiotowej modernizacji ogłoszony został w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] w dniu [...] listopada 2012 r. pod poz. [...].

We wniosku z dnia 4 września 2014 r. J. J. zwrócił się o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją, wskazując jako podstawę żądania art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 K.p.a. Podniósł, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym przedmiotowym rozstrzygnięciem oraz, że w dniu wydania decyzji istniały nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istotne dla sprawy, a nieznane organowi, który rozstrzygnięcie to podjął. Wskazał, że budynek gospodarczy, którego dotyczy sprawa posadowiony jest w granicy działki nr 124 i nie posiada ściany oddzielenia pożarowego a przez to tworzy stan zagrożenia pożarowego na należącej do niego działce, w tym uniemożliwia jej zabudowę. Dokonana zmiana naraża możliwych nabywców działki nr 126 na znaczne straty finansowe poprzez nieuprawnione zapisy w ewidencji gruntów i budynków co do stanu prawnego działki (kategorii budynku), w tym narusza wyraźnie interes prawny właściciela działki nr 124.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [....] Starosta [...] odmówił wznowienia postępowania, a rozstrzygnięcie to zostało uchylone postanowieniem WINGiK z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...].

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Starosta [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej jego decyzją z dnia [...] października 2013 r., a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] odmówił uchylenia tej decyzji. Przesłanką odmownego rozstrzygnięcia było przyjęcie przez organ, że wnioskodawca jako właściciel działki nr 124, przylegającej od strony wschodniej do działki nr 126 nie udowodnił, że przysługiwał mu przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu.

J. J. odwołał się od decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. podnosząc, że organ błędnie ustalił stan faktyczny i prawny sprawy. W piśmie z dnia 28 stycznia 2016 r., stanowiącym uzupełnienie odwołania składający go podniósł, że budynek, którego dotyczy sprawa pierwotnie pełnił funkcje inwentarsko-mieszkalną, jednak od ponad czterdziestu lat jest użytkowany jako budynek gospodarczy (składowy). Nikt w nim obecnie nie mieszka. Interes prawny w postępowaniu wywiódł on z naruszeń przepisów prawa budowlanego, w tym dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, z chronionego przez Konstytucję RP prawa własności oraz art. 140 Kodeksu cywilnego. Wskazał, że na skutek dokonanej zmiany obniżona została funkcjonalność działki siedliskowej nr 124, możliwość jej zabudowy i wartość.

Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. WINGiK utrzymał zakwestionowaną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podał, że w obowiązującym operacie ewidencji gruntów i budynków wsi N. działka nr 126 wykazana jest na rzecz J. L. i Z. L. i te osoby były stronami postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r. Następnie organ podniósł, że stroną postępowania wznowieniowego jest strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem określonej decyzji oraz każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki uchylenia decyzji. WINGiK, powołując się na brzmienie art. 22 ust. 2 P.g.i.k. oraz § 10 i § 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r. poz. 542 ze zm.), określanego następnie jako "rozporządzenie" oraz orzecznictwo sądowe wskazał, że przymiot strony w postępowaniu w sprawie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencyjnym, jak też w toczącym się postępowaniu nadzwyczajnym przysługuje jedynie podmiotom, których prawa do nieruchomości podlegają ujawnieniu w ewidencji. Przedmiotem decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2013r. była aktualizacja danych ewidencyjnych zawartych w części kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu N. działki nr 126, stanowiącej własność Z. i J. L. Wojewoda zwrócił uwagę, że J. J. na dzień wydania kwestionowanej przez niego decyzji, jak również na dzień złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie był właścicielem działki nr 126. Nie władał tą nieruchomością, jak też nie posiadał do niej żadnych praw, o których mowa w § 10 i § 11 rozporządzenia. Ponadto, orzeczenie o wprowadzeniu w operacie ewidencyjnym zmiany oznaczenia funkcji budynku na działce nr 126 nie naruszyło w żaden sposób jego prawa własności do działki nr 124.

J. J. nie zgodził się z decyzją WINGiK i wniósł na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, domagając się jej uchylenia z powodu rażącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 1, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 12 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, § 4, art. 80, art. 136, art. 107 § 3, art. 28 K.p.a. Skarżący zwrócił uwagę, że akt notarialny, na podstawie którego Z. L. i J. L. nabyli działkę nr 126, położoną w miejscowości N. nie wykazuje na tej działce budynku o kategorii mieszkalnej. Ponadto, przesłuchani na przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (w sprawie legalności budowy przedmiotowego budynku) rozprawie administracyjnej w dniu 12 maja 2011 r. współwłaścicielka budynku i świadkowie potwierdzili jego gospodarczą funkcję. Skarżący podkreślił, że organy prowadzące ewidencję budynków, która powinna w swoich zapisach odzwierciedlać stan prawny, a nie tworzyć nowego, obowiązane są prowadzić zapisy w oparciu o dokumentację architektoniczno-budowlaną, z uwzględnieniem ewentualnych zmian zaszłych w tej dokumentacji. Skarżący podkreślił, że właściciele budynku podjęli działania o charakterze faktycznym w celu zmiany kategorii budynku, nie powiadamiając o tym fakcie organu architektoniczno-budowlanego. J. J. zwrócił ponadto uwagę, że organ prowadzący ewidencję za każdym razem obowiązany jest ocenić, czy przedstawiony mu dokument geodezyjno-kartograficzny, przyjęty do zasobu, jest wystarczający jako podstawa do wprowadzenia zmian ze względu na ich przedmiot. Wskazał, że naruszona też została zasada czynnego udziału strony w postepowaniu przez brak powiadomienia go o możliwości wypowiedzenia się co do całości zebranego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę WINGiK wniósł o jej oddalenie z powodów przytoczonych w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodność z prawem stanowi kryterium, w oparciu o które Sąd dokonuje kontroli objętych skargą rozstrzygnięć, a ustanawia je art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066). Jedną z form działalności organów administracji publicznej poddanych owej kontroli jest decyzja administracyjna, a to w myśl art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej następnie "P.p.s.a.". Jej usunięcie z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności bądź uchylenie możliwe jest tylko w razie stwierdzenia zaistnienia poważnych wad postępowania czy też uchybień prawa materialnego określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. Nieistnienie zaś wymienionych w powołanych regulacjach naruszeń prawa skutkuje koniecznością oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.

W niniejszym postępowaniu Sąd analizował, czy właściwym była odmowa uchylenia przez Starostę [...] – na skutek wznowienia postępowania – decyzji tego organu dokonującej w części kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu N. zmiany danych ewidencyjnych w odniesieniu do funkcji użytkowej budynku znajdującego się na działce nr 126 poprzez zastąpienie funkcji "produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa" funkcją "mieszkalne". Postępowanie niniejsze zainicjował wniosek J. J o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją o wprowadzeniu zmian do ewidencji gruntów i budynków, powołujący podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (niezawiniony brak udziału strony w postępowaniu) oraz z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. (ujawnienie się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, lecz nieznanych organowi ją wydającemu). W oparciu o powyższe Starosta [...] wznowił postępowanie (postanowienie z [...] sierpnia 2015 r.) słusznie uznając, że z uwagi na powołaną we wniosku podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. ocena przymiotu strony w stosunku do wnoszącego podanie nastąpi w toku wznowionego postępowania. Powyższy sposób działania organu nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowym, w którym przyjmuje się, że w sytuacji gdy wniosek o wznowienie opiera się o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawiera stwierdzenie, że składający to podanie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, w którym został pominięty, to weryfikacja tych twierdzeń następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania [tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 20.08.2010 r. II OSK 1332/09, z 1.12.2011 r. I OSK 246/11, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. Uzasadniając następnie decyzję o odmowie uchylenia decyzji własnej o wprowadzeniu zmian do ewidencji gruntów i budynków Starosta powołał się na brak po stronie wnioskodawcy interesu prawnego w żądaniu wznowienia przedmiotowego postępowania. Organ podniósł bowiem, że J. J. nie wykazał żadnych praw do działki nr 126 w N., której zmian w ewidencji dotyczy sprawa. Tożsame stanowisko zajął WINGiK, który decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015r. utrzymał w mocy decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. Organ odwoławczy podkreślił bowiem, że przymiot strony w postępowaniu w sprawie wprowadzenia zmian w operacie ewidencyjnym, jak również w postępowaniu toczącym się w trybie nadzwyczajnym, przysługuje jedynie podmiotom, których prawa do nieruchomości podlegają ujawnieniu w ewidencji. Skoro zaś przedmiotem postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r. była aktualizacja danych odnośnie do działki nr 126 w N. stanowiącej własność Z. i J. L., a J. J. nie miał do powyższej nieruchomości żadnych praw, jak też nawet nią nie władał, to kwestionowane rozstrzygnięcie nie naruszyło prawa własności wymienionego do jego działki nr 124 (sąsiadującej ze wskazaną działką nr 126).

Powyższe stanowisko organów Sąd w pełni podziela. Kwestię interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym reguluje art. 28 K.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przyjmuje się, że wskazany interes prawny wynika z przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę postępowania, z żądaniem przeprowadzenia którego wystąpił dany podmiot. Interes taki powinien być indywidualny, bezpośredni, konkretny i realny (sprawdzalny obiektywnie), a jego istnienie znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Stwierdzenie więc istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym pomiędzy obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego [por. wyrok NSA z 17.04.2007 r. I OSK 755/06, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Gdańsku z 6.08.2014 r.]. Z podaniem o wznowienie postępowania może więc wystąpić strona, a zatem osoba, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną lub która wprawdzie w postępowaniu zwykłym nie uczestniczyła, jednakże może wykazać istnienie swojego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 K.p.a., uzasadniającego jej udział (wyrok NSA z 26.01.2012 r. II OSK 2146/10, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle art. 2 pkt 8 P.g.i.k., ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) to system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Organem ją prowadzącym jest starosta (art. 22 ust. 1 P.g.i.k.), a zakres danych, które ona zawiera określa art. 20 tej ustawy. I tak, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 2 P.g.i.k., ewidencja gruntów obejmuje informacje dotyczące budynków tj. ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych. W ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także właścicieli nieruchomości, a w przypadku: nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości (art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. a P.g.i.k.), zaś w odniesieniu do gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania (art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. b P.g.i.k.). W świetle z kolei art. 22 ust. 2 P.g.i.k., podmioty, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, zgłaszają właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z aktów normatywnych, prawomocnych orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych, aktów notarialnych, materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Należy jeszcze zwrócić uwagę na brzmienie art. 24 ust. 2a P.g.i.k., wedle którego informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji bądź z urzędu (pkt 1) tj. gdy zmiany tych informacji wynikają z: przepisów prawa (lit. a), dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4 (lit. b – np. orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, decyzji administracyjnych), materiałów zasobu (lit. c), wykrycia błędnych informacji (lit. d) bądź na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania.

Powyższe przepisy wskazują, że inicjatywa w zakresie wszczęcia postępowania odnośnie do wprowadzenia do ewidencji gruntów i budynków zmian należy do organu prowadzącego ten rejestr bądź do uprawnionych podmiotów, które należy uznać za strony tego postępowania mające interes prawny w jego toczeniu się. Rację mają więc rozpoznające niniejszą sprawę organy, gdy twierdzą, że przymiot strony w sprawie wprowadzenia zmian do operatu ewidencji gruntów i budynków ma podmiot, którego prawa do nieruchomości podlegają ujawnieniu w tej ewidencji, a zatem wskazany w powołanym art. 20 ust. 2 pkt 1 P.g.i.k. Chodzi więc tutaj głównie o właścicieli, ewentualnie inne osoby, które władają określoną nieruchomością. Pogląd powyższy znajduje zresztą potwierdzenie w orzecznictwie sądowym (np. wyrok NSA z 15.04.2008 r. I OSK 666/07, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 10.12.2015 r. II SA/Go 908/15, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem, jak prawidłowo ustaliły organy w niniejszej sprawie, J. J. jest właścicielem nieruchomości oznaczonej numerem 124 w N., która sąsiaduje bezpośrednio z nieruchomością noszącą numer 126, a ta ostatnia stanowi własność Z., i J. L. i zmian co do funkcji użytkowych znajdującego się na niej budynku dotyczy przedmiotowa sprawa. Działka nr 126 nie stanowi więc nieruchomości Skarbu Państwa czy jednostki samorządu terytorialnego, jak też posiada urządzoną księgę wieczystą, a zatem bez wątpienia nie mają w sprawie zastosowania przypadki cytowane w art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. a i li. B P.g.i.k. Zresztą bezsporne jest także, że J. J. nie włada przedmiotową nieruchomością. Skoro więc wymieniony nie wykazał jakichkolwiek praw do nieruchomości nr 126, to słusznie przyjęły organy, że nie posiada on interesu prawnego w żądaniu uchylenia decyzji Starosty [...] z [...] października 2013 r. Jest bowiem właścicielem działki sąsiedniej (nr 124) w stosunku do tej (nr 126), której dotyczyło postępowanie zakończone wskazanym rozstrzygnięciem i akt ten w żaden sposób nie wpłynął na przysługujące mu prawo własności. Dane zawarte w ewidencji mają jedynie techniczny, informacyjny charakter i odnoszą się wyłącznie do konkretnej działki. W takiej zaś sytuacji trudno przyjąć, że zmiana w zakresie którejkolwiek z informacji w ewidencji umieszczonych może w jakikolwiek wpływać na sytuację prawną podmiotu innego niż właściciel danej nieruchomości bądź władający nią. Podniesione zaś zarówno w skardze, jak i wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa budowlanego czy też wydanych na ich podstawie regulacji normujących warunki techniczne w zakresie posadowienia obiektów budowlanych, w tym odnoszące się do bezpieczeństwa przeciwpożarowego czy też dotyczące naruszenia art. 140 Kodeksu cywilnego nie mogą odnieść skutku w postępowaniu, którego przedmiot stanowią zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Zarzuty te odnoszą się bowiem do kwestii nie podlegających badaniu w postępowaniu ewidencyjnym, a ewentualnie w innych postępowaniach, w których zastosowanie mają podniesione przez skarżącego przepisy.

Ze względu na właściwe stwierdzenie przez organy braku po stronie J. J. interesu prawnego w żądaniu wznowienia postępowania, nie istniały podstawy do badania przedłożonych przez wymienionego w toku postępowania dokumentów, które zmierzały do zakwestionowania merytorycznej prawidłowości decyzji Starosty [...] z dnia 10 października 2013 r. Bezzasadny jest więc zarzut skargi w zakresie pominięcia przez organy powyższej dokumentacji.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia przez WINGiK zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 K.p.a.) poprzez brak zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, co miało uniemożliwić skarżącemu ponowienie wniosków dowodowych zgłoszonych przed organem I instancji, jak też zgłoszenie nowego wniosku tj. dotyczącego wykazu zmian gruntowych stanowiącego załącznik aktu notarialnego odnoszącego się do nabycia działki nr 126 w N. Zarzut naruszenia powołanego przepisu może być bowiem trafiony tylko wówczas, gdy podnoszący go wykaże, że działanie organu uniemożliwiło mu dokonanie konkretnej i istotnej dla sprawy czynności procesowej. Tymczasem, ze skargi J. J. wynika, że zamierzał on ponowić dowody zgłoszone już w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a nadto przedłożyć nowy dowód, jednak wszystkie zmierzające do obalenia decyzji Starosty z dnia [...] października 2013 r., co z uwagi na stwierdzenie po jego stronie braku przymiotu strony postępowania nie mogło mieć dla sprawy znaczenia.

Jako nieprawidłową należy także uznać argumentację skarżącego wskazującą na zaniechanie przez organy zbadania, czy w sprawie nie występują inne przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 K.p.a. W orzecznictwie sądowym przyjęte jest bowiem, że organ prowadząc postepowanie na wniosek strony związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi w takim wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw nie wskazanych przez stronę (tak np. wyrok NSA z 12.10.2012 r. II OSK 1925/12, wyrok WSA w Warszawie z 22.06.2012 r. II SA/Wa 233/12 publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z uwagi na powyższe oddalono skargę J. J. na podstawie art. 151 P.p.s.a. jako bezzasadną.