Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1772/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Monika Kramek, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2018 r. sprawy ze skargi C. S., J. B., K. S. i M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], Wojewoda [...] ("Wojewoda") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332), po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez [...] ("skarżący") od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2017 r., Nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 26 kwietnia 2016 r., [...] sp. z o.o. S. K. z siedzibą w [...] ("inwestor") złożył wniosek o pozwolenie na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi na terenie działki nr ew. [...], obr. [...], przy ul. [...] w [...].

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Prezydent [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji, do którego pismem z dnia 27 czerwca 2016 r. ustosunkował się inwestor.

Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., Nr [...], Prezydent [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Od ww. decyzji odwołanie wniósł inwestor.

W dniu 30 sierpnia 2016 r. do organu wpłynęło pismo ("Protest"), złożony przez strony postępowania oraz osoby niebiorące w nim udziału (w tym przez skarżących). Inwestor przedstawił swoje stanowisko w tej sprawie.

Pismem z dnia 31 sierpnia 2016 r. Wojewoda zawiadomił strony o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy.

Pismem z dnia 22 września 2016 r. Wojewoda wezwał osoby podpisane pod pismem zatytułowanym "[...]" o wskazanie trybu postępowania przewidzianego w k.p.a., w jakim pismo to miało zostać rozpatrzone.

Decyzją z dnia [...] października 2016 r., Nr [...], Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Jako podstawę rozstrzygnięcia Wojewoda przyjął naruszenie art. 28 i art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz niewyjaśnienie przez organ pierwszej instancji całości materiału dowodowego niezbędnego dla rozstrzygnięcia sprawy.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, Prezydent [...] decyzją z dnia [...] marca 2017 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Odwołanie od tej decyzji złożyli skarżący.

Organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organy administracji architektoniczno-budowlanej mają obowiązek sprawdzenia spełnienia przez inwestora wskazanych w nim wymogów, w tym – zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda stwierdził, że na obszarze przedmiotowej inwestycji obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego terenu [...] w gminie [...], uchwalony Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. Zdaniem organu, przedmiotowa inwestycja jest zgodna z jego zapisami.

Działka inwestycyjna znajduje się na obszarze oznaczonym na rysunku planu jako "[...]", a zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 tego panu jest to teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną ([...]) oraz pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną ([...]). Obie te funkcje należy traktować jako podstawowe co oznacza, że realizacja na ww. działce przedmiotowej inwestycji jest zgodna z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na działce inwestycyjnej. Zachowane zostały wskazane w § 8 ust. 4 pkt 3 ww. planu miejscowego oraz wyznaczone na rysunku stanowiącym integralną cześć niniejszego planu nieprzekraczalne linie zabudowy.

Działka przeznaczona pod inwestycje nie została oznaczona na rysunku planu jako teren, na którym obowiązuje minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynoszący 60%, tym samym minimalna gęstość zabudowy dla projektowej inwestycji wynosi 40 mieszkań/ha, a wysokość minimalna 2,5 kondygnacji, co zostało spełnione przez sporne budynki poprzez zaprojektowanie dwóch budynków o wysokości 13,22 m oraz 96 mieszkań (§ 8 ust. 4 pkt 3 ww. planu miejscowego). Miejsca postojowe zostały zaprojektowane na terenie własnym, zgodnie ze wskaźnikiem (§ 8 ust. 4 pkt 6 ww. planu miejscowego). Planowana inwestycja będzie podłączona do ogólnomiejskiej sieci wodno-kanalizacyjnej, centralnego ogrzewania, sieci gazowej oraz elektrycznej (§ 8 ust. 8 pkt 1 i 9 ww. planu miejscowego), w projektowanych budynkach nie znajdują się pomieszczenia usługowe (§ 8 ust. 8 pkt 3 ww. planu miejscowego), na terenie działki inwestycyjnej nie znajdują się wartościowe drzewa i grupy zadrzewień (§ 8 ust. 8 pkt 4 ww. planu miejscowego), w odległości 10 m od brzegu [...] zachowany został ciąg powiązań przyrodniczych (§ 8 ust. 8 pkt 5 ww. planu miejscowego).

Wojewoda podkreślił, że inwestor spełnił również wymóg z § 18 ust. 1 ww. planu miejscowego, który zakazuje w pasie terenu o szerokości 3 m od korony [...] realizacji wszelkich urządzeń, które utrudniałyby administrowanie i eksploatację kanału, ogrodzenie realizowane jest w odległości ponad 3 m od korony [...] (§ 18 ust. 2 ww. planu miejscowego), kanał nie będzie przykrywany, a wzdłuż niego realizuje się powierzchnie biologicznie czynną (§ 18 ust. 3 i 4 ww. planu miejscowego).

Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny także z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Projektowana inwestycja nie narusza § 271-273 ww. rozporządzenia w stosunku do sąsiednich budynków. Zgodnie z omawianym przepisem odległość między budynkami należącymi do klasy ZL (jak w niniejszej sprawie) wynosi 8 m. Między budynkami sąsiednimi a projektowanymi budynkami "A" i "B" odległość wynosi ponad 20 m. Przedmiotowa inwestycja nie narusza również innych przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej, co potwierdza dokładna analiza tego zagadnienia znajdująca się w projekcie budowlanym.

Ponadto, projekt zagospodarowania terenu został sporządzony bez naruszenia §18 i § 19 (odległość miejsc postojowych od okien i granicy działki) § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych w godzinach 7:00-17:00) oraz § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi). Potwierdzenie powyższych tez znajduje się w projekcie budowlanym oraz oświadczeniach projektanta i sprawdzającego o wykonaniu projektu budowlanego w zgodności z przepisami prawa. Projektowana inwestycja nie ogranicza również możliwości usytuowania obiektów na działkach sąsiednich, jak również nie pozbawia powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów w sposób stały.

Wojewoda wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie została zakwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), tym samym nie było potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko.

Ponadto, projekt budowlany jest kompletny, tj. zawiera oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego i aktualne w stosunku do projektu zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy. Projekt posiada też wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, w szczególności został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i do spraw sanitarnohigienicznych. Inwestor przedłożył projekt geotechniczny, projekt zawiera też informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Do wniosku o pozwolenie na budowę zostały dołączone oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Mając na względzie powyższe Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany spełnia wszystkie wymogi przewidziane w art. 35 ust. 1 oraz art.. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, tym samym zgodnie z art. 35 ust. 4 organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przedmiotowej sprawie.

W odniesieniu do zarzutów odwołania organ wskazał, że organ pierwszej instancji nie naruszył art. 10 i 81 k.p.a. w związku z zaniechaniem powiadomienia stron postępowania o złożeniu przez inwestora pisma w toku postępowania oraz niewyznaczenia nowego terminu do zapoznania się z uzupełnionymi aktami sprawy w celu zajęcia stanowiska w sprawie. Podobnie, nie zostały naruszone art. 7, art. 11 i art. 80 k.p.a.. Wojewoda podkreślił, że decyzja o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, będąca podstawowym środkiem reglamentacji prawno-budowlanej, to typowy przykład decyzji o charakterze związanym, tj. decyzji, której przesłanki wydania są ściśle określone przepisami prawa, przez co wyłączone jest działanie organu w warunkach luzu decyzyjnego na etapie rozstrzygania sprawy. Potwierdzeniem tej tezy jest art. 35 ust. 4 ustawy Prawa budowlanego. Stanowisko strony przedstawione w sprawie nie może przesądzać o zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa. W szczególności, w ocenie Wojewody Prezydent [...] nie musiał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiać swojej oceny projektu budowlanego, ponieważ organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ocenia projektów budowlanych według własnego uznania, ale w sposób ściśle wskazany w przepisach prawa.

W dalszej kolejności organ podniósł, że zarzuty naruszenia przez przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są niezasadne, a zgodność projektowanej inwestycji z warunkami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została omówiona w uzasadnieniu tej decyzji. W kwestii domniemanego naruszenia § 9 ust.2 i § 8 ust. 6 ww. planu miejscowego, Wojewoda wskazał, że § 9 ust. 2 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na fakt, że ma on zastosowanie w przypadku realizacji zabudowy jednorodzinnej. Co do kwestii naruszenia § 8 ust. 6 ww. planu miejscowego, organ odwoławczy podkreślił, że projektowane budynki są zgodne z warunkami wynikającymi z aktu prawa miejscowego obowiązującego na terenie planowanej inwestycji. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżących, zgodnie z którym budynek wielorodzinny nie powinien wyróżniać się spośród zabudowy jednorodzinnej. Kwestia wzajemnego zharmonizowania oraz ich zharmonizowania z zabudową na działkach i terenach sąsiednich jest niewątpliwie kwestią ocenną, niemniej jednak w przedmiotowej sprawie w opinii Wojewody nie można wskazać, że projektowane budynki, mając na względzie fakt, że są wielorodzinne, wyróżniają się nadmiernie od zabudowy sąsiedniej.

W ocenie Wojewody, inwestor i właściciel działki inwestycyjnej nie może ponosić odpowiedzialności za zapisy planu miejscowego, który został uchwalony na terenie działki inwestycyjnej i działek sąsiednich. Fakt, że na jednej z działek sąsiednich obowiązuje nakaz zachowania minimum 60% powierzchni biologicznie czynnej oraz nakaz realizacji zabudowy jednorodzinnej jest dla przedmiotowej sprawy bez znaczenia, ponieważ projektowana inwestycja jest realizowana, zgodnie z przepisami planu miejscowego dla obszaru, na którym znajduje się działka inwestycyjna.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich Wojewoda podkreślił, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega fakt, czy dochodzi, względnie czy może dojść, do naruszenia interesów osób trzecich tylko w aspekcie ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Tym samym, aby zarzuty naruszenia uzasadnionych interierów osób trzecich, podniesione w odwołaniu, niosły ze sobą zasadność ich rozpatrywania, powinny być bezpośrednio powiązane z przepisem prawa, który został naruszony przez planowaną inwestycję. Skarżący nie wskazali żadnej normy prawa materialnego, która została naruszona przez planowaną inwestycję, co naruszyłoby ich uzasadniony interes. Zasada poszanowania interesów osób trzecich nie oznacza przy tym, że interesy tych osób muszą być w pełni zaspokojone, ponieważ powinny być wzięte pod uwagę i traktowane na równi z interesami wszystkich stron postępowania, w tym inwestora.

Natomiast w odniesieniu do kwestii uzgodnień z MPWiK i wynikami badań geologicznych podłoża Wojewoda stwierdził, że nie podlegają one badaniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.

Wojewoda podkreślił, że realizacja każdego obiektu budowlanego wiąże się z określonymi ograniczeniami dla nieruchomości sąsiednich. Jednakże nie może to ograniczać prawa inwestora do zabudowy działki w sposób zgodny z przepisami, wynikającego m.in. z art. 4 ustawy Prawo budowlane.

Skargę, uzupełnioną pismem z dnia 17 lipca 2017 r., na powyższą decyzję złożyli [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, poprzez:

1. bezzasadne pominięcie zarzutu skarżących, sformułowanego w odwołaniu, dotyczącego naruszenia przez Prezydenta [...] art. 10 k.p.a. i art. 81 k.p.a. w związku zaniechaniem powiadomienia stron postępowania o złożeniu przez inwestora w dniu 21 marca 2017 r., a więc już po przejrzeniu przez strony akt, nowego dokumentu w postaci dodatkowej opinii urbanistycznej, która ma istotne znaczenie dla oceny stanu faktycznego. Powyższe zaniechania miały wpływ na treść podjętej decyzji przez organy obu instancji, bowiem stosownie do treści art. 81 k.p.a. należy przyjąć, że okoliczności faktyczne zaprezentowane w powyższym dokumencie nie zostały udowodnione, mimo to stanowiły dla Prezydenta [...] podstawę do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę, a dla Wojewody [...] decyzję o utrzymaniu w mocy;

2. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpoznanie zarzutu skarżących dotyczącego braku wiarygodności przedstawionych przez inwestora warunków zaopatrzenia planowanej inwestycji z nieistniejącego wodociągu w ul. [...] oraz niewzięcia pod uwagę, że inwestor nie przedstawił zgody współwłaścicieli wodociągu usytuowanego na działkach zabudowanych domami jednorodzinnymi wzdłuż ul. [...] na podłączenie do niego planowanej inwestycji. Przedmiotowy wodociąg został sfinansowany przez właścicieli działek jednorodzinnych, w tym skarżących, i dotychczas nie został przekazany na własność MPWiK.

Naruszenie przepisów Prawa budowlanego i wydanych na jego podstawie przepisów wykonawczych oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego:

1. art. 35 ust. 1 pkt. 1) ustawy Prawo budowlane poprzez bezzasadne stwierdzenie, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2. art. 5 ust. 1. pkt. 9 ustawy Prawo budowlane poprzez całkowite pominięcie występujących w obszarze oddziaływania wnioskowanej zabudowy wielorodzinnej uzasadniony interesów osób trzecich, w tym skarżących,

3. art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez bezzasadne stwierdzenie zgodności planu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi planu miejscowego,

4. art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez bezzasadne stwierdzenie kompletności planu zagospodarowania terenu pomimo braku analizy wpływu projektowanych budynków na warunki hydrologiczne podłoża ze wskazaniem zasięgu oddziaływania leja depresyjnego oraz jego oddziaływania na roślinność na działce inwestycyjnej oraz działkach sąsiednich.

W uzasadnieniu skarżący rozwinęli argumentację popierającą podniesione zarzuty, a ponadto stwierdzili, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany zespołu budynków wielorodzinnych jest oczywistym zaprzeczeniem harmonii, a jego zaakceptowanie oznacza zgodę obu organów na wprowadzenie w obszarze planowanej inwestycji przestrzennego, urbanistycznego i architektonicznego dysonansu, skutkiem czego wystąpią nieodwracalne szkody kompozycyjne i funkcjonalne osiedla domów jednorodzinnych wzdłuż ul. [...].

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.

Zaskarżoną decyzją z dnia z dnia [...] czerwca 2017r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2017 r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...].

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy.

Z art. 4 Prawa budowlanego wynika, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepisami o którym mowa w art. 4 Prawa budowlanego są niewątpliwie przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu objętego inwestycją, który stanowi akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym)- prawa powszechnie obowiązującego na obszarze nim objętym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP).

Skoro prawo do zabudowy terenu jest elementem prawa własności, a ewentualne regulacje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą na równi z regulacjami ustawowymi, wprowadzić ograniczenia prawa do zabudowy, to w konsekwencji ograniczenia te nie mogą być interpretowane rozszerzająco (Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, wyd. 7, Warszawa 2013 r., str. 56). Plan miejscowy upoważnia tylko do takiego rozstrzygnięcia, jakie wynika wyraźnie z jego treści i z tego też względu konieczne jest ścisłe rozumienie postanowień planu.

Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, to przy jego interpretacji należy stosować takie same reguły wykładni jakie znajdują zastosowanie przy innych źródłach prawa powszechnie obowiązującego (por. NSA w wyroku z dnia 8 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1739/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie spór sprowadza się przede wszystkim do oceny zgodności przedłożonego przez skarżącą spółkę projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zaprojektowana inwestycja znajduje się na terenie na którym obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego terenu [...] w gminie [...], uchwalony Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. Działka inwestycyjna o nr ew. [...] znajduje się na obszarze oznaczonym na rysunku planu jako "[...]", a zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 tego panu jest to teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną ([...]) oraz pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną ([...]). Obie te funkcje należy traktować jako przeznaczenie podstawowe równorzędne, co w konsekwencji oznacza , że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje na działce inwestycyjnej zabudowę zaprojektowaną przez inwestora.

Ustalenia planu miejscowego odnoszące się do sposobu kształtowania zabudowy i zagospodarowania przestrzennego omawianej działki obejmują miedzy innymi wymóg minimalnej gęstości zabudowy 40 mieszkań / ha oraz minimalną wysokość zabudowy 2,5 kondygnacji (§ 8 ust. 4 pkt. 3), przy czym na wskazanych w planie terenach dopuszcza się wysokość do IV i pół kondygnacji. Plan dopuszcza na tym samym obszarze zabudowę wielorodzinną i zabudowę jednorodzinną o wysokiej lub średniej intensywności (§ 8 ust. 2).

Zgodnie z § 8 ust. 6 planu dopuszcza się na tym samym obszarze zabudowy mieszkaniowej i jednorodzinnej pod warunkiem ich właściwego wzajemnego zharmonizowania oraz ich zharmonizowania z zabudową na działkach i terenach sąsiednich.

Należy więc uznać, że plan wymaga aby na obszarze zabudowanym zarówno budynkami jednorodzinnymi jak i wielorodzinnymi te ostatnie nie stanowiły dysonansu i funkcjonalnie współistniały z otoczeniem.

Z przedłożonej do akt postępowania przed organem I instancji w dniu [...] marca 2017r. Opinii Urbanistycznej autorstwa mgr inż. [...], wynika ,że

W promieniu ok. 250 metrów od działki nr ew [...] znajduje się już kilkanaście budynków wielorodzinnych o wysokości IV lub V kondygnacji. Kolejne (np. przy ulicy [...]) są w trakcie budowy. Część z istniejących budynków, mimo iż posiada tylko 4 kondygnacje mieszkalne, ma wyniesiony ponad poziom terenu garaż. W efekcie, ich faktyczna wysokość odpowiada V kondygnacjom. Trzy budynki zlokalizowane są bezpośrednio przy ulicy [...]. Pozostałe w niewielkim (lub nieco większym) od niej oddaleniu.

Zabudowa w sąsiedztwie przedmiotowej działki ma charakter mieszany: jedno- i wielorodzinny. Jej wysokość wynosi od l-II do IV-V kondygnacji.

Wzdłuż ulicy [...] i w głębi zaczyna wrażeniowo dominować zabudowa wielorodzinna o wysokości IV-V. Nowe budynki mieszkalne o wysokości IV kondygnacji nie są zatem ewenementem w tym obszarze. Będą stanowiły kontynuację rodzaju dokonującej się już jego urbanizacji.

Analiza urbanistyczna wykazała także, iż cechą charakterystyczną istniejącego już zagospodarowania obszaru jest koegzystencja 2 form zabudowy mieszkaniowej: jedno- i wielorodzinnej. W większości przypadków, działki zabudowy wielorodzinnej sąsiadują bezpośrednio z działkami zabudowy jednorodzinnej. Bezpośrednie sąsiedztwo zabudowy jedno- i wielorodzinnej będzie zgodne ze stanem obecnym i nie będzie więc stanowiło dysonansu funkcjonalno - przestrzennego.

W tym miejscu należy podkreślić, że zaprojektowana zabudowa dotyczy budynków 4-kondygnacyjnych, w oddzielnym kwartale, oddzielonym od zabudowy jednorodzinnej drogą –ul. [...], a w niedalekiej odległości znajduje się zespół zabudowy wielorodzinnej na działce o nr ew. [...].

Konkludując należy uznać za słuszny wniosek organów, że przedmiotowa inwestycja spełnia warunek stawiany w § 8 ust. 6 miejscowego planu, zaś zarzuty skarżących oczekujących ,że zabudowa wielorodzinna nie będzie odbiegać gabarytowo od zabudowy jednorodzinnej , za nieuzasadnione.

Projekt przewiduje budowę dwóch budynków o wysokości 13,22 m oraz 96 mieszkań co spełnia wymogi wynikające z § 8 ust. 4 pkt 3 ww. planu miejscowego, zaś miejsca postojowe zostały zaprojektowane na terenie własnym, zgodnie ze wskaźnikiem wynikającym z § 8 ust. 4 pkt 6 ww. planu miejscowego.

Inwestor spełnił również wymóg z § 18 ust. 1 ww. planu miejscowego, który zakazuje w pasie terenu o szerokości 3 m od korony [...] realizacji wszelkich urządzeń, które utrudniałyby administrowanie i eksploatację kanału, ogrodzenie realizowane jest w odległości ponad 3 m od korony [...] (§ 18 ust. 2 ww. planu miejscowego), kanał nie będzie przykrywany, a wzdłuż niego realizuje się powierzchnie biologicznie czynną (§ 18 ust. 3 i 4 ww. planu miejscowego). Należy także podkreślić, że plan miejscowy zakazuje zabudowy kubaturowej we skazanej odległości od brzegu, nie zabraniając sytuowania elementów infrastruktury takich jak plac zabaw czy ciągi komunikacyjne.

Trzeba nadto zauważyć, wbrew twierdzeniom skargi, że rysunek miejscowego planu, na działce inwestycyjnej nie określa 10 metrowego pasa terenu zieleni od [...], określa jedynie nieprzekraczalną linię zabudowy , która została zachowana w projekcie budowlanym.

Zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę projekt zagospodarowania terenu jest zgodny także z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) oraz § 271-273 ww. rozporządzenia bowiem między budynkami sąsiednimi a projektowanymi budynkami "A" i "B" odległość wynosi ponad 20 m, podczas gdy przepisy wymagają odległości jedynie 8 m. Projekt został uzgodniony bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz sanitarno-higienicznych, czego skarżący wydają się nie zauważać.

Ponadto, projekt nie narusza §18 i § 19 (odległość miejsc postojowych od okien i granicy działki) § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych w godzinach 7:00-17:00) oraz § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi). Inwestycja nie ogranicza możliwości zagospodarowania działek sąsiednich, jak również nie pozbawia powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów.

Wbrew twierdzeniom skargi, projekt budowlany zaakceptowany przez organy, jest kompletny, zawiera wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie i spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz.U z 2012r., poz. 462 ze zm).

Odnosząc się w tym zakresie do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że projekt budowlany na s.95 wskazuje powierzchnię zabudowy obu garaży podziemnych, zaś zgodnie z § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie ustala się odległości od podziemnej części budynku do granicy z sąsiednią działką budowlaną. Brak jest natomiast jakichkolwiek podstaw do przyjęcia ,że garaże podziemne zaprojektowane zostały jako wystające ponad powierzchnię terenu. Za całkowicie dowolne należy także uznać twierdzenia skargi, że garaże zostaną obwałowane co wpłynie na zachowanie prawidłowych odległości od granic działek sąsiednich oraz spływ na nie wód opadowych. Takich rozwiązań projekt budowlany nie zawiera co czyni zarzuty nieuzasadnionymi.

Powierzchnia biologicznie czynna została przez projektanta obliczona jako część działki rodzimej , która nie zostaje zabudowana powierzchniowo lub kubaturowo w głąb działki, nie stanowiąca nawierzchni dojazdów i dojść pieszych , a więc nie uwzględnia powierzchni zieleni zlokalizowanej na płycie garażu ( s. 78 opisu projektu zagospodarowania terenu oraz tabela na s. 79).

Zgodnie z § 24 pkt 2 miejscowego planu dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej przewiduje się min. 1 miejsce parkingowe na mieszkanie i nie mniej niż 1 miejsce na 60m2 powierzchni użytkowej mieszkania. W garażu podziemny budynku A zaprojektowano 46 stanowisk postojowych a w garażu budynku B- 41 takich miejsc. Pozostałe miejsca w tym dla osób niepełnosprawnych oraz gości zaprojektowano na ternie działki inwestycyjnej. Zaprojektowano również miejsce dla służb technicznych oznaczone na projekcie zagospodarowania terenu jako "miejsce postoju śmieciarki-kostka betonowa".

Odnosząc się do pozostałych zarzutów należy podnieść, że art. 34 ust 3 Prawa budowlanego w aktualnym brzmieniu, nie zobowiązują inwestora do załączenia do projektu budowlanego warunków technicznych przyłączy. W części graficznej projektu zagospodarowania terenu zaznaczono proponowany przebieg tras przyłączy do budynku. W projekcie znajduje się informacja, że realizacja przyłączy w trybie art. 29 pkt 20 Prawa budowlanego nastąpi na podstawie odrębnych opracowań projektowych w oddzielnej procedurze administracyjnej.

Trzeba nadto wskazać, że inwestor uzyskał z MPWiK pozytywne warunki przyłączenie projektowanej inwestycji do sieci, a także uzgodnienia dokumentacji budowy przyłącza ( 26 października 2016r.), na dowód czego przedstawił projekt przyłącza wodociągowego oraz zawartą w dniu [...] stycznia 2017r. umowę nr [...] o nadzór techniczny MPWiK nad budową przyłącza.

Podnoszona przez skarżących kwestia braku wiarygodności tych warunków pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem organ architektoniczno-budowlany nie posiada kompetencji w zakresie badania własności wodociągu.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, należy wskazać, że art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wprowadza zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant, oraz w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu – sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączenia do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Natomiast za naruszenie obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej lub urbanistycznej projektantowi grozi, w zależności od stopnia zawinienia odpowiedzialność dyscyplinarna (ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów - art. 45 ust. 1 w zw. z art. 41 pkt 1) albo odpowiedzialność zawodowa (art. 45 ust. 2 wskazanej ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. w zw. z art. 95 ustawy Prawo budowlane). Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przepisów przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych stanowi ponadto wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zarówno w przypadku projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno-budowlanego, organ bada ich kompletność i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b.

Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, zostało więc ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 – Prawa budowlanego). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 omawianej ustawy oznaczałoby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 K.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z szeroką odpowiedzialnością projektanta za sporządzony przez niego projekt architektoniczno – budowlany - art. 20, art. 93 pkt 1 i art. 95 oraz nast. Prawa budowlanego), (por. także wyrok NSA z dnia 24.04.2009r., II OSK 58/08).

Odnosząc się do postawionego w skardze zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt. 9 Prawa budowlanego należy podnieść, że nie jest on zasadny. Stosownie do w/w art. 5 ust. 1 pkt 9 obiekt budowlany wraz z związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa użytkowania i poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami w tym techniczno budowlanymi. Zatem interesy te muszą znajdować umocowanie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia jakie może przynieść planowana inwestycja, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich możemy mówić jedynie wtedy gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy (patrz np. wyrok NSA z 14 czerwca 20010r. II OSK 960/09). Przy czym należy podkreślić, że skarżący skutecznie nie wskazali żadnej normy prawnej która uzasadniałaby zarzut naruszenia art. 5 pkt 9 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. , poprzez niezawiadomienie skarżących o złożeniu przed organem I instancji nowego dokumentu w postaci Opinii Urbanistycznej ,wskazać trzeba, że zarzut braku zawiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (zob. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1098/13; wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2572/12; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 1142/11). Tymczasem skarżący nie wskazali czynności procesowych, których nie mogli dokonać, ograniczając się wyłącznie do ogólnikowych sformułowań o niemożności ostatecznego zapoznania się z materiałami sprawy.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 151 p.p.s.a., skargę oddalił.