Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 589/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60 § 3 w trybie art. 17 § 1 i art. 18
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Orska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G z dnia 4 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia czynności egzekucyjnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił M.S. i J. G. - S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. w kwocie 109 499,60 zł

Powyższa decyzja, jako ostateczna, stała się podstawą wystawienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego skierowanego przeciwko M.S. tytułu wykonawczego z dnia 12 marca 2004 r. nr [...]

Pismem z dnia 19 lipca 2007 r. M.S. wniósł o umorzenie skierowanego do jego majątku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego, powołując się na zarzut przedawnienia. Precyzując swoje żądanie pismem z dnia 28 września 2007 r. wystąpił natomiast o wydanie postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, ponieważ, w jego ocenie, tytuł wykonawczy z dnia 12 marca 2004 r. nr [...] został wydany bez podstawy prawnej, decyzji oznaczonej w nim jako REFERAT II/2004 [...] nie doręczono, egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji oraz przepisów prawa, a także wystąpił błąd, co do osoby zobowiązanego. W piśmie z dnia 19 lipca 2007 r. M.S. wystąpił jednocześnie o uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych w oparciu o art. 60 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej jako "u.p.e.a.").

Po otrzymaniu stanowiska wierzyciela, postanowieniem z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku M.S. w oparciu o tytuł wykonawczy [...] z dnia 12 marca 2004 r., obejmujący zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r.

Organ egzekucyjny wskazał, ze wbrew twierdzeniom skarżącego w sprawie nie wystapiła żadna z przesłanek umorzenia postępowania, o których mowa w art. 59 u.p.e.a., jak też nie doszło do przedawnienia objętych tytułem wykonawczym zobowiązań.

W konsekwencji, Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] nr [...] odmówił uchylenia czynności egzekucyjnych dokonanych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o tytuł wykonawczy Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...].

Wymieniając zastosowane w sprawie środki egzekucyjne, które objęły egzekucję z wynagrodzenia za pracę, egzekucję z rachunku bankowego oraz egzekucję z innych wierzytelności, organ wskazał, że zgodnie z art. 60 § §1 u.p.e.a. uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych następuje z mocy prawa tylko w sytuacji umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyn określonych w art. 59 § 1 pkt 1 - 8 i 10 u.p.e.a.

Tym samym skoro postanowieniem nr [...] stwierdzono brak podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, co powoduje, że czynności egzekucyjne pozostają w mocy i nie mogą być uchylone.

W zażaleniu na postanowienie odmawiające uchylenia czynności egzekucyjnych M.S. podniósł zarzut naruszenia art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez podjecie czynności egzekucyjnych bez zbadania czy tytuł wykonawczy znajduje podstawę w odpowiednim akcie prawnym oraz podjecie egzekucji mimo, iż tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów, w tym zawiera błąd co do osoby zobowiązanego oraz błędne wyliczenie odsetek.

Wnioskodawca wskazał, że w poz. 30 tytułu wykonawczego "podstawa prawna należności" powołana została decyzja o nr REFERAT II/2004 [...], a więc inna niż doręczona zobowiązanemu, przez co naruszono art. 29 § 1 u.p.e.a., zawierający skierowany do organu egzekucyjnego nakaz każdorazowego badania dopuszczalności egzekucji. W ocenie wnioskodawcy w sprawie doszło także do naruszenia art. 29 § 2 oraz art. 27 c ustawy u.p.e.a., ponieważ pomimo rozwiązania małżeństwa M.S. i J. G. - S. orzeczeniem Sądu Okręgowego z dnia 9 marca 2001 r., w wystawionym tytule wykonawczym w poz. 9 "rodzaj zobowiązanego" wskazano małżeństwo. Jednocześnie kierując tytuł wykonawczy do egzekucji Naczelnik Urzędu Skarbowego zaakceptował wykazaną w nim kwotę odsetek pomimo, że nie znajdowała ona oparcia w decyzji wymiarowej, co należy uznać za tym bardziej rażące, że kwota ta nie uwzględniała przerw w naliczaniu odsetek - czego organ również nie zbadał. Obok ww. zażalenia. M.S. dokonał równoległego zaskarżenia postanowienia odmawiającego umorzenia postępowania egzekucyjnego, podnosząc analogiczne zarzuty dotyczące zawartych w tytule wykonawczym błędów.

Odrębnymi postanowieniami, wydanymi w dniu [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz postanowienie odmawiające umorzenia czynności egzekucyjnych.

W postanowieniu nr [...] dotyczącym odmowy uchylenia czynności egzekucyjnych organ podkreślił, że wniosek M.S. w tej sprawie nie może być uwzględniony, gdyż z ustaleń faktycznych sprawy wynika, że nie został on zgłoszony w sytuacji umorzenia postępowania egzekucyjnego. W ostatecznym postanowieniu dotyczącym odmowy umorzenia egzekucji organ rozpatrzył bowiem wszystkie podnoszone przez podatnika zarzuty dotyczące wadliwości i wymogów tytułu wykonawczego i ocenił je jako nieuzasadnione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.S. wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] dotyczącego odmowy uchylenia czynności egzekucyjnych.

Skarżący zarzucił, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów:

- art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), albowiem organ nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy;

- art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 29 § 1 tej ustawy gdyż egzekwowany obowiązek nie był wymagalny, ponieważ decyzja na podstawie której został określony nie została doręczona stronie skarżącej, a organ egzekucyjny nie zbadał niedopuszczalności egzekucji;

- art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 29 § 2, art. 27 § 1 pkt 2 i art. 27 c tej ustawy , gdyż zachodził błąd co do osoby zobowiązanego, czego organ egzekucyjny nie zbadał przy badaniu dopuszczalności egzekucji;

- art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 29 § 2 tej ustawy o art. 54 § 1 pkt 7 i pkt 7 a O.p., gdyż w tytule wykonawczym nie określono przerw w naliczaniu odsetek czego organ egzekucyjny nie zbadał przy badaniu dopuszczalności egzekucji.

Skarżący podkreślił, że decyzja nr "REFERAT II/2004 [...]" nie istnieje, a tytuł wykonawczy skierowano do egzekucji po naniesieniu odręcznie (przez osobę która nie złożyła swojego podpisu) treści [...] co należy zakwalifikować jako niedopuszczalną zmianę treści tytułu wykonawczego. Jednocześnie skoro wydanie tytułu wykonawczego nastąpiło po ustaniu jego małżeństwa z J. G. - S., nie powinno odnosić się do obojga byłych małżonków. Wskazując na błędne wyliczenie wysokości odsetek przez wierzyciela, skarżący wskazał, że na podstawie art. 54 § 1 pkt 7 u.p.e.a. powinno ono uwzględniać okres nienaliczania odsetek od dnia 8 października 2003 r. (data wszczęcia postępowania podatkowego) do dnia 3 marca 2004 r. ( data doręczenia decyzji I instancji), a na podstawie art. 54 § 1 pkt 7 a u.p.e.a. od dnia 3 maja 2002 r. do dnia doręczenia decyzji. Odrębną skarga zarejestrowaną pod sygnaturą I SA/Gd 588/08 M.S. dokonał zaskarżenia postanowienia dotyczącego odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego ponosząc w niej analogiczne zarzuty oraz uzasadnienie.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.")

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi.

Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 60 § 1 u.p.e.a. umorzenie postępowania egzekucyjnego z przyczyny, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 1-8 i 10, powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Pozostają jednak w mocy prawa osób trzecich nabyte na skutek tych czynności. Organ egzekucyjny wydaje w razie potrzeby postanowienie dotyczące uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych wskutek umorzenia postępowania egzekucyjnego (§ 2 ).

Z powyższego wynika, że wniosek o uchylenie czynności egzekucyjnych może być uznany za uzasadniony, tylko w sytuacji umorzenia postępowania egzekucyjnego. Tym samym nie może on skutecznie kwestionować wydanego wobec wnioskodawcy odrębnego postanowienia o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wniosek o uchylenie czynności egzekucyjnych, ani też zażalenie na postanowienie odmawiające uchylenia tych czynności, nie stanowią bowiem środków, w wyniku których organ może orzec o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Przedstawione w skardze zarzuty koncentrują się natomiast właśnie na wykazaniu konieczności umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na wadliwe wystawienie tytułu wykonawczego.

Sąd podziela stanowisko organów, iż w sytuacji stwierdzenia w odrębnym postępowaniu, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o uchylenie środków egzekucyjnych. Podkreślenia wymaga, że ostateczne postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego zostało zaskarżone w drodze skargi skierowanej do tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 588/08 oddalił ją, stwierdzając, że wydane wobec M.S. postanowienie nie narusza prawa. Niezależnie od tego, z uwagi na analogiczną treść zarzutów zawartych w skardze na postanowienie o odmowie uchylenia czynności egzekucyjnych, Sąd uznał za zasadne ponownie wyjaśnić z jakich powodów uznał, że organy prawidłowo przyjęły brak postaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego stanowi przepis art. 59 u.p.e.a. Powołany przepis w § 1 stanowi, że postępowanie egzekucyjne umarza się:

1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;

2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;

3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;

4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;

5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;

6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;

7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;

8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

9) na żądanie wierzyciela;

10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

W literaturze przedmiotu podkreśla się, że przesłanki umorzenia postępowania uregulowane w art. 59 § 1 u.p.e.a. można sklasyfikować według rozmaitych kryteriów. Można je podzielić na merytoryczne, dotyczące bezpodstawności istnienia obowiązku, lub na formalnoprawne (proceduralne). Do pierwszych można zaliczyć wygaśnięcie obowiązku z różnych przyczyn, jak np. umorzenie obowiązku, nieistnienie obowiązku, wykonanie obowiązku itp. Podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego mogą stanowić jednak istotne naruszenia proceduralne. Należy tu zastosowanie niedopuszczalnego środka egzekucyjnego, brak upomnienia skierowanego do zobowiązanego, określenie obowiązku niezgodnie z decyzją administracyjną, stanowiącą podstawę egzekucji itp. (Z. Leoński [w:] R. Hauser, Z. Leoński. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck 2004, str. 160).

Umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić, gdy na skutek zgłoszonych zarzutów wyjdą na jaw przeszkody lub wady postępowania, albo wtedy, gdy okoliczności te zostaną ujawnione w toku kontroli postępowania przeprowadzonej z urzędu przez organ egzekucyjny, a także na wniosek zobowiązanego lub wierzyciela. Istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Przyczyny uzasadniające umorzenie zostały enumeratywnie wymienione w przytoczonym wyżej art. 59 u.p.e.a. Wśród nich można wyróżnić przeszkody trwałe i przemijające. Przy przeszkodzie trwałej np. śmierć zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z jego osobą, w tej sprawie nie będzie już można wszcząć postępowania egzekucyjnego. Jeżeli występuje przeszkoda przemijająca - np. brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia - po doręczeniu upomnienia będzie można ponownie wszcząć postępowanie, o ile obowiązek w dalszym ciągu nie będzie wykonany. Pogląd ten nie budzi wątpliwości w literaturze przedmiotu - por. np. W. Chróścielewski [w:] W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2006, s. 353-354; L. Klat-Wertelecka, Umorzenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego [w:] J. Niczyporuk, S. Fundowicz, J. Radwanowicz, System egzekucji administracyjnej, Warszawa 2004, s. 288.

Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 804/06, LEX nr 289091).

Skarżący podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do jego majątku upatruje przede wszystkim w wadliwym wystawieniu tytułu wykonawczego, a to przez błędne wskazanie osoby zobowiązanej, a także wykazania w tytule wykonawczym obowiązku, który faktycznie nie był wymagalny, ponieważ stronie nie została doręczona decyzja o nr REFERAT II/2004 [...].

W tym miejscu zauważyć trzeba, że klasycznym przykładem błędu co do osoby zobowiązanego jest sytuacja prowadzenia egzekucji przeciwko osobie innej aniżeli zobowiązany chociaż noszącej to samo imię i nazwisko lub też skierowanie egzekucji do spółki o nazwie "X" podczas gdy decyzja nakładająca obowiązek dotyczyła przedsiębiorstwa państwowego nazywającego się również "X" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 1998 r. sygn. akt III SA 2801/97 LEX nr 37165). Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika zaś, że tytuł wykonawczy skierowany do egzekucji wskazuje jako zobowiązanego skarżącego, na którym, co jest bezsporne miedzy stronami ciąży obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. ustalony decyzją Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...].W sprawie nie zachodzi zatem błąd co do osoby zobowiązanego.

Wbrew podniesionym zarzutom stwierdzić także należy, że obowiązek w tytule wykonawczym został określony zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji stanowiącej podstawę egzekucji i był wymagalny. Jak słusznie wskazały organ podatkowe zawarte w poz. 30 tytułu wykonawczego informacje pozwalają na jednoznaczne ustalenie jaka decyzja stanowiła podstawę prawną dochodzenia należności. Wobec skarżącego faktycznie nigdy nie była wydana decyzja o numerze REFERAT II/2004 [...] i jako taka nie mogła być mu doręczana. W tytule wykonawczym wyraźnie jednak wskazano, że podstawą prawną dochodzenie należności jest decyzja z dnia [...]. Tym samym okoliczność, iż w tym dniu została wobec zobowiązanego wydana tylko jedna decyzja nr [...], której numer został przecież ujęty w tytule wykonawczym, potwierdza, że dopisek o treści "REFERAT II/2004" miał jedynie charakter techniczno - pomocniczy. W ocenie Sądu nie ma podstaw aby numer decyzji łączyć z ww. dopiskiem w jedną funkcjonalną całość, tworząc w ten sposób sztuczne argumenty mające uzasadnić konieczność umorzenia postępowania, podczas gdy poza sporem pozostaje, że na skarżącym ciążył obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. ustalony decyzją Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...], decyzja ta została mu skutecznie doręczona, a obowiązek nie został dobrowolnie wykonany.

Sąd w całości podziela także stanowisko organów, że podanie nieprawidłowej kwoty odsetek na dzień wystawienia tytułu nie jest przesłanką do umorzenia postępowania wykazaną w art. 59 § 1 u.p.e.a. Nie jest to bowiem element niezbędny wymieniony w art. 27 § 1 u.p.e.a. Innymi słowy nieuwzględnienie przerw w naliczaniu odsetek nie może skutkować koniecznością obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego Przytaczając treść art. 27 § 1 pkt 3 organ wskazał, że w przypadku egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym wierzyciel jest w każdym przypadku zobligowany do wskazania w tytule wykonawczym terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Wymogi te zostały spełnione w przedmiotowej sprawie bowiem z tytułu wykonawczego wynika, że od zaległości podatkowej w kwocie należności głównej, nalicza się odsetki za zwłokę od dnia 3 maja 2005 r. Na marginesie wskazać należy, że przedmiotowej sprawie skarżący już w decyzji z dnia [...] został prawidłowo pouczony, że zgodnie z art. 54 § 1 pkt 6 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia kontroli podatkowej do dnia doręczenia decyzji w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, jeżeli postępowanie podatkowe nie zostało wszczęte w terminie 3 miesięcy od dnia zakończenia kontroli. Wbrew twierdzeniom skarżącego w sprawie nie można natomiast odwoływać się do okresu wyłączenia naliczania odsetek o którym mowa w art. 54 § 1 pkt 7 a u.p.e.a., ponieważ nie obowiązywał on jeszcze w dacie wydania decyzji wymiarowej.

Niezależnie od tego, że w skardze nie zawarto już zarzutu dotyczącego przedawnienia, z uwagi na zakres swojej kognicji Sąd podkreśla, że w przedmiotowej sprawie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. nie przedawniło się. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z kolei przepis art. 70 § 4 O.p., ( w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2005 r.) stanowił, że bieg terminu przedawnienia zastaje przerwany na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, a po przerwaniu biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Wobec powyższego zobowiązanie nie przedawniło ponieważ przed upływem ww. terminu doszło do zastosowania wobec skarżącego środków egzekucyjnych, a czynności egzekucyjne nie zostały uchylone.

W tym miejscu zauważyć należy, że wbrew podniesionym w skardze zarzutom, które zresztą nie zostały szerzej uzasadnione, organy obu instancji, działając na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego podjęły wszelkie działania zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Stwierdzić także należy, że w prowadzonym postępowaniu nie doszło do naruszenia zasad wyrażonych w art. 7 K.p.a.

Wobec braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego , organ egzekucyjny i odwoławczy trafnie skonstatowały, że w sprawie nie zaszły również przesłanki do uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ogranicza się do badania zaskarżonych orzeczeń pod względem ich legalności, a więc zgodności z obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonego postanowienia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.