Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 625/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1, art. 148, art. 149, art. 151
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędzia del. WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 510/09 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 510/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] września 2009 r., nr [...], w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...], Starosta W., działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), zwanej dalej "Prawem o ruchu drogowym", po rozpatrzeniu wniosku B. K. z dnia [...] czerwca 2008 r. zarejestrował decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...] pojazd osobowy [...] numer nadwozia [...] i wydał wnioskodawczyni dowód rejestracyjny nr [...], tablice rejestracyjne nr [...] oraz znak legalizacyjny nr [...].

Pismem z dnia [...] marca 2009 r. [...] sp. j. E. i A. K. w G. powołując się na art. 145 § 1 pkt 2, 4 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) wystąpiła do Starosty W. wnioskiem o wznowienie zakończonego ostateczną decyzją Starosty W. nr [...] z dnia [...] października 2008 r. o rejestracji ww. pojazdu, w uzasadnieniu którego podniesiono, że B. K. złożyła wniosek o rejestrację przedmiotowego pojazdu nie będąc jego właścicielem. Wyżej wskazana nie nabyła skutecznie samochodu od C. sp. z o.o. w G., ponieważ spółka ta z powodu niezapłacenia za przedmiotowy pojazd spółce [...] nie uzyskała jego własności i tym samym nie mogła skutecznie sprzedać go innemu podmiotowi. Podkreślono, iż właścicielem ww. samochodu [...] jest nadal spółka [...], wobec czego decyzja o jego zarejestrowaniu na rzecz B. K. jest wadliwa.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], Starosta W., działając na podstawie art. 149 § 3, art. 150 § 1 w związku z art. 145 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją własną z dnia [...] października 2008 r., rejestrującą ww. pojazd.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż do wniosku o rejestrację pojazdu B. K. załączyła wszystkie dokumenty wymagane zgodnie z art. 72 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. W szczególności przedłożyła fakturę VAT, wystawioną przez C. sp. z o.o. w G., potwierdzającą dokonanie na jej rzecz sprzedaży samochodu [...]. Zwrócono uwagę, że faktura ta nie została zmieniona lub unieważniona. Wobec powyższego organ rejestrujący zobowiązany został do dokonania wnioskowanej rejestracji, natomiast ustalając prawa dotyczące własności pojazdu przekroczyłby swoje uprawnienia.

Od wskazanej wyżej decyzji Starosty W. spółka [...] wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku. Skarżonej decyzji zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu, że dopełniono w procesie rejestracji spornego pojazdu wszelkich formalności, w sytuacji, gdy za jej podstawę przyjęto dokumentację niepełną w rozumieniu przepisów art. 72 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym oraz § 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów.

W uzasadnieniu odwołania zwrócono uwagę na fakt, iż w aktach sprawy brak jest dokumentu stanowiącego dowód uiszczenia podatku akcyzowego, zaś w przypadku przedmiotowego pojazdu istniał obowiązek załączenia do wniosku takiego dokumentu, wynikający z przepisu art. 72 ust. 1 pkt 6a Prawa o ruchu drogowym oraz z przepisu § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów.

Decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, działając na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 145 § 1, art. 148, art. 149 § 3, art. 150 § 1 k.p.a., z powołaniem art. 73 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, po rozpatrzeniu odwołania spółki [...] od decyzji Starosty W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreślono, iż organ nie może wydać decyzji odmawiającej wznowienia postępowania wskazując na brak ustawowych podstaw wznowienia, ponieważ oceny, czy zachodzą podstawy wznowienia, dokonuje się dopiero po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. W pierwszej fazie postępowania zainicjowanego wnioskiem o wznowienie, zadaniem organu jest jedynie zbadanie dopuszczalności tego wniosku. Wyłącznie w przypadku stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych bądź przedmiotowych, organ może wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania.

Po przedstawieniu powyższych wywodów Kolegium nakazało organowi I instancji ponownie rozpatrzyć wniosek spółki [...], wskazując, iż w pierwszej kolejności należy zbadać, czy wniosek pochodzi od strony postępowania i czy został złożony w terminie, o którym mowa w art. 148 k.p.a.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] września 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła B. K. Skarżąca zarzuciła temu rozstrzygnięciu naruszenie art. 145 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że we wniosku o wznowienie postępowania w sprawie rejestracji pojazdu nie wskazano żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę wznowienia postępowania w rozumieniu art. 145 k.p.a. Gołosłowne powołanie podstaw wznowienia winno zaś skutkować wydaniem decyzji o odmowie wznowienia. Z tych względów decyzja wydana przez Starostę W. była trafna i nie zachodziły podstawy do jej uchylenia.

Odnosząc się do treści wniosku o wznowienie postępowania skierowanego przez spółkę [...] do Starosty W. skarżąca podkreśliła, iż kwestia rozliczeń finansowych pomiędzy byłymi właścicielami pojazdu nie ma żadnego znaczenia przy dokonywaniu rejestracji. Zaznaczyła, iż w chwili wystąpienia do Starosty z wnioskiem o rejestrację była właścicielem samochodu [...], natomiast spółce [...] nie przysługiwało żadne prawo do przedmiotowego pojazdu. Tym samym nie można stwierdzić istnienia po stronie spółki [...] jakiegokolwiek interesu prawnego w kwestionowaniu ostatecznej decyzji w sprawie rejestracji, co oznacza, że spółka ta wystąpiła o wznowienie postępowania, w którym nie była stroną.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku z dnia 6 stycznia 2010 r. oddalającym skargę , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ocenił, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] września 2009 r. nie narusza przepisów prawa. Stwierdził, że organ odwoławczy rozpoznając odwołanie zasadnie orzekł o uchyleniu decyzji Starosty W. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi. Po rozpoznaniu wniosku o wznowienie postępowania organ I instancji orzekł o odmowie wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ uznał, że nie istnieją wyrażone w art. 145 § 1 pkt 2, 4 i 5 k.p.a. przesłanki wznowienia postępowania. Tymczasem oceny istnienia podstaw wznowienia można dokonać dopiero na drugim etapie postępowania tj. po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania i w oparciu o art. 151 k.p.a. Decyzję o odmowie wznowienia postępowania organ może zaś wydać na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. w sytuacji, gdy po dokonaniu wstępnej kontroli wniosku stwierdzi, że np. został on złożony z uchybieniem terminów, o których mowa w art. 148 k.p.a., bądź że został złożony przez osobę do tego nielegitymowaną. Podkreślono także, że organ odwoławczy nie wypowiadał się w kwestii istnienia w sprawie przesłanek wznowienia postępowania, a jedynie stwierdził, że oceny istnienia tych przesłanek nie można dokonać na wstępnym etapie wznowienia postępowania, uchylając decyzję organu I instancji z przyczyn formalnych.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B. K. wniosła w ustawowym terminie skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a. zaskarżyła w całości ww. wyrok

Na podstawie art. 174 p.p.s.a zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania , tj.:

• naruszenie art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 147 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny podniesionego przez nią w skardze z dnia 22.10.2009 r. zarzutu wskazującego, że [...] E. i A. K. spółka jawna z siedzibą w G. nie jest stroną postępowania w przedmiocie rejestracji pojazdu;

• obrazę przepisu art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. wyrażającą się w zaniechaniu zbadania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało chociażby pobieżnej analizy twierdzeń spółki [...] zawartych we wniosku o wznowienie i czy na podstawie tej analizy można wywieść wniosek o oczywistym braku związku przyczynowego pomiędzy podstawami przywołanymi gołosłownie we wniosku, a treścią decyzji organu pierwszej instancji.

Z powyższych względów na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] września 2009r. nr [...], ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż sąd wojewódzki w pisemnych motywach rozstrzygnięcia nie odniósł się do zarzutów powołanych w skardze przez skarżącą. Nie podjął rozważań w kwestii posiadania przez spółkę [...] interesu prawnego uzasadniającego wystąpienie z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie rejestracji pojazdu. Natomiast ustalenie, że z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpił podmiot nie będący stroną w sprawie zakończonej ostateczną decyzją, przesądza o zasadności wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Poza tym, w opinii strony skarżącej, wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania dopuszczalne jest również w sytuacji, gdy wstępna analiza twierdzeń zawartych podaniu o wznowienie postępowania potwierdza brak związku przyczynowego pomiędzy wskazaną podstawą wznowienia, a treścią dotychczasowej decyzji, tzn. gdy da się z góry wykluczyć ten związek przyczynowy. Skarżąca za gołosłowną uważa wskazaną przez stronę wnoszącą o wznowienie postępowania podstawę wznowienia , gdyż decyzja o rejestracji pojazdu nie została wydana w wyniku przestępstwa. Wnioskodawczyni nie przysługiwał status strony w postępowaniu w sprawie rejestracji pojazdu i nie ujawniono nowych istotnych w sprawie faktów i dowodów stanowiących podstawę wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o rejestracji ww. pojazdu.

Zdaniem skarżącej gołosłowne przywołanie przez wnioskującą stronę podstaw wznowienia uprawniało organ I instancji do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania, czego nie dostrzegło zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania, w oparciu o przesłanki normatywne określone art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują.

Oceniając zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zarzut naruszenia art. 1 § 2 ustawy z dnia 20 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej p.u.s.a. nie mieści się w zakresie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pk 2 p.p.s.a. Stanowisko to zostało utrwalone w orzecznictwie NSA . W wyroku z dnia 25 marca 2009r. , sygn. akt II GSK 781/08 NSA wyraził pogląd, że : "Przepis art. 1 p.u.s.a. jest przepisem prawa ustrojowego; jego treść wyjaśnia funkcje pełnione przez sądy administracyjne, nie jest to przepis, który regulowałby postępowanie przed sądem administracyjnym. Z tej przyczyny art. 1 p.u.s.a. nie mieści się w zakresie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a."- LEX nr 570320.

Przechodząc do dalszej oceny skargi kasacyjnej należy uznać, że zarzuty sformułowane w punkcie pierwszym skargi kasacyjnej mają charakter procesowy i odnoszą się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 149 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 147 i w zw. z art. 28 tegoż kodeksu, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to miało polegać na zaniechaniu odniesienia się przez Sąd I instancji do podniesionego przez skarżącą w skardze zarzutu , że wnioskujący o wznowienie postępowania nie posiadał statusu strony w postępowaniu mającym za przedmiot zarejestrowanie pojazdu. Brak legitymacji ze strony podmiotu występującego z takim wnioskiem winno skutkować, zdaniem skarżącej, decyzją o odmowie wznowienia postępowania.

Odnosząc się do powyżej przedstawionego zarzutu należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że Sąd I instancji ocenił legalność decyzji o uchyleniu orzeczenia organu I instancji i przekazaniu do ponownego rozpatrzenia sprawy temu organowi wydanej w trybie art. 138 § 2 kpa.

Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Z uwagi na podstawę prawną wydanego orzeczenia przez organ II instacji rolą Sądu I instancji było w oparciu o stan faktyczny sprawy oraz przepisy prawa materialnego i procesowego ocenienie, czy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku nie narusza podstaw kasacji zwartych w art. 138 § 2 kpa.

Sąd pierwszej instacji nie był, z uwagi na wydane rozstrzygnięcie przez Kolegium, uprawniony do badania wymogów formalnych wniosku o wznowienie postępowania i oceny legitymacji procesowej podmiotu wnoszącego to podanie. Sąd administracyjny w ramach kontroli legalności zaskarżonych decyzji nie może zastępować w prowadzeniu postępowania organów administracji, w tym dokonywać ustaleń należących do organu I instancji, zbierać i oceniać materiał dowodowy za ten organ.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentacja Sądu pierwszej instancji co do podstaw oddalenia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego odpowiada przepisom prawa. Odmowa wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 k.p.a. następuje w drodze decyzji wtedy, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne albo, gdy uchybiono wymogom formalnym. Odmowa wznowienia może nastąpić zatem z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Może do niej dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty, można z twierdzeń stron wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia, a treścią decyzji. Powodem tym nie może być jednak brak podstaw do wznowienia postępowania, gdyż prowadziłoby to do oceny przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o jego wznowieniu. Jeśli mogą być wątpliwości co do legitymacji wnoszącego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to postępowanie powinno być wznowione w celu zbadania czy dana podstawa występuje. Starosta Wejherowski odmawiając wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3, art. 150 § 1 w związku z art. 145 k.p.a., odmówił wznowienia zakończonego ostateczną decyzją własną z dnia 2 października 2008 r., rejestrującą ww. pojazd. Ocenił na podstawie akt sprawy, iż do wniosku o rejestrację pojazdu B. K. załączyła wszystkie dokumenty wymagane zgodnie z art. 72 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. W szczególności przedłożyła fakturę VAT, wystawioną przez C. sp. z o.o. w G., potwierdzającą dokonanie na jej rzecz sprzedaży samochodu [...]. Ocenił również, że faktura ta nie została zmieniona lub unieważniona.

Z uwagi na powyższe Starosta uznał, że organ rejestrujący zobowiązany został do dokonania wnioskowanej rejestracji, natomiast ustalając prawa dotyczące własności pojazdu przekroczyłby swoje uprawnienia.

Zajęcie stanowiska przez Starostę W., w przedmiocie dopuszczalności rejestracji pojazdu stanowiło naruszenie art. 149 § 3 kpa, w oparciu o który to przepis wydana została decyzja organu I instancji.

W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji nie stwierdził, że podmiot wnoszący podanie o wznowienie postępowania jest stroną postępowania zakończonego decyzją o rejestracji pojazdu w związku z art. 147 i art. 28 kpa. W wyroku nie przesądzono również o przyznaniu Spółce [...] statusu strony postępowania. Sąd podzielił jedynie pogląd organu odwoławczego o wadliwości decyzji Starosty Wejherowskiego i istnieniu podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 138 § 2 kpa z tej przyczyny , że w ramach badania formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa, organ I instancji bez wydania postanowienia o wznowieniu postępowania ocenił prawidłowość rejestracji pojazdu na podstawie art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tym działaniem organ przeszedł do kolejnej fazy postępowania, który rozpoczyna się wznowieniem postępowania w drodze postanowienia. Stanowi o tym art. 149 § 1 kpa - wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy ( art. 149 § 2 kpa).

Nie można również czynić zarzutu Sądowi pierwszej instancji, że nie dokonał pobieżnej analizy twierdzeń spółki [...] zawartych we wniosku o wznowienie postępowania, co uzasadniałoby zarzut naruszenia art. 1 § 1 p.u.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa.

Odnosząc się do powyższej kwestii należy sformułowany powyżej zrzut skargi kasacyjnej uznać za nieuzasadniony.

Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz, czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. W każdej sytuacji, gdy wnoszący podanie wskaże którąkolwiek z przesłanek art. 145 § 1 kpa należy uznać na tej podstawie dopuszczalność wznowienia postępowania. Tylko w przypadku ustalenia przez organ I instancji, iż podanie o wznowienie nie wskazuje żadnej z przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. możliwe jest odmówienie wznowienia postępowania.

Przez powyższe należy rozumieć, że wystarczy samo "gołosłowne", jak określa to autor skargi kasacyjnej, wskazanie przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 kpa. Dopiero po wznowieniu postępowania w formie postanowienia, czyli w kolejnej jego fazie, bada się i ocenia wskazane przez wnioskodawcę przesłanki i ich zasadność. Również w ramach otwartego postępowania wznowieniowego przeprowadza się postępowanie dowodowe na podstawie art. 7 i 77 § 1 kpa oraz dokonuje swobodnej oceny dowodów na podstawie art. 80 kpa.

Zanim to jednak nastąpi wniosek o wznowienie postępowania należy poddać badaniu formalnemu, a więc organ ma obowiązek wypowiedzieć się co do zrzutów, a nie ich podstaw i co do oceny, czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Natomiast w przypadku wskazania przesłanki wznowienia jako okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ rozpatrujący podanie nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a.

Zważywszy na powyższe, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.