Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1462/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2015 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 58 § 1 i 2 k.p.a po zapoznaniu się z wnioskiem p. J. S. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Zarządu [...] W. nr [...] z dnia [...] listopada 2014r., orzekającej o wymierzeniu Pani J. S. administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie Topoli białej o obwodzie pnia [...] cm, spowodowane niewłaściwym wykonywaniem robót ziemnych na nieruchomości położonej przy ulicy [...] w [...] W., oznaczonej jako działka nr geod. [...], obręb [...] oraz zobowiązującą Panią J. S. do uiszczenia opłaty w terminie 14 dni od dnia ustatecznienia się decyzji:

1/ na podstawie art. 59 § 1 k.p.a. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania,

2) na podstawie art. 134 k.p.a, stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w/w decyzja Zarządu [...] W. decyzją z dnia [...] listopada 2014r., została doręczona w trybie art. 44 k.p.a (dowód: koperta ww. decyzję Zarządu [...] W.).

Od powyższej decyzji p. J. S. złożyła odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania w dniu 19 stycznia 2015r. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżąca wskazała, że nie odwołała się od decyzji, gdyż nie wiedziała o jej wydaniu, nie została skarżącej doręczona, aż do dnia 14 stycznia 2015r., kiedy to skarżąca odebrała kopie decyzji osobiście w Urzędzie [...]. Jak wskazuje skarżąca nie wyklucza, że Urząd podejmował próby doręczenia w stosownym czasie decyzji jednakże faktem jest, że nie została ona skarżącej doręczona. Ponadto skarżąca wskazała, że prawdopodobnie były jej przedstawiane awiza ale skarżąca była w takim stanie psychicznym, że nie była zdolna do odpowiedzialnego i racjonalnego prowadzenia swoich życiowych spraw. Na potwierdzenie wskazanej okoliczności skarżąca przedstawiła zaświadczenie lekarskie z dnia [...] grudnia 2014r. z którego wynika, że skarżąca jest leczona z powodu [...] charakteryzującego się trudnościami w podejmowaniu decyzji dotyczących własnej osoby oraz, że wymaga dalszego leczenia, opieki rodziny i unikania sytuacji stresowych.

Rozpoznając sprawę organ wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 58 k.p.a. - w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, zaś prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia, dopełniając jednocześnie czynności dla której określony był termin. O przywróceniu terminu, zgodnie z brzmieniem art. 59 § 2 k.p.a, postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.

Instytucja przywrócenia terminu do ma charakter szczególny i tym samym może nastąpią wyłącznie z ważnych przyczyn. Przesłanką umożliwiającą organowi przywrócenia terminu winno być zachowanie szczególnej staranności przez stronę w dopełnieniu obowiązków procesowych oraz uprawdopodobnienia braku winy po jej stronie co do okoliczności, będących przyczyną uchybienia terminowi. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się - zgodnie z orzecznictwem i literaturą przedmiotu - z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (v. wyrok WSA w Warszawie z 29 marca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1559/05, LEX nr 227785). O braku winy w nie dopełnieniu obowiązku można więc mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Uchybienie terminu może być przykładowo poczytane jako zawinione przez nią, "jeśli strona nie chciała dopełnić czynności w terminie albo chciała czynności dopełnić, lecz nie dopełniła z powodu jakiejś przeszkody, którą mogła przezwyciężyć" (v. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz wyd. 7, Wydawnictwo C.H. Beck., W-wa 2005, str. 334).

Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego lub jego pełnomocnika zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Jak podkreśla się w orzecznictwie, braku winy w zainteresowanego w uchybieniu terminu nie potwierdza jednak np. zwolnienie lekarskie od pracy, bowiem nie wyklucza oho możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika. Braku winy nie stanowi również nieznajomość prawa oraz wybranie innej drogi obrony interesu prawnego (v. wyrok NSA z 4 listopada 1998 r., sygn. akt III SA 1243/97, wyrok NSA z 29 listopada 1997 r., sygn. akt III ŚA 101196).

Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W doktrynie wskazuje się, iż uprawdopodobnienie służy celowi obudzenia w organie orzekającym ufności w to, że pewne twierdzenie odpowiada prawdzie. Uprawdopodobnienie jest to zatem czynność procesowa stwarzająca w świadomości organu orzekającego mniejszy lub większy stopień przekonania o prawdopodobieństwie jakiegoś faktu (v. Wróbel A. Komentarz do art. 58 kodeksu postępowania administracyjnego (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. 11.).

Dokonując oceny argumentacji strony postępowania organ wskazał, że nie mógł uznać, iż uprawdopodobniono brak winy co do faktu uchybienia terminowi do złożenia odwołania.

Kolegium dokonało oceny przedstawionej przez stronę skarżącą dokumentacji lekarskiej, w tym zaświadczenia lekarskiego pod kątem zbadania, czy choroba, na którą wskazuje skarżąca, stanowiła okoliczność uzasadniającą wyłączenie winy przy uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Wskazano, że z zaświadczenia lekarskiego wynika, iż u skarżącej występuje podejrzenie występowania zespołu otępiennego charakteryzującego się trudnościami w podejmowaniu decyzji dotyczących własnej osoby. Z ww. zaświadczenia wynika więc, że skarżąca ma trudności z podejmowaniem decyzji, a nie, że z uwagi na stan zdrowia brak jest możliwości podejmowania przez nią decyzji. Ponadto z przedłożonego zaświadczenia i lekarskiego nie wynika również, aby skarżąca zażywała leki które mogą skutkować brakiem koncentracji na ważnych dla skarżącej sprawach, a w związku z tymi istnieje możliwość wystąpienia braku świadomego podejmowania decyzji w prowadzeniu swoich spraw, w kierowaniu swoim postępowaniem.

W ocenie Kolegium stan faktyczny sprawy nie budził wątpliwości postępowanie administracyjne toczyło się od 29 stycznia 2014r. (zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało odebrane przez męża skarżącej w dniu 3 lutego 2014r. - co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru) zawiadomienie o przeprowadzeniu oględzin zostało odebrane przez syna skarżącej w dniu 6 lutego 2014r., termin oględzin został przesunięty z uwagi na przedłożenie zaświadczenia lekarskiego, z którego wynikało, że skarżąca leczy się na cukrzycę i nadciśnienie tętnicze.

Organ uznał więc, że samo posiadanie zaświadczenia lekarskiego o trudnościach w podejmowaniu decyzji nie wyklucza możliwości dokonania czynności procesowej np. przy pomocy osób trzecich. Istotny jest zatem rodzaj choroby, dolegliwości z nią związane i wynikająca z tego niemożność działania strony zainteresowanej przywróceniem terminu (np. wyrok NSA z 12 lutego 2008 r., II FSK 1145/07, LEX nr 471091; wyrok NSA z 25 stycznia 2011 r., I FSK 2000/09 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.nsa.gov.pl).

Okoliczności powołane jako powód uchybienia terminowi winny mieścić się w granicach prawdopodobieństwa co do zaistnienia danego zdarzenia, jak również nosić znamiona wiarygodności. Oceniając argumentację skarżącej organ wskazał, że powołane przyczyny uchybienia terminowi nie wskazują na takie okoliczności, które mogłyby uniemożliwić złożenie odwołania i w żaden sposób nie uzasadniają przyczyny uchybienia terminowi.

Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. S., zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1/ art. 7, 8 i 9 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w tym pominięcie wynikającej z zaświadczenia; lekarskiego z dnia [...].12.2014 r. choroby strony - [...] oraz leczenia strony na tę chorobę,

2/ art. 58 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że strona nie uprawdopodobniła, że uchybiła terminowi do wniesienia odwołania bez swojej winy pomimo tego, że strona podała iż znajdowała się w takim stanie psychicznym, że nie była zdolna do odpowiedzialnego i racjonalnego prowadzenia swoich spraw życiowych, co potwierdziła złożonym zaświadczeniem lekarskim z dnia [...].12.2014 r., a w konsekwencji błędne uznanie, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

1/ uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji,

2/ orzeczenie, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości,

3/ zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Do skargi dołączono także zaświadczenie lekarskie z dnia [...] marca 2015 r. na okoliczność niemożności załatwiania spraw administracyjnych przez stronę przy nasileniu dolegliwości chorobowych, co miało mieć miejsce w listopadzie i grudniu 2014 r.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w ocenie skarżącej rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania organ nie rozpatrzył wyczerpująco całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, co uzasadnia zarzut naruszenia art. 7, 8 i 9 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. Oparł on swoje stanowisko wyłącznie na wycinkowych ustaleniach dotyczących przedstawionego przez skarżącą zaświadczenia lekarskiego z dnia [...].12.2014 r. Mianowicie, organ rozpatrując materiał dowodowy sprawy stwierdził, że u strony jedynie występuje podejrzenie występowania zespołu otępiennego charakteryzującego się trudnościami w podejmowaniu decyzji dotyczących własnej osoby. Natomiast nie ustalił faktów najważniejszych wynikających z przedmiotowego zaświadczenia lekarskiego. Organ pominął fakt choroby strony - [...] i leczenie strony na tę chorobę od kilkunastu miesięcy i nadal. W świetle tego, nie odniósł się do charakteru choroby strony i jej skutków, pomimo tego, że skarżąca wskazywała we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, iż była w takim stanie psychicznym, że nie była zdolna do odpowiedzialnego i racjonalnego prowadzenia swoich spraw życiowych. Gdyby organ wyczerpująco rozpatrzył przedmiotowe zaświadczenie lekarskie z dn. [...].12.2014 r. oraz twierdzenia strony zawarte we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, i nadal występowałyby wątpliwości co do braku winy strony w uchybieniu terminu, powinien był wystąpić do strony o dodatkowe wyjaśnienia odnośnie samej choroby, jak i leczenia, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 7, 8 i 9 k.p.a.

W świetle powyższych zarzutów, zdaniem skarżącej dokonaną przez organ II inst. ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego nie można zatem uznać za wnikliwą, spójną i wyczerpującą, a zatem zgodną z zasadami procedury administracyjnej. Brak ustaleń oraz oceny w w/w zakresie świadczy o tym, że organ orzekał w oparciu o niepełny stan faktyczny.

Skarżąca podkreśliła, że składając wniosek o przywrócenie terminu, znajdowała się w takim stanie psychicznym, że nie była zdolna do odpowiedzialnego i racjonalnego prowadzenia swoich spraw życiowych, co potwierdziła złożonym zaświadczeniem lekarskim z dnia [...].12.2014 r. Zatem obowiązkiem organu było wyjaśnienie w jaki sposób stan zdrowia skarżącej - jej choroba i leczenie - uniemożliwiło jej złożenie odwołania w terminie, w tym poprzez zażądanie uzupełniających wyjaśnień strony, co podniesiono i uzasadniono powyżej. Należy podnieść, że strona jako osoba chora nie ma żadnego wpływu na przebieg choroby oraz skutki jakie występują. Skarżąca wskazała zatem okoliczności, których wystąpienie było niezależne od jej woli i uniemożliwiało dopełnienie wskazanej czynności. Ponadto, jak potwierdza dodatkowe zaświadczenie lekarskie z dnia [...] marca 2015r., składane uzupełniająco przez stronę, choroba strony charakteryzowała się również niemożności załatwiania spraw administracyjnych przez stronę przy nasileniu dolegliwości chorobowych. Jak wynika z twierdzeń strony zawartych we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia terminu, to nasilenie dolegliwości chorobowych miało miejsce w listopadzie i grudniu 2014 r.

Wobec powyższego zarzuty naruszenia przepisów postępowania uzasadniają wniosek strony o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego; aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać w pierwszej kolejności należy, iż kontroli sądu administracyjnego w niniejszej sprawie podlegało postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego; orzekające na podstawie: 1. art. 59 w związku z art. 58 k.p.a o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Zarządu [...] W. nr [...] z dnia [...] listopada 2014r.

2. art. 134 k.p.a o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddane zostało zatem rozstrzygnięcie o charakterze procesowym.

Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia stronie decyzji administracyjnej. Termin określony w tym przepisie jest terminem prekluzyjnym dla strony, a zatem jego uchybienie powoduje, że czynność prawna podjęta przez stronę po jego upływie jest bezskuteczna. Warunkiem skuteczności czynności prawnej - wniesienia odwołania - jest zachowanie przez stronę ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione przez uprawniony do tego podmiot i czy zachowany został przewidziany przepisami termin. Każde uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić to uchybienie, wydając postanowienie przewidziane w art. 134 k.p.a., chyba że strona prosi o przywrócenie uchybionego terminu stosownie do art. 58 i następnych k.p.a. i wniosek ten zostanie uwzględniony.

Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Paragraf 2 przywołanego artykułu stanowi, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby wymagane jest dopełnienie czynności, dla której określony był termin.

Jak wynika z akt sprawy odwołanie w przedmiotowej sprawie wniesiono po upływie przepisanego prawem terminu, czego strona skarżąca nie kwestionuje. Wraz z odwołaniem złożono także wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

Rozpoznając niniejszą sprawę należy podkreślić, iż jak wskazano powyżej warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jak słusznie wskazuje skarżąca w skardze, nie oznacza on zatem udowodnienia braku winy, ale wskazanie z dużym stopniem prawdopodobieństwa, że dana czynność w określonym przez przepisy prawa czasie nie mogła zostać dokonana z przyczyn nieleżących po stronie zainteresowanego.

Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się jednak z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można zatem mówić, gdy strona nie mogła dopełnić obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Mając na uwadze powyższe słusznie orzekający w sprawi organ przyjął, że nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminowi wyłącza możliwość jego przywrócenia. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności procesowej po upływie ustawowego terminu, jak wymaga uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozpoznaniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania, bądź na powstrzymywaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, który podziela skład Sądu, że nawet zwolnienie lekarskie (zaświadczenie lekarskie) nie jest przesłanką do przywrócenia uchybionego terminu, gdy nie wynika z niego, że pacjent nie mógł chodzić, a jego stan nie był na tyle ciężki i poważny, aby badający go lekarz miał podstawy do natychmiastowego skierowania pacjenta na leczenie szpitalne, czy też nakazanie, że chory powinien leżeć (por. wyrok WSA w Krakowie z 24 września 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 890/10; NSA z 31 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 278/11; NSA z 31 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2175/10 - dostępne na pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto wskazać należy również, że nie każda nagła choroba będzie uzasadniać brak winy w uchybieniu terminu (por. wyrok WSA w Poznaniu z 8 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 431/10 - dostępne ma ww. stronie internetowej).

W przypadku choroby trzeba zatem wskazać, że rodzaj choroby uniemożliwiał dokonanie czynności i nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w jej dokonaniu. Ocena, czy uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminu nie ogranicza się zatem do ustalenia, czy twierdzenia wnioskodawcy o chorobie są wiarygodne, ale należy również uwzględnić na przykład to, czy wskazana przyczyna uchybienia terminowi stanowi przeszkodę niemożliwą do przezwyciężenia i czy zainteresowani strona wykazała należytą staranność w podjęciu działań mogących zapobiec uchybieniu terminu przykładowo poprzez wyręczenia się inną osobą. Oznacza to, że okoliczności przemawiające za brakiem winy w uchybieniu terminowi muszą mieć charakter wyjątkowy, szczególny i być niezależne od wnioskodawcy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcie organu zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie budzi wątpliwości (wynika to z przedłożonych zaświadczeń lekarskich), iż skarżąca od dłuższego czasu cierpi na [...], głównie charakteryzującego się trudnościami w podejmowaniu decyzji dotyczących własnej osoby, przez co wymaga leczenia i opieki rodziny. Na etapie skargi zaświadczenie zostało uszczegółowione przez lekarza poprzez dopisanie, iż przy nasileniu choroby skarżąca nie może załatwiać spraw administracyjnych.

Należy jednak mieć na uwadze, iż postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczyło się od dłuższego czasu tj. od 29 stycznia 2014r. (zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało odebrane przez męża skarżącej w dniu 3 lutego 2014r. - co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru, z kolei zawiadomienie o przeprowadzeniu oględzin zostało odebrane przez syna skarżącej w dniu 6 lutego 2014r., termin oględzin został przesunięty z uwagi na przedłożenie zaświadczenia lekarskiego, z którego wynikało jedynie, że skarżąca leczy się na cukrzycę i nadciśnienie tętnicze.

Mając na uwadze, powyższe należy przede wszystkim podkreślić, iż skarżąca nie jest ubezwłasnowolniona. W sytuacji zatem, gdy od dłuższego czasu posiadała zarówno wiedzę o toczącym się postępowaniu, jak i świadomość (poza okresami nasilenia dolegliwości) skutków jakie wywołuje u niej choroba, o której mowa w zaświadczeniach, przy zachowaniu minimum należytej staranności, mogła ograniczyć ewentualne negatywne dla niej skutki związane z pojawiającym się w okresach nasileń choroby brakiem możliwości załatwiania spraw administracyjnych, w drodze np. ustanowienia jej pełnomocnikiem członka rodziny.

Z akt sprawy wynika bowiem bezsprzecznie, że w toku postępowania zarówno jej mąż, jak i syn odbierali kierowaną do niej korespondencję. Skarżąca miała zatem możliwość posłużenia się członkami rodziny w celu dokonania niezbędnych czynności procesowych, w sytuacji gdy nie mogła tego uczynić osobiście.

Słusznie zatem organ wskazał, że samo posiadanie zaświadczenia lekarskiego o trudnościach w podejmowaniu decyzji nie wykluczało możliwości dokonania czynności procesowej np. przy pomocy osób trzecich.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organ prowadząc postępowanie wbrew zarzutom skargi nie naruszył art. 7, art. 77 k.p.a., gdyż w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (akta organu I instancji, wniosek skarżącej i załączone do niego zaświadczenie lekarskie) dokonał właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy o przywrócenie terminu.

W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.