Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 62/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1855
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran Sędzia SO del. Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy czasowego odebrania psów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] odmawiającą czasowego odebrania 3 psów od B. U..

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

W dniu 13 marca 2019 r. do Wójta Gminy [...] wpłynął wniosek Stowarzyszenia zwykłego "[...]" o wydanie - w związku z odebraniem w dniach [...] i [...] marca 2019 r. 3 psów należących do B. U. - decyzji o czasowym odebraniu ww. zwierząt.

Pismem z dnia 14 marca 2019 r. Wójt Gminy [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania sprawie odbioru przedmiotowych psów.

Dnia [...] marca 2019 r. przeprowadzono oględziny w miejscowości [...] w przedmiotowej sprawie. W oględzinach uczestniczyli S. M. - Sekretarz Gminy, M. W. - Kierownik Referatu Gospodarki i Ochrony Środowiska oraz strony B. U. i przedstawiciele Stowarzyszenia Zwykłego "[...]" G. B. i K. C.. B. U. oświadczyła, że psy były przetrzymywane w boksie znajdującym się na podwórku, miały dostęp do wody i jedzenia. G. B. poinformował, że dwa z odebranych psów były uwiązane w oborze, a trzeci z nich przy budynku. Według oświadczenia właścicielki psów, były one uwiązane w związku z przeprowadzanymi w tym okresie szczepieniami przeciwko wściekliźnie. Natomiast G. B. ocenił, że dokonane oględziny nie odzwierciedlały faktycznych warunków, w których żyły zwierzęta, nie są opisane szczegółowo rzekome budy jakie miały służyć jako schronienie przed warunkami atmosferycznymi zarówno te w kojcu jak i na zewnątrz.

Dnia [...] marca 2019 r., w związku z pismem Urzędu Gminy [...] z prośbą o przesłanie kserokopii dokumentów, które mają znaczenie przy rozstrzygnięciu przedmiotowego postępowania, Stowarzyszenie Zwykłe "[...]" złożyło wniosek o wydanie decyzji o czasowym odebraniu 3 psów w trybie art. 7 ust 3 ustawy o ochronie zwierząt, należących do B. U. zam. [...] w związku z łamaniem art. 6 ust. 2 pkt 10, 17 i 19 ustawy. Jednocześnie Stowarzyszenie wniosło na podstawie art. 7 ust 1 ustawy o przekazaniu zwierząt pod czasową opiekę "[...]" [...], [...] [...] oraz o obciążeniu kosztami transportu, leczenia i utrzymania zwierząt B. U., właścicielkę zwierząt.

Dnia [...] marca 2019 r. B. U. złożyła pisemne oświadczenie, że dnia [...] marca 2019 r. "[...]" odebrało od niej jednego psa, a dnia [...] marca 2019 r. dwa kolejne psy. G. B. według oświadczenia B. U. powiedział, że psy wyleczą i przywiozą z powrotem. Właścicielka psów poinformowała również, że zgłosiła sprawę odebrania psów przez Stowarzyszenie na Komendę Policji w [...].

W odpowiedzi na pismo organu, Komisariat Policji w [...] poinformował, że prowadzi dwa postępowania:

- jedno dotyczące złożonego przez E. S. zawiadomienia w sprawie przywłaszczenia trzech psów na szkodę B. U.,

- drugie postępowanie dotyczące złożonego przez G. B. zawiadomienia w kierunku art. 35 ust 1a ustawy o ochronie zwierząt w sprawie znęcania się nad zwierzętami.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., Nr [...], Wójt Gminy [...] odmówił czasowego odebrania przedmiotowych psów.

Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...] uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zdaniem Kolegium materiał dowodowy nie pozwalał jednoznacznie stwierdzić zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 7 ust. 3 ustawy. SKO oceniło, że z akt sprawy wynika, że stan utrzymania zwierząt oraz opieka nad nimi nie były właściwe, jednakże na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy organ odwoławczy uznał, że brak jest możliwości oceny, czy życie lub zdrowie zwierząt było zagrożone w przypadku pozostawienia ich u właściciela.

Wójt Gminy [...] ponownie rozpoznając sprawę dopuścił dowód z opinii biegłego dr n. wet. M. W. - biegłego i rzeczoznawcę w zakresie weterynarii - dotyczącej zasadności czasowego odebrania psów od B. U.. Biegły w opinii stwierdził, że brak jest na obecnym etapie postępowania dostatecznych przesłanek do stwierdzenia, że właścicielka zwierząt znęcała się nad nimi oraz, że materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania jest niepełny i wymaga uzupełnienia.

W związku z powyższym organ I instancji wysłał do Stowarzyszenia zwykłego "[...]" pismo z prośbą o podanie danych adresowych osób, które odbierały zwierzęta od B. U. w celu przesłuchania ich w charakterze świadka w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie zwrócono się z prośbą o odpowiedź na pytanie czy osoby, które odbierały zwierzęta były upoważnionymi przedstawicielami Stowarzyszenia oraz o przesłanie upoważnień tych osób. W dniu 2 grudnia 2019 r. do organu wpłynęło pismo Stowarzyszenia wraz z danymi osób, które odebrały zwierzęta oraz informacją, że wg polityki stowarzyszenia - upoważnieniem do odbioru zwierząt jest legitymacja członkowska, która jest wydawana w jednym egzemplarzu i nie jest możliwe, aby przesłać kopię legitymacji do Urzędu, ponieważ wolontariusze posiadają je przy sobie.

Dnia 9 grudnia 2019 r. do Urzędu Miasta [...] zostało wysłane pismo z prośbą o przesłuchanie w charakterze świadka osoby, które odbierały zwierzęta – K. A. oraz M. A.. Natomiast do Urzędu Miejskiego w [...] zostało wysłane pismo z prośbą o przesłuchanie w charakterze świadka P. S.. W dniu [...] stycznia 2020 r. Burmistrz Miasta [...] przesłał protokoły z przesłuchania świadków, natomiast w dniu [...] marca 2020 r. Urząd Miejski w [...] poinformował, że P. S. pomimo wyznaczonego terminu nie stawiła się w Urzędzie w celu przesłuchania.

Dnia [...] marca 2020 r. Komisariat Policji w [...] poinformował, że pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w [...] prowadził postępowanie zainicjowane wnioskiem złożonym przez G. B. w kierunku art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt w sprawie znęcania się nad zwierzętami przez B. U.. Postępowanie zostało w dniu [...] sierpnia 2019 r. zakończone wydaniem postanowienia o umorzeniu prowadzonego dochodzenia wobec braku znamion czynu zabronionego.

Dnia [...] marca 2020r. biegły dr n. wet. M. W. wydał opinię uzupełniającą jako uzupełnienie opinii głównej z dnia [...] września 2020 r., przy uwzględnieniu nowych dowodów tj. zeznań K. A. oraz M. A..

Dnia 15 kwietnia 2020 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Stowarzyszenia zwykłego [...] z prośbą o przesłuchanie w charakterze świadka G. B.. W dniu 8 czerwca 2020 r. do Urzędu Gminy w [...] zostało wysłane pismo z prośbą o przesłuchanie w charakterze świadka G. B.. W dniu 14 września 2020 r. Urząd Gminy w [...] przesłał organowi I instancji pismo informujące, że pomimo wezwań świadek nie stawił się aby złożyć zeznania w przedmiotowej sprawie.

Zgodnie z art. 10 §1 k.p.a. dnia [...] września 2020r. do stron postępowania zostało wysłane zawiadomienie o zgromadzonym materiale dowodowym i o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów

Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] października 2020 r., nr [...] odmówił czasowego odebrania 3 psów od B. U., uznając, że w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 7 ust 3 ustawy o ochronie zwierząt tj. niecierpiący zwłoki przypadek uzasadniający niezwłocznie odebranie psów właścicielowi ze względu na zagrożenie ich życia i zdrowia. W uzasadnieniu decyzji organ powołał, że zgodnie z załączoną kartą informacyjną wizyty z Przychodni Weterynaryjnej "[...]", ul. [...], [...], psy były wychudzone z licznymi pchłami na ciele, dodatkowo jeden z psów był odwodniony w ok. 6%. Organ uznał, że nie budzi wątpliwości że zwierzęta należące do B. U. były w niewłaściwy sposób żywione. Spowodowało to znaczne pogorszenie kondycji u najstarszego psa oraz młodego samca, który był ewidentnie wychudzony. Młoda samica była w lepszym stanie choć mylić może fakt, że była psem długowłosym co utrudnia ocenę stanu odżywienia i kondycji. Organ podkreślił, że zgodnie z opinią biegłego nie stwierdzono głodzenia zwierząt, a jedynie skarmianie niewłaściwego pożywienia. Zwierzęta należące do B. U. nie miały odpowiednich schronień przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Budy były stare i w złym stanie i było ich tylko dwie oraz używany jako schronienie pojemnik bez ścianki przedniej, który zdecydowanie budą nie był. Organ wskazał również fakt, że zwierzęta mogły być trzymane w komórce oraz ustalił, że zebrany materiał dowodowy wskazuje, że przynajmniej część zwierząt utrzymywana była na krótkich łańcuchach. Natomiast w toku postępowania nie określono jednoznacznie jak długie te łańcuchy były i jak długo psy były na nich utrzymywane. Organ ocenił, że wymienione wyżej zachowania można by było uznać za przejawy znęcania się nad zwierzętami, gdyby właścicielka psów miała świadomość, że są to czyny zakazane, a zgodnie z opinią biegłego występują w tej sprawie wątpliwości. Powołano, że B. U. jest osobą starszą i zamieszkuje na terenie wiejskim, gdzie utrzymanie psów na łańcuchu czy karmienie resztkami jedzenia ludzi było zachowaniem normalnym wręcz standardowym. Powołano, że biegły w swojej opinii ocenił, że właścicielka psów nie miała wiedzy i świadomości, że sposób utrzymywania przez nią zwierząt może być uznany za znęcanie się nad zwierzętami, a ponadto stwierdził, że jeżeli działacze "[...]" pouczyli by właścicielkę zwierząt w sprawach dotyczących właściwego żywienia posiadanych psów, dopuszczalnych zasad utrzymania zwierząt na uwięzi oraz zapewnienia im właściwych warunków utrzymania, a ona by się do nich nie zastosowała, zachowania wymienione powyżej należałoby uznać za przejawy znęcania się nad posiadanymi psami. Stwierdzono, że materiał dowodowy wskazuje, że takiego działania edukacyjnego nawet nie próbowano podjąć, od razu odbierając zwierzęta. Powołano, że w opinii uzupełniającej biegły stwierdził, że życie zwierząt nie było zagrożone, nie było również istotnego zagrożenia zdrowia.

Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosło Stowarzyszenie "[...]". Skarżące Stowarzyszenie zarzuciło zaskarżonej decyzji naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 79a § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 i 79 k.p.a., także naruszenie przez Wójta Gminy [...] prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez nieuwzględnienie trybu szczególnego odbioru zwierząt zgodnego z art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt.

Po rozpatrzeniu odwołania Kolegium wydało powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał na treść art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2020 r., poz. 638), art. 7 ust. 1a oraz art. 7 ust. 3. SKO zauważyło, że w toku ponownego prowadzenia sprawy, po uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji Wójta z [...] czerwca 2019 r., organ I instancji dopuścił dowód z opinii biegłego dotyczącej zasadności czasowego odebrania przedmiotowych psów. Powołano, że z opinii biegłego dr n. wet. M. W. z dnia [...] września 2020 r. wynika, że 1. Brak jest na obecnym etapie postępowania dostatecznych przesłanek do stwierdzenia, że właścicielka zwierząt znęcała się nad nimi. 2. Biegły nie stwierdził stanu zagrożenia życia zwierząt odebranych właścicielce. 3. Wszystkie zwierzęta odebrane p. U. cierpiały na niewielkiego stopnia niedobory i infekcje, które to jednak można było wyleczyć po zmianie diety i 1-2 wizytach lekarskich. 4. Istnieją uzasadnione wątpliwości czy rzeczywiście doszło do interwencyjnego odbioru zwierząt na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt 5. Materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania jest niepełny i wymaga uzupełnienia.

W dalszej kolejności Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w dniu [...] marca 2020 r. biegły wydał uzupełniającą opinię, w której uwzględniono dowody w postaci zeznań K. A. i M. A. oraz fotografie zwierząt przebywających pod opieką Stowarzyszenia "[...]". Organ powołał, że w opinii wskazano, że analiza zeznań świadków K. A. oraz M. A. jednoznacznie wskazuje, że osoby te dokonały odbioru zwierząt właścicielce po powierzchownej obserwacji oraz bez jakiejkolwiek próby wskazania właściwego sposobu postępowania ze zwierzętami ani też poinformowania, że sprawowany sposób opieki nad zwierzętami nie jest odpowiedni. Biegły nie miał wątpliwości, że zwierzęta nie miały zapewnionej właściwej opieki i odpowiednich warunków utrzymania, niemniej jednak ocenił, że życie zwierząt nie było zagrożone. Biegły uznał, że nie było również istotnego zagrożenia życia, a stwierdzone nieprawidłowości zdrowotne przy minimum dobrej woli i nieznacznych kosztów mogły zostać usunięte. Biegły podtrzymał swoją tezę z głównej opinii, że działanie to było niewłaściwe i nieuzasadnione i stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt został bezzasadnie nadużyty. W oparciu o powyższą opinię biegłego SKO uznało, że nie można uznać, że psy należące do B. U. utrzymywane były w warunkach zagrażających ich życiu lub zdrowiu, co uzasadniałoby odebranie ich w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt.

Ponadto Kolegium zauważyło, że postępowanie prowadzone pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w [...] przez Komisariat Policji w [...] zostało umorzone postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. na zasadzie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. wobec braku znamion czynu zabronionego.

Organ odwoławczy wskazał również, że przesłanki wydania decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia w sytuacji o jakiej mowa w z art. 7 ust. 3 ustawy są dodatkowo określone w stosunku do regulacji z art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. dla zastosowania art. 7 ust. 3 ustawy nie wystarczy spełnienie przesłanki z art. 6 ust. 2, ale konieczne jest spełnienie dodatkowych przesłanek takich jak: przypadek niecierpiący zwłoki, dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu. Ponadto decyzja o odebraniu zwierzęcia, która podejmowana jest w trybie art. 7 ust. 3 ustawy, odmiennie niż w trybie art. 7 ust. 1 ustawy, zapada wówczas gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Powołano, że mimo, że w chwili wydawania decyzji zwierzę nie przebywa już u swojego właściciela, to organ prowadząc postępowanie i wydając decyzję w trybie art. 7 ust. 3 ustawy orzeka o czasowym odebraniu zwierzęcia, jeżeli spełnione są przesłanki określone w tym przepisie. Tym samym postępowanie organu nie może się ograniczać wyłącznie do akceptacji czynności faktycznych podmiotu, który jest upoważniony do fizycznego wcześniejszego odebrania zwierzęcia.

SKO oceniło, że wydana w rozpatrywanej sprawie decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2020 r. jest prawidłowa. Uznano, że organ pierwszej instancji prawidłowo orzekł o odmowie czasowego odebrania 3 psów należących do B. U., a wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzono wyczerpującym zebraniem i przeanalizowaniem materiału dowodowego oraz wnikliwym wyjaśnieniem stanu faktycznego. Organ odwoławczy ocenił również za niezasadne pozostałe zarzuty z odwołania wskazując, że organ pierwszej instancji pismem z dnia 17 września 2020 r. zawiadomił strony postępowania o zebraniu materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie i prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w trybie art. 10 § 1 i 79a § 1 k.p.a. Za bezzasadny uznano również zarzut naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. albowiem zostali przesłuchani K. A. i M. A., natomiast P. S. oraz G. B. nie stawili się na przesłuchanie. Kolegium wskazało również, że z protokołów przesłuchania K. A. i M. A. wynika, że w ich przesłuchaniu w imieniu Stowarzyszenia "[...]" uczestniczył G. B..

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Stowarzyszenie "[...]" zarzucając zaskarżonej decyzji:

- naruszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dyspozycji art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że przy rozpatrywaniu sprawy Wójt Gminy [...] ocenił cały materiał dowodowy jaki zgromadzony jest w aktach sprawy o czasowy odbiór psów B. U., w szczególności dokonał oceny jakim faktom organ dał wiarę a jakim odmówił wiarygodności i dlaczego;

- naruszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawa poprzez brak uznania, że Wójt Gminy [...] nie naruszył dyspozycji art. 7 k.p.a. poprzez rzekome podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny;

- naruszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawa poprzez brak uznania że Wójt Gminy [...] nie naruszył dyspozycji art. 75 § 1 k.p.a. poprzez brak dopuszczenia jako dowodu zeznań świadków;

- naruszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawa poprzez uznanie, że Wójt Gminy [...] skorzystał z dyspozycji art. 79 a § 1 k.p.a. poprzez brak informacji w zawiadomieniu o zakończenia wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane a strona mogła je złożyć;

- naruszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawa poprzez uznanie, że Wójt Gminy [...] dokonał prawidłowej wykładni i właściwe ocenił, że dalsze przebywanie trzech psów B. U. nie zagrażało utracie ich zdrowia lub życia zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, pomimo, że opinia biegłego dotyczy tylko oceny zagrożenia życia, a nie ma w niej mowy o przesłance zagrożenia zdrowia, która wystarczy by skorzystać z obowiązku odbioru zwierząt zgodnie z przepisami prawa;

- naruszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt poprzez błędne przyjęcie na stronie 3 decyzji zapisu dotyczącego przesłanek z trybu art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt; organ cytując treść wyroku NSA z dnia 9 lutego 2011 r., a więc sprzed nowelizacji pominął zmianę przepisu art 7 ust. 3, jaka weszła nowelizacją w dniu 1.01.2012 r. a dotyczyła zagrożenia utraty zdrowia;

- naruszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawa w zakresie oceny, że Wójt Gminy nie naruszył dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu faktycznym decyzji wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz że w decyzji było uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i poprzedzającej jej decyzji Wójta Gminy [...] oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz zwrot kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego pod względem jego zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ww. ustawy. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając niniejszą sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Materialnoprawną podstawę wydanej w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2020 r., poz. 638).

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ww. ustawy zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne lub gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych.

Stosownie do art. 7 ust. 1a ustawy decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu lub na wniosek Policji, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt.

W myśl zaś art. 7 ust. 3 ustawy w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia.

Tak więc stwierdzić należy, że przesłanki uzasadniające wydanie decyzji o czasowym odebraniu zwierząt są ściśle i jednoznacznie określone przepisami ustawy. Mianowicie musi mieć miejsce przypadek niecierpiący zwłoki w sytuacji, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagraża jego życiu i zdrowiu. W przedmiotowej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że tak sytuacja nie miała miejsce. Organy przeprowadziły dowód w postaci oględzin miejsca przetrzymywania psów, przesłuchały świadków K. A. i M. A., podczas przeprowadzania tych dowodów obecny był przedstawiciel Stowarzyszenia G. B.. Organ podjął również próbę przesłuchania P. S. i G. B. – ale osoby te nie stawiły się wezwane celem przesłuchania w charakterze świadka. W toku postępowania powołano również biegłego z zakresu weterynarii celem ustalenia zasadności czasowego odebrania psów od B. U. w kontekście zagrożenia życia i zdrowia psów. Biegły dr n. wet. M. W. w opinii z dnia [...] września 2020 r. nie stwierdził stanu zagrożenia życia odebranych psów, ustalił, że wszystkie psy cierpiały na niewielkiego stopnia niedobory i infekcje, które można było wyleczyć po zmianie diety i 1-2 wizytach lekarskich, podał, że istnieją wątpliwości, czy rzeczywiście doszło do interwencyjnego odbioru zwierząt na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt ale jednocześnie stwierdził, że materiał dowodowy jest niepełny i wymaga uzupełnienia. W związku z powyższym stwierdzeniem biegłego organ dopuścił dowód i przesłuchał świadków: K. A. i M. A.. Organ podjął również próbę przesłuchania P. S. i G. B.. Po uzupełnieniu materiału dowodowego biegły w dniu [...] marca 2020 r. wydał opinię uzupełniającą. Z treści opinii wynika, że biegły po analizie zeznań świadków K. A. oraz M. A. jednoznacznie uznał, że osoby te dokonały odbioru zwierząt właścicielce po powierzchownej obserwacji oraz bez jakiejkolwiek próby wskazania właściwego sposobu postępowania ze zwierzętami ani też poinformowania, że sprawowany sposób opieki nad zwierzętami nie jest odpowiedni. Biegły nie miał wątpliwości, że zwierzęta nie miały zapewnionej właściwej opieki i odpowiednich warunków utrzymania, niemniej jednak ocenił, że życie zwierząt nie było zagrożone. Biegły uznał, że nie było również istotnego zagrożenia zdrowia,(str. 3 opinii) a stwierdzone nieprawidłowości zdrowotne przy minimum dobrej woli i nieznacznych kosztów mogły zostać usunięte. Biegły podtrzymał swoją tezę z głównej opinii, że działanie to było niewłaściwe i nieuzasadnione i stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt został bezzasadnie nadużyty.

W oparciu o powyższą opinię biegłego organy uznały, że nie zaistniały w sprawie przesłanki uzasadniające wydanie decyzji o czasowym odebraniu zwierząt na w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Sąd w całości podziela ocenę organu. Materiał dowodowy zgormadzony w sprawie wskazauje, że w przedmiotowej sprawie miał miejsce przypadek niecierpiący zwłoki. Ponadto, ze sporządzonych w sprawie opinii nie wynika, że dalsze pozostawianie zwierząt u dotychczasowej właścicielki zagrażało ich życiu lub zdrowiu, w takim stopniu, że uzasadniałoby odebranie zwierząt. Podkreślić należy, że co prawda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO odniosło się co do kwestii braku zagrożenia życia zwierząt, a w kolejnym zdaniu, powołując opinię biegłego wskazano, że nie było również istotnego zagrożenia życia, ale w ocenie Sądu powyższe stanowi oczywistą omyłkę pisarską, albowiem organ powoływał treść opinii biegłego, w której biegły stwierdził, że nie było również istotnego zagrożenia zdrowia a nie życia. Zauważyć należy, że biegły z zakresu weterynarii posiada wiedzę szczególną, pozwalającą mu ocenić zagrożenia dla życia i zdrowia zwierząt oraz okoliczności całej sprawy w kontekście przesłanki przypadku niecierpiącego zwłoki. Ze sporządzonej opinii wynika, ze biegły przeanalizował cały materiał dowodowy, tj. ocenił warunki przebywania zwierząt, okoliczności przeprowadzonej interwencji, stan zdrowia zwierząt. Biegły nie stwierdził zagrożenia dla życia zwierząt ani istotnego zagrożenia dla ich zdrowia. Biegły wyszczególnił jakie choroby stwierdził u zwierząt, i potwierdził fakt, że nie były właściwie karmione. Jednoznacznie stwierdził, że niewielkiego stopnia niedobory i infekcje można było wyleczyć po zmianie diety i 1-2 wizytach lekarskich. Z opinii biegłego wynika również jednoznacznie, że interwencyjny odbiór psów został dokonany po powierzchownej obserwacji oraz bez jakiejkolwiek próby wskazania właściwego sposobu postępowania ze zwierzętami właścicielce. Podkreślić należy, że do akt sprawy nie została złożona żadna inna ekspertyza sporządzona przez specjalistę z zakresu weterynarii. Nie zostały również zgłoszone żadne zarzuty do sporządzonych opinii. Dodatkowo wskazać należy, że organ podjął próbę przesłuchania P. S. i G. B. w charakterze świadków – osoby te nie stawiły się jednak na wezwania właściwych organów. Natomiast biegły sporządzający opinię uzupełniającą w sprawie uznał, że dysponuje wystarczającym materiałem dowodowym pozwalającym na sporządzenie wyczerpującej opinii.

W odniesieniu do zarzutów skargi, to wskazać należy, że faktycznie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji jak i organu odwoławczego nie podano, jakim faktom organ dał wiarę a jakim odmówił wiarygodności i dlaczego, co stanowi o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast w ocenie Sądu stwierdzone naruszenie nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, które jest prawidłowe. Wbrew zarzutom skargi organy rozpatrzyły cały materiał dowodowy zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., fakt, że nie została wydana decyzja zgodna z oczekiwaniem skarżącego nie uzasadnia przyjęcia naruszenia art. 7 k.p.a. Nie jest uzasadniony również zarzut naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. ponieważ organ przesłuchał dwie osoby w charakterze świadków, a przedstawiciel Stowarzyszenia G. B. sam nie stawił się na wezwanie organu. W skardze nie wskazano również jakie to okoliczności nie zostały wyjaśnione w sprawie, i nie uzasadniono w żaden sposób potrzeby przesłuchiwania jeszcze innych osób. Również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 79a § 1 k.p.a. albowiem Stowarzyszenie zostało zawiadomione przez Wójta w trybie powyższego art. Natomiast zwrócić należy uwagę, że skarżący nie wykazał w żaden sposób skutków ewentualnego uchybienia art. 10 § i 79a § 1 k.p.a. i jego wpływu na treść rozstrzygnięcia, a tylko taki stan sprawy mógłby podważyć prawidłowość zapadłej w sprawie decyzji. Stwierdzić również należy, że wbrew zarzutom skargi sporządzona opinia i opinia uzupełniająca dotyczy nie tylko przesłanki zagrożenia życia ale również zdrowia psów, co wynika z treści opinii, w której biegły wskazał, że nie stwierdził istotnego zagrożenia zdrowia, a ponadto biegły przeanalizował dokładnie stan zdrowie każdego z psów, opis ich sytuacji zdrowotnej znajduje się w opiniach. Tym samym niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący pominięcia przez SKO nowelizacji przepisu art. 7 ust. 3 z dniem 1 stycznia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że biorąc pod uwagę sporządzone w sprawie opinie przez biegłego nie można uznać, że psy należące do B. U. utrzymywane były w warunkach zagrażających ich życiu i zdrowiu, co uzasadniałoby odebranie ich w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt.

Wobec tego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.