Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1960/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6350 Koncesja na prowadzenie działalności w zakresie sportu profesjonalnego, zezwolenia na utworzenie związku sportowego, lic
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156, art. 157, art. 158, art. 104, art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 12
journal: Dz.U. 2005 nr 155 poz 1298
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Barbara Stukan-Pytlowany (spr.) Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 maja 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 375/11 w sprawie ze skargi I. L. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od I. L. na rzecz Ministra Sportu i Turystki kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 375/11, oddalił skargę I. L. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, z następującym uzasadnieniem.

I. L. (skarżąca) w dniu 7 października 2008 r., 23 lutego 2009 r., oraz 20 marca 2009 r. złożyła do Polskiego Związku Gimnastycznego wnioski o skierowanie jej na kursy międzynarodowe sędziego sportowego w dyscyplinie gimnastyki artystycznej. Pismami z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2009 r. Zarząd Gimnastyki Artystycznej Polskiego Związku Gimnastycznego odmówił skierowania skarżącej na ww. kursy.

W dniu 9 października 2009 r. skarżąca wystąpiła do Ministra Sportu i Turystyki z wnioskiem o stwierdzenie nieważności "decyzji Zarządu Gimnastyki Artystycznej Polskiego Związku Gimnastycznego z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz (...) z dnia [...] kwietnia 2009 r.". W ocenie strony z art. 12 uchylonej z dniem 15 października 2010 r. ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155 poz. 1298 ze zm. – dalej: u.s.k.) wynika, że wszelkie rozstrzygnięcia polskiego związku sportowego są podejmowane w formie decyzji, a więc indywidualnego aktu administracyjnego. W konsekwencji także pismo zawierające informacje o odmowie wysłania jej na międzynarodowe kursy sędziowskie jest decyzją administracyjną.

Minister Sportu i Turystyki pismo skarżącej z dnia [...] października 2009 r. potraktował jako skargę na działalność Polskiego Związku Gimnastycznego (PZG) złożoną w trybie art. 221 i następnych ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: k.p.a.) i w związku z tym kopię pisma skierował do tego Związku z żądaniem udzielenia wyjaśnień. Organ wskazał ponadto, iż pisma PZG w przedmiocie odmowy udziału w kursach sędziowskich nie są decyzjami administracyjnymi.

Pisma Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] listopada 2009 r. oraz z dnia [...] grudnia 2009 r., którymi poinformowano stronę o ustaleniach w sprawie, zostały potraktowane przez skarżącą również jako decyzje administracyjne i zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który postanowieniem z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt. VI SA/Wa 381/10, odrzucił skargę wskazując, że wbrew stanowisku strony pisma te nie mogą być uznane za decyzje administracyjne ani postanowienia wydane w postępowaniach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 – 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Sąd stwierdził, że pismo skarżącej z 9 października 2009 r. skierowane do organu powinno zostać potraktowane jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji złożony w trybie art. 156 k.p.a.

Minister Sportu i Turystyki w dniu [...] listopada 2010 r. działając na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. w związku z art. 107 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pism Zarządu Gimnastyki Artystycznej Polskiego Związku Gimnastycznego z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2009 r. Zdaniem Ministra w sprawie brak jest decyzji administracyjnej, która mogłaby stanowić przedmiot postępowania o stwierdzenie nieważności takiej decyzji w trybie art. 156 i następnych k.p.a.

Organ uznał, że przywołane w pismach strony przepisy art. 12 ust. 1 u.s.k., w tym pkt 6, nie stanowiły samodzielnej podstawy do wydania decyzji administracyjnej (art. 104 i nast. k.p.a.) w indywidualnej sprawie. Takiej podstawy nie stanowił także art. 12 ust. 2 u.s.k., zgodnie z którym polski związek sportowy ma wyłączne prawo do podejmowania decyzji we wszystkich sprawach dotyczących danej dyscypliny sportu, niezastrzeżonych w ustawie dla organów administracji rządowej lub innych podmiotów. Dlatego też organ uznał za bezzasadne powoływanie się przez stronę na przepisy dotyczące wymogów decyzji administracyjnych (w tym art. 107 k.p.a.) i odnoszenie tych przepisów do pism PZG, którymi skarżąca została poinformowana o odmowie skierowania jej na kurs sędziowski. Organ podkreślił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym. W rozpoznawanej sprawie brak jest jednak przedmiotu postępowania w postaci decyzji administracyjnej ponieważ sporne pisma Polskiego Związku Gimnastycznego nie są decyzjami administracyjnymi.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Sportu i Turystyki decyzją z [...] grudnia 2010 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. Organ wskazał, że art. 12 u.s.k. wymieniał jedynie kategorie zadań przynależnych polskim związkom sportowym. Powołane przez skarżącą przepisy w żaden sposób nie kreują podstaw prawnych dla polskiego związku sportowego do wydania rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej w indywidualnej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę wskazał, że przedmiotem kontroli Sądu były decyzje (pisma) Ministra Sportu i Turystyki wydane na skutek zaleceń zawartych w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 381/10, który odrzucił skargę wskazując na konieczność załatwienia sprawy przez Ministra w trybie k.p.a. poprzez potraktowanie pisma z 9 października 2009 r. jako wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji złożonego w trybie art. 156 k.p.a. W piśmie tym skarżąca wystąpiła do Ministra Sportu i Turystyki z wnioskiem o stwierdzenie nieważności "decyzji Zarządu Gimnastyki Artystycznej Polskiego Związku Gimnastycznego z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz (...) z dnia [...] kwietnia 2009 r.".

Zdaniem Sądu nie można podzielić argumentów skarżącej, że kwestionowane pisma PZG, zawierające odmowę delegowania skarżącej na międzynarodowe kursy sędziowskie, mają charakter decyzji administracyjnych w rozumieniu art. 104 k.p.a.

Sąd podzielił stanowisko organu, że podstawa do wydania decyzji administracyjnej musi wynikać ze szczególnego przepisu prawa materialnego. Sąd wyjaśnił, że kwestia delegowania sędziego sportowego na szkolenia międzynarodowe należała do kompetencji związku sportowego jakim jest Polski Związek Gimnastyczny. Wynikało to z treści art. 12 ust. 1 pkt 6 u.s.k. Sąd podzielił stanowisko organu, że przepis ten nie stanowił samodzielnej podstawy do wydania decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 k.p.a. Wskazane w art. 12 ust. 1 pkt 6 u.s.k. zadania nie są zadaniami zleconymi w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego lecz stanowią sposoby realizacji celów określonych w statucie PZG jako organizacji społecznej działającej w formie stowarzyszenia.

W ocenie Sądu sprawa wysłania sędziego sportowego na kursy doszkalające nie rozstrzyga o uprawnieniach sędziego sportowego co do zasady, inaczej mówiąc nie dotyczy udzielenia bądź nieudzielenia licencji sędziowskiej przez ten związek sportowy określonej osobie. W tej sytuacji również z tego punktu widzenia decyzje (uchwały) PZG nie mogą być traktowane jako decyzje administracyjne.

Sąd uznał, że słuszne jest stanowisko Ministra, iż kwestia szkolenia sędziego sportowego w tym także decyzja (w potocznym rozumieniu tego słowa) w sprawie wysłania sędziego na międzynarodowe kursy sędziowskie stanowi wewnętrzną sprawę związku sportowego, zatem nie jest załatwiana w formie decyzji administracyjnej, w konsekwencji nie ma charakteru decyzji administracyjnej w zakresie przedmiotowym.

Organ miał zatem uzasadnione podstawy faktyczne i prawne do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pism Polskiego Związku Gimnastycznego – Zarządu Gimnastyki Artystycznej Polskiego Związku Gimnastycznego z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2009 r.

Skargą kasacyjną I. L. zaskarżyła powyższe orzeczenie w całości. Strona wniosła o:

1) stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Gimnastyki Artystycznej Polskiego Związku Gimnastycznego z dnia [...] stycznia 2009 r., utrzymanej w mocy uchwałą Zarządu Głównego Polskiego Związku Gimnastycznego z dnia [...] lutego 2009 r. oraz decyzji Zarządu Gimnastyki Artystycznej Polskiego Związku Gimnastycznego z dnia [...] kwietnia 2009 r.

względnie:

2) uchylenie zaskarżonego wyroku IV SA/Wa 375/11 w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji,

3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 12 ust. 1 pkt 6 oraz art. 12 ust. 2 u.s.k., poprzez uznanie przez Sąd I instancji, iż nie stanowią one materialnoprawnej podstawy wydania decyzji administracyjnej;

2. przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd skargi na decyzję Ministra Sportu i Turystyki, wydanej z naruszeniem art. 156, art. 157, art. 158, art. 104, art. 107 k.p.a.

3. przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przez Ministra Sportu i Turystyki art. 156, art. 157, art. 158, art. 104, art. 107 k.p.a., poprzez wydanie przez Ministra Sportu i Turystyki decyzji o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona wskazała, że zgodnie z art. 12 § 2 w związku z § 1 ust. 6 u.s.k. do zadań polskiego związku sportowego należy w szczególności szkolenie oraz doskonalenie zawodowe trenerów, a także szkolenie sędziów sportowych. Realizacja tego zadania wymaga od Polskiego Związku Gimnastycznego zapewnienia sędziom dostępu do szkoleń zawodowych. Postępowanie w przedmiocie umożliwienia odbycia szkolenia w sposób realny wpływa na sytuację zawodową, gospodarczą i społeczną sędziego sportowego.

Ustawodawca, określając w art. 12 ust. 2 u.s.k. zadania polskich związków sportowych przekazał im w drodze ustawowej kompetencje do podejmowania określonych w ustawie działań i wydawania w tym zakresie decyzji administracyjnych.

Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wszystkie pisma skarżącej (z dnia 7 października 2008 r., z dnia 23 lutego 2009 r., z 20 marca 2009 r.) spełniały powyższe wymogi. Zgodnie więc z art. 61 k.p.a., doszło do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie, w zakresie każdego z wniosków. W każdym z postępowań skarżąca nabyła uprawnienia strony.

Polski Związek Gimnastyczny jako organ wykonujący funkcje zlecone administracji publicznej, podlega przepisom k.p.a. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.

Uznać należy, iż decyzją administracyjną jest jednostronne rozstrzygnięcie organu administracji państwowej o wiążących konsekwencjach obowiązującej normy prawnej dla indywidualnie określonego podmiotu i konkretnej sprawy, podjęte przez ten organ w sferze stosunków zewnętrznych. W ocenie strony działania podejmowane przez Polski Związek Gimnastyczny, w zakresie zleconych im zadań administracji publicznej, podejmowane są w formie decyzji administracyjnych, jeżeli kończą postępowanie co do istoty lub w danej instancji.

Według skarżącej art. 12 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 12 ust. 2 u.s.k. stanowią materialnoprawną podstawę do wydawania przez polskie związki gimnastyczne decyzji administracyjnych, o ile spełnione zostają pozostałe przesłanki wydania decyzji w danej sprawie, t.j. decyzja taka kończy postępowanie w sprawie albo w danej instancji, wywołuje skutki nie tylko w ramach wewnętrznej organizacji związku. W przedmiotowej sprawie decyzje Polskiego Związku Gimnastycznego z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2009 r. stanowią decyzje administracyjne i jako takie podlegają kontroli pod kątem prawidłowości i legalności, między innym w trybie art. 156 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Sportu i Turystyki wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała. Wynik postępowania kasacyjnego był zatem rezultatem oceny zarzutów zgłoszonych w rozpoznawanym środku odwoławczym.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a., to jest naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego szczegółowo wyżej przedstawione dotyczą błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 12 ust. 1 pkt 6 oraz art. 12 ust. 2 u.s.k. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, iż nie stanowią one materialnoprawnej podstawy wydania decyzji administracyjnej.

Natomiast zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania sprowadzają się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzje Ministra Sportu i Turystyki wydanej z naruszeniem art. 156, art. 157, art. 158, art. 104, art. 107 k.p.a. oraz naruszenia przez Ministra Sportu i Turystyki tychże przepisów k.p.a. poprzez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Wprawdzie skarżąca nie sprecyzowała, która jednostka redakcyjna art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. została jej zdaniem naruszona, ale treść tak sformułowanego zarzutu wskazuje jednoznacznie, iż skarżąca zarzuca naruszenie lit. c pkt 1 § 1 art. 145 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się zarzutów naruszenia prawa materialnego, bowiem istotą sprawy jest prawidłowość oceny charakteru wydanych przez Polski Związek Gimnastyczny w dniu [...] stycznia 2009r. i [...] kwietnia 2009 r. aktów w stosunku do skarżącej, tj. czy mają one charakter decyzji administracyjnych jak utrzymuje skarżąca, czy też pism informacyjnych jak twierdzi organ i Sąd I instancji. Dopiero po przesądzeniu charakteru tych aktów, można ocenić zasadność zarzutów procesowych dotyczących wymogów decyzji administracyjnej. Bowiem postępowanie nieważnościowe w sprawie decyzji administracyjnej może dotyczyć jedynie tej formy prawnej, to jest decyzji administracyjnej, a nie pism o charakterze informacyjnym.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty naruszenia prawa materialnego i co za tym idzie – zarzuty szczegółowe z nimi związane, nie są uzasadnione.

Skarżąca zarzucając Sądowi I instancji błędne uznanie, iż wskazane w skardze kasacyjnej przepisy nie stanowią materialnoprawnej podstawy decyzji administracyjnej, argumentowała w szczególności, że ustawodawca określając w art. 12 u.s.k. zadania polskich związków sportowych, przekazał im w drodze ustawowej kompetencje do podejmowania określonych w ustawie działań i wydawania w tym zakresie decyzji administracyjnych, co znajduje potwierdzenie w statucie Polskiego Związku Gimnastycznego. Dlatego zdaniem skarżącej Polski Związek Gimnastyczny jako organ wykonujący funkcje zlecone administracji publicznej podlega przepisom kodeksu postępowania administracyjnego.

Z poglądem tym nie można się zgodzić.

Na wstępie należy przypomnieć, że wykonywanie administracji w formie decyzji jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy znajduje ono podstawę w przepisach materialnych prawa administracyjnego. Organ administracji jest powołany do załatwienia indywidualnej sprawy decyzją administracyjną, jeżeli tak stanowi przepis prawa materialnego, inaczej mówiąc podstawą prawną decyzji administracyjnej jest przepis prawa powierzający organowi administracji publicznej załatwienie sprawy w tej formie prawnej (vide: postanowienie NSA z dnia 7 września 2005 r., sygn. akt OSK 1760/04, LexPolonica).

Zarówno doktryna jak i orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wykształciły rozumienie decyzji administracyjnej jako oświadczenia woli organu administracyjnego podjętego w wyniku zastosowania normy prawa materialnego lub w określonym zakresie prawa procesowego do ustalonego stanu faktycznego, w trybie, formie i strukturze uregulowanej prawem procesowym, zakomunikowanej stronie w celu wywołania skutku prawnego w sferze stosunku materialnoprawnego bądź w sferze stosunku procesowego (Barbara Adamiak "Wadliwość decyzji administracyjnej", Wrocław 1986, str. 22-23).

W znaczeniu procesowym zaś decyzja administracyjna określona została w art. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 104, art. 107 § 1 k.p.a.

Ponadto kodeks postępowania administracyjnego ustanawia pewne kwantum wymogów formalnych, które warunkuje zewnętrzne (realne) zaistnienie decyzji administracyjnej w obrocie prawnym jako rozstrzygnięcia i jako aktu procesowego przybierającego pewien kształt zewnętrzny (techniczno-materialny).

Z tych względów nie ulega wątpliwości, iż pisma Polskiego Związku Gimnastycznego z dnia [...] stycznia 2009 r. i z dnia [...] kwietnia 2009 r. informujące skarżącą o odmowie skierowania na kursy międzynarodowe sędziego sportowego w dyscyplinie gimnastyki artystycznej nie są decyzjami administracyjnymi w rozumieniu art. 104 k.p.a.

Przepisy art. 12 ust.1 u.s.k. wymieniają kategorie zadań przynależnych polskim związkom sportowym. Z art. 12 ust. 1 pkt 6 u.s.k. wynika jedynie, że do kompetencji polskiego związku sportowego należy m.in. szkolenie sędziów sportowych. Jak trafnie ocenił to Sąd I instancji przepis ten nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej, gdyż wskazane w tym przepisie zadania nie są zadaniami zleconymi w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, są sposobem realizacji celów określonych w statucie Polskiego Związku Gimnastycznego – organizacji społecznej działającej w formie stowarzyszenia (§ 9 pkt 2 statutu PZG). Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że organizacja i realizacja sportu kwalifikowanego w Polsce, który z założenia korzysta ze swoistej autonomii, nie leży w sferze państwowego imperium. Wynika to z uregulowań ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (art. 2). Ponadto rozstrzygnięcia właściwych związków sportowych w kwestii szkolenia sędziów sportowych nie znajdują się w sferze reglamentacji prawnej ustawy o sporcie kwalifikowanym. Na mocy tej ustawy reglamentacją prawną objęte jest jedynie wykonywanie określonych funkcji (obowiązek uzyskania licencji m.in. sędziego sportowego – art. 48 u.s.k.), a nie szkolenie sędziów sportowych. Jedynie w sprawach związanych z przyznawaniem i pozbawianiem przez polski związek sportowy licencji, ustawodawca wprowadził możliwość zaskarżania rozstrzygnięć polskiego związku sportowego do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 30, art. 49 u.s.k.), jako w sprawach wywołujących skutki prawne w stosunkach zewnętrznych, bowiem rozstrzygnięcie w tej materii otwiera lub zamyka drogę do wykonywania funkcji sędziego sportowego.

Natomiast kwestia szkoleń sędziów sportowych wywołuje skutki tylko w ramach wewnętrznej organizacji związku, dotyczy jego wewnętrznych rozstrzygnięć i nie ma charakteru administracyjnoprawnego. Nie należy bowiem zapominać, że sprawa administracyjna jest konsekwencją istnienia stosunku administracyjnego, czyli takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracji publicznej skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Przepis art. 12 ust. 1 pkt 6 u.s.k. nie kreuje podstawy prawnej indywidualnych uprawnień sędziego sportowego.

Ważna jest także okoliczność, iż z woli ustawodawcy tryb realizacji zadań określonych w art. 12 ust. 1 pkt 6 u.s.k. nie jest określony przez kodeks postępowania administracyjnego, przepisy ustawy o sporcie kwalifikowanym nie przewidują stosowania k.p.a. w tym zakresie.

Mając na względzie wyżej poczynione uwagi natury ogólnej nie należy też zapominać, że wydanie decyzji administracyjnej następuje po wszczęciu postępowania, zebraniu materiału dowodowego i dokonaniu subsumcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie. Tego rodzaju tryby postępowania nie mają jednak zastosowania w oparciu o art. 12 ust. 1 u.s.k.

Także przepis art. 12 ust. 2 u.s.k. nie kreuje podstawy prawnej dla polskiego związku sportowego do wydania rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej. Bowiem jak już Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, organizacja i funkcjonowanie sportu kwalifikowanego nie należy do państwowego imperium, należy do kompetencji polskich związków sportowych jako stowarzyszeń korzystających ze swoistej autonomii, a rozstrzygnięcia podejmowane przez polski związek sportowy w danej dyscyplinie sportu, nazwane zostały przez ustawodawcę "decyzjami" jedynie w potocznym rozumieniu tego słowa .

W konsekwencji prawidłowa jest konstatacja Sądu I instancji, że "decyzja" w sprawie wysłania sędziego sportowego na międzynarodowe kursy sędziowskie stanowi wewnętrzną sprawę związku sportowego, która nie jest załatwiania w formie decyzji administracyjnej. Zatem podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W konsekwencji nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez organ wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania administracyjnego, dotyczących wymogów decyzji administracyjnej (art. 104, art. 107 k.p.a.) oraz przepisów określających przesłanki nieważności decyzji administracyjnej i regulujących postępowanie nieważnościowe (art. 156, art. 157, art. 158 k.p.a.). Przepisy te nie mogą mieć odniesienia do aktów wydanych przez polski związek sportowy niemających charakteru decyzji administracyjnej.

Reasumując powyższe wywody w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zaskarżona decyzja Ministra Sportu i Turystyki została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie istniały zatem przesłanki do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu nie mógł być z związku z tym uznany za usprawiedliwiony.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.