Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 343/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6137 Ochrona środowiska morskiego
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 106
journal: Dz.U. 2022 poz 1050
law: Ustawa z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędziowie: sędzia WSA Piotr Korzeniowski sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] stycznia 2022 r., [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń na polskich obszarach morskich oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Infrastruktury (dalej: "Minister Infrastruktury" lub "Organ") z 13 stycznia 2022 r., GM-DGM-7.530.95.2021, którą ww. organ utrzymał w mocy decyzję własną z 1 października 2021 r., GM-DGM-7.530.95.2021 w przedmiocie umorzenia w całości postępowania prowadzonego z wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "Zespół morskich farm wiatrowych o maksymalnej łącznej zainstalowanej mocy 550 MW oraz infrastruktura techniczna, pomiarowo-badawcza i serwisowa związana z etapem przygotowawczym, realizacyjnym i eksploatacyjnym" (dalej: "przedsięwzięcie").

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.

Wnioskiem z 30 stycznia 2013 r. Skarżąca wystąpiła o wydanie pozwolenia na realizację przedsięwzięcia.

Minister Infrastruktury decyzją z 1 października 2021 r., GM-DGM-7.530.95.2021 umorzył w całości prowadzone z wniosku strony postępowanie. Organ dokonał analizy wniosku złożonego przez Spółkę i ustalił, że nie zostało ono zakończone przed dniem wejścia w życie w dniu 18 lutego 2021 r. ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 234; dalej: "ustawa offshore"), a dodatkowo ustalił, że lokalizacja przedsięwzięcia określonego we wniosku strony polegającego na budowie morskiej farmy pokrywa się w części z obszarem [...] z załącznika nr 2 do ustawy offshore – "Obszary, w granicach których mogą zostać zlokalizowane morskie farmy wiatrowe, w odniesieniu do których wytwórca energii elektrycznej w morskiej farmie wiatrowej może ubiegać się o przyznanie prawa do pokrycia ujemnego salda na zasadach określonych w rozdziale 4 ustawy" - nie odpowiada w całości temu obszarowi. Powyższe zdaniem Ministra oznacza, że ziściły się przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 106 ustawy offshore.

W dniu 4 listopada 2021 r. wpłynął do Ministra Infrastruktury, wniosek Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem powyżej określonej decyzji. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżąca zarzuciła naruszenie przez Ministra art. 106 ustawy offshore poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i umorzenie postępowania w sytuacji, gdy obszar planowanego przedsięwzięcia odpowiada obszarowi [...] z załącznika nr 2 do ustawy offshore, tj. zawiera się w obszarze [...] , a jedynie w jednym punkcie obszar ten bardzo nieznacznie odbiega od obszaru [...] z załącznika nr 2 do ustawy offshore, jednakże jest to różnica niemożliwa do zaobserwowania i wyznaczenia.

Minister decyzją z 13 stycznia 2022 r., GM-DGM-7.530.95.2021 utrzymał w mocy decyzję własną z 1 października 2021 r. Organ, po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy oraz stawianymi w tym wniosku zarzutami, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wniosku o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ustawy z 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2022 r. poz. 457; dalej: "ustawa o obszarach morskich") i załączonych do tych wniosków map morskich, jak również zaskarżonej decyzji i map do nich załączonych, po dokonaniu prawnej i merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, ustalił, że nie zachodzą przesłanki uchylenia decyzji o umorzeniu postępowania.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Minister wyróżnił trzy przesłanki, które umożliwiają umorzenie postępowania na podstawie art. 106 ustawy offshore. Po pierwsze postępowanie o wydanie pozwolenia na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich lub postępowanie rozstrzygające, o którym mowa w art. 27d ust. 1 ustawy o obszarach morskich winno zostać wszczęte, lecz nie powinno być zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy. Po drugie, ww. postępowanie musi dotyczyć morskiej farmy wiatrowej, a po trzecie lokalizacja określona we wniosku o wydanie pozwolenia na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich złożonym, jako pierwszy lub wniosku złożonym w nawiązaniu do ogłoszenia o możliwości składania kolejnych wniosków o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich – nie odpowiada obszarom określonym w załączniku nr 2 do ustawy offshore.

Odnosząc się do pierwszej z nich Minister oświadczył, że niniejsze postępowanie administracyjne zostało wszczęte z chwilą złożenia do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniosku o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ustawy o obszarach morskich, co w przedmiotowej sprawie nastąpiło 1 lutego 2013 r. Minister stwierdził jednocześnie, że postępowanie to nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy offshore, tj. przed dniem 18 lutego 2021 r. Mając na uwadze powyższe Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie została spełniona pierwsza określona w art. 106 ustawy offshore przesłanka warunkująca umorzenie postępowania.

Odnosząc się do drugiej z przesłanek umożliwiających umorzenie postępowania, tj. rodzaju przedsięwzięcia jakiego dotyczy prowadzone postępowanie, Minister wskazał, że z akt postępowania wynika, że wniosek Spółki dotyczy realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie morskiej farmy wiatrowej w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy offshore, a więc przyjąć należy, że i druga przesłanka warunkująca umorzenie postępowania została spełniona.

W kontekście trzeciej przesłanki, Organ zauważył, że ustawodawca w art. 106 ustawy offshore użył sformułowania "odpowiada". W ocenie Ministra, ogólnie rozumienie sformułowania "odpowiadać czemuś" - kształtowi, pozycji w układzie - oznacza, że coś jest takie samo, jak coś innego, zgodne z czymś, podobne do czegoś innego, równoważne temu. W związku z powyższym opierając się wyłącznie na wykładni literalnej, użyty w art. 106 ustawy offshore zwrot "odpowiadać obszarom określonym w załączniku nr 2 do ustawy offshore", oznacza, że dopuszczalnym rozumieniem tego zwrotu jest uznanie, że lokalizacja morskiej farmy wiatrowej określona we wniosku o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ustawy o obszarach morskich powinna być taka sama, jednakowa jak obszary określone w załączniku nr 2 do ustawy offshore. Tym samym, mając powyższe na uwadze, Minister przyjął, że użyty w art. 106 ustawy offshore zwrot "odpowiadać" oznacza, że lokalizacja morskiej farmy wiatrowej określona we wniosku o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ustawy o obszarach morskich oraz lokalizacja obszaru z załącznika nr 2 do ustawy offshore powinny być takie same, tj. powinny odpowiadać sobie w całości, albowiem tylko takie rozumienie wskazanego przepisu jest logiczne i spójne systemowo.

W kontekście powyższego, Minister oświadczył, że przeanalizował wniosek Skarżącej, w szczególności określoną we wniosku lokalizację przedsięwzięcia i ustalił, że znajduje się ona w części na obszarze określonym w załączniku nr 2 do ustawy offshore, tj. na obszarze [...], jednakże lokalizacja przedsięwzięcia nie odpowiada w całości temu obszarowi. Minister ustalił, że lokalizacja przedsięwzięcia określa we wniosku Skarżącej wykracza w części poza obszar [...] wskazany w załączniku nr 2 do ustawy offshore oraz nie dochodzi do krawędzi tego obszaru. Organ powołując się na oświadczenie Spółki wskazał, że lokalizacja przedsięwzięcia określona we wniosku Spółki, wykracza w jednym punkcie poza granice obszaru [...] określonego w załączniku nr 2 do ustawy offshore i różnica ta wynosi w części północnej – 83,34 centymetry, a w części wschodniej - 0,3 milimetra. Minister zwrócił jednak uwagę, że Spółka całkowicie pomija, że obszar określony we wniosku odbiega od granicy obszaru [...] określonego w załączniku nr 2 do ustawy offshore: w północno-zachodniej części o około 13 metrów, w północno-wschodniej części o około 12 metrów, w południowo-wschodniej o około 6 metrów, a dodatkowo od strony południowej granica obszaru określona we wniosku odbiega od granicy obszaru [...] określonego w załączniku nr 2 do ustawy offshore o około 390 metrów. Wskazane przez Spółkę różnice, tj. różnica 83,34 centymetry i 0,3 milimetra można zdaniem Ministra uznać za mieszczącą się w granicach błędu statystycznego do której możliwe jest zastosowanie założenia wynikającego z § 15 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 2012 r. w sprawie państwowego systemu odniesień przestrzennych (Dz. U. z 2012 r. poz. 1247 z póżn. zm.). Niemniej wynikającej z powyżej wskazanego rozporządzenia zasady nie można jednak odnieść do pozostałych różnic pomiędzy obszarem określającym lokalizację przedsięwzięcia określonym we wniosku Skarżącej a obszarem [...] określonym w załączniku nr 2 do ustawy offshore.

Mając na uwadze powyższe wobec wystąpienia w przedmiotowej sprawie wszystkich przesłanek z art. 106 ustawy offshore koniecznych do umorzenia postępowania oraz brak stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w tym naruszenia przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: "k.p.a."), w szczególności art. 7, 7a, 8 i 11 k.p.a. Minister utrzymał w mocy decyzję własną z 1 października 2021 r.

Pismem z 24 stycznia 2021 r. Spółka zaskarżyła powyższą decyzję Ministra z 13 stycznia 2022 r. zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie:

1. art. 106 ustawy offshore, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i umorzenie postępowania w sytuacji, gdy obszar planowanego przedsięwzięcia odpowiada obszarowi [...] z załącznika nr 2 do ustawy offshore, co przyczyniło się do przyjęcia, że obszar planowanej lokalizacji nie odpowiada obszarowi [...], wskazanemu w załączniku 2 do ustawy offshore;

2. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, 7a, 8, 11 k.p.a. poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść Skarżącej oraz wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji oczekiwania na rozstrzygnięcie skargi na bezczynność, co narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w tym zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa, zasadę rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony czy zasadę przekonywania.

Ponadto, Spółka zaskarżyła postanowienie Organu z 8 grudnia 2021 r. o odmowie zawieszenia postępowania, zarzucając mu naruszenie:

1. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy w sprawie istnieje zagadnienie wstępne, które oczekuje na rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny;

2. art. 98 § 1 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania na wniosek Skarżącej w sytuacji, gdy nie istniały negatywne przesłanki do jego zawieszenia.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, uchylenie postanowienia Organu o odmowie zawieszenia postępowania oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadniając swoje zarzuty, Spółka wskazała, że przyjęte przez Organ znaczenie słowa "odpowiadać" nie jest jedynym, a Minister przyjął najbardziej niekorzystną dla Skarżącej wykładnię. Wniosek Spółki o wydanie pozwolenia został złożony 30 stycznia 2013 r. W dacie składania wniosku lokalizacja przedsięwzięcia była określana za pomocą współrzędnych geograficznych i ustawa o obszarach morskich nakładała obowiązek podania współrzędnych nie precyzując dokładności (tzn. ilości miejsc po przecinku), czyli intencją ustawodawcy nie było określanie punktów z bardzo dużą dokładnością, co jest uzasadnione z punktu widzenia specyfiki obszaru morskiego. Skarżąca dodała przy tym, że przepis art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy o obszarach morskich zarówno w dacie składania wniosku o wydanie pozwolenia, jak i w brzmieniu obecnie obowiązującym, nakłada obowiązek wskazania planowanej lokalizacji przedsięwzięcia na mapie morskiej. Mapy morskie występują w skali 1:125000, 1:250000, 1:500000 a plan zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich został sporządzony w skali 1:200000. Grubości linii rysunkowych określa norma PN-82/N-01616, zgodnie z którą grubość linii na mapie może wynosić nawet 700 m. Spółka podkreśliła jednocześnie, że w przypadku obszarów morskich nie jest stosowana bardzo precyzyjna dokładność ze względu na specyfikę takiego obszaru. Zatem wskazywane przez organ różnice pomiędzy współrzędnymi określonymi we wniosku o wydanie pozwolenia a współrzędnymi z załącznika nr 2 do ustawy offshore (z których największa ma wynosić 390 m) są praktycznie nie do stwierdzenia w terenie oraz na mapie morskiej.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie.

Pismem z 29 kwietnia 2022 r. Skarżąca ustosunkowała się do odpowiedzi na skargę ponownie wskazując, że Organ w sposób nieuzasadniony przyjął, że poprzez zwrot "odpowiadać" należy rozumieć wyłącznie "być takim samym". Zdaniem Skarżącej gdyby ustawodawca przewidywał tożsamość obszarów, to użyłby jednoznacznego sformułowania "którego współrzędne nie są takie same jak wskazane w załączniku nr 2 do ustawy offshore", "który nie jest tożsamy z obszarem określonym w załączniku nr 2 do ustawy offshore" itp. Skarżąca zwróciła uwagę, że wydając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Organ powołał się na wybrane przez niego rozumienie słowa "odpowiadać" jako "być identycznym". Tymczasem, w odpowiedzi na skargę Minister zmienił argumenty niejako dopasowując je do złożonej skargi i przyjętej już po wydaniu decyzji i złożeniu skargi wybranej linii postępowania.

Zdaniem Spółki rozumienia sformułowania "odpowiadać" przez "być identycznym, takim samym" nie można wywodzić z ustawy offshore, ani z uzasadnienia do niej. Wynika z niego bowiem, że intencją ustawodawcy było uporządkowanie takich obszarów, które są rozdrobnione, a "odebranie" terenu jedynemu wnioskodawcy, którego obszar nie jest rozdrobniony i jedynie w 3,7% różni się od obszaru wskazanego w załączniku nr 2, przyjmując zasadę praworządności i racjonalności ustawodawcy, a nie jedynie złą wolę – nie można przyjąć za uzasadnienie umorzenia postępowania.

Skarżąca wskazała również, że wbrew twierdzeniom Organu, pięć zer po przecinku we wniosku Spółki o wydanie pozwolenia nie jest faktyczną dokładnością, ale wynika z użytego programu geodezyjnego. Zdaniem Spółki, pięć miejsc po przecinku sekundy łuku to mniej niż 0,5 mm i nikt nie jest w stanie na morzu pokazać takiej dokładności. Oczywistym jest dla każdego, kto zajmuje się mapami, że to jest wyłącznie kwestia użytego programu geodezyjnego, a nie zamierzenie pokazania obszaru z dokładności do 0,5 mm. Takie formalne różnice we współrzędnych nie mają żadnego znaczenia dla lokalizowania farmy wiatrowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Spór w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zainicjowane przez Skarżącą postępowanie o zezwolenie na realizację przedsięwzięcia w pełni podpada pod dyspozycję art. 106 ustawy offshore.

Zgodnie z treścią wspomnianego przepisu, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy postępowania o wydanie pozwolenia na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich lub postępowania rozstrzygające, o których mowa w art. 27d ust. 1 ustawy zmienianej w art. 92, dotyczące morskiej farmy wiatrowej, której lokalizacja nie odpowiada obszarom określonym w załączniku nr 2 do niniejszej ustawy, umarza się.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje to, czy Skarżąca wszczęła postępowanie, czy zakończyło się ono przed wejściem w życie ustawy offshore oraz to czego dotyczy planowane przedsięwzięcie. Kwestią sporną między stronami jest to, czy lokalizacja wskazana we wniosku inicjującym postępowania odpowiada, bądź nie współrzędnym obszarów w granicach których mogą zostać zlokalizowane morskie farmy wiatrowe, w odniesieniu do których wytwórca energii elektrycznej w morskiej farmie wiatrowej może ubiegać się o przyznanie prawa do pokrycia ujemnego salda na zasadach określonych w rozdziale 4 ustawy (załącznik nr 2 do ustawy offshore).

Zdaniem Sądu wykładnia literalna powołanego przepisu wskazuje, że jego hipotezą objęte są wszystkie te postępowania, które zainicjowane zostały wnioskiem wskazującym lokalizację morskiej farmy wiatrowej poza obszarem wyznaczonym przez ustawodawcę w załączniku nr 2 do ustawy offshore. Niezależnie od tego w jakim zakresie lokalizacja ta przekracza wytyczone granice. Dochodząc do powyższego wniosku Sąd przede wszystkim posiłkował się słownikowym znaczeniem słowa "odpowiadać" - pochodzącym od ustawowego "odpowiada", który w języku polskim oznacza: być zgodnym pod jakimś względem z czymś innym; jedna skala odpowiada drugiej (Żmigrodzki P. (red.), Wielki słownik języka polskiego; www.wsjp.pl); spełniać określone warunki; być stosownym, pasować do czego (licować z czymś), być współmiernym z czym (Doroszewski W. (red.), Słownik języka polskiego, t. 1–11, Warszawa 1958–1969; www.sjp.pwn.pl/doroszewski). Tym samym Sąd przyjął, że użyty przez ustawodawcę zwrot "lokalizacja nie odpowiada obszarom określonym w załączniku nr 2 do niniejszej ustawy" należy rozumieć jako dyspozycję umorzenia wszystkich postępowań prowadzonych w odniesieniu do wniosków o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ustawy o obszarach morskich polegających na budowie morskiej farmy wiatrowej, której lokalizacja nie pokrywa się w całości z obszarami z załącznika nr 2 do ustawy offshore.

Zarówno w orzecznictwie i w piśmiennictwie powszechnie jest akceptowana zasada pierwszeństwa wykładni językowej i subsydiarności wykładni systemowej oraz funkcjonalnej. Zasada pierwszeństwa wykładni językowej, choć nie ustala absolutnego porządku preferencji, to jednak dopuszcza odstępstwa od wyniku jej zastosowania tylko wówczas, gdy wynik ten prowadzi albo do absurdu, albo rażąco niesprawiedliwych lub irracjonalnych konsekwencji. Nie zawsze więc zachodzi konieczność posłużenia się kolejno wszystkimi rodzajami wykładni. W szczególności nie ma potrzeby sięgania po dyrektywy celowościowej wówczas, gdy już po zastosowaniu dyrektyw językowych albo językowych i systemowych uda się uzyskać właściwy wynik wykładni, tj. ustalić pozbawione cech absurdalności znaczenie interpretowanej normy (por. wyrok SN z 8 maja 1998 r., sygn. akt I CKN 664/97, OSNC 1999, Nr 1, poz. 7).

Niemniej, Sąd przyjął również, że za przedstawionym poglądem przemawiają również podniesione przez Ministra względy wykładni systemowej (argumentum a rubrica). Jak bowiem słusznie wskazał Organ, obszary określone w załączniku nr 2 do ustawy offshore wpisują się w obszary wskazane w planie zagospodarowania przestrzennego polskich obszarów morskich, przyjętym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie przyjęcia planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej w skali 1:200 000 (Dz. U. poz. 935). Celem przyjęcia tego aktu było stworzenie narzędzia służącego koordynacji funkcjonalnej i przestrzennej działań, a w szczególności dotyczących realizacji przedsięwzięć polegających na pozyskiwaniu energii odnawialnej na obszarach morskich w sposób zrównoważony. Z punktu widzenia ustawodawcy niezrozumiałym byłoby dalsze procedowanie wniosku o udzielenie zezwolenia na realizowanie częściowo przedsięwzięcia poza obszarem obowiązywania wspomnianego rozporządzenia. Za spójne ze sobą Sąd uznał również umiejscowienie przepisu w rozdziale 13 ustawy offshore – Przepisy przejściowe i przepisy końcowe celem jednorazowego uregulowania kwestii rzeczonych postępowań.

Przekładając powyższe rozważania na treść złożonego przez Skarżącą wniosku, zauważyć należy, że lokalizacja przedsięwzięcia znajduje się w części na obszarze określonym w załączniku nr 2 do ustawy offshore, tj. na obszarze [...], jednakże lokalizacja przedsięwzięcia nie odpowiada w całości temu obszarowi. Obszar określony we wniosku Skarżącej odbiega od granicy obszaru [...] określonego w załączniku nr 2 do ustawy offshore: w północno-zachodniej części o około 13 metrów, w północno-wschodniej części o około 12 metrów, w południowo-wschodniej o około 6 metrów, a dodatkowo od strony południowej granica obszaru określona we wniosku Skarżącej odbiega od granicy obszaru [...] określonego w załączniku nr 2 do ustawy offshore o około 390 metrów. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę na ograniczoność zasobów środowiskowych w kontekście możliwości wykorzystania obszarów morskich. Ustawodawca, określając granice takich obszarów przeznaczonych do pozyskiwania energii z morskich farm wiatrowych, dążył niewątpliwie do uporządkowania i efektywnego zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich. Z tego względu zostały określone współrzędne tych obszarów, jak również wprowadzono przepis art. 106 ustawy offshore. Powyższe miało na celu, zgodnie z uzasadnieniem do ustawy offshore, na uporządkowanie prowadzonych postępowań, zapewnienie równego traktowania wszystkich wnioskodawców na podstawie obiektywnych kryteriów. Przyjęcie koncepcji prezentowanej przez Skarżącą, jakoby możliwe było dalsze prowadzenie postępowania w sprawie wniosku, w którym z jednej strony wskazano obszar, którego granice w niewielkim stopniu przekraczają ten określony w załączniku nr 2, a z drugiej, granice tego obszaru nie wyczerpują całości obszaru określonego w załączniku nr 2, na pewno nie spełniałoby celów związanych z jak najbardziej efektywnym wykorzystaniem morskich obszarów w kontekście ograniczoności ich zasobów. Niezasadne są również zarzuty w kontekście konieczności ustalenia 500-metrowych stref bezpieczeństwa. Jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, w planie zagospodarowania przestrzennego polskich obszarów morskich w karcie akwenu [...], którego dotyczy wniosek Skarżącej, nie przewidziano 500 m strefy bezpieczeństwa. W planie zagospodarowania przestrzennego polskich obszarów morskich określono w § 55 rozporządzenia (rozstrzygnięcia szczegółowe dla akwenu [...]), że w momencie rozpoczęcia inwestycji wznoszenia sztucznych wysp i konstrukcji wymaga się wprowadzenia decyzją właściwego terytorialnie dyrektora urzędu morskiego zakazu uprawiania rybołówstwa i żeglugi w akwenie zajętym pod budowę, wraz z 500-metrową strefą bezpieczeństwa wokół akwenu, ale powyższe ograniczenie dotyczy jedynie czasu budowy, a zasięg strefy liczony jest od akwenu zajętego na budowę. Natomiast ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego polskich obszarów morskich dla tego obszaru rekomendują ustanowienie 100-metrowej strefy bezpieczeństwa wokół każdej funkcjonującej konstrukcji.

Nietrafny okazał się przy tym zarzut Skarżącej odnoszący się do skali w jakiej sporządzane są mapy morskie, skali w jakiej sporządzony został plan zagospodarowania przestrzennego polskich obszarów morskich oraz grubość linii narysowanych na mapie w zależności od skali. Za Organem potwierdzić należy, że dokonana przez Organ analiza wniosku oraz przedstawiona w nim lokalizacja przedsięwzięcia, jak również porównanie jej z obszarami z załącznika nr 2 do ustawy offshore, odnosiła się do punktów wskazanych we wniosku i punktów określonych w załączniku nr 2 do ustawy offshore dla obszaru [...], czyli poszczególnych współrzędnych geograficznych, a nie do linii. Tym samym grubość linii stosowanych przy sporządzaniu map w tym przypadku nie ma żadnego wpływu na poczynione przez Ministra ustalenia.

Nie znalazły również przy tym uznania Sądu twierdzenia Skarżącej, dotyczące dokładności, z jaką podane są współrzędne geograficzne określające lokalizację przedsięwzięcia. Zdaniem Skarżącej w dacie składania wniosku ustawodawca nie wymagał od strony podania dokładnych współrzędnych przedsięwzięcia co miało uwzględniać specyfikę obszarów morskich. Jednak, jak słusznie podkreślił w odpowiedzi na skargę Minister – Skarżąca sama we wniosku o wydanie stosownego pozwolenia określiła współrzędne przedsięwzięcia z dokładnością pięciu miejsc po przecinku, a zatem sama ustaliła lokalizację bardzo precyzyjnie.

Co się zaś tyczy zarzutu naruszenia art. 7, 7a, 8 i 11 k.p.a., stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie trudno się go dopatrzeć, bowiem stan faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i omówione zostały wszystkie dowody znajdujące się w aktach sprawy, jak i Organ ustosunkował się do wszystkich podniesionych przez Skarżącą twierdzeń. Natomiast zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony postępowania wyrażona w art. 7a k.p.a. odnosi się wyłącznie do sytuacji, w której przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia. Tymczasem sprawa o wydanie przedmiotowego pozwolenia dotyczy przyznania stronie uprawnienia, a nie nałożenia na Skarżącą obowiązku ani pozbawienia jej uprawnienia przyznanego wcześniej na mocy decyzji administracyjnej.

Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez Organ, poprzez odmowę zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy istnieje zagadnienie wstępne, które oczekuje na rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny wskazać należy, że przez zagadnienie wstępne rozumie się stan, w którym wydanie orzeczenia co do istoty sprawy nie jest możliwe bez rozstrzygnięcia sprawy przez inny organ lub sąd, przy czym istota tej sprawy dotyczy jednocześnie przesłanki drugiej sprawy. Nie chodzi więc o konieczność wyjaśnienia okoliczności sprawy, będących nawet w ścisłym związku ze sprawą, lecz o rozstrzygnięcie spełnienia przesłanki (pozytywnej bądź negatywnej), której organ samodzielnie nie może rozstrzygnąć, gdyż jest to materia będąca w kompetencji innego organu (vide wyrok NSA z 22 października 2021 r., I OSK 742/21; CBOSA). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, bowiem kwestia bezczynności Ministra w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku Skarżącej nie pozostawała w nierozerwalnym związku, zaś wynik ostatecznego rozstrzygnięcia sądowego w tym przedmiocie był bez wpływu na treść końcowego rozstrzygnięcia administracyjnego.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 98 § 1 k.p.a., poprzez odmowę zawieszenia postępowania na wniosek Skarżącej w sytuacji, gdy nie istniały negatywne przesłanki do jego zawieszenia, należy przytoczyć treść wspomnianego przepisu, w świetle którego organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Po pierwsze, wniosek strony o zawieszenie postępowania nie jest dla organu bezwzględnie wiążący (vide wyrok WSA w Lublinie z 30 grudnia 2021 r., II SA/Lu 622/21; CBOSA), po wtóre zdaniem Sądu zawieszenie postępowania zagraża interesom społecznym. Taki wniosek wypływa wprost z art. 3 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, w świetle którego państwa członkowskie wspólnie zapewniają, aby udział energii ze źródeł odnawialnych w Unii w końcowym zużyciu energii brutto w 2030 r. wynosił co najmniej 32%, a także ust. 4 wspomnianego przepisu, w świetle którego Rzeczpospolita Polska zobowiązana jest do utrzymania po 2020 r. obowiązkowego udziału OZE w końcowym zużyciu energii brutto na poziomie nie niższym niż 15%. Zdaniem Sądu morskie farmy wiatrowe są instalacjami umożliwiającymi produkcję energii elektrycznej z odnawialnego źródła energii, jakim jest siła wiatru, na bardzo dużą skalę, a ich rozwój może w znaczący sposób przyczynić się do realizacji założonych celów i wspomóc ochronę środowiska. Ponadto zawieszanie takich postępowań na wniosek strony opóźniałoby i znacząco utrudniałoby realizację podjętych przez Rzeczpospolitą Polską zobowiązań.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.