Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1392/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156  par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 66  ust. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2013 r. sprawy ze skargi [...] w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] w [...]jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]kwietnia 2013 r. znak: [...], wydana po rozpatrzeniu odwołania [...] w [...]kwestionującego decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]grudnia 2012 r., znak: [...].

Ostatnio wymienioną decyzją organ wojewódzki, na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 oraz art. 186 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...]grudnia 2010 r. znak: [...], którą organ powiatowy działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), nakazał Gminie [...]- właścicielowi budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...]w [...] (działka nr geod. [...]), wymianę istniejących dwóch otworów okiennych w pomieszczeniach kuchennych mieszkań nr [...] i nr [...]w ścianie zachodniej granicznej budynku na okna spełniające klasę odporności ogniowej (szczelności ogniowej) [...] przy zachowaniu istniejących wymiarów otworów okiennych, w terminie do końca czerwca 2011 r.

Decyzję tę organ wojewódzki wydał w postępowaniu uruchomionym sprzeciwem [...] w [...], który w piśmie z [...]września 2012 r. -powołując się na przesłankę zawartą w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.- wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji organu powiatowego. [...]formułując ww. żądanie podniósł, iż decyzja kwestionowana jest trwale niewykonalna, albowiem "nakazuje wymianę otworów okiennych na okna", a to jest niemożliwe do zrealizowania, faktycznie niewykonalne. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił zastrzeżeń [...]w [...], nie znalazł też żadnych innych przyczyn, dla których należałoby zakwestionować badaną decyzję z [...]grudnia 2010 r. W kwestii istotnej dla wnioskodawcy tego postępowania organ wskazał, że nie sposób wywodzić niewykonalności decyzji z faktu, że obowiązek określono w taki sposób, iż ma nastąpić wymiana istniejących otworów okiennych na okna. Określenie to można by wprawdzie uznać za w pewnym stopniu niefortunne, niemniej niebagatelną rolę odgrywa fakt, iż nakaz decyzji jako taki jest zrozumiały i jasny, gdyż oczywisty jest stan jaki ma zostać osiągnięty, tzn. w otworach okiennych mają zostać zainstalowane okna o określonych, spełniających normy bezpieczeństwa parametrach. Ponadto, fraza o otworach okiennych stanowi de facto jedynie opisanie nieprawidłowego stanu istniejącego i jako taka nie jest aż tak istotna dla określenia prawidłowości nakazu, gdyż nie powoduje żadnych wątpliwości co do tego, które otwory okienne mają być doprowadzone do stanu zapewniającego bezpieczne użytkowanie obiektu. Organ dodał przy tym, że nikt oprócz [...]nie powoływał się na niewykonalność decyzji, czy niezrozumiałość orzeczonego nakazu, w szczególności nie czynił tego ani zobowiązany ani [...]uczestniczący w postępowaniu przed organem powiatowym.

W odwołaniu od powyższej decyzji organu wojewódzkiego, [...]w [...]podtrzymał swoje stanowisko co do wadliwości decyzji organu powiatowego, z uwagi na trwałą jej niewykonalność wynikającą ze sposobu, w jaki sformułowano w jej sentencji nałożony obowiązek. Podkreślił, że decyzja administracyjna musi zostać sformułowana w sposób jednoznaczny tak, aby nadawała się wprost do wykonania i nie wywoływała sporów interpretacyjnych co do swojej treści. Stwierdził przy tym, że analiza nałożonego na Gminę [...]obowiązku prowadzi do wniosku, że jest on faktycznie niewykonalny. Operacja budowlana polegająca na wymianie otworu pozostawionego w ścianie budynku na odpowiedniego typu okno nie jest możliwa do zrealizowania, co oznacza, że zapadła decyzja jest faktycznie niewykonalna, przy czym stan ten istnieje od dnia jej wydania i ma charakter trwały.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania [...] w [...], w dniu [...]kwietnia 2013 r. wydał decyzję, którą -działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]grudnia 2012 r. znak jw. W uzasadnieniu tej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w pierwszej kolejności zawarł ogólne rozważania odnoszące się do instytucji stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest nadzwyczajnym trybem postępowania stanowiącym wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej wyrażonej w art. 16 k.p.a. Celem tego postępowania nie jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy, a wyłącznie ocena, czy kontrolowana decyzja zawiera wady wskazane w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Podkreślił, że organ administracji publicznej orzekający w tym nadzwyczajnym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a.

Następnie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał prawidłowej oceny i słusznie uznał, iż będąca przedmiotem postępowania nadzwyczajnego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z [...]grudnia 2010 r. nr [...], znak: [...]nie jest dotknięta żadną kwalifikowaną wadą wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a.

Rozwijając powyższe, organ odwoławczy przywołał przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i podkreślił, że przesłanką jego zastosowania jest ustalenie, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska. Podniósł, iż w niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalił, że istniejące otwory okienne w pomieszczeniach kuchennych mieszkań nr [...] i nr [...]w ścianie zachodniej budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego przy ul. [...] w [...] (działka nr geod. [...]), wybudowane zostały legalnie, na podstawie decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...]z [...] marca 1960 r. nr [...]o pozwoleniu na przebudowę ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Organ powiatowy stwierdził jednak, że niniejsze otwory okienne znajdują się w ścianie granicznej budynku mieszkalnego wielorodzinnego, która stanowi tzw. ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. P. B. w sporządzonej opinii technicznej z lipca 2010 r. wskazał, że przedmiotowe otwory okienne mogą spowodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska podczas pożaru, w związku z czym zalecił wymianę okien na okna spełniające klasę odporności ogniowej (szczelności ogniowej) [...], przy zachowaniu istniejących wymiarów otworów okiennych. Z wnioskami oraz zaleceniami powyższej opinii zgodził się przedstawiciel Państwowej Straży Pożarnej w [...]podczas rozprawy administracyjnej, która odbyła się w dniu [...]października 2010 r. W konsekwencji powyższych ustaleń PINB w [...]decyzją z [...]grudnia 2010 r. nr [...]działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazał usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

Dostrzegając opisany stan sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że wobec niebudzących wątpliwości ustaleń organu co do nieodpowiedniego stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...]w [...]oraz wynikających z tego stanu zagrożeń, orzekający w sprawie organ nadzoru budowlanego zobowiązany był na podstawie przytoczonego wyżej przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nakazać usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie określonych w decyzji robót budowlanych. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wskazuje, że decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi określona w treści przepisu przesłanka, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja wydana w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości powinna precyzyjnie wymieniać na czym owe nieprawidłowości polegają oraz wskazywać czynność, które celem usunięcia ich właściciel obowiązany jest wykonać. W niniejszej sprawie organ powiatowy wykazał w jaki sposób ustalony stan techniczny obiektu narusza normę prawa w aspekcie bezpieczeństwa pożarowego i w jaki sposób stwierdzone nieprawidłowości mają zostać usunięte. Zastosowany wobec właściciela budynku zakres nakazu jest adekwatny do stwierdzonych nieprawidłowości.

I dalej, za nieuzasadniony Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał zarzut, że kontrolowana decyzja jest niewykonalna z tego powodu, że nałożony został obowiązek wymiany istniejących "otworów okiennych" zamiast "okien" na okna. W tym kontekście organ II Instancji podał, że okoliczności podnoszone przez [...] w [...]nie powodują niewykonalności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Nie istnieją bowiem żadne nieusuwalne przeszkody natury prawnej, jak i technicznej powodujące niewykonalność obowiązku nałożonego badaną decyzją. Organ wskazał jedynie na niezbyt fortunne określenie nałożonego obowiązku w sentencji decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z [...]grudnia 2010 r., co jednak nie stanowi o niewykonalności tejże decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu badanej decyzji organ jednoznacznie wskazał, że zgodnie z zaleceniami wskazanymi w opinii technicznej z lipca 2010 r. sporządzonej przez mgr inż. P. B., usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości ma nastąpić poprzez wymianę przedmiotowych okien na okna spełniające klasę odporności ogniowej. Zatem oczywisty jest stan, jaki ma zostać osiągnięty, tzn. w otworach okiennych mają zostać zainstalowane okna o określonych parametrach bezpieczeństwa. Dodatkowo organ nadmienił, że zarzutowi niewykonalności decyzji zaprzecza fakt, że dotychczas został już wykonany przez zobowiązanego obowiązek zainstalowania w pomieszczeniu kuchennym mieszkania nr [...] okna spełniającego określone parametry, a to wynika z akt sprawy.

Podsumowując, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kontrolowana decyzja organu powiatowego z [...]grudnia 2010 r. nr [...], znak: [...]nie jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., jak również żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]kwietnia 2013 r. [...]w [...]wniósł o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji [...]zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu wojewódzkiego o odmowie stwierdzenia nieważności zaskarżonej sprzeciwem decyzji, w sytuacji zaistnienia podstawy do stwierdzenia jej nieważności, a to z powodu wydania przez organ powiatowy niewykonalnego rozstrzygnięcia, przy czym powyższe naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi [...]podniósł, że obowiązek nałożony decyzją organu powiatowego na Gminę [...]jest faktycznie niewykonalny. Wskazał, że Gmina została zobowiązana do "wymiany istniejących dwóch otworów okiennych (...) na okna (...)". Tak określony obowiązek oznacza wprost, że na adresacie decyzji spoczęła powinność "wymiany otworów okiennych" na "okna". Nie może ulegać wątpliwości, że otwory okienne to części budynku (np. mieszkalnego) zwykle przeznaczone na osadzenie w nich takich, czy innych konstrukcji okiennych, o określonych funkcjach. Operacja budowlana, polegająca na "wymianie otworu" pozostawionego w ścianie budynku na odpowiedniego typu "okno" nie jest możliwa do zrealizowania, co oznacza, że zapadła decyzja tak jak została w rozstrzygnięciu sformułowana - jest faktycznie niewykonalna, przy czym stan ten istnieje od dnia jej wydania i ma charakter trwały.

[...]zauważył również, że wprawdzie obowiązek dostosowania budynku do stanu odpowiadającego prawu został określony w uzasadnieniu decyzji w prawidłowy sposób, tj. poprzez wskazanie na konieczność wymiany okien na okna, to jednak część sprawozdawcza decyzji w postaci uzasadnienia nie stanowi o jej rozstrzygnięciu w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a., które to jest częścią decyzji wyłącznie przeznaczoną prawnie na określenie zakresu ustalanych władczych praw i obowiązków. Nie można przy tym sposobu sformułowania odnośnej decyzji potraktować jako błędu pisarskiego względnie innej, oczywistej omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., w trybie określonym w tym przepisie nie podlega prostowaniu merytoryczna część decyzji.

Nadto, skarżący podniósł, że organ nie wziął pod uwagę z urzędu możliwej nieważności spornej decyzji z powodu rażącego naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. określającego formalnoprawny wzorzec decyzji, które wynika ze sposobu sformułowania rozstrzygnięcia, całkowicie rozbieżnego z uzasadnieniem decyzji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumenty wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty podniesione w skardze nie ujawniły wad tego rodzaju, które uzasadniałyby co najmniej jej uchylenie.

Na wstępie, przypomnienia wymaga, iż przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]kwietnia 2013 r. znak: [...]utrzymująca w mocy decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]grudnia 2012 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z [...]grudnia 2010 r. nr [...]. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zainicjowane zostało wnioskiem [...]w

[...], który pismem z [...]września 2012 r. wniósł o unieważnienie ww. decyzji organu powiatowego. Formułując takie żądanie [...]powołał się na przesłankę uregulowaną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Podniósł, że kwestionowana decyzja, z uwagi na sposób w jaki sformułowano nałożony nią obowiązek, jest trwale niewykonalna. Nakaz wymiany otworów okiennych na okna jest bowiem faktycznie niemożliwy do zrealizowania.

Zatem, niniejsza sprawa sprowadzała się do ustalenia, czy istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z [...]grudnia 2010 r., a z uwagi na podnoszone przez wnioskodawcę tego postępowania zarzuty pod adresem spornego orzeczenia, szczególną wagę w tym postępowaniu należało przypisać przesłance przewidzianej wart. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.

Badając wskazaną decyzję organu powiatowego z [...]grudnia 2010 r., oba organy orzekające w sprawie nie stwierdziły, aby była ona dotknięta wadą nieważności. Przy dokonywaniu oceny tego orzeczenia tak organ wojewódzki, jak i Główny Inspektor kierowały się wszystkimi przesłankami uregulowanymi w art. 156 § 1 k.p.a. Do każdej z tych przesłanek organy te odniosły się w uzasadnieniach wydanych decyzji, wyjaśniając swoje stanowisko. Miały przy tym także na względzie treść wniosku inicjującego to postępowanie oraz -w przypadku Głównego Inspektora- treść odwołania i argumenty w nim podane, a mające przemawiać za wyeliminowaniem ww. decyzji z obrotu prawnego. W konsekwencji organy orzekające w sprawie przyjęły, iż decyzja kwestionowana nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad i należało odmówić stwierdzenia jej nieważności.

Sąd z tak dokonaną oceną sprawy w pełni się zgadza i nie znajduje żadnych podstaw do wzruszenia zaskarżonej decyzji.

Wskazać w tym miejscu należy, iż kwestionowaną decyzją z [...]grudnia 2010 r. nr [...]organ powiatowy -działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane- nakazał Gminie [...]- właścicielowi budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...]w [...] (działka nr geod. [...]), wymianę istniejących dwóch otworów okiennych w pomieszczeniach kuchennych mieszkań nr [...] i nr [...]w ścianie zachodniej granicznej budynku na okna spełniające klasę odporności ogniowej (szczelności ogniowej) [...], przy zachowaniu istniejących wymiarów otworów okiennych, w terminie do końca czerwca 2011 r. Z akt sprawy wynika, iż decyzja ta została wydana po przeprowadzeniu postępowania wszczętego przez organ powiatowy w sprawie stanu technicznego dwóch otworów okiennych powyżej opisanych, tj. w pomieszczeniach kuchennych mieszkań nr [...] i nr [...]w ścianie zachodniej - granicznej budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...]w [...]. Z akt sprawy wynika również, iż postępowanie to (prowadzone w trybie uregulowanym w art. 66 Prawa budowlanego), stanowiło konsekwencję decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z [...] marca 2010 r. nr [...], mocą której w pkt 3 organ umorzył postępowanie naprawcze (prowadzone w trybie art. 51 Prawa budowlanego) w części dotyczącej dwóch otworów okiennych w pomieszczeniach kuchennych mieszkań nr [...] i nr [...], w ścianie zachodniej przedmiotowego budynku (ustalając uprzednio, że zostały one wykonane legalnie). Stąd też w uzasadnieniu badanej decyzji organ powiatowy podał, że wykonanie dwóch otworów okiennych w pomieszczeniach kuchennych lokali nr [...] i nr [...]w przedmiotowym budynku mieszkalnym nastąpiło legalnie, tj. na podstawie decyzji z [...] marca 1960 r. o pozwoleniu na przebudowę. Jednakże otwory te znajdują się obecnie w ścianie granicznej budynku, stanowiącej tzw. ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, tym samym niezależnie od daty wykonania tych robót, należało przeprowadzić postępowanie w trybie art. 66 Prawa budowlanego z uwzględnieniem obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Zatem, wskazana decyzja zakończyła postępowanie dotyczące stanu technicznego dwóch otworów okiennych znajdujących się w ścianie zachodniej - granicznej budynku wielorodzinnego. Na podstawie zgromadzonych w trakcie tego postępowania dowodów organ powiatowy przyjął, że wskazane otwory w stanie istniejącym obecnie stanowią zagrożenie. Organ ten dysponował opinią rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. P. B. i powołując się na to opracowanie podał w uzasadnieniu decyzji, że w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem w aspekcie bezpieczeństwa pożarowego należy dokonać "wymiany przedmiotowych okien na okna spełniające klasę odporności ogniowej (szczelności ogniowej), wypełnienia otworu w ścianie [...], przy zachowaniu istniejących wymiarów otworów okiennych."

Dostrzegając powyższe w pełni należy zgodzić się z organami orzekającymi w sprawie, że badana decyzja została wydana przez organ do tego uprawniony, we właściwym do tego trybie, uzasadnionym stanem faktycznym i prawnym z daty jej wydania. Nie jest więc dotknięta ani wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 1, ani wadami wynikającymi z pkt 2 tego przepisu. Nadto, została skierowana do prawidłowo oznaczonej strony, tj. właściciela obiektu, jak i nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej już inną decyzją ostateczną. Analiza akt sprawy nie wykazała także, aby badana decyzja była dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 6 czy pkt 7 k.p.a.

Sąd nie stwierdził także, aby decyzja ta była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność miała charakter trwały (v. art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Sąd nie podzielił bowiem argumentacji przedstawionej w tej kwestii w sprawie przez [...] w [...]i uznał, że ocena przedstawiona w tej materii w uzasadnieniach decyzji obu organów orzekających jest trafna i w pełni uzasadniona. Przypomnieć należy, iż organ powiatowy w sentencji badanej decyzji orzekł w ten sposób, iż nałożył na właściciela obiektu obowiązek wymiany "istniejących dwóch otworów okiennych (...) na okna (...)". Zdaniem [...]taki sposób sformułowania obowiązku powoduje, że decyzja jest niewykonalna, tj. niemożliwa z przyczyn technicznych do zrealizowania.

Dostrzec przy tym trzeba, iż zgodnie z literaturą przedmiotu i orzecznictwem, o niewykonalności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. należy mówić m. in. wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu tkwiąca w przyczynach faktycznych, które obiektywnie wykluczają możliwość podjęcia działania koniecznego do wykonania decyzji, przy czym niewykonalność ta musi istnieć już w dacie jej wydania, zaś przeszkody powodujące niewykonalność muszą trwać cały czas aż do czasu stwierdzenia jej nieważności. Zatem, co do zasady można zgodzić się ze stroną skarżącą, iż niewykonalność w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. może mieć charakter faktyczny, niemniej w ocenie Sądu sytuacja taka w niniejszej sprawie nie wystąpiła.

Rozwijając powyższe wskazać należy, iż zasadniczym elementem każdej decyzji jest jej rozstrzygnięcie, które winno być tak sformułowane, aby nie budziło żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Rozstrzygnięcie to winno więc być sformułowane w sposób na tyle jasny i precyzyjny, aby możliwe było następnie wykonanie decyzji

dobrowolnie lub z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej. Dodać przy tym trzeba, iż integralną częścią każdej decyzji administracyjnej jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne, które służy wyjaśnieniu wydanego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, wymogi te, określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., przy wydawaniu badanej decyzji zostały zachowane.

Badana w postępowaniu nieważnościowym decyzja miała na celu usunięcie złego stanu technicznego budynku, w aspekcie bezpieczeństwa pożarowego. W uzasadnieniu tego orzeczenia należycie wyjaśniono zarówno stan faktyczny jak i prawny sprawy. Wskazano wyraźnie na stwierdzone nieprawidłowości, opisując na czym one polegają. Wskazano także na to, jakie roboty należy wykonać w celu usunięcia złego stanu technicznego oraz jaki rezultat jest pożądany. Adekwatnie do stwierdzonych nieprawidłowości nałożono w osnowie tej decyzji -na prawidłowo oznaczonego adresata- obowiązki. Wprawdzie niefortunnie przy tym użyto zwrotu "otwory okienne" zamiast "okna", ale tego rodzaju nieprawidłowość jeszcze nie świadczy o niewykonalności tego orzeczenia, bo nie powoduje, że jest ono niezrozumiałe. Rozstrzygnięcie decyzji wyraźnie określa charakter robót, wyraźnie też opisuje ich przedmiot. Nie pozostawia w efekcie żadnych wątpliwości co do tego, iż nakaz dotyczy dwóch otworów okiennych, w których należy dokonać wymiany okien na takie, które będą posiadały odpowiednie parametry bezpieczeństwa. Otwory te zostały opisane poprzez wskazanie ściany i budynku, w którym się znajdują. Wskazano także wyraźnie na to, jakie okna, o jakiej klasie odporności ogniowej winny być w tych otworach zamontowane.

W konsekwencji, w ocenie Sądu, zbyt daleko idąca jest ocena [...] w [...]zawarta w skardze. O ile można zgodzić się ze stroną skarżącą, że obowiązek nałożony decyzją został niezbyt precyzyjnie sformułowany, to jednak nie można przyjąć, iż jest on na tyle wadliwie skonstruowany, że nie nadaje się z przyczyn technicznych do wykonania i czyni decyzję trwale niewykonalną.

Sąd dodatkowo w tym miejscu zauważa, iż decyzje administracyjne mogą być dotknięte różnego typu wadami i nie wszystkie z nich uzasadniają zastosowanie instytucji stwierdzenia nieważności decyzji. Część z nich stanowi wady nieistotne, które mogą być usunięte w drodze uzupełnienia, sprostowania, czy wyjaśnienia (art. 111-113 k.p.a.), i nie wymagają zastosowania art. 156 § 1. Dla przykładu warto wskazać w tym miejscu na przepis art. 113 § 2 k.p.a., który przewiduje wydanie postanowienia celem wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji, a w piśmiennictwie w kontekście tej regulacji prawnej przyjmuje się, że przedmiotem wyjaśnienia może być rozstrzygnięcie (osnowa) zawarte w decyzji.

Zauważyć przy tym także należy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych z art. 16 § 1 k.p.a. Może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego też powodu wykładnia przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji powinna mieć charakter ścisły, a wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji będącej przedmiotem postępowania nadzorczego wymaga wykazania, że jest ona w sposób oczywisty dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Wada decyzji uzasadniająca jej wzruszenie w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności musi być przy tym na tyle poważna, by stanowiła wystarczającą przyczynę odstąpienia od zasady trwałości decyzji wyrażonej w ww. art. 16 § 1 zdanie pierwsze k.p.a.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Wada dostrzeżona w sprawie przez [...]w [...]nie jest bowiem na tyle istotna, aby musiała skutkować zastosowaniem ww. art. 156 § 1.

Z przedstawionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.