Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 317/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 252 par. 2, art. 257
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 2232/10 w zakresie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi H. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zawiadomienia o niewłaściwości organu do załatwienia sprawy postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 2232/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pozostawił bez rozpoznania wniosek H. Z. o ustanowienie pełnomocnika.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem Referendarza sądowego w WSA w Krakowie z dnia 2 września 2011 r. skarżąca została wezwana do wypełnienia i odesłania do Sądu formularza wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Wezwanie to, zawierające formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, zostało doręczone skarżącej w dniu 9 września 2011 r. Ponieważ w zakreślonym terminie skarżąca nie nadesłała wypełnionego formularza, zarządzeniem z dnia 7 listopada 2011 r. Referendarz sądowy w WSA w Krakowie pozostawił wniosek bez rozpoznania.

Na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła w dniu 17 listopada 2011 r., sprzeciw domagając się podjęcia czynności przez Referendarza sądowego w WSA w Krakowie.

Sąd powołał się na art. 259, art. 260 i art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej: p.p.s.a.) i stwierdził, że termin wyznaczony wezwaniem z dnia 2 września 2011 r. upłynął bezskutecznie. A zatem Sąd zobligowany był orzec o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania stosownie do treści art. 257 p.p.s.a.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości, podnosząc szereg argumentów, które nie dotyczą jednak postępowania w przedmiocie pozostawienia jej wniosku bez rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008 r. z. 5, poz. 74) niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związki z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca, mimo skierowanego do niej wezwania, nie uzupełniła braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie nadesłała wymaganego, uprzednio przesłanego jej urzędowego formularza PPF. W tej sytuacji wobec dyspozycji art. 257 p.p.s.a., zasadnie pozostawiono wniosek skarżącej bez rozpoznania. Prawidłowość powyższej oceny nie została podważona w rozpoznawanym zażaleniu, natomiast argumentacja w nim podniesiona pozostaje bez związku z przedmiotem rozpoznawanego środka zaskarżenia.

Z przedstawionych powyżej przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw.