Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 89/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.210 § 1, art.184 w zw. z art.197 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11 o odmowie uzupełnienia wyroku tego Sądu z dnia 24 sierpnia 2011 r. w sprawie ze skargi S.L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2007 r. postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił S. L. uzupełnienia wyroku z dnia 24 sierpnia 2001 r. w zakresie orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarżący w swoim wniosku podniósł, że w trakcie rozprawy w dniu 24 sierpnia 2011 r. przewodniczący składu orzekającego przerwał mu, wynikającą z art. 106 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", czynność obejmującą ustne zgłoszenie swoich żądań i wniosków oraz składania wyjaśnień uznając, iż wszelkie okoliczności i fakty zawarte w aktach postępowania są Sądowi znane. Skarżący zarzucił również, że Sąd, mimo zgłoszonych wniosków, odstąpił od zadawania jakichkolwiek dodatkowych pytań, uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną i zamknął rozprawę. Ponadto skarżący podkreślił, iż wniosek o zwrot kosztów postępowania został zawarty w skardze oraz dołączył kopię faktury za sporządzenie skargi kasacyjnej, a także kopie biletów kolejowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, iż wprawdzie skarżący zawarł w skardze wniosek o zwrot kosztów, jednak podkreślenia wymagało, iż korzystał on z ustawowego zwolnienia od obowiązku ponoszenia tych kosztów, na podstawie art. 239 pkt 1 lit. d P.p.s.a. Sąd wskazał też, iż zgodnie z art. 210 § 1 i 2 P.p.s.a. orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów następuje na wniosek strony, złożony do czasu zamknięcia rozprawy. Skarżący do tego czasu nie przedstawił dokumentów potwierdzających wysokość poniesionych przez niego wydatków, a kwota ta nie mogła być przedmiotem ustaleń Sądu podejmowanych z urzędu.

Sąd I instancji podkreślił też, iż zarzuty strony co do przebiegu rozprawy nie mogą być przedmiotem rozważań przy okazji rozpoznawania wniosku o uzupełnienie wyroku.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł S. L., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i zarzucając Sądowi naruszenie art. 209 i 210 oraz art. 113 § 1 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie faktu, iż skarżący nie został pouczony o konieczności przedstawienia dokumentów potwierdzających wysokość poniesionych wydatków do czasu zamknięcia rozprawy. Ponadto, zdaniem skarżącego, przedmiotowa sprawa jest nierozerwalnie związana z innymi postępowaniami toczącymi się w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za 2007 r., a zatem koszty wszystkich tych spraw winny zostać uwzględnione. Skarżący podkreślił też, iż wbrew ustaleniom Sądu przedstawione kopie biletów kolejowych dotyczą przejazdów między innymi związanych z niniejszym postępowaniem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając zarzut dotyczący niewłaściwego, zdaniem strony, wyliczenia kosztów postępowania, jakie poniósł skarżący, zauważyć trzeba, że zgodnie art. 205 § 1 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego. W przedmiotowej sprawie skarżący nie ponosił żadnych kosztów sądowych, korzystał bowiem z ustawowego zwolnienia z obowiązku ich uiszczana, wynikającego z art. 239 pkt 1 lit. d), dlatego też nie może on dochodzić zwrotu takich kosztów. Podkreślenia wymaga też fakt, że za niezbędne uznaje się tylko koszty przejazdu strony związane ze stawiennictwem na rozprawie w danej sprawie. Nie mogą za niezbędne być uznane, wbrew temu co sądzi skarżący, przejazdy wiążące się z czynnościami przeprowadzanymi w innych postępowaniach sądowoadministracyjnych. Dlatego też, w ocenie Sądu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie przyjął, iż kopie biletów na przejazdy w dniach, w których nie odbywały się rozprawy w niniejszej sprawie (tj. 28 lipca 2010 r. oraz 24 sierpnia 2011 r.) nie mogły stanowić podstawy do żądania zwrotu poniesionych przez skarżącego wydatków.

Niezależnie od powyższego wskazania wymaga, iż zgodnie z art. 210 §1 P.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Oznacza to, iż strona nie tylko musi do zamknięcia rozprawy złożyć wniosek o zwrot kosztów postępowania, ale także przedstawić ewentualny spis wydatków wraz z dokumentami potwierdzającymi ich poniesienie. Trudno przyjąć jest za prawdziwe stwierdzenie, iż S. L., który jak sam wskazuje był stroną kilkudziesięciu postępowań, nie wiedział o spoczywającym na nim obowiązku. Sąd I instancji pouczył skarżącego o treści art. 210 § 1 P.p.s.a., jednakże strona nie zastosowała się w pełni do wymogów, jakie tworzy ten przepis. Wadliwe działanie skarżącego w żadnym razie nie może obciążać Sądu. Skoro zatem skarżący nie przedstawił do zamknięcia rozprawy dokumentów potwierdzających poniesione przez niego koszty, to Sąd nie miał obowiązku zamieszczać rozstrzygnięcia w tym przedmiocie w swoim wyroku, a co za tym idzie – nie zachodziły przesłanki uzupełnienia orzeczenia.

Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.