Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 290/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 116 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz (sprawozdawca) Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 lipca 2020 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania podatkowe spółki z tytułu podatku rolnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz J. W. kwotę [...]zł ([...] złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji Prezydenta Miasta C. z [...] w sprawie odpowiedzialności członka zarządu C. spółki z o.o. w C. za zobowiązania podatkowe z tytułu podatku rolnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika, że organ I instancji - Prezydent Miasta C. stwierdził, że C. spółka z o.o. w C. posiada zaległości z tytułu podatku rolnego w kwocie [...]zł, objęte tytułami wykonawczymi, które zostały skierowane do egzekucji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C.. Organ ustalił także, że nieruchomości, których właścicielem jest wymieniona spółka, obciążone są hipotekami przymusowymi, a prowadzone wobec spółki postępowania są bezskuteczne. Wobec tego organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki C. na członka zarządu spółki J. W., który – jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) - w czasie powstawania zaległości podatkowych z tytułu podatku rolnego za okres od 1.01.2014 r. do 9.11.2016 r. pełnił obowiązki dyrektora zarządu. Organ ustalił, że nawet jeżeli postępowanie egzekucyjne prowadzone przez komornika sądowego okaże się skuteczne, to - biorąc pod uwagę wielkość zadłużenia spółki wpisaną w dziale IV ksiąg wieczystych, szacunkową wartość nieruchomości oraz pozycję zadłużenia "z tytułu podatku od nieruchomości" - środki uzyskane z licytacji nie pokryją zaległości z tytułu podatku rolnego. W konsekwencji organ I instancji wydał decyzję z [...] określającą odpowiedzialność J. W. za zaległości podatkowe C. spółki z o.o. z siedzibą w C. z tytułu podatku rolnego za lata 2014 – 2015 z odsetkami za zwłokę (wyliczonymi na [...].12.2019 r.) i kosztami upomnienia w łącznej kwocie [...]zł, w tym: za rok 2014 – zaległość [...] zł i odsetki [...] zł, a za rok 2015 – zaległość [...] zł i odsetki [...] zł, oraz koszty upomnienia [...] zł. Ponadto w decyzji, o której mowa, organ I instancji umorzył postępowanie w zakresie orzeczenia o odpowiedzialności J. W. za zaległość podatkową w podatku rolnym spółki C. za okres od 1.01. do 30.11.2016 r.

W odwołaniu J. W. zarzucił naruszenie art. 122, art. 123, art. 187 i art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.), zwanej dalej "o.p.". Odwołujący się wskazał, że spółka C. jest właścicielem nieruchomości, ze sporządzonych w trakcie egzekucji wycen wynika, że jedna z nieruchomości warta jest około [...] zł, druga zaś około [...] zł, z tym że spółka zaskarżyła wycenę pierwszej z nieruchomości, gdyż – jej zdaniem – wartość tej nieruchomości wynosi około [...] zł. Odwołujący się zwrócił ponadto uwagę, że wierzyciel posiada informacje o nieruchomościach stanowiących własność spółki, w związku z czym z urzędu winien podjąć czynności zmierzające do ich egzekucyjnej sprzedaży, jednak tego nie zrobił. Jednocześnie odwołujący się wyjaśnił, że nie wskazywał mienia spółki, z którego możliwe jest zaspokojenie należności podatkowych, albowiem fakt ten był znany organowi z urzędu. Ponadto odwołujący się wskazał, że [...] września 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. wydał postanowienie, którym umorzył postępowanie egzekucyjne wobec spółki prowadzone na podstawie tytułów egzekucyjnych, które stanowiły podstawę wpisu hipotek przymusowych na nieruchomościach spółki, a skutki takiego rozstrzygnięcia wynikają z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] z 20 maja 2016 r., sygn. akt. I SA/Lu 1397/15. Zdaniem odwołującego się uległy także przedawnieniu i wygasły inne należności zabezpieczone hipotekami przed należnościami Urzędu Miasta, wobec czego w interesie wierzyciela byłoby wystąpienie z powództwem określonym w art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, przy czym odwołujący się zaznaczył, że sam nie ma środków wystarczających na opłacenie wpisu w sprawie.

Przedstawiając motywy rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonej decyzji, przytoczonego na wstępie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że art. 116 § 1 o.p. był zmieniany w trakcie pełnienia funkcji przez odwołującego się, oraz że nowelizacje te nie zmieniły zasad odpowiedzialności w sposób wyłączający odwołującego się z tego postępowania lub jego odpowiedzialność, po czym przywołało treść art. 116 § 1 i 2 o.p. (w aktualnym brzmieniu).

Dalej organ odwoławczy podniósł, że organ podatkowy, orzekając o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe, jest zobowiązany wykazać okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu spółki w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową, oraz bezskuteczność egzekucji wobec spółki, natomiast ciężar wykazania którejkolwiek z okoliczności uwalniających od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu

Organ II instancji podniósł, że z akt sprawy wynika, że w sprawie prowadzona była bezskuteczna egzekucja z nieruchomości spółki przez komornika sądowego, przy czym wypisy z ksiąg wieczystych potwierdzają niewykreślenie wpisanych do nich hipotek na rzecz różnych wierzycieli, a wysokość tych hipotek uprawdopodobnia brak możliwości zaspokojenia z tytułów wykonawczych wystawionych przez Prezydenta Miasta C.. Organ wskazał także, że administracyjny organ egzekucyjny w piśmie z [...].10.2019 r. przedstawił stan spraw w postępowaniach egzekucyjnych prowadzonych przeciwko spółce na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], oraz poinformował, że w toku postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie wymienionych tytułów wykonawczych [...].09.2019 r. dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A., jednak z odpowiedzi banku wynika, że spółka nie posiada w nim rachunku bankowego, natomiast [...].09.2019 r. dokonano zajęcia udziałów spółki w C.-D. spółce z o.o. i zajęcia innego prawa majątkowego należnego spółce od [...] spółka z o.o. spółka komandytowa, jednak w dacie sporządzenia pisma brak było oświadczeń od dłużników zajętych wierzytelności dotyczących tych zajęć.

Organ odwoławczy podkreślił, że brzmienie art. 116 § 1 pkt 2 o.p. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że mienie spółki wskazywane przez członka zarządu uwalnia go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki tylko wtedy, gdy jest to mienie konkretne i rzeczywiście istniejące oraz umożliwiające przeprowadzenie egzekucji zaległości podatkowych spółki "w znacznej części", co oznacza, że musi mieć egzekwowalną wartość spełniającą przesłankę znaczności w porównaniu z wysokością zaległości podatkowych spółki. W tym kontekście organ zauważył, że w jednej księdze wieczystej wpisane zostały i nie są wykreślone hipoteki na łączną kwotę [...]zł, a w drugiej na łączną kwotę [...]zł. Przy takim obciążeniu nieruchomości ich zbycie jest – w ocenie organu - praktycznie niemożliwe. Odnosząc się zaś do powołanego przez odwołującego się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...], organ II instancji stwierdził, że nie ma on znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Dalej organ II instancji stwierdził, że J. W. pełnił obowiązki dyrektora zarządu spółki C. w okresie, za który naliczony został podatek, co potwierdzają zapisy KRS, jak i oświadczenia strony. Organ stwierdził także, że odwołujący się nie wykazał którejkolwiek z okoliczności uwalniających od odpowiedzialności.

W skardze wniesionej na opisaną wyżej decyzję J. W., określany dalej jako "skarżący", zarzucił wydanie tej decyzji z naruszeniem:

- art. 122, art. 123 i art. 187 o.p. przez błędne przyjęcie, że organ I instancji zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy,

- art. 108 i art. 116 o.p. przez uznanie, że w sprawie zachodzi bezskuteczność egzekucji wobec spółki C.,

- art. 70 § 8 i art. 116 § 1 o.p. przez przeniesienie odpowiedzialności za zaległości spółki na członka zarządu w zakresie szerszym od odpowiedzialności samej spółki (przedawnienie należności spółki).

W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumenty analogiczne jak w odwołaniu. Wskazał w szczególności, że ponieważ poprzednio prowadzone administracyjne postępowanie egzekucyjne zostało umorzone, a przedawnione są – jego zdaniem – inne należności zabezpieczone hipotekami na nieruchomościach spółki, to nie można wykluczyć, że należności Prezydenta Miasta C. zostałyby zaspokojone z egzekucji z nieruchomości spółki, a zatem w sprawie nie zachodzi podstawowa przesłanka określona w art. 116 o.p., tj. bezskuteczność egzekucji.

Niezależnie od powyższego skarżący podniósł, że – w jego ocenie - należności podatkowe, za które odpowiedzialność przeniósł organ, uległy przedawnieniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] zważył co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W stanie niniejszej sprawy wniosek, o jakim mowa, złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w piśmie z [...].05.2020 r., a [...].05.2020 r. odpis tego pisma (wraz ze stosownym pouczeniem) został doręczony skarżącemu, który nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zatem niniejsza sprawa sądowoadministracyjna została rozpoznana przez sąd w trybie uproszonym, zgodnie z art. 120 p.p.s.a., który stanowi, że w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W związku natomiast z istotą sporu w sprawie należy przede wszystkim podnieść, że podstawą rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności członka lub byłego członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe tej spółki jest art. 116 o.p., powołany w decyzjach organów obu instancji wydanych w niniejszej sprawie, którego brzmienie w stanie prawnym obowiązującym w latach 2014 i 2015 r. nie zmieniało się. W § 1 artykuł ten stanowił, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (także spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji, co w stanie niniejszej sprawy nie ma znaczenia i w związku z tym w dalszej części uzasadnienia będzie pomijane) odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy,

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Z § 2 tego artykułu wynikało ponadto, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje w szczególności zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, a stosownie do § 4 tego artykułu przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu (...).

W świetle przywołanych regulacji prawnych należy - zdaniem sądu – stwierdzić, że do okoliczności (faktów) istotnych w sprawie w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością należą wszystkie okoliczności wymienione w art. 116 § 1 o.p. Przy dokonywaniu ustaleń w odniesieniu do tych okoliczności organy podatkowe obowiązane są zatem w szczególności respektować wynikające z przepisów o.p. wymagania dotyczące gromadzenia i oceny materiału dowodowego, w tym obowiązek podejmowania w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 o.p.), powinność dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.), obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 o.p.) oraz wymóg dokonania na podstawie całego zebranego materiału dowodowego oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 o.p.). Podkreślić jednak należy, że - jak trafnie podniesiono w zaskarżonej decyzji - przesłanki pozytywne orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, tj. istnienie zaległości podatkowej spółki, status danej osoby jako członka zarządu spółki oraz bezskuteczność egzekucji wobec spółki organ podatkowy obowiązany jest wykazać w każdej sprawie tego rodzaju. Natomiast wykazanie przesłanek wyłączających odpowiedzialność, tj. zachowania właściwego czasu do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego, braku winy danej osoby w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęciu postępowania układowego, istnienia wskazanego przez daną osobę mienia spółki i możliwości zaspokojenia z niego zaległości podatkowych spółki w znacznej części w trybie egzekucyjnym, obciąża osobę, która się na nie powołuje. Oznacza to, że osoba ta obowiązana jest przedstawić lub wskazać dowody, których przeprowadzenie i ocena przez organ podatkowy pozwoli na wiarygodne ustalenie wymienionych okoliczności.

Uwzględniając powyższe należy zauważyć, że w sprawie jest poza sporem, że w latach 2014 – 2015 skarżący był jedynym członkiem zarządu C. spółki z o.o. z siedzibą w C., oraz że spółka ta nie uiściła z tytułu podatku rolnego w szczególności kwoty [...]zł za rok 2014 i [...] zł za rok 2015.

Jeśli chodzi o kwestię istnienia wymienionych należności podatkowych, to podnieść należy, że skarżący nie kwestionuje faktu ich niezapłacenia, jednak w skardze podniósł zarzut ich przedawnienia (por. art. 59 § 1 pkt 1 i 9 o.p.). W związku z tym należy wskazać, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego regulują przepisy art. 70 o.p., w tym jego § 1, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Ponadto podnieść należy, że dla osoby prawnej, jaką jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (por. art. 12 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych – Dz. U. z 2019 r. poz. 505 ze zm.), zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym jest zobowiązaniem, o jakim mowa w art. 21 § 1 pkt 1 o.p. tj. powstającym z mocy prawa, płatnym w proporcjonalnych ratach w terminach do 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada danego roku (por. art. 6a ust. 8 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, w brzmieniu obowiązującym w latach 2014 i 2015 - Dz. U. z 2013 r. poz. 1381 ze zm.). Wobec tego, gdyby nie zaistniały okoliczności tamujące bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych spółki C. w podatku rolnym za 2014 r. i 2015 r., to termin ich przedawnienia upłynąłby, odpowiednio, 31.12.2019 r. i 31.12.2020 r.

Utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją decyzja organu I instancji z [...] nakładająca na skarżącego odpowiedzialność podatkową za zaległości podatkowe spółki C. w podatku rolnym za lata 2014 i 2015 (por. art. 108 § 1 o.p.), została nie tylko wydana, ale i doręczona przed 31.12.2019 r. (por. potwierdzenie odbioru, k-45 akt administracyjnych). Odpowiedzialność podatkowa skarżącego jako osoby trzeciej została zatem ukształtowana w czasie, gdy zobowiązania spółki C. z pewnością nie były przedawnione. Dla porządku dodać należy, że w stanie sprawy zachowany został termin do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej, określony w art. 118 § 1 o.p.

Natomiast w zakresie kwestii bezskuteczności egzekucji należy wskazać, że ze stanowiącego materiał dowodowy sprawy pisma Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. z [...].10.2019 r. i wydruków obrazujących stan poszczególnych spraw egzekucyjnych (k-40-29 akt administracyjnych) wynika, że wymienione należności objęte są tytułami wykonawczymi nr [...] i nr [...] z [...].09.2014 r., nr [...] z [...].02.2015 r., nr [...] z [...].12.2015 r. oraz nr [...] z [...].02.2016 r., na podstawie których wskazany organ egzekucyjny prowadzi postępowania egzekucyjne, a w toku tych postępowań sporządzano protokoły o stanie majątkowym i podjęto próbę zajęcia wierzytelności spółki z rachunku bankowego. Czynności te nie doprowadziły do zapłaty egzekwowanych należności, zatem okazały się bezskuteczne.

Ponadto w materiale dowodowym sprawy znajdują się, niekwestionowane przez skarżącego, uwierzytelnione kopie dokumentów pochodzących z egzekucji z nieruchomości w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez komornika sądowego (k-21-14 akt administracyjnych). Wynika z nich, że egzekucja skierowana była do 2 nieruchomości, których wyłącznym właścicielem jest spółka C., oraz do nieruchomości, której spółka C. jest współwłaścicielem w 1/3, sumy oszacowania wynosiły odpowiednio [...] zł, [...] zł i [...] zł, lecz nieruchomości te i udział w nieruchomości nie zostały w drugiej licytacji sprzedane, gdyż do przetargu nikt nie przystąpił. Dodatkowo organ I instancji ustalił, w tym na podstawie pisma administracyjnego organu egzekucyjnego z [...].06.2018 r. (k-23 akt administracyjnych), że w księgach wieczystych nieruchomości, o których mowa wyżej, wpisane są hipoteki przymusowe na rzecz różnych wierzycieli o łącznych wartościach wielokrotnie przewyższających wymienione sumy oszacowania. W ocenie sądu, w tej sytuacji należy uznać za zgodne z art. 187 § 1 i art. 191 o.p. ustalenie przyjęte w zaskarżonej decyzji, że także z tych składników majątku nie może być przeprowadzona skuteczna egzekucja, tj. egzekucja, która może doprowadzić do zaspokojenia zaległości podatkowych w podatku rolnym za lata 2014 i 2015 z odsetkami i kosztami upomnienia w łącznej kwocie [...]zł.

W kontekście majątku w postaci nieruchomości, o których tu mowa, należy wyjaśnić, że sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że w sytuacji, gdy w księdze wieczystej ujawniona jest hipoteka przymusowa obciążająca nieruchomość, to wierzyciel powinien czynić ustalenia czy wierzytelność zabezpieczona tą hipoteką wygasła oraz ewentualnie występować z powództwem przewidzianym w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2019 r. poz. 2204). Uprawnienia tego rodzaju nie spoczywają na wierzycielu, mającym w tym zakresie co najwyżej interes faktyczny, ale na prawnie zainteresowanym dłużniku, w szczególności, gdy jest on właścicielem nieruchomości. Zdaniem sądu prawidłowe jest zatem stanowisko organów podatkowych, że twierdzenia skarżącego kwestionujące aktualność hipotek wpisanych do ksiąg wieczystych nie mogą podważyć oceny o bezskuteczności egzekucji z nieruchomości spółki C., w tym spowodować, że nieruchomości będą uznane za mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie w znacznej części zaległości podatkowych w podatku rolnym spółki za lata 2014 - 2015.

Powyższe nie oznacza jednak, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zauważyć bowiem należy, że – jak wynika z wymienionego wyżej pisma administracyjnego organu egzekucyjnego z [...].10.2019 r. i załączników do niego - na podstawie 4 pierwszych z wymienionych wyżej tytułów wykonawczych podjęto próbę zajęcia udziałów spółki C. w C.-D. spółce z o.o. oraz zajęcia innego prawa majątkowego w [...] spółka z o.o. spółce komandytowej, przy czym organ egzekucyjny poinformował, że nie otrzymał oświadczeń dotyczących przedmiotowych zajęć od dłużników zajętych wierzytelności. Sam w sobie brak wskazanych oświadczeń nie oznacza, że także i te środki egzekucyjne okażą się bezskuteczne, zaś organy podatkowe nie przeprowadziły w tym zakresie żadnego postępowania wyjaśniającego. Wobec tego należy – zdaniem sądu – ocenić, że ustalenie zaskarżonej decyzji, że w stanie sprawy zachodzi przesłanka bezskuteczności egzekucji wobec spółki, zostało dokonane z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 o.p.

Dla porządku dodać w tym miejscu należy, że – w ocenie sądu – wątpliwości co do zgodności z prawem, w szczególności z art. 208 § 1 o.p., nie budzi utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją rozstrzygnięcie organu I instancji o umorzeniu postępowania podatkowego w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległość podatkową spółki C. w podatku rolnym za miesiące od stycznia do listopada 2016 r., skoro ustalone zostało, a skarżący tego nie kwestionuje, że przed wydaniem decyzji organu I instancji w niniejszej sprawie zobowiązanie podatkowe, o którym tu mowa, wygasło wskutek zapłaty.

W toku dalszych czynności w sprawie organ podatkowy obowiązany jest uwzględnić oceny prawne przedstawione w niniejszym uzasadnieniu wyroku. W celu ustalenia, że egzekucja wobec spółki C. jest bezskuteczna, organ powinien w szczególności zgromadzić wszelkie dostępne dane dotyczące efektywności zajęcia udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością oraz zajęcia innej wierzytelności w spółce komandytowej, o których mowa wyżej, a następnie dane te ocenić z zachowaniem art. 191 o.p.

Biorąc powyższe pod uwagę, sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 210 § 2 p.p.s.a, przy czym uwzględnił uiszczony wpis należny od skargi – [...] zł.