Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 944/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6, art 232 par 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Marek Krawczak, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant referent stażysta Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2014 r. sprawy ze skargi V. s.c. z siedzibą w W. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za lipiec 2013 r. p o s t a n a w i a 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić stronie skarżącej V. s.c. z siedzibą w W. kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Firma V. P. B., A. M. s.c. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła do tutejszego Sądu w piśmie skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za lipiec 2013 r., zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie zasady neutralności, polegające na bezpodstawnym zakwestionowaniu prawa do odliczenia podatku VAT w kwocie 960.447 zł, wykazanej w deklaracji VAT-7 za lipiec 2013r., tj. naruszenie art. 86 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004r Nr 54, poz 535 z późn. zm. – zwaną dalej także "ustawą VAT") oraz poprzez bezpodstawne wydłużenie terminu zwrotu różnicy podatku naliczonego nad podatkiem należnym, tj. naruszenie art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy VAT w związku z art. 87 ust. 6 tejże ustawy poprzez bezpodstawne niezwrócenie w terminie 25 dni nadwyżki różnicy podatku naliczonego nad podatkiem należnym, mimo spełnienia przez spółkę wymaganych przez ustawę o VAT warunków, a także naruszenie przepisów postępowania poprzez, w szczególności, sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób nie spełniający wymogów art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 z poźn. zm., zwaną dalej także jako "O.p.) w zw. z art. 217 § 2 i art. 219 O.p., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w sprawie zaistniała potrzeba dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego w wykazanej przez Skarżącą deklaracji VAT-7 za lipiec 2013r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Na wstępie wskazać należy, że Sąd podziela stanowisko wyrażone w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2013 r. o sygn. akt I FSK 1133/13 oraz z dnia 3 kwietnia 2014 r. o sygn. akt I FSK 257/14 (dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.nsa.gov.pl), zgodnie z którym podatnikowi, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a.") przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wydane w czasie kontroli podatkowej na podstawie art. 87 ust. 2 zdanie 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Jest to bowiem indywidualny akt o charakterze zewnętrznym i publicznoprawnym, niebędący decyzją ani postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. oraz dotyczący uprawnienia podatnika do zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług w określonym terminie.

Zaskarżony w niniejszej sprawie indywidualny akt administracyjny, tj. postanowienie z dnia [...] sierpnia 2013 r. w sprawie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług, spełnia wszystkie kryteria wynikające z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem podlega kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Skarga podlega jednakże odrzuceniu z uwagi na niespełnienie przez Skarżącą w wymaganym terminie wymogu formalnego, warunkującego skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to na mocy art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.

W rozpatrywanej sprawie zaskarżone przez Skarżącą postanowienie z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za lipiec 2013 r., zostało odebrane osobiście przez pełnomocnika Skarżącej – dor. pod. G. P. w dniu 26 sierpnia 2013 r. Termin do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa upłynął zatem dla Skarżącej z dniem 9 września 2014 r. Z przekazanych przez organ administracji publicznej akt administracyjnych wynika natomiast, iż Skarżąca wystąpiła do organu ze wskazanym wezwaniem dopiero w dniu 2 stycznia 2014 r.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1) sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi orzeczono w pkt 2) sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.