Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 313/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  58
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], działając na podstawie art. 58 § 1 i § 2, art. 59 § 2 k.p.a. oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), odmówił H. K. przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w K. z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...], w sprawie opróżnienia przez ww. z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego położonego w M. na [...].

W uzasadnieniu podał, że przedmiotowa decyzja, zawierająca pouczenie o prawie, terminie i sposobie odwołania, została doręczona w trybie art. 43 k.p.a. J. G. – pełnoletniej siostrzenicy strony, będącej jej sąsiadką, w dniu 17 lipca 2008 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, zaś odwołanie od powyższej decyzji zainteresowana złożyła w placówce pocztowej w dniu 14 sierpnia 2008 r. W związku z tym Prezes WAM, postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2008 r., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Na powyższe postanowienie H. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wnioskiem z dnia 8 stycznia 2009 r. strona zwróciła się do Prezesa WAM z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem, uzasadniając ją podeszłym wiekiem i złym stanem zdrowia.

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stwierdził, iż zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

Uprawdopodobnienie braku winy powinno być poparte stosowną argumentacją wykazującą staranność strony oraz fakt, że przeszkoda do dokonania czynności w terminie była od niej niezależna i istniała przez cały czas aż do złożenia prośby o przywrócenie terminu.

Organ podniósł ponadto, że warunkiem przywrócenia terminu jest złożenie prośby w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny, która spowodowała uchybienie terminu (art. 58 § 2 k.p.a.), wraz z dopełnieniem czynności, dla której termin został uchybiony.

W ocenie Prezesa WAM H. K. nie spełniła przesłanek wynikających z art. 58 k.p.a., gdyż odwołanie od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w K. złożyła w dniu 14 sierpnia 2008 r., zaś wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z kolejnym odwołaniem, dopiero 10 stycznia 2009 r.

W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, H. K. wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji, zarzucając mu naruszenie prawa procesowego mającego wpływ na odmowę przywrócenia terminu, poprzez pominięcie istotnych okoliczności faktycznych, a nadto niewyjaśnienie wszelkich aspektów sprawy.

W uzasadnieniu wskazała, że przepis art. 58 § 1 k.p.a. mówi jedynie o uprawdopodobnieniu, a nie o udowodnieniu okoliczności świadczących o braku winy w uchybieniu terminu. Powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o przywrócenie terminu, wedle której uchybienie spowodowane było podeszłym wiekiem (76 lat) i złym stanem zdrowia. Skarżąca podniosła również, że jeżeli organ miał wątpliwości co do zaistnienia okoliczności uzasadniających brak winy w niedochowaniu terminu, to powinien przeprowadzić w tym zakresie dodatkowe postępowanie dowodowe.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl przepisu art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynność, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3).

W przepisie art. 58 § 1 i § 2 zostały ustanowione cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, a mianowicie:

1) uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy,

2) wniesienie przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu,

3) dochowanie nieprzywracalnego terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu,

4) dopełnienie wraz z prośbą tej czynności, dla której ustanowiony był przywracalny termin.

Oznacza to, że brak którejkolwiek z wyżej wymienionych przesłanek wyklucza możliwość przywrócenia uchybionego terminu.

W swoim wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania H. K. brak winy w jego niedochowaniu uzasadniła podeszłym wiekiem (76 lat) oraz złym stanem zdrowia. Z argumentacji skarżącej mogłoby więc wynikać, że okoliczności te, jako istniejące stale, zwalniają ją z obowiązku dotrzymywania określonych terminów procesowych, z czym nie sposób się zgodzić. Argumentacji tej przeczy ponadto postawa skarżącej, która pomimo, jak podniosła, podeszłego wieku i złego stanu zdrowia, odwołała się w dniu 14 sierpnia 2008 r. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w K. z dnia [...] lipca 2008 r. Można zatem przyjąć, że skoro w dniu 14 sierpnia 2008 r. była w stanie nadać w placówce pocztowej odwołanie, to datę tę należy potraktować jako datę ustania przeszkody uniemożliwiającej terminowe wniesienie odwołania.

Od tej daty więc należy liczyć siedmiodniowy termin do złożenia prośby o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania.

Tymczasem skarżąca prośbę taką wraz z odwołaniem wniosła dopiero w dniu 10 stycznia 2009 r., a zatem nie została spełniona przesłanka dochowania terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia prośby o przywrócenie terminu.

Nawet gdyby przyjąć, iż skarżąca, wnosząc odwołanie w dniu 14 sierpnia 2008 r., z uwagi na podeszły wiek i stan zdrowia, nie była świadoma uchybienia terminu, to odbierając w dniu 9 września 2008 r. osobiście postanowienie Prezesa WAM z dnia [...] września 2008 r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, musiała się o tym fakcie dowiedzieć. W związku z tym termin siedmiodniowy do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, liczony od tej daty, również nie został zachowany.

Dodatkowo należy zauważyć, że skarżąca, wbrew swoim twierdzeniom, nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, powołując się na gołosłowne okoliczności związane z wiekiem i stanem zdrowia bez ich poparcia stosowną dokumentacją.

W tej sytuacji za zgodne z prawem należy uznać zaskarżone postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.