Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 17/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 , art 13 , art 14 , art. 16
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Barbara Pasternak (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2009r. sprawy ze skargi I.K. na bezczynność Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Krakowie skargę oddala


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 października 2008 r. I.K. wystąpił do Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Krakowie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej - "Dokumentu zawierającego ostatnio dokonane obliczenia Edukacyjnej Wartości Dodanej (EWD) dotyczące gimnazjów Województwa Małopolskiego". Jako podstawę prawną swojego żądania wskazał art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).

Pismem z dnia 1 grudnia 2008r. p.o. Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Krakowie poinformowała skarżącego, że prace nad wskaźnikiem EWD odbywają się w ramach działań Zespołu ds. Metodologii Prognozowania i Komunikowania Wyników. Prace te są kontynuowane w ramach projektów, które zostały zgłoszone przez Centralną Komisję Egzaminacyjną do realizacji w latach 2007-2013 w ramach "Po kapitał ludzki", Priorytet III, Działanie 3.2. Rozwój systemu egzaminów zewnętrznych. W projekcie tym biorą udział pracownicy OKE w Krakowie. Wskaźnik EWD jest więc częścią szeroko zakrojonego projektu badawczego, którego wyniki zostaną opublikowane w późniejszym czasie. Nadto wskazała, że na stronach Centralnej Komisji Edukacyjnej ( brzmienie oryginalne), oraz na stronnie www.ewd.edu.pl. można skorzystać z narzędzia kalkulator, czyli arkusza programu MS Excel, dzięki któremu w każdej szkole istnieje możliwość policzenia dla szkoły lub wybranej grupy uczniów w szkole, wskaźnika edukacyjnej wartości dodanej. Publikowanych jest szereg prac dotyczących metodologii oraz przykładowych zastosowań tej wielkości.

W dniu 16 grudnia 2008r. I.K. wezwał Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Krakowie do usunięcia naruszenia prawa poprzez udostępnienie informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 23 października 2008r. lub wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem skarżącego żądany we wniosku dokument jest informacja, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt. 1 lit. c, pkt.4 lit. a tiret drugie i lit. c ustawy o dostępie do informacji publicznej (zwanej dalej u.d.i.p.). Skarżący powołał się na publikacje prasowe zawierające wypowiedzi przedstawiciela MEN, OKE w Krakowie i Świętokrzyskiego Kuratorium Oświaty o posiadaniu obliczeń na podstawie wskaźnika EWD. W odpowiedzi na to wezwanie Dyrektor Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Krakowie podtrzymał treść odpowiedzi udzielonej w dniu 1 grudnia 2008r. dodając, iż odmawia udostępnienia informacji w zakresie : "dokument zawierający ostatnio dokonane obliczenia EWD dotyczące gimnazjów Województwa Małopolskiego". Dyrektor OKE uznał, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem nie mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie można zatem zastosować jej art. 16 nakazującego wydanie w razie odmowy udzielenia decyzji. Dyrektor OKE podał wskazał też, że przewidywany czas realizacji programu to lata 2007-2013 natomiast w latach 2005-2007 pracował przy Centralnej Komisji Egzaminacyjnej zespół metodologiczny, którego zadaniem było przetestowanie metody EWD. W wyniku prac zespołu : powstał m. in. model szacowania EWD dla gimnazjów, model został doprowadzony do fazy pilotażu, przeszkolono duże grupy potencjalnych użytkowników, ponadto prowadzono prace nad stosowaniem metody EDW dla szkól maturalnych, oraz przeanalizowano możliwości szacowania EWD dla szkół podstawowych. Prace nad rozwojem metody EWD w Polsce trwają i planowane są do 2013 r. Dokument, którego żądał skarżący, zdaniem Dyrektora OKE nie posiada żadnej z cech dokumentu urzędowego, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy. Regulacja ta, w powiązaniu z treścią art. 6 ust. 1 pkt. 4a oznacza ograniczenie dostępu do tzw. dokumentów roboczych (wewnętrznych) , tworzonych w ramach prac przygotowawczych, które zawierają informacje wstępne i często podlegają zmianie. Skoro więc informacja, o którą wnosi I.K. nie mieści się zakresie przedmiotowym u. d. i .p. to nie można zastosować jej art. 16.

I.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Krakowie w zakresie udzielenia informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Krakowie do udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 23 października 2008r. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Dyrektor OKE w odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej nie podał powodu nieudostępnienia żądanej informacji, a można się tylko domyślać, że zdaniem Dyrektora żądane obliczenia nie są informacją publiczną. Pismo to zostało podpisane z upoważnienia Dyrektora OKE w Krakowie przez A.R. bez podania stanowiska służbowego. Zdaniem skarżącego żądana informacja jest informacją publiczną, gdyż zgodnie z zapowiedziami Z.M. Wiceministra Edukacji Narodowej, obliczenia EWD dla wszystkich szkół w Polsce mają pojawić się w Internecie w 2010 r., zaś dla Województwa Małopolskiego obliczenia EWD dotyczące gimnazjów zostały dokonane i nic nie stoi na przeszkodzie, aby już dziś zostały udostępnione. Skarżący wskazał, że fakt posiadania przedmiotowych obliczeń potwierdziła K.S. , Wicedyrektor OKE w Krakowie w wypowiedzi dla Gazety Wyborczej. W artykule tym zawarta została również informacja dotycząca udostępnienia obliczeń EWD przez inne komisje w Łodzi i na Mazowszu. Zdaniem skarżącego dokonane obliczenia Edukacyjnej Wartości Dodanej dotyczące gimnazjów Województwa Małopolskiego, należy traktować jako dokument, który podlega udostępnieniu, a który zawiera ogromną i rzetelną wiedzę na temat pracy gimnazjów Województwa Małopolskiego, a wiedza ta jest przydatna dla uczniów i rodziców decydujących, w którym gimnazjum dobrze uczą, a także do którego rodzic nie powinien dziecka posyłać, jeżeli ma na względzie jego należytą edukację. Zdaniem skarżącego niezasadnym jest argument Dyrektora OKE, że żądane przez skarżącego dane są dopiero na etapie gromadzenia, gdyż nawet ze sformułowań zawartych w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (czasowników w czasie przeszłym) wynika jednoznacznie, że prace na tworzeniem metody EWD zostały zakończone, a nawet na ich podstawie planowane są wizytacje w szkołach. Zatem Dyrektor OKE żądany we wniosku dokument błędnie zalicza do dokumentów roboczych (wewnętrznych). Skarżący wskazał, że Dyrektor przewiduje jego modyfikację, co jest zrozumiałe, gdyż w każdym roku szkolnym uczniowie szkołach się zmieniają i jest to proces, który będzie trwał w nieskończoność. Takie rozumowanie, zdaniem skarżącego, powodowałoby to, że jeżeli w danej szkole obliczenia EWD będzie się przeprowadzać w każdym roku szkolnym, to za każdym razem będą inne wyniki i obliczenia EWD będą podlegały corocznym zmianom i jeżeli byłyby traktowane jako dokument roboczy, to nigdy nie byłyby informacją publiczną.

Ponadto zdaniem skarżącego Dyrektor OKE błędnie uważa, że przesłanką definicji dokumentu urzędowego podlegającego udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej jest jego pochodzenie od funkcjonariusza publicznego, czyli od podmiotu wskazanego w art. 115 § 13 Kodeksu karnego.

Skarżący przytoczył wypowiedź Dyrektora OKE dla Gazety Wyborczej (wydanie krakowskie) zamieszczoną w artykule z dnia 22 stycznia 2009r. pt. "Po prawdę o szkołach do sądu", w której to Dyrektor nie wyklucza, że obliczenia EWD pojawią się w Internecie jeszcze przed tegorocznym naborem do gimnazjów.

Przytaczając wypowiedź K.S. , Wicedyrektor OKE w Krakowie dla Gazety Wyborczej (wydanie krakowskie) z dnia 22 października 2008 r., skarżący porównał obliczenia EWD do "wielkiego protokołu kontroli" przeprowadzonej w gimnazjach Województwa Małopolskiego za pomocą specjalnego programu komputerowego (kalkulatora). Zdaniem skarżącego obywatele mają prawo dostępu do wszelkich tego typu materiałów, albowiem są one przejawem działalności organów władzy publicznej i spełniają wszystkie kryteria informacji publicznej.

Skarżący podkreślił też, że gdyby żądane we wniosku informacje były zawarte protokołach kontroli przeprowadzonych za pomocą pracowników organu kontroli, to byłyby dostępne, gdyż w myśl przepisu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p. .Zdaniem skarżącego prawdziwym powodem odmowy udostępnienia żądanych przez niego danych jest chęć ochrony szkół, które wypadły źle przed "ostracyzmem" (wypowiedź Dyrektora OKE dla Gazety Wyborczej, wydanie krakowskie w artykule z dnia 22 stycznia 2009 r. pt. "Po prawdę o szkołach do sądu").

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Krakowie wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że OKE pismem z dnia 1 grudnia 2008r. poinformowała skarżącego, iż wskaźnik EWD jest częścią szeroko zakrojonego projektu badawczego, którego wyniki zostaną opublikowane w późniejszym czasie oraz wskazał na możliwość zapoznania się z narzędziami służącymi do policzenia wskaźnika edukacyjnej wartości dodanej dla szkoły bądź grupy uczniów. Wskazano, że w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej obszernie uzasadnił swoje stanowisko, uznając, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu Ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem nie można zastosować jej art. 16 nakazującego wydanie decyzji w razie odmowy jej udzielenia. Dyrektor OKE podtrzymał informacje zawarte w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, dotyczące prac prowadzonych nad rozwojem metodologii obliczania edukacyjnej wartości dodanej przez CKE i podtrzymał swoje stanowisko, że żądana przez skarżącego informacja nie należy do informacji publicznej w rozumieniu ustawy, gdyż odnosi się do treści dokumentów roboczych wewnętrznych, tworzonych w ramach prac przygotowawczych, jak również nie jest zawarta w dokumencie pochodzącym od funkcjonariusza publicznego, czyli od podmiotu lego w art. 115 § 13 Kodeksu karnego. Przepis ten, zdaniem organu, w kontekście art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej interpretuje się zawężająco, co w niniejszym przypadku oznacza osobę zajmującą kierownicze stanowisko w instytucji państwowej. W ocenie organu przekazanie materiału, który może zniekształcić prawdziwy obraz efektów badań (przez przekazanie wyników nieukończonych badań) pozostaje w sprzeczności z ideą zapewnienia dostępu do informacji publicznej. Ponadto organ podkreślił, że przytaczane w skardze wypowiedzi dyrektora i zastępcy dyrektora OKE są fragmentami wywiadów udzielanych prasie i nie podlegały autoryzacji.

Na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2009 r. skarżący oświadczył, że znana mu jest metoda obliczania EWD, ale wnosił o udostępnienie mu wyników nauczania ustalonych za pomocą tej metody w Małopolsce. Przy piśmie z dnia 25.05 2009 r. skarżący przedłożył kserokopie dokumentów świadczących jego zdaniem o posiadaniu przez Dyrektora OKE w Krakowie obliczeń EWD dotyczących gimnazjów Województwa Małopolskiego.

Na rozprawie w dniu 29 maja 2009 r. pełnomocnik Dyrektora OKE Kierownik Wydziału Badań i Analiz Okręgowej Komisji Egzaminacyjne w Krakowie oświadczyła, że badania nad wprowadzeniem wskaźnika EWD prowadzi zespól badawczy przy Centralnej Komisji Egzaminacyjnej w Warszawie powołany przez Dyrektora CKE. Nie są to badania prowadzone przez OKE. Zespól badawczy otrzymuje od poszczególnych Okręgowych Komisji Egzaminacyjnych dane służące do obliczenia wskaźników potrzebnych do obliczenia EWD. OKE otrzymuje te dane od poszczególnych szkół. Wskaźniki te są dostępne w biuletynach badawczych znajdujących się na stronach CKE. Są to strony ogólnie dostępne, na których jest opisana także metodologia badań. Jesienią br. zespól rozpocznie badania pilotażowe w wybranych szkołach, celem ustalenia rzetelności tej metody badawczej. Zespól nie przekazywał Dyrektorowi OKE żadnych konkretnych wyników badań poziomu szkól uzyskanych na podstawie wskaźnika EWD. Dyrektor OKE nie posiada w tej chwili więcej danych niż te, które znajdują się na powszechnie dostępnych stronach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25. 07. 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art.1 ustawy z dnia 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a. kontrola ta odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Zgodnie z brzmieniem art. 3 par. 2 pkt. 8, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1- 4.

Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności organu, nie zaś odmowy udzielenia informacji publicznej.

Wniesienie skargi do sądu zostało poprzedzone wezwaniem Dyrektora OKE w Krakowie do usunięcia naruszenia prawa. Skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Należy podzielić w całości tak wyrażone stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r. I OSK 6012/05 (teza 1., Lex nr 236545). Przytoczenia wymaga również kolejna teza sformułowana przez NSA : "Wykładnia językowa art. 52 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) upoważnia do stwierdzenia, że przepis ten odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie bezczynności w zakresie wydawania aktów. W przypadku, gdy ustawodawca uzależnia zaskarżenie bezczynności od wniesienia środka zaskarżenia, czyni to w sposób wyrażny, np. art. 37 kpa, art. 101a ust 1 w zw. z art. 101 ust. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.)". Konsekwencją powyższego stanowiska jest uznanie, że skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej może być wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (tak NSA w uzasadnieniu cyt. wyroku, por. także wyrok ).

Skarżący pismem z dnia 16 grudnia 2008 r. . [...] wezwał Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej do usunięcia naruszenia prawa. Okoliczność tę, wobec wskazanego wyżej braku takiego obowiązku należy zatem ocenić jako nie mającą wpływu na kwestię dopuszczalności wniesionej skargi, ani też na merytoryczną ocenę zarzutu bezczynności.

Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwianiu sprawy. W przypadku bezczynności organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, pozytywne rozstrzygnięcie, czyli uwzględnienie skargi może prowadzić jedynie do nakazania organowi załatwienia wniosku podmiotu domagającego się udostępnienia informacji publicznej w sposób wynikający z Ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, natomiast Sąd administracyjny nie może w wyroku przesądzać sposobu załatwienia sprawy. Pozostawanie w bezczynności przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej oznacza niepodjęcie przez ten podmiot we wskazanym w art. 13 u.d.i.p. terminie stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia (tak NSA w wyroku z dnia 24 maja 2006 r. , I OSK 601/05, Lex nr 236545). Jak bowiem wynika z ust. 1 tego przepisu, oraz z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., jeżeli w momencie otrzymania wniosku podmiot zobowiązany jest w posiadaniu informacji publicznej, to jest on zobligowany do jej udostępnienia bez zbędnej zwłoki lub wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia, przy czym decyzja odmowna, oraz decyzja o umorzeniu, o której mowa w art. 14 ust.2 u.d.i.p. to dwa przypadki, w których ustawa przewiduje wydanie decyzji administracyjnej. Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej mamy do czynienia również w przypadku, gdy nie powiadamia on w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona. W tym miejscu konieczne jest podkreślenie, że regulacja ustawy dotyczy wyłącznie prawa dostępu do informacji publicznej i postępowania w takich sprawach, nie obejmuje natomiast swoim zakresem sytuacji, w których żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, względnie podmiot, do którego zostaje skierowane żądanie udostępnienia informacji publicznej nie jest w jej posiadaniu. Skoro jednak okoliczności takie (tj. brak cech informacji publicznej lub brak informacji w zasobach zobowiązanego) ujawnią się zwykle po skierowaniu żądania udostępnienia informacji publicznej, zasadnym jest przyjęcie, że zarówno w jednym jak i w drugim przypadku podmiot zobowiązany do udostępnienia nie narazi się na zarzut bezczynności, jeżeli powiadomi wnoszącego pismem, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (w przypadku, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p.), lub że powiadomi pisemnie wnoszącego o braku informacji w swoich zasobach (por. Ustawa o dostępie do informacji publicznej Komentarz praktyczny, I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, wyd. 1 LexisNexis, Warszawa 2008, komentarz do art. 13 ustawy). Innymi słowy również w sytuacji, gdy organ nie posiada żądanych informacji, zobowiązany jest do załatwienia sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (tak. T.R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyd. 4 LexsNexis Warszawa 2008 r., str. 208 ).

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy należało ustalić, udostępnienia jakiej informacji żądał skarżący od Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Krakowie. Z treści wniosku, który wpłynął do OKE 24 października 2008 r. wynika, że skarżący domagał się przekazania mu drogą elektroniczną "dokumentu zawierającego ostatnio dokonane obliczenia edukacyjnej wartości dodanej dotyczące gimnazjów Województwa Małopolskiego". Stanowisko, jakie zajął dyrektor OKE wobec żądania wnioskującego w odpowiedzi na wniosek oraz w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegało na przekazaniu wnioskującemu szeregu informacji dotyczących prowadzenia przez Centralną Komisję Egzaminacyjną, w latach 2007-2013 badań nad zastosowaniem wskaźnika EWD, rezultatów prac Zespołu powołanego przez CKE, jednak przede wszystkim na poinformowaniu, że OKE nie posiada dokumentu, o którego udostępnienie wnosił skarżący. Istnieje bowiem tylko materiał tworzony w ramach prac przygotowawczych projektu badawczego, dotyczącego metodologii obliczania edukacyjnej wartości dodanej, który to projekt jest kontynuowany a jego ukończenie wymaga jeszcze wielu czynności. Powołano się przy tym na pojęcie tzw. "dokumentów roboczych", które nie podlegają udostępnieniu.

Biorąc pod uwagę literalne tylko brzmienie wniosku skarżącego, który do czasu wniesienia skargi domagał się konsekwentnie wydania "dokumentu" zawierającego obliczenia EWD, twierdząc, że dokument taki stanowi źródło wiedzy na temat pracy i poziomu gimnazjów Województwa Małopolskiego, to stanowisko Dyrektora OKE uznać należałoby za słuszne. Jest ono bowiem zgodne z treścią i rozumieniem art. 6 ust. 2 u.d.i.p., wprowadzającego ustawową definicję dokumentu urzędowego. Skoro bowiem skarżący żądał przekazania kserokopii dokumentu, o jakim mowa we wniosku, natomiast Dyrektor OKE nie posiadał takiego dokumentu na dzień udzielenia odpowiedzi i poinformował o tym fakcie skarżącego, to nie można uznać, że pozostawał w bezczynności. Ocena taka jest uzasadniona przedstawionymi wyżej uwagami dotyczącymi sposobu załatwiania spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej. W takim stanie faktycznym przekroczenie przez Dyrektora OKE terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., pozostaje bez znaczenia dla merytorycznej oceny skargi, skoro odpowiedzi udzielono przed jej wniesieniem do sądu.

Jednak ze stanowiska skarżącego przedstawionego na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2009 r. wynika, że domagał się od Dyrektora OKE w Krakowie udostępnienia mu wyników nauczania ustalonych za pomocą tej metody w Małopolsce (protokół rozprawy z 22. 04. 2009 r., k [...]). Powstaje zatem kwestia, czy ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy okoliczność takiego wyjaśnienia treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej, skierowanego do Dyrektora OKE w Krakowie w dniu 24 . 10. 2008 r., tym samym czy odczytanie przez Dyrektora OKE wniosku skarżącego w sposób wynikający wyłącznie z jego literalnego brzmienia może prowadzić do uznania, że pozostaje on w bezczynności, a co za tym idzie do uwzględnienia skargi.

Żądanie udzielenia informacji musi podlegać ocenie po kątem tego, czy mamy do czynienia z informacją publiczną w rozumieniu ustawy, czy informacja ta jest w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia, oraz czy i które z sytuacji uregulowanych w u.d.i.p. zachodzą w konkretnej sprawie ( np. konieczność wydania decyzji z art. 14 lub 16 ustawy, konieczność oceny, czy żądanie dotyczy informacji przetworzonej). Jest to uzasadnione treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Treść tego przepisu, jak i przykładowe tylko wskazanie w art. 6 u.d.i.p. kategorii informacji publicznej podlegających udostępnieniu, oraz powszechnie przyjęte szerokie rozumienie przedmiotu regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazują na konieczność uznania, że udostępnienie informacji publicznej winno być regułą, zaś przypadki odmowy jej udostępnienia - wyjątkami interpretowanymi ściśle.

Zdaniem Sądu, skarżący żądał udostępnienia informacji o wynikach nauczania już ustalonych za pomocą metody - wskaźnika EWD w Małopolsce a Dyrektor OKE w Krakowie nieprawidłowo, w sposób literalny odczytał wniosek w tym zakresie. Należy dodać, co jest w sprawie istotne, że żądanie dotyczyło przekazania "obliczeń", co jednoznacznie wskazuje na żądanie udostępnienia informacji o wielkościach określonych liczbami, oraz dotyczyło gimnazjów Województwa Małopolskiego, czyli wszystkich gimnazjów tego województwa. Taką treść żądania potwierdza też stanowisko skarżącego, dla którego uzyskanie powyższej informacji miało być źródłem wiedzy, jakie szkoły mają dobry poziom, a jakie zły (co nie oznacza, że sąd badał interes skarżącego w uzyskaniu informacji, do czego nie jest uprawniony).

Oceny wymaga więc kwestia, czy Dyrektor OKE pozostaje w bezczynności, nie udostępniając skarżącemu żądanej, tak wskazanej informacji.

Analizując wskazane w pismach Dyrektora OKE kierowanych do skarżącego okoliczności, jak i z treść odpowiedzi na skargę, oraz wyjaśnienia pełnomocników Dyrektora OKE stwierdzić należy, że Dyrektor OKE Krakowie nie pozostaje w bezczynności w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie posiada bowiem danych ustalonych za pomocą EWD w formie cyfrowej, dotyczących wyników nauczania gimnazjów Województwa Małopolskiego. Posiadanie przez Dyrektora OKE informacji o prowadzonych przez CKE badaniach, informacji na temat "Kalkulatora" do obliczania wskaźnika, informacji na temat metodologii zastosowań tej wielkości, sposobu upowszechniania informacji na temat możliwości stosowania EWD, nie może oznaczać, że jest równocześnie w posiadaniu informacji, której udostępnienia żądał skarżący. Choć nie ma to istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, nadmienić można w nawiązaniu do stanowiska skarżącego zaprezentowanego w piśmie złożonym po zamknięciu rozprawy, że dokonywanie obliczeń według wskaźnika EWD nie należy do ustawowych obowiązków Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej. Nie statuuje takiego obowiązku żaden przepis Ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem jej art. 9c ust. 2 pkt. 3), do zadań okręgowych komisji egzaminacyjnych należy (m.in.) analizowanie wyników sprawdzianów i egzaminów, o których mowa w art. 9 ust. 1, oraz egzaminów eksternistycznych o których mowa w art. 10 ust. 1, a także formułowanie wniosków. Ustawa nie precyzuje w jaki sposób i w jakiej formie jest przeprowadzana owa analiza i formułowanie wniosków. Tak określony obowiązek nie jest równoznaczny z obowiązkiem posiadania wyników nauczania pozyskanych za pomocą metody EWD, tym bardziej, że jak wynika ze stanu faktycznego sprawy badania nad jej wprowadzeniem są w toku.

Informacją jest utrwalony w dowolny sposób komunikat, wiedza, świadomość o jakimś fakcie. Informacja tylko wtedy ma charakter informacji publicznej, jeżeli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu, od którego wnioskodawca żąda jej udostępnienia. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie może zmierzać do inicjowania działań ani dotyczyć przyszłych niesprecyzowanych zamierzeń. (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska. op. cit. str. 14). W stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy, wniosek skarżącego zmierzał zdaniem Sądu do wytworzenia informacji, do czego Dyrektor OKE w Krakowie jako podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie jest zobowiązany.

Nie może mieć znaczenia zarzut skargi, iż gdyby żądanie przez skarżącego informacje były zawarte w protokołach kontroli przeprowadzonych przez pracowników organu kontroli to byłyby w myśl art. 6 ust. 1 pkt. 4 lit. a dostępne. Sąd rozpoznawał sprawę ze skargi na bezczynność Dyrektora OKE i czynienie jakichkolwiek ustaleń dotyczących możliwych stanów hipotetycznych nie jest przedmiotem postępowania i nie może stanowić argumentu za lub przeciw uwzględnieniu skargi. Podkreślić również należy, że brak w przepisach Ustawy o dostępie do informacji publicznej normy uprawniającej czy też zobowiązującej sąd administracyjny do badania prawdziwości informowania uprawnionego o tym, że zobowiązany nie ma informacji, o jaką uprawniony wnosi. Informacja o braku informacji w zasobach zobowiązanego usuwa więc stan bezczynności w zakresie udostępnienia danych, o jakie wnosił uprawniony (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, op. cit. kom do art. 13 ustawy). Kontrolna rola sądu administracyjnego nie może też prowadzić do ustalania stanu sprawy w oparciu o informacje podawane w artykułach prasowych, z których skarżący wywodzi swoje przekonanie o posiadaniu przez podmiot zobowiązany żądanej informacji.

Skoro Dyrektor OKE nie posiada więcej informacji niż wynika to z ogólnie dostępnych źródeł, o czym skarżący został poinformowany i z którymi - jak twierdzi - zapoznał się, nakazywanie przez sąd ich udostępnienia było bezprzedmiotowe i sprzeczne z regulacją i celem ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z treścią art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Biorąc zatem pod uwagę stan faktyczny i prawny sprawy należało na podstawie powyższego przepisu orzec jak w sentencji.