Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 686/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 103 ust. 1, art. 104
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 7,  art. 75 par. 1,  art. 76, art. 78 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 3 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi E. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej - prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i skreślenia z rejestru działalności regulowanej - rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. nr [...]; II. określa, że zaskarżone decyzje wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu do dnia prawomocności wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zakazania E. Z. (dalej skarżący) prowadzenia działalności gospodarczej – prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i skreślenia go z rejestru działalności regulowanej – rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, prowadzonego przez Prezydenta Miasta L..

W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli w dniach [...] r., w dniu [...] r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zakazu prowadzenia przez skarżącego ośrodka szkolenia kierowców. W toku tej kontroli stwierdzono bowiem nieprawidłowości w postaci niezgodności dat rozpoczęcia szkolenia uwidocznionych w ewidencji osób szkolonych, karcie prowadzonych zajęć oraz zaświadczeniach o ukończeniu kursu. Stwierdzono, ze w jednym przypadku doszło do odbycia przez kursanta mniejszej liczby godzin aniżeli wymaga tego program szkolenia. Na podstawie karty przeprowadzonych zajęć ustalono, że odbył on 29 godzin zajęć praktycznych zamiast 30 godzin. Natomiast w dwóch przypadkach stwierdzono dokumentowanie jazd w tym samym czasie z dwoma kursantami oraz nakładania się godzin jazdy. Wskazano także naruszenie prowadzenia egzaminu wewnętrznego.

Omawiane uchybienia stwierdzono na podstawie analizy dokumentacji prowadzonej przez stronę, co w ocenie organów stanowiło przejaw rażącego naruszenia zasad wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, w rozumieniu art. 104 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 2005r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm. zwanej dalej "prawo o ruchu drogowym").

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent Miasta L. orzekł zatem o zakazaniu skarżącemu prowadzenia działalności gospodarczej – prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i skreśleniu go z rejestru działalności regulowanej – rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, prowadzonego przez Prezydenta Miasta L..

Z powyższą decyzją nie zgodził się skarżący, który we wniesionym odwołaniu zarzucił tej decyzji naruszenie prawa materialnego – art. 104 ust. 1 pkt 3 prawa o ruchu drogowym, jak również art. 6, 7 oraz 75, 77, 78 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej zwana KPA). W uzasadnieniu skarżący wskazał, że swoich ustaleń organ pierwszej instancji dokonał wyłącznie na podstawie analizy karty przeprowadzonych zajęć, z pominięciem innych dowodów, ponadto nie w pełni, w rozumieniu art. 7 KPA, zbadał okoliczności stanu faktycznego, a w konsekwencji w sposób wadliwy zastosował normę art. 104 ust. 2 pkt 1 prawa o ruchu drogowym.

Skarżący zarzucił przy tym, że organ pierwszej instancji pominął w swoich rozważaniach wskazane przez niego dowody, w tym oświadczenia samych kursantów złożone na okoliczność, że szkolenie było prowadzone zgodnie wymogami normatywnymi. Autor odwołania zwrócił również uwagę, że przepisy KPA nie różnicują dowodów, a co za tym idzie wszystkie dowody mają jednakową moc.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję stwierdzając, że dokonywane w toku kontroli ustalenia potwierdzają zaistnienie takich uchybień, które stanowią dostateczną podstawę do zastosowania sankcji w postaci wykreślenia przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej oraz orzeczeniu zakazu prowadzenia działalności w zakresie szkolenia kierowców.

W uzasadnieniu prawnym decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1 prawa o ruchu drogowym starosta wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia kierowców, skreślając przedsiębiorcę z rejestru działalności regulowanej, jeżeli przedsiębiorca rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, przy czym rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców jest:

1) szkolenie niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia;

2) wydanie niezgodnie ze stanem faktycznym zaświadczenia o ukończeniu szkolenia.

W myśl art. § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. z 2005r. Nr 217, poz. 1834 ze zm.) instruktor w trakcie zajęć praktycznych może szkolić wyłącznie jedną osobę. Z kolei według § 3 ust. 1 pkt 2 programu szkolenia stanowiącego załącznik Nr 3 do rozporządzenia, liczba godzin dla zajęć praktycznych nie może być mniejsza niż 30 przy kat. B prawa jazdy.

Organ podkreślił, że zgodnie z § 7 ust. 1 omawianego rozporządzenia przeprowadzenie poszczególnych zajęć teoretycznych i praktycznych jest potwierdzane w karcie przeprowadzonych zajęć, każdorazowo po ich zakończeniu przez osobę prowadzącą zajęcia i osobę szkoloną. W kartach przeprowadzonych zajęć, które zostały zakwestionowane w wyniku kontroli, a które znajdują się w aktach administracyjnych sprawy godziny odbytych zajęć praktycznych zostały potwierdzone podpisem przez instruktora oraz osobę szkoloną. Są to dowody z dokumentów. Analiza poszczególnych kart prowadzi do wniosku, że w trakcie godzin szkolenia praktycznego instruktor szkolił albo w tym samym czasie, albo w czasie częściowo pokrywającym się, dwa razy - dwie osoby jednocześnie. Świadczy to o tym, że przynajmniej jedna z tych osób nie odbyła szkolenia w wymagany przez prawo sposób. W jednym przypadku przeprowadzono także zajęcia praktyczne w liczbie godzin mniejszej niż wymagana. Fakty te stanowią o naruszeniu programu szkolenia, co w rozumieniu ustawy stanowi o rażącym naruszeniu warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzonego ośrodka szkolenia kierowców.

Dla uznania, że doszło do rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców wystarczające jest stwierdzenie jednorazowego faktu szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia lub jednorazowego wydania niezgodnego ze stanem faktycznym zaświadczenia o ukończeniu kursu. Przy zaistnieniu takich przypadków wydanie przez organ zakazu prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia kierowców jest obowiązkowe.

Organ uznał także, że zarzut skarżącego podnoszony w odwołania, co do niewyczerpującego ustalenia stanu faktycznego nie zasługuje na uwzględnienie, Zarzutu takiego nie uzasadnia w szczególności nieprzeprowadzenie dowodów z zeznań świadków, czy też niedopuszczenie dowodu z oświadczenia kursanta i kalendarza strony skarżącej, w którym zapisywała terminy przeprowadzanych zajęć. Jak uznał organ nie było potrzeby przeprowadzania dowodu w tym zakresie, przy zgromadzonych w niniejszej sprawie dowodach z dokumentów. Oświadczenie, czy zeznanie, zaprzeczające dokonanym wpisom w karcie przeprowadzonych zajęć przez osoby bezpośrednio zainteresowane wynikiem postępowania nadzorczego, nie może stanowić podstawy zakwestionowania dowodu jakim jest – sporządzona zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury – karta przeprowadzonych zajęć, stanowiąca podstawę wydania zaświadczenia o ukończeniu szkolenia. W tym przypadku niewątpliwy prymat należy przydać tejże dokumentacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższe rozstrzygnięcie SKO w L. skarżący zarzucił: naruszenie interesu przedsiębiorcy, przez przekroczenie dopuszczalnej prawem ingerencji w swobodę prowadzenia działalności gospodarczej; naruszenie przepisów 6, 7, 10, 75 – 86 i 136 KPA, przez uniemożliwienie skarżącemu wykazania rzeczywistego stanu faktycznego sprawy; naruszenie art. 104 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1 prawa o ruchu drogowym, jak również art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. 2007 r. Nr .155, poz.1095 ze zm., dalej zwana: ustawa o swobodzie działalności gospodarczej). Skarżący zwrócił się jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że nałożenie się według zapisów kart godzin szkolenia praktycznego było skutkiem jednoczesnej obecności w pojeździe szkolonych, jeden po drugim, kursantów i omyłkowych wpisów instruktora stwierdzonych dopiero przez kontrolującego.

Zdaniem skarżącego za nieuzasadnioną nadinterpretację przepisów prawa na użytek tego postępowania należy uznać pogląd organu odwoławczego, że każde odstępstwo od tego wymogu formalnego, będzie stanowiło o rażącym naruszeniu warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców poprzez prowadzenie szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia.

Skarżący podniósł także, że pogląd SKO jakoby "postępowanie dowodowe zostało w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący" i "nie było potrzeby przeprowadzenia dowodu w tym zakresie przy zgromadzonych w niniejszej sprawie dowodach z dokumentów" oraz, że "oświadczenia, czy zeznania zaprzeczające dokonanym wpisom ... nie mogą stanowić podstawy zakwestionowania dowodu (...) jakim jest karta przeprowadzonych zajęć, jest sprzeczny z podstawowymi zasadami KPA (art. 6-16) i prawami strony wynikającymi z Konstytucji RP (art. 7 - zasada praworządności, art. 31 ust. 3 - proporcjonalności, art. 32 ust. 1 - równości wobec prawa, art. 45 ust. 1 - sprawiedliwego, pewnego i szybkiego postępowania) oraz Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności art. 6".

Sposób przeprowadzenia kontroli, treść wniosków pokontrolnych i decyzji organów pierwszej i drugiej instancji – świadczą – jak wywodzi dalej skarżący – o dowolnej, niezgodnej z przepisami prawa ingerencji organów administracji w gwarantowaną ustawami swobodę prowadzenia działalności gospodarczej.

W ocenie skarżącego obowiązkiem organów administracji było umożliwienie stronie wykazania faktycznego stanu sprawy, a następnie ocenienie, w ramach prawa swobodnej oceny wyników postępowania dowodowego – przeprowadzonych dowodów – pod kątem norm prawa materialnego. Skarżący stwierdził też, że KPA nie wprowadza hierarchii dowodów, przyjmuje zasadę równiej mocy dowodowej środków, nie wprowadza ograniczeń co do rodzaju i ilości dowodów oraz statuuje zasadę dopuszczalności podważenia treści dokumentów (art. 76 § 3 KPA) i to dokumentów urzędowych.

W odpowiedzi na skargę organ wyraził stanowisko w istocie tożsame z prezentowanym w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Organ podkreślił także, że przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym w sposób rygorystyczny nakazują przestrzeganie reguł obowiązujących w trakcie prowadzenia szkoleń przyszłych kierowców, co związane jest z koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa samym kursantom, jak też innym uczestnikom ruchu drogowego. Stąd rygorystyczne ujęcie pojęcia "rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej" jakim jest między innymi szkolenie niezgodne z obowiązującym programem szkolenia. Ustawodawca w tym przypadku nie wprowadza podziału na uchybienia mniej, lub bardziej istotne, ale jakiekolwiek naruszenie programu szkolenia, nawet jednorazowe – musi skutkować decyzją o zakazie prowadzenia tego rodzaju działalności. Temu celowi, tj. kontroli prawidłowości prowadzonych szkoleń ma służyć między innymi prowadzenie dokumentacji szkolenia i bieżące dokumentowanie przeprowadzanych czynności. Z tych względów organy administracji dały prymat dowodom w postaci kart szkolenia kierowców, w których wykazano wskazane w decyzji nieprawidłowości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Oceniając decyzję administracyjną według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd administracyjny bada, czy przy wydaniu indywidualnego aktu z zakresu administracji publicznej organy zachowały reguły proceduralne i czy niewadliwie zastosowały normy prawa materialnego odnoszące się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Warto tu jeszcze zwrócić uwagę, że kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., nie ograniczają zarzuty, czy wnioski skargi, jak również powołana przez skarżącego podstawa prawna. Sąd może zatem uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym.

Biorąc pod uwagę przywołane kryteria kontroli sądowej, nie można było utrzymać w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji.

Stwierdzona przez Sąd wadliwość postępowania dyskwalifikuje zaskarżony akt administracyjny oraz poprzedzający go akt pierwszoinstancyjny, jako prawidłowe rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, w szczególności, że decyzje rozstrzygają w kwestii uprawnień do wykonywania określonego zajęcia, a zatem w newralgicznej sferze osobistych uprawnień jednostki tj. możliwości zarobkowania w dotychczas wykonywanym zawodzie w ramach działalności gospodarczej.

Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia, po myśli art. 103 ust. 1 prawa o ruchu drogowym, stanowi działalność regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców. Jako działalność regulowana objęta jest ona szczególnym reżimem. Wykonywanie takiej działalności wymaga mianowicie spełnienia szczególnych warunków, określonych przepisami prawa (art. 5 pkt 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Reżim ten oznacza również, że zarówno spełnianie przez przedsiębiorcę warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej jak i przebieg tej działalności podlega kontroli w szerszym zakresie niż działalności prowadzonej bez ograniczeń. Podejmując się zatem prowadzenia takiej szczególnej działalności gospodarczej przedsiębiorca winien liczyć się ze wzmożonym nadzorem ze strony uprawnionych organów, a działań tych organów odczytywać nie można jako przekroczenie dopuszczalnej prawem ingerencji w swobodę prowadzenia działalności gospodarczej.

Podejmowane jednak przez organy działania nie mogą wykraczać poza reguły i zasady postępowania administracyjnego wyznaczone przez normy procesowe kodeksu postępowania administracyjnego. Reguły i zasady te zapewniają bowiem wnikliwe ustalenie okoliczności stanu sprawy, co pozwoli z kolei na niewadliwe zastosowanie w sprawie właściwych przepisów prawa materialnego.

Rozdział 2 KPA, zatytułowany został przez ustawodawcę "Zasady ogólne". Zawiera on zbiór elementarnych reguł, którymi rządzić się winno postępowanie administracyjne, a tym samym obliguje organ administracji publicznej do ich przestrzegania i stosowania w każdej sprawie. Specyfiką postępowania administracyjnego, odróżniającą je od każdego innego typu postępowania, jest układ ról procesowych. Szczególne unormowania zawarte w przepisach KPA mają mianowicie na celu zredukowanie dysproporcji pomiędzy częstokroć niezorientowaną w prawie stroną, a profesjonalnym i wykwalifikowanym organem. Realizację tych zamierzeń gwarantuje między innymi przepis art. 7 KPA, stanowiąc jednocześnie gwarancję ochrony praw strony i zabezpieczenia jej przed negatywnymi skutkami nieznajomości nierzadko zawiłych i skomplikowanych procedur prawnych. Realizację zasady prawdy obiektywnej (omawiany art. 7 KPA) konkretyzują m. in. przepisy Działu II, Rozdziału 4 (dowody) kodeksu.

Choć co do zasady inicjatywa dowodowa spoczywa na organie, albowiem to właśnie organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, to jednak nie może on pozostawać bierny wobec wysuwanych przez stronę wniosków dowodowych. Znaczenie ma również to, że organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania przeprowadzenia dowodu tylko w ściśle określonych okolicznościach, wymienionych w art. 78 § 2. Innymi słowy, treść § 1 tego artykułu wprowadza zasadę uwzględniania dowodów zgłoszonych przez stronę, natomiast § 2 - wyjątek od tej zasady. Jeżeli zatem nie wystąpią wymienione § 2 przesłanki negatywne, organ nie może przed wydaniem decyzji odmówić oceny dowodów przedłożonych przez stronę (por. wyr. NSA z dnia 21 czerwca 1988 r., SA/Lu 151/88, ONSA 1988, nr 2, poz. 72). Organ administracji publicznej może zatem nie uwzględnić żądania dotyczącego przeprowadzenia dowodu jedynie wtedy, gdy nie zostało one zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy (art. 78 § 2 KPA).

Jak wynika zarówno z treści protokołu kontroli z dnia [...] r. jak i uzasadnień decyzji, organy dokonały swych ustaleń na postawie dokumentacji szkolenia (ewidencji osób szkolonych, kart przeprowadzonych zajęć i zaświadczeń o ukończeniu szkoleń) z pominięciem dowodów zgłoszonych przez skarżącego. Żądaniem przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, zapisów kalendarza, czy oświadczeń kursantów było bowiem niewątpliwie, znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy, pismo wyjaśniające skarżącego z dnia [...] r. do którego dołączono oświadczenia kursantów. Organy odmówiły uwzględnienia wniosku powołując się – w przypadku organu pierwszej instancji – na "brak możliwości oceny przyczyn niezrealizowania czy naruszeń planu szkolenia", zaś – w przypadku organu odwoławczego – na "brak potrzeby przeprowadzania dowodów, przy zgromadzonych w niniejszej sprawie dowodach z dokumentów". Przedstawione stanowisko w obu przypadkach należy uznać na błędne. Ocena Sądu dotyczy również apriorycznego uznania przez organ prymatu mocy dowodowej dokumentacji sporządzonej na potrzeby szkolenia nad osobowymi źródłami dowodowymi. Wskazać należy w tym miejscu, że dokumentacja sporządzona na potrzeby szkolenia, a wskazana w sprawie jako dowód nieprawidłowości, nie jest dokumentacją urzędową, w rozumieniu art. 76 KPA.

Jak już wyjaśniono organ administracji publicznej może odmówić uwzględnienia żądania jedynie w ściśle określonych przypadkach. Z pewnością za owe przypadki uznać nie można braku możliwości oceny przyczyn niezrealizowania, czy naruszeń planu szkolenia. Dopuszczenie wnioskowanych przez skarżącego dowodów nie miało wszak na celu oceny przyczyn, a zweryfikowanie, czy w ogóle doszło do niezrealizowania lub naruszenia programu szkolenia.

Podobnie ocenić należy prezentowany przez organ drugiej instancji brak potrzeby przeprowadzania dowodów, przy zgromadzonych w niniejszej sprawie dowodach z dokumentów. Takie stanowisko przeczy samej istocie dowodów w postępowaniu administracyjnym. Organ dokonał bowiem w zasadzie oceny dowodów bez ich przeprowadzenia. Założył, że zeznania świadków, pouczonych o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, złożone w postępowaniu przed organem administracji publicznej, nie niosą za sobą wystarczającej mocy dowodowej, by można było je zestawić i ocenić z dokumentacją szkolenia sporządzaną przez samego skarżącego. W kontekście art. 75 § 1 KPA, stanowiącego, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, stanowisko organu należy uznać na nieprawidłowe.

Nie oznacza to rzecz jasna uznania, że zeznania świadków, czy dowód z kalendarza doprowadzą do obalenia dotychczas przeprowadzone dowody. Przeprowadzając jednak postępowanie dowodowe w pełnym zakresie organy będą mogły ocenić każdy ze zgromadzonych dowodów czyniąc zadość wymogom procedury administracyjnej, a w uzasadnieniu kończącej postępowanie decyzji, dać wyraz swej oceny opisując, który z dowodów i z jakich powodów organ ocenił jako bardziej, czy mniej uprawdopodabniające stan faktyczny sprawy.

Nie uwzględniając żądania skarżącego organy nie dokonały należytych ustaleń w sprawie. Nie mogły bowiem ocenić, czy do doszło do niezrealizowania lub naruszenia programu szkolenia, czy też zakwestionowane zapisy są jedynie błędami osoby wypełniającej, a szkolenie przebiegło w sposób zgodny z wymogami ustawy. Tylko bowiem stwierdzone jednoznaczne, w oparciu o analizę wszelkich dowodów, naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców może być podstawą zastosowania sankcji, o których mowa w art. 104 prawa o ruchu drogowym.

Wobec stwierdzonych uchybień i ich wpływu na prawidłowość przeprowadzonego postępowania oraz zapadłych w sprawie rozstrzygnięć, Sąd odstąpił od badania zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Prowadząc ponownie postępowanie organy uwzględnią przedstawione w niniejszym uzasadnieniu uwagi odnośnie postępowania dowodowego.

Mając to na uwadze, nie przesądzając kierunku rozstrzygnięcia, na podstawie art. 145 § 1pkt. 1 lit. c p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w punkcie II znajduje oparcie w art. 152 p.p.s.a.