Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 9/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.3 pkt 1 lit. a , c tiret 10, pkt 2, 11, art. 5 ust. 2 i 3, art. 17 ust. 1-4
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. sprawy ze skargi E.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na okres od [...] listopada 2009r. do [...] grudnia 2009r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz adwokat I.R. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych zwiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną skargą decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze ( dalej jako: SKO ) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2010 r. nr [...], którą organ ten odmówił wnioskodawczyni E.W. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od [...] listopada do [...] grudnia 2009 r.

Wynikający z akt administracyjnych stan sprawy przedstawiał się następująco:

W dniu 15 września 2009 r. E.W. złożyła w Urzędzie Miasta wniosek o przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na okres zasiłkowy 2009-2010 w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną córką M.. Do wniosku dołączyła orzeczenie o niepełnosprawności córki wydane na okres do [...] września 2011 r., zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2009 roku o uzyskanym przez nią zerowym dochodzie w 2008 r. i o wysokości dochodu uzyskanego w tymże roku przez jej męża Z.W. w kwocie 21 832,04 zł brutto i 17 416,32 zł netto ( po potrąceniu składek na ubezpieczenie społeczne – 2. 968,03 zł i zdrowotne – 1 447,69 zł ) oraz oświadczenie strony z [...] września 2009 r. o wysokości uzyskanego w 2008 r. dochodu jej męża, niepodlegającego opodatkowaniu w kwocie 21 109,80 zł uzyskanego z tytułu diet.

Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił wnioskodawczyni prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na przekroczenie kryterium dochodowego. W wyniku jej odwołania SKO decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania.

W dniu 5 stycznia 2010 r. E.W. złożyła nowy wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na okres zasiłkowy 2009/2010. W wyniku jego rozpoznania Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] przyznał wnioskodawczyni świadczenie pielęgnacyjne w związku z koniecznością opieki na córką M. na okres od [...] stycznia 2010 r. do [...] września 2011 r.

W zakresie obejmującym prawo do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od [...] listopada 2009 do [...] grudnia 2009 r. organ I instancji zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny sprawy prawa wnioskodawczyni do świadczenia pielęgnacyjnego za poprzedni okres zasiłkowy ( 2008/2009 ) w związku z przekroczeniem w kolejnym okresie zasiłkowym 2009/2010 kryterium dochodowego o kwotę niższą niż najniższy zasiłek rodzinny.

Po podjęciu postępowania, decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił wnioskodawczyni prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na okres od "[...] listopada 2009 do [...] grudnia 2010 r." Decyzja ta została w dniu [...] sierpnia 2010r. uchylona przez SKO (nr [...]), a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania ze względu na błędnie wskazany okres świadczenia pielęgnacyjnego, który był przedmiotem rozstrzygania.

Rozpoznając sprawę po raz kolejny, organ I instancji decyzją z dnia [...] października 2010 r. Nr [...], z powołaniem się na art. 3 pkt 1 lit. a, c tiret 10, pkt 2, 11, art. 5 ust. 2, 3, art. 17 ust. 1 – 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.) § 2, § 7 i § 15 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz.U. Nr 105, poz. 881 ze zm.), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych ( Dz. U. Nr 129, poz. 1058 ) oraz art. 21 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją wydatków budżetowych ( Dz. U. Nr 219 , poz. 1706 ), odmówił E.W. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na okres od [...] listopada 2009 do [...] grudnia 2009 r.

W uzasadnieniu wskazał, iż po zaistniałej od 1 stycznia 2010 r. zmianie przepisów i skreśleniu – w wyniku art. 13 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją wydatków budżetowych ( Dz. U. Nr 219 , poz. 1706 ) art. 17 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, uzależniającego dotychczas prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od spełnienia kryterium dochodowego oraz pozwalającej na przyznanie tego świadczenia na okres wynikający z orzeczenia niepełnosprawności ( art. 24 ust. 4 ustawy ) decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. świadczenie to przyznane zostało wnioskodawczyni na okres od [...] stycznia 2010 r. do [...] września 2011 r. Mając na uwadze przepis art. 21 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. organ I instancji stwierdził, iż prawo do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od [...] listopada do [...] grudnia 2009 r. rozpatrywane być powinno w oparciu o przepisy dotychczasowe, uzależniające jego przyznanie od spełnienia kryterium dochodowego. Wskazał, iż stosownie do przepisu art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne przysługiwało gdy dochód na osobę w rodzinie, której członkiem jest dziecko legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności wynosił nie więcej niż 583 zł. Organ wskazał, iż wysokość dochodu na osobę w rodzinie ustala się z uwzględnieniem dochodów i należności o jakich mowa w przepisie art. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Ustalając wysokość dochodu na członka rodziny wnioskodawczyni organ przy zastosowaniu art. 3 ust. 1 lit a i c ustawy uwzględnił :

- podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych dochód męża wnioskodawczyni w wynikającej z zaświadczenia Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2009 r. kwocie brutto 21 832,04 zł, pomniejszonej o należy podatek dochodowy (0,00 zł), o składki na ubezpieczenie społeczne (2 968,03 zł) i o składkę na ubezpieczenie zdrowotne (1 817,91 zł - wyliczonej zgodnie z algorytmem podanym w § 15 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne), co daje ostatecznie kwotę dochodu netto przyjętą do wyliczenia w wysokości 17 046,10 zł

- niepodlegający opodatkowaniu dochód uzyskany przez męża wnioskodawczyni w 2008 r. z tytułu należności ze stosunku pracy w postaci diet zagranicznych w wysokości 21 109,80 zł wynikającej z zaświadczeń pracodawcy z dnia [...] września 2009 r. i [...] stycznia 2010 r.

Wyjaśniając przyczyny uwzględnienia do dochodu rodziny wnioskodawczyni kwoty 21 109, 80 zł organ stwierdził, iż podlega ona zaliczeniu na podstawie art. 3 pkt. 1 lit. c tiret 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z powołanym przepisem przy ustalaniu dochodu rodziny od którego zależy prawo do świadczenia pielęgnacyjnego uwzględnia się należności ze stosunku pracy lub z tytułu stypendium osób fizycznych mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przebywających czasowo za granicą - w wysokości odpowiadającej równowartości diet z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju ustalonych dla pracowników zatrudnionych w państwowych lub samorządowych jednostkach sfery budżetowej na podstawie ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.2). Powołując się na przepisy art. 77 5 § 3 Kodeksu pracy i rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w jednostce państwowej lub samorządowej sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju oraz przepis art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, organ poddał też analizie akty wewnętrzne obowiązujące u pracodawcy męża wnioskodawczyni tj. w firmie Z spółka z o.o. w postaci Zakładowego Układu Zbiorowego wraz Protokółem Dodatkowym Nr 1 oraz zarządzenie Prezesa Zarządu spółki Nr [...] wraz z aneksami 1 i 2, zgodnie z którym należności z tytułu diet w związku z zagranicznymi podróżami służbowymi wypłacane są w formie zryczałtowanej z uwzględnieniem ilości przejechanych kilometrów oraz zaświadczenie pracodawcy z dnia [...] marca 2010 r. stwierdzające, iż kwota 21 109,80 zł została wypłacona mężowi wnioskodawczyni, zatrudnionemu jako kierowca, z tytułu diet w związku z odbywanymi przez niego zagranicznymi podróżami służbowymi z przeznaczeniem na pokrycie kosztów wyżywienia i inne drobne wydatki. Wskazał też organ, iż wypłacona przez pracodawcę kwota 21 109,80 zł , w świetle jego własnych wyliczeń, jest niższa od kwoty jaką uzyskałby mąż wnioskodawczyni przy zastosowaniu zasad wyliczania należności w postaci diet z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, ustalonych dla pracowników zatrudnionych w państwowych lub samorządowych jednostkach sfery budżetowej. Zdaniem organu, wypłacona w 2008 r. mężowi wnioskodawczyni kwota 21 109,80 zł stanowi, podlegające zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych, diety i inne należności o jakich mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Uznał, iż mimo różnicy między brzmieniem ustawy podatkowej a ustawy o świadczeniach rodzinnych w kwestii zwolnienia od obowiązku podatkowego nie może budzić wątpliwości, że w obydwu ustawach chodzi o te same diety z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju. Ostatecznie organ przyjął, iż na dochód rodziny wnioskodawczyni w 2008 r. składają się: przeciętny miesięczny dochód netto podlegający opodatkowaniu uzyskany w 2008 r. przez jej męża w wysokości 1 420,51 ( 17 046,10 zł : 12 ) oraz przeciętny miesięczny dochód netto niepodlegający opodatkowaniu uzyskany przez niego w 2008 r. w wysokości 1.724,98 zł ( 21 109,80 zł : 12). Wyliczony przeciętny miesięczny dochód netto stanowi kwotę 3.179,66 zł, co w przeliczeniu na osobę w rodzinie składającej się z 5 osób daje kwotę 635,93 zł przekraczającą kwotę kryterium dochodowego (583 zł). Rodzina nie spełnia zatem kryterium dochodowego uprawniającego wnioskodawczynię do nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Organ I instancji podał także, iż wniosek E.W. analizowany był pod kątem możliwości skorzystania z art. 5 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który stanowi, że w przypadku, gdy dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie przekracza kwotę uprawniającą daną rodzinę do zasiłku rodzinnego, w tym przypadku świadczenia pielęgnacyjnego, o kwotę niższą lub równą kwocie odpowiadającej najniższemu zasiłkowi rodzinnemu (68 zł), to świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli przysługiwało w poprzednim okresie zasiłkowym. Dochód rodziny wnioskodawczyni w przeliczeniu na osobę wynosi 635,93 zł, a kwota uprawniająca do świadczenia pielęgnacyjnego 583 zł. Wskazał, iż co prawda przekroczenie wynosi więc 52,93 zł i jest niższe od najniższego zasiłku rodzinnego (68 zł), to jednak za poprzedni okres zasiłkowy 2008/2009 wnioskodawczyni prawo do świadczenia nie przysługiwało również ze względu na przekroczenie kryterium dochodowego, co potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 18 marca 2010 r. w sprawie II SA/Go 1012/09, oddalając skargę E.W. na decyzję SKO z dnia [...] września 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji odmawiająca świadczenia pielęgnacyjnego za okres zasiłkowy 2008/2009.

Odnosząc się do prezentowanego w toku postępowania stanowiska wnioskodawczyni, iż diety z tytułu podróży zagranicznych nie są wymienione w jako dochód nieopodatkowany w art. 3 pkt 1 lit. c tiret 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a przepis ten dotyczy diet osób przebywających czasowo za granicą (art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ) a jej mąż otrzymywał diety na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy podatkowej, organ uznał je za niezasadne, powołując się w odpowiedzi na pogląd zaprezentowany w wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 marca 2010 r. w sprawie II SA/Go 1012/09 oddalającym skargę wnioskodawczyni w analogicznej sprawie. W orzeczeniu tym sąd stwierdził, iż diety wypłacane z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, jako zwolnione od opodatkowania, są przyjmowane do dochodu obliczanego na potrzeby ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wskazał też organ na obowiązujące od 3 kwietnia 2010 r. nowe regulacje prawne dotyczące podróży służbowych kierowców. W oparciu o powyższe okoliczności organ I instancji stwierdził, iż w konsekwencji E.W. nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od [...] listopada do [...] grudnia 2009 r.

W odwołaniu od decyzji E.W. zakwestionowała zasadność wliczenia do dochodu jej rodziny kwoty 21 109, 80 zł, podtrzymując stanowisko wyrażane w toku postępowania przed organem I instancji i kwestionując w szczególności fakt, iż brak jest podstaw do wliczania do dochodu rodziny na potrzeby ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego diet uzyskanych przez jej męża z tytułu podróży służbowych za granicę gdyż nie może on być uznany za osobę przebywającą czasowo za granicą w rozumieniu art. 3 okt 1 lit. c tiret 10. Zdaniem wnioskodawczyni, pojęcie "czasowego pobytu za granicą" powinno być rozumiane w kontekście przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W świetle zaś tej ustawy za osobę czasowo przebywającą za granicą nie może być uznana osoba odbywająca podróż służbową. Powoływała się także na pisemne stanowisko wyrażane przez Departament Świadczeń Rodzinnych Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, iż nieopodatkowane diety zagraniczne wypłacane przez pracodawcę z tytułu zwrotu kosztów poniesionych przez pracownika nie są dochodem w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. SKO w całej rozciągłości podzieliło stanowisko organu I instancji uznając, iż dochód rodziny skarżącej za rok 2008 został ustalony zgodnie z przepisem art. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych i, że w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 5 ust. 3 tej ustawy. Podniesiony przez stronę w odwołaniu zarzut jakoby organ I instancji niesłusznie doliczył do dochodu rodziny uzyskany przez jej męża w 2008 r. dochód z tytułu diet niepodlegających opodatkowaniu nie zasługiwał, w ocenie organu odwoławczego, na uwzględnienie bowiem jak stwierdził WSA w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 12 marca 2009 roku w sprawie II SA/Go 728/08 są to należności ze stosunku pracy, które nie podlegając opodatkowaniu są przyjmowane do dochodu obliczanego na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych. W tym zakresie organ II instancji przytoczył stanowisko i wywody WSA w Gorzowie Wlkp. z wyroku z dnia 18 marca 2010 r. w sprawie II SA/Go 1012/09 . Odnosząc się do powoływanego przez skarżącą stanowiska odmiennego wyrażonego przez Departament Świadczeń Rodzinnych Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej organ odwoławczy stwierdził, iż nie stanowi ono wykładni prawa nadto organowi nie jest znany sposób przedstawienia Ministerstwu przez wnioskodawczynię stanu faktycznego sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E.W. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa.

Ponownie zakwestionowała stanowisko organów jakoby diety z tytułu podróży służbowych za granicę, otrzymane przez jej męża miały stanowić dochód o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. c tiret 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Nie kwestionując, iż wskazane diety stanowią należności ze stosunku pracy podnosiła, iż sporne pozostaje czy powinny być uznane za należności ze stosunku pracy osób przebywających za granicą o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. c tiret 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wskazując na podobieństwo uregulowania z art. 3 pkt 1 lit. c tiret 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych do przepisu art. 21 ust 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wywodziła, iż jej mąż otrzymywał diety o jakich mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy podatkowej. Ponownie podnosiła, iż diety takie nie stanowią przychodu osób przebywających czasowo za granicą. Za osobę czasowo przebywającą za granicą - w znaczeniu nadawanym temu pojęciu przez ustawę o ewidencji ludności i dowodach osobistych - nie może być bowiem uznany jej mąż, który w związku z wykonywaniem pracy kierowcy przemieszcza się po drogach krajowych i zagranicznych, nie przebywa więc za granicą w celach zarobkowych. Miejscem pobytu czasowego - w rozumieniu wskazanej ustawy - dla osoby, która w związku z wykonywaniem pracy przebywa w ruchomym urządzeniu mieszkalnym poza miejscem pobytu stałego jest miejscowość w której ma siedzibę zakład pracy zatrudniający tę osobę. Zdaniem skarżącej, odwołanie się zarówno w przepisie art. 3 pkt 1 lit. c tiret 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych i w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy podatkowej do diet z tytułu podróży służbowej osób zatrudnionych w jednostkach państwowej i samorządowej sfery budżetowej służy jedynie wyliczeniu wysokości dochodu zwolnionego z opodatkowania. Skarżąca podnosiła, iż gdyby wolą ustawodawcy było wliczanie diet z tytułu zagranicznych podróży służbowych pracowników do dochodu na potrzeby ustalania prawa do świadczeń rodzinnych to ustawodawca wskazał by ten przychód w dosłownym brzmieniu posługując się precyzyjnymi sformułowaniami, tak jak w przepisach prawa pracy i ustawy podatkowej. Naruszeniem równości wobec prawa jest przy tym przyjmowanie, iż diety zagraniczne pracowników podlegają wliczeniu do dochodu, a diety krajowe i diety otrzymywane przez osoby legitymujące się umowami cywilnoprawnymi takim dochodem nie są. Przywołała też skarżąca ponownie, podzielające jej pogląd, stanowisko wyrażone przez Ministerstwo Pracy i Polityki Socjalnej w pismach z dnia 13 sierpnia 2008 r. i 1 czerwca 2009 r., iż diety z tytułu zagranicznych podróży służbowych nie stanowią dochodu w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, bo nie są literalnie wymienione w tej ustawie. Końcowo skarżąca wskazywała, iż diety w istocie nie zwiększają dochodu rodziny gdyż przeznaczone są na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia i drobne wydatki przebywającego poza domem kierowcy.

W odpowiedzi na skargę SKO powoływało się na stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę.

Na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. pełnomocnik skarżącej, ustanowiony z urzędu, podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, bowiem zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy administracyjnej.

Na wstępie zauważyć należy, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm. ), sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem ( legalności ). Usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego w wyniku orzeczenia sądu administracyjnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania w zakresie określonym w art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej jako ppsa ). Powołana regulacja oznacza, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie bada czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym ( w odniesieniu do naruszenia prawa materialnego ) czy mogącym mieć ( w odniesieniu do naruszenia prawa procesowego ) wpływ na wynik sprawy. Nadto wskazania wymaga, iż zgodnie z art. 133 § 1 i 134 § 1 ppsa sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy; nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie przedmiot rozstrzygnięcia organów administracji publicznej po - dokonanej od [...] stycznia 2010 r. ustawą z dnia 19 listopada 2009 roku o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją wydatków budżetowych ( Dz. U. Nr 219 , poz. 1706 ) – zmianie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych i eliminacji kryterium dochodowego jako przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oraz po złożeniu przez skarżącą nowego wniosku z dnia [...] stycznia 20010 r. i decyzji prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2010 r., stanowiło prawo skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego jedynie za okres od [...] listopada do [...] grudnia 2009 r.

W zakresie objętym sporem kwestią wymagającą rozstrzygnięcia pozostawał sposób wyliczenia dochodu rodziny – ustalanego w oparciu o przepis art. 3 pkt. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych za rok poprzedzający okres zasiłkowy 2009-2010 tj. za rok 2008, a w szczególności zaś to czy zaliczeniu do dochodu rodziny skarżącej podlegała, uzyskana od pracodawcy przez, pozostającego w stosunku pracy męża skarżącej, należność w kwocie 21 832,04 zł.

W świetle ustaleń poczynionych przez organ I instancji, zaakceptowanych przez organ odwoławczy, nie może budzić wątpliwości, iż wskazana kwota została wypłacona przez pracodawcę mężowi skarżącej, zatrudnionemu jako kierowca i wykonującemu – na polecenie pracodawcy - przewozy w transporcie międzynarodowym, jako należność związana ze stosunkiem pracy, na pokrycie kosztów utrzymania i drobne wydatki w związku z realizacją na polecenie pracodawcy zadań służbowych poza granicami kraju. Tym samym nie może budzić wątpliwości, iż należności te ze względu na cel jakiemu miały służyć i tytuł prawny pozostawały odpowiednikiem tzw. diet w rozumieniu przepisu art. 77 5 Kp i § 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości i warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U. z 2002 r., Nr 236, poz. 1991 ze zm.). Takiej kwalifikacji nie stoi na przeszkodzie fakt, iż diety te zgodnie z aktem wewnątrzzakładowym ustalane były ryczałtowo w zależności od ilości kilometrów przejechanych w ramach zagranicznej podróży służbowej. Zważywszy na ochronny i gwarancyjny charakter przepisów prawa pracy ustawodawca nie narzucił zasad ustalania wysokości tych diet zastrzegając jedynie, iż dla pracownika spoza państwowej i samorządowej sfery budżetowej diety za dobę podróży służbowej w kraju oraz poza granicami kraju nie mogą być ustalane w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona dla pracownika wskazanej sfery ( art. 77 5 § 4 Kodeksu pracy ).

Z akt administracyjnych wynika też, że organy dokonały także przeliczenia ile wynosiłyby w 2008 r. należności męża skarżącej z tytułu diet w związku zagranicznymi podróżami służbowymi przy zastosowaniu zasad wynikających z powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości i warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, ustalając, iż wypłacona faktycznie należność w wysokości 21 832,04 zł jest niższa od wyliczonej hipotetycznie ( 21 523,77 zł ).

W oparciu o poczynione ustalenia faktyczne organy przyjęły, że wskazana należność czyli diety z tytułu zagranicznej podróży służbowej podlegają wliczeniu do dochodu rodziny w oparciu o przepis art. 3 pkt 1 lit c tiret 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych gdyż można je zakwalifikować jako inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych tj. należności ze stosunku pracy osób fizycznych mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przebywających czasowo za granicą - w wysokości odpowiadającej równowartości diet z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju ustalonych dla pracowników zatrudnionych w państwowych lub samorządowych jednostkach sfery budżetowej na podstawie ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy ( Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.2).

Pogląd ten organy w istocie oparły na stanowisku wyrażonym przez WSA w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 18 marca 2010 roku II SA/Go 1012/09 , znanym stronom, bo dotyczącym prawa skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego za wcześniejszy okres zasiłkowy ( 2008/2009). Skład orzekający w powołanej sprawie stwierdził, z powołaniem się dodatkowo na wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 12 marca 2009 r. w sprawie II SA/Go 728/08, iż diety uzyskane przez pracownika z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju stanowią należności ze stosunku pracy, iż trafne pozostaje stanowisko organów, że przedmiotowa należność należy do kategorii, o której mowa w art. 3 pkt 1 lit. c tiret 10. Wywiódł także, że "ustawa o świadczeniach rodzinnych nie buduje innej struktury, zasad i kategoryzacji dochodów niż przewidują to przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustawa o świadczeniach rodzinnych odwołuje się zatem do zasad uregulowanych prawem podatkowym dla celów szczególnych związanych z realizowaniem pomocy społecznej, w którym dochodem są przychody podlegające opodatkowaniu po odliczeniu tzw. kosztów uzyskania przychodów (określone w art. 22 u.p.d.o.f. ). W rozdziale 3 ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadza zwolnienia przedmiotowe definiując wymienione w art. 21 u.p.d.o.f. Ustawa podatkowa posługuje się tu pojęciem "wolne od podatku dochodowego", którego synonimem jest, użyte w art. 3 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach rodzinnych, sformułowanie "inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych". Ustawa podatkowa nie zawiera sformułowania "dochody niepodlegające opodatkowaniu" zatem nie można mieć wątpliwości, iż chodzi o tę samą klasę desygnatów obu przepisów. Redakcja omawianego przepisu ustawy o świadczeniach rodzinnych jest zaś tylko odbiciem poziomu techniki legislacyjnej. Z tej też przyczyny wynika różnica pomiędzy brzmieniem przepisu ustawy podatkowej dotyczącej poszczególnego zwolnienia tj. art. 21 pkt 16 lit. a u.p.d.o.f., a spornym w tej sprawie przepisem art. 3 pkt 1 lit. c tiret 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W ustawie podatkowej wolne od podatku dochodowego są "diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika", w ustawie o świadczeniach rodzinnych należności ze stosunku pracy lub z tytułu stypendium osób fizycznych mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przebywających czasowo za granicą - w wysokości odpowiadającej równowartości diet z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju ustalonych dla pracowników zatrudnionych w państwowych lub samorządowych jednostkach sfery budżetowej na podstawie ustawy Kodeks pracy. Nie można także mieć wątpliwości, że chodzi o te same "diety", gdyż struktura i treść pozostałych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o świadczeniach rodzinnych, która przecież odwołuje się do ustawy podatkowej, jest podobna. W tej sytuacji diety wypłacone z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, jako zwolnione od opodatkowania, są przyjmowane do dochodu obliczanego na potrzeby ustawy o świadczeniach rodzinnych. Za taką interpretacją przemawiają nie tylko względy systemowe związane z kompatybilnością obu ustaw i przewidzianej w nich struktury dochodów oraz zwolnień przedmiotowych, ale także zasady stojące u podłoża systemu świadczeń społecznych. Świadczenia rodzinne przynależą do systemów zabezpieczenia społecznego, którego generalnym celem pozostaje zapewnienie niezbędnych środków utrzymania osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej lub rodzinnej. Dlatego tak w tej, jak i innych ustawach składających się na system zabezpieczeń społecznych kryterium dochodu oznacza generalnie rzeczywiste dochody danej osoby lub jej rodziny".

O ile oczywistym wydaje się stwierdzenie, iż diety z tytułu podróży służbowych pracownika, nie będąc wynagrodzeniem za pracę, są należnościami związanymi ze stosunkiem pracy, to Sąd - w składzie rozpoznającym niniejszą skargę - nie podziela poglądu, iż stanowią one dochód w rozumieniu ustawy o świadczeniach rodzinnych, będąc świadczeniami o jakich mowa w tiret 10 lit. c pkt 1 art. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem WSA w Gorzowie wyrażonym w sprawie II SA/Go 1012/09, iż ustawa o świadczeniach rodzinnych nie budując innej struktury, zasad i kategoryzacji dochodów niż przewidują to przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odwołuje się do zasad uregulowanych prawem podatkowym dla celów szczególnych związanych z realizowaniem pomocy społecznej. Z tych też względów oraz mając na uwadze widoczną prima facie zbieżność unormowań uznać należy, iż odpowiednikiem należności ze stosunku pracy o jakich mowa w art. 3 pkt 1 lit. c tiret 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych są przychody ze stosunku pracy wskazane w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 20 u.p.d.o.f, zgodnie z którym wolna od podatku dochodowego jest część przychodów osób, o których mowa w art. 3 ust. 1, przebywających czasowo za granicą i uzyskujących przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, za każdy dzień pobytu za granicą, w którym podatnik pozostawał w stosunku służbowym, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczym stosunku pracy, w kwocie odpowiadającej 30 % diety, określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 15. Różny na tle wskazanych przepisów pozostaje natomiast zakres zwolnienia od podatku dochodowego i wysokość wliczanej do dochodu kwoty – w obu zresztą przypadkach określany przez odniesienie do wysokości diet z tytułu zagranicznych podróży służbowych pracowników państwowej i samorządowej sfery budżetowej.

O ile więc nie może budzić wątpliwości, iż na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskana przez męża skarżącej w 2008 roku należność związana ze stosunkiem pracy w kwocie 21 832,04 zł. stanowiła diety o jakich mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. "a" u.p.d.o.f. , to nie może być ona uznana za należność ze stosunku pracy o jakiej mowa w tiret 10 lit. c pkt 1 art. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Taką bowiem kwalifikacją mogą być objęte jedynie należności ze stosunku pracy osób fizycznych mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przebywających czasowo za granicą.

Zważywszy na brak w ustawie o świadczeniach rodzinnych definicji pojęcia "osoba mająca miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przebywająca czasowo za granicą" i omówione powyżej powiązanie regulacji art. 3 pkt 1 tejże ustawy z ustawą podatkową w zakresie struktury dochodów oraz zwolnień przedmiotowych, pojęcie to powinno być wykładane z uwzględnieniem jego rozumienia na gruncie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 3 ust. 1a ustawy podatkowej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która : posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Natomiast pojęcie tzw. "pobytu czasowego" użyte w treści przepisu art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o u.p.d.o.f. analizował Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie III RN 31/00 (publik. OSNP 2001/14/456, OSNP-wkł. 2001/9/7, M.Prawn. 2001/11/575, POP 2002/1/10). Wskazał w nim, iż "skorzystanie podatnika ze zwolnienia podatkowego z art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych zależne jest od stwierdzenia, że w danym roku podatkowym uzyskiwał on dochody ze stosunku pracy w okresie przebywania czasowo za granicą, przy czym pojęcie tzw. pobytu czasowego należy rozumieć zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jednolity tekst: Dz. U. z 1984 r. Nr 32, poz. 174 ze zm.). Sąd Najwyższy wywiódł, iż określone w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy podatkowej przesłanki prawne jego stosowania nawiązują wprost do wskazanego już w art. 3 ust. 1 tej ustawy kryterium zamieszkania. Oznacza to, że dopuszczalność skorzystania przez podatnika ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa jest w art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zależna jest w każdym wypadku od łącznego spełnienia dwóch przesłanek prawnych: po pierwsze - od tego, czy podatnik w danym roku podatkowym przebywał czasowo za granicą; oraz po drugie - od tego, czy w okresie owego czasowego pobytu za granicą uzyskiwał dochody ze stosunku pracy. Przy czym przepis powyższy, jako stanowiący wyjątek od konstytucyjnej zasady powszechności opodatkowania ( art. 84 w związku z art. 217 Konstytucji RP), powinien być interpretowany w sposób ścisły. Dlatego przy jego wykładni należy przede wszystkim wziąć pod uwagę to, że pojęcie tzw. pobytu czasowego, w odróżnieniu od tzw. pobytu stałego, oznacza na gruncie prawa polskiego, iż określona osoba fizyczna faktycznie przebywa, czyli zamieszkuje "bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego, w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem" ( art. 7 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - jednolity tekst: Dz. U. z 1984 r. Nr 32, poz. 174 ze zm.). Uznając za przekonywujące powyższe stanowisko Sądu Najwyższego tym samym skład orzekający nie podziela poglądu wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r. w sprawie IV SA/Gl 319/10, iż pojęcie "czasowego pobytu za granicą" powinno być rozumiane w znaczeniu potocznym.

Posiłkując się stanowiskiem Sądu Najwyższego w kontekście rozpoznawanej sprawie, za bezsporne uznać należy, iż mąż skarżącej, zważywszy na charakter wykonywanego zatrudnienia, za granicą przebywał jedynie w związku i przez czas konieczny do wykonania poleceń służbowych pracodawcy – przewozu międzynarodowego. To "przebywanie" za granicą miało przy tym charakter podróży, a nie pobytu połączonego z zatrudnieniem i uzyskiwaniem przychodów ze stosunku pracy u zagranicznego pracodawcy. Z tych przyczyn zasadny pozostawał zarzut skargi, iż w sytuacji gdy męża skarżącej nie można uznać za osobę przebywającą czasowo za granicą, to tym samym uzyskane przez niego w 2008 roku diety z tytułu zagranicznych podróży służbowych nie podlegały wliczeniu do dochodu rodziny skarżącej za 2008 r.

W ocenie Sądu za tezą, iż diety z tytułu zagranicznych podróży służbowych nie podlegają zaliczeniu do dochodu w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych przemawia też fakt niewliczania do tegoż dochodu diet z tytułu podróży krajowych. Charakter i cel tych świadczeń uznać należy za tożsamy mimo, iż dieta z tytułu zagranicznej podróży służbowej (§ 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości i warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju) przeznaczona jest na pokrycie kosztów wyżywienia i inne drobne wydatki (czyli pełnych kosztów wyżywienia ), a dieta z tytułu krajowych podróży służbowych (§ 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju - Dz.U.z 2002 r. Nr 236, poz. 1990 ze zm.) na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży i wynosi 23 zł za dobę podróży. Występująca w powołanych przepisach różnica w zakresie stopnia pokrywania wydatków na wyżywienie ponoszonych w czasie podróży służbowej nie może mieć decydującego znaczenia dla różnicowania tych świadczeń w kontekście pojęcia dochodu z ustawy o świadczeniach rodzinnych i wynika z mniejszej dolegliwości związanej z oderwaniem od rodziny i centrum życiowego w czasie pozostawania w krajowej podróży służbowej niż w podróży zagranicznej oraz wyższych kosztów wyżywienia za granicą. Decydujące jest zaś to, że oba wskazane świadczenia z założenia służą pokryciu kosztów generowanych przez podróż służbową i zaspokajaniu związanych z tym potrzeb pracownika ją odbywającego. Tym samym, dokonywana w postaci diet, rekompensata zwiększonych lub pełnych kosztów wyżywienia pracownika nie zwiększa dochodu rodziny pracownika, a jedynie go nie uszczupla.

Mając zatem na uwadze okoliczność, iż z podanych powyżej przyczyn zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy, podlegała ona uchyleniu stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa.

W zakresie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, to podlegał uwzględnieniu jedynie wniosek o przyznanie ze środków Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu przez ustanowionego w ramach prawa pomocy adwokata i to na podstawie przepisu §§ 19, 18 ust. 1 lit. c i 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2020r., Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

Brak było natomiast podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku o zwrot skarżącej kosztów jej dojazdu na rozprawę. Wprawdzie bowiem zasadą jest iż zwrot poniesionych kosztów przysługuje stronie skarżącej w przypadku uwzględnienia jej skargi (jak w niniejszej sprawie) to zwrotowi podlegają jedynie tzw. koszty niezbędne. Zgodnie zaś z przepisem art. 205 § 2 ppsa do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W niniejszej sprawie skarżąca była reprezentowana przez adwokata, zaś Sąd nie skierował do niej wezwania do osobistego stawiennictwa na rozprawę , a jedynie zawiadomienie o jej terminie. Okoliczność, iż skarżąca na rozprawę się stawiła było jej wyborem spowodowanym starannością w dbałości o swoje interesy, a nie nakazem sądu. W takiej zaś sytuacji zwrot kosztów wywołanych dojazdem stronie nie przysługuje.

Uchylenie decyzji organu odwoławczego obligować go będzie do ponownego rozpoznania odwołania skarżącej od decyzji organu I instancji . W toku ponownego rozpoznania sprawy organ związany będzie poglądem prawnym wyrażonym przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu, co do charakteru diet z tytuł zagranicznych podróży służbowych uzyskanych przez męża skarżącej w 2008 r.

Nadto organ II instancji uwzględni fakt, iż dane dotyczące dochodu podatnika wykazane w zaświadczeniu urzędu skarbowego nie podlegają ocenie organów administracji właściwych w sprawach ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych. Zaświadczenie takie stanowi bowiem urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu ( art. 217 § 2 i art. 218 § 1 Kpa). Dane zawarte w zaświadczeniu są więc wiążące tak dla organu, jak i dla sądu administracyjnego. Zatem zarówno organy orzekające w przedmiocie prawa do świadczeń rodzinnych jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny nie są uprawnione do samodzielnego ustalania znaczenia danych zawartych w treści tego zaświadczenia ( vide: wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2009 r., I OSK 1368/08, wyrok NSA z dnia 8 maja 2007 r., I OSK 1613/06). W przypadku wątpliwości konieczne jest wystąpienie organu o wyjaśnienie wątpliwości do organu podatkowego. W rozpoznawanej sprawie zaś organ I instancji samodzielnie skorygował treść zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2009 r. w zakresie danych dotyczących wysokości składki na ubezpieczenie społeczne, co miało wpływ na wysokość dochodu netto przyjętego do ustalenia dochodu rodziny skarżącej.