Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 602/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2009-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zamówienia publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107 § 1, art. 156 § 1 pkt 2, art. 217 § 2 pkt 2, art. 218 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 1 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2009 roku sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wydania zaświadczenia - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 30 października 2008 r. spółka A zwróciła się do Urzędu Miasta z prośbą o wydanie zaświadczenia według załączonego wzoru, w związku z ustaniem stosunku cywilnoprawnego między spółką, a Gminą O., wynikającego z umowy na pełnienie funkcji Inżyniera Kontraktu na roboty budowlane wchodzące w skład projektu Nr "[...]" "Gospodarka wodno- ściekowa w O.".

Pismem z dnia 6 listopada 2008 r. Kierownik Jednostki Realizacji Projektu poinformował spółkę, że nie znajduje podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej treści. Wezwano też spółkę do określenia, czy domaga się wydania zaświadczenia w oparciu o normy Kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi spółka A podała, iż zaświadczenie winno być wydane w oparciu o art. 217 § 1 oraz 217 § 2 pkt 2 kpa w zw. z § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 maja 2006 r. w sprawie rodzaju dokumentów jakich może żądać zamawiający od wykonawcy oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane.

W dniu 25 listopada 2008r. Pełnomocnik ds. Realizacji Projektu "Gospodarka wodno-ściekowa w O." sporządził i przesłał spółce zaświadczenie według załączonego do wniosku wzoru. Z tym, że dodatkowo wskazano, że "W dniu 4 sierpnia 2008 r. działając jako Lider Konsorcjum firm spółka A oraz Przedsiębiorstwa Usługowo-Budowlanego spółka B, spółka A przekazała oświadczenie o odstąpieniu od przedmiotowej umowy nr "[...]" (II faza) ze skutkiem natychmiastowym".

W piśmie z dnia 2 grudnia 2008r. spółka A zwróciła uwagę, że od umowy odstąpiono z winy Zamawiającego i wniosła o uzupełnienie w tym zakresie zacytowanej treści zaświadczenia.

W dniu 15 grudnia 2008r. Pełnomocnik ds. Realizacji Projektu poinformował spółkę, że zmiana treści zaświadczenia jest niemożliwa. W odpowiedzi spółka A podniosła, że w przesłanym formularzu zaświadczenia to Gmina O. wprowadziła zmiany, przez co zaświadczenie nie odpowiada stanowi faktycznemu. Tym samym zażądano wydania nowego bądź zmiany poprzedniego zaświadczenia.

W piśmie z dnia 18 grudnia 2008r. znak: "[...]" spółka A zwróciła się o wydanie kolejnego zaświadczenia według załączonego wzoru, wraz z dopisaniem potwierdzenia faktów, iż :

1. Oryginał Gwarancji Należytego Wykonania Kontraktu nr "[...]" z dnia "[...]" roku został zwrócony przez Zamawiającego do Oddziału spółki w dniu 29 października 2008 roku (patrz kopia pisma).

2. W dniu 04.08.2008r. działając jako Lider Konsorcjum firm spółka A oraz Przedsiębiorstwa Usługowo Budowlanego spółka B, spółka A przekazał oświadczenie od odstąpieniu od umowy nr "[...]" (II faza) ze skutkiem natychmiastowym, na podstawie art. 491§1; art. 494 i art. 640 Kodeksu cywilnego oraz w związku §19 ust. 1 b) umowy nr "[...]" (II faza) z winy Zamawiającego (patrz kopia pisma).

3. Zamawiający pismem z dnia 14.10.2008 roku przesłał do Wykonawcy (Inżyniera) protokół przekazania obowiązków wynikających z odstąpienia od umowy nr "[...]" (II faza) podpisany przez panów: T. G. (Zastępcę Prezydenta), T. Sz. (Pełnomocnika ds. Realizacji Projektu) (patrz kopia pisma).

4. Prace wymienione w zaświadczeniu zostały przez Zamawiającego przyjęte poprzez akceptację raportów kwartalnych.

W dniu 29 grudnia 2008r. Zastępca Kierownika Jednostki Realizacji Projektu wezwał spółkę, aby ta jednoznacznie określiła, czy żąda wydania nowego zaświadczenia. Nadto zażądano powołania podstawy prawnej i uzasadnienia interesu prawnego w otrzymaniu zaświadczenia.

W odpowiedzi z dnia 9 stycznia 2009r. pełnomocnik spółki wyjaśnił, iż podanie z 18 grudnia 2008r. winno być traktowane jako wniosek o wydanie nowego zaświadczenia w oparciu o normę art. 217 § 2 pkt 2 kpa. Wskazał też, że spółka A jest podmiotem realizującym bardzo duże kontrakty, przez co kontrahenci żądają od spółki przedstawienia referencji, które potwierdzą rzetelność ubiegającego się o zamówienie. Tym samym, w ocenie radcy prawnego wydanie dokumentu jest w pełni uzasadnione. Na poparcie swojego stanowiska pełnomocnik przytoczył fragment uzasadnienia wyroku NSA z 8 grudnia 1999r., sygn. akt I SA 1499/99 "interes prawny osoby wnioskującej o wydanie zaświadczenia jest oczywisty, gdyż zaświadczenie będzie potwierdzało jego wiarygodność względem kontrahentów".

Postanowieniem z dnia "[...]" znak: "[...]" Pełnomocnik ds. Realizacji Projektu Nr "[...]" "Gospodarka wodno-ściekowa w O." T. Sz. odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu podniesiono, że potwierdzenie wiarygodności spółki względem potencjalnych kontrahentów oraz utwierdzenie pozycji w branży nie wymagają urzędowego potwierdzenia. Stwierdzono, iż spółka nie wykazała, iż posiada interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia. Ponadto za podstawę prawną żądania wydania zaświadczenie nie mogą być uznane przepisy rozporządzenia wykonawczego do Prawa zamówień publicznych.

Powyższe postanowienie w terminie ustawowym zaskarżył pełnomocnik spółki A w związku z naruszeniem art. 124 § 1 kpa poprzez niepełne wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, art. 217 § 2 pkt 2 kpa poprzez niewłaściwą interpretację oraz art. 220 § 2 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie. Z tych też względów radca prawny wniósł o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, jak też o zasądzenie na rzecz spółki kosztów postępowania. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że Prezydent Miasta wydając kwestionowane postanowienie powołał się jedynie na przepis art. 219 kpa, co jest niewystarczające. Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem, iż wnoszący podanie musi wskazać podstawę prawną wydania zaświadczenia. Wskazała, że wniosek o wydanie zaświadczenia oparła na drugiej przesłance przepisu art. 217 § 2 kpa, tj. uzasadniła go swoim interesem prawnym, który w toku postępowania został bez wątpienia wykazany. Podkreślono, że spółka żąda wydania zaświadczenia, które stanowiło będzie potwierdzenie, że jako Wykonawca zachował się zgodnie z postanowieniami umowy, a Zamawiający nie ma zastrzeżeń do wykonanych prac, co potwierdza akceptacja raportów kwartalnych. Takie zaświadczenie będzie niewątpliwie wzmacniało wiarygodność spółki względem przyszłych kontrahentów oraz utwierdzało pozycje w branży. Pełnomocnik powołał się ponownie na NSA z 8 grudnia 1999r., z którego wynika, iż interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia może objawiać się w tym, że wnioskodawca zamierza potwierdzić swą wiarygodność względem kontrahentów. Radca prawny podkreślił, iż spółka A praktycznie wszelkie kontrakty realizuje w ramach zamówień publicznych. Tym samym, aby móc ubiegać się o takie zamówienia musi wykazać się doświadczeniem w prowadzeniu podobnych prac. Potwierdzeniem należytego wykonania powierzonego zadania ma być właśnie wnioskowane zaświadczenie.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu zażaleniowym Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia "[...]’, nr "[...]", uchyliło zaskarżone postanowienie i odmówiło wydania zaświadczenia.

Kolegium wyjaśniło, iż stosownie do art. 217 § 2 kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na wniosek osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zgodnie zaś a § 2 tego przepisu istnieją dwie możliwości uzyskania zaświadczenia: 1) kiedy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) bądź kiedy osoba ubiega się o wydanie zaświadczenia z uwagi na swój interes prawny, który objawia się w konieczności urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego. Organy administracji publicznej są obowiązane wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 kpa). Przed wydaniem zaświadczenia istnieje możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niezbędnym zakresie (art. 218 § 2 kpa). Kolegium podkreśliło, że postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia jest szczególnego rodzaju postępowaniem administracyjnym, gdzie muszą być jednak przestrzegane ogólne reguły postępowania. Nadto zaświadczenie może dotyczyć jedynie tego zakresu działalności, który jest objęty imperium (szeroko rozumianą działalnością władczą). Wynika to z tego, że Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do spraw administracyjnych opisanych w art. 1 kpa, jak też w sprawach skarg i wniosków przed organami wymienionymi w art. 2 kpa. Oddzielenie zakresu stosowania norm Kodeksu postępowania administracyjnego w art. 1 i art. 2 jest wynikiem tego, że normy tej ustawy stosuje się dodatkowo w sprawach dotyczących skarg i wniosków przed organami organizacji społecznych, które ze swej istoty nie rozstrzygają sprawy administracyjnej. Do wydania zaświadczenia jest zobligowany nadto jedynie organ administracji publicznej, co explicite wynika z art. 217 § 1 kpa, a zaświadczenie ma potwierdzać określone fakty czy stan prawny wynikający z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych będących w posiadaniu organu. Mając powyższe na uwadze Kolegium uznało, że w przypadku kiedy wnioskodawca żąda potwierdzenia faktów, czy prawa wykraczających poza zakres działalności administracyjnej, organy administracji publicznej zobowiązane są odmówić wydania zaświadczenia. Zdaniem Kolegium żądanie wydania wnioskowanego zaświadczenia nie mieści się w zakresie działalności administracyjnej. Organ przypomniał, że skarżąca żąda wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie funkcji inżyniera kontraktu oraz określenia, że od umowy odstąpiono z winy zamawiającego, czyli Gminy O. W ocenie Kolegium skarżąca żąda wydania zaświadczenia, które w rzeczywistości stanowić będzie referencję, o której mowa w przepisach rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 maja 2006 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy, oraz form, w jakich dokumenty te mogą być składane (Dz. U. nr 87 poz. 605 ze zm.). Organ wskazał, iż referencja ma na celu wykazanie doświadczenia wykonawcy w zakresie wykonywania określonego zakresu robót budowlanych, usług, czy dostaw. Brak doświadczenia - brak okazania referencji - czyni z reguły niemożliwym ubieganie się o udzielanie zamówienia publicznego, o którym mowa w Prawie zamówień publicznych. Zauważono, że materia, którą reguluje zarówno Prawo zamówień publicznych, jak też wspomniane rozporządzenie, dotyczy w szczególności stosunków cywilnoprawnych. Wykonanie umowy zawartej w ramach zamówień publicznych poddane jest regulacjom Kodeku cywilnego. Tak samo jest w przypadku niewykonania umowy, czy odstąpienia od niej. Kolegium stwierdziło, że złożenie oświadczenia o odstąpieniu od umowy wywołuje skutek (staje się skuteczne) z chwilą zakomunikowania drugiej stronie, natomiast nie oznacza to wcale, że oświadczenie to jest ważne, tj. że wywołało skutek prawny w postaci wygaśnięcie zobowiązania. Właściwym do rozstrzygnięcie tej kwestii jest wyłącznie sąd powszechny.

Kolegium uznało za zasadne wskazać, że w wyroku z dnia 16 kwietnia 1998 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Gdańsku (II SA/Gd 1771/96, Lex 44144) przesądził, iż sprawy z zakresu prawa lokalowego zostały, ustawą z 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, wyłączone z rozstrzygania w drodze decyzji administracyjnych. Oznacza to, że ustalenie, iż dana osoba jest najemcą lokalu (jeśli nie legitymuje się decyzją o przydziale wystawioną na nazwisko przed dniem 12 listopada 1994 r.), ma charakter cywilnoprawny i w myśl art. 2 § 1 kpc sprawy te należą do właściwości sądów powszechnych. Wyklucza to możliwość zarówno rozstrzygania o przydziale lokalu, jak też wystawiania zaświadczeń w trybie art. 218 § 1 kpa w związku z art. 217 § 2 pkt 2 kpa, iż osoba, która nie została wykazana jako najemca w decyzji administracyjnej o przydziale lokalu mieszkalnego, jest najemcą tego lokalu.

Uwzględniając powyższe Kolegium stanęło na stanowisku, że brak jest podstaw prawnych do wydania zaświadczenia potwierdzającego wykonanie obowiązków zawartych w umowie cywilnoprawnej, a w szczególności niedopuszczalne jest wydanie zaświadczenia wskazującego, że odstąpienie od umowy nastąpiło z winy Gminy O. Organ przyznał, że bez wątpienia spółka posiada interes prawy w uzyskaniu zaświadczenia. Jednak dokument taki nie może być wydany z uwagi na to, że nie mieści się w zakresie działalności administracyjnoprawnej, a dotyczy wyłącznie stosunków cywilnoprawnych. Natomiast organy administracji publicznej w ramach imperium nie są legitymowane do rozstrzygania spraw cywilnych.

Spółka A zaskarżyła powyższe postanowienie w części odmawiającej wydania zaświadczenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Rozstrzygnięciu temu zarzuciła:

- naruszenie art. 217 § 1 i 2 pkt 2 w zw. z art. 218 § 1 kpa poprzez uznanie, że informacje wynikające z dokumentacji prowadzonej w trybie art. 96 i n. ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. Prawo zamówień publicznych, nie są danymi znajdującymi się w posiadaniu organu, o których mowa w art. 218 § 1 in fine kpa;

- naruszenie interesu prawnego skarżącej, poprzez odmowę wydania zaświadczenia (interesu prawnego polegającego na możliwości utwierdzenia pozycji w branży).

Zdaniem strony skarżącej stanowisko organu odwoławczego jest błędne z uwagi na jego wewnętrzną sprzeczność. Wskazano, że działania w zakresie zamówień publicznych podjęte przez organ I instancji, były bez wątpienia wynikiem wykonywania władztwa administracyjnego, nie są to zatem tylko stosunki cywilnoprawne. Podkreślono też, że skarżąca wnosiła o wydanie zaświadczenia potwierdzającego stan faktyczny wynikający z dokumentacji zamówienia publicznego, a więc danych będących w posiadaniu organu, które obowiązany jest gromadzić na mocy przepisów art. 96 i n. ustawy Prawo zamówień publicznych i przechowywać przez okres czterech lat. W ocenie skarżącej zasadność roszczenia o wydanie zaświadczenia o żądanej treści wynika tym samym wprost z art. 218 § 1 in fine kpa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 96 i n. prawa zamówień publicznych, organ stwierdził, iż przepisy te nie mogły być stosowane w rozpatrywanej sprawie. Protokoły, o których mowa w tych przepisach nie zawierają bowiem informacji w zakresie wykonawstwa zamówienia, a roczne sprawozdanie nie obejmuje zapisów w zakresie składanych oświadczeń o odstąpieniu od umowy i ich ważności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu, bowiem podniesione w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, jak również sąd z urzędu nie dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu takich naruszeń przepisów prawa, które uzasadniałyby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca domagała się wydania zaświadczenia w trybie art. 217 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm), powoływanej dalej jako: kpa, potwierdzającego, że jako wykonawca robót budowlanych realizowanych na podstawie umowy w sprawie zamówienia publicznego, zachowała się zgodnie z postanowieniami umowy, a zamawiający – Gmina O. nie ma zastrzeżeń do wykonanych prac. W szczególności skarżąca wnosiła o potwierdzenie, że od przedmiotowej umowy odstąpiono z winy zamawiającego. Uzyskanie wnioskowanego zaświadczenia miało posłużyć spółce przy ubieganiu się o realizację kolejnego zamówienia publicznego. Intencją skarżącej było wzmocnienie wiarygodności spółki względem przyszłych kontrahentów oraz utwierdzenie pozycji w branży. Cele te w ocenie Sądu nie mogą być uznane za interes prawny, którego ustalenia wymaga przepis art. 217 § 2 pkt 2 kpa. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem szczególnym, które jednak powinno być prowadzone przy odpowiednim stosowaniu przepisów ogólnych postępowania administracyjnego. Nie można w związku z tym, na użytek tego postępowania dopuścić konstruowania jakiejś odmiennej od przyjętej w doktrynie i orzecznictwie definicji interesu prawnego. Interes prawny jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do uzyskania urzędowego potwierdzenia informacji w formie zaświadczenia. Strona skarżąca takiego przepisu nie wskazała. W szczególności urzędowego poświadczenia wykonanych robót budowlanych nie wymagają przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 maja 2006r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy, oraz form, w jakich dokumenty te mogą być składane (Dz. U. nr 87 poz. 605 z późno zm.). W związku z tym nie można podzielić stanowiska Kolegium, wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu, iż spółka ma interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia żądanej treści. Wyrok NSA z 1999r., na który powoływał się pełnomocnik spółki zapadł na gruncie całkowicie odmiennego stanu faktycznego i do tego stanu się odnosił. Z uzasadnienia tego wyroku nie można wyinterpretować konkluzji do jakiej doszedł radca prawny, iż zamiar potwierdzenia wiarygodności względem kontrahentów uzasadnia istnienie interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż skarżąca domagała się urzędowego potwierdzenia w drodze zaświadczenia faktów wynikających ze stosunku cywilnoprawnego, łączącego spółkę z Gminą O. na podstawie umowy w sprawie zamówienia publicznego. Zaznaczyć należy, iż realizacja takiej umowy jest odpłatna. Poza tym stosownie do treści art. 14 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. Nr 19, poz. 177 ze zm.) do czynności podejmowanych przez zamawiającego i wykonawców w postępowaniu o udzielenie zamówienia stosuje się przepisy ustawy Kodeks cywilny, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym nie może budzić wątpliwości, iż umowa o udzielenie zamówienia publicznego jest umową cywilnoprawną. Nie można zatem wywodzić, iż zawierając taką umowę, skarżąca była jednocześnie podmiotem administrowanym, a Prezydent Miasta, jako organ wykonawczy beneficjenta – Gminy O., działał w granicach przysługującego mu władztwa administracyjnego. Cywilnoprawny charakter umowy łączącej wykonawcę zamówienia publicznego z zamawiającym przesądza o równości praw i obowiązków stron umowy. Z tego powodu wszystkie sprawy związane z realizacją takiej umowy powinny być załatwiane na płaszczyźnie cywilnoprawnej. W konsekwencji potwierdzenie faktów, o które wnioskowała skarżąca nie może być uzyskane w drodze zaświadczenia organu administracyjnego wydanego w trybie art. 217 i 218 kpa, które ma urzędowy charakter i co do zasady (zgodnie z obowiązującymi procedurami administracyjną i cywilną) stanowi dowód tego co zostało w nim stwierdzone. Skarżąca nie mogła domagać się potwierdzenia w trybie administracyjnym, że roboty budowlane wykonała należycie, a wypowiedzenie umowy nastąpiło z winy zamawiającego. Nie można bowiem drogą zaświadczeń wywoływać skutków kształtujących stosunki prawne. Sam fakt, iż Prezydent Miasta może występować w podwójnej roli: organu administracji publicznej i reprezentanta gminy jako jednostki sektora finansów publicznych, będącej stroną stosunku cywilno-prawnego, nie uprawnia do skutecznego żądania wydania zaświadczenia w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, skoro żądanie to w istocie dotyczy wykonania umowy cywilno-prawnej.

W takim stanie rzeczy nie ma też znaczenia, że Prezydent Miasta O. jest w posiadaniu informacji, których zaświadczenia domagała się skarżąca. Art. 218 § 1 kpa odnosić należy jedynie do potwierdzenia danych, które organ administracji publicznej gromadzi w ramach swej właściwości rzeczowej. Przepis ten nie stanowi zatem podstawy do żądania urzędowego potwierdzenia faktów, które nie są związane z wykonywaniem władztwa administracyjnego.

Zasadnym jest także zwrócić uwagę, iż postanowienie z dnia "[...]", uchylone zaskarżonym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydane zostało przez Pełnomocnik ds. Realizacji Projektu Nr "[...]" "Gospodarka wodno-ściekowa w O." T. Sz. Z przedłożonego Sądowi zarządzenia Prezydenta Miasta nr "[...]"z dnia "[...]". w sprawie powołania tegoż pełnomocnika, wynika, że został on powołany jedynie w celu zapewnienia prawidłowej realizacji projektu, w tym zarządzania administracyjnego, finansowego i technicznego projektem oraz monitorowania jego realizacji. Dokument ten nie zawiera upoważnienia Prezydenta Miasta do rozstrzygania przez pełnomocnika w formie władczej w imieniu tego organu w przedmiocie wnioskowanego zaświadczenia. Wydanie postanowienia w imieniu tego organu mogło nastąpić wyłącznie na podstawie pisemnego upoważnienia prezydenta ustalającego zakres tego upoważnienia. Stosownie bowiem do zapisu art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591) organ wykonawczy gminy może upoważnić swoich zastępców lub innych pracowników urzędu gminy do wydawania decyzji administracyjnych, w jego imieniu. Poza tym zgodnie z art. 107 § 1 kpa, który miał odpowiednie zastosowanie w sprawie, postanowienie powinno zawierać podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Naruszenie przez pełnomocnika wskazanych przepisów skutkowało nieważnością wydanego przez niego postanowienia, na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co także uzasadniało jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Okoliczności tej Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dostrzegło, jednak pozostaje to bez wpływu dla rozstrzygnięcia, wobec uchylenia tego postanowienia.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niezasadną należało oddalić.