Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 139/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
658
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3, art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 165, art. 167, art. 169 , art. 174
journal: Dz.U. 2016 poz 1948
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi E. R. – R. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie propozycji nowych warunków pełnienia służby skargę oddala.


UZASADNIENIE

Skarżąca E. R. – R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wyrażającą się w braku złożenia propozycji służby w służbie celno-skarbowej.

Skarżąca zarzuciła Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej bezczynność wyrażającą się w braku złożenia jej propozycji pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej w Krajowej Administracji Skarbowej, pomimo istnienia ku temu ustawowego obowiązku wynikającego z art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 roku Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej i pomimo upływu ustawowo wyznaczonego tam terminu, to jest 31 maja 2017 roku.

Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności po stronie organu w związku z faktem braku przedstawienia skarżącej propozycji służby i zażądała, aby Sąd zobowiązał organ do zaprzestania tej bezczynności i niezwłocznego złożenia skarżącej propozycji służby w służbie Celno-Skarbowej - propozycji uwzględniającej posiadane przez skarżącą kwalifikacje, przebieg służby oraz dotychczasowe miejsca zamieszkania skarżącej.

Skarżąca wskazała, że istotą sprawy jest twierdzenie, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej miał do dnia 31 maja 2017 roku obowiązek prawny wręczenia skarżącej propozycji służby na podstawie przytaczanej już ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, a brak realizacji tego obowiązku jest trwaniem w nieuzasadnionej prawnie i niepożądanej bezczynności. Wskazany obowiązek wynikał, zdaniem skarżącej, z art. 165 ust. 7 ustawy wyżej wymienionej.

Skarżąca podniosła, że pełni służbę w Służbie Celnej od 15 września 1989 roku w OC w C. Pismem z dnia 23 lutego 2017 r. skarżąca otrzymała tzw. "informację", że w KAS od 1 marca 2017 r. będzie pełnić służbę w Izbie Administracji Skarbowej w K, Urzędzie Skarbowym w N i w związku z powyższym staje się z mocy prawa funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej. Powyższe zostało potwierdzone pismem DIAS z dnia 1 marca 2017 r.

Skarżąca złożyła pismem z dnia 20 kwietnia 2017 r. wniosek do DIAS o ponowne rozpoznanie sprawy, jednak nie przyniósł on efektu.

W maju 2017 roku okazało się, że skarżąca nie dostała propozycji służby, w sytuacji gdy jej koledzy i koleżanki z pracy takowe dostawali. W dniu 29 maja 2017 r. pismem z dnia 23 maja 2017 r. skarżąca otrzymała propozycję pracy, będącą w istocie decyzją o zwolnieniu jej z służby, albowiem każda decyzja skarżącej w stosunku do tej propozycji (tj. zarówno jej przyjęcie, jak i ewentualne nieprzyjęcie) skutkowała w efekcie zwolnieniem skarżącej ze służby i utratą statusu funkcjonariusza. Działając pod silnym przymusem prawnym i ekonomicznym skarżąca została zmuszona do przyjęcia tej propozycji.

Cały czas skarżąca kwestionuje jej zasadność i domaga się złożenia jej propozycji służby i tym samym pozostania/utrzymania statusu funkcjonariusza Służby

Celno-Skarbowej, w związku z czym skarżąca zrobiła stosowne zastrzeżenie pod oświadczeniem. Skarżąca złożyła w związku z brakiem propozycji służby do organu pismem z dnia 12 czerwca 2017 r. wezwanie do usunięcia rażącego naruszenia prawa. Nie dało to pozytywnego rezultatu, to jest nie spowodowało wręczenia skarżącej propozycji służby.

W związku z powyższym w dniu 1 sierpnia 2017 r. skarżąca złożyła zażalenie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (Szefa KAS) na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.

Skarżąca pismem z dnia 11 sierpnia 2017 r. otrzymała od Szefa KAS odpowiedź na zażalenie, z którego wynika, że stoi on na stanowisku, iż nie przysługuje skarżącej prawo wniesienia zażalenia, tym samym działanie DIAS jest prawidłowe i zgodne z prawem.

W ocenie skarżącej organ powinien złożyć wszystkim pracownikom propozycję pracy, a wszystkim funkcjonariuszom propozycję służby. Jej zdaniem sytuacja, w której część funkcjonariuszy otrzymałaby tylko propozycję pracy, a część służby jest niezgodnym z Konstytucją i jest nierównym traktowaniem. W przypadku skarżącej dyskryminacja polegałby na nierównym traktowaniu ze względu na przynależność związkową.

W związku z powyższym skarżąca twierdzi, że przyjęcie interpretacji "promowanej" przez Szefa i podległych mu Dyrektorów Izb Administracji Skarbowej co do możliwości nie składania funkcjonariuszom propozycji służby prowadziłoby do akceptacji przez Sąd skandalicznie niekonstytucyjnych przepisów.

Dodatkowo skarżąca wskazała, że ewentualna akceptacja przez Sąd koncepcji MF, Szefa KAS i podległych mu organów otwiera w przyszłości ustawodawcy drogę do przyjmowania w przyszłości podobnych ustaw i przeprowadzania gigantycznych "czystek kadrowych" we wszelkich instytucjach państwowych według wybranego "klucza".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Organ zaznaczył, iż stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Przy czym przepisy ww. ustawy zmieniającej weszły w życie z dniem 1 czerwca 2017 r.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej przepis art. 165 ust. 3 p.w.k.a.s. miał zastosowanie tylko w okresie przejściowym, tj. kształtował status pracowników/funkcjonariuszy zatrudnionych/pełniących służbę w łączonych jednostkach (w myśl art ust. 4 p.w.k.a.s.) w okresie od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 16 listopada 2016 o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947 ze zm.), tj. od dnia 1 marca 2017 r. do dnia:

określonego w propozycji, o której mowa w art. 165 ust. 7 p.w.k.a.s. - w przypadku przyjęcia lub

do dnia, w którym upłynął 3 - miesięczny termin liczony od miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji pracy/ zatrudnienia, jednak nie później niż do dnia 31 sierpnia 2017 r. lub

do dnia 31 sierpnia 2017 r. - w przypadku nieprzedstawienia propozycji.

Organ podniósł, że na dzień wejścia w życie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej pracownicy zatrudnieni w izbach celnych oraz urzędach kontroli skarbowej oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych stali się odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, ale tylko do dnia określonego powyżej.

Organ zauważył, że użycie przez ustawodawcę w przepisie art. 165 ust. 7 p.w.k.a.s. zwrotu "odpowiednio" po wyliczeniu podmiotów składających propozycję, odnosi się do statusu osoby, której propozycja jest składana, tj. do pracownika albo funkcjonariusza zatrudnionego/pełniącego służbę po dniu 1 marca 2017 r. w Krajowej Informacji Skarbowej, izbach administracji skarbowej oraz w Krajowej Szkole Skarbowości.

Gdyby bowiem ustawodawca zakładał, iż funkcjonariuszowi składa się tylko propozycję służby, a pracownikowi tylko propozycję pracy, wówczas powyższy przepis otrzymałby następujące brzmienie: "Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą odpowiednio nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania". W ocenie organu nie istniał obowiązek przedstaw wszystkim funkcjonariuszom propozycji służby. Organ uprawniony był do przedstaw funkcjonariuszom propozycji służby albo propozycji pracy. Przedstawiając skarżącej propozycję pracy w Izbie Administracji Skarbowej, z miejscem wykonywania obowiązków służbowych w [...] Dziale [...] w Urzędzie Celno-Skarbowym z miejscem wykonywania pracy w N w szczególności wzięto pod uwagę posiadane przez skarżącą doświadczenie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, jako pracodawca samodzielnie zarządzający jednostką organizacyjną na terenie województwa małopolskiego, podejmując decyzje w przedmiocie propozycji, o których mowa w art. 165 ust. 7 p.w.k.a.s., zobligowany był, w kontekście przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1870 ze zm.), a w szczególności jej przepisów art. 68 i 69, do zapewnienia długofalowej ciągłości działania Izby Administracji Skarbowej, także w kontekście posiadanego budżetu. W tym kontekście zarzucanie organowi "stanu totalnej prawnej anarchii" nie znajduje uzasadnienia.

Wobec powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie uchybił dyrektywie określonej w przepisie art. 165 ust. 1 p.w.k.a.s., tj. uwzględnił zarówno posiadane kwalifikacje, przebieg dotychczasowej służby, jak również dotychczasowe miejsce zamieszkania. Przy czym analiza przepisu art. 165 ust. 1 p.w.k.a.s. nie pozwala na stwierdzenie, że decydującym czynnikiem przy ocenie przebiegu dotychczasowej służby jest długość okresu realizacji poszczególnych zadań służbowych.

Biorąc pod uwagę powyższą argumentację, uznać należy, że organ nie miał obowiązku przedstawienia wszystkim funkcjonariuszom, w tym skarżącej, propozycji służby. Brzmienie przepisu art. 165 ust. 7 p.w.k.a.s. prowadzi do wniosku, że ustawodawca pozostawił kierownikom jednostek tam wskazanych autonomiczne prawo w zakresie rodzaju propozycji (tj. zatrudnienie na podstawie umowy o pracę albo propozycja pełnienia służby), jaka jest składana pracownikom i funkcjonariuszom tej jednostki.

W konsekwencji przyjęcia powyższego stanowiska, całkowicie bezzasadne jest zarzucanie organowi bezczynności w zakresie nieistniejącego po stronie organu obowiązku, a tym samym zarzut prezentowany w skardze uznać należy za całkowicie nieuzasadniony.

Nie ma również racji skarżąca zarzucając, że przedłożenie części funkcjonariuszy propozycji pracy, a części propozycji służby godzi w konstytucyjną zasadę równego traktowania. Na uzasadnienie swojego stanowiska organ powołał wyrok TK z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt K 39/13 i powołane tam orzecznictwo.

W postępowaniu zgłosił udział Związek Zawodowy [...], który został dopuszczony do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Związek wniósł o uwzględnienie skargi, przyłączając się do stanowiska skarżącej, a w razie nieuwzględnienia skargi o wyraźne orzeczenie przez Sąd, iż powodem oddalenia skargi jest fakt, iż zaskarżony akt prawny jest decyzją administracyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a.:

"Art. 3. § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw."

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność organu polegająca, zdaniem skarżącej, na braku realizacji ustawowego obowiązku przedstawienia jej propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej w Krajowej Administracji Skarbowej. W ocenie Sądu, "propozycja" skierowana do funkcjonariusza i określająca nowe warunki zatrudnienia stanowi czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Czynnością, o której mowa w tym przepisie jest indywidualna czynność o charakterze władczym, rozstrzygająca o tym, czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki. Zdaniem Sądu, taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż przedstawiona skarżącej pisemna propozycja rozstrzyga o tym, że funkcjonariusz otrzymał nie dalszą propozycję pełnienia służby, ale jednostronnie zredagowaną propozycję zatrudnienia na określonych także jednostronnie i władczo warunkach. O takim charakterze złożonej skarżącej w dniu 29 maja 2017 r. propozycji zatrudnienia Sąd przesądził w wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1005/17. Będąca zatem przedmiotem skargi bezczynność organu podlega kognicji sądu administracyjnego, co wprost wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest obowiązek przedłożenia skarżącej dalszego pełnienia czynności w administracji celno-skarbowej jako funkcjonariuszowi, a tym samym przedłożenia do dnia 31 maja 2017 r. propozycji służby, a nie propozycji zatrudnienia. Nie ulega przy tym wątpliwości, że skarżącej organ przedłożył pisemną propozycję zatrudnienia, a nie pełnienia służby.

Zgodnie z art. 165 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.; powoływanej dalej w skrócie jako "p.w.k.a.s.") z dniem 1 marca 2017 r. skarżąca będąca do tej pory funkcjonariuszem pełniącym służbę stała się funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej pełniącym służbę w Izbie Administracji Skarbowej. Wskazany przepis dotyczył jedynie przyporządkowania funkcjonariuszy i pracowników do odpowiednich jednostek Krajowej Administracji Skarbowej na czas od dnia wejścia w życie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej do dnia złożenia i przyjęcia propozycji nowych warunków pracy lub służby. Art. 165 ust. 1 p.w.k.a.s. nie stanowił podstawy do nadania danej osobie trwałego statusu funkcjonariusza służby celno-skarbowej. Ustawodawca mógł przyjąć model pełnej trwałości dotychczasowych stosunków zatrudnienia lub pełnienia służby wprowadzając i takie rozwiązania, zgodnie z którymi wszyscy dotychczasowi funkcjonariusze służby celnej stali by się ex lege funkcjonariuszami służby celno-skarbowej, czego jednak nie uczynił, wprowadzając w p.w.k.a.s. tryby dokonywania przekształceń dotychczasowych stosunków (warunków) pełnienia służby przez funkcjonariuszy celno-skarbowych.

Sąd nie podziela więc poglądu skarżącej, że obowiązujące przepisy pozwalają funkcjonariuszowi służby celno-skarbowej na zaproponowanie tylko dalszych warunków służby, ale już nie warunków pracy (zatrudnienia na podstawie Kodeksu pracy). To sam ustawodawca zdecydował, że funkcjonariuszowi mogą być zaproponowane warunki służby lub warunki pracy i wynika to nie tylko z nieprecyzyjnej treści art. 165 ust. 7 p.w.k.a.s., ale z szeregu poniższych przepisów z których wprost wynika, że taki był właśnie zamiar ustawodawcy. Przykładowo art. 167 ust. 4 p.w.k.a.s. pozwalał na zaproponowanie pracownikom pisemnych propozycji pełnienia służby określającej nowe warunki pełnienia służby. Art. 169 ust. 3 p.w.k.a.s. stanowi wprost, że funkcjonariuszowi można było złożyć propozycję zatrudnienia. Art. 174 ust. 3 p.w.k.a.s. stanowi także wprost, że funkcjonariusz, który przyjął propozycję pracy zachowuje pewne uprawnienia, np. prawo do dodatkowego urlopu wypoczynkowego za rok 2017.

Skoro zatem w tej sprawie, w ocenie Sądu, nie istniał po stronie organu obowiązek przedkładania skarżącej jedynie propozycji służby, to nie można zasadnie uznać, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej jest bezczynny w zakresie braku przedłożenia skarżącej propozycji służby.

Należy podkreślić, że o ile obowiązujące przepisy nie nakazują przedłożenia skarżącej propozycji służby to nie oznacza to, że organ takiej propozycji nie może jej złożyć. Wręcz przeciwnie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej powinien w pierwszej kolejności rozważyć i zaproponować warunki służby skarżącej, a gdyby złożenie takiej propozycji było niemożliwe, niedopuszczalne lub z innych przyczyn naruszałoby prawo, to należy skarżącej złożyć propozycję pracy uzasadniając to przesłankami (zawartymi w samej propozycji). Wojewódzki Sąd Administracyjny w tej sprawie stwierdza jedynie, że nie było podstawy prawnej do składania skarżącej – niezależnie od okoliczności – tylko propozycji służby w administracji celno-skarbowej.

Na marginesie Sąd zauważa, że rozpoznając skargę na bezczynność nie oceniał trafności lub legalności dokonanej przez organ czynności z daty 23 maja 2017 r. nr [...]. Czynność ta była bowiem przedmiotem oceny w sprawie o sygnaturze akt III SA/Kr 1005/17.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w tej sprawie nie można Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej postawić w zakresie objętym przedmiotem tej skargi zarzutu bezczynności, albowiem zarzucana bezczynność nie istniała w dacie wniesienia skargi, a w związku z tym skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.