Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 797/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz (spr.) Sędziowie: NSA Andrzej Niecikowski WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2009 r. sprawy ze skargi "[....] " [....] Spółki Akcyjnej w K. na decyzję Wojewody [....] z dnia 13 marca 2009 r. nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 797/09

UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia [...].12.2008 r. znak: [...], wydaną na podstawie art.28, art.33 ust. t, art.34 ust.4, art.36 ustawy z 7.07.1994 - Prawo budowlane (Dz.U. 2006r. Nr 156,poz.1118 z późniejszymi zmianami) oraz art.104 kpa zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...], która postanowiła wybudować parking dla samochodów osobowych wraz z odwodnieniem przy ul. [...] na działkach nr 1; 2; 3 obręb [...], kategoria obiektu [...]I, wyznaczając jednocześnie szereg warunków jakimi to pozwolenie będzie obwarowane.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy Nr [...] z dnia [...].06.2007 roku, znak: [...]. Projekt budowlany jest zgodny z tą decyzją oraz z wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, a cała dokumentacja została zebrana w sposób prawidłowy.

W trakcie postępowania rozpatrzono również wszelkie uwagi i zastrzeżenia do inwestycji, tj. uwagi A. S.A. współużytkownika wieczystego działki 4 , obręb [...] (pismo z dnia 3.12.2008) oraz B. SA również współużytkownika wieczystego działki 4 , obręb [...] (pismo z dnia 16.12.2008r.) Nie uwzględniono jednakże tych uwag i zarzutów, gdyż miejsca postojowe w liczbie 47 zlokalizowane zostały w odległości 6,50 m od granicy z działka 4 , tj. w odległości zgodnej z obowiązującymi przepisami. Zarzut niekorzystnego wpływu inwestycji na tereny sąsiednie odrzucono jako nieprecyzyjny, jak również kolejny, dotyczący przyszłych planów zabudowy na działce nr 4 . Nie mogą one stanowić przeszkody do realizacji zamierzeń objętych przedmiotową inwestycją, gdyż każdy, kto dysponuje prawem do dysponowania terenem inwestycji, ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy i przedłoży kompletny projekt budowlany ma prawo otrzymać pozwolenie na budowę. Wynika to m.in. z art. 35 ust. 4 prawa budowlanego.

Odwołanie od tej decyzji wniósł A. S.A. w K. żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, względnie ponownego rozpatrzenia sprawy. Zdaniem odwołującego się zatwierdzony projekt budowlany oddziaływuje na działkę 4 , której jest współużytkownikiem. W szczególności zgodnie z projektem budowlanym do granicy działki 4 przylegać ma droga do planowanego parkingu - co może niekorzystnie wpłynąć na istniejący układ komunikacyjny. Podkreślono, że obecne zagospodarowanie działki 4 , na której znajduje się parking jest jedynie przejściowe, ponieważ powszechnie wiadomo, że na działce są pozostałości po Domu Handlowym [...] zniszczonym w trakcie pożaru. Spółka, uważa, ze organ naruszył również zasady techniczne (§19 rozporządzenia) gdyż odległość miejsc parkingowych od granicy z działką 4 jest jedynie o 0,5 m większa od minimalnej, wynoszącej 6m.

Plany inwestycyjne A. powinny być brane pod uwagę, a przeprowadzanie inwestycji w zatwierdzonym kształcie naruszy zasadę dobrego sąsiedztwa. Odwołujący zarzuca, iż uzasadnienie decyzji jest nieprawidłowe i lakoniczne, a winno podać konkretne przepisy na jakich oparto wydaną decyzję.

Wojewoda decyzją z dnia [...]03.2009 roku znak: [...], wydaną na podstawie art.81 ust. 1 i art.82 ust.3 ustawy z dnia 7.07.1994 roku Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156 poz.1118 z 2006, tj. z późniejszymi zmianami) i art. 138§1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w części udzielonego pozwolenie na budowę i w tym zakresie orzekł, iż udziela się pozwolenia na budowę parkingu dla samochodów osobowych (na działce nr 1 obręb [...]) z odwodnieniem (na działkach nr 1 i 3 obręb [...]) oraz wjazdem (na działce 2 obręb [...]) przy ul. [...] w K. oraz w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego, warunków zabezpieczenia budowy i prowadzenia robót budowlanych, nadzoru na budowie, obowiązków uczestników procesu budowlanego oraz określonego obszaru oddziaływania inwestycji - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ stwierdził, że materiał dowodowy zebrany w sprawie jest wystarczający do udzielenia pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji. Uznano jedynie za konieczne skorygowanie zaskarżonej decyzji w taki sposób, aby określenie inwestycji nastąpiło zgodnie z wnioskiem inwestora, zatwierdzonym projektem i uzgodnieniami.

Kontrolując decyzję organu l instancji pod względem zgodności z przepisami organ nie dopatrzył się naruszenia prawa. W szczególności brak przepisu, który zabraniałby lokalizacji drogi wzdłuż granic z działką nr 4 , także zaprojektowanie miejsc postojowych w odległości 6,5 m od granicy z tą działką zgodne jest z §19 ust.2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Powołano się również na treść przepisów art.35 ust.4 i art.32 ust.4 prawa budowlanego i stwierdzono, iż inwestor spełnił wymogi, o których mowa w tych przepisach. Przedmiotowa inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, a inwestor ma prawo do korzystania z prawa do zabudowy nieruchomości, wynikającego z art.4 prawa budowlanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. S.A. w K. zarzuca naruszenie prawa materialnego tj. art. 35 ust.1 pkt 2 ustawy z 7.07.1994r. Prawo budowlane poprzez uznanie, że projekt budowlany zatwierdzony przez organ jest zgodny z prawem, w szczególności §19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także naruszenie prawa procesowego tj. art. 7,8, 77 i 107§ 3 kpa. przez nieuwzględnienie wniosków jakie do organu kierował A. w trakcie postępowania oraz lakoniczne i nie przekonywujące uzasadnienie dla odmowy składanych przez A. zarzutów.

Wnosi zatem o uchylenie decyzji organu l i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący twierdzi, że organ II instancji uchylając decyzję organu l instancji w istocie utrzymał ją w mocy. Na działce nr 4 znajdują się zgliszcza Domu Handlowego [...], a w przyszłości działka ta będzie inaczej zagospodarowana, niż obecnie (znajduje się tam parking). Tak bliskie usytuowanie parkingu przed blokami (w odległości 6,5m od granicy działki skarżącego) może utrudnić przyszłe zagospodarowanie działki nr 4 . Skarżący uważa, że planowany parking powinien być odsunięty dalej, niż przewiduje to minimalna, wynikająca z przepisów odległość. Również planowana droga dojazdowa wzdłuż działki skarżącego zakłóci istniejący układ komunikacyjny.

Zdaniem skarżącego organ wziął po uwagę wyłącznie interesy inwestora, a nie pozostałych stron postępowania. Uważa, że organ niedostatecznie zgłębił cały materiał sprawy a także, iż uzasadnienie decyzji jest lakoniczne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosi o jej oddalenie, podtrzymując argumenty, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 3 §1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd sprawuje kontrolę nad działalnością organów administracji.

Sądowa kontrola nie wykazała naruszenia prawa. Argumenty wytoczone przez skarżącego mimo, iż powołują się na naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego w istocie dotyczą interesów faktycznych, a nie prawnych. W dodatku mowa jest o nieskonkretyzowanych zamierzeniach inwestycyjnych A. , a nie o toczących się aktualnie postępowaniach, którym działalność inwestora mogłaby zaszkodzić. Jeśli prawo, a konkretnie §19 ust.2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych przewiduje minimalną odległość planowego parkingu na 6m od granicy, to zaakceptowanie projektu, iż będzie on usytuowany w odległości 6,5m nie narusza prawa ani też interesów skarżącego. Przeciwnie - żądanie, aby parking był zlokalizowany dalej od działki A. narusza interesy inwestora, który w sposób przekonywujący i zgodny z wszystkimi opiniami i uzgodnieniami zaproponował takie, a nie inne, usytuowanie parkingu. Kolejny argument skarżącego, iż droga dojazdowa do parkingu nie może być usytuowana przy granicy działki A. , jak słusznie wskazał organ nie znajduje uzasadnienia w żadnym przepisie prawa.

Również nie sposób się dopatrzyć w przedmiotowym postępowaniu naruszenia prawa procesowego, tzn. art. 7 i 77 kpa.

Cały materiał dowodowy, został zebrany w toku postępowania, prawidłowo oceniony i zbadany. Skoro inwestor niczego nie zaniedbał, to zgodnie z art. 35 ust.4 i art. 32 ust.4 prawa budowlanego organ nie mógł nie wydać zgody na zatwierdzenie projektu budowlanego. Twierdzenie, jakoby nie respektowano zastrzeżeń skarżącego są bezpodstawne. Zostały one, jak również zastrzeżenia B. , szczegółowo zanalizowane i omówione w uzasadnieniu decyzji l instancji, Zdaniem sądu również uzasadnienie obydwu decyzji, tak co do podstawy faktycznej jak i prawnej, nie budzi zastrzeżeń w świetle art. 107 kpa.

Z powyższych względów należało orzec jak w sentencji oddalając skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy z 30 VIII 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.