Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1253/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2013 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej M. Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 18 grudnia 2012 r. skarżący – M. Sp. z o.o. wystąpił do Wójta Gminy B. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o mocy nominalnej do 2,0 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą w postaci wewnętrznej stałej drogi dojazdowej wraz z tymczasowymi poszerzeniami, koniecznymi w okresie budowy elektrowni, stałego placu serwisowo – montażowego wraz z tymczasowymi powierzchniami, koniecznymi w okresie budowy elektrowni, na działce o numerze ewid. [...] w obrębie [...], gm. B. oraz zjazdu stałego wraz z elementami tymczasowymi z drogi powiatowej na działce o numerze ewid. [...] w tym samym obrębie geodezyjnym.

Decyzją z [...] marca 2013 r. Wójt Gminy B. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. K.

Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], na zasadzie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy B. oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I. instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji opisano następujący stan faktyczny:

- p. R. K. w odwołaniu wskazał, że planowana inwestycja będzie zlokalizowana zbyt blisko jego nieruchomości, a elektrownia będzie oddziaływać polem elektromagnetycznym na jego grunty; w pobliżu inwestycji mieszkają osoby chore posiadające rozrusznik serca; ponadto, decyzja nie uwzględnia planów wnoszącego odwołanie odnośnie budowy domu przy drodze nr [...]; inwestycja ma charakter prywatny, a Wójt powinien uwzględniać stanowisko okolicznych mieszkańców; w trakcie przygotowania jest ustawa o wiatrakach, w której uregulowane będą kwestie odległości elektrowni od zabudowań; oddziaływanie elektrowni jest negatywne, zarówno na zdrowie ludzi, jak i na zwierzęta i rośliny; ponadto, Wójt zamiast indywidualnie zawiadomić strony o wydaniu decyzji środowiskowej, dokonał tego zawiadomienia poprzez obwieszczenie; w innych gminach wiatraki są oddalone od zabudowań mieszkalnych; Wójt wydając decyzję skonfliktował mieszkańców; postępowanie powinno być prowadzone od początku z uwzględnieniem ochrony mieszkańców i środowiska,

- organ I. instancji przekazał organowi wyższego stopnia odwołanie wraz z aktami sprawy, nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy nie będąc związanym granicami wniesionego odwołania, uznał, że decyzja organu I. instancji została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, co skutkuje jej wadliwością, a w konsekwencji koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego oraz wskazał następujące nieprawidłowości w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym:

- w części graficznej znajdującego się w aktach sprawy wniosku inwestorskiego, brak określenia granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000 (wprawdzie do wniosku załączono kilka map, jednak żadna z nich nie spełnia wymogów ustawowych); mapa na której oznaczono zasięg oddziaływania turbiny i granicę obszaru inwestycji, jest wykonana w skali 1:200 i nie wiadomo czy jest mapą zasadniczą lub katastralną; brak oznaczenia organu z którego zasobów pochodzi mapa; pozostałe pięć map nie stanowi dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. – są jedynie kserokopiami nie potwierdzonymi za zgodność z oryginałem; na mapach tych nie ma również naniesionego obszaru oddziaływania inwestycji – co stanowi naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.); ponadto w części graficznej brak określenia planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawionego w formie opisowej i graficznej – brak jakiegokolwiek rysunku, rzutu, szkicu, stanowiącego graficzne przedstawienie planowanej inwestycji, co stanowi naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; wobec powyższego, wniosek inwestorski nie spełnia wymogów ustawowych określonych art. 52 tej ustawy,

- wniosek inwestorski nie spełnia wymogów ustawowych określonych art. 52 wspomnianej ustawy, również z tego względu, że w jego części tekstowej brak przede wszystkim dowodu na prawidłową reprezentację inwestora: z wniosku wynika, że inwestorem jest M. Spółka z o.o. z siedzibą w W., a w aktach sprawy brak aktualnego - na dzień złożenia wniosku - odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, zwanego dalej: "KRS", pozwalającego ustalić bez wątpliwości kto był osobą upoważnioną do działania w imieniu i na rzecz inwestora; tym samym, nie wiadomo, czy p. [...] faktycznie w dniu wniesienia wniosku był prokurentem inwestora, który mógł skutecznie udzielić dalszego pełnomocnictwa do reprezentacji inwestora; brak zatem dowodu, że p. [...] skutecznie złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji; organ administracji winien zatem wyjaśnić tę okoliczność i udokumentować właściwą reprezentację inwestora na dzień 19 grudnia 2012 r.,

- nie wiadomym pozostaje, jaki wpływ ma planowane zamierzenie na środowisko oraz czy dla planowanego przedsięwzięcia została wydana uprzednio decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwana dalej "decyzją środowiskową", czy też decyzja taka nie jest wymagana; wprawdzie w aktach sprawy znajduje się decyzja z [...] marca 2012 r. wydana przez Wójta Gminy B., jednak dotyczy ona innego przedsięwzięcia, położonego głównie na terenie gminy B.,

- nie została wypełniona całkowicie część wniosku o ustalenie warunków zabudowy dotycząca zapotrzebowania w zakresie infrastruktury technicznej - wprawdzie inwestor wskazał, że media tj. woda, energia elektryczna, ścieki, ogrzewanie nie będą potrzebne, jednak w pkt 12 wniosku wskazał na kwestię odpadów; jak wynika z wniosku, powstające odpady komunalne będą gromadzone selektywnie i oddawane upoważnionym podmiotom, a pozostałe będą wywożone na składowisko odpadów; takie określenie jest ogólnikowe, nie wystarczające do uznania, czy teren inwestycyjny jest uzbrojony w sposób dostateczny - inwestor winien wskazać konkretne zapotrzebowanie na poszczególne media (ilość danych jednostek) oraz przedstawić umowy lub zapewnienia gestorów sieci w tym przedmiocie i dopiero wówczas organ administracji może dokonać oceny, czy zawarte umowy będą wystarczające dla zgłoszonego zapotrzebowania w tym względnie; tej kwestii nie wyjaśniono; do wniosku nie załączono żadnych umów (np. dotyczących odbioru nieczystości) lub promes od gestorów sieci, z których wynikałoby, że teren inwestycji jest uzbrojony - stanowi to naruszenie art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; wniosek pozostaje zatem niekompletny, co skutkuje brakiem możliwości dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji przez organ wyższego stopnia i strony postępowania; wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest decyzją uznaniową; wniosek inwestora z dokładnym wskazaniem granic inwestycji i obszaru jej oddziaływania wiąże organ I. instancji, a zasięg wskazanego obszaru podlega merytorycznej ocenie; organ I. instancji winien więc w trybie art. 64 § 2 K.p.a. uzupełnić braki formalne wniosku, wyznaczając inwestorowi termin z jednoczesnym wskazaniem rygoru pozostawienia wniosku bez rozpoznania,

- w związku z brakiem formalnym wniosku w postaci właściwej mapy wykonanej we właściwej skali i z naniesionym obszarem oddziaływania inwestycji, organ odwoławczy nie mógł zweryfikować ustalonego kręgu stron postępowania; w postępowaniu zmierzającym do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stronami są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości bezpośrednio graniczących z działką inwestorską, chyba, że inwestycja swym zasięgiem obejmuje dalsze nieruchomości, zatem w spornej sprawie stronami są na pewno właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości graniczącej bezpośrednio z działka inwestorską, a których dotyczą wypisy z ewidencji gruntów znajdujące się w aktach sprawy; jednakże nie wiadomo, czy ten krąg jest pełny, czy też winien obejmować swym zasięgiem dalsze nieruchomości - okoliczność ta winna zostać wyjaśniona przez organ I. instancji,

- nie budzi wątpliwości fakt, że zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym zapewnia jej czynny udział podczas całego postępowania, tj., od chwili jego wszczęcia do zakończenia, a w szczególności bezpośrednio przed wydaniem decyzji (tzw. ostatni głos); w razie uprawomocnienia się decyzji organu I. instancji, orzeczenie takie - jako wadliwe - podlegałoby konieczności wyeliminowania go z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (wznowienie postępowania, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu); działanie organu I. instancji bezsprzeczne wskazuje na naruszenie ogólnej zasady postępowania; organ mianowicie w sposób nieuzasadniony dokonywał zawiadomień stron poprzez obwieszczenie o dokonanych czynnościach, tj. wszczęciu postępowania, zamiarze uzgodnienia czy dokonanych uzgodnieniach projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, konieczności przedłużenia terminu do załatwienia sprawy, możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji; jako podstawę prawną takiego działania, organ administracji I. instancji wskazywał m.in. art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednak przepis ten dotyczy innego trybu niż ustalenie warunków zabudowy, a mianowicie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego; w tym właśnie postępowaniu, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości; tymczasem na mocy art. 64 ust. 1 tej ustawy, jedynie część przepisów dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego stosuje się odpowiednio do postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy; jeśli chodzi o art. 53 przywołanej ustawy, dopuszczalne jest odpowiednie stosowanie jedynie ust. 3-5a tego artykułu, zatem dokonanego w ten sposób - zamiast w formie pisemnej – zawiadomienia, nie można uznać za właściwe,

- z treści decyzji i innych dokumentów wywnioskować można, iż na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatem organ administracji I. instancji powinien przeprowadzić postępowanie zmierzające do ustalenia, czy zamierzenie inwestycyjne będzie zgodne z przepisami odrębnymi,

- w świetle art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (poprzez art. 64 ust. 1 ustawy), właściwy organ w postępowaniu (tu: Wójt) związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji; ta analiza winna obejmować przede wszystkim zbadanie, czy inwestycja spełnia warunki przewidziane w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (1), teren ma dostęp do drogi publicznej (2), istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem treści ustępu 5 cytowanego art. 61, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (3), teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm) (4) oraz decyzja taka jest zgodna z przepisami odrębnymi (5),

- zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003, Nr 164, poz.1588), zwanego dalej: "rozporządzeniem o nowej zabudowie", dopuszczającego wyznaczenie w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia o nowej zabudowie, wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy; pomimo tego, że w aktach sprawy znajduje się projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządzony przez urbanistę - osobę uprawnioną w rozumieniu art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednak zarówno projekt decyzji, jak i sama zaskarżona decyzja zostały sporządzone bez zachowania ustawowych wymogów, bowiem nie zawierają obligatoryjnej części, jaką powinna być analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 tej ustawy - co stanowi ewidentne naruszenie § 9 ust. 2 rozporządzenia o nowej zabudowie; nie znajduje umocowania prawnego twierdzenie organu I. instancji, że brak jest podstaw do przeprowadzenia analizy w ogóle, a zaistniały podstawy do przeprowadzenia wyłącznie analizy o której mowa w art. 53 ust. 3 tejże ustawy,

- organ I. instancji słusznie uznał, że planowana inwestycja, tj. budowa elektrowni wiatrowej stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; oznacza to, że organ jest zwolniony z obowiązku zbadania jedynie dwóch warunków z art. 61 ust. 1 tejże ustawy, tzn. zachowania zasady tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej; natomiast, organ winien był zbadać pozostałe warunki, tzn. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, przeznaczenie terenu oraz zgodność decyzji z przepisami odrębnymi; w konsekwencji wykonanie analizy w tym zakresie było konieczne i uzasadnione; sam brak takiej właściwej analizy skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji; przeprowadzenie jedynie analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest niewystarczające; wprawdzie w uzasadnieniu decyzji (str. 4) organ administracji I. instancji dokonał zbadania niektórych warunków (pkt 3 i 4), jednak nie zbadał zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi; lakoniczne twierdzenie, że inwestycja jest zgodna z przepisami istniejącymi w programie prawnym Lex jest zbyt ogólnikowa i niewystarczająca – organ administracji I. instancji winien wskazać z jakimi konkretnie przepisami przedsięwzięcie będzie zgodne; również warunek uzbrojenia terenu, który w ocenie organu administracji I. instancji został zachowany, nie znajduje odzwierciedlenia w istniejącym stanie faktycznym sprawy - jak wskazano wyżej, brak dowodów (tj. umowy z jednostką organizacyjną na odbiór odpadów) na tę okoliczność; zgodnie bowiem z art. 61 ust. 5 przywołanej ustawy, warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem; w konsekwencji nie można uznać, że uzasadnienie decyzji jest wystarczające i pełne; w świetle art. 107 § 3 K.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa,

- natomiast zarzuty zawarte w odwołaniu do decyzji organu I. instancji organ uznał za nie zasługujące na uwzględnienie.

We wniesionej skardze Pełnomocnik skarżącego - radca prawny - podniosła:

1. Zaskarżoną decyzją, organ odwoławczy rażąco naruszył przepisy prawa materialnego:

- art. 52 ust. 2 pkt 2 lit b i c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwaną dalej "ustawą o ocenach", poprzez przyjęcie, że z części tekstowej wniosku skarżącego o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie wynika, jaki wpływ ma planowane zamierzenie na środowisko oraz czy dla planowanego przedsięwzięcia została wydana uprzednio decyzja środowiskowa, co bezpośrednio doprowadziło do uznania, że wniosek skarżącego jest niekompletny oraz że brak jest możliwości dokonania przez organ odwoławczy i strony, oceny legalności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, podczas gdy do wniosku dołączono decyzję Wójta Gminy B. z [...] marca 2012 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia obejmującą wnioskowaną inwestycję: organ odwoławczy naruszył przepisy prawa materialnego tj. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną jego wykładnię; nieuzasadnione jest stanowisko, że z części tekstowej wniosku skarżącego o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie wynika, jaki wpływ ma planowane zamierzenie na środowisko oraz czy dla planowanego przedsięwzięcia została wydana uprzednio decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia; stosownie do art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c tej ustawy "wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko"; zgodnie zaś z art. 64 ust. 1 przywołanej ustawy, przepis ten stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy; zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt. 3 ustawy o ocenach, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; do wniosku inwestora dołączono powyższą decyzję Wójta Gminy B. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie parku wiatrowego o mocy do 56 MW, składającego się z 28 turbin wiatrowych o mocy do 2 MW każda, o maksymalnej wysokości do 150 m n.p.t. wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz z przyłączeniem, położonych na terenie gminy [...] i gminy [...]", która choć została wydana poprzez Wójta Gminy B. dotyczy również obszaru Gminy B.; z uwagi na fakt, że przedsięwzięcie realizowane jest na obszarze Gminy B. oraz na obszarze Gminy B., a większa część przedsięwzięcia położona jest na obszarze Gminy B., stąd zgodnie z brzmieniem art. 75 ust. 4 ustawy o ocenach, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydał Wójt Gminy B. w porozumieniu z Wójtem Gminy B.; dyskwalifikowanie przez organ odwoławczy decyzji środowiskowej ze względu na jej wydanie przez Wójta Gminy B. nie znajduje oparcia w żadnym z przepisów prawa; podobnie nietrafny jest zarzut, że decyzja dotyczy innego przedsięwzięcia, niż objęte wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy; organ II. instancji pomija zupełnie normę prawną wynikająca z art. 72 ust. 5 ustawy o ocenach, która wprowadza zakaz dzielenia przedsięwzięcia na etapie oceny jego oddziaływania na środowisko w procedurze wydawania decyzji środowiskowej; art. 3 ust. 1 pkt. 13 ustawy o ocenach w definicji przedsięwzięcia wskazuje, że jest to "zamierzenie budowlane lub inna ingerencja w środowisko polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty"; decyzja środowiskowa załączona do wniosku dotyczy przedsięwzięcia połączonego funkcjonalnie i technologicznie, które składa się z dwudziestu ośmiu niezależnych turbin wiatrowych; decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dotyczy jednej z nich; skarżący nie miał prawnej możliwości uzyskania decyzji środowiskowej jedynie dla jednej turbiny; takie działanie należałoby zakwalifikować jako niedozwolone obejście prawa; wobec powyższego zarzut organu II. instancji, iż decyzja środowiskowa dotyczy innego przedsięwzięcia, położnego na terenie Gminy B. jest bezpodstawny i świadczy o pominięciu, przy rozpoznawaniu sprawy przepisów ustawy o ocenach; co więcej wskazuje on, iż organ II. instancji nie przeanalizował wnikliwie przedłożonego materiału dowodowego, bowiem wniosek był kompletny, a wydana na jego podstawie decyzja poddawała się ocenie pod względem jej legalności,

- art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 61 ust. 5 tej ustawy poprzez przyjęcie, że skarżący zobowiązany był do wskazania zapotrzebowania na konkretne media oraz przedłożenia umów z dostawcami mediów, pomimo wskazania przez skarżącego we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, że media (woda, energia elektryczne, ścieki, ogrzewanie) nie będą potrzebne, co bezpośrednio doprowadziło do uznania, że wniosek skarżącego jest niekompletny oraz że brak jest możliwości dokonania przez organ odwoławczy oraz strony, oceny legalności tej decyzji: organ odwoławczy naruszył również przepis art. 52 ust. 2 pkt 2 lit b tejże ustawy, gdyż stwierdził, że "brak jest jakiegokolwiek rysunku, rzutu, szkicu, stanowiącego graficzne przedstawienie planowanej inwestycji"; tym lakonicznym twierdzeniem organ administracji nie wykazał jednak, jakie są przesłanki do rzekomego naruszenia tegoż przepisu; zgodnie z powyższym przepisem we wniosku powinna znajdować się charakterystyka inwestycji obejmująca określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej; przepis ten nie wymaga konkretnego sposobu określenia graficznego inwestycji; w aktach sprawy znajdują się mapy, na których odręcznie naniesiona jest planowana inwestycja, a w treści wniosku wskazano parametry turbiny, stąd przyjąć należy, że warunek, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b) tej ustawy został przez skarżącego spełniony; organ odwoławczy wyraźnie wskazuje powyższe, jako uchybienie, co w opinii skarżącego jest nieuprawnione, żaden bowiem przepis prawa nie wskazuje, w jaki sposób ma dojść do realizacji obowiązku nałożonego przez art. 52 ust. 2 pkt 2 lit b), w szczególności ani powołany artykuł, ani przepis wykonawczy nie wskazują, że ustawodawca miał na myśli szkic lub rysunek; brak również w tym zakresie ukształtowanej linii orzeczniczej; organ odwoławczy nie może nakładać na skarżącego obowiązków niewynikających z przepisu prawa; wykładania rozszerzająca w tym zakresie nie jest dopuszczalna; wniosek był więc kompletny, a wydana na jego podstawie decyzja poddawała się ocenie pod względem jej legalności,

- art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 61 ust. 3 tej ustawy poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że organ I. instancji winien dokonać analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 3-5 tej ustawy, a w konsekwencji uznanie, że organ I. instancji naruszył § 9 ust. 2 rozporządzenia o nowej zabudowie, podczas gdy analiza taka nie była konieczna, aczkolwiek została dokonana: organ odwoławczy w sposób całkowicie dowolny i nieuprawniony dokonał nieprawidłowej wykładni art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art.61 ust. 3 tej ustawy poprzez przyjęcie, że organ I. instancji winien dokonać analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 tej ustawy, a w konsekwencji uznał, że organ I. instancji naruszył przepis § 9 ust. 2 rozporządzenia o nowej zabudowie; organ I. instancji nie ma obowiązku przeprowadzania analizy w powyższym zakresie, bowiem wskazany przepis art. 61 ust. 1 w powiązaniu z ust. 6 tego przepisu przewiduje jedynie w pkt 1 dokonanie analizy, tj. w zakresie wymagań dotyczących nowej zabudowy, czyli zasady tzw. dobrego sąsiedztwa; jednocześnie warunki realizacji inwestycji w zakresie wskazanym w art. 61 ust. 1 pkt. 3-5 zostały wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji (patrz: pkt 15); zgodnie z brzemieniem powyższego przepisu organ I. instancji winien dokonać jedynie oceny, czy wnioskodawca spełnia warunki określone w tym przepisie, nie zaś przeprowadzać analizę w tym zakresie; ponadto organ odwoławczy niesłusznie wskazał, że organ I. instancji winien dokonać analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu również w zakresie warunków, o których mowa w przywołanym art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2, a w konsekwencji uznał, że organ I. instancji naruszył przepis § 9 ust. 2 rozporządzenia o nowej zabudowie; nie ulega wątpliwości, że przepisy powyższe nie znajdują zastosowania do urządzeń infrastruktury technicznej; okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest, że planowana inwestycja stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, należy zatem z całą stanowczością podkreślić, że stosownie do zapisów art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ I. instancji zwolniony jest od badania, czy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, oraz czy teren ma dostęp do drogi publicznej; zdaniem organu odwoławczego (strona 4 uzasadnienia, ostatni akapit) organ I. instancji winien zbadać warunki dotyczące istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu, przeznaczenia terenu oraz zgodności decyzji z przepisami odrębnymi; przepisy, które powinien stosować organ I. instancji, tj. przepisy art. 61 ust. 1 pkt 3-5 tej ustawy nie przewidują obowiązku badania przeznaczenia terenu, a jedynie zweryfikowania, czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc; organ odwoławczy w sposób dowolny dokonał interpretacji powyższych przepisów dochodząc do wniosku, że zastosowanie w niniejszej sprawie znajdzie § 9 ust. 2 rozporządzenia o nowej zabudowie; organ odwoławczy naruszył ponadto przepisy prawa materialnego poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że organ I. instancji winien był dokonać analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu również w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w konsekwencji uznanie, że organ I. instancji naruszył § 9 ust. 2 rozporządzenia o nowej zabudowie, podczas gdy zapisy te nie mają zastosowania do urządzeń infrastruktury technicznej: przywołane rozporządzenie, zgodnie z §1 tego aktu, określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych); jak wynika z brzmienia powyższego przepisu rozporządzenia o nowej zabudowie, nie określa on dokładnie tego, czego nie musi uwzględniać inwestor realizując urządzenie infrastruktury technicznej; organ II. instancji stwierdził jednak, że projekt decyzji, jak również sama decyzja zostały sporządzone bez zachowania ustawowych wymogów, gdyż "nie zawierają obligatoryjnej części, jaka powinna być analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy - co stanowi ewidentne naruszenie §9 ust. 2 w/w rozporządzenia"; dokonana przez organ odwoławczy wykładnia jest nieprawidłowa, co stanowi rażące naruszenie przepisów prawa materialnego; decyzja organ II. instancji jest wewnętrznie sprzeczna, z jednej strony bowiem wskazuje na brak obowiązku stosowania zasady dobrego sąsiedztwa, z drugiej natomiast wskazuje, że brak analizy tego sąsiedztwa stanowi naruszenie prawa przez organ I. instancji,

- art. 61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że organ I. instancji nie zbadał warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 tej ustawy, tzn. istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu, przeznaczenia terenu, ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz zgodności decyzji z przepisami odrębnymi, podczas gdy zostały one poddane wnikliwej analizie; z treści decyzji organu I. instancji w sposób wyraźny wynika, że ujęto w niej wszystkie warunki mające zastosowanie do urządzeń infrastruktury technicznej: organ I. instancji w sposób wyczerpujący odniósł się do istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu ochrony gruntów rolnych i leśnych (grunty nieobjęte ochroną) oraz przeznaczenia terenu oraz zgodności decyzji z przepisami odrębnymi, podczas gdy zostały one poddane wnikliwej analizie; ponadto poprzez uznanie, że organ I. instancji winien wskazać konkretne przepisy prawa materialnego, z którymi zgodne jest przedsięwzięcie skarżącego, co przy tak szerokim wachlarzu aktów prawnych nie jest realnie możliwe: skarżący zarzuca ponadto decyzji organu II. instancji błędną wykładnię przepisu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że organ I. instancji powinien wskazać konkretne przepisy prawa materialnego, z którymi zgodne jest przedsięwzięcie skarżącego; organ odwoławczy zarzucił organowi I. instancji, iż ten nie zbadał zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi poprzez "lakoniczne twierdzenie, że inwestycja jest zgodna z przepisami istniejącymi w programie prawnym Lex jest zbyt ogólnikowa i niewystarczająca. Organ winien wskazać, z jakimi konkretnie przepisami przedsięwzięcie będzie zgodne."; zgodnie z przywołanym art. 61 ust. 1 pkt 5, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, z których jednym jest zgodność decyzji z przepisami odrębnymi; żaden przepis nie nakłada na organ obowiązku wskazywania, z jakimi konkretnie ustawami, czy też innymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego, jest zgodna planowana inwestycja; przepis ten jest adresowany do organu, który ma zweryfikować, czy nie zachodzi kolizja planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, a w przypadku jej stwierdzenia winien wskazać, dlaczego odmawia wydania decyzji o warunkach zabudowy; w przypadku braku sprzeczności z przepisami odrębnymi, organ wydaje decyzję, uwzględniając w całości wniosek strony; znaczna ilość przepisów odrębnych winna skłaniać do wniosku, że uzasadnienie i wskazywanie konkretnych przepisów winno mieć miejsce jedynie wówczas, gdy na podstawie przepisów odrębnych organ wydający decyzję o warunkach zabudowy odmawia wydania decyzji; stosownie natomiast do art. 107 § 4 K.p.a. można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania; skoro zatem skarżący spełnił wymogi wynikające z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i organ I. instancji musiał wydać decyzję uwzględniająca wniosek, należy stwierdzić, że mógł odstąpić od szczegółowego wskazywania przepisów odrębnych, z którymi zgodna jest planowana inwestycja; organ I. instancji uznał uzbrojenie terenu za wystarczające, co rzekomo nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy, podczas gdy zbędność tego uzbrojenia wynika zarówno z wniosku, jak i wnioskowanej decyzji; organ odwoławczy przeprowadził nieprawidłową wykładnię przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 61 ust. 5 tejże ustawy polegającą na przyjęciu, że pomimo wskazania przez skarżącego we wniosku o wydanie decyzji, że media (woda, energia elektryczna, ścieki, ogrzewanie) nie będą potrzebne, skarżący zobowiązany był do przedłożenia umów z dostawcami mediów, a w konsekwencji, że skarżący złożył wniosek niekompletny; we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zostało w sposób wyraźny wskazane, że media nie będą potrzebne, natomiast organ II. instancji w sposób kuriozalny uznał, że skoro skarżący zamierza gromadzić odpady komunalne selektywnie i oddawać je upoważnionym podmiotom, to takie określenie jest ogólnikowe, niewystarczające do uznania, czy teren inwestycyjny jest uzbrojony w sposób dostateczny; zdaniem organu odwoławczego "inwestor winien wskazać konkretne zapotrzebowanie na poszczególne media (ilość danych jednostek) oraz przedstawić umowy lub zapewnienia gestorów sieci w tym przedmiocie."; sformułowanie użyte przez organ II. instancji jest twierdzeniem nieuprawnionym w kontekście tego, iż skarżący wskazał, że media nie będą potrzebne; organ II. instancji zinterpretował powyższy przepis niezgodnie z jakimikolwiek zasadami doświadczenia życiowego oraz logiki stwierdzając, że skoro inwestorowi nie potrzebne są media, to powinien przedłożyć organowi I. instancji umowy z dostawcami tychże mediów; organ odwoławczy wskazuje, że "do wniosku nie załączono żadnych umów (np. na odbiór nieczystości lub promes od gestorów sieci)"; tego rodzaju stwierdzenie jest nieuprawnione i niezgodne z przepisami; organ odwoławczy w sposób bezpodstawny sprowadza kwestię wywozu odpadów do uzbrojenia terenu; jak wynika z art. 2 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "uzbrojenie terenu" to drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r., Nr 102, po. 651 ze zm.); w art. 143 ust. 2 wskazane jest, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych; żaden z powyższych przepisów nie traktuje wywozu odpadów jako uzbrojenia terenu, co wskazuje wprost, że tok wywodów organu II. instancji jest nieprawidłowy; niezależnie od powyższego, pomimo faktu, iż skarżący nie przewiduje korzystania z dostaw mediów, przyjąć należy, iż organ odwoławczy całkowicie pominął fakt, iż umowa z dostawcą mediów może zostać zawarta w formie ustnej i nie zadał sobie trudu wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości,

a powyższe naruszenia prawa materialnego miały wpływ na wynik sprawy, o czym mowa w art. 145 § 1 pkt. 1 lit a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".

2. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy rażąco naruszył również przepisy postępowania:

- art. 7 oraz art. 77 § 1 oraz art. 138 § 2 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co znajduje wyraz w przyjęciu przez organ II. instancji, że skarżący nie dostarczył wraz z wnioskiem dokumentów, o których mowa w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - właściwych map, podczas gdy znajdują się one w aktach sprawy: organowi administracji I. instancji doręczono wszelkie niezbędne dokumenty konieczne do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy; dokumenty te były przekazane w przepisanej prawem formie i zawierały wszelkie niezbędne elementy; dotyczy to w szczególności map, o których organ II. instancji twierdził, że dostarczone przez skarżącego mapy nie spełniają wymogów ustawowych; organ odwoławczy nie podjął niezbędnych działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego co do dostarczenia przedmiotowych map; organ odwoławczy w uzasadnieniu stwierdza, że "mapa, na której oznaczono zasięg oddziaływania turbiny i granice obszaru inwestycji, jest wykonana w skali 1:200 i nie wiadomo czy jest mapą zasadniczą lub katastralną", tym samym nie jest prawdziwy zarzut organu II. instancji, że "brak jest określenia granic terenu objętego wnioskiem"; wątpliwości mogą dotyczyć jedynie rodzaju bądź skali przedłożonej mapy, czego jednak organ II. instancji nie wyjaśnił w postępowaniu odwoławczym; zgodnie z art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 tej ustawy, wniosek skarżącego powinien był zawierać: określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, określenie obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; ustawodawca nie przesądza przy tym, że czy chodzi o jedną, czy o dwie mapy; zgodnie z zasadami techniki prawodawczej spójnik "i" (koniunkcja) rozdziela dwa warunki (które mają być spełnione łącznie, niemniej o poszczególnych (również odmiennych) cechach; warunek potwierdzonej mapy odnosi się do mapy z oznaczeniem granic terenu objętego wnioskiem, natomiast warunek skali do określenia obszaru oddziaływania; gdyby miało być inaczej oba warunki zostałyby umiejscowione obok siebie; skala 1:200 jest skalą dokładniejszą; załączenie mapy o takiej skali byłoby spełnieniem wymogu ustawowego i nie powinno być traktowane, jako rażące naruszenie prawa z uwagi na fakt większej dokładności takiej mapy; brak jest przesłanek do uznania, że skarżący był należycie reprezentowany w dniu składania wniosku, gdyż brak jest w aktach odpisu z KRS aktualnego na dzień składania wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, potwierdzającego, że p. [...] był upoważniony 19 grudnia 2012 r. do działania w imieniu i na rzecz skarżącego, podczas, gdy informacja ta jest informacją ogólnie dostępną w systemie internetowym; ponadto ocena faktu pełnienia funkcji prokurenta jest istotna na dzień udzielenia pełnomocnictwa (2 stycznia 2012 r.) a nie na dzień złożenia wniosku; zarzut organu odwoławczego o rzekomej możliwości braku prawidłowej reprezentacji skarżącego należy uznać za chybiony – organ administracji II. instancji wskazuje, że "w aktach sprawy brak jest aktualnego na dzień złożenia wniosku odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, pozwalającego ustalić bez wątpliwości, kto był osobą upoważnioną do działania", jednak bez znaczenia jest, czy w dniu wnoszenia wniosku osobą udzielająca pełnomocnictwa była prokurentem skarżącego; istotne w niniejszej sprawie jest kto był prokurentem skarżącego w dniu udzielania pełnomocnictwa (2 stycznia 2012 r.); ewentualne pozbawienie funkcji prokurenta na późniejszym etapie byłoby bez znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż skutecznie udzielone przez niego pełnomocnictwa pozostawałyby w mocy; organ odwoławczy błędnie uznał, że upoważnienie do reprezentacji należy udokumentować na dzień złożenia wniosku przez pełnomocnika (19 grudnia 2012 r.), a nie na dzień udzielenia pełnomocnictwa, ponadto nie zadał sobie trudu w celu ustalenia prawidłowości reprezentacji skarżącego, do czego był zobowiązany; rejestr przedsiębiorców jest dostępny w sieci internet i weryfikacja prawidłowości reprezentacji nie jest trudna; wydruki z rejestrów elektronicznych mają walor dokumentu urzędowego i są traktowane na równi z odpisem z KRS w tradycyjnej wersji; organ odwoławczy nie zbadał, czy p. [...] był prokurentem skarżącego; podnosząc to jako zarzut pod adresem organu I. instancji i nie ustalając tego faktu z urzędu; organ ten, mając dostęp do pełnych akt sprawy, mógł również zweryfikować, czy skarżący był należycie reprezentowany; odpis KRS nie posiada terminu ważności i żaden przepis w niniejszym postępowaniu nie narzuca konieczności złożenia przez skarżącego, osobnego, nowego odpisu; odpis KRS jest ważny dopóki nie nastąpią w nim zmiany; ograniczenie okresu ważności odpisu z KRS musi wynikać z przepisu szczególnego, jak w przypadku np. ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2010 r., Nr 113, poz. 759 ze zm.); ponadto organ II. instancji w sposób nieuzasadniony przyjął, że nie było możliwości zweryfikowania kręgu stron postępowania, podczas gdy załączone do wniosku mapy dawały taka możliwość, nieuzasadnionym jest zarzut organu II. instancji o tym, iż nie jest możliwa weryfikacja kręgu stron postępowania, bowiem skarżący we wniosku o wydanie decyzji zakreślił teren planowanej inwestycji i wynika on również z dokładnej mapy uzupełniającej, na której wskazano zakres oddziaływania inwestycji; z załączonych map wynikają numery działek zlokalizowanych w obrębie oddziaływania inwestycji; organ I. instancji słusznie przyjął ten obszar jako właściwy do wyznaczenia stron postępowania; organ I. instancji słusznie uznał, że dla określenia statusu strony istotne jest znajdowanie się w zakresie oddziaływania inwestycji; faktycznie, organ I. instancji nie dokonał zawiadomienia stron w drodze obwieszczenia o dokonanych czynnościach; organ ten dokonywał zawiadomienia stron na piśmie, a zawiadomienie w drodze obwieszczenia miało jedynie funkcję informacyjną; wobec tego organ odwoławczy bezpodstawnie zarzucił dokonanie zawiadomienia stron w drodze obwieszczenia, co miałoby być niezgodne z art. 53 ust. 21 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; pominięto, że organ I. instancji dokonywał zawiadomienia stron postępowania na piśmie zgodnie z ogólnymi zasadami doręczeń; organ administracji I. instancji chciał jednocześnie zapewnić transparentność i rzetelność postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdyż planowana inwestycja jest przedsięwzięciem ważnym dla gminy i jej mieszkańców, stąd chcąc uniknąć ewentualnych zarzutów ze strony mieszkańców o braku należytego poinformowania o działaniach w gminie, organ I. instancji zdecydował o poinformowaniu mieszkańców w sposób zwyczajowo przyjęty w gminie; podkreślić należy, że chodzi tutaj o poinformowanie społeczeństwa, a nie o zawiadomienie stron, czego organ odwoławczy zdaje się nie dostrzegać; strony postępowania były skutecznie zawiadamiane, czym zapewniono im czynny udział w postępowaniu; świadczą o tym zwrotki pocztowe dołączone do akt postępowania; organ odwoławczy nie dokonał we wskazanym powyżej zakresie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, czym niewątpliwie naruszył art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a.; organ II. instancji miał pełne uprawnienie do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy; zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a., który stanowił podstawę prawną decyzji organu odwoławczego, możliwe było uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I. instancji tylko wyjątkowo, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; ewentualne naruszenie przepisów postępowania organ I. pierwszej instancji nie jest jedyną przesłanką do wydania decyzji kasacyjnej; ponadto, musi bowiem powstać konieczność prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego; stan sprawy objętej niniejszą skargą, nie dopuszczał zastosowania art. 138 § 3 K.p.a; organ odwoławczy we wskazanych okolicznościach winien był merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, po dokonaniu wszechstronnej i całościowej analizy oraz oceny zebranego na wcześniejszym etapie postępowania materiału; zgodnie z art. 136 K.p.a. organ odwoławczy był również uprawniony z urzędu do przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję; tymczasem organ II. instancji nie uzasadnił, z jakiego powodu odstąpił od merytorycznego rozpatrzenia odwołania; wskazane przez organ odwoławczy naruszenia przepisów są tego rodzaju, że ich uzupełnienie przez organ I. instancji jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy; uchybienia te mogą być usunięte w trybie art. 136 K.p.a.; organ odwoławczy przy wydawaniu decyzji naruszył więc art. 138 § 2 K.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy - organ odwoławczy winien był rozpoznać sprawę merytorycznie zgodnie z art. 138 § 1 K.p.a.;

- art. 10 § 1 K.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że organ I. instancji naruszył zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu, podczas gdy z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że stronom zapewniono taką możliwość: organ odwoławczy wydając decyzję w sposób arbitralny przyjął, że organ I. instancji naruszył zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu argumentując to tym, iż rzekomy brak mapy wykonanej we właściwej skali i z naniesionym obszarem oddziaływania inwestycji, uniemożliwi organowi II. instancji weryfikację kręgu stron postępowania; bezsprzecznym jest, iżwłaściwe mapy znajdowały się w posiadaniu organu I. instancji, natomiast organ odwoławczy nie zadał sobie trudu w celu weryfikacji tegoż zagadnienia, a ponadto nie przeanalizował faktu weryfikacji przez organ I. instancji kręgu stron postępowania zakładając, iż ustalenie kręgu stron postępowania nie nastąpiło; wskazuje na to użyty przez organ odwoławczy zwrot w części drugiej uzasadnienia "okoliczność ta winna zostać wyjaśniona przez organ I instancji"; organ odwoławczy nie odniósł się w tym fragmencie do faktu zawiadomienia stron postępowania uznając, że argument z rzekomym brakiem mapy będzie wystarczający, w szczególności, nie odniósł się do faktu doręczenia stronom pism w sposób prawem przewidziany; jeśli organ odwoławczy dokonałby w sposób rzetelny analizy materiału dowodowego w sprawie i odniósł się do wszystkich dokumentów zgromadzonych w niniejszym postępowaniu, z pewnością doszedłby do wniosku, że nie może w przedmiotowej sprawie być mowy o jakimkolwiek naruszeniu przez organ I. instancji przepisów art. 10 § 1 K.p.a.,

- art. 8 K.p.a. poprzez nie uczynienie zadość zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich świadomości i kultury prawnej z uwagi na fakt, iż materiał dowodowy nie został przeanalizowany w sposób pełny i prawidłowy; w opinii skarżącego została naruszona zasada pogłębiania zaufania obywateli do państwa; mimo bowiem wszelkich przesłanek do uznania, że procedura wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy była prawidłowa, organ II. instancji nie rozpatrzył całego materiału dowodowego; wskazane powyżej argumenty dotyczące zarzutu naruszenia przez organ I. instancji zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, wskazują, iż organ odwoławczy zaniechał uwzględnienia dokumentów zawartych w aktach postępowania; miał bowiem możliwość pełnego zapoznania się z aktami; wynika z nich jasno, że strony zostały zawiadomione pisemnie zgodnie z przepisami prawa; pomimo tak oczywistych dowodów organ II. instancji przyjął stanowisko, że rzekomy brak mapy powoduje niemożność ustalenia kręgu stron postępowania, a tym samym organ I. instancji dokonał rzekomego naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu; takie stanowisko organu II. instancji budzi uzasadniony sprzeciw, gdyż w sytuacji zadośćuczynienia przez organ I. instancji normom postępowania regulującym zasady udziału stron w postępowaniu, organ odwoławczy w sposób niezrozumiały wyprowadza całkiem odmienne wnioski;

- art. 80 w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny i wybiórczy, co oprócz naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów było sprzeczne z naczelną zasadą postępowania dotyczącą jego prowadzenia w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej; materiał dowodowy został oceniony wybiórczo i dowolnie; nie sposób bowiem przyjąć, że w sytuacji, w której istnieją dowody na prawidłowe zawiadomienie stron, zasadne jest kwestionowanie przez organ odwoławczy zapewnienia przez organ I. instancji czynnego udziału stron w postępowaniu na podstawie rzekomego braku mapy; czytając uzasadnienie decyzji organu II. instancji można dojść do wniosku, że w przypadku zastosowanie się do przepisów prawa, negatywne konsekwencje i tak nastąpią po stronie obywateli;

- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uznanie uzasadnienie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy za niewystarczające i niepełne, podczas gdy uzasadnienie to spełnia wszelkie warunki ustawy: stosownie do art. 107 § 1 K.p.a., decyzja administracyjna powinna zawierać wskazanie podstawy prawnej, zaś zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. "uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa."; uzasadnienie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zawierało wszystkie wymagane elementy wskazane w art. 107 § 3 K.p.a.,

- art. 11 oraz 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji przez organ II. instancji, z przytoczeniem przepisów prawa: obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 K.p.a. zasadą obowiązku wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć; strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem w przeciwnym wypadku nie mają one możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym, jak i przed sądem administracyjnym; uzasadnienie decyzji organu II. instancji zawiera wiele niejasności i braków, w szczególności w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa; organ odwoławczy nie wskazał, z czego wynika rzekomy obowiązek przedłożenia przez skarżącego odpisu z KRS aktualnego na dzień wniesienia wniosku, czy też nie wyjaśnia, dlaczego prawidłowa decyzja środowiskowa złożona przez skarżącego jest nieodpowiednia; organ II. instancji nie podaje powodu, dla którego nie jest w stanie określić kręgu stron postępowania, pomimo iż mapa z zaznaczonym zakresem inwestycji została załączona do wniosku o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy; organ II. instancji całkowicie pomija fakt, iż strony postępowania były zawiadamiane o toczącym się postępowaniu na piśmie; przez to uznać należało, że organ II. instancji pomimo czynienia zarzutów naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. przy uzasadnieniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, sam nie zastosował się do wskazanej zasady,

a powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, o czym mowa w art. 145 § 1 pkt. 1 lit c P.p.s.a., gdyż wskutek tych naruszeń organ drugiej instancji zamiast podtrzymać decyzję organu I. instancji lub uchylić tę decyzję i ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji w sposób wnioskowany przez skarżącego, uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia; bezpośrednim skutkiem naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania jest brak prawidłowego rozstrzygnięcia, czyli uchylenie decyzji organu I. instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I. instancji, a także brak sporządzenia przez organ właściwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, tj. w szczególności wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 K.p.a.).

Pełnomocnik skarżącego, powołując się na art. 145 §1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie w przypadku uznania przez Sąd, że nie zachodzą przesłanki nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie,

Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, co do kodeksowych przesłanek wydania decyzji kasatoryjnej (art. 138 § 2 K.p.a.).

Trafne są prawie wszystkie zarzuty zawarte w skardze. Dotyczy to w szczególności kwestii uprzedniego przeprowadzenia postępowania w przedmiocie ocen oddziaływania na środowisko, zakończonego wydaniem decyzji środowiskowej z [...] marca 2012 r., braku przeanalizowania kwestii dostępu do mediów, skuteczności upoważnienia pełnomocnika na etapie składania wniosku, kwestii doręczania pism w toku postępowania. Szczegółowe ponowne przytaczanie argumentów i uzasadnienia skargi byłoby bezcelowe z uwagi na ich szczegółowe uprzednie zreferowanie. Sąd przyjmuje stanowisko Strony skarżącej za swoje z zastrzeżeniem uwag wskazanych poniżej.

Zbyt daleka idąca jest interpretacja przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co do możliwości odstąpienia od obowiązku sporządzania analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia o nowej zabudowie. Jak wynika ze wskazanej regulacji rozporządzenia, analizą tą obejmuje się kwestie spełnienia wymagań wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stąd, gdy przy realizacji określonego przedsięwzięcia nie jest konieczne spełnienie wymagań wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy (jak w przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia, w związku z treścią art. 61 ust. 3 ustawy), w analizie można pominąć wskazane elementy, co jednak nie wyłącza potrzeby jej sporządzenia, co do kwestii wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 3-5.

Jednocześnie trafne są wywody skargi w tym zakresie, że kwestie, co do których nie sporządzono w danym przypadku analizy, zostały w istocie opisane w treści samego uzasadnienia decyzji organu I. instancji (zagadnienie związane z ochroną gruntów rolnych i leśnych, zgodności z przepisami szczególnymi, spełnienie wymagania wyposażenia w infrastrukturę techniczną). W świetle § 9 ust. 2 rozporządzenia o nowej zabudowie analiza wraz z jej elementami graficznymi, stanowi załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi na swój charakter nie może ona stanowić elementu rozstrzygnięcia sprawy (nie zawiera elementów kształtujących sytuację prawna stron), stąd uznać ją trzeba, jako sensu stricte element wymaganego uzasadnienia konkretnego orzeczenia. Odnotowania wymaga, że zarówno projekt decyzji jak i analizę, skoro stanowi załącznik do decyzji, musi sporządzić osoba o analogicznych kwalifikacjach (art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W tej sytuacji nie sporządzenie analizy, jako odrębnego dokumentu, uchybia procedurze. Z punktu jednak widzenia oceny przez organ odwoławczy, na ile istotne w sprawie kwestie zostały wyjaśnione i rozważone przez organ I. instancji, co znaleźć musiało odzwierciedlenie w uzasadnieniu, wskazany brak formalny nie może stanowić samodzielnej przesłanki do uchylenia badanego aktu, mając na uwadze normatywnie zakreślone w art. 138 §. 2 K.p.a. przesłanki wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia.

Sąd nie podziela również stanowiska Strony skarżącej, jakoby przedłożone z wnioskiem inwestora mapy (dotyczące granic inwestycji oraz terenu jej oddziaływania) spełniały wymagania wskazane w art. 53 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z treści tej regulacji wynika, że mapy te musza pochodzić z zasobów geodezyjnych (katastralna lub zasadnicza), co powinno wynikać z ich treści oraz że powinny mieć one konkretną skalę (jedna z dwu alternatywnych). Wskazane w ustawie konkretne wymaganie w ramach postępowania zwykłego (tu odwoławczego) nie może być rozumiane dowolnie. Jasno wyrażoną wolą prawodawcy było, aby określone zagadnienia zobrazować w konkretnych skalach, co oznacza, że uznano je za optymalne dla analizy określonych uwarunkowań. Swoje stanowisko odzwierciedlił on wskazując konkretne skale, nie zaś minimalną dokładność. W takiej sytuacji przedłożone mapy w mniejszej skali (tu 1:200) nie spełniały wymagań ustawowych.

Wobec dostrzeżenia nieprawidłowości wniosku w tych zakresach przez organ odwoławczy (kwestia poświadczenia map, przedłożenia ich w odpowiedniej skali), winien on wezwać inwestora do uzupełnienia wniosku (jednak w danym przypadku nie można pozostawić sprawy bez rozpoznania, w myśl art. 64 §. 2 K.p.a., skoro postępowanie zostało już wszczęte a nawet wydano decyzję – w I. instancji). Następnie - po ocenie, czy dodatkowe materiały uzasadniają poważne wątpliwości, co do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego - zdecydować, czy zauważone uchybienie stanowi w danym przypadku przesłankę uzasadniające wydanie decyzji kasatoryjnej. Mogłoby to mieć miejsce np. gdyby przełożone mapy, gdy chodzi o zawarte w nich informacje istotne w sprawie, były znacząco inne niż stanowiące podstawę orzekania w I. instancji. Mogłoby to dotyczyć przykładowo kwestii merytorycznej, jaką jest ustalenie obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać w kontekście określenia kręgu stron postępowania.

Analogicznie ma się rzecz z kwestią rysunków czy szkiców, których - co jest niesporne - nie załączono, a wymaganie takie, wbrew wywodom skargi, spoczywa na inwestorze z mocy art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przepisie tym nałożono obowiązek przedstawienia gabarytów projektowanych obiektów budowlanych w formie opisowej i graficznej, przy czym jest to wymaganie odrębne w stosunku do konieczności przedłożenia samych map (z art. 52 ust. 2 pkt 1). Należy podkreślić, co trafnie zauważono w skardze, że przepisy nie precyzują sposobu graficznego odwzorowania gabarytów planowanego przedsięwzięcia. Wytycznych w tym zakresie nie dają także tezy jednolitego orzecznictwa. Zasadniczo wobec tego, wskazanemu wymaganiu będzie czynić zadość każdy rysunek, szkic dający wyobrażenie o wyglądzie planowanej inwestycji. Jeżeli rysunek nie został przełożony wraz z wnioskiem, lecz dopiero na wezwanie organu odwoławczego, jego rolą będzie ocena czy dany, usunięty następnie brak formalny, może mieć znaczenie dla sprawy w kontekście wyjaśnienia jej istotnych aspektów ("konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" w rozumieniu art. 138 §. 2 zd. 1 K.p.a.), co uzasadniałoby przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I. instancji (zasada dwuinstancyjności postępowania art. 15 K.p.a.).

W końcu trafne jest wprawdzie stanowisko skargi, że nie jest możliwe wskazanie pełnego katalogu regulacji szczególnych, których naruszenie nie będzie następstwem realizacji planowanego przedsięwzięcia. Jednakże z uwagi na cechy pewnych przedsięwzięć - ich konkretny rodzaj lub szczególną lokalizację - może być szczególnie istotne zachowanie określonego katalogu wymagań normatywnych. Kwestie te powinny zostać poddane ocenie w analizie (§. 3 ust. 1 rozporządzenia o nowej zabudowie, w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a efektem rozważań winno być wskazanie, jakie regulacje są w danym przypadku kluczowe i czy przedsięwzięcie jest z nimi zgodne. Wyrażenie stanowiska w I. instancji - w ramach załącznika, stanowiącego integralną część uzasadnienia (§ 9 ust. 2 rozporządzenia o nowej zabudowie) - sprzyja zachowaniu zasady dwuinstancyjności. W razie bowiem. podnoszenia domniemanych nieprawidłowości na etapie odwołania (przez inwestora czy inne strony), treść analizy potwierdza rozważenie określonych zagadnień na etapie wydania orzeczenia w I. instancji. Jeżeli jednak – jak w rozpatrywanym przypadku - nie wskazano katalogu regulacji, nie oznacza to samo w sobie wadliwości orzeczenia organu I. instancji. Organ odwoławczy musi rozważyć, czy były szczególne, istotne z punktu widzenia realizacji danego przedsięwzięcia, regulacje i w związku z tym uchybiono wymaganiu oceny możliwości realizacji inwestycji w istotnym zakresie przed organem I. instancji. Może to mieć znaczenie dla ustalenia, czy występują przesłanki do wydania decyzji kasatoryjnej, lecz wymaga najpierw wnikliwej analizy przez organ odwoławczy, odzwierciedlonej w treści uzasadnienia.

Wobec nie wykazania, że w danym przypadku zachodziły faktycznie przesłanki do wydania decyzji, w myśl art. 138 § 2 K.p.a. (co musiałoby znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu), uchybiono wskazanemu przepisowi postępowania jak i obowiązkowi właściwego wyjaśnienia sprawy (art. 7, 77 §. 1 i 80 K.p.a.) oraz stosownego uzasadnienia orzeczenia (art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i 11 K.p.a.). W tym zakresie zarzuty skargi są trafne.

Natomiast nie zasadny jest wniosek Strony o stwierdzenie nieważności skarżonego aktu. Sąd nie dopatrzył się, bowiem aby dotknięty był on wadą kwalifikowaną, w myśl art. 156 § 1 K.p.a.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. O kosztach orzeczono w pkt 3 sentencji na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Na koszty składa się kwota 500 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi, kwota 240 zł uiszczona tytułem wynagrodzenia radcy prawnego oraz kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Rozpatrując sprawę ponownie organ odwoławczy orzeknie uwzględniając ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania, zawarte w niniejszym orzeczeniu.