Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 455/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 241 par. 2  pkt 1, art.240 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie Sędzia WSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

1. A. T. (dalej: Skarżąca) wnioskiem z dnia 11 sierpnia 2008 r. zwróciła się o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej W. (dalej: Dyrektor IS) z dnia [...] grudnia 2007 r. umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor UKS) z dnia [...] września 2006 r. określającej spółce T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Spółka) wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. Za podstawę swojego żądania wskazała art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.) podnosząc, iż nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wyjaśniła, że była członkiem zarządu Spółki do marca 2004 r. i nie brała udziału w postępowaniu kontrolnym dotyczącym rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania przez Spółkę podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. Nie została również zawiadomiona przez organy podatkowe o toczącym się postępowaniu. Na etapie zaś postępowania odwoławczego od decyzji "wymiarowej" wydanej w stosunku do Spółki, pomimo jej rozwiązania i równoczesnego prowadzenia postępowania przeciwko Skarżącej jako byłemu członkowi zarządu nie została wezwana do udziału w tej sprawie, co skutkowało pozbawieniem Skarżącej prawa do obrony. Nadto, decyzja z dnia [...] sierpnia 2007 r. o odpowiedzialności Skarżącej za zobowiązania Spółki została wydana przed uprawomocnieniem się decyzji wydanej w stosunku do Spółki.

Skarżąca podkreśliła również, że status byłego członka zarządu powoduje, iż każde postępowanie dotyczące zaległości podatkowych Spółki dotyczy także interesu prawnego i obowiązków Skarżącej. Tym samym jest ona stroną postępowania podatkowego dotyczącego zaległości podatkowych Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych. Pogląd taki, zdaniem Skarżącej, ma potwierdzenie w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: WSA) z dnia 14 lipca 2008 r., doręczonym Skarżącej w dniu 24 lipca 2008 r., którym dopuszczona została w charakterze uczestnika do udziału w sprawie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe Spółki za 2001 r. Dopuszczenie takie oznacza, iż Skarżąca ma interes prawny w tej sprawie. Zdaniem Skarżącej pominięcie jej jako strony w postępowaniu prowadzonym wobec Spółki stało na przeszkodzie do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Możliwość taką Skarżąca uzyskała dopiero w momencie otrzymania ww. postanowienia WSA, tj. w dniu 24 lipca 2008 r. i w tej zatem dacie zaczął biec miesięczny termin przewidziany do wznowienia postępowania ze wskazanego wyżej powodu.

2. Dyrektor IS decyzją dnia [...] października 2008 r. odmówił wznowienia postępowania.

Podkreślił, że Ordynacja podatkowa nie przewiduje wydania odrębnego aktu rozstrzygającego o tym, czy dany podmiot jest stroną, czy też nie. Podmiot taki jest stroną mocą samych przepisów prawa materialnego ustanawiających prawa i obowiązki, nie zaś w wyniku uznania go za stronę przez organ. W konsekwencji także doręczenie Skarżącej postanowienia WSA z dnia 14 lipca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 456/08, dopuszczającego ją jedynie do udziału w postępowaniu jako uczestnika, nie czyniło jej stroną od dnia wydania tegoż postanowienia. Zdaniem Dyrektora IS niezasadne było więc twierdzenie Skarżącej, iż dopiero w momencie doręczenia tego postanowienia uzyskała prawną możliwość złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie Spółki.

W konkluzji organ podatkowy stwierdził, że przy założeniu, iż Skarżąca była stroną postępowania prowadzonego wobec Spółki uchybiła miesięcznemu terminowi do wniesienia żądania wznowienia przedmiotowego postępowania. Termin ten liczy się od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. W ocenie Dyrektora IS Skarżąca najpóźniej w dniu 10 września 2007 r. dowiedziała się o wydaniu dla Spółki decyzji "wymiarowej" w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r., odbierając w tej dacie decyzje o odpowiedzialności byłych członków zarządu za wskazane zaległości podatkowe tej Spółki.

3. Skarżąca w odwołaniu z dnia 24 października 2008 r. zarzuciła naruszenie:

- art. 241 § 2 pkt 1 O.p. przez nieuzasadnione przyjęcie, że w dniu 10 września 2007 r. zaczął biec termin miesięczny do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego dotyczącego zaległości podatkowych Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r., podczas gdy decyzja ta nie była w tej dacie ostateczna,

- art. 243 § 3 O.p. polegające na bezpodstawnej odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. w sprawie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. mimo, iż wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z zachowaniem miesięcznego terminu.

Podniosła, że decyzję o odpowiedzialności za zobowiązania Spółki, którą utrzymał w mocy Dyrektor IS decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., otrzymała w dniu 10 września 2007 r. Jednakże w dniu tym decyzja wydana w stosunku do Spółki nie była ostateczna. Odwołanie bowiem Spółki od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe zostało rozpatrzone dopiero 18 grudnia 2007 r., wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, po uprzednim uwzględnieniu przez WSA wyrokiem z dnia 12 września 2007 r. skargi i uchyleniu zaskarżonego postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania. Złożenie zatem wniosku o wznowienie postępowania w terminie wskazanym przez Dyrektora IS skutkowałoby wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Dopuszczalność bowiem wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją nieostateczną byłaby sprzeczna z art. 240 § 1 pkt 4 O.p.

Skarżąca ponownie wywodziła, że uprawnienia strony w postępowaniu zakończonym ww. decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. uzyskała dopiero z chwilą otrzymania ww. postanowienia o dopuszczeniu jej do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie skargi kasacyjnej od wyroku WSA oddalającego skargę na ww. decyzję. Potwierdzeniem takiego stanowiska, w ocenie Skarżącej, jest postanowienie WSA z dnia 12 sierpnia 2008 r. w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 456/08.

Zarzuciła również, że w uzasadnieniu decyzji organ podatkowy nie wykazał, w którym momencie Skarżąca dowiedziała się o decyzji ostatecznej.

4. Dyrektor IS decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2008 r.

Wyjaśnił, że zgodnie z art. 241 § 1 pkt 4 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczna wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z żądaniem wznowienia może wystąpić również osoba posiadająca na etapie prowadzonego postępowania zwykłego uprawnienia strony, która jednak została pominięta przez organ w tym postępowaniu (nie brała w nim udziału) i w związku z tym nie otrzymała decyzji a o jej wydaniu dowiedziała się z innych źródeł. W świetle natomiast art. 241 § 2 pkt 1 O.p. wznowienie postępowania następuje w tym przypadku na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji ostatecznej.

Zdaniem Dyrektora IS przyjmując, iż Skarżąca była stroną postępowania w sprawie określenia Spółce zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r., stwierdzić należało, że żądanie wznowienia postępowania ze wskazanej przesłanki należało złożyć w terminie jednego miesiąca od powzięcia wiadomości o wydaniu przez Dyrektora IS decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2007 r. umarzającej postępowanie odwoławcze od decyzji Dyrektora UKS z dnia [...] września 2006 r.

Według ustaleń organu odwoławczego o decyzji ostatecznej Skarżąca dowiedziała się z decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r., którą Dyrektor IS utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. o odpowiedzialności Skarżącej za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. W uzasadnieniu tej bowiem decyzji wskazano między innymi, że: - decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. umorzone zostało postępowanie odwoławcze, gdyż brak było podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania w sprawie, jako że decyzja pierwszoinstancyjna wydana została i doręczona w dniu, kiedy Spółka T. nie utraciła jeszcze bytu prawnego, - w obrocie prawnym pozostała niezmieniona przez organ odwoławczy decyzja Dyrektora UKS z dnia [...] września 2006 r. określająca zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. Cytowana decyzja została doręczona Skarżącej w dniu 2 stycznia 2008 r. i jak wynika z treści skargi złożonej na tę decyzję Skarżącej znany był fakt wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2007 r. i dokonanego rozstrzygnięcia. W takim stanie rzeczy, w ocenie Dyrektora IS termin na skuteczne wniesienie wniosku o wznowienie postępowania upłynął w dniu 4 lutego 2008 r. Należało zatem odmówić wznowienia postępowania, gdyż Skarżąca wniosek złożyła dopiero w dniu 11 sierpnia 2008 r.

W tej sytuacji Dyrektor IS za błędne uznał swoje pierwotne ustalenie, iż prawo do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. wygasło w dniu 10 września 2007 r., gdyż w terminie tym nie było jeszcze w obrocie prawnym decyzji ostatecznej podlegającej ewentualnemu wzruszeniu. Nieprawidłowość ta nie miała jednak wpływu na dokonane rozstrzygnięcie z przyczyn wyżej wskazanych.

W ocenie organu odwoławczego nie znajdowały uzasadnienia pozostałe zarzuty odwołania.

5. W skardze z dnia 3 lutego 2009 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji z dnia 22 grudnia 2008 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2008 r. Zarzuciła naruszenie:

- art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 241 § 2 pkt 1 O.p. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji pomimo, że organ podatkowy w sposób nieuzasadniony przyjął, że w dniu 4 lutego 2008 r. rozpoczął się dla Skarżącej bieg miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zaległości podatkowych Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r.,

- art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 243 § 3 O.p. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji pomimo, że organ podatkowy bezpodstawnie odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 18 grudnia 2007 r., chociaż wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z zachowaniem miesięcznego terminu,

- art. 133 § 1 O.p. przez błędne przyjęcie, że Skarżąca posiadała na etapie prowadzonego postępowania zwykłego (wymiarowego) w sprawie zaległości podatkowych Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. uprawnienia strony postępowania,

- art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 200 § 1 w związku z art. 123 § 1 O.p. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji i bezpodstawnym przyjęciu, że organ ten nie miał obowiązku wyznaczenia Skarżącej siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, skoro w sprawie nie został zgromadzony cały materiał dowodowy,

- art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 121 § 1 i art. 123 § 1 O.p. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji pomimo, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem podstawowych zasad postępowania podatkowego.

W obszernym uzasadnieniu powtórzyła argumentację prezentowaną w postępowaniu, w szczególności, iż jako były członek zarządu nie była stroną postępowania wymiarowego prowadzonego wobec Spółki. Stan ten trwał do momentu wydania postanowienia Sądu o dopuszczeniu do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania, kiedy uzyskała uprawnienia strony. Wcześniej nie była zatem uprawniona do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O.p., gdyż nie doszło do wszczęcia (wznowienia) postępowania nadzwyczajnego. Organ nie orzekał o faktycznym wystąpieniu przesłanek wznowienia postępowania, nie przeprowadzał postępowania w kwestii faktycznych podstaw wznowienia, nie podejmował rozstrzygnięcia co do istoty sprawy oraz nie prowadził postępowania podatkowego. Ponadto, Skarżąca nie wykazała, że naruszenie ww. przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie a zarzuty w niej zawarte były chybione.

I. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

II. Kontroli Sądu poddana została decyzja wydana na skutek złożenia wniosku w trybie nadzwyczajnym, jakim jest wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej, unormowane w rozdziale 17 Działu IV Ordynacji podatkowej. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania podzielone zostało na dwa etapy:

1) postępowanie wstępne – tzw. wznowieniowe, które poświęcone jest badaniu przesłanek formalnoprawnych, oraz

2) postępowanie wznowione, które rozpoczyna się po sprawdzeniu, że zostały spełnione wszystkie przesłanki formalne, z chwilą wydania postanowienia o wznowieniu postępowania.

Etap pierwszy kończy się albo wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, albo wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania.

W rozpoznanej sprawie mieliśmy do czynienie z tym drugim przypadkiem. Sąd ani w zaskarżonej decyzji Dyrektora IS, ani w utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] października 2008 r., w której odmówiono wznowienia postępowania z powodu upływy terminu przewidzianego w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. w związku z podnoszoną przez Skarżącą podstawą wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. – niezawinionego nie brania udziału w postępowaniu - nie stwierdził naruszeń prawa skutkujących wyeliminowaniem ich z obrotu prawnego.

III. W rozpoznanej sprawie w istocie nie były kwestionowane ustalenia faktyczne organu podatkowego zawarte w zaskarżonej decyzji oparte na decyzji Dyrektora IS z dnia [...] grudnia 2007 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. wydaną w przedmiocie odpowiedzialności Skarżącej za zobowiązania Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. Z zacytowanego fragmentu decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r., nota bene na którą powołuje się także Skarżąca dołączając ją do skargi, jednoznacznie wynika, że w stosunku do Spółki wydana została decyzja z dnia [...] września 2006 r. oraz decyzja ostateczna z dnia [...] grudnia 2007 r., którą umorzono postępowania odwoławcze od decyzji pierwszoinstancyjnej. Nie powinno zatem ulegać wątpliwości, co trafnie przyjęto w zaskarżonej decyzji, że z chwilą doręczenia Skarżącej decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r., tj. z dniem 2 stycznia 2008 r., o jej odpowiedzialności jako byłego członka zarządu Spółki, Skarżąca dowiedziała się o istnieniu ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. w związku z którą zażądała wznowienia postępowania z uwagi na nie branie nie z własnej winy udziału w postępowaniu w którym została ona wydana.

W ramach tych ustaleń w ocenie Sądu nastąpiła właściwa kwalifikacja prawna. Z art. 241 § 2 O.p. wynika, że wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. (brak udziału strony nie z własnej winy w postępowaniu) następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji (podkreśl. Sądu). Trafnie wywodził organ podatkowy, że o tym, czy dany podmiot jest stroną czy też nie przesądza prawo materialne, w świetle którego przysługują podmiotowi określone prawa lub nakładane są obowiązki. Bycie stroną jest zatem cechą obiektywną i niezależną od poczucia i nastawienia danego podmiotu, tudzież od tego jak postrzega go i traktuje organ podatkowy. W sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych nie jest też uzależnione od wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w przedmiocie bycia stroną.

Z wnioskiem o wznowienie postępowania w przypadku określonym w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. wystąpić może wyłącznie strona. Nie oznacza to jednak, że podmiot, który wadliwie nie był traktowany przez organ podatkowy jako strona w prowadzonym postępowaniu, które zakończyło się decyzją ostateczną, nie może z tej przyczyny żądać wznowienia postępowania. Wręcz przeciwnie, z samej istoty przesłanki wznowienia wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. połączonej z obiektywnymi warunkami bycia stroną (wskazanymi wyżej) wynika, że opiera się ona na założeniu, że podmiot pominięty w postępowaniu nie własnej winy a będący stroną ma prawo do żądania wznowienia postępowania. Złożone żądanie jest przy tym przedmiotem oceny organu podatkowego w ramach badania dopuszczalności wznowienia postępowania także w płaszczyźnie podmiotowej, a więc z punktu widzenia przesłanki bycia stroną w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Innymi słowy, tak podmiot rzeczywiście będący stroną a pominięty przez organ podatkowy, jak i podmiot wadliwie tkwiący w przekonaniu że taką stroną jest może domagać się wznowienia postępowania, jednakże w obu przypadkach różna będzie ocena dopuszczalności wznowienia postępowania, w ramach której organ podatkowy będzie weryfikował legitymację procesową w tym zakresie.

Z powyższych przyczyn, wbrew poglądom Skarżącej, nie było jakichkolwiek przeszkód, które uniemożliwiałyby złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2007 r. z powodu nie brania przez nią udziału w tym postępowaniu (postępowaniu dotyczącym określenia zobowiązania Spółki). W żadnej mierze nie było tym bardziej podstaw do uzależniania takiej możliwości od powoływanego przez Skarżącą postanowienia WSA z dnia 14 lipca 2008 r. Legitymacja w zakresie bycia stroną w zakresie postępowania, które zostało zakończone decyzją ostateczną jest oceniana po złożeniu stosownego żądania wznowienia postępowania. Postanowienie Sądu, do którego wydania Skarżąca przywiązała tak mocną wagę w zakresie możliwości domagania się wznowienia postępowania, w żaden sposób nie wpływało na jej uprawnienia procesowe w postępowaniu podatkowym. Posiadanie status strony w analizowanym zakresie jest bowiem niezależne od tegoż postanowienia. Postanowienie to nie kształtowało bowiem Skarżącej przymiotu strony w postępowaniu podatkowym.

W konsekwencji skuteczność żądania wznowienia postępowania zależna była od zachowania terminu określonego w art. 241 § 2 O.p. Jak już wskazano powzięcie przez Skarżącą w dniu 2 stycznia 2008 r. wiadomości o istnieniu decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2007 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego skutkowało rozpoczęciem w tym dniu biegu miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. W tej sytuacji prawidłowo ustalono w zaskarżonej decyzji, że ów miesięczny termin upłynął z dniem 4 lutego 2008 r. (2 luty 2008 r. przypadał w sobotę). Złożenie wniosku pismem z dnia 11 sierpnia 2008 r. nastąpiło po upływie jednomiesięcznego terminu. Stwierdzenie więc przekroczenia terminu obligowało organ podatkowy do wydania decyzji odmawiającej wznowienia postępowania.

IV. Sąd nie podzielił zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 121 § 1, 123 § 1, art. 200 § 1 O.p. Wbrew powyższym zarzutom, postępowanie prowadzone przez organy było prawidłowe i nie naruszało wskazanych przez Skarżącą zasad. Organ odwoławczy prawidłowo wyznaczył Skarżącej termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a nie wyznaczenie takiego terminu przed wydanie decyzji z dnia [...] października 2008 r. nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Jego wyznaczenie nie mogło bowiem w jakikolwiek sposób wpłynąć na kwestię dochowania ww. terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, a jego właśnie przekroczenie legło u podstaw zaskarżonej decyzji.

V. W świetle powyższego zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego, a zatem brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Ze względu na oddalenie skargi nie było możliwości zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, o co wnoszono w skardze.