Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 2014/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz, Asesor WSA Cezary Koziński, Protokolant asystent sędziego Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2007 r. przy udziale - na rozprawie sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty targowej p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz K. P. kwotę 100 ,- (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 2014/06

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] znak [...] Wójt Gminy R., działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, § 3, § 4 i art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2002 roku, Nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz uchwały Nr XVI/146/2003 z dnia 30 grudnia 2003 roku w sprawie ustalenia wysokości opłaty targowej (Dz.Urz Województwa [...] z dnia 14 lutego 2004 r. Nr 35, poz. 350) określił dla K. P. wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 1 – 30 września 2004 roku w kwocie 63,00 zł.

Przedstawiają stan faktyczny ustalony w niniejszej sprawie organ I instancji stwierdził, iż K. P., będąc osobą fizyczną w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych prowadziła w okresie 1 – 30 września 2004 roku sprzedaż towarów na terenie Centrum Handlowego A i stanowisku odmówiła uiszczenia opłaty targowej.

Budynek w którym prowadzona była sprzedaż jest samowolą budowlaną, a we wskazanym okresie użytkowany był jako hala targowa.

W ocenie Wójta zatem sposób zagospodarowania hali powodował, że jest ona halą używaną do targów, aukcji i wystaw w rozumieniu art. 15 ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a tym samym jest targowiskiem na którym sprzedaż jest opodatkowana na zasadzie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną po rozpoznaniu odwołania strony skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 21 § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej, art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. z 2001 roku, Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 15 art. 19 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, uchwały Rady Gminy R. z dnia 30 grudnia 2003 roku Nr XVI/146/2003 w sprawie ustalenia wysokości stawki opłaty targowej, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...].

Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wójta Gminy R., że Hala A jest halą używaną do targów, aukcji i wystaw w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatkach lokalnych, a zatem handel w niej prowadzony podlega opłacie targowej na podstawie art. 15 ust. 1 wskazanej ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, określenie, że decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w całości.

Zarzuciła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, to jest art. 15 ust. 1, 2 i 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych;

2. naruszenie prawa procesowego poprzez uchybienie przepisom Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 121 § 1, art. 122 – 123, art. 125, art. 127, art. 130 § 3, art. 139, art. 140, art. 187 § 1 i § 3, art. 190, art. 191, art. 192, art. 197 i art. 210 § 4;

3. naruszenie art. 2, 7 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nie traktowanie w ten sam sposób wszystkich podatników prowadzących działalność gospodarczą w centrach handlowych;

4. naruszenie art. 22 Konstytucji poprzez powołanie się na uchwałę Rady Gminy R. z dnia 16 marca 2000 roku Nr XV/121/00 w sprawie określenia dni, godzin otwierania i zamykania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych dla ludności wydanej z naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

W dniu 4 kwietnia 2007 roku do tutejszego Sądu wpłynął wniosek Samorządowego Kolegium Odwoławczego o umorzenie postępowania z uwagi na decyzję Kolegium z dnia [...] Nr [...], uwzględniającą w całości złożoną skargę.

Do wniosku załączono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...], w której uchylono zaskarżoną decyzję z dnia [...] znak [...] i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] znak [...] oraz umorzono postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, powołując się na poglądy wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż hala, w której skarżąca prowadziła handel nie jest targowiskiem w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W dniu 25 maja 2007 roku, na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu skarżąca oświadczyła, iż otrzymała decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylającą zaskarżoną decyzje w trybie autokontroli, w związku z czym wniosła o umorzenie postępowania i zwrot kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono zbędne z przyczyn innych niż cofnięcie skargi lub śmierć strony.

Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego, w rozumieniu powołanego przepisu, mamy do czynienia wówczas, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia lub też na skutek zdarzeń które zaistniały po wydaniu zaskarżonego orzeczenia, ocena jego legalności jest zbędna.

W rozpoznawanej sprawie zachodzi przypadek bezprzedmiotowości dalszego postępowania, rodzący konieczność jego umorzenia. Kluczową dla niniejszego rozstrzygnięcia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. [...] Nr [...], mocą której organ działając w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie. W ten sposób organ administracji publicznej samodzielnie wyeliminował z obrotu prawnego decyzję administracyjną, której uchylenia domagała się strona skarżąca w toczącym się postępowaniu i jednocześnie w całości uwzględnił skargę podzielając jej zarzuty.

Przestał tym samym istnieć substrat zaskarżenia, a więc tym samym zbędne (bezprzedmiotowe) jest dalsze postępowanie sądu w niniejszej sprawie. Skoro strona skarżąca, nawet w szerszym zakresie niż wskazany w skardze do sądu uzyskała satysfakcjonujące rozstrzygnięcie w postępowaniu przed organem administracji publicznej, to bezprzedmiotowe stało się prowadzenie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1p.p.s.a.