Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 823/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 56 i art. 54
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Jerzy Solarski NSA Maria Piórkowska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 823/12

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze /zwanej dalej SKO lub Kolegium/ utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] w sprawie umorzenia postępowania w zakresie: Stacja bazowa telefonii [...] na działce nr 1139 obr. 218 położonej przy ul. [...] w R. w granicach ustalonych konturem A-B-C-D-E oraz odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: Stacja bazowa telefonii [...] na działce nr 1139 obr. 218 przy ul. [...] w R. w granicach oznaczonych konturem C-D-E-F-G.

W podstawie prawnej Kolegium powołało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1 i 2, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54 pkt 2a oraz art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80; poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, ze postępowanie toczyło się na wniosek z dnia 19 grudnia 2006 r. złożony przez A sp. z o.o. z/s w W., zwana w dalszej części uzasadnienia także "Spółką", którym wystąpiła do Prezydenta M. R. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji p.n. "Stacja bazowa telefonii [...] na działce nr 1139 /kontur CDEFG/ obr. 218 przy ul. [...] w R.

W rozpoznawanej sprawie pięciokrotnie organ pierwszej instancji wydawał decyzje, które były uchylane przez SKO: decyzją z dnia [...] października 2007 r., z dnia [...] czerwca 2008 r., [...] kwietnia 2009 r., z dnia [...] października 2009 r. oraz decyzją z [...] grudnia 2010 r. w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 213/11 uchylił decyzje administracyjne wydane w sprawie. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że decyzje organów administracji zostały wydane bez zapewnienia prawidłowego udziału w toczącym się postępowaniu strony wnioskującej (wszelkie pisma – w tym decyzje – były doręczane osobie, której pełnomocnictwo udzielone przez A Sp. z o.o. wygasło), nie został w nich określony charakter inwestycji celu publicznego (o znaczeniu krajowym, wojewódzkim czy gminnym), nie udokumentowano autorstwa urbanisty lub architekta w zakresie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz ich członkostwa w odpowiednim samorządzie zawodowym, dopuszczono się uchybień w zakresie prawidłowego zawiadamiania stron postępowania w drodze obwieszczeń oraz w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, decyzją organu I instancji dopuszczono się uchybień w zakresie charakterystyki inwestycji (obejmującej m.in. wskazanie gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz określenie charakterystycznych parametrów technicznych), zaistniały wątpliwości co do zgodności planowanego przedsięwzięcia z wydaną w sprawie decyzją dotyczącą środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, brak było możliwości ustalenia na podstawie akt sprawy zasadności odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu na prawach stron wszystkim zainteresowanym.

Prowadząc postępowanie ponownie Prezydent M. R. wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. umorzył postępowanie administracyjne w części - w zakresie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą: Stacja bazowa telefonii [...] na działce nr 1139 w granicach ustalonych konturem ABCDE, obr. 218 przy ul. [...] w R., wskazując, że dla tego terenu obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] uchwalony uchwałą Rady M. R. z dnia [...] lutego 2006 r.

W pozostałej części organ I instancji odmówił lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazując w uzasadnieniu decyzji, że planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z art. 1 ust. 1 pkt 1,2,4,5 i 9 w związku z art. 2 pkt 1 oraz art. 54 2 lit. 2 a, b i d w związku z art. 61 ust. 1 i 3 ustawy oraz art. 19 ust. la, art. 4 pkt 2 i 6 i art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

A sp. z o.o. z/s w W. wniosła odwołanie od powyższej decyzji wskazując na naruszenie:

- przepisów postępowania, a to art. 10 § 1 w związku z art. 40 § 2 K.p.a., art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., art. 2 i 7 Konstytucji RP w związku z art. 6-8 K.p.a. oraz art. 107 a 1 i 3 K.p.a,

- przepisów prawa materialnego, a to: art. 1 ust. 2 pkt 1,2,4 i 9, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 art. 51 ust. 1 pkt 2 art. 54, art. 56, art. 61 ust 1 i 3 ustawy, art. 46 ust. 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 ze zmianami), art. 4 pkt 2 i 6, art. 6 ust. 1 pkt 1 oraz art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zmianami).

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

SKO w R. wskazaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż w myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 oraz art. 50 ust. 1 ustawy, inwestycja celu publicznego lokalizowana jest w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Organ przywołał treść z art. 54 ustawy zawierającego elementy decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Wskazał, że z art. 56 ustawy wynika, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji celu publicznego, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi, przy czym przepis art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Kolegium podało, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji było wyrazem kompromisu pomiędzy przepisami art. 1 ust. 2 pkt 1, 4 i 9 i art. 2 pkt 1 i 4 ustawy, a postanowieniami ustawy z dnia 7 maja 2010 r. wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

W myśl art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 9 ustawy uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (pkt 1), walory architektoniczne i krajobrazowe (pkt 2), wymaganiami ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (pkt 4) oraz potrzeby interesu publicznego (pkt 9). Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy (art. 3 ust. 1 ustawy), a wydawanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest jednym z elementów kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy; częścią tej decyzji jest m. in. określenie warunków i szczegółowych zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (art. 54 pkt 2a ustawy).

Organ pierwszej instancji uznał, że wnioskowane zamierzenie narusza wspomniane przepisy art. 1 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 9 oraz art. 2 pkt 1 i 4 ustawy z tego względu, że usytuowanie masztu o wysokości około 21,00 m na wnioskowanym terenie, stanowiłoby dysonans pomiędzy istniejąca zabudową zabytkową, a tym samym sprzeczne byłoby z wymogami dotyczącymi ładu przestrzennego określonymi w ustawie. Przywołane normy prawne bezpośrednio korespondują z przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia, znajdującą swoje uzasadnienie prawne w art. 4 pkt 1, 3, 5 i 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), gdzie wyartykułowane zostały kompetencje organów administracji do zabezpieczenia dobra prawem chronionego przed ingerencją zewnętrzną zmierzająca do ograniczenia lub utraty jego wiodącego substratu.

W ocenie Kolegium, w decyzji organu I instancji zasadnie przywołany został także art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych, zgodnie z którym przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W korelacji z art. 2 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy definiującym infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu, a to: kanalizację kablową, linię kablową podziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000 – organ zasadnie stwierdził, że planowanego przez inwestora przedsięwzięcia nie można zaliczyć do infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Obowiązujący bowiem na sąsiednim terenie Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] uchwalony uchwałą Rady M. R. z dnia [...] lutego 2006 r. przewiduje wiodącą funkcję zabudowy jednorodzinnej. Usytuowanie masztu w wysokości około 21 m – byłoby sprzeczne z tą funkcją i jest oderwane od warunków normatywnych ukształtowanych dla ustalania inwestycji infrastruktury telekomunikacyjnej.

Niezgodność planowanej przez inwestora we wniosku inwestycji na gruncie postępowania pierwszej instancji została wykazana dowodowo w odpowiedni sposób oraz w odpowiedni sposób uzasadniona. Projekt decyzji został sporządzony przez mgr inż. arch. A.K., osobę wpisaną na listę członków Okręgowej Izby Architektów pod nr [...], zgodnie z art. 50 ust. 4 ustawy. Konsekwencją czynności dokonanych przez wskazaną osobę w ramach postępowania organu pierwszej instancji jest uznanie, że przedmiotowa inwestycja narusza wymaganiami ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej oraz ład przestrzenny poprzez spowodowanie dysonansu przestrzennego.

W zakresie zarzutów dotyczących doręczenia zaskarżonej decyzji ustalono, iż pełnomocnictwo wygasło z dniem 31 grudnia 2011 r. - zatem decyzja została skierowana bezpośrednio do wnioskodawcy. Odnośnie adresu wnioskodawcy wskazanego w komparacji decyzji, zasadnicze znaczenie dla identyfikacji podmiotu ma jego firma i siedziba, adres jest natomiast elementem dodatkowym, który jedynie wskazuje konkretne położenie firmy.

A sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika adwokata A.K. złożyła skargę na wskazaną wyżej decyzję Kolegium z dnia [...] kwietnia 2012 r. do WSA w Rzeszowie, zaskarżając ją w części tj. w zakresie w jakim utrzymuje w mocy odmowną decyzję organu I instancji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] (projekt [...]) na działce ewidencyjnej o numerze 1139/kontur CDEFG, obręb 218 przy ulicy [...] w R..

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy decyzja ta naruszyła przepisy prawa materialnego i procesowego;

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie wskazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji dowodów, na których oparł się organ I instancji ustalając jej stan faktyczny i rozstrzygając sprawę;

- normy art. 2 i 7 ustawy zasadniczej z dnia 2 kwietnia 1997 roku Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., Nr. 78 poz. 483 ze zm.) w zw. art. 6 k.p.a., 7 oraz 8 k.p.a. poprzez nie działanie przez organy administracji publicznej w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa, nie stanie na straży zasady praworządności oraz prowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób i przez taki czasookres (prawie 6 lat), iż nie budzi to zaufania do organów władzy publicznej;

- art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wskazanie w rozstrzygnięciu decyzji innych jej podstaw prawnych niż w jej uzasadnieniu;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:

- art. 56 ustawy poprzez odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, mimo iż zamierzenie inwestycyjne P4 jest zgodne z przepisami odrębnymi;

- art. 1 ust. 2 pkt 1) i 2) oraz art. 2 pkt. 1) i 2) ustawy poprzez ich wadliwe zastosowanie, jako przepisów odrębnych samodzielnie uzasadniających odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego;

- naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1) i 2), art. 2 pkt. 1) i 2), art. 4 ust. 2 pkt. 1), art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt. 2), art. 54 pkt 2a oraz art. 56 ustawy, art 31 ust. 3, art. 32 ust. 2 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz.U. z 1997 r., Nr 78 poz. 483 ze zm.) oraz art. 6 i art. 7 ust. 1 pkt 1) ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), przez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż podstawą odmowy lokalizacji inwestycji celu publicznego mogą być samodzielnie przesłanki wymienione w art. 1 ust 2 ustawy;

- art. 46 ust. 2 w zw. z art. 2 ust 1 pkt. 4) ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 106, poz. 675 ze zm.), poprzez zastosowanie w postępowaniu o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, podczas gdy przepis ten ma zastosowanie w sytuacjach, gdy dla danego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona a nie w postępowaniu dotyczącym ustalenia inwestycji celu publicznego, jak również z uwagi na błędną subsumcję w sytuacji, gdy tereny sąsiednie są obszarami przeznaczonymi na cele usług publicznych, a nie jak twierdzi organ I instancji pod zabudowę jednorodzinną;

- art. 4 pkt. 1),3),5) i 6) , art. 6 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 19 ust 1a ustawy z dnia 17 września 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r., Nr 162, poz. 1568 ze zm.) poprzez ich wadliwe zastosowanie, jako przepisów odrębnych określających zasady zagospodarowania terenu, uzasadniających odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, podczas gdy inwestycja planowana przez Spółkę w ogóle nie narusza tych przepisów oraz nie stanowią one przepisów odrębnych w rozumieniu art. 56 ustawy;

- art. 53 ust 4 pkt. 2) ustawy poprzez nienależyte zastosowanie i dokonanie uzgodnień z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków innej inwestycji (antenowa konstrukcja wsporcza o wysokości 10 metrów) niż inwestycja objęta wnioskiem strony (antenowa konstrukcja wsporcza o wysokości 21 metrów) ewentualnie dokonanie przez Prezydenta Miasta R. powtórnej odmiennej analizy planowanej do realizacji inwestycji pod kątem ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami niż dokonana uprzednio analiza przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Wobec wyżej postawionych zarzutów skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w zaskarżonej części, orzeczenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości oraz zwrot kosztów postępowania od organu, który wydal zaskarżoną decyzję niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – określanej dalej jako P.p.s.a.; stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzenia ich nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia ich nieważności określone w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach.

Przedmiotem sądowej kontroli w rozpoznawanej sprawie pozostaje legalność decyzji SKO z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta M. R. z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] o umorzeniu postępowania w zakresie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego: Stacja bazowa telefonii [...] na działce nr 1139 obr. 218 przy ul. [...] w R. w granicach ustalonych konturem A-B-C-D-E oraz odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na zamierzenie inwestycyjne pod tą samą nazwą i na tej samej działce, w granicach oznaczonych konturem C-D-E-F-G /jako główny argument przemawiający za tą odmową orzekające w sprawie organy administracji uznały okoliczność, że wnioskowane zamierzenie jest sprzeczne z wymogami dotyczącymi zachowania ładu przestrzennego oraz narusza wymagania związane z ochroną dziedzictwa kulturowego i zabytków/.

Poddawszy wymienione decyzje ocenie pod kątem wskazanych powyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że naruszają one prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, stąd skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że zaskarżona decyzja SKO i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadła w wyniku ponownego rozpatrzenia przez te organy wniosku A Sp. z o.o. o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji p.n. "Stacja bazowa telefonii [...]" na działce nr 1139 obr. 218 przy ul. [...] w R.; stanowiło to następstwo uchylenia prawomocnym wyrokiem WSA w Rzeszowie /z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 213/11/ wydanej w tym przedmiocie wcześniejszej decyzji SKO z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] i poprzedzającej ja decyzji Prezydenta M. R. z dnia [...] października 2010 r. Nr [...]

Nie kwestionując co do zasady prawidłowości rozstrzygnięcia w części umarzającej postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącej Spółki (zarzutów w tym względzie nie zawiera także obecnie wniesiona skarga), Sąd zawartymi w uzasadnieniu tego wyroku wytycznymi zobowiązał przede wszystkim organy administracji do zapewnienia w toku ponownie prowadzonego postępowania czynnego w nim udziału inwestorowi (przez doręczanie pism Spółce, chyba że zostanie przedłożone aktualne pełnomocnictwo), wyjaśnienia parametrów technicznych planowanej inwestycji i jej wpływu na środowisko w celu ustalenia jej zgodności z zalegającą w aktach sprawy decyzją Prezydenta M. R. z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...], określenia obszaru oddziaływania inwestycji na kopii mapy katastralnej w skali 1:500 lub 1:1000 celem właściwej oceny interesu prawnego osób które powinny być stronami postępowania, a także prawidłowego dokonania i udokumentowania wymaganych przepisami obwieszczeń i zwyczajowo przyjętego w danej miejscowości sposobu zawiadomień (art. 53 ust. 1 upzp).

Mimo że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia, orzekające w sprawie organy administracji obu instancji nie zastosowały się w części do wiążących ich z mocy tego artykułu wskazań zawartych w powołanym wyżej wyroku z dnia 24 sierpnia 2011 r.

I tak zdaniem Sądu, zarówno w zaskarżonej decyzji Kolegium jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w dalszym ciągu brak jest dostatecznych danych co do parametrów technicznych przedmiotowej inwestycji oraz prawidłowej ich analizy względem ewentualnej konieczności wydawania w sprawie nowej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Pozostaje to w związku z wydaną przez Prezydenta M. R. decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...], umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia z uwagi na brak prawnego wymogu jej uzyskania /w toku tego postępowania pełnomocnik A Sp. z o.o. dokonał zmiany pierwotnej specyfikacji technicznej stacji bazowej, m.in. w zakresie zwiększenia równoważnej mocy promieniowania izotopowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny UMTS z 630,9 W na 900 W w sektorze ABC/. Jak już wskazano w wyroku z dnia 24 sierpnia 2011 r., mimo tożsamości nazwy i lokalizacji inwestycji, zmiana ta nie poszła w parze z korektą parametrów technicznych inwestycji zawartych we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, który stanowił punkt odniesienia do podjęcia wydanych w sprawie i kontrolowanych przez Sąd decyzji. Wprawdzie pełnomocnik inwestora wezwany do uzupełnienia wniosku w piśmie oznaczonym datą [...] grudnia 2011 r. potwierdził zgodność planowanego zamierzenia z decyzją z dnia [...] maja 2009 r. i doprecyzował w nim częściowo charakterystykę, to i tak na jego podstawie trudno obecnie jednoznacznie wskazać całościowe parametry tej inwestycji (pominięto w nim kwestię zwiększenia mocy anten z 630,9 na 900 W, która jedynie pośrednio wynika z dołączonej tabeli z wynikami obliczeń i schematów przewidywanych obszarów pól elektromagnetycznych). Wprawdzie organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. powołuje się na decyzję z dnia [...] maja 2009 r. i przedstawione dodatkowe dane oraz czyni przedmiotem swej analizy rozkład obszarów związanych z potencjalnym oddziaływaniem fal elektromagnetycznych na ludzi i środowisko (wskazując na stwierdzony nią brak znaczącego oraz negatywnego oddziaływania), to w swych rozważaniach w żaden sposób nie nawiązuje do parametrów inwestycji wskazanych we wniosku inicjującym postępowanie. Kwestię tę całkowicie pomija zaskarżona decyzja SKO z dnia [...] kwietnia 2012 r., która koncentrując się na naruszeniu przedmiotową inwestycją wymagań ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz ładu przestrzennego wskazuje, że planowanego przez inwestora przedsięwzięcia nie można zaliczyć do infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, zdefiniowanej w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675 ze zm.), tj. kanalizacji kablowej, linii kablowej podziemnej, instalacji radiokomunikacyjnej wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szaf i słupków telekomunikacyjnych oraz innych podobnych urządzeń i obiektów, a także związanego z nimi osprzętu i urządzeń zasilających, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000.

Tym samym stanowi to naruszenie art. 107 § 3 Kpa, w tym poprzez brak rozpatrzenia przez organ odwoławczy całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, niezależnie od podniesionych w nim zarzutów.

Powyższe uzupełnienie wniosku co do charakterystyki inwestycji i zmiany jej parametrów (pismo z dnia [...] grudnia 2011 r.) nie skutkowało także zajęciem przez organy administracji stanowiska co do ewentualnego dopuszczenia do udziału w postępowaniu innych stron, co jest zwłaszcza istotne ze względu na potencjalnie możliwe "zwiększone" oddziaływanie planowanej inwestycji (dotyczy to w szczególności wnioskujących o to na początkowym etapie postępowania A. B. i F. D., którym postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. odmówiono dopuszczenia do udziału w postępowaniu na prawach strony, wskazując, że za takie uznano wyłącznie właścicieli działek bezpośrednio przyległych do działki terenu inwestycji).

W ocenie Sądu, organy administracji w dalszym ciągu dopuściły się również uchybień w zakresie prawidłowego zawiadamiania stron postępowania. Art. 53 ust. 1 upzp statuuje wymóg zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego a także o postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. W aktach sprawy znajdują się co prawda obwieszczenia Prezydenta M. R. z dnia [...] stycznia 2012 r. o podaniu do publicznej wiadomości faktu wydania decyzji, jednak nie wynika z nich, gdzie zostały one wywieszone i przez jak długi okres. Uchybienia co do wskazania miejsca i czasu ekspozycji pozbawione jest obwieszczenie SKO, niemniej żaden z tych organów nie ustosunkował się do wynikającego z tego przepisu wymogu równorzędnego zawiadomienia o wydaniu decyzji w sposób zwyczajowo w danej miejscowości przyjęty. Brak jest jakiejkolwiek informacji o tej formie zawiadomienia, w szczególności czy odnośnie terenu objętej planowaną inwestycją obwieszczenie wyczerpuje jednocześnie znamiona zwyczajowego zawiadamiania i gdzie /w jakich miejscach/ obwieszenia te powinny być dokonane (w siedzibie organów, czy też np. na tablicach ogłoszeń w terenie). W kontekście powyższego, prawidłowości zwyczajowego sposobu zawiadamiania nie można też zweryfikować względem obwieszczenia o wydaniu decyzji przez organ I instancji w Biuletynie Informacji Publicznej M. Rzeszowa, na którym widnieje jedynie data jego opublikowania (11 stycznia 2012 r.). Zgodnie z wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2010 r. IV SA/Po 536/10, użyty w treści art. 53 ust. 1 u.p.z.p. zwrot "także" przesądza, że wymagane jest zarówno obwieszczenie jak i poinformowanie w sposób zwyczajowo przyjęty. Taką zwyczajową formą może być umieszczenie obwieszczenia na dostępnych obiektach położonych w okolicy zamieszkania stron lub też umieszczenie informacji na stronie internetowej urzędu.

Abstrahując od powyższego, ponieważ planowane przez stronę skarżącą przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego /nie jest to kwestionowane/, należy zwrócić uwagę na treść art. 56 u.p.z.p., zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

Sąd w niniejszym składzie podziela przy tym utrwalony w nauce i orzecznictwie pogląd, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter związany, a nie uznaniowy (T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze 2004, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 441/06). Organ odmawiając lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego musi więc wykazać jej niezgodność z odrębnymi przepisem prawa, a wyłącznej podstawy ku temu /zgodnie z art. 70 obowiązującej od dnia 17 lipca 2010 r. ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - zmieniającej art. 56 u.p.z.p./ nie może stanowić art. 1 ust. 2 u.p.z.p. nakazujący w _planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniać zwłaszcza:

_@POCZ@__@KON@_1) wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury;

_@POCZ@__@KON@_2) walory architektoniczne i krajobrazowe;

_@POCZ@__@KON@_3) wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony

gruntów rolnych i leśnych;

_@POCZ@__@KON@_4) wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury

współczesnej;

5) wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby

osób niepełnosprawnych;

_@POCZ@__@KON@_6) walory ekonomiczne przestrzeni;

_@POCZ@__@KON@_7) prawo własności;

8) potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa;

_@POCZ@__@KON@_9) potrzeby interesu publicznego;

10) potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci

szerokopasmowych.

Jak wynika z tego, odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego możliwa jest tylko wtedy, gdy dane zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zdaniem Sądu dokonana w niniejszej sprawie przez organy administracji wykładnia art. 56 u.p.z.p. jest błędna, gdyż sprzeczność ta nie została w sposób wyraźny wykazana. Podstawą takiej odmowy nie mogą bowiem stanowić w/w normy ogólne (w szczególności o wymogu zachowania ładu przestrzennego), jak i wskazywany zarówno w decyzji organu II jak i I instancji art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W myśl bowiem ust. 3 tego artykułu, w przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu /a taką byłoby zamierzone przedsięwzięcie/, ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w u.p.z.p. /a więc z zastrzeżeniem zawartym w art. 56 u.p.z.p., że jej art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego/.

W analizowanym przypadku odmowa ustalenia lokalizacji zamierzonej inwestycji celu publicznego nie może być też determinowana występującymi na tym terenie zabytkowymi formami zabudowy, gdyż tak decyzja organu I jak i II instancji nie wskazuje konkretnych przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, które byłyby przez to naruszone. W decyzji Kolegium zawarte jest jedynie odesłanie do wynikających z art. 4 pkt 1, 3, 5 i 6 tej ustawy ogólnych wytycznych, jakie w zakresie ochrony zabytków mają uwzględniać w swych działaniach organy administracji publicznej, a to:

- zapewnienia warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie (pkt _@POCZ@__@KON@_1),

- udaremniania niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków (pkt _@POCZ@__@KON@_3),

- kontroli stanu zachowania i przeznaczenia zabytków (pkt _@POCZ@_5),

- uwzględniania zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

oraz przy kształtowaniu środowiska (pkt _@KON@_6).

Na organie wydającym decyzję w konkretnej sprawie ciąży więc wymóg dokonania ich wnikliwej interpretacji i uzasadnienia. W aktach administracyjnych sprawy (k.71) znajduje się co prawda załącznik graficzny Nr [...] do uchwały Nr [...] Rady M. R. z dnia [...] lipca 2000 r. kwalifikujący obszar na którym rozważana jest lokalizacja przedmiotowej inwestycji celu publicznego jako "krajobraz kulturowy objęty strefami ochrony konserwatorskiej proponowany do ujęcia w ewidencji dóbr kultury", niemniej został on sporządzony na potrzeby studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta R. Poza tym należy zwrócić wyraźną uwagę na obowiązującą od 5 czerwca 2010 r. zmianę art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzje w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków, co w niniejszej sprawie ma zasadnicze znaczenie. Przenosząc to na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że w niniejszej sprawie takiego uzgodnienia brak. Wymogu tego nie spełnia znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2008 r. [...], uzgadniające przedłożony przez Prezydenta M. R. projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, z ograniczeniem wysokości planowanej stacji bazowej do 10 m (z tolerancją do 20 %), gdyż zostało wydane w innym stanie prawnym (przed nowelizacją art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p.), a ponadto poprzez zmianę jej parametrów uzgodnienie to praktycznie obejmuje "inną" inwestycję niż ujętą we wskazanym projekcie decyzji (także ten uzgadniany projekt został sporządzony z uwzględnieniem innych, zmienionych następnie parametrów technicznych inwestycji)

Reasumując, z uwagi na stwierdzone uchybienia przepisom prawa materialnego i procesowego jakimi zostały dotknięte postępowania oraz wydane w ich następstwie decyzje organu I i II instancji (w tym przede wszystkim nieuwzględniające wytycznych zawartych w wyroku z dnia 24 sierpnia 2011 r.), Sąd uznał objęte nimi rozstrzygnięcia za przedwczesne. Z tego też powodu nie czynił przedmiotem szczegółowych rozważań zarzutów skargi. W toku ponownego rozpatrywania sprawy organy zastosują się do wskazań i oceny prawnej wyrażonej

w niniejszym wyroku oraz w wyroku tut. Sądu z dnia 24 sierpnia 2011 r.

Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200 tej ustawy.