Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 913/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Sędzia del. WSA Aleksandra Łaskarzewska ( spr. ) Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Parafii [...] w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1840/09 w sprawie ze skargi Parafii [...] w M. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1840/09 oddalił skargę Parafii [...] p.w. [...] w M. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] lipca 2009 r. znak: [...] odmawiające zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie, w której decyzją z [...] marca 2009 r. Nr [...] Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie stwierdził, że wyłączenie z produkcji 0,0015 ha gruntów leśnych wchodzących w skład działki nr [...] z obrębu [...] w Warszawie, dzielnicy Białołęka, dokonano z naruszeniem przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz ustalił z tego tytułu sprawcy wyłączenia Parafii p.w. [...] w M. dwukrotną należność w wysokości 236,44 zł.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie, naliczył opłatę w wysokości 236, 44 zł za wyłączenie z produkcji gruntów leśnych o powierzchni 0,0015 ha na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie nr [...] w dzielnicy Białołęka w Warszawie niezgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Proboszcz Parafii [...] p.w. [...] w M. złożył do Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych odwołanie, w którym zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego oraz obrazę przepisów postępowania.

Następnie skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego, motywując go faktem, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Komisję Majątkową przy Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie w sprawie o sygn. akt [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych odmówił zawieszenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu wywiedziono, że postępowanie odwoławcze dotyczy decyzji mocą której wymierzono sprawcy wyłączenia gruntu leśnego z produkcji leśnej - Parafii [...] p.w. [...] w M., należności w trybie przepisów art. 28 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wniosek strony złożony przed Komisją Majątkową zmierza do przywrócenia władania gruntem, na którym stwierdzono dokonanie wyłączenia. Do kompetencji Komisji Majątkowej nie należy rozstrzyganie, czy przedmiotowy grunt stanowił las i czy dozwolone były czynności dotyczące jego wyłączenia.

Tym samym rozstrzygnięcie wniosku przez Komisję Majątkową nie stanowi zagadnienia wstępnego przy rozstrzyganiu odwołania od decyzji Dyrektora RDLP.

Wnosząc zażalenie na to postanowienie Proboszcz Parafii [...] p.w. [...] w M. zarzucił organowi obrazę przepisów prawa materialnego oraz przekroczenie granic swobodnego uznania organu administracyjnego.

Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie Minister Środowiska stwierdził, że wniosek skarżącego skierowany do Komisji Majątkowej zmierza do przywrócenia Parafii jako władającego gruntem. Komisja Majątkowa nie rozstrzyga jednak, czy przedmiotowy grunt stanowił las i czy dozwolone były czynności mające na celu faktyczne wyłączenie gruntu z produkcji leśnej. Dlatego jej rozstrzygnięcie nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Proboszcz Parafii [...] p.w. [...] w M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucił Ministrowi Środowiska:

1. obrazę przepisów postępowania tj:

- art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. polegającą na odmowie zawieszenia postępowania, pomimo istnienia przesłanki zobowiązującej organ administracyjny do zawieszenia postępowania z urzędu w związku z tym, iż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Komisję Majątkową przy Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie w sprawie o sygn. akt [...],

- art. 6 i 8 k.p.a, polegającą na wydawaniu decyzji z pogwałceniem norm prawa cywilnego, odmowie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przemilczeniu przez Skarb Państwa reprezentowany przez Nadleśnictwo Jabłonna stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości oraz prowadzeniu postępowania i wydawaniu decyzji w sposób, który może wywołać obniżenie zaufania obywateli do organów Państwa,

- art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z 365 § 1 k.p.c. polegającą na braku uchylenia postanowienia rażąco naruszającego prawo, gdyż nie respektuje związania prawomocnym orzeczeniem Sądu Okręgowego w Warszawie 3 października 2003 r.

sygn. akt II C 2664/02,

- art. 7 k.p.a., polegającym na nie wyjaśnieniu czy usunięty na cmentarzu drzewostan stanowił las, skoro zajmował on 0,0015 ha, podczas gdy w świetle art. 3 ustawy o lasach lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha,

2. obrazę przepisów prawa materialnego:

- art. 3 o lasach, polegającą na jego niezastosowaniu, jako, że lasem w rozumieniu w/w ustawy jest grunt o powierzchni zwartej, co najmniej 0,10 ha, podczas gdy usunięty na cmentarzu drzewostan zajmował 0,0015 ha;

- art. 1 ust. 3 i art. 2 ust.2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych poprzez bezprawne ingerowanie w zarządzanie przez Skarżącego cmentarzem,

- art. 8 i 24 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzeczpospolitą Polską (Dz. U. 1998 Nr 51, poz. 318) polegającą na łamaniu nienaruszalności miejsc przeznaczonych przez właściwą władzę kościelną do sprawowania kultu i grzebania zmarłych oraz utrudniania realizowania prawa do rozbudowy cmentarzy.

W świetle przedstawionych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, doszedł do przekonania, iż nie narusza ono prawa.

W ocenie Sądu I instancji nie zaszły przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. WSA w Warszawie podzielił stanowisko Ministra Środowiska, iż Komisja Majątkowa do której skierowany został wniosek skarżącego w przedmiocie zwrotu majątku, nie rozstrzyga czy przedmiotowy grunt stanowił las i czy dozwolone były czynności mające na celu faktyczne wyłączenie gruntu z produkcji leśnej. Uwarunkowania prawne umożliwiające wyłączenie gruntu z produkcji lub tego zabraniające są niezależnie od stanu władania gruntem i tytułu prawnego do nieruchomości, jaki może być przyznany Parafii na skutek postępowania przed Komisją Majątkową. Rozstrzygnięcie Komisji Majątkowej nie stanowi zatem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Sąd I instancji stwierdził też, że nie można zgodzić się ze skarżącym, iż organy naruszyły postanowienia art. 7 k.p.a. nie wyjaśniając czy usunięty na spornej działce drzewostan stanowił las - skoro zajmował on jedynie 0,0015 ha, podczas gdy w świetle art. 3 ustawy o lasach lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha. Przedmiotowa nieruchomość była gruntem leśnym, na co wskazuje, znajdujący się w aktach sprawy, wypis z rejestru gruntów z dnia 30 kwietnia 2008 r., a zatem również sporna część nieruchomości o powierzchni 0,0015 ha stanowi w tym przypadku (zgodnie z wypisem z rejestru gruntów) użytek leśny, który podlega wyłączeniu z produkcji leśnej zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji oddalił skargę.

Proboszcz Parafii p.w. [...] w M. wniósł skargę kasacyjną od przedstawionego wyroku. Zarzucił Sądowi I instancji naruszenie:

1. prawa materialnego przez jego niezastosowanie, tj.:

- art. 7 ust. 1 w zw. z art. 53 pkt 2 Konstytucji RP oraz art. 6 kpa poprzez ingerowanie przez Sąd i organy administracji w sferę wolności sumienia i religii poprzez ograniczenie prawa do spokojnego posiadania miejsca kultu w postaci cmentarza wyznaniowego [...] wbrew gwarancjom ustawowym wynikającym m.in. z art. 45 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP, art. 8 i art. 24 Konkordatu między Stolicą Apostolską i RP zapewniającym ludziom wierzącym prawo do kultywowania miejsc pochówku osób najbliższych i wszelkich innych osób także niewierzących, a spoczywających na terenie cmentarza wyznaniowego w M.,

- art. 1 ust. 3 i art. 2 ust. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych poprzez bezprawne ingerowanie w zarządzanie cmentarzem przez organy administracji, w tym wystosowanie szeregu żądań, jak np. wydania zajętej części działki pod drogę, ogrodzenie i cmentarz Nadleśnictwu, które zarządza gruntami leśnymi Skarbu Państwa,

- art. 3 w zw. z art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez bezzasadne przyjęcie, że rzekomo usunięty drzewostan stanowił las, podczas, gdy o lesie można mówić tylko wtedy, gdy stanowi on grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha,

2. naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy:

- zasady swobodnej oceny dowodów,

- art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez niewzięcie pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich innych przepisów , które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze,

- art. 7 i 77 kpa polegające na błędnym twierdzeniu, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o wszystkie okoliczności sprawy, co jest sprzeczne z zarzutem odnoszącym się do faktu, iż Nadleśnictwo Jabłonna nigdy wcześniej na spornym terenie nie dokonywało żadnych zalesień i w związku z tym nie sposób twierdzić, ze na spornym terenie istniał las,

- błędne przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość była gruntem leśnym, o czym decydować miałby wypis z rejestru gruntów z daty o parę lat późniejszej niż data wszczęcia postępowania administracyjnego ,

- art. 151 p.p.s.a. polegające na błędnym twierdzeniu, że zaistniały warunki do uznania skargi za bezzasadną.

Wskazując powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że jeśli strona skarżąca wskaże konkretny przepis prawa materialnego lub prawa procesowego, który - jej zdaniem - został naruszony, to Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy w sprawie nie naruszono innego przepisu. Nawet jeżeli ustalone fakty i twierdzenia strony skarżącej wskazują, że w istocie naruszono inny przepis prawa, niewskazany wyraźnie w petitum ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie wolno brać tej okoliczności pod uwagę (Komentarz do art.183 p.p.s.a., [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2011, wyd. IV). Tym samym konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia (H. Knysiak-Molczyk [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2011, s. 859). Sąd II instancji nie może więc zastępować strony postępowania i we własnym zakresie badać sprawy w jej całokształcie w celu "uzupełnienia" skargi kasacyjnej uzasadnieniem ogólnikowo sformułowanych zarzutów (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2004 r., FSK 148/04, LexPolonica nr 366432). Nie może też dokonywać "interpretacji" skargi kasacyjnej w celu ustalenia rzeczywistych intencji skarżącego (por. wyrok NSA z 5 maja 2004 r., FSK 19/04, LexPolonica nr 403562). Nie jest również dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, gdyż skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych (por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 16 października 1997 r., II CKN 404/97, OSNC 1998, nr 4, poz. 59). Sądowi nie wolno więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślać, ani w inny sposób korygować (por. wyroki NSA: z dnia 30 marca 2004 r., GSK 10/04, M. Praw. 2004, nr 9, poz. 392, oraz z dnia 7 września 2004 r., FSK 102/04, LEX nr 142407).

Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.

Nie odnoszą się one do istoty sprawy.

Wyjaśnić należy, iż przedmiotem zaskarżenia jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2009 r., którym oddalono skargę Parafii [...] p.w. [...] w M. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2009 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie stwierdzenia dokonanego z naruszeniem przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączenia z produkcji 0,0015 ha gruntów leśnych wchodzących w skład działki nr [...] z obrębu [...] w Warszawie, dzielnicy Białołęka oraz ustalenia z tego tytułu sprawcy wyłączenia - Parafii p.w. [...] w M. dwukrotnej opłaty w wysokości 236,44 zł.

Sąd I instancji w kontrolowanym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowaniu będąc związany granicami sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) badał jedynie legalność wydanych w toku postępowania o stwierdzenie wyłączenia z produkcji oraz o ustalenia z tego tytułu opłaty, postanowień w przedmiocie zawieszenie postępowania odwoławczego dot. decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie z dnia [...] marca 2009r.

Przypomnieć trzeba, że skarżący kasacyjnie wnioskiem z dnia 26 maja 2009 r. zwrócił się do Dyrektora Generalnej Dyrekcji Lasów Państwowych o zawieszenie wskazanego postępowania, będącego na etapie postępowania odwoławczego, powołując się na przesłankę określoną w art. 97 § 1 pkt 4 kpa i twierdząc, że wpływ na wynik sprawy będzie miało rozstrzygnięcie przez Komisję Majątkową przy Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji sprawy o zwrot Parafii przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem skarżącego kasacyjnie relewantna z punktu widzenia niniejszego postępowania była kwestia ustalenia właściciela nieruchomości stanowiącej fragment cmentarza, a figurującej w ewidencji gruntów jako nieruchomość leśna, na której terenie organ I instancji stwierdził dokonanie wyłączenia z produkcji gruntów leśnych. W konsekwencji, z uwagi na odmowę zawieszenia postępowania przez organy orzekające oraz oddalenie przez Sąd I instancji skargi w tym przedmiocie, wymieniony wnosząc skargę kasacyjną podniósł zarzuty odnoszące się do naruszenia przez Sąd I instancji wolności sumienia i religii poprzez ograniczenie prawa do spokojnego posiadania miejsca kultu w postaci cmentarza katolickiego, prawa do kultywowania miejsc pochówku osób najbliższych oraz bezprawne ingerowanie w zarządzanie cmentarzem.

Wobec tego, że przedmiot kontroli sądowoadministracynej sprowadzał się do jedynie do zbadania legalności postanowień incydentalnych o odmowie zawieszenia postępowania, rolą Sądu I instancji było dokonanie oceny prawnej, czy organy orzekające prawidłowo zastosowały przepisy art. 97 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stwierdzając, że rozstrzygnięcie wszczętej na wniosek skarżącej sprawy przed Komisją Majątkową przy Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji o zwrot m.in. przedmiotowej nieruchomości nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa w sprawie o stwierdzenie wyłączenia z naruszeniem przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych i ustalenie podwyższonej opłaty z tego tytułu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu I instancji, wyrażonym w kwestionowanym wyroku, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa dla rozstrzygnięcia sprawy o stwierdzenie wyłączenia z produkcji gruntów leśnych z naruszeniem przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i o ustalenie opłaty z tego tytułu, nie może być sprawa o ustalenie tytułu prawnego do nieruchomości, na której stwierdzono dokonanie wyłączenia.

W istocie bowiem zgodnie z normą zawartą w art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych adresatem decyzji stwierdzającej wyłączenie z produkcji gruntów leśnych oraz ustalającej opłatę jego sprawcy jest podmiot (osoba), która wyłączenia tego dokonała, niezależnie od przysługującego jej do nieruchomości (gruntu) prawa rzeczowego.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia wolności sumienia i religii poprzez ograniczenie prawa do spokojnego posiadania miejsca kultu w postaci cmentarza katolickiego, prawa do kultywowania miejsc pochówku osób najbliższych oraz bezprawne ingerowanie w zarządzanie cmentarzem nie odnoszą się w żaden sposób do istoty sprawy.

Nie mogą zatem podważyć prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji oceny zasadności odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego.

W istocie bowiem za naruszenie wolności sumienia i wyznania nie mogą być uznane działania organów państwa zmierzające do ustalenia, czy doszło do bezprawnego wyłączenia gruntów z produkcji leśnej oraz ustalenia jego sprawcy.

Za naruszenie wskazanych praw nie może być uznana także odmowa zawieszenia postępowania odwoławczego dot. decyzji wydanej w trybie art.28 ust.1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wskutek prawidłowego przyjęcia, że nie ma charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art.97§1pkt.4 kpa sprawa o ustalenie tytułu prawnego do nieruchomości, na której stwierdzono dokonanie wyłączenia.

Również za bezpodstawny należy uznać zarzut Parafii naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 3 w zw. z art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez bezzasadne przyjęcie, że usunięty drzewostan z przedmiotowej nieruchomości stanowił las.

Naczelny Sąd Administracyjny po raz kolejny wyjaśnia, że w niniejszym postępowaniu nie badano prawidłowości decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie z dnia [...] marca 2009 r., którą stwierdzono, że wyłączenie przedmiotowych gruntów leśnych z produkcji nastąpiło z naruszeniem przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny badał jedynie legalność postanowień "wpadkowych" o odmowie zawieszenia tego postępowania. Brak jest zatem podstaw do postawienia Sądowi I instancji zarzutu błędnego zaaprobowania stanowiska organów administracji co do uznania przedmiotowych gruntów za grunty leśne. Kwestia ta może być przedmiotem badania dopiero podczas kontroli legalności decyzji z dnia [...] marca 2009r.

W konsekwencji nie sposób podzielić postawionych przez kasatora zarzutów natury procesowej (naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, nie wzięcie pod uwagę wszelkich naruszeń prawa – art. 134 § 1 p.p.s.a., błędne przyjęcie, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o wszystkie okoliczności sprawy – art. 7 i 77 kpa, art.151ppsa). Wszystkie te zarzuty odnoszą się bowiem do wspomnianej decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie z dnia [...] marca 2009 r. i wykraczają poza zakres niniejszej sprawy dotyczącej odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego co do niej (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Mając zatem na uwadze, że wniesiona przez Parafię Rzymsko-Katolicką p.w. [...] w M. skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.

A. Łaskarzewska A. Łuczaj M. Dałkowska-Szary