Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 212/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 15 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 130 a ust. 10 h
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Naczelnikiem Urzędu Skarbowego [...] a Prezydentem Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku B. C. w sprawie o wypłatę wynagrodzenia za holowanie i przechowywanie pojazdu p o s t a n a w i a: wskazać Prezydenta Miasta [...] jako organ właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] , działając na podstawie art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2016 r. poz. 718 ze zm.), wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Prezydentem Miasta [...] a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego [...] przez wskazanie Prezydenta Miasta [...] jako organu właściwego do rozpoznania sprawy dotyczącej zwrotu wydatków związanych z usuwaniem i przechowywaniem pojazdu.

W uzasadnieniu wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wskazał, że w dniu 30 sierpnia 2013 r. do Prezydenta Miasta [...] wpłynął wniosek B. C. o wypłatę wynagrodzenia za holowanie i przechowywanie pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] za okres od [...] listopada 2009 r. do [...] czerwca 2013 r. w kwocie [...] zł oraz wniosek z 29 grudnia 2014 r. o wynagrodzenie za wskazany okres w kwocie [...] zł. Organ ustalił, że w odniesieniu do tego pojazdu orzeczono przepadek na rzecz Miasta [...] na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] Wydział I Cywilny z [...] listopada 2011 r. sygn. akt [...].

Prezydent Miasta [...] zawiadomieniem z [...] lutego 2017 r. nr [...] przekazał według właściwości wnioski do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...].

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] uznał, że organem właściwym do rozpoznania wniosków jest Prezydent Miasta [...]. Powołując się na poglądy wyrażone w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wskazał, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte po nowelizacji art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), powoływanej dalej jako "Prawo o ruchu drogowym", i dodaniu do niego ustępu 10 h w obowiązującym brzmieniu. Przepis ten wprost wskazuje starostę jako organ właściwy do załatwienia tego rodzaju wniosków.

Prezydent Miasta [...] w odpowiedzi na wniosek w piśmie z [...] września 2017 r. wniósł o wskazanie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] jako organu właściwego w sprawie. Prezydent wskazał, że ww. pojazd został usunięty z drogi [...] listopada 2009 r. Zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu

drogowym w wówczas obowiązującym brzmieniu pojazd ten stał się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa, Na dzień usunięcia pojazdu z drogi, w myśl § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. poz. 1377 ze zmj, o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa orzekał naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. W dniu usunięcia pojazdu z drogi jego właścicielem był T. S. zamieszkały we [...], a tym samym właściwym miejscowo naczelnikiem urzędu skarbowego był Naczelnik Urzędu Skarbowego [...]. Organ wskazał, że w sprawie znajdzie zastosowanie art. 13 ustawy z dnia 22 lica 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1018 ze zm.) określający, że koszty przechowywania pojazdów ponosi Skarb Państwa. Z kolei zgodnie z § 3 pkt 1 lit. c w związku z § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia w sprawie rozciągnięcia przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. poz. 449) naczelnik urzędu skarbowego był zobowiązany do stosowania przepisów działu II rozdziału 6, w tym art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art, 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), powoływanej dalej jako P.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 P.p.s.a. sprawy te rozpoznaje Naczelny Sąd Administracyjny, a do ich rozstrzygania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym Przez spór o kompetencyjny, o którym mowa w art. 4 wskazanej wyżej ustawy należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej uważają się za właściwe w sprawie (spór pozytywny) lub też każdy z organów uważa się za niewłaściwy (spór negatywny).

W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze sporem negatywnym, który powstał pomiędzy Prezydentem Miasta [...] a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego [...]. Do sporu doszło w sprawie z wniosku B.C., który wpłynął do Prezydenta Miasta [...] w dniu [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie zwrotu kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu.

Zgodnie z art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 10 lit. k ustawy z dnia 22 lipca 2010 r, o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1018) zmieniającej z dniem 4 września 2010 r. ustawę Prawo o ruchu drogowym. W tej ostatnio powołanej ustawie zmieniającej zamieszczone zostały również regulacje międzyczasowe. Nowela ta w art. 13 rozstrzygnęła o kosztach przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym. Podkreślić przy tym należy, że rozstrzygając o kosztach, ustawodawca wskazał ogólnie na Skarb Państwa, bez wskazania statio fisci; jednocześnie jednak nie rozstrzygnięto w sposób odmienny, niż wskazany w znowelizowanym przepisie art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym, o organie orzekającym w tego rodzaju przypadkach.

Uwzględniając powyższe przepisy stwierdzić należy, że organem właściwym w rozpoznawanej sprawie jest Prezydenta Miasta [...]. Wniosek o zwrot wydatków za przechowywanie pojazdu został złożony w dniu [...] sierpnia 2013 r. Oznacza to, że postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte po nowelizacji art. 130a Prawa o ruchu drogowym i dodaniu do niego ust. 10h w obowiązującym nadal brzmieniu. Ten zaś przepis wprost wskazuje starostę jako organ właściwy do załatwienia tego rodzaju wniosków. Mając na względzie, że miasto [...] jest miastem na prawach powiatu, właściwym w sprawie jest Prezydent tego miasta - sprawujący funkcję starosty.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko to jest powszechnie akceptowane (por. postanowienia NSA z dnia; 17 lipca 2012 r. sygn. akt I OW 95/12; 13 lipca 2012 r. sygn. akt I OW 93/12 i I OW 94/12; 25 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OW 96/11; 4 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OW 72/11, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie na podstawie art. 15 § 2 P.p.s.a.