Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 34/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 11 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella, po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę


UZASADNIENIE

III SA/ Łd 34/06

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 5, art. 7, art. 17 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001r. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) raz art. 104 k.p.a. orzekł o odmowie przyznania W. D. dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż na podstawie złożonego w dniu 10 sierpnia 2005r. przez W. D. wniosku, stwierdzono, że nie spełnia on kryteriów określonych w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. Organ podniósł, iż maksymalna norma powierzchni mieszkania dla dwóch osób wynosi 40m², jednak dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 30% albo 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60%. Wskazał, iż wobec tego, że powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez W. D. i jego żonę wynosi 53,01m², a powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 40,71m² to udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej przekracza 60%. Organ dodał, iż zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych normatywną powierzchnię powiększa się o 15m² jeżeli w lokalu zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997r o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Prezydent podniósł, iż do wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego W. D. dołączył dwie decyzje o przyznaniu świadczenia rehabilitacyjnego z [...] i [...] oraz zaświadczenie od lekarza, iż wymaga zamieszkiwania w osobnym pokoju. Nie wynika z tego jednak, w ocenie organu, iż wnioskodawca posiada orzeczenie lekarza orzecznika ZUS o częściowej lub całkowitej niezdolności do pracy lub orzeczenie o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów.

W odwołaniu od powyższej decyzji W. D. zażądał jej uchylenia, podnosząc, iż zawiera ona błędne ustalenia co do stanu faktycznego, kłamliwe stwierdzenia, niezgodne ze stanem faktycznym, społecznie szkodliwe dla niego i jego rodziny. Wskazał, iż z wypełnionym wnioskiem o przyznanie dodatku mieszkaniowego udał się do Referatu budynków pod koniec lipca 2005r., ale pracownik przyjmujący dokumenty nie chciał ich przyjąć, ponieważ uznał, że jest nadmetraż. Skarżący podniósł, iż mówił wtedy pracownikowi, że posiada stosowne zaświadczenie lekarskie oraz dwa orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, jednak nie przyjęto mu dokumentów i nie wydano w sprawie decyzji. Gdy pojawił się w urzędzie z tą samą dokumentacją po kilku dniach, ten sam pracownik wysłał go na badania do lekarza orzecznika ZUS i znów nie przyjął dokumentów. W. D. wskazał, iż wobec zaistniałej sytuacji w dniu 18 sierpnia 2005r. w sekretariacie Delegatury Ł. złożył skargę i załączył do niej dokumenty, których wcześniej nie chciano od niego przyjąć. Podał, iż 30 sierpnia 2005r. otrzymał z urzędu pismo, w którym zażądano od niego kolejnych dokumentów, a w piśmie z dnia 5 września 2005r. został przeproszony za tryb załatwienia sprawy. Dodał, iż kiedy był w urzędzie po raz kolejny, to pani przyjmująca dokumenty sprawdziła je i oświadczyła, że żaden nowy dokument nie jest jej już potrzebny. Skarżący podniósł, iż z uwagi na zaistniałe fakty, decyzja Prezydenta Miasta Ł. narusza przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych i powinna zostać uchylona.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 5 i 3, art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Z 2001r. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. Z 2001r. Nr 79, poz. 856 z poźn. zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, iż W. D. zajmuje lokal o powierzchni 53,01m² i powierzchnia tego lokalu przekracza dopuszczalny normatyw o więcej niż 30 % (przekroczenie powierzchni normatywnej o 50% nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie, bowiem udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu przekracza 60%). Wskazano, iż obowiązujące przepisy przewidują podwyższenie normy powierzchni użytkowej lokalu o 15m², ze względu na stan zdrowia osób w nim zamieszkujących, lecz dotyczy to tylko sytuacji, gdy w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997r o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Organ podał, iż z akt sprawy wynika, iż W. D. orzeczeniami lekarza orzecznika ZUS został uznany za osobę niezdolną do pracy okresowo i spełniającą warunki do uzyskania świadczenia rehabilitacyjnego, natomiast lekarz – specjalista medycyny rodzinnej wydał skarżącemu zaświadczenie o wymogu dodatkowej powierzchni mieszkalnej z uwagi na stan zdrowia. Brak jest natomiast orzeczenia zespołu d/s orzekania o niepełnosprawności. Organ dodał, iż powyższy wymóg, określający warunki, jakie muszą być spełnione, aby uzyskać prawo do powiększenia powierzchni normatywnej o 15m², został określony w art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 października 2004r. o zmianie ustawy o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 240, poz. 2406) i obowiązuje od dnia 22 listopada 2004r. Art. 2 w/w ustawy stanowi, iż do osób niepełnosprawnych, które legitymują się orzeczeniem zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności wydanym przed dniem wejście w życie art. 1 pkt 4 niniejszej ustawy oraz osób legitymujących się orzeczeniami, o których mowa w art. 5 i art. 62 ustawy powołanej w tym artykule, konieczność zamieszkiwania w oddzielnym pokoju może być udokumentowana w szczególności zaświadczeniem lekarskim lub opinią biegłego. Kolegium wskazało, iż z akt sprawy wynika, iż W. D. nie posiadał i nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności, jak również orzeczeń, o których mowa w art. 5 i art. 62 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Nie może zatem w ocenie organu, udokumentować konieczności zamieszkiwania w oddzielnym pokoju zaświadczeniem lekarskim. Takie uprawnienie może uzyskać na mocy orzeczenia powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności. Z tych względów Kolegium orzekło jak w sentencji decyzji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. na powyższą decyzję wniósł W. D. i zażądał jej uchylenia. Podniósł, iż organ błędnie interpretuje określenie osoby niepełnosprawnej oraz przysługujące naliczenia metrażowe w sprawie podwyższonej normy powierzchni użytkowej lokalu. Podniósł, iż rozpatrując sprawę Kolegium nie wzięło pod uwagę, że po wyczerpaniu zasiłku chorobowego, trzykrotnie lekarz orzecznik ZUS nie dopuszczał go do pracy, przyznając świadczenie rehabilitacyjne. W ocenie skarżącego, są to decyzje uprawnionego organu, stwierdzające na podstawie dokumentacji lekarskiej, niezdolność do pracy. Wskazał, iż przez cały czas przysługiwało mu prawo do ubiegania się o dodatek mieszkaniowy, ale pracownicy samorządowi w sposób umiejętny unikali przyjęcia dokumentów. Skarżący zarzucił, iż Kolegium nie określiło o ile metrów kwadratowych przekracza powierzchnię mieszkaniową i nie zauważyło, że powierzchnia użytkowa jego lokalu to 33,15 m². Organ zignorował również, w ocenie skarżącego, przedłożone przez niego zaświadczenie lekarskie, stwierdzające, iż z uwagi na zespół chorób winny być zastosowane przepisy o dodatkowej powierzchni mieszkaniowej. Skarżący podniósł, iż stwierdzenie, że nie posiada decyzji – orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczeń, o których mowa w art. 5 i 62 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. oraz że nie może udokumentować konieczności zamieszkiwania w oddzielnym pokoju zaświadczeniem lekarskim jest nie do przyjęcia i nieprawdziwe.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 16 marca 2006r. W. D. poprosił o załączenie do akt sprawy: orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 13.01.2006r., zaświadczenia lekarza neurologa z dnia 09.12.2005r., zaświadczenia lekarskiego z dnia 16.12.2005r. i zaświadczenia o stanie zdrowia z 05.12.2005r. Podniósł, iż z dokumentów tych wynika, iż zmiany w jego organizmie są nieodwracalne i mogą jedynie ulec pogorszeniu.

Na rozprawie w dniu 30 marca 2006 roku W. D. wyjaśnił, iż podjął działania zmierzające do uzyskania zaświadczenia o stopniu niepełnosprawności. Potwierdził, że powierzchnia użytkowa jego lokalu wynosi 53,01 m² i oświadczył, że nie wie czy łączna powierzchnia pokoi i kuchni w jego mieszkaniu wynosi 40,71 m², ale na pewno jest mniejsza. Oświadczył, iż we wniosku o przyznanie dodatku, to nie on wpisał łączną wielkość powierzchni pokoi i kuchni w zajmowanym przez niego lokalu. Dodał, iż w odwołaniu nie kwestionował przyjętej przez organ powierzchni, gdyż nie wiedział, że jest ważna i skupił się na wykazaniu, że jego stan zdrowia uzasadnia dodatkową powierzchnię mieszkalną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jej uchylenia.

Podstawę materialnoprawną przyjętego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowił art. 5 ust. 1, 3 i 5 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm). W myśl art. 7 ust. 1 tej ustawy dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Z brzemienia art. 5 ust. 1 i 5 wynika natomiast, iż normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać dla dwóch osób 40 m². Dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż:

1) 30% albo

2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%.

Art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, przewiduje możliwość podwyższenia normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego o 15m², jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776, z późn. zm.).

Przenosząc powyższe regulacje prawne na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż z wniosku złożonego w dniu 10 sierpnia 2005r. przez W. D. wynika bezspornie, iż powierzchnia użytkowa lokalu, w którym mieszka razem z żoną, wynosi 53,01 m², a więc przekracza normatywną powierzchnię określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o 32,5%. Z tych też względów w stosunku do skarżącego nie mógł mieć zastosowania ust. 5 pkt 1 tego przepisu, umożliwiający przyznanie dodatku mieszkaniowego osobom, których powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30%. Organ prawidłowo również ustalił, iż w sprawie nie może mieć zastosowania art. 5 ust. 5 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, zezwalający na przyznanie dodatku mieszkaniowego gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o 50%, ponieważ udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu zajmowanego przez skarżącego wynosi 76,80%, a więc przekracza wartość 60%, o której mowa w tym przepisie. Na rozprawie w dniu 30 marca 2006r. skarżący zarzucił, iż organy nieprawidłowo ustaliły łączną powierzchnię pokoi i kuchni w jego mieszkaniu. Oświadczył, iż powierzchnia pokoi i kuchni wynikająca ze złożonego przez niego wniosku, tj. 40,71 m² nie została wpisana przez niego lecz przez Spółdzielnię Mieszkaniową Ł.. Podniósł, iż z zaświadczenia o przydziale lokalu z dnia 15 sierpnia 1978r, załączonego do wniosku, wynika, że powierzchnia mieszalna jego lokalu wynosi 33,15 m².

Odnosząc się do powyższego zarzutu, należy stwierdzić, iż skarżący nie kwestionował przyjętej przez organ wielkości powierzchni pokoi i kuchni zajmowanego przez niego lokalu w trakcie postępowania toczącego się przed organami. Zarzut taki nie znalazł się w odwołaniu od decyzji z dnia [...] Nie można zatem uznać, iż organy dopuściły się uchybienia polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, skoro ustalona w toku postępowania przez organy okoliczność, nie była przez stronę na tym etapie kwestionowana. Istotnie, z wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego złożonego przez skarżącego wynika, iż powierzchnia pokoi i kuchni "40,71 m²" dopisana została przez Spółdzielnię Mieszkaniową, po przekreśleniu wpisanej przez skarżącego powierzchni "33,15 m²" (obok przekreślenia znajduje się pieczęć Spółdzielni – wniosek k. 1 akt sprawy), jednak skoro wartość ta nie była kwestionowana przez skarżącego, organy miały podstawę do uznania jej za prawidłową. Warto zaznaczyć, iż na rozprawie skarżący nie potrafił powiedzieć, jaka jest łączna powierzchnia pokoi i kuchni jego mieszkania. Wskazywał jedynie, iż na pewno jest to powierzchnia mniejsza niż 40,71 m². Nawet, jeżeli organ przyjąłby, iż powierzchnia pokoi i kuchni w mieszkaniu skarżącego wynosi 33,15 m² (taką powierzchnię skarżący podał we wniosku i taka widnieje na zaświadczeniu o przydziale lokalu w pozycji "powierzchnia mieszkalna"), to i tak powierzchnia o tej wielkości przekracza udział w powierzchni użytkowej lokalu o 60%, gdyż wynosi 62,50%. Nie może mieć zatem zastosowania w sprawie art. 5 ust. 5 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Z powyższych względów zarzut skarżącego w tym zakresie należy uznać za bezpodstawny i pozostający bez wpływu na wynik sprawy.

W odniesieniu do skarżącego nie może mieć również zastosowania, powoływany wyżej ustęp 3 do art. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który pozwala na powiększenie normatywnej powierzchni mieszkaniowej o 15 m². Z przepisu tego wynika bowiem, iż niezbędnym warunkiem do zwiększenia powierzchni jest zamieszkiwanie w lokalu osoby niepełnosprawnej poruszającej się na wózku lub osoby niepełnosprawnej, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776, z późn. zm.). Powyższy wymóg wprowadzony został art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 października 2004r. o zmianie ustawy o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 240, poz. 2406) i obowiązuje od dnia 22 listopada 2004r. Artykuł 2 w/w ustawy stanowi, iż do osób niepełnosprawnych, które legitymują się orzeczeniem zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności wydanym przed dniem wejścia w życie art. 1 pkt 4 niniejszej ustawy oraz osób legitymujących się orzeczeniami, o których mowa w art. 5 i art. 62 ustawy powołanej w tym artykule, konieczność zamieszkiwania w oddzielnym pokoju może być udokumentowana w szczególności zaświadczeniem lekarskim lub opinią biegłego. Zgodnie natomiast z art. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy zostały zaliczone do jednej z grup inwalidów, są osobami niepełnosprawnymi w rozumieniu ustawy, jeżeli przed tą datą orzeczenie o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów nie utraciło mocy. Orzeczenie o zaliczeniu do:

1) I grupy inwalidów traktowane jest na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności,

2) II grupy inwalidów traktowane jest na równi z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności,

3) III grupy inwalidów traktowane jest na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności.

Osoby o stałej albo długotrwałej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym uznaje się za niepełnosprawne, z tym że:

1) osoby, którym przysługuje zasiłek pielęgnacyjny, traktuje się jako zaliczone do znacznego stopnia niepełnosprawności,

2) pozostałe osoby traktuje się jako zaliczone do lekkiego stopnia niepełnosprawności.

Art. 62 powołanej wyżej ustawy, stanowi z kolei, iż orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o:

1) całkowitej niezdolności do pracy, ustalone na podstawie art. 12 ust. 2, i niezdolności do samodzielnej egzystencji, ustalone na podstawie art. 13 ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118) traktowane jest na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności,

2) całkowitej niezdolności do pracy, ustalone na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy wymienionej w pkt 1, jest traktowane na równi z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności,

3) częściowej niezdolności do pracy, ustalone na podstawie art. 12 ust. 3, oraz celowości przekwalifikowania, o którym mowa w art. 119 ust. 2 i 3 ustawy wymienionej w pkt 1, jest traktowane na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności.

Z przepisów tych wynika, iż w przypadku, gdy osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy legitymuje się posiadaniem jednego wymienionych orzeczeń, nie jest konieczne uzyskanie przez tę osobę orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez powiatowy zespół do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności, lecz do posiadanego orzeczenia należy dołączyć zaświadczenie lekarskie lub opinię biegłego.

Z akt sprawy wynika, iż W. D. załączył do wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 8 lutego i 21 czerwca 2005r. o uznaniu go za osobę niezdolną okresowo do pracy i spełniającą warunki do uzyskania świadczenia rehabilitacyjnego oraz zaświadczenie lekarskie od lekarza specjalisty medycyny rodzinnej o wymogu dodatkowej powierzchni mieszkalnej z uwagi na stan zdrowia. Skarżący nie legitymuje się zatem orzeczeniem zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności, jak również nie posiadał i nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności oraz innych orzeczeń, o których mowa w art. 5 i 62 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Słuszne zatem, w ocenie Sądu, organy uznały, iż skarżący nie spełnia warunku uprawniającego do zwiększenia normatywnej powierzchni mieszkalnej o 15 m², gdyż nie może udokumentować konieczności zamieszkiwania w oddzielnym pokoju zaświadczeniem lekarskim. Takie uprawnienie może uzyskać jedynie na mocy orzeczenia powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności. Jak wynika natomiast z oświadczenia W. D., złożonego na rozprawie w dniu 30 marca 2006r., dopiero podjął on działania zmierzające do uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności.

Za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy należy uznać dokumenty załączone przez skarżącego do pisma z dnia 16 marca 2006r., ponieważ są to orzeczenia i zaświadczenia lekarskie wystawione już po wydaniu zaskarżonej decyzji i co się z tym wiąże nie załączone przez niego do wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, a ponadto nie są to nadal dokumenty, o których mowa w art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Sąd nie uwzględnił również zarzutu skarżącego, odnoszącego się do odmowy przyjęcia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wraz załączonymi dokumentami przez organ pierwszej instancji. Zdaniem Sądu, powyższa okoliczność pozostaje bez istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy, skoro skarżący nie spełniał i nie spełnia ustawowych warunków do uzyskania dodatku mieszkaniowego. Jak wynika ponadto z odwołania skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji "uchylanie" się urzędników od przyjęcia wniosku skarżącego spowodowane było brakiem kompletu dokumentów niezbędnych do pozytywnego rozpatrzenia wniosku i dlatego udzielano mu informacji o konieczności uzyskania orzeczenia powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności.

Za bezzasadny należy także uznać zarzut nie wzięcia pod uwagę przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzeczeń i zaświadczeń lekarskich, załączonych przez skarżącego do wniosku. Organ ustosunkował się do tych dokumentów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podał powody, dla których nie mogą one stanowić podstawy do przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego.

Z tych wszystkich względów, uznając, iż zaskarżone decyzje organów administracji państwowej nie naruszają prawa materialnego ani też przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.