Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 819/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2006r. sprawy ze skargi D. i R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz Gminy ustalił na rzecz B. W. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu handlowego o powierzchni sprzedażowej nieprzekraczającej [...]m² wraz z miejscami parkingowymi i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] obrębu [...].

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli D. i R. R. podnosząc, iż analiza obszaru objętego wnioskowaną inwestycją jest niepełna, gdyż pomija fakt, iż ok. [...]% obszaru bezpośrednio przyległego do terenu inwestycji stanowią działki o zabudowie jednorodzinnej. Nie uwzględnia też zagrożenia dla zmotoryzowanych i pieszych w związku z dezorganizacją ruchu spowodowaną przedmiotowa inwestycją.

Ponadto, zgodnie z Planem zagospodarowania przestrzennego miasta uchwalonego Uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy Nr [...] z dnia [...], teren objętych inwestycją działek posiadał status terenu nieuciążliwych zakładów przemysłowych, a sąsiednie działki określono jako zabudowę typu jednorodzinnego.

Planowana inwestycja znacznie pogorszy stan środowiska i zdrowia ludzi

(hałas, emisja spalin, zanieczyszczenie terenu, przepustowość parkingu rzędu [...] pojazdów przy [...] miejscach parkingowych). Organ wydający decyzję uwzględnił tylko interes inwestora, natomiast argumenty skarżących, którzy mieszkają

w sąsiedztwie planowanej inwestycji, gdzie istnieje zabudowa mieszkaniowa typu jednorodzinnego, nie zostały uwzględnione.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu powyższego odwołania uznało, że nie zasługuje ono na uwzględnienie i decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium podało, iż analiza obszaru objętego inwestycją jest prawidłowa i przeprowadzona zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury

z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania ternu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U nr 164 poz. 1588). Z analizy zabudowy wynika, iż oprócz zabudowy jednorodzinnej na terenie analizowanym występuje także zabudowa jednorodzinna z usługami na parterach, zabudowa wielorodzinna

z usługami na parterach, zabudowa administracyjno–biurowa oraz wolnostojąca zabudowa usługowo-handlowa. Planowana inwestycja spełnia zatem warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku gdy między innymi co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Nietrafny jest też zarzut, iż w analizie terenu nie uwzględniono zagrożenia dla zmotoryzowanych i pieszych, spowodowanej przedmiotową inwestycją. Burmistrz Gminy uzgodnił bowiem z Zarządem Powiatu wniesione przez skarżących uwagi dotyczące ruchu, segregacji ruchu pieszych, oddzielenie chodnika od jezdni barierkami ochronnymi oraz wykonanie pasa ruchu dla pojazdów skręcających w lewo.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, iż aby centra handlowe można było uznać za przedsięwzięcia uciążliwe i pogarszające stan środowiska i zdrowia ludzi, musza mieć one powierzchnię lub powierzchnię użytkową nie mniejszą niż [...] ha, wraz z towarzyszącą infrastrukturą, natomiast parkingi samochodowe muszą być przeznaczone dla nie mniej niż [...] samochodów ciężarowych. Nie oznacza to jednak, że obiekty taki w każdym przypadku rzeczywiście pogarszają stan środowiska. Ustalenie takie powinno wynikać z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko.

Od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw tj. od dnia 28 lipca 2005 r. został zniesiony obowiązek przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu.

Zarzut, iż teren przedmiotowej inwestycji w Planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym w [...] posiadał status nieuciążliwych zakładów przemysłowych, a teren obejmujący działki sąsiednie status zabudowy jednorodzinnej, nie ma znaczenia , gdyż powołany plan już nie obowiązuje.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu odwoławczego D. i R. R. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na w/w decyzję wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podtrzymano zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, podkreślając naruszenie przez organ I i II instancji art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji słusznego interesu obywateli. Skarżący nie wyrażają zgody na wybudowanie w bezpośrednim sąsiedztwie ich działki z zabudową jednorodzinną wielkopowierzchniowego marketu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 dalej: P.p.s.a.).

Analizując zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna, a wydane rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Organy obu instancji, w uzasadnieniu wydanych przez siebie decyzji dokonały pełnych i trafnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy jak też prawidłowo zastosowały obowiązujące w tym zakresie przepisy. Z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącej załącznik do decyzji organu

I instancji, wynika, iż na obszarze planowanej inwestycji istnieje zabudowa wielorodzinna z usługami na parterach, zabudowa administracyjno-biurowa, a - co najistotniejsze dla przedmiotowej sprawy - także zabudowa usługowo-handlowa. Przepis art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga aby planowana inwestycja była kontynuacją funkcji, parametrów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Warunek ten jest spełniony gdyż w pobliżu planowanej inwestycji istnieje już taka zabudowa usługowa, w tym między innymi obiekt handlowy zajmujący się sprzedażą materiałów budowlanych, a także sklep [...].

Należy nadmienić, iż lokowanie obiektów handlowych na terenach zabudowy mieszkaniowej jest zjawiskiem normalnym. Przypadki szczególne zabraniające tego rodzaju lokalizacji, powinny wynikać wprost z zapisu planu czy przepisów szczególnych. Nie może być zaś ograniczane w formie administracyjnych zakazów. Tym bardziej nie może być przeciwwskazań do takiej zabudowy na terenach sąsiadujących z ternami zabudowy mieszkaniowej, w tym jednorodzinnej.

Zgodnie bowiem z art. 6 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z ustalonymi warunkami zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego lub osób trzecich. Osobom trzecim, zgodnie z pkt 2 tego przepisu, przysługuje ochrona własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

W myśl tego przepisu ochronie podlega jedynie interes prawny, a więc prawo podmiotowe oparte na konkretnej normie prawa materialnego.

Podnoszona w skardze uciążliwość planowanej inwestycji, obniżenie komfortu zamieszkania stanowią subiektywnie odczuwalny interes faktyczny, a nie prawny. Interes faktyczny nie podlega ochronie prawnej w świetle cytowanego art. 6 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym .

W świetle cytowanego wyżej przepisu wydanie decyzji odmownej

w przedmiocie wnioskowanego ustalenia warunków zabudowy dla określonego

w zaskarżonej decyzji obiektu handlowego wiązałaby się z ograniczaniem prowadzenia określonej działalności gospodarczej, przy braku uzasadnienia prawnego. W demokratycznym państwie prawa taka sytuacja nie może mieć miejsca. Ograniczenia w zagospodarowaniu własnej nieruchomości muszą wynikać

z określonych norm prawnych. Ramy te określa ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym i obowiązujące plany zagospodarowania przestrzennego.

Ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to te osoby, a nie właściciele nieruchomości, będą decydowali o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, ich rodzaju

i lokalizacji. Ochrony tej nie można pojmować w ten sposób, że obejmuje ona każdą niedogodność, którą właściciel sąsiedniej nieruchomości dostrzega w korzystaniu przez sąsiada z należącej do niego nieruchomości. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazali żadnego interesu prawnego, który by przemawiał za uchyleniem zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy dla wskazanego w niej obiektu handlowego.

Odnosząc się do zarzutu nie uwzględniena przez organy Planu zagospodarowania przestrzennego z 1986 r. należy stwierdzić, iż obowiązująca zasadą prawa jest nieobowiązywanie aktu prawnego, który został wyraźnie uchylony. Zasada ta wynika z art. 7 Konstytucji RP zgodnie, z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach obowiązującego prawa.

W związku z powyższym Sąd nie stwierdza podnoszonego w skardze naruszenia przez organ art. 7 kpa.

W tej sytuacji należało na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzec jak w sentencji.