Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 672/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 151 a par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...]. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 września 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 658/19 w przedmiocie oddalenia sprzeciwu w sprawie ze sprzeciwu [...] od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2019 r., znak [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 września 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 658/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej WSA albo sąd I instancji) oddalił sprzeciw [...] (dalej spółka albo skarżąca) od decyzji Wojewody Małopolskiego (dalej Wojewodą) z dnia [...] maja 2019 r., znak [...] wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Wyrok został wydany w następującym stanie prawnym i faktycznym sprawy:

Starosta Krakowski decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., znak: [...], nr [...] orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu spółce pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: Budowa stacji bazowej transmisji danych nr [...] - montaż anten sektorowych, anteny radioliniowej, instalacja modułów RRU z szafami teletechnicznymi na wieży kościoła w [...], wewnętrzna linia zasilająca, na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...].

Od decyzji tej odwołania wnieśli A.P. i A.P. (dalej odwołujący).

Wojewoda decyzją z dnia [...] maja 2019 r., na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej k.p.a.) uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że odwołujący są stronami postępowania, ponieważ ich działki o nr [...] i [...] w [...], znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, gdyż nad tymi działkami wystąpi w przestrzeni ponadnormatywne pole elektromagnetyczne emitowane z projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. Wojewoda wskazał, że w decyzji nie określono liczby i typów projektowanych anten, ich parametrów technicznych, w tym równoważnej mocy promieniowania izotropowego, wysokości zawieszenia i kątów pochylenia oraz azymutów, a więc kluczowych najbardziej istotnych kwestii dotyczących planowanej inwestycji, przesądzających o kwalifikacji tego przedsięwzięcia, a bez określenia tych danych wszelkie rozważania zawarte w uzasadnieniu decyzji nie mogą być wiarygodne.

W projekcie budowlanym brak jest części telekomunikacyjnej, opracowanej i sprawdzonej przez uprawnionych projektantów, zawierającej szczegółową analizę oddziaływania pól elektromagnetycznych wraz z rysunkami przekrojów pionowych terenu z uwzględnieniem występowania miejsc dostępnych dla ludności, wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania, dla maksymalnego pochylenia wiązek anten sektorowych, z uwzględnieniem sumowania parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięć. Zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462, dalej rozporządzenie z 2012 r.), projekt powinien zawierać dane techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ tego obiektu na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie, pod względem m.in. promieniowania, w szczególności jonizującego pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się - mając na uwadze, że przyjęte w projekcie rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne powinny wykazywać ograniczenie lub eliminację wpływu obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, zgodnie z odrębnymi przepisami. Jakkolwiek w projekcie dołączone zostały jako załączniki dokumenty sporządzone przez inne osoby, pn.: Kwalifikacja przedsięwzięcia z 16 sierpnia 2017 r. oraz analiza środowiskowa z lipca 2017 r., to nie mogą one zastąpić wymaganej części telekomunikacyjnej projektu.

W dokumentach tych nie odniesiono się do wytycznych wynikających z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71), który stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia: nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r., poz. 283 ze zm., dalej u.d.i.ś.), lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy.

Wojewoda zauważył, że z akt sprawy wynika, że na wieży kościoła projektowana jest także druga stacja bazowa telefonii komórkowej [...], co nie zostało należycie przedstawione w projekcie budowlanym; druga stacja bazowa powinna być także uwzględniona w kwalifikacji przedsięwzięcia, ponieważ obie stacje będą pracować jednocześnie. W dokumentach brak jest szczegółowych danych dotyczących drugiej projektowanej stacji i parametrów wszystkich projektowanych anten, dlatego nie wiadomo, na jakiej podstawie sporządzono wykresy graficzne, określające kumulację pól elektromagnetycznych obu projektowanych stacji bazowych, zawarte w analizie środowiskowej i w projekcie budowlanym. Ponadto, w powołanych dokumentach nie przeprowadzono analizy, mającej na celu ustalenie, czy ewentualna możliwa zabudowa terenów nie znajdzie się w obszarze występującego w przestrzeni ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego, o gęstości mocy tego pola większej lub równej 0,1 W/m2, skoro np. jak wynika z załącznika graficznego nr 3 do Kwalifikacji przedsięwzięcia, osie główne wiązek promieniowania anten sektorowych w azymutach 10° i 190° wystąpią w odległości 200 m od środka elektrycznego tych anten, na bardzo niskich wysokościach 2,8 m oraz 4,1 m. W powołanych dokumentach i w projekcie budowlanym nie wskazano, czy i w jakiej odległości od projektowanej stacji bazowej znajduje się najbliższa istniejąca stacja bazowa telefonii komórkowej, mogąca mieć ewentualny wpływ na gęstość mocy promieniowania elektromagnetycznego.

W ww. dokumentach i w projekcie budowlanym brak jest kart katalogowych projektowanych anten i uchwytów, dlatego nie wiadomo dokładnie, jakie są maksymalne moce EIRP projektowanych anten oraz jakie są możliwe maksymalne kąty pochylenia tych anten (tzw. tilty). Kierując się aktualnym orzecznictwem Wojewoda stwierdził, że tiltami maksymalnymi nie są zadeklarowane przez inwestora w niniejszej sprawie (k. 37 projektu budowlanego) kąty pochylenia anten, nota bene wszystkich tego samego typu: ADU4517ROv01, wynoszące: 3°, 4°, 7° i 8°; a także nie są zadeklarowane przez inwestora sąsiedniej planowanej stacji bazowej Play kąty pochylenia anten, także wszystkich tego samego typu: AS14518R10, wynoszące: 2°, 3° i 7°; tylko kąty maksymalnego możliwego pochylenia anten, wynikające z ich kart katalogowych. Podobnie, zadeklarowane przez inwestorów różne maksymalne moce EIRP tych samych anten, nie są ich mocami maksymalnymi, a te powinny wynikać z kart katalogowych tych anten. W innym przypadku rozumowania, dochodziłoby do sytuacji, że decyzja środowiskowa nigdy nie byłaby wymagana przy takiej inwestycji, nawet na terenie ściśle zabudowanym budynkami mieszkalnymi, ponieważ inwestor zawsze zadeklaruje takie moce anten i ich kąty pochylenia, aby osie wiązek równoważnej mocy promieniowania izotropowe w odpowiednich odległościach nie znalazły się w miejscach dostępnych dla ludności, pomimo, że anteny te posiadają parametry, które umożliwiają zmianę ich zadeklarowanych ustawień, a więc później zadeklarowane ustawienia mogą być zmienione.

W projekcie budowlanym i dokumentach związanych nie przedstawiono obliczeń, z których wynikać ma przedstawiony rozkład pół elektromagnetycznych wokół projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. Na stronie tytułowej projektu brak jest wykazu załączonych do projektu wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii, co narusza przepis § 3 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. poz. 462 ze zm., dalej rozporządzenie w sprawie projektu budowlanego). Ponadto, w projekcie wprowadzono liczne poprawki, które nie są autoryzowane przez projektanta (np. k. 28, 36A, 39A). Projekt nie jest zszyty w sposób zabezpieczający przed jego dekompletacją i nie posiada kolejno ponumerowanych kart.

Wojewoda nakazał uwzględnienie wszystkich przedstawionych okoliczności, w tym zebranie wyczerpującego materiału dowodowego, przy zapewnieniu stronom czynnego udziału w postępowaniu oraz wyjaśnieniu wszystkich zarzutów stron mogących mieć wpływ na sposób i wynik sprawy.

Decyzję zaskarżyła sprzeciwem do WSA spółka, zarzucając:

- naruszenie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. mając na względzie, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji dawał podstawę do wydania decyzji co do istoty sprawy, poprzez

- naruszenie przepisu art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm., dalej pr.bud.) w zw. z przepisami rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego przez uznanie, że projekt budowlany powinien zawierać "część telekomunikacyjną",

- naruszenie przepisu art. 72 ust. 2 u.d.i.ś., przez uznanie, że dla oceny przedsięwzięcia znaczenie mają moce maksymalne anten (urządzeń) wynikające z kart katalogowych oraz przyjęcie, że "skoro na wieży kościoła projektowane są dwie stacje bazowe telefonii komórkowej: stacja [...] oraz stacja [...]., to dokumenty kwalifikacji przedsięwzięcia oraz analizy rozkładu pól elektromagnetycznych wokół projektowanych stacji, powinny być tożsame, wspólnie opracowane dla obu stacji razem",

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 6, art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej.

Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

WSA uznał, że przesłanki do zastosowania w niniejszej sprawie art. 138 § 2 k.p.a. zostały spełnione, a zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Zdaniem WSA, kluczowe znaczenie ma bezsporne ustalenie, czy planowane przedsięwzięcie należy do kategorii przedsięwzięć, które może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71, dalej rozporządzenie z 2010 r.). Ustalenie tej okoliczności ma istotne znaczenie dla stwierdzenia, czy w sprawie planowanej inwestycji konieczne jest uprzednie przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz czy istnieje konieczność uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Organ I instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, że planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, bo nie jest inwestycją znacząco oddziałującą na środowisko – ani zawsze, ani potencjalnie. Starosta w uzasadnieniu swojej decyzji przychylił się też do stanowiska inwestora, że inwestycja ta zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2062 ze zm.), nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z przepisu tego wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru.

Z projektu budowlanego (tom IA) zatwierdzonego w decyzji Starosty wynika, że konfiguracja anten będzie składała się z czterech anten sektorowych o mocy EIRP 9405 W (trzy anteny) oraz 2219 W (jedna antena), przy czym nie został podany ich typ (k. 8). Na k. 27A projektu, części oznaczonej jako "załączniki" znajduje się pismo Burmistrza Miasta i Gminy Skała skierowane do K.K., w którym wymieniono typ anten (ADU4517R0v01) o mocy EIRP 9405 W każda z nich, jednak jakie są ich konkretne techniczne możliwości – z zestawienia tego wywnioskować nie mozna. Dalej, na k. 28 znajduje się "Kwalifikacja przedsięwzięcia" z dnia 16 sierpnia 2017 r. opatrzona odręczną adnotacją częściowo nieczytelną "wyłącza się dokumentacji (?) projektu budowlanego". Można się domyślać, że wyłącza się z projektu budowlanego cały ten dokument czyli do karty 33. Na k. 37 moce EIRP anten znów są inne: trzy z nich mają oznaczoną moc max. 9405 W, a jedna 3000 W. Następnie na k. 34 znajduje się "Analiza środowiskowa" z lipca 2017 r., której częścią jest tabela obliczeń dla anten sektorowych PLAY (k. 37), oraz rysunki uwzględniające anteny [...] (k. 39-43). Przy czym wezwanie skierowane przez Starostę do inwestora, dotyczące konieczności uwzględnienia w projekcie i obliczeniach stacji bazowej projektowanej równolegle w tym samym miejscu przez operatora sieci [...] pochodzi z 16 marca 2018 r., a wykonanie wezwania organu (złożenie dokumentów przez inwestora) nastąpiło w dniu 18 września 2018 r. – czyli ponad rok później niż data dokumentu zatwierdzonego w projekcie.

Opierając się na orzecznictwie sądowym dotyczącym wykładni § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. WSA przyjął, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób cała inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. W związku z tym wskazuje się również, że odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy.

Zdaniem WSA, kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tzw. tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. W niniejszej sprawie nie wyjaśniono, czy istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten i tym samym istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. Nie jest także wystarczające ograniczenie rozważań do zakresu pochylenia anten deklarowanego przez inwestora, a wynoszącego jak wynika z kwalifikacji instalacji dla poszczególnych anten od 00 do 100, albowiem z akt sprawy nie wynika by były to jednocześnie maksymalne możliwe pochylenia osi wiązek promieniowania poszczególnych anten. Również ta okoliczność powinna podlegać wyjaśnieniu. W przypadku stwierdzenia istnienia możliwości faktycznego pochylenia anten większej deklarowana przez inwestora organy powinny ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem.

Zdaniem WSA, prawidłowe i uzasadnione są wszystkie wywody Wojewody zawarte w zaskarżonej decyzji, dotyczące konieczności ustalenia właściwości i parametrów projektowanych anten, sumarycznie dla obu projektowanych stacji bazowych w oparciu o deklaracje technologiczne ich producenta (czyli karty informacyjne urządzeń), a nie w oparciu o (sprzeczne) deklaracje inwestora. Może budzić bowiem uzasadnione wątpliwości choćby to - oprócz wskazanych niejasnych mocy maksymalny EIRP dla jednaj z anten, dlaczego inwestor podaje dla tego samego rodzaju anten różne maksymalne tilty – w przedziale od 3 do 8 stopni, w zależności od azymutu, podczas gdy są to cały czas te same rodzaje anten. O możliwościach technicznych anten stacji [...] również nie ma żadnych obiektywnych danych, dlatego przedstawiane przez inwestora wyliczenia nie są weryfikowalne.

Wobec powyższego prawidłowo organ II instancji zastosował art. 138 § 2 k.p.a. i uchylił decyzje organu I instancji, albowiem dopiero po należytym i obiektywnym ustaleniu stanu faktycznego można będzie zweryfikować czy wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę powinno być poprzedzone wydaniem decyzji o lokalizacji celu publicznego oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia czy też nie, a zatem czy wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przez organ i instancji nie było przedwczesne.

W skardze kasacyjnej [...], reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła wyrok w całości, opierając skargę kasacyjną na:

1) podstawie naruszenia przepisów postępowania, mając na względzie, że uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), przez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w zakresie konstrukcji uzasadnienia wyroku, mając na względzie, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia,

2) podstawie naruszenia prawa materialnego, przez jego wadliwą wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), przez:

- naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. mając na względzie, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji dawał podstawę do wydania decyzji co do istoty sprawy, przez

- naruszenie przepisu art. 34 pr.bud. w zw. z przepisami rozporządzenia z 2012 r., przez uznanie, że projekt budowlany powinien zawierać "część telekomunikacyjną",

- naruszenie przepisu art. 72 ust. 2 u.d.i.ś. w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia przez uznanie, że dla oceny przedsięwzięcia znaczenie mają moce maksymalne anten (urządzeń) wynikające z kart katalogowych oraz przyjęcie, że "skoro na wieży kościoła projektowane są dwie stacje bazowe telefonii komórkowej: stacja [...] oraz stacja [...], to dokumenty kwalifikacji przedsięwzięcia oraz analizy rozkładu pól elektromagnetycznych wokół projektowanych stacji, powinny być tożsame, wspólnie opracowane dla obu stacji razem",

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 6, 7 i 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku WSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący kasacyjnie wniósł nadto o przeprowadzenie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Orzekając w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny ograniczony był do sformułowanych we wniesionym środku zaskarżenia podstaw, które nie okazały się zasadne.

Należy mieć na uwadze, że poza pierwszym zarzutem kasacyjnym, dotyczącym naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a., wszystkie pozostałe podstawy są powtórzeniem zarzutów sformułowanych w skardze, sprowadzając się tym samym do polemiki ze stanowiskiem przyjętym w zaskarżonym wyroku. WSA w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 18 września 2019 r. odniósł się w sposób wyczerpujący do wszystkich zawartych w skardze zarzutów, uznając je za niezasadne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela w pełnym zakresie ustalenia faktyczne oraz prawne poczynione przez sąd I instancji. Nie powielając argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, która w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zgodna z prawem i przekonująca, tytułem dopełnienia tych rozważań warto zwrócić uwagę na następujące kwestie.

Po pierwsze, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 34 pr.bud. w zw. z przepisami rozporządzenia z 2012 r. Skarżący kasacyjnie powinien dokładnie wskazać, które przepisy rozporządzenia miał na uwadze formułując ten zarzut. Rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest w tej materii domyślanie się, o którą dokładnie podstawę prawną w sprawie chodzi. Nie uchylając się od oceny tego zarzutu, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczony został § 3 ust. 1 pkt 5 tego rozporządzenia, stanowiący o elementach, które powinny znaleźć się na stronie tytułowej projektu budowlanego. To Wojewoda w uzasadnieniu decyzji z [...] maja 2019 r. powołał się na ten przepis wyjaśniając, że w projekcie budowlanym na stronie tytułowej brakuje wykazu załączonych do projektu uzgodnień, pozwoleń lub opinii wymaganych przepisami. WSA skupił swoją uwagę na istotniejszych kwestiach, które uzasadniały zastosowanie w sprawie art. 138 § 2 k.p.a., dotyczących konieczności uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Po drugie, bazując na art. 72 ust. 2 u.d.i.ś., a także na § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. WSA przyjął, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania wszystkich anten. Pogląd ten poza tym, że jest spójny i racjonalny, znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym, częściowo przytoczonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Jeżeli na wieży kościoła w [...] mają zostać zainstalowane anteny różnych operatorów, to obowiązkiem organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób cała inwestycja wpłynie na środowisko i na zdrowie mieszkańców. Ograniczenie się tylko do postępowania prowadzonego na skutek podania złożonego przez jednego z inwestorów nie dawałoby całościowego obrazu oddziaływania na środowisko wszystkich anten.

Po trzecie, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia przez WSA art. 6, 7 i 77 k.p.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano dokładnie, do jakich dowodów WSA się nie odniósł i jakie miało to znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Po czwarte, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Za zastosowaniem tego przepisu, oprócz tych wszystkich powodów, które w ślad za Wojewodą wskazał sąd I instancji należy także zaliczyć ich zbiór traktowany jako całość. Konieczność przeprowadzenia tak szeroko zakrojonych czynności postępowania dowodowego, w tym ich wpływ na treść finalnego rozstrzygnięcia, przemawia za potrzebą rozpoznania tej sprawy przez organ I instancji.

Po piąte, w niniejszej sprawie nie znalazł zastosowania art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stanowiący o nieważności decyzji lub postanowienia jako przesłance uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie. Tak samo nie zastosowano w niej art. 151 p.p.s.a., dotyczącego oddalenia skargi. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. Z kolei jego uzasadnienie zawiera wszystkie elementy składowe o których stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie nie wyjaśnił, którego z obligatoryjnych składników uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie uwzględnia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Stosownie do art. 182 § 2a p.p.s.a., skarga kasacyjna od wyroku sądu I instancji oddalającego sprzeciw od decyzji rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym. W § 3 tego przepisu stwierdza się, że na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Z tego względu nie mógł zostać uwzględniony wniosek skarżącego kasacyjnie o rozpoznanie sprawy na rozprawie. NSA zgodnie z powyższą regulacją wydał wyrok w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym.