Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 808/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 2a
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 145  par. 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2022 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 1 kwietnia 2022 r. nr SKO.PSŚ/41.5/674/2022/3321/AGŚ w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 16 lutego 2022 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 lutego 2022 r. nr [...] Prezydent Miasta P. (dalej organ pierwszej instancji), działając na podstawie art. 20 ust. 3, art. 17, art. 24 i art. 26 ustawy z dnia 28 listopada 2008 r. o świadczeniach rodzinnych (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.) odmówił przyznania J.S. (dalej: strona, skarżąca) prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad J.S1. (dalej: córka).

W uzasadnieniu, po przywołaniu przepisów wskazanych w podstawie prawnej decyzji oraz po odwołaniu się do art. 24a tej ustawy organ stwierdził, że skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na córkę w dniu 12 stycznia 2022 r. Dalej wyjaśnił, że skarżąca przedstawiła orzeczenie o niepełnosprawności z dnia [...] r. Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B., oraz orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] r. o zaliczeniu córki skarżącej do osób niepełnosprawnych w stopniu lekkim. Wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r. sygn. akt [...] zmieniono powyższe orzeczenia zaliczając córkę skarżącej do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym do 31 lipca 2025 r. Wyrok ten uprawomocnił się dnia 7 października 2021 r. Dodatkowo organ podał, że skarżąca złożyła oświadczenie i zaświadczenie o okresie zatrudnienia. Natomiast w dniu 13 stycznia 2022 r. złożyła oświadczenie o konieczności sprostowania wskazanego wyroku Sądu Rejonowego. Postanowienie o sprostowaniu wyroku z dnia [...] r. przedłożyła skarżąca w organie w dniu 1 lutego 2022 r. W tym miejscu organ podkreślił, że fakt konieczności sprostowania wyroku pozostaje bez wpływu na jego prawomocność.

W wyniku analizy przedłożonych dokumentów organ stwierdził, że na podstawie decyzji nr [...] z dnia 6 października 2016 r. ze zmianami skarżąca była uprawniona do świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 1 września 2016 r. do 31 lipca 2019 r. Następnie uznał, że wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego został złożony po upływie 3 miesięcy od wydania

wyroku w sprawie orzeczenia o niepełnosprawności, a stąd wnioskowane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie może być przyznane w okresie od dnia 1 sierpnia 2019 r. do 12 stycznia 2020r., z uwagi na uchybienie terminu określonego w art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych .

Organ podkreślił, że powyższe stanowisko potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2021 r. sygn. akt I OSK 207/19, w którym wskazano, że termin ustanowiony w art. 24 ust. 2a ustawy ma charakter terminu materialnego, którego cechą wyróżniającą jest brak możliwości jego przywrócenia na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego

W świetle powyższe świadczenie nie może zostać stronie skarżącej przyznane.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, wyrażając swoje niezadowolenie z treści przyjętego rozstrzygnięcia i wniosła o jego uchylenie oraz przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Przyznała, że według orzeczeń Powiatowego oraz Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności jej córka nagle "ozdrowiała" i nie wymagała stałej opieki. Dopiero wyrokiem Sądu Rejonowego uznano, że córka ma znaczny stopień niepełnosprawności. Dalej oświadczyła, że wyrok ten otrzymała w dniu 28 września 2021 r., ale zawierał błąd w dacie i wymagał sprostowania. Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd sprostował ten wyrok, i dopiero w dniu 27 października 2021 r. otrzymała sprostowany wyrok. Wskutek informacji, że najpierw musi wystąpić do Sądu o wydanie wyroku wraz z klauzulą prawomocności nie przedstawiła od razu tego wyroku w miejscowym Ośrodku. Dopiero na posiedzeniu w dniu [...] r. wydano wyrok wraz klauzulą prawomocności. Fakt ten do systemu wpisany został w dniu 20 grudnia 2021 r., a dopiero w dniu 27 grudnia 2021 r. wyrok wraz z klauzulą prawomocności wysłano do niej, a odebrała go w dniu 30 grudnia 2021 r. Wskazując na widoczne na tym wyroku daty, prawomocny z dniem 7 października 2021 r. ale data sporządzenia w dniu 20 grudnia 2021r., uważa, że złożyła wniosek o świadczenie w wymaganym terminie (od doręczenia jej tego wyroku minęło tylko 12 dni). Dodała, że wyrok zapadł na posiedzeniu niejawnym, więc nie była obecna przy ogłoszeniu wyroku i nie mogła wysłuchać pouczenia m.in. o tym, że wyrok nie podlega doręczeniu z urzędu. W jej ocenie z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że datą początkową trzymiesięcznego okresu na złożenie wniosku powinna być data, w której strona dowiedziała się o prawomocności wyroku oraz o tym, że doręczenie stronie odpisu prawomocnego wyroku nie następuje z urzędu lecz wymaga złożenia wniosku. Na poparcie swego stanowiska odwołała się do orzecznictwa sądów administracyjnych – wyroki Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie i (sygn. akt II SA/Rz 1130/20) oraz w Gliwicach (sygn. akt II SA/Gl 1300/19).

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Po przytoczeniu treści obowiązujących przepisów Kolegium stwierdziło, iż organ pierwszej instancji zasadnie uznał, iż wniosek strony złożony został po upływie trzech miesięcy od uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r. W konsekwencji prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie może zostać przyznane skarżącej w okresie od 1 sierpnia 2019 r. do 12 stycznia 2020 r. tj. od miesiąca, w którym strona nie była uprawniona do świadczenia do dnia kiedy nie podejmowała zatrudnienia z związku ze sprawowaniem opieki nad córką. Kolegium wskazało, iż należy zgodzić się z dokonaną przez organ pierwszej instancji wykładnią prawa i uznać, że po stronie wnioskodawczyni doszło do uchybienia terminu, o którym mowa w art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Według tego przepisu, jeżeli w ciągu trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od stwierdzenia niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Umożliwia to nabycie prawa do świadczenia za okres wsteczny, uwzględniając czas rozpatrywania sprawy przez organ właściwy do ustalenia niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Skorzystanie z tego przywileju uzależnione jest od złożenia wniosku w ściśle określonym terminie, tj. w okresie 3 miesięcy od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, gdy orzeczenie o niepełnosprawności wydaje sąd powszechny w formie wyroku, wykładni przepisu art. 24 ust. 2a ustawy należy dokonać nie tylko z uwzględnieniem funkcji, którą realizować ma świadczenie pielęgnacyjne oraz mechanizmu jego przyznawania uzależnionego od uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności, ale i też innych regulacji, przewidzianych w systemie prawa, co w konsekwencji prowadzi do przyjęcia, iż wskazany w tym przepisie termin do złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego bieganie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu, nie zaś od dnia jego wydania.

W niniejszej sprawie wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r. wywołał skutki od momentu uprawomocnienia się w dniu 7 października 2021r. Z tym dniem wnioskodawczyni nabyła uprawnienie do skorzystania z zasad przyznania świadczenia na podstawie art. 24 ust. 2a ustawy, jednak nie skorzystała z tego prawa w okresie trzech miesięcy, licząc od tak rozumianego dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności. Przywołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, odnoszące się do przyjęcia zasady, że wskazany w art. 24 ust. 2a 3 miesięczny termin do złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego biegnie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu, Kolegium stwierdziło, że w pełni jej podziela. Podkreśliło też, że wskazany w tym przepisie termin jest terminem prawa materialnego, który nie podlega przywróceniu.

W końcu organ odwoławczy stwierdził, iż organ pierwszej instancji nie mógł także stronie przyznać świadczenia na zasadzie określonej w art. 24 ust. 2 ustawy, tj. od dnia 1 stycznia 2022 r. - (tj. od miesiąca złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego) gdyż, co wynika z niekwestionowanych przez stronę ustaleń organu, od 13 stycznia 2020 r. skarżąca jest zatrudniona w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w P. Nie została zatem spełniona przesłanka nie podejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Dodatkowo organ podniósł, że ugruntowany jest również pogląd, że w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje zasada ignorantia iuris nocet, z czego wynika, iż niezależnie od wiedzy strony postępowania na temat obowiązujących przepisów, organ administracyjny ma bezwzględny obowiązek udzielenia stronie informacji o wszystkich przepisach postępowania administracyjnego i prawa materialnego mających lub mogących mieć znaczenie dla ustalenia praw i obowiązków strony. Jednak w przypadku skarżącej, będącej zatrudnioną w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie trudno uznać, iż miałaby problem z uzyskaniem informacji na temat swojej sytuacji prawnej.

Złożenie wniosku o sprostowanie wyroku nie mogło wpłynąć w żaden sposób na uprawomocnienie się wymienionego wyroku. Wobec powyższego reasumując Kolegium podkreśliło, że jeśli strona spełnia ustawowe przesłanki, to organ administracji musi świadczenie pielęgnacyjne przyznać, a jeśli nie spełnia, zobligowany jest do wydania decyzji negatywnej, jak to miało w niniejszej sprawie.

Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Kolegium zawartym w powyższej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, podobnie jak w odwołaniu strona, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, którym to przepisem prawodawca nałożył na organy administracji obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a także czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, a to poprzez nie udzielenie skarżącej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, wynikających z regulacji zawartej w art. 15zzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nim sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.);

- art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, polegające na obciążeniu strony konsekwencjami bezczynności i błędów organów administracji publicznej, a przez to nie udzielenie skarżącej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek wynikających z regulacji art. 15zzzzn2 wymienionej wyżej ustawy, przez co pozbawiona została możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu - art. 15zzzzn2 tej ustawy poprzez jego niezastosowanie w sprawie. Wskazując na powyższe wniosła o uwzględnianie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając skargę rozwinęła postawione zarzuty, podkreślając, że wbrew treści art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, wydając kwestionowane decyzje organy całkowicie pominęły fakt obowiązywania art. 15zzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19.... Podkreśliła, że artykuł ten jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych i odnosi się także do terminów materialnych prawa administracyjnego. Skarżąca podniosła, że w myśl art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego powinna była zostać pouczona o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, wnioskując nadto o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu powtórzyło stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przepisu art. 15zzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19... stwierdziło, iż przepis ten nie dotyczy wszystkich terminów materialnoprawnych, a jedynie tych wyraźnie w nim wskazanych. Termin, o którym mowa w art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych nie należy do żadnej wymienionych kategorii terminów. Nadto wniosek o przywrócenie terminu nie został przez skarżącą złożony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2022 r. nr 329) sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek taki zgłosił organ, a strona skarżąca w wyznaczonym terminie nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.

Podstawę materialnoprawną działania organów w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 24 ust. 2a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - (obecnie: t.jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 615). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do określenia daty początkowej okresu przyznania wnioskowanego świadczenia. Organy nie znalazły podstaw do zastosowania przytoczonego powyżej przepisu, uznając, że wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego skarżąca złożyła już po upływie trzymiesięcznego okresu, o którym mowa w tym przepisie. W konsekwencji za zasadne organy uznały odmówić skarżącej wnioskowanego świadczenia, wyjaśniając, iż wnioskowane świadczenie nie może zostać przyznane w okresie od 1 sierpnia 2019 r. do 12 stycznia 2020 r. tj. od miesiąca, w którym strona nie była uprawniona do świadczenia do dnia kiedy nie podejmowała zatrudnienia z związku ze sprawowaniem opieki nad córką, wskutek uchybienia terminu, o którym mowa w art. 24 ust. 2a ustawy, a od 1 stycznia 2020r. - (tj. od miesiąca złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego) gdyż strona od 13 stycznia 2020 r. podjęła zatrudnienie (co nie podlega sporowi).

Kolegium przyjęło, że bieg trzymiesięcznego okresu, o którym mowa w powyższym przepisie w realiach rozpoznawanej sprawy liczyć należy od daty uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w G., w którym orzeczono, że niepełnosprawna córka skarżącej zalicza się od osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym z powodu całościowych zaburzeń rozwojowych do dnia 31 lipca 2025 r.

Nie można jednak w niniejszej sprawie pominąć tego, że data uprawomocnienia się wyroku nie pokrywa się z datą, w której Sąd stwierdził jego prawomocność. W tym zakresie doszło do przesunięcia czasowego, sprowadzającego się do tego, że najpierw wyrok stał się prawomocny, a dopiero po jakimś czasie doszło do stwierdzenia prawomocności. Dla wnioskodawczyni chcącej skorzystać z art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, ma to bardzo istotny i praktyczny skutek, gdyż przed stwierdzeniem prawomocności nie mogła uzyskać informacji, o tym, że interesujący ja wyrok stał się już prawomocny, ani tym bardziej informacji o dacie uprawomocnienia. Nie sposób bowiem zakładać, że pracownik sądu powszechnego, udzielając informacji na temat stanu sprawy poinformuje wnioskodawcę o uprawomocnieniu się wyroku w sytuacji, w której nie doszło jeszcze do stwierdzenia jego prawomocności. Wszystkie te względy powodują, że upatrywanie daty początkowej terminu, o którym mowa w art. 24 ust. 2a omawianej ustawy w dacie uprawomocnienia się jest rozwiązaniem zawodnym. Oznaczałoby to bowiem, że w poszczególnych sytuacjach okres, w którym dany wnioskodawca może rozeznać się w swej sytuacji i uzyskać informację o uprawomocnieniu się wyroku będzie się różnić i będzie tym krótszy im później stwierdzono prawomocność danego wyroku. Nie można przy tym wykluczyć nawet i takiej sytuacji, w której stwierdzenie prawomocności nastąpi już po upływie 3 miesięcznego okresu liczonego od daty uprawomocnienia się wyroku. Z tych względów Sąd w składzie orzekającym opowiada się za rozwiązaniem, według którego 3 miesięczny okres, o którym mowa w przywołanym powyżej art. 24 ust. 2a ustawy należy liczyć od daty stwierdzenia prawomocności.

Przenosząc przedstawione powyżej stanowisko na realia rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że jak wynika z akt administracyjnych stwierdzenie uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r. sygn. akt [...] z dniem 7 października 2021 r. nastąpiło w dniu 20 grudnia 2021 r. Potwierdza to załączony do akt sprawy odpis wymienionego wyroku wraz z klauzulą prawomocności oraz z datą jej nadania, stanowiącą w istocie datę stwierdzenia prawomocności. W świetle powyższego błędnie organ ustalił, że doszło do uchybienia terminu wskazanego w art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdyż początkiem biegu tego terminu nie jest – jak przyjął organ – data uprawomocnienia się wyroku, ale data stwierdzenia prawomocności.

Nadto, skoro organ stwierdził uchybienie terminu przez skarżącą, to zgodnie z art. 15zzzzzn2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19.... zobowiązany zawiadomić stronę o uchybieniu terminu i wyznaczyć jej termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Wbrew bowiem stanowisku przepis ten ma także zastosowanie w niniejszej sprawie. Należy podzielić twierdzenia skarżącej, że pominięcie skierowania do Niej zawiadomienia, o którym była mowa wyżej – stanowiło niewykonanie obowiązków organu w zakresie informowania strony, wynikających z art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym doszło do naruszenia przez organy obydwu instancji przepisów art. 9 i art. 79a Kodeksu postepowania administracyjnego dotyczących obowiązku udzielania stronom niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania powyższego przepisu art. 15zzzzzn2 ustawy z 2 marca 2020 r. w sprawie.

W konsekwencji tego, decyzja organu odwoławczego oraz decyzja organu pierwszej odmawiająca skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na okres od 1 sierpnia 2019 r. do 12 stycznia 2020 r. zostały wydane z naruszeniem art. 8, art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postepowania administracyjnego, który zobowiązuje organ do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu obywatela.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należało, że naruszenie wymienionych wyżej przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż dotyczyło kwestii o znaczeniu kluczowym dla prawidłowego przeprowadzenia czynności postępowania.

Wobec tego, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni powyższe wskazania i ponownie rozpozna wniosek strony.