Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 845/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7 art. 77 par. 1 art. 80 art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 12 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2010 roku sprawy ze skargi A. S. i T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżących A. S. i T. S. solidarnie kwotę 774 (siedemset czterdzieści cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], znak: [...] Dyrektor Pracowni Planowania Przestrzennego w P, upoważniony uchwałą Rady Miasta w P. z dnia [...] do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]), działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U.nr 80, poz. 717 ze zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 163, poz. 1588), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), ustalił dla E. i Z. K. oraz A. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na:

– budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wykonaniem niezbędnej infrastruktury technicznej,

– budowie budynku handlowo - usługowego z częścią magazynową wraz z wykonaniem niezbędnej infrastruktury technicznej.

Wskazana inwestycja przewidziana jest do realizacji na działce, położonej przy ul. A 221 w P., oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], w obrębie [...]. Określając szczegółowo warunki inwestycji organ I instancji ustalił m.in. linię zabudowy na głębokość maksymalnie 90,0 m od linii rozgraniczającej ulicy A, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki na maksymalnie 70 % tej powierzchni, w tym powierzchni zabudowy kubaturowej na maksymalnie 600 m2, gabaryty projektowanej zabudowy (budynek handlowo-usługowy – II kondygnacyjny, budynek mieszkalny jednorodzinny – II kondygnacyjny w tym poddasze użytkowe, projektowana powierzchna sprzedaży nie powinna przekroczyć 500 m2), szerokość elewacji frontowej (budynku handlowo – usługowego – maksymalnie 16 m, mieszkalnego – maksymalnie 12 m), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (budynku handlowo – usługowego maksymalnie 8 m, przy zachowaniu wysokości maksymalnie 10 m w najwyższym punkcie kalenicy, budynku mieszkalnego natomiast – maksymalnie 6,5 m przy zachowaniu wysokości maksymalnej 9,0 m w najwyższym punkcie kalenicy), geometrię dachu (dla budynku handlowo-usługowego dach dwupołaciowy lub stropodach, przy nachyleniu połaci dachowych maksymalnie 20°, dla budynku mieszkalnego dach wielopołaciowy lub stropodach, przy nachyleniu połaci dachowych maksymalnie 45°).

W uzasadnieniu orzeczenia podniesiono, iż planowana inwestycja spełnia wszystkie przesłanki, przewidziane dyspozycją art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wobec czego zasadne było określenie przedmiotowych warunków zabudowy.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli A. i T. S., podnosząc, iż narusza ona zasadę "dobrego sąsiedztwa", nie uwzględnia ich interesu, jako osób trzecich. Ponadto przeprowadzona analiza urbanistyczna zawiera liczne błędy merytoryczne. Zdaniem odwołujących, nie został w niej sprecyzowany charakter usług planowanych w przedmiotowym budynku, co umożliwi inwestorowi prowadzenie w nim każdego rodzaju działalności handlowej i usługowej, a nie tylko salonu fryzjerskiego i sklepu meblowego, zadeklarowanych we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. A. i T. S. wskazali ponadto, iż na obszarze, na którym organ pierwszej instancji przeprowadził analizę urbanistyczną, brak jest budynku o charakterze usługowym, o gabarytach odpowiadających planowanej inwestycji, bowiem wszystkie znajdujące się tam budynki usługowe są jednokondygnacyjne, w przeciwieństwie do planowanego i nie mają tak dużej powierzchni sprzedaży. Wskazane zaś przez organ obiekty, mające nawet trzy kondygnacje naziemne, to wyłącznie budynki mieszkalne. Ponadto załączona do decyzji mapa obszaru analizowanego, nie spełnia formalnych wymagań zawartych w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem nie obejmuje obszaru, na który planowana inwestycja będzie oddziaływać, poza tym nie można stwierdzić czy jest to kopia mapy zasadniczej. Odwołujący podnieśli również, iż średni wskaźnik powierzchni zabudowy na analizowanym obszarze został zawyżony, a wydana decyzja odbiega od wytycznych zawartych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P., przewidujących dla terenu objętego inwestycją zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

W toku postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zleciło organowi I instancji uzupełnienie przeprowadzonej analizy architektoniczno – urbanistycznej o szczegółowe dane dotyczące przyjętego przez organ I instancji wzorca dla nowej zabudowy, która załączona została do akt sprawy w dniu 15.lipca 2009r.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, iż w niniejszej sprawie działka wnioskodawców, na której ma być zrealizowana przedmiotowa inwestycja, jest zabudowana tylko budynkiem gospodarczym. Zamierzenie inwestycyjne dotyczy natomiast budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz handlowo – usługowego z częścią magazynową. Ze sporządzonej analizy urbanistycznej wynika, zdaniem organu odwoławczego, że w obszarze analizowanym na tle dominującej zabudowy mieszkaniowej, gospodarczej i handlowo – usługowej (m.in. istniejący na działce o numerze ewidencyjnym [...] warsztat lakierniczy) uprawnione jest stanowisko odnośnie spełnienia zasady kontynuacji funkcji terenu. Z tych przyczyn trudno podzielić zarzuty odwołania w kwestii naruszenia zasady tzw. dobrego sąsiedztwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło również, że co prawda zarzuty odwołania, dotyczące błędnego wyliczenia wskaźnika intensywności zabudowy przy dokonywaniu analizy architektoniczno – urbanistycznej oraz mapy zastosowanej do analizy są zasadne, jednakże materiał dowodowy w tym zakresie został przez organ I instancji skorygowany i uzupełniony. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie może naruszać lub ograniczać praw osób odwołujących się, jako właścicieli sąsiednich nieruchomości, podobnie jak nie może mieć negatywnego wpływu na środowisko, bowiem decyzja taka jest tylko aktem wstępnym, który nie uprawnia inwestora do podjęcia robót budowlanych, zaś wymienione zagadnienia regulowane są przez przepisy techniczno – budowlane. Natomiast argument, iż decyzja organu pierwszej instancji nie może być niezgodna z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P. nie może być skuteczny bowiem, stosownie do treści art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest to akt prawa miejscowego, stąd zapisy w nim zawarte nie mają wpływu na rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli A. i T. S., zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na stwierdzeniu, że spełnione zostały wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania trenu.

W uzasadnieniu podnieśli, iż w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy brak jest szczegółowego uzasadnienia spełnienia zasady kontynuacji funkcji terenu. Ponadto nie można w oparciu o najbliższą działkę wysnuć wniosku, że planowana inwestycja wypełnia wspomnianą zasadę. Zdaniem skarżących, pojęcie działki sąsiedniej powinno być interpretowane funkcjonalnie i wszystkie działki znajdujące się w obszarze analizowanym należy uznać za sąsiednie. Na tymże obszarze nie ma budynków o wielkości i przeznaczeniu, takim jak budynek handlowo – usługowy będący przedmiotem planowanej inwestycji, zatem nie może być mowy o spełnieniu zasady kontynuacji funkcji terenu. Podnieśli nadto, iż z faktu, iż na sąsiadującej z terenem inwestycji działce znajduje się warsztat lakierniczy (obiekt o charakterze usługowym) nie można wyprowadzać wniosku o dopuszczalności wzniesienia budynku o charakterze handlowym z częścią magazynową.

W konkluzji wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. nr 153, poz. 1279 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy procedury administracyjnej, w szczególności zaś art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. w konsekwencji zaś materialnoprawną normę art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), w stopniu określonym w cytowanym przepisie.

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest bowiem, iż dla terenu, na którym znajduje się działka, objęta planowaną inwestycją, brak jest ustalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż inwestor zobowiązany jest do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie bowiem do treści art.4 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadą jest, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z treścią art. 4 ust.2 ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być przy tym poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588).

Zgodnie z treścią art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1;

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Jak wynika z powyższego, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepis art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, realizując tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech terenu działek sąsiednich. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego treścią art.2 pkt 1 ustawy i rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. Warto wszakże wskazać również, iż po myśli art. 6 ust. 2 ustawy, każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami, ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Oznacza to, iż prawo właściciela do dysponowania działką i jej zabudowy nie jest nieograniczone, a prawo właściciela do inwestowania nie może pozostawać w konflikcie z innymi zasadami rządzącymi zagospodarowaniem terenu i chronionym prawem interesem publicznym oraz interesem innych podmiotów.

W rozpatrywanej sprawie zauważyć należy, iż dokonując analizy powyższych przesłanek, organy w sposób wadliwy przeprowadziły analizę urbanistyczną, konieczną do ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowani terenu (§ 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Zgodnie bowiem z treścią przywołanego przepisu, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art.61 ust.1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (ust.1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych, również w skali 1:2000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia w zw. z art.52 ust.2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Wyniki analizy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowić winny załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzna analizy winna przy tym być sporządzona w czytelnej technice graficznej, zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii, z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych, stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust.2, 3 i 4 powołanego rozporządzenia).

Sporządzona w niniejszej sprawie (również w toku postępowania odwoławczego) analiza urbanistyczna, wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarówno w swej części opisowej jak i graficznej, nie spełnia przepisanych prawem wymogów.

Samo bowiem stwierdzenie w analizie urbanistycznej, iż w sąsiedztwie działki inwestorów zlokalizowana jest zabudowa handlowo-usługowa bez wskazania jakiego rodzaju są to usługi uniemożliwia dokonanie merytorycznej oceny warunku kontynuacji istniejącej funkcji zabudowy. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3.marca 2008r., sygn.akt II OSK 134/07, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 466153). W kontekście natomiast zarzutów podnoszonych w toku postępowania, dotyczących charakteru obiektu, położonego na działce sąsiadującej z terenem inwestycji (zakładu lakierniczego), stanowiącego dla organów wyznacznik do przyjęcia kontynuacji funkcji zabudowy, szczegółowej analizy wymagało zakwalifikowanie wspomnianego budynku do kategorii obiektów handlowo-usługowych. Nie jest też jasne w oparciu o jakie dane organy przyjęły, iż budynek "z częścią magazynową" stanowić będzie kontynuację funkcji zagospodarowania terenu, skoro w obszarze analizowanym brak jest obiektu o tym charakterze. Wątpliwości budzi także przyjęta w analizie, w konsekwencji zaś określona w decyzji szerokość elewacji frontowej budynku handlowo – usługowego (16 m). § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi bowiem, iż szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to ze sporządzonej analizy urbanistycznej. W rozpoznawanej sprawie, uzasadnienie dla przyjęcia innej niż średnia (z tolerancją) szerokości elewacji frontowej budynku handlowo – usługowego z częścią magazynową stanowi zapis, iż "warunki techniczne pozwalają (w przypadku budowy w granicy z dz. nr [...]) – 16,00 m". Pomijając już zatem wątpliwą językową poprawność wspominanego zapisu, nie jest jasne jakie okoliczności legły u podstaw odmiennego niż wskazany w § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia, określenia szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku handlowo-usługowego z częścią magazynową. W każdym zaś razie uzasadnienia tego nie stanowią bliżej nieokreślone "warunki techniczne (w przypadku budowy w granicy)".

Wskazane wyżej wady sporządzonej analizy dyskwalifikują zaś wydaną na jej podstawie decyzję, bowiem uprawniają konkluzję, iż ustalenie warunków zabudowy, dokonane zaskarżoną decyzją, nastąpiło dowolnie, wbrew wymogom określonym w art. 61 ust.1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, podnieść trzeba, iż ocena realizacji zasady tzw. dobrego sąsiedztwa dla projektowej inwestycji, z racji wadliwości przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, nie jest na obecnym etapie możliwa. Tym niemniej wskazać można, na ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż pojęcie "działki sąsiedniej" powinno być interpretowane funkcjonalnie. Skoro dla ustalenia wymagań dla nowej zabudowy przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzają kategorię "obszaru analizowanego", przyjąć należy, że wyznaczenie obszaru analizowanego jest wskazaniem, które spośród szeroko rozumianych działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalenia wymagań, dotyczących nowej zabudowy, o których mowa w art.61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji, wszystkie działki znajdujące się w obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art.61 ust.1 pkt 1 ustawy. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.lipca 2007r., sygn.akt II OSK 997/06, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 355295).

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji, uznając to za wystarczające dla końcowego załatwienia sprawy.

Z uwagi natomiast na charakter prawny zaskarżonej decyzji (nie podlegającej wykonaniu i nie wymagającej wykonania) za bezprzedmiotowe uznano rozstrzyganie w trybie art. 152 p.p.s.a. w sprawie jej wykonywania do dnia uprawomocnienia się wyroku.

Na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzono zaś na rzecz skarżących zwrot poniesionych przezeń kosztów postępowania w wysokości równej uiszczonemu wpisowi sądowemu (500,00,-zł.), opłacie od pełnomocnictw (34,00,-zł.) oraz wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego radcą prawnym, ustalonemu na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Prowadząc ponownie postępowanie organ odwoławczy winien dokonać prawidłowych, uzupełniających ustaleń oraz rzetelnej oceny, odnoszących się do spełnienia przesłanki, określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uwzględniając przedstawione powyżej rozważania. Ustalenia te wraz z dokonaną oceną winny zaś znaleźć wyraz w motywach wydanego rozstrzygnięcia.

m.o.