Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 491/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-01-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art.61 par.3 i par.5
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P.T. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...],nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie z tytułu wypłacanych świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

P. T. (dalej: skarżący) wniósł skargę na oznaczoną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie odmowy umorzenia należności wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z tym uzasadnieniem, ze zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu i jego nieletnim dzieciom szkody i spowodowanie nieodwracalnych skutków. Wdrożenie egzekucji, przy niskich dochodach skarżącego i ograniczonych możliwościach zarobkowych ze względu na jego stan zdrowia, może doprowadzić do utraty mieszkania, a tym samym społecznego wykluczenia jego dzieci i ich bezdomności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego nie może zostać uwzględniony.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W doktrynie i judykaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 224-225).

W niniejszej sprawie zachodzi taka sytuacja, bowiem zaskarżona decyzja, utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie o odmowie umorzenia należności za opóźnienia z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego nie ma przymiotu wykonalności. Decyzja ta nie stanowi aktu kwalifikującego się do wykonania, gdyż nie wprowadziła ona żadnych zmian w zakresie obowiązków ciążących na skarżącym na mocy wcześniej wydanych decyzji, orzekających o zwrocie pobranych świadczeń (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2013 r., II GZ 270/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Poprzez wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej umorzenia pobranych świadczeń nie można doprowadzić do wstrzymania ewentualnej egzekucji tych należności. Podstawą obowiązku zapłaty należności wobec funduszu alimentacyjnego jest bowiem decyzja nakładająca na skarżącego obowiązek zwrotu przedmiotowych należności, a nie decyzja odmawiająca ich umorzenia.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.