Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 278/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 14 ust 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 145 & 1 pkt a i c, art. 135 art. 200 i 205 & 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędziowie: Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.) Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2017 r. sprawy ze skarg M. Z. i M. J. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2016 r. nr [...], 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz M. Z. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz M. J. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] listopada 2016r. [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad po rozpoznaniu wniosków M. J. i M. Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., znak: [...], działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.), art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r" o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r, poz. 1440) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy wskazane rozstrzygnięcie.

Stan sprawy jest następujący.

Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. Zastępca Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...], położonej przy drodze krajowej nr [...] w obrębie [...], gmina [...], działając jako zarządca drogi krajowej nr [...].

Postanowienie to zaskarżył M. J. oraz M. Z., składając wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad rozpoznając owe wnioski stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Organ stwierdził, że dokonuje analizy zapisów projektu decyzji o warunkach w granicach swojej właściwości rzeczowej i miejscowej oraz oceny ich zgodności z przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), zwane dalej także jako "rozporządzenie".

Organ podkreślił, że podstawą prawną uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, dokonywanego przez właściwego zarządcę drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, jest przepis art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z jego treścią, "zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą". Sformułowanie "możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego" należy rozumieć jako zapewnienie obsługi komunikacyjnej danej działki z drogą publiczną.

Podano dalej, że działka nr [...] stanowi część pasa drogowego drogi krajowej nr [...]. Z kolei działka inwestycyjna nr [...] powstała w wyniku podziału działki pierwotnej nr [...], która to skomunikowana była z drogą krajową nr [...] za pośrednictwem bezpośredniego zjazdu indywidualnego z ww. drogi. W wyniku przeprowadzonego podziału doprowadzono do sytuacji, w której zjazd indywidualny z ww. drogi krajowej w istniejącej lokalizacji, zapewnia obsługę komunikacyjną jedynie działce nr [...], pozbawiając takiej obsługi pozostałe działki, w tym działkę nr [...]. Takie rozwiązanie przyjęte przy dokonywaniu ww. podziału nie może wpływać na uzgodnienie przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, a tym samym przyzwolenia na lokalizację nowego zjazdu z ww. drogi krajowej.

Organ wskazał dalej, że działce nr [...] można zapewnić obsługę komunikacyjną za pośrednictwem zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], a dalej po fragmencie ww. działki do nieruchomości stron. Takie rozwiązanie wymaga ustanowienia na działce nr [...] służebności drogowej (droga konieczna) w uzgodnieniu z ich właścicielami bądź użytkownikami (tryb umowny). W przypadku braku porozumienia - poprzez wystąpienie z roszczeniem o ustanowienie tej służebności w postępowaniu przed sądem powszechnym.

Organ podkreślił, że z faktem bezpośredniej dostępności ("przylegania") działki do drogi publicznej nie wiąże się z mocy samego prawa możliwość ustanowienia zjazdu z tej drogi na działkę. W związku z powyższym zdaniem organu, obsługa komunikacyjna działki nr [...] powinna odbywać się za pośrednictwem ww. zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], a dalej po fragmencie ww. działki do nieruchomości stron.

Wyjaśniono, że takie stanowisko podyktowane jest przepisami art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych, z których wynika że do zadań zarządcy drogi należy m.in. planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Organ uzgadniający zobowiązany jest rozpoznać sprawę uwzględniając wszystkie istotne okoliczności, w tym rodzaj planowanej inwestycji i związane z tym obciążenia ruchem oraz kategorię drogi publicznej, jej warunki użytkowania i względy bezpieczeństwa ruchu drogowego, stanowiące podstawowe kryterium oceny możliwości usytuowania nowych zjazdów z dróg publicznych.

Dalej wskazano, że przedmiotem zainteresowania zarządcy drogi krajowej nr [...] podczas uzgadniania projektów decyzji o warunkach zabudowy są kwestie zachowania warunków bezpieczeństwa ruchu. Stąd poza kwestiami skomunikowania działki (w myśl art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych) istotne znaczenie ma wykonywanie przez zarządcę zadań m.in. w zakresie ochrony drogi, w tym między innymi niedopuszczenie do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu (art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 wskazanej ustawy).

W nawiązaniu do powyższego organ zwrócił uwagę, iż w przedmiotowym projekcie decyzji o warunkach zabudowy, w pkt 2 ppkt 2.2 lit. a ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 9 metrów od granicy drogi krajowej.

Tymczasem sytuowanie obiektów budowlanych, w pobliżu drogi publicznej podlega regułom art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Przepis ten statuuje generalny obowiązek zachowania, w szczególności ze względów bezpieczeństwa, odpowiedniej odległości pomiędzy obiektami budowlanymi zlokalizowanymi przy drodze, a zewnętrzną krawędzią jezdni. Powyższy przepis określa zatem minimalne odległości, które co do zasady powinny być zachowane pomiędzy obiektem budowlanym, a zewnętrzną krawędzią jezdni, podczas budowy takiego obiektu. Wpływ na minimalną odległość ma m. in. położenie drogi w terenie zabudowy lub poza terenem zabudowy. Organ dalej wskazał, że definicja pojęcia "teren zabudowy" zawarta jest w przepisie § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia. W świetle tego przepisu przez teren zabudowy należy rozumieć teren leżący w otoczeniu drogi, na którym dominują obszary o miejskich zasadach zagospodarowania, wymagające urządzeń infrastruktury technicznej lub obszary przeznaczone pod takie zagospodarowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W rozpatrywanej sprawie przedmiotowa działka nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym przy badaniu danego obszaru pojawia się czynnik uznaniowy. Do kompetencji organu pozostawione jest bowiem dokonanie ostatecznej oceny, czy konkretna skala zabudowy zurbanizowanej pozwala na zaliczenie tego obszaru do terenu zabudowy.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (w tym załącznika graficznego przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, wydruku ze strony internetowej www.geoportal.gov.pl) wynika, że teren przyległy do drogi krajowej nr [...] na wysokości wnioskowanej nieruchomości nie jest zabudowany, a dominującą jego część zajmują lasy. Należy więc przyjąć, że analizowany obszar znajduje się poza terenem zabudowy. W związku z powyższym oraz zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, wnioskowana inwestycja powinna być usytuowana w odległości 25 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...].

Skargi na powyższe postanowienie wnieśli M. J. oraz M. Z. (dalej skarżący). Skargi o jednobrzmiącej treści podkreślają, że istniejące w otoczeniu budynki zlokalizowane są w różnych odległościach od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...]. Co do części z nich są to nawet odległości mniejsze niż 10m. Twierdzą, że obszar w pobliżu działki inwestycyjnej posiada cechy obszaru zabudowanego i nie jest terenem, na którym dominują lasy. Powoduje to zdaniem skarżących, trafność zarzutu niewłaściwej oceny stanu faktycznego zagospodarowania. Domagają się ustalenia odległości planowanego budynku na co najmniej 10 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...].

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargi podlegały uwzględnieniu, bowiem Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego.

W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że podział geodezyjny działki i w ten sposób pozbawienie nowopowstałej działki istniejącego zjazdu do drogi publicznej nie stanowi przeszkody do rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy na takiej nowej działce i w związku z tym wymaganego uzgodnienia z zarządcą drogi – skoro działka taka przylega do drogi krajowej, co stanowi okoliczność bezsporną. Jak trafnie zauważył organ wskazując podstawę prawną swego rozstrzygnięcia, uzgodnienie to odbywa się na zasadzie normy art. art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Sytuacja faktyczna w rozpoznawanej sprawie wyczerpuje znamiona przepisu, który wymaga uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotem tej decyzji jest ustalenie uwarunkowań dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...], położonej przy drodze krajowej nr [...].

Jak stanowi art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg jest zarządcą drogi. Zarządcą drogi w przypadku drogi krajowej jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (ust. 2 pkt 1 tego przepisu). Obowiązek utrzymania i ochrony ustawodawca zagwarantował poprzez wprowadzenie m.in. normy art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Otóż obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej - w przypadku dróg krajowych: jeśli chodzi o teren zabudowy – 10 m, natomiast poza terenem zabudowy – 25 m. Organ jako podstawę odmowy uzgodnienia przyjął poczynione ustalenie, że projektowana inwestycja znajduje się poza terenem zabudowy, co oznacza, że musi zostać zachowany wymóg odległości 25 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Tymczasem przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy przewiduje, że budynek mieszkalny będzie usytuowany w odległości 9 m od granicy działki nr ew. [...], czyli fragmentu owej drogi krajowej nr [...].

Tymczasem w ocenie Sądu organ przyjął błędne rozumienie pojęcia wynikającego z przepisu prawa materialnego, a ta błędna wykładnia w połączeniu z błędnymi ustaleniami faktycznymi spowodowała, ze Sąd nie może zaakceptować argumentacji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Otóż organ przyjął, że definicja pojęcia "w terenie zabudowy" i "poza terenem zabudowy" (art. 43 ust. 1 trzeci i czwarty rząd tabeli) zawarta jest w przepisie § 3 pkt 2 rozporządzenia. W świetle tego przepisu przez teren zabudowy należy rozumieć teren leżący w otoczeniu drogi, na którym dominują obszary o miejskich zasadach zagospodarowania, wymagające urządzeń infrastruktury technicznej lub obszary przeznaczone pod takie zagospodarowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem Sąd nie podziela tego stanowiska i odwołując się do szerokiej argumentacji prawnej przedstawionej w wyroku NSA z dnia 24 maja 2016r. (sygn. akt II OSK 2184/14) twierdzi, że dla oceny czy teren przylegający do drogi publicznej jest terenem zabudowy w rozumieniu art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie można stosować definicji "terenu zabudowy" zawartej w § 3 pkt 2 rozporządzenia. Mianowicie terenem zabudowy winien być teren, na którym wedle stanu faktycznej istniejącego w dacie uzgodnienia dominują obszary o miejskich zasadach gospodarowania. To do organu uzgadniającego należy ocena czy dany teren jest terenem zabudowy bądź nie w rozumieniu art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Przy czym w tym wypadku posiłkowo należy sięgnąć do przepisów Prawa o ruchu drogowym dotyczących obszaru zabudowanego, nie zaś do cytowanego wyżej rozporządzenia. Zgodnie z art. 2 pkt 15 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U z 2017r, poz. 128 ze zm.) obszar zabudowany to obszar oznaczony odpowiednimi znakami drogowymi. Obszar zabudowany oznaczony jest znakami [...] "obszar zabudowany" i [...] "koniec obszaru zabudowanego".

W świetle powyższych wywodów zadaniem organu było zbadanie stanu faktycznego, jeśli chodzi o rozumienie pojęć "terenu zabudowy" i "poza terenem zabudowy" (art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych) w świetle przepisów Prawa o ruchu drogowym, nie zaś rozporządzenia. Dopiero poczynione ustalenia faktyczne według powyższej wykładni norm materialnych pozwolą na prawidłową subsumpcję przepisu, który został podany jako podstawa do odmowy uzgodnienia warunków zabudowy.

Następnym zagadnieniem jest rozważenie czy wadliwości postępowania wyjaśniającego miały istotny wpływ na wynik sprawy. Wszak należy przypomnieć, że projekt decyzji przewiduje odległość budynku 9 m od granicy z drogą krajową. Natomiast przepis – gdyby okazało się, że jednak teren inwestycyjny znajduje się w terenie zabudowy – przewiduje odległość 10 m, nie zaś 9 m. Istota sprawy w tym zakresie dotyczy granicy, od której liczy się te odległości. Przepis stanowi, że budynki w terenie zabudowy nie mogą być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni. Tymczasem projekt decyzji proponuje linię zabudowy w odległości 9 m, liczonych jednak od granicy z działką geodezyjną stanowiącą drogę krajową nr [...].

W tym miejscu wymaga omówienia kwestia rozróżnienia tych dwóch granic, od których liczone są odległości. Otóż art. 43 ustawy o drogach wyznacza odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni, który to wskaźnik z reguły będzie bardziej odległy niż granica działki geodezyjnej stanowiącej fragment drogi. Wynika to z tego, że jezdnia jest definiowana jako część drogi przeznaczona do ruchu pojazdów. Droga z kolei to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Pas drogowy to z kolei wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne. Powyższe definicje zawarte w art. 4 pkt 1-3 ustawy o drogach wskazują, że jezdnia stanowi jedynie element drogi, na który składa się szereg wymienionych w ustawie urządzeń, obiektów, instalacji itp. niezbędnych do funkcjonowania drogi zgodnie z jej przeznaczeniem. Jezdnia natomiast mieści się w pasie drogowym, przy czym krawędź jezdni nigdy nie będzie tożsama z reguły z przebiegiem linii stanowiącej pas drogowy. Może zatem się okazać - w wyniku prawidłowo poczynionych ustaleń przy zastosowaniu wyżej przedstawionej wykładni przepisów - że ów sporny 1 m (różnica między 9 m z projektu decyzji i 10 m z ustawy w wypadku terenu zabudowy) nie będzie miał żadnego znaczenia. Linia zabudowy bowiem mimo, że ustalona na 9 m od granicy z drogą krajową, to jeśli chodzi o zewnętrzną krawędź jezdni, nie przekroczy odległości owych 10 m wymaganych dla terenów zabudowy.

Drugą kwestią, w której organ naruszył przepisy postępowania jest wykazanie, czy planowane połączenie terenu z drogą krajową poprzez zjazd nie naruszy z kolei bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Otóż jak trafnie podniósł organ zgodnie z art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych, do zadań zarządcy drogi należy m.in. planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Definicja pojęcia "ochrona drogi" znalazła się w art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z jej brzmieniem są to działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania ale także pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Organ uzgadniający zatem zobowiązany jest rozpoznać sprawę uwzględniając wszystkie istotne okoliczności, w tym rodzaj planowanej inwestycji i związane z tym obciążenia ruchem oraz kategorię drogi publicznej, jej warunki użytkowania i względy bezpieczeństwa ruchu drogowego, stanowiące podstawowe kryterium oceny możliwości usytuowania nowych zjazdów z dróg publicznych. W pełni podzielając owo stanowisko Sąd stwierdza, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie poczynił żadnych ustaleń faktycznych co do położenia działki i usytuowania zjazdu, jeśli chodzi o ewentualny wpływ na bezpieczeństwo ruchu odbywającego się na drodze nr [...].

Połączenie inwestycji z drogą publiczną następuje poprzez zjazd. Stanowi o tym § 3 pkt 12 rozporządzenia – przez zjazd rozumie się część drogi na połączeniu z drogą niebędącą drogą publiczną lub na połączeniu drogi z dojazdem do nieruchomości przy drodze. Przepisy wykonawcze tj. § 55 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia przewidują dwa rodzaje zjazdów: publiczny i indywidualny. Zjazd indywidualny to określony przez zarządcę drogi jako zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie. Zatem w przypadku tej sprawy chodzi o uzgodnienie dostępu do drogi krajowej poprzez zjazd indywidualny. Zjazd publiczny musi spełniać ściśle określone parametry ustalone w § 78 rozporządzenia. Jednocześnie stosownie do § 78 ust. 1 rozporządzenia zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7 rozporządzenia. Ostatnio powołany przepis przewiduje sytuacje, choć nie w sposób enumeratywny, w jakich konkretnie okolicznościach zjazd publiczny nie może być usytuowany ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu. Rozporządzenie nie stawia natomiast takich wymagań wobec zjazdu indywidualnego ze względu zapewne na inną intensywność korzystania z takiego zjazdu przez użytkowników dróg.

Jak się przyjmuje w orzecznictwie w § 113 ust. 7 rozporządzenia wymieniono szereg miejsc, w których zdaniem prawodawcy zawsze (ex definitione) występuje sytuacja zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym i z tego powodu przepis ten nie uzasadnia badania stopnia rzeczywistego zagrożenia w ruchu drogowym (vide wyrok NSA z dnia 23 maja 2007r., sygn. akt II OSK 836/08).

Tymczasem w przypadku zjazdu indywidualnego nie występuje sytuacja, gdy prawodawca wskazuje konkretne sytuacje, w których wyklucza się usytuowanie zjazdu. Nie oznacza to jednak, że organ uzgadniający będzie pozbawiony prawa weryfikacji przyłączenia ruchu generowanego przez ten zjazd w świetle przesłanki bezpieczeństwa. Obowiązek taki należy wywieść bezpośrednio z dyspozycji art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych. Przy czym rygory wymagane dla zjazdu publicznego nie mogą zostać automatycznie przeniesione na zjazd indywidualny. Nawet usytuowanie zjazdu w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła bądź inne warunki wymienione w § 113 ust. 7 rozporządzenia a priori nie będą uzasadniały odmowy uzgodnienia warunków zabudowy. Organ ma bowiem obowiązek w realiach konkretnego stanu faktycznego wykazać, że lokalizacja zjazdu indywidualnego będzie naruszała zasady i reguły bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Tymczasem organ ograniczył się do przytoczenia wywodów o obowiązku czuwania, aby nie doszło wskutek lokalizacji zjazdu do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu, ale nie odniósł tego do konkretnych ustaleń faktycznych w tej sprawie. Mianowice jak skomunikowanie nieruchomości skarżących wpłynie na stopień rzeczywistego zagrożenia w ruchu drogowym. Ten fragment rozważań organu dotknięty jest wadliwością w procedowaniu określoną w art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Konieczne jest bowiem odniesienie się do konkretnych uwarunkowań i rzeczywistego położenia nieruchomości względem przebiegu w terenie drogi krajowej, jak również zakresu ruchu generowanego przez nią.

Z powyższych względów konieczne było uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak również poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] września 2016r. na podstawie art. 145 § 1 pkt a) i c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a., na które składa się wpis sądowy od skargi po 100 zł dla każdego ze skarżących.