Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1057/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący NSA: Małgorzata Stahl Sędziowie NSA: Barbara Adamiak (spr.) Andrzej Jurkiewicz Protokolant Joanna Szcześniak po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1191/04 w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. G. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia 24 października 2003 r., nałożono na przedsiębiorcę, prowadzącego działalność gospodarczą pn. P.P.U.H. P. G., karę pieniężną w kwocie 8700,00 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego samochodem ciężarowym marki Mercedes 814D, nr rej. [...], bez wymaganej licencji (lp. 1.1.1 załącznika do ustawy – kara w wysokości 8000,00 zł) oraz wykazane na okazanych wykresówkach przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy oraz skrócenie dziennego czasu wypoczynku – lp. 1.11.4 oraz 1.11.1 załącznika do ustawy – łączna kara w wysokości 800,00 zł).

Odwołanie od powyższej decyzji złożył przewoźnik stwierdzając, że dokonany przejazd, w czasie którego została przeprowadzona kontrola, miał charakter prywatny, a licencję na przewóz rzeczy odwołujący się uzyskał dnia 13 listopada 2003 r. Powołał się również na trudną sytuację finansową.

Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], Nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 5 ust. 1, art. 92 ust. 1 i art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), a także lp. 1.1.1, 1.11.4 oraz 1.11.1 załącznika do ww. ustawy i art. 6 ust. 3 i 4, art. 10 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 123, poz. 1354), utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdzono, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z jej przepisów, podlega karze pieniężnej. Konsekwencją tego rozwiązania jest lp. 1.1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którą wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 8000 zł. Na podstawie art. 103 ust. 3 przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy obowiązani są do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkowstwa w Unii Europejskiej uzyskać licencję na wykonywanie tego transportu pod rygorem wygaśnięcia dotychczasowych uprawnień. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że strona rozpoczęła działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego w dniu 1 czerwca 2002 r., a więc po dniu wejścia w życie ustawy o transporcie drogowym. Stąd w rozpatrywanej sprawie nie znajduje zastosowania art. 103 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym.

Skarżący wyjaśnił, że celem jego przejazdu było rozeznanie się w cenach części samochodowych. Dokonywanie czynności związanych z eksploatacją pojazdu, przy pomocy którego strona prowadzi działalność gospodarczą, stanowi działalność pomocniczą w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym definicja transportu drogowego obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, niebędący przewozem na potrzeby własne. Stwierdzić zatem należy, że w chwili kontroli strona wykonywała transport drogowy.

W myśl art. 6 ust. 3 ustawy o czasie pracy kierowców w każdym 24-godzinnym okresie kierowca wykorzystuje co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Odpoczynek może być skrócony nie więcej niż do 9 godzin i nie częściej niż trzykrotnie w ciągu jednego tygodnia. Równoważny okres odpoczynku kierowca ma obowiązek wykorzystać przed upływem następnie tygodnia. Odpoczynek, o którym wyżej mowa, może być podzielony na dwie lub trzy części. Jedna z tych części powinna wynosić co najmniej 8 kolejnych godzin, a dzienny odpoczynek 12 godzin.

Stosownie do art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców po czteroipółgodzinnym okresie prowadzenia pojazdu kierowca wykorzystuje co najmniej 45-minutową przerwę. Przerwa ta może być zastąpiona przerwami trwającymi co najmniej 15 minut każda, wykorzystanymi w trakcie czteroipółgodzinnego prowadzenia pojazdu lub natychmiast po tym okresie. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym karze podlega podmiot, który wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy o czasie pracy kierowców. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.11.4 lit. a-b załącznika do ustawy o transporcie drogowym, która przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy o czas powyżej 15 do 30 minut sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 100 zł, a każde następne 30 minut karą w wysokości 50 zł. Zgodnie zaś z lp. 1.11.1 cyt. załącznika karze w wysokości 50 zł podlega skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne o czas do jednej godziny oraz w wysokości 50 zł za każdą rozpoczętą kolejną godzinę.

Powyższą decyzję strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o stwierdzenie jej nieważności i stwierdzając naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., art. 3 i art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz art. 30-32 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż gospodarczy cel jego przejazdu nie był wcale oczywisty, w tym również dla Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który jednak zinterpretował wizytę w sklepie motoryzacyjnym jako wykonywanie przewozu na potrzeby własne, podczas gdy przejazd był wykonywany wyłącznie na potrzeby przewoźnika i jego rodziny, bez związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą (o czym świadczy m.in. brak ładunku). W konsekwencji przewóz, za który nastąpiło wymierzenie kary, był przewozem, który skarżący realizował jako właściciel pojazdu, a nie jako przedsiębiorca, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto skarżący zarzucił, że najpierw nakazano mu uzyskanie licencji (co nastąpiło dnia 13 listopada 2003 r.), a następnie potraktowano ten fakt jako dowód na to, że w dniu kontroli wykonywał przewóz drogowy na potrzeby własne. Podniósł również, że poprzez wymierzenie kary nastąpiło naruszenie powołanych wyżej przepisów Konstytucji RP, gwarantujących ochronę własności; zdaniem skarżącego nawet gdyby prowadził w dniu kontroli działalność gospodarczą, to i tak Konstytucja zapewnia możliwość używania swojej własności w innych celach niż zarobkowe wykonywanie transportu drogowego lub przewozów na potrzeby własne. Ustawa o transporcie drogowym nie zabrania właścicielowi pojazdu przejazdu stanowiącym jego własność pojazdem na wycieczkę czy wczasy z rodziną. Negując taką możliwość naruszono konstytucyjne prawo do dysponowania swoją własnością.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie powtarzając w uzasadnieniu w zasadzie w całości argumenty użyte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 marca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1191/04, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że w aktach sprawy znajduje się wydane przez Prezydenta Miasta [...] w dniu 10 maja 2002 r. zaświadczenie o dokonaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, z którego wynika, że przedsiębiorca podjął działalność gospodarczą pn. P.P.U.H. P. G. w zakresie: "usługi transportowe oraz produkcja, handel i usługi wszystkich branż", przy czym jako datę rozpoczęcia działalności podano dzień 1 czerwca 2002 r. W aktach sprawy znajduje się również protokół kontroli z dnia 24 października 2003 r. dokonanej w Warszawie, w toku której przedsiębiorca przedstawił powyższe zaświadczenie i oświadczył wprost, iż był zawiadomiony, że bez licencji może prowadzić działalność w zakresie transportowym. W odwołaniu z dnia 24 listopada 2003 r. przewoźnik sam stwierdził, że do Warszawy udał się w celu rozeznania w cenach części do swojego samochodu.

W skardze przewoźnik zarzucił, że zaskarżona decyzja narusza art. 3 ustawy o transporcie drogowym. Jak można sądzić – bo przedmiotem działalności przedsiębiorcy jest transport rzeczy – idzie tu o naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy, w myśl którego przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów (...) o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie rzeczy. Tymczasem według protokołu kontroli dopuszczalna masa całkowita pojazdu poddanego kontroli wynosiła 7480 kg, tj. 7,49 t. W momencie kontroli pojazd był pusty, jednak należy zwrócić uwagę, że przedstawione wyłączenie ustawowe ma charakter zasady, odnosi się do parametrów ustalonych w dokumentach rejestracyjnych pojazdu, nie zaś do konkretnego kontrolowanego ładunku i przewozu. Zasadnie więc uznano, że kontrolowany przewóz podlegał przepisom ustawy o transporcie drogowym.

W przedstawionej sytuacji organy inspekcji drogowej obu instancji słusznie też uznały, że z zebranych w sprawie materiałów dowodowych wynika, że przewoźnik wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy pojazdem zarejestrowanym jako samochód ciężarowy bez wymaganej licencji. Przedsiębiorca podjął bowiem ponownie działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego z dniem 1 czerwca 2002 r., a więc po dniu wejścia w życie ustawy o transporcie drogowym. Stąd w rozpatrywanej sprawie nie znajduje zastosowania art. 103 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego: "Przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy obowiązani są do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkowstwa w Unii Europejskiej uzyskać licencję na wykonywanie tego transportu pod rygorem wygaśnięcia dotychczasowych uprawnień. Nie później niż w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy przedsiębiorcy powinni wystąpić do organu udzielającego licencji z wnioskiem o udzielenie licencji na krajowy transport drogowy rzeczy". Ustawa weszła w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., przedsiębiorca podjął działalność z dniem 1 czerwca 2002 r., a więc po upływie połowy roku od dnia wejścia w życie ustawy, a tym samym powinien od dnia rozpoczęcia działalności posiadać odpowiednią licencję na wykonywanie transportu drogowego (art. 5 ust. 1 ustawy). Licencję taką uzyskał dopiero dnia 13 listopada 2003 r., co oznacza, że w okresie od dnia 1 czerwca 2002 r. do dnia 13 listopada 2003 r. wykonywał krajowy transport drogowy bez licencji, naruszając tym samym art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który to czyn zagrożony jest, zgodnie z lp. 1.1.1 załącznika do ustawy, karą pieniężną w wysokości 8000,00 zł.

W przedstawionej sytuacji organy inspekcji drogowej dokonały również prawidłowego określenia charakteru dokonywanego przewozu, w trakcie którego skontrolowano pojazd przewoźnika. Mianowicie, na podstawie oświadczenia samego przewoźnika uznały, że było to dokonywanie czynności związanych z eksploatacją pojazdu, przy pomocy którego strona prowadzi działalność gospodarczą, kwalifikując dokonywanie tego rodzaju czynności jako działalność pomocniczą w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej przewoźnika. Inaczej mówiąc, według organów inspekcji drogowej przewóz, w toku którego skontrolowano przedmiotowy pojazd, należało zakwalifikować jako przewóz drogowy pomocniczy wobec prowadzonej przez przewoźnika działalności gospodarczej, niemający charakteru przewozu drogowego na potrzeby własne, lecz niewątpliwie mieszczący się w pojęciu wykonywania krajowego transportu drogowego.

Nie negując określonego wyżej celu przejazdu przewoźnik twierdzi, że był to przejazd o charakterze prywatnym, związany m.in. z odwiedzinami rodziny w Warszawie, i niemający związku z wykonywaną przez niego działalnością gospodarczą w zakresie transportu; przejazd ten przedsiębiorca wykonywał jako prywatny właściciel pojazdu, poza ramami wykonywanej działalności gospodarczej w zakresie transportu.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że przedsiębiorca, który w swoim zakresie działalności gospodarczej ma wpisane usługi transportowe i znajduje się na drodze publicznej dokonując przejazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, wykonuje zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym transport drogowy. W myśl art. 4 pkt 3 powołanej ustawy transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy, przy czym wspólne dla tych obu rodzajów transportu jest "podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi", określenie to obejmuje również "każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej (...)". Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 ustawy, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Brak licencji skutkuje, zgodnie z odpowiednimi, przytoczonymi wyżej przepisami ustawy nałożeniem kary pieniężnej o określonej wysokości.

Statuowany przez przepisy ustawy o transporcie drogowym obowiązek uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego nie narusza, zdaniem Sądu, art. 30-32 Konstytucji RP, a możliwość wykonywania niezarobkowych przewozów drogowych (przewozów na potrzeby własne) regulują odpowiednie przepisy tej ustawy, które nie pozostają w sprzeczności z podstawowym wymogiem uzyskania licencji. Między innymi dlatego też uznano, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 4 pkt 4 ustawy.

Za właściwie udokumentowane i zakwalifikowane tak co do charakteru, jak i wysokości nałożonych kar, uznano również stwierdzone w toku kontroli naruszenia przez przewoźnika ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 123, poz. 1354).

Nie stwierdzono także, by w toku kontrolowanego postępowania miało miejsce naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., zwłaszcza w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

P. G. i wniósł od wyroku skargę kasacyjną na podstawie:

1) naruszenia prawa materialnego, tj. przepisu art. 92 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 4 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) przez błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżący w dniu 24 października 2003 r. wykonywał przewóz drogowy o charakterze pomocniczym w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej bez wymaganej licencji, co powinno skutkować nałożeniem na skarżącego kary grzywny w kwocie 8000 zł,

2) art. 1 ust. 1 ustawy z 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 123, poz. 1354) przez błędne zastosowanie i przyjęcie, że przepisy tej ustawy miały zastosowanie do skarżącego.

Zaskarżając wyrok w całości wnosił o:

1) zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] nr [...],

2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego przez radcę prawnego.

W uzasadnieniu skargi wywodzono, że podstawowe znaczenie ma przyjęcie czy czynność skarżącego w dniu 24 października 2003 r. można uznać za przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Wykonywany przejazd nie miał charakteru pomocniczego w stosunku do podstawowej działalności skarżącego, nie miał jakiegokolwiek związku z prowadzoną podstawową działalnością. Co do drugiej podstawy wywodził, że przepisy ustawy o czasie pracy kierowców mają zastosowanie do kierowców zatrudnionych w ramach stosunku pracy oraz innych kierowców wykonujących przewozy drogowe. Skarżący będąc sam pracodawcą, żadnych przewozów jako pracownik nie wykonywał. Przewóz drogowy w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców obejmuje również na podstawie art. 2 pkt 2 tej ustawy kierowców wykonujących niezarobkowy przewóz drogowy. Skoro skarżący nie wykonywał przewozu o charakterze pomocniczym w stosunku do swojej podstawowej działalności, nie może mieć do niego zastosowanie art. 1 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był podstawami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia art. 92 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 4 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) przez błędne zastosowanie. Według art. 92 ust. 1 powołanej ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego "Kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z ustawy, podlega karze w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych". Wywiedziony zarzut wadliwego zastosowania art. 92 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 4 powołanej ustawy o transporcie drogowym nie jest usprawiedliwiony. Art. 4 pkt 4 tej ustawy zawiera definicję ustawową pojęcia "niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne". Wykonywanie przewozu na potrzeby własne, zgodnie z art. 33 ust. 1 powołanej ustawy o transporcie drogowym, może być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Naruszenie tego obowiązku, jest na podstawie art. 92 ust. 1 powołanej ustawy o transporcie drogowym naruszeniem obowiązków i warunków wynikających z przepisów tej ustawy, podlegającym karze pieniężnej. W sprawie Sąd prawidłowo zastosował art. 92 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 3 powołanej ustawy o transporcie drogowym. Skarżący nie kwestionuje, że wykonuje transport drogowy, a nie przewóz na potrzeby własne. Sąd nie stosował zatem do oceny zgodności zaskarżonej decyzji art. 4 pkt 4 powołanej ustawy o transporcie drogowym, a zatem nie jest usprawiedliwiony zarzut jego naruszenia.

Drugą podstawą skargi kasacyjnej jest zarzut błędnego zastosowania art. 1 ust. 1 ustawy z 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 123, poz. 1354 ze zm.). Według art. 1 ust. 1 tej ustawy "Przepisy ustawy mają zastosowanie do kierowców zatrudnionych w ramach stosunku pracy oraz innych kierowców wykonujących przewozy drogowe". Zakres zatem obowiązywania ustawy o czasie pracy kierowców nie został ograniczony tylko do kierowców zatrudnionych w ramach stosunku pracy ale też do innych kierowców wykonujących przewozy drogowe, przy czym w art. 2 pkt 2 zawierała definicję ustawową przewozów drogowych, stanowiąc, że "Użyte w ustawie określenia oznaczają: przewóz drogowy – każde przemieszczenie pojazdu po drogach publicznych, z osobami lub ładunkiem albo bez osób lub ładunku, przeznaczonego do przewozu osób lub rzeczy w ramach transportu drogowego lub niezarobkowego przewozu drogowego". Zarzut zatem niewłaściwego zastosowania nie jest usprawiedliwiony.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga nie została opata na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Na podstawie art. 204 pkt 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego.