Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 723/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1 i 2, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.W. na pismo Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy naliczenia nadgodzin postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 25 listopada 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Kielcach wpłynęła skarga K.W. na "decyzję" Komendanta Powiatowego Policji w J. z dnia [...] utrzymującą w mocy "decyzję" tego samego organu z dnia [...] w przedmiocie odmowy naliczenia 520 przepracowanych godzin nadliczbowych. W skardze tej skarżący domagał się zasądzenia na jego rzecz kwoty 7.650 zł, stanowiącej należność za przepracowane godziny nadliczbowe.

W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w J. wniósł

o jej odrzucenie z uwagi na niezachowanie drogi dwuinstancyjności postępowania, względnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał on, że pismem z dnia 2 lipca 2010 r. poinformował skarżącego, że analiza dostępnej dokumentacji wskazuje, iż skarżący posiada 331,5 nadpracowanych godzin nadliczbowych. Z kolei w piśmie

z dnia 7 lipca 2010 r. powtórzył swoje dotychczasowe argumenty dotyczące odmowy naliczenia żądanej liczby godzin nadliczbowych. Ponadto dodał, że pierwsze

z opisanych pism stanowiło akt administracyjny, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w związku z tym nie został przez skarżącego wyczerpany tryb zaskarżenia tych aktów wskazany

w art. 52 § 3 tej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym

i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 21 maja 2010r. skarżący skierował do Komendanta Powiatowego Policji w J. raport w sprawie wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego za przepracowane godziny nadliczbowe, na podstawie art. 114 ust.1 pkt 2 ustawy o Policji. W odpowiedzi na powyższe, K.W. otrzymał pismo datowane na dzień 2 lipca 2010r., podpisane przez Komendanta Powiatowego Policji informujące, że na podstawie dokumentów znajdujących się w Komendzie Powiatowej Policji twierdzono, że skarżący przepracował 331,5 godzin nadliczbowych, w związku z powyższym "zostały przesłane do Wydziału Finansów KWP stosowne dokumenty celem naliczenia i wypłacenia (...) należności."

W dniu 13 lipca 2010r. K.W. skierował do Sądu Rejonowego

pozew o "naliczenie 520 przepracowanych godzin nadliczbowych",

a postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2010r., sygn. akt IVP 31/10, Sąd ten stwierdził swą niewłaściwość i sprawę przekazał do rozpoznania w postępowaniu administracyjnym Komendantowi Wojewódzkiemu Policji. Z kolei postanowieniem z [...],Komendant Wojewódzki Policji przekazał sprawę Komendantowi Powiatowemu Policj.

Pismem z 7 października 2010r. skierowanym do K.W., Komendant Powiatowy Policji podtrzymał swoje stanowisko zawartew piśmie z 2 lipca 2010r., że z wyliczenia ilości przepracowanych przez skarżącego godzin nadliczbowych wynika, że łącznie w latach 2004-2010 posiadał on 331,5 niewykorzystanych godzin nadliczbowych, co stanowi 41 dni pracy licząc po 8 godzin każdy.

Ze skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wynika, że K.W. zaskarża opisane wyżej pismo z dnia 7 października 2010r., "utrzymujące w mocy" stanowisko wyrażone w piśmie z 2 lipca 2010r.

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowany jest pogląd, że rozpoznanie sprawy funkcjonariusza Policji o roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych należy do właściwości organu administracyjnego, który załatwia sprawę w postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2001 r. II SA 2591/01, LEX 121906). Rozróżnić przy tym należy czynność organu rozstrzygającą o prawie lub braku prawa do świadczenia wynikającego ze stosunku służbowego, która powinna mieć charakter decyzji administracyjnej, od czynności wypłaty świadczenia, która ma charakter techniczny (zob. uzasadnienia do postanowienia WSA w Białymstoku z dnia 15 września 2010 r., II SA/Bk 533/10 oraz do wyroku NSA z dnia 24 marca 2010 r. I OSK 1576/09 dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zwłaszcza w przypadku sporu o prawo do świadczenia – tak jak ma to miejsce w niniejszym przypadku - wyłącznie decyzyjna forma jego rozstrzygnięcia gwarantuje stronie wszechstronne rozpoznanie sprawy w toku administracyjnego postępowania instancyjnego, a następnie prawo zaskarżenia do sądu.

W rozpatrywanej sprawie nie może być wątpliwości, że żądanie z jakim wystąpił K.W. do Komendanta Powiatowego Policji dotyczyło jego należności pieniężnych za przepracowane nadgodziny, które - zdaniem skarżącego - zostały mu naliczone w zaniżonej wysokości. W związku z powyższym organ winien był rozpatrzyć jego wniosek poprzez wydanie decyzji administracyjnej, a za rozpatrzenie tego roszczenia we właściwej formie nie można uznać stanowiska wyrażonego przez Komendanta Powiatowego Policji w zaskarżonych pismach, które nie mają cech decyzji administracyjnych; pismo z 2 lipca 2010r. ma charakter wyłącznie informacyjny i nie zawiera indywidualnego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zaś pismo z 7 października 2010r. - wymaganego w takich decyzjach pouczenia, czy i w jakim trybie służy stronie odwołanie (art. 107 § 1 kpa).

W sprawie nie został zatem wydany akt, na który zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. służyłaby skarga do sądu administracyjnego. Nie można się przy tym zgodzić

z organem, że pismo Komendanta z 2 lipca 2010r. stanowi akt administracyjny

w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż w stanie faktycznym sprawy organ winien był rozstrzygnąć wniosek K.W. w formie decyzji administracyjnej. Udzielenie informacji traktować należy w takim przypadku jako uchylenie się organu od załatwienia sprawy, co uprawnia stronę do złożenia, po wyczerpaniu procedury przewidzianej w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargi na bezczynność organu.

Dlatego wniesioną skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Podkreślenia także wymaga, że nawet jeśliby uznać za decyzję administracyjną ostatnie z wymienionych pism, tj. z dnia 7 października 2010r. (mimo braku stosownego pouczenia), to i tak skarga byłaby niedopuszczalna z uwagi na brak wyczerpania środków zaskarżenia, o jakich mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a.