Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 878/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 60 ust. 2, art. 96 ust. 1 pkt 1;
journal: Dz.U. 2009 nr 185 poz 1439
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu  oraz o spółkach publicznych - tekst jednolity.
article: par.  84 ust. 1,  par. 86 ust. 1, par. 90 ust. 1 pkt 6, par. 89 ust. 1 pkt 6,  par. 91 ust. 1 pkt 7, par. 92 ust. 1 pkt 7.
journal: Dz.U. 2009 nr 33 poz 259
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów  papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem  członkowskim.
journal: Dz.U.UE.L 2008 nr 320 poz 1 (MSR 8 )par. 19 b, par. 22, (MSR 20)  par. 17, (MSSF 3) par. 59, par. B64 lit. F, i, n, iil q.
law: Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie  z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 145 poz 1  art. 1 ust. 13.
law: Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca  dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady  93/22/EWG

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2013 r. sprawy ze skargi R. S.A. z siedzibą w C. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nienależyte wykonanie obowiązków informacyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] stycznia 2013 r. Nr [...] Komisja Nadzoru Finansowego (dalej organ/Komisja) po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymała w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] czerwca 2012 r. Nr [...] o nałożeniu na R. S.A. z siedzibą w C. (dalej skarżąca/skarżąca spółka/spółka) kary pieniężnej w wysokości 100 000 złotych wobec stwierdzenia, iż skarżąca dopuściła się naruszenia polegającego na nienależytym wykonaniu obowiązków informacyjnych, o których mowa w:

- art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439 ze zm.) (dalej: ustawa o ofercie) w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. Nr 33, poz. 259 ze zm.) (dalej: Rozporządzenie) w zw. z § 19 b) Międzynarodowego Standardu Rachunkowości (dalej: MSR) 8 Zasady (polityka) rachunkowości, zmiany wartości szacunkowych i korygowanie błędów stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1126/2008 z 3 listopada 2008 r. przyjmującego określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 2008.320.1 ze zm.) (dalej: Rozporządzenie WE Nr 1126/2008) w zw. z par. 22 MSR 8, w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2009, sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2009 oraz śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze roku obrotowego 2010, zawierającego skrócone jednostkowe sprawozdanie finansowe za I półrocze roku obrotowego 2010, poprzez niezastosowanie podejścia retrospektywnego, tj. nieskorygowanie pozycji sprawozdań finansowych oraz nieujawnienie danych porównawczych każdego okresu, tak jak gdyby zmienione zasady wyceny produkcji w toku były stosowane od zawsze;

- art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 17 MSR 20 Dotacje rządowe oraz ujawnienie informacji na temat pomocy rządowej stanowiącego załącznik do Rozporządzenia WE Nr 1126/2008, w związku ze sporządzeniem śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze roku obrotowego 2010, zawierającego skrócone jednostkowe sprawozdanie finansowe za I półrocze roku obrotowego 2010, skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2010, sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2010, śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze roku obrotowego 2011, zawierającego skrócone jednostkowe sprawozdanie finansowe za I półrocze roku obrotowego 2011, skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2011 oraz sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2011, poprzez ujmowanie kolejno umarzanych rat kredytu technologicznego jednorazowo jako przychód w momencie umorzenia;

- art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 59 Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej (dalej: MSSF) 3 Połączenia jednostek stanowiącego załącznik do Rozporządzenia WE Nr 1126/2008 w zw. z par. B64 lit. f), i), n) ii) oraz q) MSSF 3, w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2010, poprzez niezamieszczenie w nim: ujawnień dotyczących wartości godziwej na dzień przejęcia każdej głównej kategorii zapłaty, kwoty ujętych na dzień przejęcia głównych klas nabytych aktywów i przejętych zobowiązań, przyczyn, które doprowadziły do powstania zysku na okazyjnym nabyciu, kwoty przychodu oraz zysku lub straty jednostki przejmowanej od dnia przejęcia, uwzględnionej w skonsolidowanym sprawozdaniu z całkowitych dochodów za okres sprawozdawczy oraz przychodów i zysku lub straty połączonej jednostki za bieżący okres sprawozdawczy, wyliczonych w taki sposób, jak gdyby datą przejęcia w przypadku wszystkich połączeń jednostek prowadzonych w trakcie roku był początek rocznego okresu sprawozdawczego.

Do wydania zaskarżonych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Postanowieniem z [...] marca 2011 r. organ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej w związku z podejrzeniem naruszenia przez skarżącą art. 56 ustawy o ofercie. Postanowieniem z [...] września 2011 r. rozszerzono przedmiot postępowania administracyjnego w ten sposób, że postępowanie prowadzone było także w zakresie dotyczącym nienależytego wykonywania obowiązków informacyjnych w związku z opublikowanym w dniu [...] marca 2011 r. skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r., opublikowanym w dniu [...] marca 2011 r. sprawozdaniem finansowym za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. oraz opublikowanymi w dniu [...] sierpnia 2011 r. śródrocznym skróconym skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym za okres od 1 stycznia 2011 r. do 30 czerwca 2011 r. i śródrocznym jednostkowym sprawozdaniem finansowym za okres od 1 stycznia 2011 r. do 30 czerwca 2011 r. Dodatkowo postanowieniem z [...] marca 2012 r. rozszerzono przedmiot postępowania administracyjnego, w ten sposób, że postępowanie prowadzone było także w zakresie dotyczącym nienależytego wykonywania obowiązków informacyjnych w związku z: opublikowanym w dniu [...] marca 2012 r. skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym za rok obrotowy 2011 oraz sprawozdaniem finansowym za rok obrotowy 2011.

Po rozpoznaniu sprawy decyzją z [...] czerwca 2012 r. organ nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 100 000 złotych, wobec stwierdzenia, po stronie skarżącej, naruszenia polegającego na nienależytym wykonywaniu obowiązków informacyjnych, o których mowa w sentencji zaskarżonej decyzji.

Pismem z [...] czerwca 2012 r. skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając organowi naruszenie art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez nałożenie nieproporcjonalnie wysokiej kary w stosunku do stwierdzonego naruszenia.

Decyzją z [...] stycznia 2013 r. organ utrzymał w mocy decyzję z [...] czerwca 2012 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy stan faktyczny i prawny potwierdził, iż skarżąca dopuściła się naruszenia polegającego na nienależytym wykonywaniu obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 19 b) MSR 8 stanowiącego załącznik do Rozporządzenia WE Nr 1126/2008 w zw. z par. 22 MSR 8, w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2009, sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2009 oraz śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze roku obrotowego 2010, zawierającego skrócone jednostkowe sprawozdanie finansowe za I półrocze roku obrotowego 2010, poprzez niezastosowanie podejścia retrospektywnego, tj. nieskorygowanie pozycji sprawozdań finansowych oraz nieujawnienie danych porównawczych każdego okresu, tak jak gdyby zmienione zasady wyceny produkcji w toku były stosowane od zawsze. Jak podkreślił organ, z poczynionych w toku postępowania ustaleń wynika, iż skarżąca dokonała w 2009 r. zmiany wyceny produkcji w toku celem ujednolicenia zasad wyceny w grupie kapitałowej. Skutkiem dokonanej zmiany było powstanie obowiązku retrospektywnego przekształcenia pozycji skonsolidowanego oraz jednostkowego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2009, tj. zastosowania nowych zasad (polityki) rachunkowości wobec wyceny produkcji w toku, jak gdyby zasady te były stosowane od zawsze. Powyższego obowiązku skarżąca świadomie nie wypełniła i zastosowała podejście prospektywne polegające na zastosowaniu nowych zasad (polityki) rachunkowości wobec wyceny produkcji od momentu kiedy zmiana ta miała miejsce. W ocenie organu, brak zastosowania retrospektywnego podejścia w skonsolidowanym oraz jednostkowym sprawozdaniu finansowym za 2009 r. i nieskorygowanie pozycji sprawozdań finansowych oraz nieujawnienie danych porównawczych każdego okresu, tak jak gdyby zmienione zasady wyceny produkcji w toku były stosowane od zawsze miało wpływ na prawidłowość sporządzenia śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze roku obrotowego 2010, zawierającego skrócone jednostkowe sprawozdanie finansowe za I półrocze roku obrotowego 2010. Zdaniem organu, powyższe naruszenia miały charakter istotny w rozumieniu par. 5 MSR 8 oraz par. 31 MSR 1, gdyż mogły wpływać na decyzje inwestycyjne użytkowników sprawozdań. W powyższym zakresie organ odwołał się do zeznań świadka D. S. z dnia [...] kwietnia 2011 r., który potwierdził, iż korekta danych porównawczych za 2008 r. oraz lata wcześniejsze doprowadziłaby do wzrostu zysku netto, co ujawniłoby się w rachunkach zysków i strat za rok obrotowy 2008 oraz lata wcześniejsze. Wprowadzenie korekt do bilansu i rachunku zysków i strat za 2008 r. i lata wcześniejsze spowodowałoby, że w bilansie otwarcia 2009 r. zapas produkcji w toku miałby wartość wyższą niż zapas produkcji w toku wykazany w opublikowanych sprawozdaniach finansowych za 2008 r. stąd też sprzedaż produkcji w toku z bilansu otwarcia 2009 r. spowodowałoby wyższy koszt sprzedanych produktów w 2009 r., a tym samym zmniejszenie zysku netto.

Skarżąca dopuściła się ponadto naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 17 MSR 20 stanowiącego załącznik do Rozporządzenia WE Nr 1126/2008, w związku ze sporządzeniem śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze roku obrotowego 2010, zawierającego skrócone jednostkowe sprawozdanie finansowe za I półrocze roku obrotowego 2010, skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2010, sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2010, śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze roku obrotowego 2011, zawierającego skrócone jednostkowe sprawozdanie finansowe za I półrocze roku obrotowego 2011 skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2011 oraz sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2011, poprzez ujmowanie kolejno umarzanych rat kredytu technologicznego jednorazowo jako przychód w momencie umorzenia. Wskazując na par. 19 ust. 2 umowy kredytu technologicznego organ podkreślił, iż kredyt technologiczny spełnia przesłanki dotacji do aktywów, której definicja zawarta jest w par. 3 MSR 20, a zatem powinien być rozliczany zgodnie z par. 17 MSR 20. Umorzenie części kredytu technologicznego powinno być ujmowane w zysku lub stracie na przestrzeni okresów proporcjonalnie do ujmowania odpisów amortyzacyjnych od tych aktywów. Zdaniem Komisji powyższe naruszenie ma charakter istotny w rozumieniu par. 5 MSR 8 oraz par. 31 MSR 1, gdyż mogło wpływać na decyzje inwestycyjne użytkowników sprawozdań finansowych.

Kolejne naruszenie dotyczyło niespełnienia przez spółkę dyspozycji art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 59 MSSF 3 stanowiącego załącznik do Rozporządzenia WE Nr 1126/2003 w zw. z par. B64 lit. f), i), n) ii) oraz q) MSSF 3. Jak ustalił organ, sporządzając skonsolidowane sprawozdanie finansowe za 2010 r. spółka nie zamieściła w nim ujawnień dotyczących spółki R. tj.: wartości godziwej na dzień przejęcia każdej głównej kategorii zapłaty, kwoty ujętych na dzień przejęcia głównych klas nabytych aktywów i przejętych zobowiązań, przyczyn, które doprowadziły do powstania zysku na okazyjnym nabyciu, kwoty przychodu oraz zysku lub straty jednostki przejmowanej od dnia przejęcia, uwzględnionej w skonsolidowanym sprawozdaniu z całkowitych dochodów za okres sprawozdawczy oraz przychodów i zysku lub straty połączonej jednostki za bieżący okres sprawozdawczy, wyliczonych w taki sposób, jak gdyby datą przejęcia w przypadku wszystkich połączeń jednostek prowadzonych w trakcie roku był początek rocznego okresu sprawozdawczego. W ocenie organu ww. braki ujawnień są istotne w rozumieniu par. 5 MSR 8 oraz par. 31 MSR 1, gdyż mogą mieć wpływ na decyzje gospodarcze podejmowane przez użytkowników sprawozdań finansowych. Jak podkreślił organ, inwestorzy mają zagwarantowane prawo dostępu do informacji, które umożliwiają im ocenę podejmowanych przez spółkę działań, w tym prowadzonej akwizycji oraz jej wpływu na sytuację finansową spółki. Uzyskane zaś informacje umożliwiają podejmowanie decyzji inwestycyjnych w oparciu o kompletne i rzetelne informacje finansowe.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ uznał, iż nie zasługują one na uwzględnienie.

Ustalając wymiar kary organ uwzględnił czas trwania stanu niezgodnego z prawem oraz ilość stwierdzonych naruszeń, jak również dokonał analizy stanu faktycznego sprawy uwzględniając okoliczności przemawiające na korzyść skarżącej spółki. W ocenie organu, nałożona na spółkę kara w wysokości 100 000 złotych, stanowiąca jedynie 10 % zagrożenia ustawowego spełnia funkcję prewencyjną jak i represyjną. Organ nadmienił również, iż nałożona kara stanowi 1,2 % osiągniętego przez spółkę jednostkowego zysku za III kwartały 2012 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] czerwca 2012 r., zarzuciła organowi:

1) naruszenie przepisów postępowania tj.:

- art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 75 § 1 kpa w zw. z art. 84 § 1 kpa w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2006 r., Nr 157, poz. 1119) (dalej: o nadzorze) poprzez nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych, pomimo że w sprawie wymagane były wiadomości specjalne z zakresu międzynarodowych standardów rachunkowości / międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej (MSR/MSSF) oraz z zakresu doradztwa inwestycyjnego w zakresie ustalenia, czy zarzucane skarżącej pominięcia lub zniekształcenia mogły, pojedynczo lub razem, wpłynąć na decyzje gospodarcze podejmowane przez inwestorów giełdowych, co w świetle par. 5 MSR 8 i par. 7 MSR 1 stanowi kryterium uznania pominięć lub zniekształceń za istotne, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 75 § 1 kpa w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze poprzez nie przeprowadzenie dowodu z zeznań osoby, która podpisywała w imieniu kredytodawcy umowę o kredyt technologiczny zawartą przez skarżącą, celem ustalenia, jaki był podstawowy warunek uzyskania umorzenia kredytu technologicznego, co było konieczne w świetle niejednoznacznych w tym zakresie postanowień umowy o kredyt technologiczny i co stanowiło okoliczność istotną dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na kryteria kwalifikowania dotacji rządowych jako dotacji do aktywów w świetle par. 3 MSR 20, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 7 kpa w zw. z art. 89 § 2 kpa w zw. z 11 ust. 5 ustawy o nadzorze poprzez nie przeprowadzenie rozprawy, na której przesłuchani byliby świadkowie, dzięki czemu skarżąca oraz organ administracji mogłyby zadawać świadkom pytania na bieżąco celem dokładniejszego wyjaśnienia sprawy, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa w zw. art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny zeznań świadka D. S. w sposób wewnętrznie sprzeczny i dowolny, a to poprzez uznanie z jednej strony zeznań tego świadka za wiarygodne oraz oparcie się o te zeznania w zakresie, w jakim świadek stwierdzał naruszenie przez skarżącą standardów MSR/MSSF, a z drugiej strony przez dokonanie ustaleń sprzecznych z zeznaniami tego świadka w zakresie, w jakim świadek uznał, że skarżąca wypełniła ciążące na niej obowiązki i w zakresie, w jakim świadek działając jako biegły rewident oceniający sprawozdania skarżącej nie wskazał w swej opinii zarzucanych przez organ naruszeń, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa w zw. art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze poprzez naruszenie granic swobodnej oceny dowodów, poprzez: dokonanie ustalenia, że podstawowym warunkiem uzyskania umorzenia kredytu technologicznego było nabycie aktywów, pomimo że postanowienie par. 20 umowy kredytu technologicznego stanowi, iż umorzenie kredytu technologicznego dokonywane jest po uruchomieniu przez Kredytobiorcę sprzedaży towarów i usług; dokonanie ustalenia, że umorzenie kredytu powinno być rozliczone jako dotacja do aktywów z uwagi na to, że kredyt był przeznaczony na sfinansowanie nabycia aktywów - pomimo że dotacji nie stanowił sam kredyt, a dopiero jego umorzenie, w związku z czym sam cel kredytu nie ma znaczenia dla ustalenia warunków uzyskania umorzenia (czyli warunku uzyskania dotacji), które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa w zw. art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i ustalenie, że skarżąca naruszyła standardy MSSF 3, pomimo że nie wskazał na te naruszenia biegły rewident badający sprawozdania finansowe skarżącej;

- art. 7 i art. 8 kpa poprzez ustalenie wymiaru kary administracyjnej z naruszeniem granic uznania administracyjnego oraz z naruszeniem zasady proporcjonalności, poprzez nałożenie kary niewspółmiernie wysokiej do rodzaju i skali ustalonych przez organ naruszeń, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) naruszenie prawa materialnego tj.:

- art. 56 ust. 1 pkt 2) lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z art. 4 Rozporządzenia WE nr 1606/2002 w zw. z par. 5 MSR 8 i par. 7 MSR 1 poprzez błędną wykładnie i uznanie, że kryterium wysokości kapitałów własnych przyjęte przez skarżącą jako kryterium istotności nie może stanowić podstawy ustalenia istotności w rozumieniu powołanych standardów MSR, pomimo że samo rozporządzenie w sprawie informacji posługuje się kryterium 10 % kapitałów własnych jako kryterium istotności przy raportach bieżących;

- art. 56 ust. 1 pkt 2) lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z art. 4 Rozporządzenia nr 1606/2002 w zw. z par. 59 MSSF w zw. z par. B64 lit. f), i), n) ii) oraz q) MSSF 3, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że dane wymagane przez powołane standardy nie mogą być zamieszczone przez odniesienie do innego dokumentu;

- art. 56 ust. 1 pkt 2) lit. a) ustawy o ofercie w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 1) ustawy o ofercie przez błędną wykładnię i przyjęcie, że błędy w sprawozdaniach finansowych stanowią nienależyte wykonywanie obowiązków informacyjnych w rozumieniu powołanych przepisów, pomimo że opinia rewidenta zawierająca uwagi do tych sprawozdań została ujawniona przez skarżącą razem z tymi sprawozdaniami.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Komisji Nadzoru Finansowego z [...] stycznia 2013 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję z [...] czerwca 2012 r. Nr [...] o nałożeniu na skarżącą spółkę kary pieniężnej w wysokości 100 000 złotych, w związku z nienależytym wykonaniem obowiązków informacyjnych, o którym mowa z sentencji zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji bieżących i okresowych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 2 ww. ustawy. Stosownie zaś do treści art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, w przypadku gdy emitent lub wprowadzający nie wykonuje albo nienależycie wykonuje obowiązki, o których mowa w art. 56 Komisja może wydać decyzję o wykluczeniu, na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożyć, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację finansową podmiotu, na który kara jest nakładana, karę pieniężną do wysokości 1 000 000 złotych, albo zastosować obie sankcje łącznie.

Zgodnie z § 84 ust. 1 Rozporządzenia, emitent z siedzibą lub miejscem sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej sporządza sprawozdanie finansowe i dane porównywalne zgodnie z polskimi zasadami rachunkowości albo, po podjęciu przez organ zatwierdzający decyzji, o której mowa w ustawie o rachunkowości zgodnie z MSR, a skonsolidowane sprawozdania finansowe i dane porównywalne zgodnie z MSR. Według § 86 ust. 1 Rozporządzenia, skrócone sprawozdania finansowe, kwartalne informacje finansowe i skrócone skonsolidowane sprawozdania finansowe, będące składnikami kwartalnych i półrocznych raportów oraz skonsolidowanych kwartalnych i półrocznych raportów, sporządza się zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości, mającymi zastosowanie przy sporządzaniu rocznego sprawozdania finansowego lub skonsolidowanego rocznego sprawozdania finansowego emitenta za rok obrotowy, którego dotyczą te śródroczne sprawozdania lub informacje finansowe. Stosownie zaś do treści art. 4 Rozporządzenia WE Nr 1606/2002, za każdy rok obrotowy rozpoczynający się w dniu 1 stycznia 2005 r. lub po tej dacie spółki regulowane prawem Państwa Członkowskiego sporządzą swe skonsolidowane sprawozdania finansowe zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości jeżeli, na dzień bilansowy, ich papiery wartościowe były dopuszczone do obrotu na regulowanym rynku któregokolwiek z państw członkowskich w rozumieniu art. 1 ust. 13 dyrektywy Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych.

Według par. 5 MSR 8 i par. 7 MSR 1, istotne pominięcia lub zniekształcenia są istotne, jeżeli mogą, pojedynczo lub razem, wpłynąć ną decyzje gospodarcze podejmowane przez użytkowników na podstawie sprawozdania finasowego. Istotność uzależniona jest od wielkości i rodzaju pominięcia lub zniekształcenia/nieprawidłowości ocenianych w kontekście towarzyszących okoliczności. Czynnikiem rozstrzygajacym może być wielkość lub/i rodzaj pozycji lub kombinacja obu tych czynników. Zgodnie z par. 31 MSR 1, zastosowanie zasady istotności oznacza, że szczegółowe wymogi dotyczące ujawniania informacji zawarte w standardzie lub interpretacji nie muszą być spełnione, jeśli informacje nie są istotne. Stosownie do par. 19 lit. b MSR 8, jeśli jednostka dokonuje zmiany zasad (polityki) rachunkowości w związku z początkowym zastosowaniem standardu lub interpretacji, które nie zawierają określonych przepisów przejściowych dotyczących tej zmiany, lub dokonuje zmiany zasad (polityki) rachunkowości dobrowolnie, zmianę tę jednostka wprowadza retrospektywnie. Zgodnie z par. 22 MSR 8, jeśli zmiana zasad (polityki) rachunkowości jest ujmowana retrospektywnie według zasad opisanych w paragrafie 19 a) oraz b), jednostka koryguje sprawozdanie z sytuacji finansowej otwarcia (bilans otwarcia) każdej pozycji kapitału własnego, której ta zmiana dotyczy, najwcześniejszego prezentowanego okresu oraz ujawnia inne dane porównawcze każdego okresu, tak jak gdyby zmienione zasady (polityka) rachunkowości były stosowane od zawsze.

Według par. 3 MSR 20, dotacje rządowe są pomocą rządową, która przybiera formę przekazania jednostce gospodarczej środków, w zamian za spełnianie przez nią, w przeszłości lub w przyszłości, pewnych warunków związanych z jej działalnością operacyjną. Dotacje do aktywów są dotacjami rządowymi, których udzieleniu towarzyszy podstawowy warunek mówiący o tym, że jednostka kwalifikująca się do ich otrzymania powinna zakupić, wytworzyć lub w inny sposób pozyskać aktywa długoterminowe (trwałe). Dotacjom tego typu mogą także towarzyszyć dodatkowe warunki wprowadzające ograniczenia co do rodzaju dotowanych aktywów, ich umiejscowienia lub też okresów, w których mają być one nabyte lub utrzymywane przez jednostkę gospodarczą. Dotacje do przychodu są dotacjami rządowymi innymi niż dotacje do aktywów. Zgodnie z par. 12 MSR 20, dotacje rządowe ujmuje się w zysku lub stracie w systematyczny sposób

w poszczególnych okresach, w których jednostka ujmuje odnośne koszty, które dotacje mają w zamierzeniu kompensować. Według par. 17 MSR 20, w większości przypadków okresy, na przestrzeni których jednostka ujmuje koszty lub wydatki powiązane z dotacją rządową dają się łatwo ustalić. Dlatego też dotacje, którym towarzyszy ujmowanie poszczególnych kosztów, są ujmowane w zysku lub stracie tego samego okresu, którego dotyczą odnośne koszty. Analogicznie, dotacje do aktywów podlegających amortyzacji są zazwyczaj ujmowane w zysku lub stracie na przestrzeni okresów proporcjonalnie do ujmowania odpisów amortyzacyjnych od tych aktywów.

Stosownie do par. 59 MSSF 3, jednostka przejmująca ujawnia informacje umożliwiające ocenę charakteru i skutków finansowych połączenia jednostek przeprowadzonego w czasie bieżącego okresu sprawozdawczego lub po zakończeniu okresu sprawozdawczego, ale przed dniem zatwierdzenia sprawozdania finansowego do publikacji. Zgodnie z par. B64 MSSF 3, aby spełnić wymóg określony w par. 59 MSSF 3, jednostka przejmująca ujawnia o każdym połączeniu jednostek przeprowadzonym w trakcie okresu sprawozdawczego informacje dotyczące: f) wartości godziwej na dzień przejęcia całkowitej przekazanej zapłaty oraz wartości godziwej na dzień przejęcia każdej głównej kategorii zapłaty takiej, jak środki pieniężne, inne materialne (rzeczowe) i niematerialne aktywa, w tym przedsięwzięcie lub jednostka zależna jednostki przejmującej, zaciągnięte zobowiązania, na przykład zobowiązanie dotyczące zapłaty warunkowej oraz udziały kapitałowe jednostki przejmującej, w tym liczba instrumentów lub udziałów wyemitowanych lub możliwych do wyemitowania oraz metodę ustalania wartości godziwej tych instrumentów lub udziałów; i) kwoty ujętych na dzień przejęcia głównych klas nabytych aktywów i przejętych zobowiązań; n) ii) w przypadku okazyjnego nabycia podanie przyczyn, które doprowadziły do powstania zysku z transakcji; q) kwoty przychodu oraz zysku lub straty połączonej jednostki przejmowanej od dnia przejęcia, uwzględnionej w skonsolidowanym sprawozdaniu z całkowitych dochodów za okres sprawozdawczy oraz przychodów oraz zysku lub straty połączonej jednostki za bieżący okres sprawozdawczy, wyliczone w taki sposób, jak gdyby datą przejęcia w przypadku wszystkich połączeń jednostek przeprowadzonych w trakcie roku był początek rocznego okresu sprawozdawczego.

Stosownie do przepisów § 90 ust. 1 pkt 6 oraz § 89 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia, skonsolidowane raporty półroczne oraz raporty półroczne zawierają raporty podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych emitenta z przeglądu półrocznych skróconych skonsolidowanych lub jednostkowych sprawozdań finansowych. Zgodnie z § 83 ust. 3 Rozporządzenia, emitent będący jednostką dominującą nie jest obowiązany do przekazywania odrębnego jednostkowego raportu półrocznego, pod warunkiem zamieszczenia w skonsolidowanym raporcie półrocznym półrocznego skróconego sprawozdania finansowego wraz z raportem podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych z przeglądu lub opinią o badanym sprawozdaniu finansowym dotyczącą tego sprawozdania. Według § 92 ust. 1 pkt 7 oraz § 91 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia, skonsolidowane raporty roczne i raporty roczne zawierają opinie podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym rocznym skonsolidowanym lub jednostkowym sprawozdaniu finansowym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, iż decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia należy do kategorii decyzji uznaniowych, a zatem kontrola legalności ww. decyzji dokonywana jest przez sąd administracyjny w ograniczonym zakresie. Sąd nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Sprawdza jedynie, czy decyzję podjął właściwy organ, czy decyzja ma oparcie w przepisach prawa materialnego oraz czy decyzja nie nosi znamion dowolności.

W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, organ administracji ustalił wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia wypełnienia przesłanek wynikających ze wskazanych powyżej norm prawa materialnego. Działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa) organ posiadał uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że skarżąca dopuściła się naruszenia polegającego na nienależytym wykonywaniu obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 19 b) MSR 8 stanowiącego załącznik do Rozporządzenia WE Nr 1126/2008 w zw. z par. 22 MSR 8, w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2009, sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2009 oraz śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze roku obrotowego 2010, zawierającego skrócone jednostkowe sprawozdanie finansowe za I półrocze roku obrotowego 2010, poprzez niezastosowanie podejścia retrospektywnego, tj. nieskorygowanie pozycji sprawozdań finansowych oraz nieujawnienie danych porównawczych każdego okresu, tak jak gdyby zmienione zasady wyceny produkcji w toku były stosowane od zawsze; naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 17 MSR 20 stanowiącego załącznik do Rozporządzenia WE Nr 1126/2008, w związku ze sporządzeniem śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze roku obrotowego 2010, zawierającego skrócone jednostkowe sprawozdanie finansowe za I półrocze roku obrotowego 2010, skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2010, sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2010, śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze roku obrotowego 2011, zawierającego skrócone jednostkowe sprawozdanie finansowe za I półrocze roku obrotowego 2011 skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2011 oraz sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2011, poprzez ujmowanie kolejno umarzanych rat kredytu technologicznego jednorazowo jako przychód w momencie umorzenia; nie wypełnienia należycie dyspozycji art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z par. 59 MSSF 3 stanowiącego załącznik do Rozporządzenia WE Nr 1126/2003 w zw. z par. B64 lit. f), i), n) ii) oraz q) MSSF 3, sporządzając skonsolidowane sprawozdanie finansowe za 2010 r. w którym nie zamieściła ujawnień dotyczących spółki R.: wartości godziwej na dzień przejęcia każdej głównej kategorii zapłaty, kwoty ujętych nadzień przejęcia głównych klas nabytych aktywów i przejętych zobowiązań, przyczyn, które doprowadziły do powstania zysku na okazyjnym nabyciu, kwoty przychodu oraz zysku lub straty jednostki przejmowanej od dnia przejęcia, uwzględnionej w skonsolidowanym sprawozdaniu z całkowitych dochodów za okres sprawozdawczy oraz przychodów i zysku lub straty połączonej jednostki za bieżący okres sprawozdawczy, wyliczonych w taki sposób, jak gdyby datą przejęcia w przypadku wszystkich połączeń jednostek prowadzonych w trakcie roku był początek rocznego okresu sprawozdawczego, co dawało organowi podstawę do nałożenia kary w wysokości 100 000 złotych.

Za nieuzasadniony, w ocenie Sądu, należy uznać zarzut nieprzeprowadzenie przez organ z urzędu dowodu z opinii biegłego. Jak wynika z art. Z treści 84 § 1 kpa, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Żądaniem przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, w świetle ww. przepisu, organ jest związany jedynie wówczas, jeżeli ustalenie stanu faktycznego wymaga wiadomości specjalnych. Dotyczyć więc ono powinno okoliczności, których ustalenie przy pomocy wskazówek wiedzy, doświadczenia życiowego oraz zasad logicznego rozumowania dostępnych organom administracji jest niemożliwe (vide: wyrok WSA w Warszawie z 26 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 117/12, Lex nr 1270606). W ocenie Sądu, wyjaśnienie niniejszej sprawy nie wymagało wiadomości specjalnych. Komisja Nadzoru Finansowego jako wyspecjalizowany organ administracji publicznej, powołany do nadzoru nad szeroko rozumianym rynkiem finansowym, posiada specjalistyczną wiedzę z obszaru objętego jej nadzorem, w tym również z zakresu MSR, MSSF oraz doradztwa inwestycyjnego. Prowadząc postępowanie Komisja dokonała prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o wskazane w decyzji dowody, w tym zeznania świadków, a następnie dokonała prawidłowej interpretacji i właściwego przepisów MSR/MSSF.

Odnosząc się do zarzutu skargi związanego z nieprzeprowadzeniem z urzędu dowodu z zeznań osoby, która podpisywała w imieniu kredytodawcy umowę o kredyt technologiczny, Sąd przychylił się do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym, skoro w postępowaniu administracyjnym skarżąca nie wnosiła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka Komisja nie widziała potrzeby powoływania takiego dowodu z urzędu, gdyż uznała, że wszelkie postanowienia umowy zostały wyjaśnione i nie zachodzi potrzeba powoływania kolejnych dowodów na okoliczność, która została wyjaśniona. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odnosząc się do argumentów skarżącej dotyczących interpretacji zapisów umowy związanych z umorzeniem kredytu technologicznego, organ odwołał się do poglądu wyrażonego przez świadków D. S. oraz P. W., którzy zeznali, iż decydujące znaczenie dla wyboru sposobu rozliczenia umorzenia części kredytu technologicznego mają postanowienia par. 19 ust. 2 umowy, z których wynika, że podstawą do dokonania umorzenia części kredytu technologicznego jest poniesienie przez skarżącą wydatków związanych z realizacją inwestycji technologicznej. Tym samym warunkiem umorzenia części kredytu technologicznego jest wcześniejsze poniesienie wydatków przez stronę na określone aktywa. Takie ujęcie kredytu technologicznego pozwala na uznanie go za dotację do aktywów w rozumieniu par. 3 MSR 20, a w konsekwencji ujęcie umarzanych rat, zgodnie z par. 17 MSR 20, w zysku lub stracie na przestrzeni okresów proporcjonalnie do ujmowania odpisów amortyzacyjnych od tych aktywów.

Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia przez organ rozprawy, Sąd w pełni akceptuje stanowiska organu, zgodnie z którym przeprowadzenie przesłuchania świadków w postępowaniach prowadzonych przez Komisje nie wymaga przeprowadzenia rozprawy. Przesłuchanie świadków przeprowadzane jest przez pracowników organu prowadzących postępowanie. W przesłuchaniu ma prawo wziąć udział strona postępowania. Dopuszczalne jest także przesłuchanie świadka na piśmie (art. 50 § 1 kpa), wówczas strona zawiadamiana jest o przeprowadzeniu dowodu oraz informowana o możliwości zadania pytań świadkowi. W prowadzonym postępowaniu nie doszło do naruszenia zasady wyrażonej w art. 10 kpa. Komisja zagwarantowała skarżącej czynny udział w postępowaniu, w tym prawo zadawania pytań świadkom, dokonując zawiadomienia w trybie akt 79 kpa. Niezasadny zatem, w ocenie Sądu, pozostaje zarzut związany z oceną zeznań świadka D. S. Jak wynika z treści decyzji, Komisja oceniła zeznania świadka w ramach swobodnej oceny dowodów, uznając je za wiarygodne. Taka ocena zeznań nie wyklucza dokonania innych ustaleń niż wynikają z tych zeznań. Dlatego też Komisja przyjęła, iż w części zeznania ww. świadka stanowią podstawę ustaleń faktycznych, w innej części dokonała ustaleń na podstawie innych dowodów lub odmiennej oceny materiału dowodowego. Powyższe, zdaniem Sądu, nie świadczy o przekroczeniu granic swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie.

Przechodząc do kwestii związanej z wymierzeniem kary, Sąd uznał, iż organ należycie uzasadnił jej wysokość uwzględniając zarówno wagę jak i rodzaj stwierdzonych naruszeń. Okoliczności powyższe zostały wyjaśnione szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Ponadto, w sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do uznania zarzutu, iż nałożona kara jest niewspółmiernie wysoka do rodzaju i skali ustalonych przez organ naruszeń. W ocenie Sądu, przedmiotowa kara spełnia zarówno funkcję prewencyjną jak i represyjną mających na celu zapewnić, że strona będzie przestrzegała przepisów nakładających na nią, jako spółkę publiczną, określone obowiązki informacyjne oraz była świadoma jako uczestnik rynku kapitałowego konsekwencji jakie grożą w przypadku naruszenia nałożonych na nią obowiązków. Kara nie może być zbyt niska, bowiem ma odstraszać i zniechęcać do naruszenia prawa. Nie ulega wątpliwości, że ma stanowić formę represji, która polega na naruszeniu sfery majątkowej skarżącej. Zdaniem Sądu, nałożona przez organ kara jest współmierna do naruszenia i nie stanowi nadmiernego obciążenia dla strony. Zgodnie bowiem ze skonsolidowanym raportem kwartalnym Grupy Kapitałowej R. S.A. za III kwartał 2012 r. zawierającym skrócone kwartalne sprawozdanie Spółki opublikowanym w dniu 31 października 2012 r., zysk netto Spółki narastająco wyniósł 8 338 tys. zł. Tym samym nałożona kara pieniężna w wysokości 100 000 zł stanowi 1,2 % osiągniętego jednostkowego zysku za III kwartały 2012 r.

Reasumując, zdaniem Sądu, na gruncie niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, a tym bardziej norm procesowych uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jest to o tyle istotne, że decyzja uznaniowa może być uchylona przez Sąd w wypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić w sytuacji, gdy organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotne dla sprawy dowody lub dokonał ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Takie uchybienia w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca, organ przeprowadził wnikliwe postępowanie dowodowe, zaś wydaną decyzję należycie uzasadnił.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji.