Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 774/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 3 par. 2 pkt 1, art. 145 par. 1, art. 151, art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 108  par. 1, art. 9, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 124 ust. 1a
journal: Dz.U. 2020 poz 1990
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna Kubicka (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zajęcia części nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2021 r. nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") po rozpoznaniu odwołania R. W. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2021 r. , znak [...]

Ww. decyzją wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm., dalej jako: "u.g.n.") Starosta S.: 1. zezwolił spółce E. Sp. z o.o., z siedzibą w P., na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości stanowiącej własność R. W., oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], arkusz mapy 1, obręb [...], jednostka ewidencyjna [...]), zapisanej w prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. księdze wieczystej KW [...], w celu wykonania prac polegających na założeniu i przeprowadzeniu na części nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, t.j. napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji R. (montaż przewodów fazowych i odgromowych, montaż kabla ADSS, montaż łańcuchów izolatorów i zawiesi) o długości wynoszącej 22,3 m (po osi) oraz posadowienie jednego stanowiska słupowego wraz z fundamentem i uziemieniem, na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 215,1 m2, 2. nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że wnioskiem z [...] lutego 2021 r. spółka E. wystąpiła w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z opisanej wyżej nieruchomości. Jednocześnie wnioskodawca wystąpił o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. zezwalającej na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. Do wniosku załączono ostateczną decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz korespondencję prowadzoną z właścicielem nieruchomości oraz jego pełnomocnikiem, dotyczącą prób uzyskania tytułu prawnego do gruntu. Organ wskazał, że działka będąca przedmiotem wniosku objęta jest ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na "wprowadzeniach liniowych 110 kV do projektowanej rozdzielni sieciowej 110 kV P. " na części działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], , [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]i [...], obręb P., gm. S. oraz na części działki nr [...], obręb K., gm. S..

Organ I instancji wskazał, że decyzją z [...] maja 2021 r., znak [...] Starosta S. orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości stanowiącej własność R. W., oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], arkusz mapy 1, obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], zapisanej w prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. księdze wieczystej KW [...] poprzez zezwolenie spółce E. Sp. z o.o. z siedzibą w P., na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, t.j. napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji R. (montaż przewodów fazowych i odgromowych, montaż kabla ADSS, montaż łańcuchów izolatorów i zawiesi) o długości wynoszącej 22,3 m (po osi) oraz posadowienie jednego stanowiska słupowego wraz z fundamentem i uziemieniem, na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 215,1 m2.

Organ wskazał, że we wniosku przedsiębiorca przesyłowy wskazał argumenty przemawiające za wydaniem decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości i nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Organ w uzasadnieniu decyzji powołał przepisy prawa, t.j. art. 124 ust. 1a u.g.n. oraz art. 108 § 1 k.p.a. Organ wyjaśnił, że inwestycja polegająca na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej linii 110 kV jest inwestycją celu publicznego określonego w art. 6 pkt 2 u.g.n. Organ stwierdził, że wnioskodawca jest przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu gospodarczo – obronnym, którego przedmiotem wykonywanej działalności gospodarczej jest m.in. wytwarzanie, dystrybucja i przesyłanie energii elektrycznej, o którym mowa w art. 3 pkt 10 ustawy z 23 sierpnia 2001 r. o organizowaniu zadań na rzecz obronności państwa realizowanych przez przedsiębiorców. Spółka E. Sp. z o.o. jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym. Organ wskazał, że obowiązki o charakterze gospodarczo-obronnym wnioskodawcy zostały określone w przepisach ustawy z 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym. Organ stwierdził, że z przepisów wynikających z ww. aktów prawnych wynikają ustawowe obowiązki wnioskodawcy do dokonywania przebudowy istniejącej infrastruktury służącej do przesyłu energii elektrycznej, a tym samym zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego konkretnego regionu. Zdaniem organu inwestycja polegająca na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej linii 110 kV jest inwestycją zmierzającą do zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego regionu. Organ uznał zatem, że w sprawie zaistniały przesłanki warunkujące dopuszczalność wydania decyzji zezwalającej na niezwłocznym zajęciu części nieruchomości i nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Strona, reprezentowana przez pełnomocnika, w odwołaniu od ww. decyzji wniosła o jej uchylenie, o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności i o zwrot kosztów postępowania. Zarzucono naruszenie art. 124 ust. 1a u.g.n. w zw. z art. 108 § 1 k.p.a., art. 9, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.

Wojewoda wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył ustalenia faktyczne, stan prawny z odniesieniem do orzecznictwa. Wskazał, że w sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 124 ust. 1a u.g.n., czy też art. 108 § 1 k.p.a. Organ wyjaśnił, że przedmiotem decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest odebranie posiadania nieruchomości dotychczasowemu właścicielowi (...), w których posiadaniu znajduje się nieruchomość, aby inwestor mógł niezwłocznie rozpocząć na niej realizację celu publicznego. Decyzja ta podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej, jako określone w niej świadczenie niepieniężne, dlatego też decyzja ta stanowi tytuł wykonawczy do przeprowadzenia tej egzekucji przez organ, który ją wydał, t.j. przez organ I instancji. Wojewoda wskazał, że dystrybucja energii, instalowanie maszyn przemysłowych, sprzętu i wyposażenia, naprawa i konserwacja urządzeń elektrycznych oraz roboty związane z budową linii telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych są jednymi z głównych przedmiotów działalności gospodarczej prowadzonej przez E. Sp. z o.o. z siedzibą w P., t.j. spółki należącej do polskiej grupy E. będącej w większości własnością Skarbu Państwa. Inwestor w realizację inwestycji zaangażował wielkie nakłady finansowe. Możliwość opóźnienia realizacji inwestycji poważnie godzi w podstawy ekonomiczne inwestora będącego stroną postępowania. Pełnomocnik zwrócił uwagę na fakt, że realizacja przedmiotowej inwestycji zgodnie z art. 6 u.g.n. kwalifikowana jest jako inwestycja celu publicznego. Organ stwierdził, że stan faktyczny sprawy wskazuje, że spełnione są przesłanki niezbędności wydania decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Inwestor podniósł, że planowana inwestycja ma na celu poprawę bezpieczeństwa energetycznego poprzez m.in. zwiększenie niezawodności i efektywności oraz dostosowanie sieci elektroenergetycznej dla potrzeb rozwoju sektora energetyki, a także zapewnienia pokrycia zapotrzebowania oraz ciągłości dostaw energii elektrycznej dla zasilanych za ich pośrednictwem obecnych i przyszłych odbiorców. Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie istnieje zarówno interes społeczny, jak i ważny interes gospodarczy. Organ wskazał, że zapewnienie stałego dopływu energii do gospodarstw domowych oraz przedsiębiorstw mieści się zarówno w kryterium interesu społecznego, jak i ważnego interesu gospodarczego.

W skardze z [...] sierpnia 202 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, o wstrzymanie wykonania decyzji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych. Zarzuciła rażące naruszenie przepisów:

1. art. 124 ust. 1a u.g.n. w zw. art. 108 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zachodziły przesłanki do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu części nieruchomości, podczas gdy w niniejszej sprawie nie zachodzi konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami oraz nie jest to niezbędne ze względu na ważny interes społeczny lub stron, a ponadto inwestor nie wykazał by zwłoka w zajęciu uniemożliwiła realizację celu publicznego,

2. art. 124 ust. 1a u.g.n. poprzez błędne przyjęcie, iż z przepisu wynika, że starosta zobowiązany jest – po wydaniu decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 – do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu, jeżeli decyzja ta nie stała się jeszcze ostateczna – podczas gdy analiza wskazanego przepisu nie daje powołanego przez organ wyniku,

3. art. 9 k.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie skarżącej motywów swej decyzji, niewyjaśnienie na jakich okolicznościach organ oparł się uznając, iż nieuzyskanie przedmiotowej decyzji spowoduje niemożność zapewnienia dostaw energii na wymaganym poziomie dla przedmiotowego terenu,

4. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. – poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy, skutkujące uznaniem, że będąca podstawą zaskarżonej decyzji, decyzja z dnia 12 maja 2021 r., dotycząca ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, została wydana niezgodnie z przepisami będącymi jej podstawą, podczas gdy inwestor nie przeprowadził rokowań do których był zobowiązany przepisami art. 124 u.g.n.

W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła argumentację zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Pismem z [...] czerwca 2022r. uczestnik postępowania E. spółka z o.o. wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021, poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd zauważa, że podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Jak wynika z treści powyższego przepisu postępowanie w sprawie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego podmiotu, a wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzależnione zostało od uprzedniego wydania decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Podkreślić przy tym należy, że dla zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. znaczenie ma tylko fakt samego wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 tego przepisu, nie zaś jej wykonalność, skuteczność, prawidłowość, czy nawet skuteczne doręczenie (por. wyrok NSA z 8 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2418/16, wszystkie powołane orzeczenia publikowane są na str. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpatrując wniosek o wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości organ orzekający nie sprawdza po raz kolejny spełnienia przesłanek do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, ale uwzględnia sam fakt wydania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. Analizuje natomiast, czy w sprawie wystąpił przypadek określony w art. 108 k.p.a. lub ważny interes gospodarczy. Jeżeli warunki te zostaną spełnione, organ orzekający jest obowiązany zezwolić na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na realizację celu publicznego wskazanego w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości.

Stosownie do art. 108 § 1 k.p.a., decyzji może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Decyzja wydawana na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma zatem charakter związany, gdyż kwestii wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, w przypadku spełnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie, ustawodawca nie pozostawił uznaniu organów orzekających. Decyzja wydawana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma charakter subsydiarny. Subsydiarność decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oznacza, że decyzja taka może istnieć w obrocie prawnym tylko wtedy, kiedy występuje w obrocie prawnym poprzedzająca ją decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Zatem wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. musi każdorazowo być poprzedzone ustaleniem, że istnieje w obrocie prawnym wydana wcześniej decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę organy obu instancji prawidłowo uznały, że wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. Spółka, będąca operatorem systemu dystrybucyjnego energii elektrycznej, uzyskała decyzję Starosty z 12 maja 2021 r. ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie spółce zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, t.j. napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji R. (montaż przewodów fazowych i odgromowych, montaż kabla ADSS, montaż łańcuchów izolatorów i zawiesi) o długości wynoszącej 22,3 m (po osi) oraz na posadowienie jednego stanowiska słupowego wraz z fundamentem i uziemieniem, na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 215,1 m2 na nieruchomości stanowiącej własność skarżącej. Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez skarżącą Wojewoda decyzją z [...] lipca 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 12 sierpnia 2022 r. r. (sygn. akt I SA/Po 773/21) oddalił skargę wniesioną przez skarżącą na decyzję Wojewody. Tym samym, spełniony został podstawowy warunek wydania decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n., a mianowicie w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości.

Jednocześnie należy wskazać, że w świetle art. 108 § 1 i art. 124 ust. 1a u.g.n. decyzję o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wydaje się, jeżeli zachodzi konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny, wyjątkowo ważny interes strony lub ważny interes gospodarczy. Przy czym, zaistnienie okoliczności wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a. i przesłanka ważnego interesu gospodarczego nie wymagają łącznego ich wystąpienia, a zaistnienie jednej z nich uprawnia organ do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n.

W niniejszej sprawie organy ustaliły, że wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzasadnione jest ważnym interesem społecznym i gospodarczym. Budowa przedmiotowej linii elektroenergetycznej jest inwestycją celu publicznego. Inwestycja realizowana będzie na znacznym obszarze i ma służyć zaspokojeniu potrzeb społecznych i gospodarczych większej grupy ludności, a także pozostaje niezbędna dla rozwoju gospodarczego, bezpieczeństwa energetycznego oraz zapewnienia ciągłości i jakości dostaw energii elektrycznej na właściwym poziomie dla całego obszaru objętego inwestycją. Kwestia niezawodności sieci dystrybucyjnej, obsługiwanej przez E. sp. z o.o., jest zatem sprawą priorytetową. Ponadto wydanie decyzji z rygorem natychmiastowej wykonalności jest niezbędne z uwagi na umożliwienie inwestorowi przeprowadzenia inwestycji w planowanym terminie, w celu zabezpieczenia gospodarki regionu przed ciężkimi stratami, a także zabezpieczenia interesu społecznego przez zapewnienie ciągłości dostaw energii. Niezrealizowanie przedmiotowej inwestycji w jak najkrótszym terminie grozi podniesieniem kosztu inwestycji, a ponadto może skutkować przeciążeniem istniejących połączeń energetycznych, a tym samym wystąpieniem w przyszłości długotrwałych przerw w dostawie energii (por. postanowienie NSA z dnia 7 czerwca 2022 r., sygn. akt I OZ 150/22). Ponadto zauważyć należy, że obowiązkiem spółki jest zapewnienie stałego dopływu energii elektrycznej do odbiorców. Niewątpliwie zatem kwestionowane przedsięwzięcie jest realizacją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Tym samym, umożliwienie spółce niezwłocznego zajęcia przedmiotowej nieruchomości uzasadnione jest wystąpieniem przesłanki interesu społecznego oraz ważnego interesu gospodarczego, wyrażających się w konieczności zapewnienia pokrycia zapotrzebowania oraz ciągłości dostaw energii elektrycznej dla zasilanych za ich pośrednictwem obecnych i przyszłych odbiorców na znacznym obszarze oraz dostosowania sieci elektroenergetycznej dla potrzeb rozwoju sektora energetyki. Podkreślić również należy, że dla każdej osoby nawet takiej, która nie posiada najmniejszej wiedzy z dziedziny energetyki i przesyłu energii oczywistym powinno być, że nowe linie energetyczne zapewniają większe bezpieczeństwo nie tylko przesyłu, ale również osób czasowo znajdujących się w okolicach tych linii. Skarżąca również powinna być zainteresowana unowocześnieniem linii energetycznej przebiegającej przez jej nieruchomość. Nadto rzeczą powszechnie wiadomą jest, że rozwój odnawialnych źródeł energii jest nierozerwalnie związany z koniecznością modernizacji istniejących linii energetycznych w celu zwiększenia mocy przesyłowych.

W tych okolicznościach stwierdzić zatem należy, że zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w przepisach prawa.

Tym samym w ocenie Sądu za bezzasadne należy uznać podniesione przez skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 124 ust. 1a u.g.n., jak i art. 108 k.p.a.

Natomiast odnosząc się do zarzutu dotyczącego kwestii rokowań wyjaśnić należy, że nie dotyczą one zaskarżonej decyzji, lecz decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, która była przedmiotem odrębnego postępowania. Jak wskazano wyżej, rozstrzygając wniosek o wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, organ nie sprawdza po raz kolejny spełnienia przesłanek do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Organ miał jedynie obowiązek ustalenia, czy została wydana decyzja w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., czy wniosek złożył podmiot, który będzie realizował cel publiczny oraz czy zostały spełnione przesłanki o których mowa w art. 108 k.p.a. lub wniosek jest uzasadniony ważnym interesem gospodarczym. W związku z tym poza zakresem dociekań Sądu pozostać musiał sposób przeprowadzenia rokowań.

W ocenie Sądu nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, t.j. art. 9, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, t.j. art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z zasadą informowania stron, t.j. art. 9 k.p.a., organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakazuje natomiast wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. W świetle art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem Sądu z akt sprawy wynika, że organy obydwu instancji nie uchybiły przepisom proceduralnym i przeanalizowały wszystkie okoliczności, które były niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Wskazać również należy, że z uwagi na charakter decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości organ zobowiązany był do nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, co też zgodnie z przepisami prawa uczynił.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.