Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 168/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 6, art. 7, art. 10 par. 1, art. 45, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 110 par. 1, art. 189f par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 9g, art. 9x ust. 2 pkt 1, art. 9x ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2010
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) Protokolant Asystent sędziego Robert Latek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi E Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 20 grudnia 2021 r. nr KO.463.12.2021 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 grudnia 2021 r., nr KO.463.12.2021 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 189f § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735)- dalej: k.p.a.; art. 9x ust. 2 pkt 1, ust. 3, art. 9zb ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 888)- dalej: u.p.c.g.; § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 2167); rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za korzystanie ze środowiska (Dz.U. z 2017 r. poz. 2490) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Żelechlinek z dnia 25 sierpnia 2021 r., nr RGK:7032.17.2021 o nałożeniu na E S.A. z siedzibą w K. administracyjnej kary pieniężnej za nieosiągnięcie w roku 2019 wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych.

Wskazaną wyżej decyzją z dnia 25 sierpnia 2021 r. Wójt Gminy Żelechlinek nałożył na skarżącą spółkę administracyjną karę pieniężną w wysokości 1.179 zł za nieosiągnięcie w roku 2019 wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych ( papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła).

Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem spółka, w przewidzianym prawem terminie wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim, zarzucając naruszenie:

- art. 10 § 1 w zw. z art. 45 k.p.a. poprzez doręczanie pism w toku postępowania oraz kwestionowanej decyzji na adres oddziału spółki, a co za tym idzie pozbawienie skarżącej prawa do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu;

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzenia niezbędnego materiału dowodowego, na okoliczność podejmowania przez skarżącą wszelkich działań mających na celu przekonanie mieszkańców gminy do powierzania jej odpadów selektywnie zebranych, a co za tym idzie działań mających na celu zadość uczynienie obowiązkowi wynikającemu z art. 9g u.p.c.g.;

- art. 189f k.p.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo wystąpienia określonych w nim przesłanek uzasadniających odstąpienie od wymierzenia spółce administracyjnej kary pieniężnej;

-art. 8 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie art. 189f pkt 1 k.p.a pomimo, iż stwierdzone naruszenie nie stanowiło zagrożenia ani dla środowiska, ani dla życia zdrowia i ludzi, jak również nie wywołało negatywnych skutków w zakresie dóbr prawnie chronionych, oraz poprzez nierozważenie możliwości zastosowania art. 189f § 2 pkt 1 k.p.a., to jest brak odniesienia się do możliwości odstąpienia od nałożenia przedmiotowej kary w kontekście możliwości spełnienia celów, dla których ma być nałożona;

- art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.p.c.g. poprzez nałożenie na spółkę przedmiotowej kary pieniężnej pomimo, iż nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia wynikał z przyczyn niezależnych od spółki.

Z uwagi na powyższe skarżąca wnosiła o zmianę kwestionowanej decyzji na podstawie art. 132 § 1 k.p.a., ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi i instancji.

Utrzymując w mocy, objętą niniejsza skargą decyzją z dnia 20 grudnia 2021 r., kwestionowane rozstrzygnięcie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wskazało na wstępie, iż podstawę materialnoprawną nałożenia na spółkę administracyjnej kary pieniężnej stanowiły przepisy u.p.c.g. w brzmieniu obowiązującym w roku 2019 r. Dalej organ wskazał, iż jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego skarżąca spółka prowadzi działalność gospodarczą, podlegającą wpisowi do rejestru działalności regulowanej prowadzonego przez Wójta Gminy Żelechlinek, w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, którzy nie są obowiązani do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rzecz gminy. Z tego tytułu w roku 2019 spółka, stosownie do treści art. 9g u.p.c.g. zobowiązana była do osiągnięcia w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami oraz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3b ust. 2 i art. 3c ust. 2. Poziom ten odnośnie frakcji papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła, w roku 2019, stosownie do powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2016 r. wynosił 40%. Natomiast osiągnięty przez spółkę poziom wynosił 9,56%, co wynika z wyliczeń organu I instancji dokonanych na podstawie przedstawionych w sprawozdaniu spółki danych, to jest: łącznej masy wytworzonych odpadów papieru, metalu, tworzyw sztucznych szkła (Mwpmts) – 22,7911 Mg oraz łącznej masy tych odpadów poddanych recyklingowi i przygotowanych do ponownego użycia (Mrpmts) – 2,1790 Mg. Nieosiągnięcie przez skarżącą spółkę we wskazanym okresie wymaganych prawem poziomów, skutkowało nałożeniem na spółkę administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 9x ust. 2 pkt 1 u.p.c.g., obliczonej na podstawie art. 9x ust. 3 u.p.c.g. w zw. z § 1 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r., to jest jako: iloczyn brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu (6,9382 Mg) i stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku (170 zł/Mg). Obliczona w powyższy sposób administracyjna kara pieniężna wymierzona spółce, po zaokrągleniu do pełnych złotych, stosownie do treści art. 9zf u.p.c.g. w zw. z art. 63 § 1 o.p., wynosi 1.179 zł. Kolegium podkreśliło, że zarówno sposób wyliczenia przedmiotowej kary, jak i jej wysokość są prawidłowe i nie były kwestionowane przez spółkę.

Dalej odnosząc się do zarzutów odwołania, co do niezastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Kolegium wskazało, iż odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w oparciu o powołany przepis i poprzestanie na pouczeniu jest możliwe w sytuacji łącznego spełnienia określonych w nim przesłanek, to jest: waga stwierdzonego naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Przy czym przesłanka oceny zaprzestania naruszenia prawa odnosi się do naruszeń o charakterze ciągłym, trwałym lub powtarzającym się, nie ma natomiast zastosowania do naruszeń o charakterze jednorazowym. W niniejszej sprawie, zdaniem organu odwoławczego, powołany wyżej przepis nie znajduje zastosowania, gdyż spółka nie osiągnęła wymaganego prawem poziomu recyklingu w 2019 r., a więc nie doszło do zaprzestania naruszania prawa, a nadto osiągnięcie poziomu recyclingu rzędu 9,56% z wymaganych 40% nie pozwala na stwierdzenie, że waga naruszenia była znikoma. Odnośnie zaś zarzutu nierozważenia możliwości zastosowania w sprawie art. 189f § 2 k.p.a. Kolegium wskazało, iż przepis ten nie znajduje zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy, gdyż nie jest możliwym usunięcie naruszenia prawa, co stanowi jedną z przesłanek wynikającą z treści przywołanego przepisu, które miało miejsce w roku 2019.

Natomiast, co do zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.p.c.g. poprzez nieuwzględnienie, iż zarzucane spółce naruszenie było wynikiem okoliczności, na które skarżąca nie miała jakiegokolwiek wpływu, Kolegium podkreśliło, że to rolą skarżącej, jako przedsiębiorcy podejmującego się konkretnego rodzaju działalności, jest zadośćuczynienie obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów prawa. Rolą spółki jest zatem motywowanie jej kontrahentów do przekazywania odpadów w postaci posegregowanej, jak również systematyczne monitorowanie osiąganych poziomów recyklingu. Organ podkreślił także, że przepis art. 9x ust. 2 u.p.c.g. nie przewiduje jako przesłanki wymierzenia kary, stopnia zawinienia zobowiązanego podmiotu w nieosiągnięciu określonych prawem poziomów recyklingu, lecz sam fakt nieosiągnięcia tych poziomów, co oznacza, iż przedmiotowa kara należy do kar bezwzględnie określonych, mających na celu zmobilizowanie przedsiębiorców odbierających odpady do osiągnięcia jak najwyższego tzw. poziomu ekologicznego.

Odnośnie zaś zarzutu naruszenia art. 10 § 1 w zw. z art. 45 k.p.a. Kolegium przyznało, iż zarówno kierowana do spółki korespondencja, jak i decyzja organu I instancji zostały doręczone na adres oddziału skarżącej w T. Niemniej jednak w ocenie Kolegium, naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż jak wynika ze zgormadzonej w sprawie dokumentacji storna miała zapewniony czynny udział w toku postępowania i była reprezentowana przez uprawnione do tego osoby.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E S.A. z siedzibą w K. zarzucała naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 110 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która nie została doręczona stronie postępowania;

- art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1pkt 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji adresowanej do błędnie oznaczonej strony postępowania;

- art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 10 § 1 i ar.t 45 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo niezapewnienia spółce czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, wobec zastosowanie doręczeń na adres oddziału spółki, a nie jej siedziby;

- art. 189f k.p.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo wystąpienia określonych w nim przesłanek uzasadniających odstąpienie od wymierzenia spółce administracyjnej kary pieniężnej;

- art. 8 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie art. 189f pkt 1 k.p.a pomimo, iż stwierdzone naruszenie nie stanowiło zagrożenia ani dla środowiska, ani dla życia zdrowia i ludzi, jak również nie wywołało negatywnych skutków w zakresie dóbr prawnie chronionych; oraz poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzenia niezbędnego materiału dowodowego, na okoliczność podejmowania przez skarżącą wszelkich działań mających na celu przekonanie mieszkańców gminy do powierzania jej odpadów selektywnie zebranych, a nadto bezpodstawne przyjęcie, że spółka nie zaprzestała naruszenia prawa.

Spółka wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ja decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając podniesione zarzuty strona wskazywała na odrębność organizacyjną spółki, jak i jej oddziałów, wywodząc z powyższego, iż zarówno fakt doręczenia decyzji organu I instancji na adres oddziału spółki, jak i wadliwe oznaczenie adresata wydanej decyzji I instancji winno skutkować jej uchyleniem, a nie utrzymaniem w mocy przez organ odwoławczy. Strona zakwestionowała również stanowisko organu odwoławczego, co do możliwości zastosowania w sprawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., w szczególności wadliwe zdaniem spółki stwierdzenie, co do niezaprzestania przez stronę naruszenia prawa, bez jakiejkolwiek weryfikacji wartości poziomów recyklingu osiąganych przez spółkę w latach następnych, jak również pominięcie, iż zarzucane naruszenie nie spowodowało zagrożenia dla środowiska ani innego dobra prawem chronionego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Obecny na rozprawie w dniu 9 czerwca 2022 r., przeprowadzonej przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, ustanowiony w sprawie pełnomocnik spółki popierał zarzuty i wnioski zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 329) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi E S.A. z siedzibą w K. uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 20 grudnia 2021 r. utrzymującą w mocy decyzje Wójta Gminy Żelechlinek z dnia 25 sierpnia 2021 r. o wymierzeniu spółce administracyjnej kary pieniężnej za nieosiągnięcie w roku 2019 wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła).

Podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735)- dalej: k.p.a., oraz przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2010) – dalej: u.p.c.g. – w brzmieniu obowiązującym w roku 2019.

Zgodnie z art. 9g u.p.c.g. podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami oraz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3b ust. 2 i art. 3c ust. 2.

Natomiast stosownie do art. 9x ust. 2 pkt 1 u.p.c.g. przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 2, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania (art. 9x ust. 3 u.p.c.g.).

Zgodnie z tabelą nr 1 załącznika do znajdującego zastosowanie w sprawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 2167) określony prawem, wymagany w roku 2019 poziom recyklingu i przygotowania do ponownego użycia następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła wynosił 40%.

Natomiast obowiązująca w roku 2019 jednostkowa stawka opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych (oznaczonych kodem 20 03 01) na składowisku wynosiła, zgodnie z poz. nr 1051 załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za korzystanie ze środowiska (Dz.U. z 2017 r. poz. 2490) wynosiła 170 zł/Mg.

W niniejszej sprawie bezsporne pomiędzy stronami postępowania pozostają te ustalenia faktyczne, z których wynika, że w roku 2019 skarżąca spółka prowadziła działalność gospodarczą, podlegającą wpisowi do rejestru działalności regulowanej prowadzonego przez Wójta Gminy Żelechlinek, w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, którzy nie są obowiązani do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rzecz gminy. Bezspornym pozostaje również, że we wskazanym okresie spółka nie osiągnęła wymaganego prawem 40% poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia frakcji odpadów komunalnych - papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła. Jak wynika bowiem z przedłożonego przez spółkę sprawozdania, osiągnięty przez nią poziom wynosił 9,56%, co wyliczono na podstawie wskazanych przez stronę wartości: łącznej masy wytworzonych odpadów papieru, metalu, tworzyw sztucznych szkła (Mwpmts) – 22,7911 Mg oraz łącznej masy tych odpadów poddanych recyklingowi i przygotowanych do ponownego użycia (Mrpmts) – 2,1790 Mg. Nieosiągnięcie przez spółkę wymaganego prawem poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia frakcji odpadów komunalnych - papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła, a co za tym idzie niewypełnienie ciążącego na spółce obowiązku wynikającego z art. 9g u.p.c.g., stanowiło podstawę do wymierzenia skarżącej administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.pc.g., w wysokości 1.179 zł.

Dokonane w powyższym zakresie ustalenia faktyczne organu, jak i zasadność zastosowania wskazanych przepisów prawa materialnego nie budzą jakichkolwiek wątpliwości Sądu. Ponadto zarówno sposób obliczenia przedmiotowej kary, jak i jej wysokość nie są kwestionowane przez skarżącą spółkę.

Natomiast zasadnicza istota sporu sprowadza się do kwestii uznania za skuteczne dokonywanych przez organ I instancji doręczeń pism procesowych, kierowanych na adres oddziału skarżącej spółki w T., a w konsekwencji pozbawienia strony prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 10 § 1 w zw. z art. 45 k.p.a.) oraz do zasadności twierdzenia organów administracji, co do braku możliwości odstąpienia od wymierzenia przedmiotowej administracyjnej kary pieniężnej, na podstawie art. 189f §1 pkt 1 k.p.a.

Odnosząc się do pierwszej z wskazanych kwestii spornych podnieść należy, iż zgodnie z art. 45 k.p.a. jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio. Z brzmienia przywołanego wyżej przepisu wynika zatem, iż dla skutecznego doręczenia pism postępowaniu administracyjnym kierowanych do podmiotu będącego jednostką organizacyjną, do jakich niewątpliwie zalicza się skarżąca spółka, jako podmiot działający w formie spółki akcyjnej, niezbędnym jest łączne spełnienie dwóch warunków, doręczenie pisma na adres ich siedziby, przez którą przyjmuje się adres organu zarządzającego daną jednostką organizacyjną oraz doręczenie pisma do rąk osoby uprawnionej do odbioru korespondencji. Przy czym podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż dopuszczalnym jest kierowanie korespondencji na inny adres niż adres siedziby danej jednostki organizacyjnej, jednakże wymaga to wyraźnego, uprzedniego wskazania przez zainteresowaną jednostkę miejsca do doręczeń innego, niż lokal jej siedziby.

W niniejszej sprawie bezspornym pozostaje, iż zarówno wystosowane w dniu 26 maja 2021 r. zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za nieosiągnięcie przez skarżącą wymaganego w roku 2019 poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami, jak wydana w tym przedmiocie decyzja Wójta Gminy Ż. z dnia 25 sierpnia 2021 r. zostały doręczone pod adresem, wymienionego w załączonym do akt odpisu KRS, oddziału skarżącej spółki w T. Tym samym w ocenie Sądu, podzielić należy zarzut skargi, iż doręczenie przesyłki w oddziale spółki, a nie w jej siedzibie głównej, która jak wynika z akt sprawy znajduje się w Kielcach, stanowiło naruszenie art. 45 k.p.a. Niemniej jednak uznać należy, iż stwierdzone w powyższym zakresie naruszenie pozostaje bez istotnego wpływu na wynik kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia, a co za tym idzie, zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, nie skutkuje koniecznością uchylenia kwestionowanych przez stronę decyzji. Wskazać bowiem należy, iż w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu przedmiotowego postępowania administracyjnego, pismem z dnia 7 czerwca 2021 r., P.A. – Prezes Zarządu Spółki, uprawniony do samodzielnej reprezentacji skarżącej spółki, przedstawiając obszerne stanowisko w sprawie, nie kwestionował skuteczności doręczenia korespondencji na adres oddziału spółki. Prawidłowość tego doręczenia została podważona dopiero na etapie odwołania od decyzji I instancji. Co więcej, jako nadawcę pisma z dnia 7 czerwca 2021 r. oznaczono E S.A. Odział T.. Podkreślenia również wymaga, że kierowana przez organ I instancji korespondencja na adres oddziału spółki została odebrana przez osobę uprawnioną – pracownika spółki, co zostało potwierdzone własnoręcznym podpisem osoby odbierającej korespondencję oraz pieczęcią oddziału spółki w T. W sprawie istotnym pozostaje również to, iż wadliwie doręczana spółce korespondencja organu I instancji nie spowodowała ujemnych skutków procesowych po stronie spółki, gdyż bezspornym pozostaje, że strona skorzystała w zakreślonym prawem terminie z przysługującego jej uprawnienia zarówno do zajęcia stanowiska w sprawie, jak i do wniesienia odwołania od niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia. Tym samym, wbrew stanowisku skarżącej w sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., gdyż spółka miała pełną świadomość, co do toczącego się postępowania administracyjnego, jak również miała zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, który Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy i które uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji z tego powodu, to naruszenie uprawnień strony, które powoduje, że wydana została decyzja o odmiennej treści niż gdyby została wydana po przedstawieniu swojego stanowiska przez stronę. Innymi słowy, do tego rodzaju naruszenia dochodzi, gdy strona zostaje pozbawiona możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Inaczej mówiąc naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy strona wykaże, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy w takim zakresie, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (por. wyroki NSA z 16 grudnia 2020 r., II OSK 1767/18; z 16 kwietnia 2021 r., I OSK 212/21; z 22 kwietnia 2021 r., II OSK 2046/18; z dnia 27 października 2021 r., III OSK 4262/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie spółka nie wykazała, że została pozbawieni w jakikolwiek sposób możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Wręcz przeciwnie, jak już wcześniej wskazano miała zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, o czym świadczy podejmowana przez stronę aktywność procesowa.

Wbrew stanowisku skarżącej spółki, w realiach niniejszej sprawy nie doszło także do naruszenia art. 110 § 1 k.p.a., który stanowi, iż organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że z punktu widzenia możliwości wniesienia środka prawnego z uwagi na wejście aktu administracyjnego do obrotu prawnego w rozumieniu art. 110 k.p.a. kluczowe jest, żeby akt administracyjny znalazł się w posiadaniu strony, chociażby naruszono przepisy regulujące procedurę doręczeń. Zachowanie sformalizowanego trybu dokonywania doręczeń przewidzianego w przepisach proceduralnych bynajmniej nie jest konieczne, jeśli tylko strona, dla której pismo było przeznaczone, oświadczy, że pismo to otrzymała. Takie oświadczenie strony zastępuje pokwitowanie i uważane jest za dostateczny dowód dotarcia do świadomości strony treści pisma (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2016 r., I OSK 3095/15; wyrok z 28 lutego 2020 r., I GSK 236/18; wyrok WSA w Poznaniu z 1 sierpnia 2019 r., II SA/Po 360/19; wyrok WSA w Olsztynie z 26 listopada 2019 r., II SAB/Ol 70/19;www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie bezspornym pozostaje, że decyzja organu I instancji została doręczona skarżącej spółce, która zapoznała się z doręczonym rozstrzygnięciem i w przewidzianym prawie terminem, reprezentowana przez podmiot uprawniony, skorzystała z przysługującego jej prawa wniesienia odwołania.

Mając powyższe na uwadze Sąd za nieuzasadniony uznał także zarzut skargi, co do naruszenia art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a., którego to zarzutu strona upatruje w wydaniu decyzji I instancji w stosunku do błędnie oznaczonego adresata. Wynikający z powołanego przepisu obowiązek oznaczenia strony decyzji administracyjnej ma na celu bezsporne określenie podmiotu, na który został nałożony określony rozstrzygnięciem obowiązek lub uprawnienie. Przy czym oznaczenie strony jest tym elementem (częścią) decyzji w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a., którego brzmienie może być skorygowane w postępowaniu odwoławczym, pod warunkiem jednak, że nie następuje zmiana adresata decyzji, a organ stwierdzi jedynie, że został on oznaczony nieprawidłowo (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2020 r., I OSK 2271/18; www.ozeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwość, iż jako strona postępowania w decyzji Wójta Gminy Żelechlinek z dnia 25 sierpnia 2021 r. wskazana została spółka E S.A., a więc podmiot zobowiązany do uiszczenia wymierzonej wskazaną decyzją administracyjnej kary pieniężnej. Fakt, iż w treści wydanego rozstrzygnięcia błędnie wskazano oddział spółki, zamiast jej siedzibę główną, na gruncie dokonanych w spawie ustaleń faktycznych, nie może w ocenie Sądu skutkować uznaniem, iż decyzja I instancji została wydana w stosunku do podmiotu, który nie jest stroną w sprawie.

Natomiast, co do zarzutu skargi odnośnie niezastosowania normy z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wskazać należy, iż zgodnie z treścią powyższego przepisu organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa.

Stosownie zaś do art. 181 § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych m.in. przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej (pkt. 1), czy odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia (pkt. 2), przepisów niniejszego działu (k.p.a.) w tym zakresie nie stosuje się W ustawie u.c.p.g. nie uregulowano przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, zatem instytucja odstąpienia od nałożenia kary zawarta w k.p.a. znajduje zastosowanie w sprawie.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, procedujące w sprawie organy administracji publicznej zasadnie uznały, że nie została spełniona żadna z przesłanek przemawiająca za odstąpieniem od nałożenia na skarżąca spółkę przedmiotowej kary pieniężnej. Podkreślenia bowiem wymaga, że wobec uzyskanego przez spółkę w roku 2019 - 9,56% poziomu recyklingu z wymaganych 40%,a więc czterokrotnie mniejszego niż przewidziany prawem, nie można uznać, iż waga stwierdzonego naruszenia jest znikoma. Zgodzić należy się z argumentacją organu, iż skarżąca spółka, jako podmiot profesjonalnie zajmujący się odbiorem odpadów komunalnych, jest zobowiązany do prowadzenia działalności w sposób, który pozwoli na zadośćuczynienie wynikających z obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, w tym uzyskania określonego przez ustawodawcę poziomu recyklingu. To rolą spółki jest takie zawieranie umów ze swoimi kontrahentami, czy też opracowanie systemu ich "dyscyplinowania", bądź "zachęt", aby odbierane przez stronę odpady komunalne były posegregowane. To na spółce ciąży także obowiązek monitorowania na bieżąco osiąganych poziomów recyklingu i podejmowania skutecznych działań w tym zakresie. Tymczasem strona, poza stwierdzeniem, że nie ma żadnej możliwości wpływu na podmioty, z którymi współpracuje, aby przekazywane spółce odpady komunalne były posegregowane, nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, że nie mogła osiągnąć danego poziomu recyklingu, bądź dowodów potwierdzających że nie ponosi odpowiedzialność za taki stan rzeczy. Do odstąpienia od wymierzenia kary może dojść tylko wówczas, gdy spółka wykaże, że wymagany poziom recyklingu nie został osiągnięty z przyczyn od niej niezależnych. Ze sprawy nie wynika też, żeby spółka podjęła jakiekolwiek działania w celu zaprzestania naruszenia prawa. W szczególności brak po stronie skarżącej spółki wykorzystania trybu powiadomienia z art. 6ka u.c.p.g. Ponadto bezspornym jest, że wymagany w roku 2019 poziom recyklingu nie został osiągnięty przez skarżącą, a tym samym w ocenie Sądu trudno uznać, iż w sprawie spełniona została określona w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. przesłanka zaprzestania naruszenia prawa. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje także argumentacja skargi, co do tego, iż stwierdzone naruszenie nie stanowiło zagrożenia ani dla środowiska, ani dla życia zdrowia i ludzi, jak również nie wywołało negatywnych skutków w zakresie dóbr prawnie chronionych. Powyższe okoliczności pozostają bowiem obojętne z punktu widzenia odpowiedzialności za nieosiągnięcie poziomu recyklingu i żadna z nich nie wpływa na możliwość odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Ponadto w ocenie Sądu za zasadne uznać stanowisko organu, co do braku możliwości zastosowania w sprawie regulacji z art. 189f § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a.

Reasumując Sąd stwierdza, iż pomimo wykazanego wyżej naruszenia przez organ I instancji art. 45 k.p.a., naruszenie to nie skutkuje konicznością uchylenia kwestionowanych skargą decyzji, gdyż w ocenie Sądu nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy. Wobec bezspornego nieosiągnięcia przez skarżącą spółkę w roku 2019, wymaganego prawem 40% poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła), a w konsekwencji ustawowego obowiązku organu do nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej, której jak już wcześniej wskazano, zarówno wysokość, jak i sposób wyliczenia nie jest kwestionowana przez skarżącą, uwzględnienie skargi z uwagi na doręczenie decyzji I instancji pod adresem oddziału spółki w T., a nie pod adresem jej siedziby w Kielcach, skutkowałoby jedynie wydaniem ponownie rozstrzygnięcia o tożsamej treści. Tym bardziej, że co nie jest kwestionowane przez skarżącą, pomimo wadliwego doręczenia, spółka miała zapewniony czynny udział w toku całego postępowania administracyjnego. Za trafną w ocenie Sądu uznać również należy ocenę organów, co do braku wystąpienia w sprawie przesłanek z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Jednocześnie Sąd stwierdza, iż dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego uznać należy za wystarczające do załatwienia sprawy. Tym samym organy zadość uczyniły ciążącym na nich obowiązkom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Prowadząc postępowanie organy działały, stosownie do wymogu art. 6 k.p.a., na podstawie i w granicach obowiązującego prawa art. 6 k.p.a., w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

dc