Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 250/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 34, art. 37 par. 1, art.46 par. 3, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 184, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R.R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1814/15 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 2 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2015 r postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z 5 lutego 2016 r., I SA/Gd 1814/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę R.R. (dalej: "skarżący", "strona") od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z 2 października 2015 r., [...] w przedmiocie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2015 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji podał art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

2. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez sąd pierwszej instancji stanie faktycznym: na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 8 grudnia 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi od ww. decyzji, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie adresowana do pełnomocnika skarżącej, doręczona została w 4 stycznia 2016 r.

W piśmie z 13 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącego powołał się na pełnomocnictwo "znajdujące się w aktach sprawy", jednakże mimo wezwania sądu pierwszej instancji do złożenia pełnomocnictwa nie wykonał ciążącego na nim obowiązku.

Pełnomocnik skarżącego wniósł od powyższego postanowienia zażalenie i zaskarżył go w całości, wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy:

a. art. 34 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie strona wnosząc skargę nie działała przez pełnomocnika;

b. art. 37 § 1 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że pełnomocnik nie dołączył do akt sprawy wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy, podczas gdy przy pierwszej czynności procesowej w aktach sprawy znajdowało się pełnomocnictwo z 15 stycznia 2015 do reprezentacji przed sądami administracyjnymi w zakresie postępowania dot. ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w roku 2015, w tym do wniesienia skargi przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym;

c. art. 46 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że fakt, iż dokument pełnomocnictwa znajdował się w aktach sprawy nie oznacza, iż w danej sprawie pełnomocnik złożył już dokument pełnomocnictwa przed sądem;

d. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, pomimo braku wyznaczenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3. Zażalenie podlega oddaleniu.

Zgodnie z dyspozycją art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Jednocześnie na podstawie art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli wnosi je pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Następnie w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli wskutek niezachowania wymogów formalnych pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku nieuzupełnienia we wskazanym wyżej terminie braków formalnych skargi sąd stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzuca skargę.

Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego, składając skargę do sądu pierwszej instancji, nie przedłożył pełnomocnictwa do reprezentowania swojego mocodawcy. Sąd pierwszej instancji wezwał go do usunięcia ww. braku formalnego skargi w terminie siedmiu dni. Pouczył także stronę o konsekwencjach nieusunięcia tego braku. Pełnomocnik, pomimo wyznaczenia mu tego terminu, nie przedłożył pełnomocnictwa.

W tak ustalonym stanie faktycznym sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy zastosował przepisy ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i odrzucił skargę skarżącego.

Po zapoznaniu się z aktami sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pełnomocnik skarżącego nie dołączył pełnomocnictwa w momencie złożenia skargi do sądu pierwszej instancji, gdyż w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek pełnomocnictwa. Złożenie zaś przez pełnomocnika skarżącego pełnomocnictwa do akt administracyjnych podczas postępowania przed organami podatkowymi nie można traktować, jako złożonego do akt postępowania sądowoadministracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można utożsamiać wskazanej w art. 37 § 1 p.p.s.a. pierwszej czynności procesowej z czynnością dokonaną przed organami podatkowymi. Wspomniana w art. 37 § 1 p.p.s.a. regulacja dotyczy postępowania sądowego, tak samo jak zawarty w art. 46 § 3 p.p.s.a. obowiązek pełnomocnika dołączania pełnomocnictwa. Zdaniem sądu nie budzi wątpliwości, że oba te przepisy odnoszą się do postępowania przed sądami administracyjnymi i oba dotyczą akt sądowych danej sprawy. Tym samym sąd podziela dominującą w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wykładnię art. 37 § 1 p.p.s.a., w myśl której nie zwalnia od obowiązku przedłożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym fakt, że stosowny dokument został już dołączony do akt administracyjnych sprawy (por. np. wyroki z dnia: 21 kwietnia 2005 r., FSK 1551/04; 7 października 2005 r., FSK 2137/04; 4 stycznia 2006 r., I FSK 334/05; 26 maja 2006 r., II FSK 322/05; post. z dnia: 15 czerwca 2007 r., II FSK 707/06; 22 sierpnia 2008 r., II FSK 829/07; 23 września 2008 r., I FSK 347/08; 13 lutego 2009 r., II FSK 1692/07; 26 maja 2009 r., II FSK 413/09; 27 listopada 2009 r., II FSK 430/09, z 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 3487/13, z 11 lutego 2014 r., sygn.. akt II FSK 3769/13, 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1175/14).

Nie znajduje aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego twierdzenie pełnomocnika skarżącego, że w korespondencji z 4 stycznia 2016 r. otrzymał on jedynie odpowiedź na skargę, gdyż ze zwrotnego potwierdzenia odbioru kierownik sekretariatu pełnomocnika skarżącego pieczątką i swoją parafką potwierdził otrzymanie również wezwania do usunięcia braków formalnych. Wobec powyższego po stwierdzeniu braku pisma powinien zawiadomić sąd pierwszej instancji.

Z tych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie należało oddalić jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.