Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1811/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1,  art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 24 par. 1 pkt 5,  art. 127 par. 3,  art. 145 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Andrzej Góraj, Protokolant Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych S.A. z siedzibą w [...] na rzecz P.K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. P. K. zwrócił się do Zarządu Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych S.A. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej – informacji o liczbie wyprodukowanych w okresie od 1 lipca 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. spersonalizowanych dowodów rejestracyjnych, ze wskazaniem, jaka liczba dowodów była wyprodukowana w każdym z poszczególnych miesięcy, mieszczących się w ww. okresie.

W odpowiedzi na złożony wniosek Polska Wytwórnia Papierów Wartościowych S.A. oświadczyła, iż produkcja i personalizacja dokumentów komunikacyjnych w tym, wskazanych we wniosku dowodów rejestracyjnych, jest przedmiotem zawartej dnia [...] listopada 2009 r. umowy pomiędzy Ministerstwem Infrastruktury a Polską Wytwórnią Papierów Wartościowych S.A. Wskazane we wniosku informacje odnoszą się do warunków realizacji Umowy tj., do informacji organizacyjnych i handlowych dotyczących danych produkcyjnych PWPW S.A. które, zgodnie z art. 13 umowy oraz w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.) – stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa PWPW S.A.

Ponadto podniesiono, iż w PWPW S.A. funkcjonują szczególne zasady ochrony informacji, stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, wynikające z wprowadzonych systemów zarządzania jakością ISO 9001:2008, ISO 14001:2004 i OHSAS 18001:2007, a także ISO/IEC 27001:2005 (ISMS) i ISO/IEC 27001:2005 (ISMS), jak i wynikające z regulacji wewnętrznych, które zostały zapisane w dokumencie "Polityka bezpieczeństwa informacji PWPW S.A.", określającym bezpieczne warunki przetwarzania informacji prawnie chronionych i wykluczającym nieuprawnione ich wykorzystanie lub nielegalne udostępnianie.

Wobec powyższego, w świetle dyspozycji art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) PWPW S.A. odmawia udzielenia wnioskodawcy, informacji określonych we wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Jednocześnie wskazano, iż udzielona odpowiedź na wniosek stanowi odmowę udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Pismem z dnia [...] marca 2015 r. P.K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem powyższej decyzji, kwestionując stanowisko Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych S.A. odnośnie objęcia tajemnicą przedsiębiorstwa żądanej informacji.

Ustosunkowując się do treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożone w piśmie wnioskodawcy z dnia [...] marca 2015 r., Polska Wytwórnia Papierów Wartościowych S.A. oświadczyła, że podtrzymuje swoje stanowisko przedstawione w piśmie z dnia [...] marca 2015 r. stanowiącym odmowę udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wskazano, że zarzuty dotyczące naruszenia przez PWPW S.A. art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zasługują na uwzględnienie przy ocenie warunków podjęcia przez PWPW S.A. decyzji odmownej w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie: udzielenia informacji o liczbie wyprodukowanych w okresie od 1 lipca 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. spersonalizowanych dowodów rejestracyjnych, ze wskazaniem, jaka liczba dowodów była wyprodukowana w każdym z poszczególnych miesięcy, mieszczących się w ww. okresie.

Podano, iż w decyzji odmownej z dnia [...] marca 2015 r., PWPW S.A. wykazała w sposób dostateczny, że objęte wnioskiem o udostępnienie informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.). PWPW S.A. podjęła niezbędne działania formalne i prawne w celu zachowania poufności danych objętych wnioskiem o ujawnienie, stanowiących informacje organizacyjne i handlowe dotyczące danych produkcyjnych PWPW S.A. jako tajemnicy przedsiębiorstwa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P.K. powyższej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.) poprzez nieuzasadnioną odmowę udzielenia informacji publicznej określonej w żądaniu skarżącego z dnia [...] lutego 2015 r.;

2. art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez wadliwe uznanie, że udzielenie informacji publicznej określonej w żądaniu skarżącego z dnia [...] lutego 2015 r. podlega ograniczeniu ze względu na dotyczącą Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych S.A. tajemnicę przedsiębiorcy;

3. art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie będące konsekwencją wadliwego założenia, że informacje których udostępnienia skarżący się domaga stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych S.A.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o nakazanie Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych S.A. udostępnienia żądanej informacji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Polska Wytwórnia Papierów Wartościowych wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi, jak również powołaną podstawą prawną.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. Sąd stwierdził bowiem, iż organ ponownie rozpoznając sprawę w trybie art. 127 § 3 k.p.a., dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. Naruszenie to polegało zaś na tym, że zaskarżona decyzja została wydana przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu decyzji w pierwszej instancji.

Zgodnie z regulacją zawartą w przepisie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., jedną z przesłanek obligatoryjnego wyłączenia pracownika organu od udziału w postępowaniu jest okoliczność, iż brał udział w wydawaniu skarżonej decyzji w pierwszej instancji. Przedmiotowa regulacja prawna została wprowadzona do przepisów postępowania administracyjnego w celu uniknięcia sytuacji, gdy treść zaskarżonej decyzji, wydanej przez pracownika z upoważnienia organu, mogłaby być zdeterminowana wcześniejszymi doświadczeniami tej osoby związanymi z dotychczasowym udziałem w niniejszym postępowaniu. Pracownik, który uczestniczył w czynnościach procesowych, działając jako organ pierwszej instancji, ma już bowiem ugruntowane poglądy co do rozstrzygnięcia. To z kolei prowadzi do powstania uzasadnionych wątpliwości, co do jego bezstronności i obiektywizmu.

Reguła wynikająca z normy art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. znajduje także zastosowanie do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a., czyli do sytuacji, gdy pracownik naczelnego organu administracji publicznej lub samorządowego kolegium odwoławczego brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji w pierwszej instancji. W przedmiotowym zakresie istnieje ugruntowane już stanowisko sądów administracyjnych wyrażone m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2007 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 213/06, uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II GPS 2/06, wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2009 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 1507/08.

Dodatkowe potwierdzenie omawianej reguły wynika z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r., wydanej w sprawie o sygn. akt I OPS 13/09, w której Sąd stwierdził, iż art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania do osoby piastującej funkcję [...] Geodety Kraju, jako ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu, o którym mowa w przepisie art. 127 § 3 k.p.a.

Jak wskazano w uzasadnieniu powyższej uchwały, przepisy prawa przyznają organom administracji publicznej kompetencje do samokontroli własnych decyzji. To zaś oznacza, że nie można wyłącznie w oparciu o formalistycznie pojmowaną bezstronność pozbawić ministra kompetencji do rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 127 § 3 k.p.a., stosując rozszerzającą wykładnię art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.

Istota przywołanej uchwały sprowadza się więc do tego, iż osobą, której nie dotyczy zakaz ponownego rozpatrzenia sprawy przez tę samą osobę, jest wyłącznie piastun funkcji ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. W ten sposób, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził regułę wyrażoną w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., dotyczącą wyłączenia od udziału w postępowaniu administracyjnym pracownika, który brał udział w niższej instancji przy wydawaniu skarżonej decyzji.

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż w myśl art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej podlegający wyłączeniu, zgodnie z normą art. 24, 25 i 27 k.p.a. Stosownie zaś do art. 145 §1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to więc, iż w razie wystąpienia w sprawie jednej z przesłanek wznowieniowych, oznaczonych w przepisach postępowania administracyjnego, Sąd administracyjny jest zobowiązany do uchylenia badanej decyzji.

Stąd więc, w sytuacji gdy autorem zarówno pierwszej decyzji, jak i decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy była ta sama osoba, działająca z upoważnienia Zarządu Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych, zachodziły przesłanki do wyeliminowania skarżonej decyzji z obrotu prawnego. Przedmiotowe uchybienie wchodzi bowiem w zakres przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzja winna więc pochodzić od osób uprawnionych do reprezentacji Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych S.A. lub innej osoby upoważnionej, działającej na podstawie stosownego upoważnienia.

W świetle powyższego, w sytuacji gdy w sprawie niniejszej zachodzą przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania, Sąd rozpoznając sprawę nie wypowiedział się co do meritum problematyki objętej wnioskiem strony. Na obecnym etapie postępowania byłoby to bowiem przedwczesne.

W związku z powyższym, uznając, że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Orzeczenie o kosztach wydano na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 powołanej ustawy.