Postanowienie NSA, sygn. akt OSK 780/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184 w zw. z art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie NSA Janina Antosiewicz /spr./ Krystyna Borkowska Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. Ć. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2004 r. sygnatura akt II S.A. 4828/03 w sprawie ze skargi H. Ć. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe postanawia oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 marca 2004 r. sygnatura akt II S.A. 4828/03 odrzucił skargę H. Ć. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż skarżąca otrzymała decyzję w dniu 30 listopada 2003 r. (Jest to oczywista omyłka pisarska, którą Naczelny Sąd Administracyjny sprostował postanowieniem z dnia 4 listopada 2004 r., gdyż skarżąca potwierdziła otrzymanie decyzji w dniu 30 października 2003 r.). Zaskarżona decyzja zawierała, zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżąca, pomimo pouczenia, wniosła skargę do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, który przekazał ją następnie do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu w dniu 9 listopada 2003 r. Jeżeli strona wbrew wyraźnemu pouczeniu skierowała skargę do Sądu za pośrednictwem organu, to za datę złożenia skargi przyjmuje się datę przekazania skargi do Sądu przez ten organ.. Tak więc skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożona została po terminie przewidzianym w art. 35 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, która obowiązywała w dacie złożenia skargi.

W dniu 4 maja 2004 r. reprezentant H. Ć., adwokat J. P., wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt II SA 4828/03. W skardze kasacyjnej podniesiony został zarzut niezastosowania, przy wydawaniu powyższego postanowienia, art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) poprzez nie zauważenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszenia przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej art. 7, 8, 9 i 12 Kpa. Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania poprzez przyjęcie za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia przepisu art. 58 § 1 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż w dniu 25 listopada 2003 r. skarżąca wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu za pośrednictwem Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej skargę na decyzję tegoż Komendanta nr [...] z dnia [...] października 2003 r. Potwierdzony jest fakt, iż skarżąca decyzję tą otrzymała w dniu 30 października 2003 r.. Ponadto skarżąca twierdzi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie bezzasadnie przyjął jako podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia przepis art. 58 §1 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca podważa twierdzenie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, iż środek odwoławczy zaadresowany był wbrew wyraźnemu pouczeniu zawartemu w decyzji, gdyż w pouczeniu tym zabrakło wyraźnego wskazania, iż środek taki wnosi się bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem skarżącej, miała ona prawo ulec złudzeniu, iż w chwili składania przez nią skargi obowiązuje wymóg złożenia środka odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Złudzenie takie miałoby być wywołane szeroko zakrojoną akcją informacyjną o nowowchodzących w życie przepisach, jaka w tym okresie miała miejsce w mediach publicznych. Nieprecyzyjne określenie przez organ sposobu wnoszenia środka zaskarżenia uniemożliwiło więc skarżącej skuteczne jego zastosowanie. Skarżąca wywodzi, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał na względzie jej słusznego interesu, jako obywatela, czym naruszono dyspozycje art. 7 kpa. Nie stwierdzając nieprawidłowego pouczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił się, zdaniem skarżącej, do naruszenia art. 8 kpa, natomiast uznanie za słuszną decyzji Komendanta Głównego PSP miało by wyrządzić szkodę i naruszać zasadę zawartą w art.. 9 kpa. Ponadto działania Komendanta Głównego PSP nosiły znamiona opieszałości i doprowadziły do tego, iż skarga wniesiona przez H. Ć. dotarła do właściwego sądu już po upływie ustawowo zakreślonego terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z obowiązującym w dacie składania skargi na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, dla wniesienia skargi od decyzji organu administracyjnego zakreślony był nieprzekraczalny termin 30 dni od doręczenia stronie decyzji.

H. Ć. potwierdziła odebranie decyzji własnym podpisem w dniu 30 października 2003 r., tak więc termin, w jakim skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego winna być wniesiona upływał z dniem 29 listopada 2003 r. Nadanie w Urzędzie Pocztowym skargi nastąpiło w dniu 25 listopada 2003 r., jednakże skarżąca nie zastosowała się do pouczenia, iż skarga powinna być wniesiona do Sądu, a nie do organu, który decyzję wydał. Powoływanie się na niejasność tegoż pouczenia nie znajduje zdaniem Sądu uzasadnienia, gdyż nie wynikało z niego, iż środek zaskarżenia ma być wnoszony za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję.

Nie znajdują także potwierdzenia zarzuty o opieszałości działania Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, który przesłał skargę H. Ć. do rozpatrzenia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu - Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu. Kilkudniowy odstęp, dzielący datę wpływu skargi do organu od przesłania jej Sądowi, nie może obciążać organu i w niczym nie usprawiedliwia zaniedbania skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który skargę powyższą rozpatrywał, obowiązany był ocenić zachowanie terminu do jej wniesienia w aspekcie przepisu art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, który obowiązywał w dacie wnoszenia skargi. Tak więc nie mógł orzec inaczej jak tylko o jej odrzuceniu, jako złożonej po terminie. Wobec tego, że strona, wbrew pouczeniu, skierowała skargę do Sądu za pośrednictwem organu, dlatego też za datę złożenia skargi przyjęto datę przekazania skargi do Sądu przez ten organ.

Zarzut naruszenia art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, żadnych podstaw. W myśl tego przepisu ustawa normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. W przypadku wniesienia skargi z uchybieniem terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie zastosował przepis art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy, który nakazuje odrzucenie skargi złożonej po terminie.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonywał kontroli legalności decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, bowiem odrzucenie skargi uniemożliwiło merytoryczne jej rozpatrzenie.

Z powyższych względów również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 7, 8, 9 i 12 kpa jest bezzasadny, gdyż Sąd ten nie badając legalności zaskarżonej decyzji przepisów tych nie mógł stosować.

Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.