Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 681/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29
journal: Dz.U. 1994 nr 53 poz 214
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.
article: art. 91 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędziowie : Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant : Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy naliczenia i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu za lata 2006-2008 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W. na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r.

o Policji (Dz. U. nr 43, poz. 277 ze zm.), dalej: ustawa o Policji, oraz art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. nr 8, poz. 67 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez B. J., (dalej: skarżący) od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] o odmowie naliczenia i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu za lata 2006-2008 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny.

Skarżący od dnia 1 maja 1994 r. jest emerytem policyjnym. W dniu 23 grudnia 2008 r. do Komendanta Powiatowego Policji w K. wpłynął wniosek skarżącego z dnia 22 grudnia 2008 r. o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008.

W dniu 7 stycznia 2009 r. Komendant Powiatowy Policji w K. udzielił zainteresowanemu odpowiedzi, iż brak jest podstaw prawnych do wypłaty stronie przedmiotowego świadczenia, argumentując to tym, iż rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz. U nr 266, poz. 2246) dokonano nowelizacji rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika za remont zajmowanego lokalu (Dz. U nr 100 poz. 919), poprzez uchylenie § 8, który odnosił się wprost do emerytów i rencistów policyjnych, a także członków rodzin uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu oraz emerycie lub renciście, o których mowa w cytowanej ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym (...).

Rozporządzenie MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 r. dokonało nowelizacji powołanego wyżej przepisu uchylając cytowany § 8 oraz ust. 2 § 9, pozbawiając z dniem 1 stycznia 2006 r. emerytów i rencistów policyjnych uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.

W dniu 13 stycznia 2010 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. wpłynęło odwołanie z dnia 28 grudnia 2009 r., w którym skarżący podniósł, że w piśmie z dnia 7 stycznia 2009 r. Komendanta Powiatowego Policji w K. brak było pouczenia o możliwości odwołania się i dlatego strona nie skorzystała z tego prawa, ale wnosi również, o potraktowanie tego pisma jako odwołania od pisma-decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r.

Komendant Wojewódzki Policji we W. rozpatrzył wniesione odwołanie w dniu 10 lutego 2010 r. poprzez wydanie decyzji nr [...], która utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję o odmowie przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008.

Skarżący na przedmiotową decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 17 września 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu została złożona przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna, która została oddalona wyrokiem z dnia 18 marca 2011 r.

Mając powyższe na uwadze, Komendant Powiatowy Policji w K. w dniu 10 czerwca 2011 r. rozpatrzył wniosek skarżącego z dnia 22 grudnia 2008 r. poprzez wydanie decyzji nr [...] odmawiającej naliczenia i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu za lata 2006-2008.

Od decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. skarżący wniósł odwołanie, w którym zarzucił organowi I instancji błędne stosowanie prawa.

Zdaniem organu odwoławczego wniesione odwołanie nie jest uzasadnione i nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazano, że decyzją z dnia [...] maja 1998 r., nr [...] Komendanta Rejonowego Policji w K. oraz decyzją zmieniającą nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] maja 2005 r. przyznano skarżącemu jako emerytowi policyjnemu, prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, na podstawie której skarżący pobierał przedmiotowe świadczenie.

Zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego zostały określone w rozporządzeniu MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. U. nr 100, poz. 919), które zostało wydane na podstawie upoważnienia wynikającego z art. 91 ust. 2 ustawy o Policji.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2004 r., sygn. akt K 7/04 dokonując oceny zgodności z Konstytucją RP m.in. zapisu art. 91 ust. 2 ustawy o Policji stwierdził, że krąg podmiotów uprawnionych do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego w sposób oczywisty określa art. 91 ust. 1 ustawy o Policji stanowiący, że policjantowi przysługuje równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Stosownie do oceny dokonanej przez Trybunał, zgodnie z treścią przywołanego wyżej przepisu art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, w którym jest mowa o przyznaniu równoważnika jedynie policjantowi, przyjąć zatem należy, że podmiotem uprawnionym do otrzymywania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego jest jedynie policjant w służbie czynnej.

Świadczenie to, podobnie jak inne świadczenia mieszkaniowe, przewidziane bowiem zostało w ustawie o Policji jako przywilej związany z pełnieniem służby. Omawiany przepis art. 91 ust. 1 tej ustawy od początku swego obowiązywania nie przyznawał prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego ani emerytom, ani rencistom policyjnym. Akty wykonawcze wydane na podstawie art. 91 ust. 2 ustawy o Policji tj. zarządzenie z dnia 30 września 1997 r., rozporządzenie MSWiA z dnia 20 grudnia 1999 r. oraz rozporządzenie MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w zakresie, w jakim przewidywały przyznanie prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, wykraczały poza granice delegacji ustawowej. Pomimo mocy obowiązującej § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. na gruncie ustawy o Policji, brak było podstaw do wydania decyzji przyznającej równoważnik za remont lokalu mieszkalnego emerytowi bądź renciście policyjnemu.

Fakt, że świadczenia takie były przyznawane i wypłacane wynikał natomiast ze związania organów administracji publicznej obowiązującym prawem - czyli uregulowaniami powołanych wyżej aktów wykonawczych - oraz związaną z tym koniecznością przestrzegania i stosowania przez organy obowiązującego porządku prawnego.

W celu doprowadzenia do zgodności zapisów aktu wykonawczego, wydanego na podstawie 91 ust. 2 ustawy o Policji, z tą ustawą, konieczne było uchylenie § 8 obowiązującego aktualnie rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. stanowiącego o przyznaniu równoważnika także emerytom i rencistom policyjnym. Dokonano tego przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 grudnia

2005 r., które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Konsekwencją omawianego zabiegu prawnego jest brak istnienia podstaw do stosowania od tej daty przepisów rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., w odniesieniu do emerytów i rencistów policyjnych.

Oznacza to tym samym, że z chwilą wyeliminowania z porządku prawnego przepisu § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. zapisy tego aktu wykonawczego nie mogły stanowić podstawy do naliczania równoważnika emerytom i rencistom policyjnym, jak również do podejmowania przez organy wobec tego kręgu innych czynności uregulowanych w rozporządzeniu.

W kolejnym wyroku z dnia 27 października 2008 r., sygn. akt U 4/08 Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, iż uchylenie § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. dokonane rozporządzeniem MSWiA z dnia 6 kwietnia 2005 r. (Dz. U. nr 70, poz. 633) nie zmieniło stanu prawnego przez pozostawienie emerytom i rencistom policyjnym uprawnienia do równoważnika pieniężnego (za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego), skoro takie uprawnienie nie wynikało z ustawy.

Trybunał Konstytucyjny w tym wyroku wskazał, że uprawnienia związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych przysługują funkcjonariuszom, które nie zostały wymienione wyraźnie w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (Dz. U. nr 8, poz. 67 ze zm.), nie przysługują emerytom i rencistom policyjnym. Powyższa ustawa zaś jako uprawnienia tychże emerytów i rencistów, wymienia jedynie prawo do lokalu mieszkalnego z nakazem odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy (art. 29) oraz prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy (art. 30).

Organ odwoławczy powołał się na pogląd wyrażony w wyroku z dnia 8 lipca 2010 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, sygn. II SA/Op 317/10, w którym stwierdzono, iż nie można nie dostrzec, że w decyzji przyznającej równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, jednocześnie określono, iż będzie on wypłacany corocznie, a jego wysokość ustalona zostanie każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek. Zatem decyzji tej nadano charakter związany.

W kwestii obliczania wysokości świadczenia do wypłaty, odesłano w niej bowiem do obowiązujących przepisów prawa. Skoro jednak od dnia 1 stycznia 2006 r. przepisy rozporządzenia dotyczące stawek, jak i sposobu wyliczenia równoważnika, przestały obowiązywać w odniesieniu do emerytów i rencistów policyjnych, to przewidziane w ustawie zasady wyliczenia takiego świadczenia mogą być stosowane jedynie wobec policjantów w służbie czynnej.

A więc w decyzji Komendanta Rejonowego Policji w K. z dnia [...] maja

1998 r., nr [...] oraz decyzji zmieniającej z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] przyznających skarżącemu prawo do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, jednocześnie określono, iż będzie on wypłacany corocznie, a jego wysokość ustalona zostanie każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek.

Zatem organ odwoławczy stwierdził, że z tego też względu od dnia 1 stycznia 2006 r. decyzja przyznająca stronie równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu nie może być realizowana poprzez jego wypłatę, gdyż nie

obowiązuje żadna stawka, o jakiej mowa w tej decyzji, w oparciu o którą można byłoby

ustalić wysokość przyznanego świadczenia, bowiem wobec innych regulacji dotyczących emerytów i rencistów policyjnych, od dnia 1 stycznia 2006 r. brak jest podstaw prawnych do wyliczenia równoważnika za remont dla tej grupy osób.

W skardze na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zarzucił naruszenie art. 2 Konstytucji, tj. zasady pewności prawa i praworządności oraz zasady trwałości decyzji administracyjnych – art. 16 § 1 kpa, art. 153 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej: p.p.s.a., albowiem sprawa była już rozpatrywana przez NSA i WSA, naruszenie art. 91 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji i § 12 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. poprzez błędną ich interpretację przez organ polegającą na uznaniu, że emeryt policyjny nie nabywa prawa do przedmiotowego równoważnika, § 3 ust. 2, § 5, § 8 i 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 28 czerwca

2002 r., art. art. 6, 8, 15, 107 § 3 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z powodów podanych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 2 Konstytucji uznano go za chybiony bowiem organy administracji publicznej obu instancji realizowały w praktyce tę zasadę. Wprost przeciwnie, dopiero naliczenie przedmiotowego równoważnika, przy braku materialnej normy jego naliczenia stanowiłoby naruszenie tej zasady. Za nietrafny uznano zarzut naruszenia zasady równości wobec prawa gdyż organy równo traktują grupę emerytów w zakresie równoważnika pieniężnego. Nie jest natomiast naruszeniem tej zasady zróżnicowanie przez ustawodawcę uprawnień policjantów i uprawnień emerytów. Nietrafny jest też zarzut skarżącego, że organy błędnie interpretują przepisy, twierdząc, że emeryci policyjni nie są objęci treścią art. 91 ustawy o Policji. Stanowisko organów jest prawidłowe a treść art. 91 ustawy o Policji dotyczy tylko policjantów. Za nieuzasadniony uznano też pogląd skarżącego, że policjant zwolniony ze służby jest nadal policjantem. Po zwolnieniu ze służby w Policji, policjant przestaje być policjantem i przypisywanie mu, po zwolnieniu służby w Policji, statusu policjanta, jest oczywistym nieporozumieniem. Z tego nieporozumienia, bierze się dalsze błędne przekonanie skarżącego, że przysługują mu prawa policjanta. Ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym policjantów, wskazuje, które prawa przewidziane w ustawie o Policji funkcjonariusze zachowują po przejściu na emeryturę. W kręgu tych praw nie ma prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu. Stąd za nietrafne uznano zarzuty o naruszeniu prawa materialnego. Nieuzasadnione są też, zdaniem organu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, oparte w przeważającej mierze na błędnym poglądzie skarżącego co do statusu prawnego policjanta zwolnionego ze służby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Jednocześnie też, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie, z uwzględnieniem powyższych zasad, kontrola zaskarżonej decyzji odpowiada przepisom prawa.

Przede wszystkim należy zauważyć, że skarżący zainicjował postępowanie o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za okres 2006-2008. Zdaniem Sądu, skoro wniosek złożony przez skarżącego wszczął postępowanie administracyjne w tym przedmiocie, to organy zasadnie odmówiły skarżącemu naliczenia i wypłaty powyższego świadczenia za wskazane lata.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że zasadnicze znaczenie w sprawie ma bowiem okoliczność, że w dniu 1 stycznia 2006 r. weszło w

życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Uchyliło ono m.in. § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r., który stanowił, że przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego. Podkreślenia wymaga, że nie istnieje żaden inny przepis, który pozwalałby w zakresie prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego traktować osoby uprawnione do policyjnych świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego w sposób analogiczny, jak policjantów w służbie czynnej.

Stosownie bowiem do art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, to policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jak wynika z literalnego brzmienia tego przepisu, prawo do tego równoważnika przysługuje policjantowi, a nie emerytom czy rencistom policyjnym. Także przepisy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie pozwalają traktować emerytów czy rencistów w zakresie tego prawa w sposób tożsamy, jak policjantów w służbie czynnej. Jej art. 29 stanowi jedynie o prawie emeryta i rencisty do lokalu mieszkalnego, a art. 30 - o prawie do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Przepis art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie pozwala rozciągnąć wszystkich dobrodziejstw pomocy mieszkaniowej, wskazanych w ustawie o Policji na emerytów i rencistów policyjnych, lecz tylko tych, które wynikają z art. 88, art. 92 i art. 94 ustawy. Stąd też należy wyciągnąć wniosek, że uprawnienie do równoważnika za remont lokalu nie wynika z przepisów rangi ustawy. W zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy organy słusznie zatem uznały, że z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła podstawa prawna do kontynuacji wypłacania równoważnika pieniężnego dla skarżącego (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2009 r., VIII SA/Wa 620/09, Centralna Baza Orzecznictwa Sądów Administracyjnych).

Stosownie do tego dostrzec trzeba, że w decyzji z dnia 28 maja 1998 r. (zmienionej decyzją z dnia 25 maja 2005 r.) przyznając skarżącemu równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego jednocześnie określono, ze będzie on wypłacany corocznie, a jego wysokość ustalona zostanie każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek. Decyzji tej nadano zatem charakter związany. W kwestii obliczania wysokości świadczenia do wypłaty, w decyzji związanej, odesłano do przepisów prawa. Skoro jednak od dnia 1 stycznia 2006 r. przepisy rozporządzenia dotyczące stawek, jak i sposób wyliczenia równoważnika, przestały obowiązywać w odniesieniu do emerytów i rencistów policyjnych, wobec braku w tym zakresie innych regulacji, od dnia 1 stycznia 2006 r. brak jest podstaw prawnych do wyliczenia równoważnika dla tych osób. Przewidziane w ustawie stawki i zasady wyliczenia świadczenia mogą być stosowane jedynie w odniesieniu do policjantów w służbie czynnej. Tym samym decyzja przyznająca skarżącemu równoważnik, od dnia 1 stycznia 2006 r. nie może być realizowana, poprzez jego wypłatę. Wobec braku podstaw do dokonania czynności wypłaty, odmowę jej dokonania w drodze zaskarżonej decyzji uznać należało za prawidłową (por. odpowiednio wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 listopada 2010r. II SA/Op 487/10, zamieszczony w CBOSA).

W związku z powyższym należy zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2010 r., I OSK 407/10/Lex nr 737501. Sąd ten nie tylko w motywach zaakceptował stanowisko, w myśl którego z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła podstawa prawna do kontynuacji wypłacania równoważnika pieniężnego za remont lokalu, ale sformułował tezę w myśl której przepis art. 91 ust. 1 ustawy o Policji w żadnym swym brzmieniu nie przyznawał uprawnienia do równoważnika za remont lokalu emerytom bądź rencistom policyjnym. Skoro zatem z dniem 31 grudnia 2005 r. odpadła jedyna normatywna podstawa uprawnień dla emerytów bądź rencistów policyjnych do równoważnika za remont lokalu, zawarta w rozporządzeniu z 28 grudnia 2005 r., a uprawnienie to nigdy nie zostało przyznane ustawą (ani ustawą o Policji, ani ustawą z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji), przeto nie nabyli oni z tego tytułu słusznie nabytych praw, to bezprzedmiotowość uprzednio wydanych decyzji o przyznaniu uprawnień do równoważnika za remont lokalu wynika z całokształtu nowego unormowania w tej materii.

Należy zauważyć, że ustawa o Policji nie stanowiła i nadal nie stanowi podstawy do przyznania uprawnień do równoważnika pieniężnego emerytowi czy renciście policyjnemu. Jej art. 91 ust. 1 w swojej treści jednoznacznie ogranicza prawo do równoważnika wyłącznie do czynnych policjantów, zaś ust. 2 art. 91 upoważnia ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia wysokości, zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1. Wydane na jego podstawie rozporządzenie wykonawcze w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2006 r. wykraczało więc poza granicę delegacji ustawowej. Konieczne było w związku z tym uchylenie § 8 wyżej powołanego rozporządzenia.

Nie powinno zaś budzić wątpliwości, że organy administracji winny stosować przy wydawaniu swoich decyzji przepisy prawa obowiązującego w dacie ich podejmowania, co przesądza o tym, że organy prawidłowo zastosowały przepisy uwzględniające zmiany wprowadzone rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r.

Za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty skargi i w tym względzie w pełni podzielił stanowisko organu odwoławczego wyrażone w odpowiedzi na skargę.

W świetle postępowania prowadzonego w sprawie przez organy obu instancji niczym nieuzasadniony pozostaje również zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a., czego odzwierciedleniem są powyższe wywody Sądu oraz argumentacja organów policyjnych.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na w sentencji wyroku.