Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 764/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 27, art. 30
journal: Dz.U. 2009 nr 1 poz 7
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak ( spr.) Sędziowie WSA Tadeusz Wołek NSA Grażyna Danielec Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2012 r. sprawy ze skarg G. N. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 kwietnia 2011 r. nr [...] z dnia 27 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego I. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane.


UZASADNIENIE

Burmistrz Gminy decyzjami z dnia [...] 2011 r. :

1. [...], wydaną na podstawie art. 27 ust. 1-3 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009r. Nr 1, poz. 7 ze zm.) oraz art. 104 kpa, działając z urzędu, zobowiązał G. N. do zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego przyznanych osobom uprawnionym, tj. A. N. w wysokości 6.000 zł miesięcznie na okres od 1 października 2009r. do 30 września 2010r wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi do dnia spłaty. Burmistrz orzekł, iż należności te należy wpłacić na konto Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w terminie 30 dni od daty otrzymania decyzji, oraz

2. [...], wydaną na podstawie art. 27 ust. 1-3 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, oraz art. 104 kpa, działając z urzędu, zobowiązał G. N. do zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego przyznanych osobom uprawnionym, tj. A. N. w wysokości 5.549,90 zł miesięcznie na okres od 1 października 2008r. do 30 września 2009r wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi do dnia spłaty. Burmistrz orzekł, iż należności te należy wpłacić na konto Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w terminie 30 dni od daty otrzymania decyzji.

W uzasadnieniach powyższych decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia [...] 2009 r. [...], przyznane zostało świadczenie z funduszu alimentacyjnego dla A. N. reprezentowanej przez A. B. – N. i od października 2009r. do września 2010r. wypłacono świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego w wysokości 6.000 zł. Natomiast decyzją z dnia [...] 2008r. [...] przyznane zostało świadczenie z funduszu alimentacyjnego dla A. N. reprezentowanej przez A. B. – N. i od października 2008r. do września 2009r. wypłacono świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego w wysokości 5.549,90 zł. Kierownik Gminnego Ośrodka pomocy Społecznej poinformował G. N. pisemnie o przyznaniu ww. świadczeń. Burmistrz wskazał, że dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Na podstawie art. 27 ust. 2 ww. ustawy organ właściwy wierzyciela wydaje, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W okresie, w którym osoba uprawniona otrzymuje świadczenia z funduszu alimentacyjnego, komornik sądowy przekazuje wyegzekwowane od dłużnika kwoty zaliczone na poczet alimentów organowi właściwemu wierzyciela do wysokości wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami. W przedmiotowych sprawach komornik sądowy nie przekazał na konto Ośrodka żadnej wyegzekwowanej od G. N. kwoty. W związku z tym do zwrotu tytułem świadczeń z funduszu alimentacyjnego pozostały kwoty : w związku z decyzją [...] - 6.000 zł wraz odsetkami liczonymi na dzień 11 lutego 2011 r. w wysokości 644,83 zł, oraz odsetki liczone od dnia 12 lutego 2011r. do dnia spłaty, natomiast w związku z decyzją [...] - 5 549,90 zł wraz z odsetkami liczonymi na dzień 11 lutego 2011 r. w wysokości 1 324,98 zł , oraz odsetki liczone od dnia 12 lutego 201 r. do dnia spłaty.

Od decyzji tych G. N. wniósł jednobrzmiące odwołania, w których zarzucał, że od kilku lat pomimo poszukiwania pracy jest bezrobotny, a także bezdomny, gdyż żona wymeldowała go bez jego wiedzy ze stałego miejsca zamieszkania. Cały wspólny dorobek pozostawił żonie i dziecku, sam jest pozbawiony środków do życia. Odwołujący kwestionował nadto wysokość zasądzonych przez sąd alimentów. W odwołaniu zawarł również wniosek o anulowanie długu, wyjaśnienie możliwości wyjścia z sytuacji i sprawdzenie stanu faktycznego tzw. ubóstwa strony i zasądzonej kwoty alimentów, jak również rozłożenie długu na raty umożliwiające jego spłacenie. G. N. wniósł również o przyznanie mu zasiłku dla bezrobotnych i bezdomnych w wysokości 500 zł z przeznaczeniem 4/5 kwoty dla dziecka.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia 27 kwietnia 2011 r. znak: [...], oraz znak: [...] wydanymi na identycznych podstawach prawnych: art. 27 ust. 1, ust. 1a, ust. 2, ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchyliło zaskarżone decyzje Burmistrza Gminy w częściach określających terminy zwrotu należności i w tym zakresie orzekło w ten sposób, że zobowiązało G. N. do zwrotu wskazanych w decyzjach kwot wraz z ustawowymi odsetkami w terminie 30 dni od dnia doręczenia ostatecznych decyzji Kolegium. W pozostałej części Kolegium utrzymało obydwie decyzje Burmistrza Gminy w mocy.

W uzasadnieniach Kolegium podało, że zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów tej ustawy - dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Stosownie zaś do art. 27 ust. 2 tej ustawy - organ właściwy wierzyciela wydaje, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję alimentacyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnień z funduszu alimentacyjnego. Z przytoczonych przepisów wynika ustawowy obowiązek dłużnika alimentacyjnego zwrotu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, łącznie z ustawowymi odsetkami (art. 27 ust. 1) oraz obowiązek organu wydania stosownej decyzji o zwrocie świadczeń w sytuacji, gdy zakończy się okres wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego lub zostanie uchylona decyzja przyznająca świadczenia z funduszu alimentacyjnego (art. 27 ust. 2). Kolegium wskazało, że z zestawienia zobowiązań alimentacyjnych dłużnika alimentacyjnego G. N. za okres od 1 października 2009r. do 30 września 2010r. wynikało, iż wierzycielowi tj. A. B. – N. reprezentującej małoletnią A. N. wypłacono świadczenia z funduszu alimentacyjnego w kwocie 6.000 zł, natomiast z takiego zestawienia za okres od 1 października 2008 r. do 30 września 2009 r. wierzycielowi wypłacono takie świadczenia w kwocie 5549,90 zł. Zatem dłużnik alimentacyjny G. N. zobowiązany jest do zwrotu należności otrzymanych przez A. N. Ponadto ustawa stanowi, iż dłużnik alimentacyjny zobowiązany jest do zwrotu należności łącznie z ustawowymi odsetkami, które naliczane są od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty.

Dlatego też zdaniem Kolegium organ I instancji zaskarżonymi decyzjami prawidłowo zobowiązał G. N. do zwrotu należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń. Natomiast Kolegium stwierdziło nieprawidłowe ustalenie terminów dokonania zwrotu kwot, poprzez wskazanie ich jako 30 dzień od daty otrzymania zaskarżonych decyzji organu I instancji, zamiast wskazania, że jest to np. 30 dni od dnia, w którym decyzja zobowiązująca do zwrotu stała się ostateczna. Określenie terminu zwrotu w sposób wskazany przez organ I instancji powoduje, że w sytuacji zaskarżenia decyzji do organu II instancji nie jest zasadnym dokonanie wpłaty w terminie w niej wskazanym, bowiem decyzja nie ma waloru ostateczności.

W odpowiedzi na wnioski G. N. o odroczenie terminu płatności należności, rozłożenie go na raty, bądź umorzenie, Kolegium poinformowało o treści art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, a także o zasadach przyznawania zasiłku okresowego na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej.

Jednobrzmiące skargi na decyzje SKO wniósł G. N., zarzucając, że w przedmiotowym okresie łożył na utrzymanie swojego dziecka takie kwoty, jakie był w stanie zapłacić, a więc jego należność na pewno jest mniejsza niż kwoty wskazane w zaskarżonych decyzjach . Skarżący ponowił wniosek o umorzenie lub rozłożenie na raty obciążających go kwot. Podał, że jego żona posiada dochody, z których on nie korzysta, że będzie przekazywał na utrzymanie dziecka wszelkie możliwe środki a nadto, że nie korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej, ponieważ jest mu wstyd.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd na rozprawie w dniu 14 marca 2012 r. postanowił połączyć sprawę III SA/Kr 765/11 ze sprawą III SA/Kr 764/11 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sad stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Skargi okazały się uzasadnione, aczkolwiek z przyczyn innych niż te, które podnosił skarżący.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji jest przepis z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7), zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym dłużnik alimentacyjny zobowiązany jest do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami, przy czym ust. 1a przepisu stanowi, że odsetki są naliczane od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego do dnia spłaty. Stosownie do art. 27 ust. 2 ustawy, organ właściwy wierzyciela wydaje, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, wraz z ustawowymi odsetkami. Wyrazem realizacji tego obowiązku jest istniejący po stronie organu właściwego wierzyciela obowiązek wydania po upływie zdarzeń, o których mowa w art. 27 ust. 2 ustawy stosownej decyzji o zwrocie przez dłużnika alimentacyjnego świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej do alimentacji.

Treść art. 27 ust. 2 ustawy wskazuje, że decyzja w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego wypłaconych z funduszu alimentacyjnego świadczeń jest decyzją związaną, zaś postępowanie poprzedzające jej wydanie ograniczone jest do ustalenia, czy i w jakiej wysokości świadczenia takie zostały wypłacone z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej. W postępowaniu tym organ nie bada sytuacji materialnej i rodzinnej dłużnika alimentacyjnego, ani zasadności przyznania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Sytuacja majątkowa i rodzinna dłużnika alimentacyjnego może być rozpatrywana w związku z ewentualnym postępowaniem w przedmiocie umorzenia należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego – art. 30 ustawy. Poczynienie stosownych do treści art. 27 ust. 1 i 1a ustawy ustaleń decydujących o treści mającego zapaść rozstrzygnięcia winno uwzględniać wymogi wynikające z art. 7, 77 i 80 kpa, zaś treść rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie powinny odpowiadać wymogom określonym w § 1 i 3 tego przepisu. Prawidłowo sformułowane rozstrzygnięcie jest podstawowym warunkiem poprawności decyzji administracyjnej, natomiast jej uzasadnienie ma istotne znaczenie przy dokonywaniu oceny podjętej decyzji, a także ma umożliwić stronie zrozumienie istoty nałożonego na nią obowiązku, oraz umożliwić ewentualną polemikę ze stanowiskiem organu. Brak lub niedostateczne wyjaśnienie przez organ podjętego rozstrzygnięcia stanowi także przeszkodę utrudniającą kontrolę sądową zaskarżonej decyzji. Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji zgodnie z powyższymi zasadami sąd uznał, że zostały one wydane z ich naruszeniem mogącym mieć istotny wpływ na wynik spraw.

Z rozstrzygnięcia decyzji [...] zobowiązującej skarżącego do zwrotu należności w kwocie 5 549,90 zł wynika, że jest to kwota świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego dla A. N. w okresie od 1 października 2008 r. do 30 września 2009 r. Jednocześnie z treści pisma Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 2 grudnia 2008 r. [...] skierowanego do skarżącego, wynika że na podstawie wniosku złożonego w dniu 6 października 2008 r. przez przedstawiciela ustawowego małol. A. N., zostało przyznane świadczenie z funduszu alimentacyjnego na okres od 1 października 2008 r. do 30 września 2009 r. po 300 złotych miesięcznie. Wysokość kwoty miesięcznego świadczenia – tj. 300 złotych, pomnożona przez liczbę 12 miesięcy - tj. okres, na jaki zostało przyznane świadczenie decyzją z dnia z dnia [...] 2008 r. [...] (o której mowa w uzasadnieniu decyzji I instancji), daje kwotę 3 600 złotych. Natomiast skarżący został zobowiązany do zwrotu kwoty 5 549, 90 zł. jako kwoty – jak wynika z uzasadnienia organu I instancji - wypłaconej w okresie "październik" 2008 do "wrzesień" 2009 r. Oprócz w/w pisma z dnia 2 grudnia 2008 r. skierowanego do skarżącego, brak w aktach administracyjnych jakichkolwiek dowodów uzasadniających wysokość kwoty, którą został obciążony skarżący. Brak chociażby kopii decyzji przyznającej świadczenie z funduszu alimentacyjnego dla A. N. na okres, o którym mowa w decyzji, brak dowodów na wysokość kwot wypłaconych uprawnionej z funduszu alimentacyjnego i terminy, w jakich świadczenia były wypłacane. Wysokość kwoty, do której zwrotu skarżący został zobowiązany wskazuje bez wątpienia, że zobowiązano skarżącego do zwrotu kwoty znacząco wyższej, niż wynika to z wysokości przyznanego miesięcznie świadczenia, tj. 300 złotych. Okoliczności te nie wynikają również ze znajdującego się w aktach administracyjnych (k.19) "zestawienia zobowiązań dłużników alimentacyjnych za okres od 1. 10. 2008 r. do 11. 02. 2011 r. Nie wiadomo na podstawie jakich danych dokument ten został sporządzony, przy czym w części nie dotyczy on w ogóle okresu, którego dotyczą zaskarżone decyzje. Wątpliwości powyższych nie wyjaśnia także treść pisma organu pierwszej instancji z dnia 26.11.2009 r. (k. 7 akt adm.) , bowiem zawiera ono tylko informacje o wysokości wypłaconych na dzień 14. 08. 2009 r. świadczeń z funduszu alimentacyjnego, oraz zaliczek alimentacyjnych. Podobnie jeżeli chodzi o decyzję organu pierwszej instancji dotyczącą okresu od 1.10.2009 r. do 30.09.2010r. , brak w aktach administracyjnych dowodu na okoliczność podstawy wypłacenia przez z funduszu alimentacyjnego kwoty 6000 zł w takim Z pisma z dnia 26.11.2009 r. (k. 7 akt adm. ) wynika tylko, że świadczenie zostało przyznane na okres od 1. 10. 1009 r. do 30.09.2010r. a z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że przyznanie świadczenia miało miejsce decyzją z dnia [...] 2009 r. [...]. Decyzji tej, lub jej kopii także w aktach brak.

W rezultacie, jeżeli chodzi o obydwie decyzje zobowiązujące skarżącego do zwrotu należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego w okresie : od 1 października 2008 do 30 września 2009 r. i od 1 października 2009 r. d0 30 września 2010 r. nie wiadomo jakiej wysokości świadczenia wypłacone z funduszu alimentacyjnego dały w rezultacie kwoty 5 549,90 złotych i 6 000 złotych, a braki postępowania polegające na wydaniu rozstrzygnięcia opartego na niepełnym i niewystarczającym materiale dowodowym w tym zakresie nie pozwalają na pełną kontrolę sądową legalności zaskarżonych decyzji. Także uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nie odpowiadają wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 kpa, co jest oczywiste w świetle tak przeprowadzonego postępowania dowodowego. Prowadząc postępowanie w wyniku wniesionych przez skarżącego odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wad tych, będących wadami istotnymi nie dostrzegło, koncentrując się wyłącznie na skorygowaniu terminu płatności kwot należnych od skarżącego. Z naczelnej zasady wynikającej z art. 15 kodeksu postępowanie administracyjnego jaką jest zasada dwuinstancyjności wynika, że każda sprawa administracyjna powinna być dwukrotnie rozpoznana i dwukrotnie rozstrzygnięta, a organ odwoławczy nie pełni tylko roli organu kontrolnego, ale przede wszystkim jest organem ponownie rozpatrującym i rozstrzygającym sprawę. Powinien był więc obydwie decyzje Burmistrza uchylić i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia. Kolegium bezpodstawnie uznało kwoty wskazane w rozstrzygnięciach organu pierwszej instancji za prawidłowe, argumentując swoje stanowisko wyłącznie treścią zalegającego w aktach administracyjnych "zestawienia zobowiązań alimentacyjnych dłużnika alimentacyjnego". Dokument ten, nie poparty żadnymi innymi dowodami (decyzje o przyznaniu świadczeń, dowody na okoliczność wypłaty świadczeń) nie może w żadnym wypadku stanowić o prawidłowości wyliczonych przez organ pierwszej instancji kwot. Nie odniosło się również Kolegium do twierdzeń skarżącego zawartych w odwołaniach, o przekazywaniu żonie kwot tytułem alimentów, nie dostrzegło także braku informacji od Komornika Sądowego, o którą to informację zwracał się organ pierwszej instancji (k. 14 akt adm.), co stanowi nie tylko o naruszenia art. 156 kpa, ale także o naruszeniu art. 138 § 1 pkt. 1 kpa.

Fakt, że decyzja administracyjna jest decyzją związaną nie oznacza dowolności organu jeżeli chodzi o zgromadzenie materiału dowodowego decydującego o treści rozstrzygnięcia, oraz lekceważenia reguł rządzących postępowaniem dowodowym. Nie oznacza także, iż organ jest zwolniony z obowiązków wynikających z treści art. 107 § 1 i § 3 kpa.

Nieprawidłowo także została rozstrzygnięta kwestia należnych odsetek. Przepis art. 27 ust. 1 a ustawy stanowi wyraźnie, że odsetki są naliczane od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty, nie Organ nie wskazał sposobu wyliczenia kwoty odsetek – od jakiej daty (od jakich dat) , od jakiej kwoty i na podstawie jakiej stopy procentowej zostały one wyliczone. Należy podkreślić, że ust. 1a art. 27 ustawy nakazuje obliczać odsetki od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a nie od dnia następującego po zakończeniu okresu świadczeniowego, którego dotyczy decyzja o zwrocie należności Sposób obliczenia odsetek nie wynika z uzasadnień zaskarżonych decyzji. Nadto oczywiste jest, że do zwrotu należnych odsetek, w części dotyczącej odsetek wyliczonych na dzień wydania decyzji, dłużnik winien być zobowiązany w jej rozstrzygnięciu, a nie w uzasadnieniu, tak jak to uczyniły organy.

Poczynienie dokładnych ustaleń w oparciu adekwatny do stanu prawnego, konkretny materiał dowodowy, pozwoliłoby na wydanie rozstrzygnięć prawidłowych, tak w zakresie kwot wypłaconych z funduszu alimentacyjnego świadczeń, ich terminów, jak i wysokości należnych odsetek, a następnie na przedstawienie prawidłowego uzasadnienia, pozwalającego na zrozumienie treści rozstrzygnięcia przez stronę, oraz dokonanie pełnej jego weryfikacji rozstrzygnięcia przez sąd. Uzasadnienia decyzji SKO są wadliwe także w zakresie wyjaśnienia skarżącemu nierozpatrzenia jego wniosku o umorzenie płatności lub rozłożenie ich na raty. Samo tylko przytoczenie treści przepisu art. 30 ustawy może nie być wystarczające dla strony, jeżeli chodzi o zrozumienie, że orzeczenie w sprawie umorzenia należności, rozłożenia ich na raty czy też odroczenia terminu płatności następuje w drodze odrębnej decyzji administracyjnej, po przeprowadzeniu w tym przedmiocie postępowania mającego na celu ustalenie, czy istnieją podstawy do takiej treści rozstrzygnięcia. Kolegium nie wyjaśniło w sposób zrozumiały dla skarżącego powodów nierozpoznania wniosku skarżącego zawartego w odwołaniu. Zamiast tego, Kolegium przytoczyło przepis ustawy o pomocy społecznej, dotyczący przesłanek przyznania zasiłku okresowego, co nie było przedmiotem rozstrzygania przez organy. Dlatego w kwestiach wynikających z treści odwołania skarżącego, uzasadnienie SKO narusza art. 107 § 3 kpa, Wymaga nadto zwrócenia uwagi, że zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego, organ właściwy wierzyciela wydaje po zakończeniu okresu świadczeniowego. Określenie "po zakończeniu okresu świadczeniowego" nie oznacza, że termin wydania takiej decyzji przez organ jest całkowicie dowolny, byleby nastąpiło to po zakończeniu okresu świadczeniowego Nie znane są przyczyny, dla których organ pierwszej instancji wydał decyzję co do okresu od 1. 10. 2008 r. do 30.09.2009 r. dopiero w dniu [...] 2011 r. Termin wydania decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 2 ustawy wpływa przecież w rezultacie na wysokość należnych od dłużnika alimentacyjnego odsetek i w tym przypadku organy powinny kierować się regułami wynikającymi z art. 7, art. 8 i art. 35 § 1 kpa, załatwiając sprawę bez nieuzasadnionej zwłoki i w sposób budzący zaufanie obywatela do władzy publicznej, oraz w zgodzie z jego słusznym interesem. Data wydania decyzji ze znacznym opóźnieniem nie mogła wpłynąć na treść rozstrzygnięcia sądu w niniejszej sprawie, niemniej jednak takie postępowanie organów narusza wskazane wyżej zasady i nie powinno mieć miejsca w demokratycznym państwie prawa.

Prowadząc ponownie postępowania w przedmiocie zwrotu przez skarżącego świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego na rzecz A. N. organy winny uzupełnić postępowanie dowodowe o dokumenty pozwalające na wyliczenie w sposób bezsporny i oczywisty kwot należnych do zwrotu przez skarżącego za okresy od 1 października 2008 r. do 30 września 2009 r. i od 1 października 2009 r. do 30 września 2010 r. , wraz z odsetkami, oraz wskazać szczegółowo w uzasadnieniach wyniki tych ustaleń wraz z dokonanymi obliczeniami, a także poinformować należycie skarżącego o skutkach proceduralnych, jakie wynikają z treści art. 30 ustawy.

Z uwagi zatem na wady zaskarżonych decyzji polegające na naruszeniu wyżej wskazanych przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik spraw należało na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonywane.