Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1976/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 86 poz 734
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji  Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 marca 2016 r. sprawy ze skargi N. P. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Straży Granicznej postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] o odmowie wydania N. P. zaświadczenia.

Do wydania powyższych postanowień doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

N. P., były funkcjonariusz Straży Granicznej, wnioskiem z dnia [...] lutego 2015 r. zwrócił się do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w Plutonie Specjalnym [...] Oddziału Straży Granicznej w latach 1998 - 2008

w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Wnioskodawca poinformował, że zaświadczenie jest mu potrzebne w celu przedłożenia w Zakładzie Emerytalnym.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, działając na podstawie art. 219 k.p.a. w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 04 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.), odmówił wydania N. P. zaświadczenia w powyższym zakresie.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w toku postępowania pismem z dnia [...] marca 2015 r. zwrócił się do wnioskodawcy o uzupełnienie podania poprzez wskazanie dokładnego okresu obejmującego jego wniosek o wydanie zaświadczenia oraz wskazanie dat, w których pełniąc służbę w [...] Oddziale Straży Granicznej podejmował czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu.

Organ wskazał także, że w wyniku przeglądu teczki akt osobowych N. P. stwierdzono, że został on mianowany z dniem [...] lutego 1998 r. na stanowisko [...]. W dalszej kolejności skarżący pełnił służbę na stanowiskach: [...],[...],[...],[...]. Organ podniósł, że w teczce akt osobowych brak jest jakichkolwiek rozkazów, z których wynikałoby uznanie prawa do podwyższenia emerytury, jak również innych dokumentów, które mogłyby potwierdzić fakt pełnienia służby w warunkach określonych w § 4 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.

Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wyjaśnił także, że Naczelnicy Wydziałów Operacyjno-Śledczego oraz Granicznego [...] Oddziału Straży Granicznej podjęli czynności zmierzające do uzyskania informacji uzasadniających prawo wnioskodawcy do podwyższenia emerytury. W toku postępowania ustalono, że w Wydziale Operacyjno-Śledczym nie ma żadnych dokumentów, według których można stwierdzić, czy zainteresowany w okresie służby podejmował czynności służbowe w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Zastępca Naczelnika Wydziału Operacyjno-Śledczego poinformował również, że żadne akta dotyczące funkcjonariusza nie były odsyłane

z jego Wydziału do archiwum Straży Granicznej. Naczelnik Wydziału Granicznego poinformował natomiast, że jego Wydział nie dysponuje materiałami, na podstawie których można określić uzyskanie przez wnioskodawcę prawa do podwyższenia emerytury. Poinformował również, że zadania, które wykonywał Pluton Specjalny, obecnie są realizowane przez Wydział Zabezpieczenia Działań.

Organ wskazał, że w tej sytuacji zwrócono się do Naczelnika Wydziału Zabezpieczenia Działań o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w tej

w sprawie. W odpowiedzi uzyskano informację, że w Wydziale Zabezpieczenia Działań [...] Oddziału Straży Granicznej nie ma żadnej dokumentacji służbowej potwierdzającej pełnienie przez N. P. służby

w warunkach, o których mowa w § 4 cytowanego rozporządzenia. Naczelnik Wydziału Zabezpieczenia Działań poinformował także, że wystąpił do Kierownika Archiwum Straży Granicznej w [...] z wnioskiem o ustalenie, czy w zasobach Archiwum znajduje się dokumentacja służbowa potwierdzająca wykonywanie przez zainteresowanego czynności służbowych w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. W odpowiedzi na powyższe Kierownik Archiwum przesłał wykaz zadań specjalnych, szkoleń i podróży służbowych N. P.

Z przesłanego wykazu wynika, że N. P. brał udział w zadaniach specjalnych: w roku 1999 - 5 razy, w 2000 roku - 3 razy, w 2005 roku - 1 raz, w 2007 roku - 1 raz, a ponadto w 2001 roku uczestniczył 1 raz w działaniach granicznych. Organ zwrócił przy tym uwagę, że wykaz ten nie zawiera rodzaju wykonywanych przez funkcjonariusza w tym czasie zadań. Organ wyjaśnił, że w związku z tym zwrócił się do Zastępcy Dyrektora Biura Ochrony Informacji Komendy Głównej Straży Granicznej - Kierownika Archiwum Straży Granicznej w [...] z prośbą

o ustalenie, na podstawie dokumentów będących w zasobie archiwalnym Straży Granicznej, jakiego rodzaju czynności wykonywane były podczas realizacji zadań specjalnych oraz działań granicznych przez N. P. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. Zastępca Dyrektora Biura Ochrony Informacji Komendy Głównej Straży Granicznej poinformował, że Archiwum Straży Granicznej w [...]

w swoim zasobie archiwalnym nie przechowuje materiałów, które zawierałyby szczegółowe zapisy dotyczące rodzaju czynności, jakie były wykonywane podczas realizacji zadań specjalnych oraz działań granicznych przez funkcjonariusza.

Ponadto organ podał, że zwrócił się również w dniu [...] marca 2015 r. do Naczelnika Wydziału Kontroli i Audytu Wewnętrznego [...] Oddziału Straży Granicznej o udzielenie informacji, w oparciu o ocenę ryzyka zawodowego, czy służba pełniona na zajmowanych przez ww. stanowiskach służbowych była pełniona w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu i na jakie zagrożenia był narażony funkcjonariusz w trakcie pełnienia służby na tych stanowiskach. W odpowiedzi kierownik Zespołu ds. Bezpieczeństwa i Higieny Służby-Pracy Wydziału Kontroli i Audytu Wewnętrznego [...] Oddziału Straży Granicznej poinformował, że na podstawie posiadanej wiedzy i dokumentacji "Oceny ryzyka zawodowego" dla stanowisk Plutonu Specjalnego N. P. mógł być eksponowany na zagrożenia: porażenie prądem elektrycznym, upadek, uderzenie, skaleczenie, bóle szyi, karku i barków, bóle nadgarstka i przedramion; cierpnięcie nóg, bóle oczu, łzawienie, bóle głowy, podrażnienie błony śluzowej, alergie, postrzelenie, zranienie, stres; obciążenie dynamiczne i statyczne, borellia bugdorferi, Clostridium botulinum, Clostridium tetani, corynebacterium dipththeriae, wirus grypy A, B, C, mycobacterium tuberculosis, wirus kleszczowego zapalenia mózgu wariant środkowo-europejski, wirus zapalenia wątroby typu B, C, D, ludzkie wirusy nabytego niedoboru odporności. Oszacowane dla powyższych zagrożeń ryzyko było "dopuszczalne"/"akceptowalne" i nie powodowało konieczności prowadzenia jakichkolwiek działań w związku z występującymi zagrożeniami, gdyż nie powodowało żadnych negatywnych skutków u osoby na nie eksponowanej.

W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że pełnienie służby na danym stanowisku służbowym i wykonywanie podczas pełnienia służby przypisanych zakresem czynności zadań i obowiązków nie jest równoznaczne z pełnieniem służby w warunkach szczególnych, uzasadniających podwyższenie emerytury. Podstawy do wydania zaświadczenia wnioskowanego przez N. P. zachodziłyby wtedy, gdyby chodziło o konkretne, rzeczywiste sytuacje zagrożenia

z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określone okoliczności stwarzałyby niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Organ podniósł, że w żadnym z dokumentów będących w jego dyspozycji nie ma informacji, iż w okresie wskazanym przez zainteresowanego, podczas wykonywania konkretnej czynności, w której on uczestniczył, istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia inne, niż to wynikające ze złożonej przez niego w dniu przyjęcia do służby roty ślubowania. Zdaniem organu jest oczywiste, że służba w Straży Granicznej wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem zagrożenia życia lub zdrowia, co należy do istoty tej służby. Istnieje jednak różnica między potencjalnym niebezpieczeństwem, jakie może nieść za sobą służba w Straży Granicznej dla każdego funkcjonariusza, a realnym niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w oznaczonej akcji, i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym określonym w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.

Organ podniósł, że w dokumentacji będącej w posiadaniu Wydziałów: Operacyjno-Śledczego, Granicznego i Zabezpieczenia Działań nie odnaleziono żadnych materiałów, na podstawie których można byłoby stwierdzić pełnienie przez N. P. służby w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Również z dokumentacji przechowywanej w Archiwum Straży Granicznej w [...] nie można określić rodzaju wykonywanych przez zainteresowanego czynności, a częstotliwość wykonania przez niego zadań nie odpowiada wymaganiom określonym w przepisach § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Ponadto organ zwrócił uwagę, że sam zainteresowany również nie wskazuje konkretnie na ich wystąpienie, opiera się jedynie na ogólnym stwierdzeniu, że w okresie pełnienia służby w Straży Granicznej wykonywał czynności uprawniające go do podwyższenia emerytury w myśl wskazanego przepisu.

Dodatkowo organ wskazał, że prowadząc postępowanie wyjaśniające

w sprawie wydania zaświadczenia, wzięto pod uwagę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13, którym orzeczono, że przepis § 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Organ wskazał, że badając możliwość wydania zainteresowanemu żądanego zaświadczenia, nie analizował jej pod kątem przesłanki "bezpośredniości", o jakiej mowa we wskazanym przepisie, a jedynie pod kątem podejmowania co najmniej 6 razy w roku czynności określonych w tym przepisie w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu.

Na powyższe postanowienie N. P. wniósł zażalenie do Komendanta Głównego Straży Granicznej, w którym zarzucił organowi m. in. naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że w latach 1998 - 2008, pełniąc służbę w Plutonie Specjalnym [...] Oddziału Straży Granicznej, wykonywał zadania dla Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego oraz Grupy Operacyjnej polegające na zatrzymywaniu niebezpiecznych osób, konwojowaniu, pilnowaniu oraz ich nadzorowaniu, konwojowaniu środków pieniężnych. Współpracował z Centralnym Biurem Śledczym Policji oraz Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zatrzymywaniu osób niebezpiecznych oraz zorganizowanych grup przestępczych. Ponadto wskazał, że podczas odpraw do ww. zatrzymań funkcjonariusze byli informowani o zagrożeniach i niebezpieczeństwie związanym z przestępczością szczególnie niebezpieczna. Na polecenie prokuratora wejścia do mieszkań miały charakter dynamiczny za pomocą taranu (w sposób odpowiadający grupom antyterrorystycznym) celem obezwładnienia osób, które swoim zachowaniem mogły zniszczyć materiał dowodowy. Do ww. akcji funkcjonariusze byli wyposażeni

w pistolety maszynowe, broń gładkolufową, kamizelki oraz hełmy kuloodporne. Podniósł także, że wraz z Biurem Spraw Wewnętrznych w [...] zatrzymywał osoby uzbrojone działające w zorganizowanych grupach przestępczych. Wykonywał także zadania dla Aresztu w [...] polegające na tłumieniu buntu oraz zamieszek, konwojowaniu osób niebezpiecznych oraz zarażonych chorobami zakaźnymi (HIV, żółtaczka). Ponadto czynności polegające na zatrzymywaniu grup przestępczych realizował także na polecenie Komendy Głównej Straży Granicznej. Podał, że w ramach użycia Plutonu Specjalnego naczelnicy innych wydziałów musieli wykazywać zasadność użycia Plutonu.

Ponadto N. P. wskazał również, że brał udział w szkoleniach specjalistycznych, takich jak: strzelanie z broni krótkiej oraz broni gładkolufowej, walka wręcz, szkolenia wysokościowe z GOPR, nurkowanie, szkolenie

z wykorzystaniem śmigłowca do zwalczania terroryzmu. Brał udział w corocznym ogólnopolskim poligonie polegającym na szkoleniu pododdziałów antyterrorystycznych Policji i plutonów specjalnych Straży Granicznej z zakresu zwalczania terroryzmu w [...] oraz światowym szkoleniu na terenie [...]

w jednostce [...] jako reprezentant Straży Granicznej.

N. P. podkreślił również, że na organie spoczywa obowiązek udowodnienia, że faktycznie wnioskodawca nie pełnił służby w warunkach szczególnych. Jego zdaniem dokonana kwerenda nie jest pełna i nie zawiera wszystkich dokumentów, które mogą stanowić o tych warunkach. Nie przeanalizowano wszystkich rozkazów wyjazdów i brania udziału w czynnościach

i zadaniach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.

Komendant Główny Straży Granicznej postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ podtrzymał argumentację zawartą w postanowieniu organu I instancji. Dodatkowo podniósł, że samo mianowanie na stanowisko, czy też zapis w zakresie obowiązków obligujący funkcjonariusza do wykonywania konkretnych zadań, nie jest dowodem na to, że czynności podejmowane przez funkcjonariusza odbywały się w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Nie każde bowiem wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych albo dokonywanie interwencji w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego, stanowi wykonywanie obowiązków służbowych w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu funkcjonariusza. Także odbyte przez N. P. przeszkolenia specjalistyczne nie świadczą o powyższym. Z treści znajdujących się w teczce akt osobowych rozkazów o wyróżnieniu (rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2004 r., rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] września 2006 r., rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2007 r.) wynika, że brał on w działaniach wskazanych w zażaleniu, niemniej jednak nie stanowią potwierdzenia, że wnioskodawca podejmował określone czynności co najmniej 6 razy w ciągu roku.

Zdaniem Komendanta Głównego Straży Granicznej organ I instancji zweryfikował wszelkie dostępne źródła, w których mogłyby znajdować się informacje mogące stanowić podstawę do wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Analizie poddano dokumentację od dnia [...] lutego 1998 roku do dnia [...] stycznia 2008 roku.

Ponadto organ II instancji podniósł, że zaświadczenie jest aktem wiedzy,

a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego ani interpretacyjnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu w oparciu

o posiadane dane. Z uwagi na brak danych spełniających wymagane kryteria wydanie takiego zaświadczenia było niemożliwe. Ponadto wyjaśnił, że żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do konieczności zebrania przez organ administracji nowych informacji, jakkolwiek może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych informacji, co uczyniono przeprowadzając

w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Organ rozpatrując żądanie strony, przed wydaniem zaświadczenia uwzględnia dane z ewidencji, rejestrów, zbiorów dokumentów lub zbiorów danych utrwalonych innymi technikami.

W sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać jedynie postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego podał, że postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru czy zbioru danych innego rodzaju, bo nie ma podstaw do wydania zaświadczenia, co do innych faktów lub okoliczności, które zostały udowodnione tylko samym zeznaniem świadka. Wydanie zaświadczenia w takiej sytuacji narusza bowiem przepis art. 218 k.p.a. Organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów, niedopuszczalne jest - na przykład w drodze zeznań świadków - tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów, zeznania te mogą jedynie uzupełniać tę sferę, ale nie mogą wprost jej kreować.

Na powyższe postanowienie N. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu o wydanie zaświadczenia, brak możliwości wglądu i możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału, brak powiadomienia o zakończeniu postępowania;

2. naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 k. p. a. poprzez nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego, niedokonanie w całości kwerendy materiałów archiwalnych;

3. naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy z naruszeniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli;

4. naruszenie § 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej poprzez błędną jego interpretację;

5. brak kompleksowego rozpatrzenia sprawy poprzez niewzięcie pod uwagę całego stanu prawnego w czasie służby skarżącego w Straży Granicznej, tj. od 1998 r.

W uzasadnieniu skargi skarżący przywołał argumenty przytoczone wcześniej w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Dodatkowo wyjaśnił, że pełnił służbę w Straży Granicznej w okresie od [...] lutego 1998 r. do [...] stycznia 2008 r. Wskazał, że wcześniejszym rozporządzeniem regulującym kwestie szczegółowych warunków podwyższania emerytur było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 167, poz. 1373), które obowiązywało do dnia 31 maja 2005 r. Jeszcze wcześniejszym rozporządzeniem regulującym te kwestie i które miało zastosowanie do oceny okresu jego służby, było rozporządzenie Rady Ministrów

z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby-Więziennej (Dz. U. Nr 21, poz. 114 ze zm.). Miało ono zastosowanie do funkcjonariuszy, którzy nabyli prawo do emerytury po dniu 25 maja 1994 r. (§ 7). Rozporządzenie to obowiązywało do dnia 23 października 2002 r. Skarżący podniósł, że wskazane powyżej akty prawne w odmienny sposób określają przesłanki warunkujące podwyższenie emerytury, a dodatkowo nie zawierają przepisów przejściowych i nie regulują kwestii ich stosowania do wcześniejszych okresów służby i nabycia uprawnień w nim zawartych. Zdaniem skarżącego należało przyjąć, że przepisy nowego rozporządzenia mają zastosowanie do zdarzeń zaistniałych po ich wejściu w życie, jak i do tych, które miały miejsce wcześniej, ale trwają nadal. Organy winny więc wniosek złożony w niniejszej sprawie o wydanie zaświadczenia odnieść do przepisów obowiązujących w odpowiednich okresach jego służby, a nie do przepisów aktualnie obowiązujących. W ocenie skarżącego nawet gdyby uznać, że organy przyjęły, iż wniosek jego dotyczył tylko okresu służby

w zakresie obowiązywania rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., to kwestii tej nie wyjaśniły w wydanych rozstrzygnięciach. Nie wskazały, dlaczego przyjęto taki, a nie inny okres służby.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Odnosząc się do zrzutów skargi dotyczących nierozpatrzenia istoty sprawy w związku z nieuwzględnieniem całego stanu prawnego obowiązującego w okresie służby skarżącego, organ podniósł, że brzmienie § 4 we wszystkich obowiązujących w tym okresie rozporządzeniach pozostawało analogiczne. Wyjątkiem są zmiany w pkt 1 § 4 polegające na zmianie wyrazu "obywateli" na "osób" oraz zmiany w pkt 4 tegoż przepisu polegające na doprecyzowaniu, w jakich oddziałach wykonywane były zadania. W tej sytuacji, zdaniem organu, zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem odmówiono skarżącemu wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury.

Wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 15 ust. 2 pkt 3) ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 900 ze zm.) emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.

Zgodnie natomiast z § 4 pkt 1) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.) emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje

w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach,

w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia.

Ponadto stosownie do treści § 14 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agenci Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404), środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej.

Wskazać również należy, że w wyroku z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt

U 12/13 (Dz. U. z 2014, poz. 736, OTK-A 2014/5/56), Trybunał Konstytucyjny orzekł, że § 4 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.

w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r.

o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Trybunał Konstytucyjny podniósł, że słowo "bezpośrednie" z § 4

pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. nie stanowi merytorycznego rozwinięcia przysłówka "szczególnie" z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Zwrot "bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia" dotyczy związku przyczynowo-skutkowego i nakazuje adresatom § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. odwołać się do konkretnej koncepcji związku przy określeniu, czy został spełniony ustawowy warunek emerytury. Natomiast zwrot "szczególnie zagrażających życiu

i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia.

Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego przepis § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia wymaga, aby zagrożenie nie tylko miało charakter "szczególny", ale również pozostawało w ściśle określonej ("bezpośredniej") relacji kauzalnej z czynnościami funkcjonariusza. Uprawnienia do takiego dookreślenia ustawowego warunku podwyższania emerytury nie można wywieść z art. 15 ust. 6 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy. Trybunał Konstytucyjny uznał w tej sytuacji, że wprowadzenie w rozporządzeniu z 2005 r. kryterium "bezpośredniości" doprowadziło do zawężenia ustawowego wymogu podwyższania emerytury.

Ponadto należy wyjaśnić, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń regulują przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym.

Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie zaś do art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.).

Z przywołanych przepisów wynika, że tryb wydawania zaświadczeń uregulowany w Kodeksie postępowania administracyjnego różni się w sposób istotny od pozostałych unormowań w nim zawartych. Wydawanie zaświadczeń oparte jest, co do zasady, na posiadanych przez organ danych. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających

z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca.

Ponadto, jak to już wyżej wykazano, z przepisu art. 218 § 1 k.p.a. wynika jednoznacznie, że obowiązek wydania zaświadczenia wiąże się z prowadzeniem przez organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydając zaświadczenie, organ działa wyłącznie na podstawie

i w granicach prawa, a w konsekwencji jego działanie uzależnione jest od tego, czy

i jakie rejestry, ewidencje lub inne dane znajdują się w jego posiadaniu. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz oświadczeniami wiedzy. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów,

a przy jego pomocy organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzygając jednak żadnej sprawy (vide: Z. Kmieciak: "Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści", Państwo i Prawo 2004/10/58).

Zaświadczenie nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Wprawdzie w doktrynie przyjmuje się, że do postępowania w sprawach zaświadczeń mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym przepisy o dowodach, to jednak – z uwagi na treść art. 218 § 1 i § 2 k.p.a. – organ nie ma obowiązku wydawania zaświadczeń na podstawie wszystkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Postępowanie wyjaśniające w sprawie o wydanie zaświadczenia może być przeprowadzone jedynie w koniecznym zakresie, a taka regulacja modyfikuje zasady postępowania dowodowego ustalone w Kodeksie postępowania administracyjnego. Występujący w tym przepisie zwrot "w koniecznym zakresie" wyraźnie wskazuje na ograniczenie ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75 – 86 k.p.a. Postępowanie wyjaśniające prowadzone na podstawie art. 218 § 2 k.p.a. polega bowiem na zbadaniu stanu faktycznego i prawnego z wykorzystaniem środków dowodowych, jednakże nie w celu poczynienia nowych ustaleń faktycznych lub prawnych, a jedynie usunięcia wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw. Postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru, czy zbioru danych innego rodzaju. Innymi słowy, organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów, niedopuszczalne jest natomiast, na przykład w drodze zeznań świadków, tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów. Zeznania świadków w toku postępowania wyjaśniającego są zatem dopuszczalne jedynie na okoliczność istnienia w organie dokumentacji potwierdzającej wykonywanie obowiązków służbowych w określonych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury.

W rozpoznawanej sprawie organ, odmawiając wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt pełnienia przez skarżącego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, wskazał, i to w sposób wyczerpujący,

iż przeprowadzona analiza akt osobowych oraz dokumentacji będącej w jego dyspozycji, nie wykazała istnienia dowodów (dokumentów), potwierdzających, że skarżący w trakcie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia.

Oprócz akt osobowych organ dokonał analizy dokumentów znajdujących się

w dyspozycji Archiwum Straży Granicznej w [...] oraz komórek [...] Oddziału Straży Granicznej, tj. Wydziału Operacyjno-Śledczego, Wydziału Granicznego i Wydziału Zabezpieczenia Działań. Organ uzyskał informację, że wymienione wyżej Wydziały nie dysponują dokumentami, które stanowiłyby podstawę do podwyższenia skarżącemu emerytury. Archiwum Straży Granicznej przedstawiło zaś wyłącznie wykaz zadań specjalnych, szkoleń i podróży służbowych skarżącego. Z dokumentu tego wynikało jedynie, że skarżący brał udział w zadaniach specjalnych: w 1999 roku - 5 razy, w 2000 roku - 3 razy, w 2005 roku - 1 raz, w 2007 roku - 1 raz oraz w 2001 roku uczestniczył jeden raz w działaniach granicznych. W celu doprecyzowania informacji zawartych w tym dokumencie organ I instancji pismem z dnia [...] lipca 2015 r. zwrócił się do Kierownika Archiwum Straży Granicznej o udzielenie informacji, jakiego rodzaju czynności wykonywane były przez skarżącego podczas realizacji zadań specjalnych oraz działań granicznych.

W odpowiedzi Kierownik Archiwum Straży Granicznej poinformował, że Archiwum Straży Granicznej nie przechowuje w swoim zasobie materiałów, które zawierałyby szczegółowe zapisy dotyczące rodzaju czynności, jakie podejmował skarżący podczas realizacji zadań specjalnych oraz działań granicznych.

W zażaleniu na postanowienie organu I instancji oraz skierowanej do Sądu skardze skarżący opisuje szereg działań, które, w jego ocenie, miały charakter działań opisanych w § 4 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 4 maja 2005 r. Należy jednak zauważyć, że skarżący nie wskazuje, jakie dokumenty mogłyby potwierdzać fakt wykonywania tych działań oraz ich rzeczywisty charakter. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazuje zaś, że udział skarżącego w tych działaniach potwierdzają znajdujące się w aktach osobowych skarżącego rozkazy personalne o wyróżnieniu. Istotnie w aktach tych znajdują się rozkazy personalne Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] września 2004 r. nr [...] (k. 134 mylnie datowany w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na [...] kwietnia 2004 r.), z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] (k. 158, mylnie datowany na [...] września 2006 r.) oraz z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] (k. 181) o wyróżnieniu skarżącego nagrodami pieniężnymi. Z uwagi na zakres informacji zawartych w tych rozkazach nie można jednak uznać, że rozkazy te potwierdzają, iż skarżący podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia. Dokumenty te nie potwierdzają przede wszystkim ilości przeprowadzonych działań. Ponadto rozkaz personalny z dnia [...] września 2004 r. w sposób bardzo ogólny opisuje charakter przeprowadzanych przez skarżącego czynności.

Słuszne są zatem wnioski organu, wywiedzione po analizie powyższych dokumentów, że skarżący w trakcie wykonywania obowiązków służbowych nie podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie jego życia lub zdrowia.

Podkreślić również należy, że warunkiem sine qua non uznania, że funkcjonariusz uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie warunków szczególnie zagrażających jego życiu lub zdrowiu. Zagrożenie takie musi być realne, rzeczywiste, wprost wynikające, a nie dające się jedynie przewidzieć. Zagrożenie to nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz ma być obiektywne i konkretne. Chodzi zatem o konkretne sytuacje takiego zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego np. określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Istnieje bowiem oczywista różnica pomiędzy potencjalnym niebezpieczeństwem, z jakim wiązała się służba

w Straży Granicznej na określonym stanowisku, a szczególnym zagrożeniem życia lub zdrowia, występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale

w konkretnym zdarzeniu bądź w określonej akcji i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym wskazanym w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów. Dlatego też

z samego faktu, że skarżący pełnił służbę w Plutonie Specjalnym [...] Oddziału Straży Granicznej, nie można wywodzić, w ocenie Sądu, że w każdym przypadku występowało w czasie realizacji przez niego zadań służbowych szczególne zagrożenie życia lub zdrowia funkcjonariusza. Służba w takiej formacji, jak Straż Graniczna, w sposób oczywisty wiąże się z narażeniem zdrowia, a nawet życia przy wykonywaniu ustawowych zadań. Stąd też możliwość podwyższenia emerytury z tytułu służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu

i zdrowiu jest swoistym przywilejem i może mieć miejsce tylko w sytuacji, kiedy

w sposób nie budzący wątpliwości zostanie wykazane pełnienie służby w takich warunkach. Podkreślenia także wymaga, że wydawane w takiej sytuacji zaświadczenie odnosi się do konkretnego, zindywidualizowanego wnioskodawcy.

Z samego faktu pełnienia służby na danym stanowisku, z przypisanymi do tego stanowiska obowiązkami, nie wynika, że jest to służba pełniona w warunkach szczególnych. Dopiero bowiem z chwilą zaistnienia w trakcie służby konkretnych sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia wypełniają się przesłanki, o których stanowi rozporządzenie.

W niniejszej sprawie zaś brak jest dokumentów potwierdzających, że skarżący w trakcie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy

w ciągu roku czynności w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie jego życia lub zdrowia. W tej sytuacji stanowisko Naczelnika Wydziału Zabezpieczenia Działań [...] Oddziału Straży Granicznej wyrażone w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r., wskazujące, iż "realizacja zadań specjalnych oraz działań granicznych wykonywanych przez funkcjonariuszy byłych plutonów specjalnych zawsze wiązała się z podejmowaniem zadań służbowych w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu (...)" nie może być wystraczającą podstawą do wydania przedmiotowego zaświadczenia.

Odmowa wydania zaświadczenia w rozpoznawanej sprawie, została poprzedzona przeprowadzeniem przez organ postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 218 § 2 k.p.a. Z uwagi na to, że w aktach osobowych skarżącego nie odnaleziono dokumentów, które potwierdzałyby jego udział w czynnościach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, organ wystąpił do Archiwum Straży Granicznej w [...] oraz komórek [...] Oddziału Straży Granicznej, tj. Wydziału Operacyjno-Śledczego, Wydziału Granicznego i Wydziału Zabezpieczenia Działań o dokonanie analizy dokumentów będących w ich posiadaniu, które mogłyby potwierdzić, iż skarżący pełnił służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Dokonana przez Sąd analiza akt administracyjnych i osobowych skarżącego prowadzi do wniosku, że badanie dokumentacji dotyczącej skarżącego zostało przeprowadzone z zachowaniem należytej staranności. W oparciu o uzyskane informacje organ zatem zasadnie przyjął, iż zasoby dokumentujące przebieg służby skarżącego, nie dają podstaw do wydania zaświadczenia żądanej treści. Wobec powyższego za nieuzasadniony uznać należy, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., bowiem organ

w żadnym momencie postępowania nie uchybił zawartej tam zasadzie.

W sytuacji zatem, gdy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło istnienia dokumentacji, z której wynikałoby, że skarżący podejmował,

co najmniej sześć razy w ciągu roku czynności służbowe w warunkach określonych

w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, organ zasadnie odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści.

Wyjaśnić również należy, że cytowany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego miał charakter zakresowy, tj. stwierdzał niezgodność § 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, z art. 15 ust. 6 w związku

z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis § 4 pkt 1 tego rozporządzenia mógł zatem stanowić podstawę odmowy wydania zaświadczenia w niniejszej sprawie, jednakże obowiązkiem organu było stwierdzenie w oparciu prowadzone ewidencje, rejestry bądź inne dane znajdujące się w jego posiadaniu, czy skarżący w trakcie wykonywania obowiązków służbowych nie podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia a nie w sytuacjach bezpośredniego zagrożenie życia i zdrowia.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] sierpnia 2015 r. wynika, że odmowa wydania zaświadczenia nastąpiła z uwzględnieniem treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Należy również zwrócić uwagę, że treść § 4 pkt 1 zastosowanego w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 167, poz. 1373), a także § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 21, poz. 114 ze zm.) są w istocie tożsame. Zawarty w skardze zarzut oceny warunków pełnienia służby przez skarżącego w oparciu o niewłaściwe przepisy nie zasługuje zatem na uwzględnienie.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony

w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.) Wyjaśnić należy, że zarzut taki może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa w takim wypadku ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy.

W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał natomiast w jaki sposób pozbawienie go czynnego udziału w postępowaniu wpłynęło na wynik sprawy.

W tej sytuacji zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] sierpnia 2015 r. odpowiadają prawu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.