Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 588/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9b ust. 1, art. 9 ust. 1 pkt 1 i  ust. 2 i 3, art. 9h ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1982 nr 3 poz 19
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), WSA Bronisław Szydło, Protokolant Emilia Jaktorska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego - oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., na podstawie art. 9b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.) w związku z art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił J. J. nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego.

W uzasadnieniu decyzji podał, że J. J. nauczał gry na akordeonie w Państwowej Szkole Muzycznej I stopnia w S, złożył w terminie wniosek wraz z dokumentacją o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego. W toku postępowania komisja kwalifikacyjna, w dniu [...] listopada 2008 r., zapoznała się ze zgromadzoną przez nauczyciela dokumentacją oraz przeprowadziła rozmowę. Średnia arytmetyczna przyznanych punktów wyniosła 5,75 punktów, jest zatem niższa niż wymagana do akceptacji średnia arytmetyczna równa 7 punktom.

W uzasadnieniu oceny punktowej komisja uznała za niewystarczający do uzyskania akceptacji stopień realizacji wymagań kwalifikacyjnych określonych w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 260, poz. 2593).

Pismem z dnia 27 sierpnia 2009 r. J. J. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku wskazał, iż na etapie oceny formalnej przewodnicząca komisji nie zgłaszała zastrzeżeń i nadała dalszy bieg sprawie. Wykonanie zadań zawartych w § 8 ust. 2 pkt 4 lit. a obok litery e, f wypełniło wymóg rozporządzenia w tym zakresie dotyczący realizacji co najmniej trzech zadań. Zdaniem skarżącego zastrzeżenia budzi również treść zawarta w uzasadnieniach dotyczących realizacji poszczególnych wymagań podanych przez innych członków komisji.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji podał, że po ponownym przeanalizowaniu sprawy nie stwierdził uchybień formalno-prawnych w postępowaniu komisji kwalifikacyjnej. Zarzuty podnoszone przez J. J. odnoszą się do merytorycznej oceny dokumentacji dokonanej przez członków komisji kwalifikacyjnej. Natomiast Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, jako organ administracji państwowej właściwy do ponownego rozpatrywania spraw związanych z awansem zawodowym nauczycieli, nie może kwestionować rozstrzygnięć komisji kwalifikacyjnych i egzaminacyjnych, gdyż jedynie one mają kompetencje do merytorycznej oceny dorobku zawodowego nauczycieli na podstawie przedłożonej dokumentacji i przeprowadzonej rozmowy.

Oceniać spełnienia wymagań nie może również wizytator regionalny Centrum Edukacji Artystycznej na etapie analizy formalnej dokumentacji, bowiem jego zadaniem jest jedynie stwierdzenie, czy w przedłożonej przez nauczyciela dokumentacji dołączonej do wniosku o wszczęcie postępowania kwalifikacyjnego znajduje się opis i analiza dotyczące konkretnego wymagania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucał obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, a mianowicie:

1. naruszenie zasady prawdy obiektywnej ujętej w art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., jak również zasady zaufania obywateli do organów państwa poprzez powołanie się przez członka komisji kwalifikacyjnej w uzasadnieniu oceny punktowej na dokumentację znajdującą się w poprzednim, prawomocnie zakończonym postępowaniu kwalifikacyjnym,

2. naruszenie zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem zaskarżonej decyzji,

3. naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania wyartykułowanej w art. 15 k.p.a. poprzez nierozpoznanie przez organ II instancji istoty sprawy, nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów stawianych przez stronę wydanej w I instancji decyzji oraz ograniczenie postępowania odwoławczego do kontroli formalno-prawnej postępowania komisji kwalifikacyjnej.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty wskazane w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Właściwym do rozpoznania sprawy niniejszej, jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem na obszarze tego Sądu znajduje się siedziba organu, którego decyzja została zaskarżona – art. 13 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W świetle art. 9b ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 i 3 ustawy – Karta Nauczyciela warunkiem nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego jest:

* posiadanie wymaganych kwalifikacji,

* odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego,

* uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej.

W sprawie niniejszej bezsporne jest, że J. J. spełnił dwa pierwsze wymogi, natomiast nie uzyskał akceptacji komisji kwalifikacyjnej i w związku z tym, zgodnie z art. 9b ust. 6 organ – Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego – decyzją, odmówił skarżącemu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego.

Skoro skarżący nie uzyskał akceptacji komisji kwalifikacyjnej, organ, wydając decyzję, uznał, że J. J. nie spełnia warunków do uzyskania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. Prawidłowo powołana komisja kwalifikacyjna, po zbadaniu dokumentacji przedstawionej przez skarżącego, odmówiła akceptacji koniecznej do uzyskania przez J. J. kolejnego stopnia awansu zawodowego. Uzyskana ilość punktów, stanowiąca średnią arytmetyczną przyznanych punktów (po odrzuceniu jednej najwyższej i jednej najniższej punktacji), wyniosła 5,75 punktów. Była niższa niż wymagana do uzyskania akceptacji średnia arytmetyczna równa 7 punktom i przesądziła o niespełnieniu przez skarżącego niezbędnego warunku do wydania pozytywnej dla niego decyzji nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego.

Skarżący kwestionuje prawidłowość analizy formalnej dokumentów dokonanej przez komisję kwalifikacyjną, nie zgadzając się z opinią komisji w części, w której nie jest zbieżna z jego własną oceną. Tego rodzaju zarzuty nie są trafne, wynikają bowiem z odmiennej, subiektywnej oceny spełnienia przez skarżącego wymagań do uzyskania stopnia awansu zawodowego, dokonanego przez samego skarżącego.

Wskazać należy, zdaniem Sądu, że zarówno przepisy ustawy – Karta Nauczyciela, jak i rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli nie zawierają uregulowania umożliwiającego zmianę oceny komisji kwalifikacyjnej. W art. 9h ust. 1 i 2 ustawy – Karta Nauczyciela, ustawodawca powierzył organom wymienionym w przepisie jedynie nadzór nad czynnościami podejmowanymi w postępowaniu o nadanie nauczycielowi stopnia awansu zawodowego. W ramach tego nadzoru organ sprawujący nadzór pedagogiczny lub właściwy minister w przypadku ujawnienia, że czynności podjęte zostały z naruszeniem prawa, stwierdza w drodze decyzji administracyjnej jej nieważność. Sytuacja taka w rozpoznawanej sprawie nie została jednak wykazana.

Postępowanie kwalifikacyjne jest postępowaniem szczególnym, które zostało uregulowane w ustawie – Karta Nauczyciela oraz w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli. Z przepisów tych wynika, że komisja kwalifikacyjna nie jest organem administracji. Jako ciało opiniodawcze wyraża jedynie swoje zdanie w kwestii awansu zawodowego nauczyciela, to zaś – jako jeden z warunków – wpływa na decyzję w przedmiocie awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. Prace tej komisji nie podlegają zatem procedurze administracyjnej, co w konsekwencji oznacza, że przedstawione przez skarżącego zarzuty w tym zakresie należało uznać za bezpodstawne. Skoro zarzuty te nie mogły być wzięte pod uwagę, Sąd uznał za niecelowe ustosunkowanie się do nich. Okoliczność, że skarżący nie zgadza się z uzasadnieniem oceny komisji nie stanowi podstawy do uznania, iż działania komisji były niezgodne z prawem (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2006 r., sygn. akt I OSK 944/05 niepublikowany).

Reasumując, należy zgodzić się z Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego, że czynności podjęte w toku postępowania nie naruszają prawa.

Dokonana przez Sąd szczegółowa kontrola przebiegu prac komisji potwierdza, że komisja działała z zachowaniem wszystkich zasad określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 260, poz. 2593).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.