Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 701/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-11-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 255
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Andrzej Tokarz po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku DS o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi DS na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z dnia [.] czerwca 2018 r. nr [.] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu spółki L. za zaległości tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2011 r. - p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł DS wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl zatem art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) zwanej dalej: "Ppsa", powinien wykazać, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W złożonym oświadczeniu podał, że w skład rodziny wchodzi trzech synów (urodzonych w 2006, 2010, 2012 r.). Mieszkają w domu o pow. 170 m2. Utrzymuje się z dochodu z działalności gospodarczej w kwocie 1500 zł, które w całości przeznacza na codzienne utrzymanie.

Z uwagi na niedostateczny zakres informacji o aktualnej sytuacji materialno-bytowej rodziny w dniu 11 października 2018 r. wezwałem wnioskodawcę do złożenia dodatkowego oświadczenia, na które nie udzielono odpowiedzi.

Mając na względzie powyższe uznałem, że wnioskodawca nie wykazał przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy, a nie udzielając jakichkolwiek odpowiedzi na wezwanie z dnia 11 października 2018 r. uniemożliwił poznanie rzeczywistej jego sytuacji majątkowej, rodzinnej i zdolności płatniczych, czym uchybił dyspozycji art. 255 Ppsa w sposób mający istotny wpływ na ocenę wniosku. M.in. nie przedłożył dowodów ponoszenia wydatków związanych z utrzymaniem domu, nie uszczegółowił wydatków związanych z codziennym utrzymaniem rodziny, nie wymienił posiadanych/używanych samochodów. Nieznane są powody niewymienienia w formularzu żony, która była wymieniana w składzie rodziny w innych sprawach przed tut. Sądem. Natomiast z urzędu referendarzowi wiadome jest (m.in. ze sprawy I SA/Rz 110/17), że prowadzona działalność gospodarcza wiąże się z wykonywaniem przez wnioskodawcę zawodu radcy prawnego, a pomimo tego nie określono wydatków związanych z utrzymaniem kancelarii, nie wiadomo jakie generuje rzeczywiste obroty, a nawet jaki osiągnął przychód w minionym roku podatkowym. Nie zdecydował się też ujawnić zapisów na rachunkach bankowych, wyjaśnić czy pobiera na dzieci świadczenia wychowawcze i czy rodzina korzysta z innych jeszcze świadczeń z pomocy społecznej; założenie takie można zaś wyprowadzić z podanej liczby członków rodziny i wysokości deklarowanego dochodu.

Uchybienie w zakresie obowiązku współdziałania w wyjaśnieniu rzeczywistej sytuacji materialno-bytowej rodziny uniemożliwiło rzetelną ocenę wniosku i przyjęcie wykazania przez niego, że nie będzie w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Nie ujawnił bowiem informacji o dochodowości prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa ani relacji i dochodów żony; nic nie wiadomo na temat codziennych wydatków związanych z zaspokajaniem podstawowych potrzeb bytowych. Instytucja prawa pomocy nie służy jednak ochronie prywatnego majątku, lecz ma na celu zapewnienie dostępu do sądu osobom realnie ubogim, mającym trudności w samodzielnym zaspokajaniu podstawowych potrzeb bytowych (do granic tych potrzeb), czego nie można odnieść do wnioskodawcy.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 255 Ppsa, odmówiłem uwzględnienia wniosku.