Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 324/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 110 a, ust. 1 i 2;
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: art. 106 par 4 i 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Leszczyński Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Maciej Dybowski /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z/s w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 października 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 645/10 w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 października 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 645/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu na rzecz skarżącego M. W. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu stanowiska Sąd ten przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. [znak [...]] Starosta Powiatowy w Zakopanem na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 [ze zm.], dalej u.p.z.p.) i art. 106 § 5 k.p.a. na wniosek Burmistrza Miasta Zakopane uzgodnił bez zastrzeżeń projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu 2-3 budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą (po rozebraniu istniejących zabudowań) na działkach o nr ewid.: [...],[...],[...] i [...] obr. [...] położonych w Z., w rej. ul. [...].

W uzasadnieniu postanowienia organ l instancji wskazał, że [...] kwietnia 2009 r. Burmistrz Miasta Zakopane wystąpił z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Starosta, jako organ administracji geologicznej właściwy w sprawie, zapoznał się z treścią decyzji i postanowił uzgodnić zapisy projektu odnoszące się do ew. zagrożenia osuwaniem się mas ziemnych w związku z prowadzeniem prac budowlanych, pozytywnie bez zastrzeżeń. Oznacza to, że w dostępnych opracowaniach: mapy, dokumentacje geologiczne itd., brak informacji o ewentualnych czynnych procesach osuwiskowych, które miałyby miejsce w w/w rejonie. Roboty budowlane, prowadzone zgodnie ze sztuką budowlaną, nie powinny stanowić zagrożenia wywołania ruchów masowych na terenie planowanej inwestycji. W związku z powyższym projekt budowlany winien być wykonany w oparciu o opinię geotechniczną, zgodnie z wymaganiami art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego, chyba że zachodzą okoliczności wymienione w § 8 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 24 września 1998 r. (Dz. U. nr 126 poz. 839) w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych.

Zażalenie na postanowienie z [...] kwietnia 2009 r. wniósł M. W., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wskazał, że teren planowanej inwestycji jest miejscem specyficznym, usytuowanym nad prawym brzegiem [...] - z zachodniej strony - i wchodzącym w stromą skarpę terenów "[...]" - ze strony wschodniej. Różnica poziomów między terenem planowanej inwestycji a górą skarpy wynosi około 9 m. Usytuowanie planowanej zabudowy, częściowo w skarpie, naruszy jej stabilność, co spowoduje, z dużym prawdopodobieństwem, możliwość podcięcia skarpy już podczas robót ziemnych i osunięcie się terenu, co może doprowadzić do katastrofy budowlanej. Zarzucił, że organ nie sprecyzował, na jakiej dokumentacji opiera swe ustalenia. Wniósł o przeprowadzenie wizji w terenie i umożliwienie stronom zapoznania się z dokumentami stanowiącymi podstawę postanowienia, a w przypadku braku dokumentów, sporządzenie "wstępnej dokumentacji geologicznej" i dopiero na tej podstawie dokonanie uzgodnienia.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 kpa w związku z art. 53 ust. 4 pkt 5 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku z art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ([j.t.] Dz. U. z 2006 r. nr 156 poz. 1118 ze zm., dalej Prawo budowlane), a także w związku z art. 110a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ([j.t.] Dz. U. z 2008 r. nr 25 poz. 150 ze zm., dalej p.o.ś.) w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie informacji dotyczących ruchów masowych ziemi (Dz. U. nr 121 poz. 840, dalej rozporządzenie Ministra Środowiska) w związku z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. nr 126 poz. 839, dalej rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji), utrzymało postanowienie z [...] kwietnia 2009 r. w mocy.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że organ administracji geologicznej jest obowiązany do dokonania, z określeniem stosownych warunków, uzgodnienia wyłącznie w przypadku, gdy na podstawie "rejestru terenów zagrożonych" lub innych dowodów stwierdzi, że teren objęty projektem jest zagrożony osuwaniem się mas ziemnych. Organ administracji geologicznej działa w tym zakresie na podstawie art. 110a ust. 1-2 p.o.ś. i rozporządzenia Ministra Środowiska wydanego na podstawie przepisu art. 110a ust. 2 p.o.ś. Przepisy te zobowiązują organ administracji geologicznej do prowadzenia "rejestru terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których występują te ruchy". Jeśli na terenie objętym projektem decyzji o warunkach zabudowy organ administracji geologicznej nie stwierdzi zagrożenia i jeżeli teren taki nie jest ujęty w "rejestrze", to wówczas kategorię geotechniczną gruntu oraz kategorię geotechniczną obiektu budowlanego - ustala się w trybie art. 34 Prawa budowlanego i rozporządzenia wykonawczego wydanego na podstawie art. 34 ust. 6 pkt. 2 Prawa budowlanego. Są to czynności nie należące do problematyki rozstrzyganej w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy. Są bowiem związane z opracowaniem projektu budowlanego i towarzyszącymi procedurami. Wobec powyższego żądanie żalącego się nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 106 § 4 k.p.a., ograniczone jest do zbadania, czy objęty projektem decyzji teren jest zamieszczony w "rejestrze terenów zagrożonych" lub ewentualnie objęty jakikolwiek dostępną dokumentacją geologiczną.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu złożył M. W., domagając się jego uchylenia. Skarżący powołał się na treść rozporządzenia Ministra Środowiska wskazując, że wynika zeń, że starosta ma obowiązek prowadzenia obserwacji terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi, których wyniki są wpisywane do rejestru, a jednym ze sposobów ustalania tych terenów jest wizja w terenie. Wskazał, że organ l instancji uzgadniając projekt decyzji o warunkach zabudowy nie odwołał się do "rejestru terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi", a tylko na "dostępne mu opracowania, którymi są mapy i dokumentacje geologiczne", co w ocenie skarżącego oznacza, że takowego rejestru organ nie posiada. Taki stan rzeczy winien skutkować odmową uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy bądź zawieszeniem postępowania do czasu sporządzenia przez starostę wymaganego prawem rejestru. Organ II instancji nie wyjaśnił tej okoliczności. Zarzucił, że organ l instancji nie podając w pouczeniu pełnej treści art. 143 k.p.a., naruszył zasady ogólne postępowania administracyjnego określone w art. 8 i 9 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wyjaśniło, że rejestr terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi i terenów na których ruchy te występują tworzony jest sukcesywnie w miarę napływu "z zewnątrz" informacji o terenach zagrożonych ruchami masowymi ziemi jak i obserwacji prowadzonych przez organ. Brak takiego rejestru nie oznacza braku podstaw do wydania uzgodnienia i nie może być przesłanką do zawieszenia postępowania uzgodnieniowego, gdyż nie wynika to z art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, powołując art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, i art. 200 p.p.s.a. podniósł, że kontrola legalności zaskarżonego postanowienia i postanowienia poprzedzającego wykazała, że nie odpowiadają one prawu. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p., mającym zastosowanie w rozpatrywanej sprawie na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy, decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu m. in. z właściwym organem administracji geologicznej - w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. W myśl art. 53 ust. 5 ustawy uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Organ uzgadniający działa opierając się na stosownych przepisach normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia. Organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię.

Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, przez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający. Uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, w trakcie postępowania dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy. Postępowanie uzgodnieniowe jest postępowaniem odrębnym od postępowania głównego. Na organie prowadzącym postępowanie uzgodnieniowe ciąży obowiązek zapewnienia stronom tego postępowania czynnego w nim udziału. Podstawą uzgodnienia dokonywanego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. jest projekt decyzji o warunkach zabudowy. Projekt decyzji o warunkach zabudowy winien być przedstawiony organowi uzgadniającemu w stanie kompletnym, czyli wraz załącznikami stanowiącymi integralną jej część. Stosownie do art. 54 w związku z art. 64 u.p.z.p., prawidłowo sporządzona decyzja o warunkach zabudowy winna zawierać załącznik graficzny w postaci kopii mapy w odpowiedniej skali przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z oznaczeniem linii rozgraniczających teren inwestycji oraz wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną (§ 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Dz. U. nr 164, poz. 1588, dalej rozporządzenie Ministra Infrastruktury).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy Wojewódzki Sąd stwierdził, że w punkcie VIII projektu decyzji organ prowadzący postępowanie główne podał, że brak jest informacji na temat ewentualnego występowania w rejonie planowanej inwestycji terenu zagrożonego osuwaniem się mas ziemnych. Z kolei organy obu instancji wskazały, że brak jest informacji o ewentualnych czynnych procesach osuwiskowych, które miałyby miejsce w w/w rejonie. Tymczasem, jak wyżej wskazano, podstawą do wystąpienia z wnioskiem o dokonanie uzgodnienia jest pozytywne ustalenie faktu położenia projektowanej inwestycji na terenach zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Organy nie wypowiedziały się zatem, czy teren inwestycji położony jest w terenie zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych, a tylko w takim wypadku uruchomiona zostałaby kompetencja organu do dokonania uzgodnienia. Niezrozumiałe jest uzasadnienie postanowienia organu l instancji, w którym organ podał, że "uzgadnia zapisy projektu odnoszące się do ew. zagrożenia osuwaniem się mas ziemnych w związku z prowadzeniem prac budowlanych, pozytywnie bez zastrzeżeń". Zapisów takich bowiem projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie zawiera.

Skoro dokonano pozytywnego uzgodnienia bez zastrzeżeń, zbędne są zapisy w uzasadnieniu postanowienia I instancji, że "projekt budowlany winien być wykonany w oparciu o opinię geotechniczną zgodnie z wymaganiami art. 34 ust. 3 ustawy prawo budowlane, chyba że zachodzą okoliczności wymienione w § 8 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych". Postępowanie incydentalne, jakim jest postępowanie uzgodnieniowe, nie jest postępowaniem, w którym organ administracji geologicznej byłby obowiązany do utworzenia "rejestru terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi". Sąd I instancji przyznał rację skarżącemu, że w razie ustalenia, że organ uzgadniający ma kompetencję do dokonania uzgodnienia w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, to zaskarżone i poprzedzające je postanowienie organu l instancji wydane zostały z naruszeniem art. 107 k.p.a., gdyż nie wskazano w nich, w oparciu o jakie konkretnie dowody zostały podjęte. Dokonana przez Sąd ocena postanowienia organu uzgadniającego pierwszej instancji dotyczy również postanowienia organu odwoławczego. Stwierdzone nieprawidłowości uszły uwadze organu II instancji, który utrzymał w mocy wadliwe postanowienie.

Dokonanie uzgodnienia w sytuacji, gdy projekt decyzji nie posiada elementów wymaganych obowiązującymi przepisami i istnieje sprzeczność między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem postanowienia prowadzi do wniosku, że organ współdziałający w toku prowadzonego postępowania nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a tym samym dopuścił się naruszenia przepisów procesowych, a zwłaszcza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy rzeczą organu będzie przede wszystkim dokonanie oceny, czy dla przedstawionego do uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego wymagane jest w ogóle - leżące w zakresie jego kompetencji - uzgodnienie. W przypadku uznania "zbędności" uzgodnienia w sensie niepodpadania ustalonego stanu faktycznego pod przepis prawa nakładający obowiązek uzgodnienia, czyli zaistnienia sytuacji określanej mianem bezprzedmiotowości postępowania, obowiązany będzie postępowanie uzgodnieniowe umorzyć.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. (dalej [...] bądź Spółka), reprezentowana przez adwokata K.S., zaskarżając ów wyrok w całości.

Skarżąca, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), zarzuciła wyrokowi I instancji, w punkcie III., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik prawy, tj.:

(1) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niezgodne ze stanem faktycznym przedstawienie sprawy w zakresie przyjęcia, że: a) projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy nie posiada elementów wymaganych obowiązującymi przepisami; b) istnieje sprzeczność między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem zaskarżonego postanowienia; c) organy obu instancji nie wypowiedziały się, czy teren inwestycji podlegającej uzgodnieniu położony jest w terenie zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych; d) organ współdziałający w toku prowadzonego postępowania nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

(2). art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z :

a) art. 53 ust. 4 pkt 5 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm.), w zw. z art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ([j.t.] Dz. U. z 2006 r. nr 156 poz. 1118 ze zm.), § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), a także w związku z art. 110a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ([j.t.] Dz. U. z 2008 r. nr 25 poz. 150 ze zm., dalej p.o.ś.), w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie informacji dotyczących ruchów masowych ziemi (Dz. U. nr 121 poz. 840) oraz w związku z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. nr 126 poz. 839), w związku także z art. 106 § 4 i § 5 k.p.a., a to przez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że :

- postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ uzgadniający projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie powinno być ograniczone jedynie do zbadania, czy objęty projektem decyzji teren jest zamieszczony w "rejestrze terenów zagrożonych" lub ewentualnie czy objęty jest jakąkolwiek dostępną dokumentacją geologiczną, a organy prowadzące postępowanie w sprawie uzgodnienia winny ustalić pozytywny fakt położenia projektowanej inwestycji na terenach zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych,

- ewentualny brak rejestru terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi i terenów na których ruchy te występują oznacza brak podstaw do wydania uzgodnienia, względnie przesłankę do zawieszenia postępowania uzgodnieniowego,

- czynności związane z ustaleniem kategorii geotechnicznej gruntu i kategorii geotechnicznej obiektu budowlanego w sytuacji, gdy na terenie objętym projektem decyzji o warunkach zabudowy organ administracji geologicznej nie organ administracji geologicznej nie stwierdzi zagrożenia i jeżeli teren taki nie jest ujęty w rejestrze, które to kategorie ustala się w trybie przepisów art. 34 Prawa budowlanego i rozporządzenia wykonawczego wydanego na podstawie art. 34 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, stanowią czynności należące do problematyki rozstrzyganej w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy, a nie w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego,

b) w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 k.p.a. (Sąd I Instancji wskazał na cały przepis art. 107, bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej) - przez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że organy administracji geologicznej obu instancji w toku prowadzonego postępowania nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a nadto zaniechały sporządzenia prawidłowego uzasadnienia faktycznego do wydanych przez siebie orzeczeń,

a które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w następstwie wadliwego przyjęcia, że naruszenia te miały miejsce doszło do uwzględnienia skargi, podczas gdy prawidłowa ocena akt sprawy prowadzi do wniosku, że wskazane przepisy nie zostały naruszone, a skarga jest bezzasadna,

(3) art. 134 "ust." [winno być "§"] 1 w związku z art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a. - przez zaniechanie przeprowadzenia pełnej kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie jego zgodności z prawem,

(4) art. 151 ustawy p.p.s.a. - przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do oddalenia wniesionej skargi.

Powołując się na powyższą podstawę kasacyjną skarżąca w niosła :

- na zasadzie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie,

- o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych.

Kwestionując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym wyroku i uzasadniając zarzuty skargi skarżąca podniosła, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 [ze zm.]) funkcją sądów administracyjnych jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości głównie przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest zasadniczo pod względem jej zgodności z prawem. Z art. 3 § 2 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej ze strony sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wskazane tam akty i czynności (lub ich brak), w tym przede wszystkim na decyzje administracyjne. Wynik przeprowadzonej przez sąd administracyjny kontroli zgodności z prawem zaskarżonej do tego sądu decyzji znajduje swój wyraz w uwzględnieniu skargi w przypadku jej zasadności albo w jej nieuwzględnieniu, gdy jest ona niezasadna. Postępowanie sądowoadministracyjne, choć dotyczy wszelkich postępowań i czynności, jakie miały miejsce przy prowadzeniu postępowania administracyjnego (art. 135 p.p.s.a.), jak również nie jest ograniczone zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), mimo wszystko nie przestaje być postępowaniem jedynie kontrolnym, mającym na celu usunięcie naruszeń prawa (art. 135 w zw. z art. 2 i 3 p.p.s.a.). Orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych nie zmierzają zatem do kształtowania materialnoprawnej sytuacji strony (nie rozstrzygają o zakresie jej praw i obowiązków), lecz orzekają o zgodności lub sprzeczności z prawem wydanych przez organ administracji publicznej orzeczeń bądź dokonanych czynności.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym (wyrok NSA z 24.02.2006 r., II OSK 555/05, Lex nr 194340) kontrola zaskarżonych aktów sprawowana przez wojewódzkie sądy administracyjne winna polegać na dogłębnej i wszechstronnej analizie stanu faktycznego oraz stanu prawnego wniesionej do sądu sprawy. Sąd I instancji winien poddać gruntownej ocenie wszystkie aspekty sprawy, w których są wątpliwości, w których ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń stron postępowania. Jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron postępowania przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, a treść tych ustaleń winna następnie zostać zamieszczona w uzasadnieniu wyroku sądu. To z treści uzasadnienia winno wynikać, że sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy. Sąd kontrolując zaskarżony akt, nie może przyjmować bezkrytycznie ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym, tym bardziej jeżeli są one podważane przez stronę skarżącą. Wszelkie wątpliwości ujawnione na etapie postępowania muszą być właściwie i jednoznacznie zinterpretowane w uzasadnieniu wyroku z powołaniem się na konkretne przepisy prawa.

Przekładając uwagi powyższe na grunt niniejszej sprawy skarżąca, przywołując orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podniosła, że zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzję ustalającą warunki zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Sposób redakcji tego przepisu, a także charakter uzgodnienia, dokonywanego w trybie art. 106 k.p.a., które - w odróżnieniu od opinii - wiąże organ orzekający w przedmiocie warunków zabudowy wyraźnie wskazują, że zakres uzgodnienia musi obejmować treść wydawanej decyzji. Stąd w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że uzgodnieniu winien podlegać nie wniosek inwestora, a projekt decyzji o warunkach zabudowy, wraz z załącznikami.

Art. 60 ust. 1 u.p.z.p. wykorzystuje znaną w prawie administracyjnym instytucję współdziałania organów administracji publicznej w toku załatwiania sprawy. W myśl art. 106 k.p.a. współdziałanie to może następować w różnych formach: opinii, uzgodnienia. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący (uchwała NSA z 15.1.1999 r., OPK 14/98, ONSA 3/1999, poz. 80). Postępowanie przed organem współdziałającym ma charakter pomocniczy, służebny wobec postępowania głównego, co wynika z zaznaczenia przez ustawodawcę trybu jego wszczynania (art. 106 § 2 i 3 związku z art. 61 § 1 k.p.a.), dopuszczenie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego tylko w niektórych przypadkach (art. 106 § 4 k.p.a.) i zakończenie go przez wydanie postanowienia (art. 106 § 5 k.p.a.). Pod względem ustrojowym i organizacyjnym organy współdziałające w wykonywaniu swych uprawnień są organami równorzędnymi, posiadającymi samodzielne, autonomiczne kompetencje. Oznacza to, że art. 106 k.p.a. nie dotyczy organów powiązanych ze sobą zależnością służbową pozostających w stosunku nadrzędności i podporządkowania organizacyjnego. Zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający obejmuje treść decyzji jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne wszczęte na wniosek strony. Zatem organ uzgadniający nie ma wpływu na sposób prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji, ocenia jedynie jej projekt. Organ decydujący uwzględnia stanowisko organu uzgadniającego, wprowadzając zmiany w sporządzonym projekcie decyzji albo w razie odmowy uzgodnienia projektu decyzji wydaje decyzję odmawiającą wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, co następuje w trakcie postępowania dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy.

W orzecznictwie sądowym wielokrotnie prezentowano stanowisko, że uzgodnienia dotyczą oceny zgodności decyzji z przepisami regulującymi konkretną sprawę, czyli organ uzgadniający podejmuje działania opierając się na stosownych przepisach normujących przedmiotowy zakres jego uzgodnienia i tym samym uzgadniając nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Z tak określonych granic działania organu uzgadniającego wynika, że odmowa uzgodnienia może nastąpić tylko na podstawie wskazanego wprost przepisu prawa powszechnie obowiązującego i dotyczącego danej sprawy. Organ uzgadniający, wyrażając swe wiążące w sprawie stanowisko, nie może tracić z pola widzenia przedmiotu i celu uzgodnienia, który z jednej strony wyznaczają przepisy kompetencyjne, z drugiej zaś przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie będącej przedmiotem wniosku inwestora, a także posiadana wiedza urzędowa. Będąca przedmiotem uzgodnienia ocena stanu faktycznego zawartego w przedstawionej organowi dokumentacji uzgadnianej sprawy administracyjnej, nie wynika zatem jedynie z przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, lecz również ze stanu wiedzy zawartej w prowadzonych ewidencjach i dokumentacji, którą dysponuje organ (wyrok NSA z 6.2.2009 r., II OSK 113/08, Lex nr 518803). Podstawę do orzekania przez organ uzgadniający stanowią stosowne przepisy prawa normujące przedmiotowy zakres uzgodnienia a nie treści przedłożonego mu do uzgodnienia projektu decyzji. Do jego właściwości należy jedynie dokonanie kontroli planowanego zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego (wyrok WSA w Warszawie z 30.5.2006 r., IV SA/Wa 2359/05, Lex nr 276777).

Skarżąca podziela i uznaje za własne poglądy prawne wyrażone w uzasadnieniu skarżonego ostatecznego postanowienia SKO w Nowym Sączu i podaje, że podstawę prawną dla uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu 2-3 budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą (po rozebraniu istniejących zabudowań) na działkach o nr ewid.: [...],[...],[...] i [...] obr. [...] położonych w Z., w rej. ul. [...], stanowią przepisy art. 53 ust. 4 pkt 5 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i art. 106 § 5 k.p.a., art. 53 ust. 4 pkt 5 (w związku z art. 64 ust. 1) ustawy stanowi, że decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 (tzn. decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji i decyzje o warunkach zabudowy) wydaje się po uzgodnieniu z właściwym organem administracji geologicznej, w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych.

Z powyższego przepisu wynika, że organ administracji geologicznej jest uprawniony i obowiązany do dokonania uzgodnienia z określeniem stosownych warunków wyłącznie w przypadku, gdy na podstawie "rejestru terenów zagrożonych" lub innych dowodów, stwierdzi, że teren objęty projektem decyzji jest zagrożony osuwaniem się mas ziemnych. Starosta, jako organ administracji geologicznej właściwy w sprawie, uznał, że skoro w dostępnych opracowaniach (mapy, dokumentacje geologiczne itd.) brak jest informacji o czynnych procesach osuwiskowych, które miałyby miejsce w rejonie inwestycji, to tym samym roboty budowlane, prowadzone zgodnie ze sztuką budowlaną, nie powinny stanowić zagrożenia wywołania ruchów masowych na terenie planowanej inwestycji. W związku z powyższym projekt budowlany winien być wykonany w oparciu o opinię geotechniczną, a to zgodnie z wymaganiami art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego, chyba że zachodzą okoliczności wymienione w § 8 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 24 września 1998 r. (Dz. U. nr 126 poz. 839) w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. Organ administracji geologicznej działa w tym zakresie na podstawie art. 110a ust. 1-2 p.o.ś. i rozporządzenia Ministra Środowiska wydanego na podstawie przepisu art. 110 a ust. 2 p.o.ś. Przepisy te zobowiązują organ administracji geologicznej do prowadzenia "rejestru terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których występują te ruchy". Jeżeli zatem na terenie objętym projektem decyzji o warunkach zabudowy organ administracji geologicznej nie stwierdzi zagrożenia i jeżeli teren taki nie jest ujęty w "rejestrze", to wówczas kategorię geotechniczną gruntu oraz kategorię geotechniczną obiektu budowlanego ustala się w trybie przepisów art. 34 Prawa budowlanego i rozporządzenia wykonawczego wydanego na podstawie art. 34 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

Wskazane czynności stanowią czynności nie należące do problematyki rozstrzyganej w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy. Są bowiem związane z opracowaniem projektu budowlanego i towarzyszącymi procedurami. Nie jest rzeczą organów administracji w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dokonywanie ustaleń w zakresie innym, niż wynikający wprost ze stosownych przepisów, jak np. w zakresie ustalenia, czy mapy znajdujące się w zasobie geodezyjnym odzwierciedlają czy też nie stan istniejący na gruncie (wyrok WSA w Warszawie z 15.4.2008 r., IV SA/Wa 2480/07, Lex nr 519041) czy też ustalenia ewentualnego szkodliwego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko (wyrok NSA z 2.4.2008 r., II OSK 882/07, Lex nr 490157). W myśl § 6 ust. 1-2 (in fine) rozporządzenia w sprawie warunków geotechnicznych, projektant obiektów w porozumieniu z osobą upoważnioną (na podstawie odrębnych przepisów) do ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektu budowlanego - określa warunki tak, by nie spowodowały one zagrożenia dla projektowanej budowli oraz terenów sąsiednich. W szczególnych przypadkach (§ 8 ust. 2 rozporządzenia) może być nałożony obowiązek sporządzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, ale nie decyduje o tym organ administracji geologicznej, lecz osoby wymienione w § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków geotechnicznych. Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 106 § 4 k.p.a., ograniczone jest więc do zbadania, czy objęty projektem decyzji teren jest zamieszczony w "rejestrze terenów zagrożonych" lub ewentualnie objęty jakikolwiek dostępną dokumentacją geologiczną. Brak takiego rejestru nie oznacza braku podstaw do wydania uzgodnienia i nie może być przesłanką do zawieszenia postępowania uzgodnieniowego.

Okoliczności powyższych zdaniem skarżącej nie rozważył w sposób należyty Sąd I Instancji, co czyni niniejszą skargę zasadną.

W ocenie Skarżącej, mając na uwadze zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy oraz przebieg postępowania przed organami administracji publicznej, skargę należało uznać za nieuzasadnioną. W toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy uwzględniając interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Przepis ten formułuje jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego - zasadę prawdy obiektywnej znajdującą rozwinięcie w art. 77 § 1 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena, czy dana okoliczność została udowodniona, ma nastąpić wedle art. 80 k.p.a. na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a wedle art. 107 § 3 k.p.a. ma to znaleźć odbicie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Istota swobodnej oceny dowodów sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania sprawy (stanu faktycznego) i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zasada ta nie oznacza jednak, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według dowolnych kryteriów. Swą ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonywających podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. W nauce podkreśla się, że swobodna ocena dowodów musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Zasada swobodnej oceny dowodów jest ściśle związana z zasadą prawdy obiektywnej. Uznanie przez organ określonej okoliczności za udowodnioną stanowi podstawową przesłankę, na której organ ten opiera swe rozstrzygnięcie sprawy. Dokonując swobodnej oceny dowodów, organ administracji publicznej winien mieć na uwadze, że czynność ta winna znaleźć swe odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Zadaniem uzasadnienia faktycznego jest więc wskazanie faktów i dowodów, które legły u podstaw wydania decyzji, a także ewentualne wskazanie przyczyn, z powodu, których innym dowodom organ ten odmówił wiarygodności (art. 107 § 3). Innymi słowy, jeżeli organ administracji w uzasadnieniu faktycznym powoła się na pewne okoliczności, to muszą one wynikać ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego i muszą mieć w nim swe umocowanie.

Kontrola przedmiotowego postępowania administracyjnego prowadzić musi do wniosku, że zaskarżone orzeczenie spełnia dyspozycje powołanych przepisów. Materiał dowodowy został przez organy administracji zgromadzony w sposób prawidłowy i prawidłowo oceniony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze należycie odniosło się do zarzutów zawartych w odwołaniu i przedstawiło uzasadnienie faktyczne i prawne do wydanego przez siebie postanowienia. Organ II Instancji utrzymał w mocy postanowienie Starosty Powiatowego w Zakopanem, bowiem jego ocena była co do istoty sprawy taka sama jak rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ współdziałający podał także przepisy wskazujące na jego kompetencje do wyrażenia stanowiska w sprawie, jak też na przepisy materialne, na podstawie których uzgodnił projekt decyzji z określonymi warunkami. Zakres uzgodnienia objął zamierzoną treść decyzji, której projekt otrzymał organ uzgadniający. Organ uzgadniający prawidłowo ocenił zarówno dopuszczalność wydania decyzji, jak i poprawność dokonanych w niej ustaleń oraz wyprowadzonych z nich wniosków, tj. treści warunków i wymagań. Nie zachodzi sprzeczność między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem skarżonego postanowienia, a przedstawiony do uzgodnienia projekt decyzji był kompletny i posiadał wszystkie wymagane przepisami prawa elementy.

Skarżąca uznała, że nie ma racji Sąd I Instancji stwierdzając, że w niniejszej sprawie organy administracji geologicznej naruszyły prawo w trakcie procedury uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy, a zatem zaskarżony wyrok uchylający zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I Instancji został wydany z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia, która to okoliczność stanowi podstawę kasacyjną przewidzianą w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2012, poz. 270, dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.

Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny bada w pierwszej kolejności czy zaskarżone rozstrzygnięcie - w świetle zarzutów kasacyjnych - odpowiada prawu. Jeżeli jest ono prawidłowe, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddala, wskazując ewentualnie na uchybienia dotyczące uzasadnienia - jeżeli takowe stwierdzi (art. 184 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu kasacyjnego podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie mają usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.2.2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, z. 3, poz. 39). Przy zarzucie opisanym w punkcie III. (1), skarżący kasacyjnie nie przywołał żadnej normy dopełnienia.

Nietrafnie skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niezgodne ze stanem faktycznym przedstawienie sprawy. W istocie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przyjął, że projekt decyzji nie posiada wszystkich elementów wymaganych obowiązującymi przepisami, a jedynie wskazał, że ani z treści mapy z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, stanowiącej załącznik graficzny nr 1 do projektu decyzji, ani z treści projektu decyzji (zwłaszcza jej punktu VIII) nie wynika, że teren objęty wnioskiem jest terenem zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych (art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p.). Przeciwnie – wskazano, że "Brak jest informacji na temat występowania w rejonie planowanej inwestycji terenu [...] zagrożonego osuwaniem się mas ziemnych". W zdaniu czwartym w punkcie VIII projektu decyzji wskazano jedynie, że "Geolog Powiatowy postanowieniem znak [...] uzgodnił projekt decyzji", choć w niniejszym postępowaniu Geolog Powiatowy uzgodnienia dokonał dopiero postanowieniem z [...] kwietnia 2009 r. znak [...], na wniosek Burmistrza Miasta Zakopane z [...] kwietnia 2009 r. znak [...] (k. 6, 13 akt administracyjnych).

Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku prawidłowo wskazał na sprzeczność między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem zaskarżonego postanowienia i postanowienia I instancji. Skoro bowiem brak było jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, że teren objęty wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest terenem zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych (art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p.), to nie ziściły się przesłanki dokonania uzgodnienia przez organ I instancji. Na stan taki trafnie wskazało w zaskarżonym postanowieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze podnosząc, że z brzmienia art. 53 ust. 4 pkt 5 (w związku z art. 64 ust. 1) u.p.z.p. wynika, że "organ administracji geologicznej jest uprawniony i zobowiązany do dokonania uzgodnienia z określeniem stosownych warunków wyłącznie w przypadku, gdy na podstawie "rejestru terenów zagrożonych" lub innych dowodów stwierdzi, że teren objęty projektem decyzji jest zagrożony osuwaniem się mas ziemnych" (k. 25 akt administracyjnych – s. 2 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia), tylko że organ odwoławczy nie wyprowadził z tego stwierdzenia właściwego wniosku. Tym samym błędnie kwestionowane w skardze kasacyjnej stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie były przejawami "niezgodnego ze stanem faktycznym przedstawieniem sprawy", a pogłębioną argumentacją wskazującą na prawidłowość subsumcji Sądu I instancji.

W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 k.p.a. W szczególności Sąd I instancji przekonująco wskazał, że w razie przyjęcia, że organ uzagadniający ma kompetencję do dokonania uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 5, i ust. 5 u.p.z.p. w tej konkretnie sprawie, to w uzasadnieniach obu instancji zabrakło wskazania, na podstawie jakich dowodów organy obu instancji tych ustaleń dokonały. Mimo, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie doprecyzował, że doszło do naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. (brak należytego uzasadnienia faktycznego postanowień obu instancji), to uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Niezasadnym okazał się zarzut w postaci przedstawionej w punkcie III. (2) skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopuścił się błędnej wykładni art. 106 § 4 i 5 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 5 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p., w zw. z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego, § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, a także w związku z art. 110a ust. 1 i 2 p.o.ś.

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., kasator ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną nie może precyzować zarzutów ani ich konkretyzować, nie może też domniemywać, który przepis prawa skarżący miał na uwadze podnosząc określony zarzut.

Tym samym zarzut określony w punkcie III. (2) skargi kasacyjnej, w części przywołującej powołane wyżej przepisy "w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie informacji dotyczących ruchów masowych ziemi (Dz. U. nr 121 poz. 840) oraz w związku z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. nr 126 poz. 839)", nie mógł być skuteczny, bowiem skarżący kasacyjnie nie wskazuje żadnego z paragrafów obu powołanych rozporządzeń mimo, że rozporządzenie Ministra Środowiska ma 6 paragrafów, z których §1 dzieli się na punkty; §§ 2, 4 i 5 dzielą się na ustępy i punkty, a § 3 na 6 ustępów. Z kolei rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, nie znajdujące zastosowania w sprawie, dzieli się na 10 paragrafów.

Zarzut naruszenia art. 34 Prawa budowlanego i rozporządzenia wykonawczego wydanego na podstawie art. 34 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego mógłby być skutecznie podniesiony w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Jednakże uzasadnienie skargi kasacyjnej w zakresie tego zarzutu wskazuje, że także dotyczy on w istocie ustaleń stanu faktycznego, a te nie mogą być zwalczane podnoszeniem zarzutu naruszenia prawa materialnego (W. Piątek "Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym" Wolters Kluwer 2011, s. 305, 362). Powołanych przepisów nie stosował w niniejszym postępowaniu Sąd I instancji ani organy obu instancji w postępowaniu uzgodnieniowym. Uwagi poczynione w tej materii przez Starostę, a następnie organ II instancji, należy postrzegać jako formę pouczenia (art. 9 k.p.a.).

Zaskarżony wyrok nie narusza art. 134 "ust." [winno być "§" 1] w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., bowiem Sąd I instancji nie zaniechał przeprowadzenia pełnej kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie jego zgodności z prawem. Skoro nie zachodziły przesłanki oddalenia skargi, nie doszło także do naruszenia art. 151 p.p.s.a.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.