Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 320/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6341 Pozbawienie uprawnień kombatanckich oraz pozbawienie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15, art. 127 par. 3, art. 75, art. 7 i 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 1288/04 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] września 2004 r., nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II SA/Kr 1288/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. J. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] września 2004 roku (Nr [...]) w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich.

Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych.

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] marca 1999 roku, Nr [...], wydaną na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 roku o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. Nr 142, poz. 950 ze zm.) pozbawił J. J. uprawnień kombatanckich przyznanych przez Zarząd Wojewódzki ZBoWiD w Krakowie orzeczeniem z dnia 19 maja 1987 roku z tytułu utrwalenia władzy ludowej od 17 kwietnia 1952 do 4 maja 1952 roku.

Następnie, we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący J. J. podniósł zarzut obrazy prawa materialnego. Jego zdaniem podczas służby wojskowej w latach 1950-1952 walczył bowiem ze zbrojnymi ugrupowaniami o nieustalonej orientacji politycznej w ramach "Operacji Narew".

Rozpatrując powyższy wniosek Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z [...] maja 1999 roku, Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 1999 roku. Organ stwierdził, że J. J. służył w Oficerskiej Szkole WOP w Kętrzynie w [...] Batalionie jako podchorąży od [...] grudnia 1950 roku do [...] września 1952 roku, a uprawnienia uzyskał wyłącznie z tytułu utrwalenia władzy ludowej.

W skardze z dnia 7 czerwca 1999 roku do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, J. J. podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. przepisów ustawy o kombatantach, gdyż zdaniem skarżącego przepis art. 25 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy nie dotyczy osób, które służyły w Wojsku Polskim. Skarżący potwierdził, że pełnił służbę wojskową w Oficerskiej Szkole WOP Kętrzyn w [...] Batalionie jako podchorąży od [...] grudnia 1950 roku do [...] września 1952 roku. Ponadto stwierdził, że w okresie od [...] kwietnia 1952 roku do [...] maja 1952 roku brał udział w operacji "Narew" przeciwko zbrojnym ugrupowaniom o nieustalonej orientacji politycznej. Według skarżącego brak jest podstaw do przypisywania mu zarzutu brania udziału w walkach o utrwalenie władzy ludowej.

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 20 lutego 2002 roku, sygn. akt. II SA/Kr 1177/99 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 1999 roku.

W uzasadnieniu orzekł, że w tej sprawie brak jest wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie, gdyż właściwy organ nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. NSA podkreślił, że w piśmie Archiwum Straży Granicznej z dnia 12 listopada 1998 roku podano, że operacja "Narew" była skierowana przeciwko zbrojnym ugrupowaniom o nieustalonej orientacji politycznej. Zdaniem Sądu dopóki nie zostanie wyjaśniona wątpliwość, z kim walczył skarżący w trakcie służby wojskowej, dopóty pozbawienie go uprawnień kombatanckich jest przedwczesne i nieuzasadnione.

Następnie rozpatrując przedmiotową sprawę i kierując się wytycznymi Sądu, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie decyzją z dnia [...] maja 2003 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 oraz art. 25 ust .4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 roku o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.) ponownie orzekł o pozbawieniu J. J. uprawnień kombatanckich przyznanych przez Zarząd Wojewódzki ZBoWiD w Krakowie orzeczeniem dnia [...] maja 1987 roku z tytułu utrwalenia władzy ludowej od [...] kwietnia 1952 roku do [...] maja 1952 roku.

W uzasadnieniu stwierdził, że w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego otrzymał zaświadczenie z Archiwum Straży Granicznej w Szczecinie z dnia [...] lutego 2003 roku nr [...], z którego wynika, że w zasobie ASG nie odnaleziono dokumentów potwierdzających udział J. J., jak i jednostek WOP, w których służył w latach 1950-1977, w walkach z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA) i Wehrwolfu. Ponadto, Kierownik Urzędu wystąpił do Wojskowego Instytutu Historycznego o wyjaśnienie, z jakimi formacjami zbrojnego podziemia walczyła Grupa Operacyjna "Narew". Z nadesłanego przez Wojskowe Biuro Badań Historycznych pisma nr [...] z dnia [...] lutego 2003 roku wynika,

że działania Grupy Operacyjnej "Narew", obejmowały swoim zasięgiem północno-zachodnie powiaty woj. białostockiego i były skierowane przeciwko polskiemu podziemiu niepodległościowemu, głównie przeciw oddziałowi Kazimierza Kamieńskiego ps. "Huzar", wywodzącemu się z 6 Brygady Wileńskiej Armii Krajowej. Podkreślono, iż w żadnym wypadku działania GO "Narew" nie były skierowane przeciwko niedobitkom UPA. Ponadto, Kierownik Urzędu w uzasadnieniu decyzji powołał się na książkę Mieczysława Jaworskiego pt. "Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego 1945-1965", gdzie jest napisane m.in., że "poważnym sukcesem operacji "Narew" była likwidacja starych band kadrowych, tj. "Burdyna", "Deski", "Lamparta", "Roga", "Toporka", pośrednio całej bandy "Huzara" (zakwalifikowane jako oddziały podziemia poakowskiego lub narodowego)". Dlatego też, według Kierownika Urzędu udział J. J. w działaniach GO "Narew", wykluczał jego uczestnictwo w walkach z UPA. Ponadto właściwy organ dodatkowo powołał się na "Informator o nielegalnych i antypaństwowych organizacjach i bandach zbrojnych działających w Polsce Ludowej w latach 1944-1956 Warszawa 1964 roku Reprint Wydawnictwo Retro Lublin 1993 roku (s.155-162) z którego wynika, że na terenie woj. białostockiego (objętego działaniami GO "Narew") nie działały grupy Wehrwolfu. Podziemie poniemieckie działało bowiem na terenach znajdujących się przed wybuchem II wojny światowej w granicach III Rzeszy Niemieckiej stąd organ uznał, że brak jest dowodów potwierdzających udział strony w walkach z Wehrwolfem czy UPA.

Następnie J. J. wystąpił do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej pozbawienia uprawnień kombatanckich. Jednak Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2004 roku, Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa oraz art. 25 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy o kombatantach, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2003 roku. W uzasadnieniu stwierdził, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona skarżąca nie podała nowych faktów, które byłyby nieznane Kierownikowi Urzędu podczas podejmowania decyzji, stąd uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto organ stwierdził, że J. J. uzyskał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu utrwalania władzy ludowej w ramach służby w WOP,

zaś z zaświadczenia Archiwum Straży Granicznej z [...] lutego 2003 roku nie wynika, aby jednostki WOP, w których pełnił służbę brały udział w walkach z UPA lub Wehrwolfem. W piśmie Wojskowego Biura Badań Historycznych z [...] lutego 2003 roku podano, że działania Grupy Operacyjnej "Narew" obejmujące swoim zasięgiem północno-zachodnie powiaty woj. białostockiego, skierowane były przeciwko polskiemu podziemiu niepodległościowemu. W opinii wskazuje się, że w żadnym razie działania GO "Narew" nie były skierowane przeciwko niedobitkom UPA oraz Kierownik Urzędu dodał, że brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających udział strony w walkach z Wehrwolfem. Dlatego też, zdaniem organu w odniesieniu do strony skarżącej nie ma zastosowania przesłanka pozytywna przewidziana w treści art. 1 ust. 2 pkt 6 przedmiotowej ustawy pozwalająca na zachowanie uprawnień kombatanckich uczestnikom walk z oddziałami UPA i grupami Wehrwolfu w ramach struktur Wojska Polskiego i zmilitaryzowanych służb państwowych.

W skardze do Sądu na powyższą decyzję J. J. podniósł podstawowy zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego w tej sprawie. Jego zdaniem zaskarżona decyzja została oparta na domniemaniach i opracowaniach beletrystycznych, a nie zaś w oparciu o opinie biegłych i dokumenty. Ponadto dodał, ze jeżeli Oficerska Szkoła WOP w Kętrzynie w okresie od [...] kwietnia 1952 roku do [...] maja 1952 roku brała udział w walkach przeciwko ugrupowaniom o nieustalonej orientacji politycznej, a nie można odnaleźć w Archiwum dokumentów dotyczących tej akcji, to nie można przesądzać, że nie były to ugrupowania UPA lub Wehrwolfu.

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 1288/04 wydanym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.) oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji orzekł, że został prawidłowo zebrany w tej sprawie materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych. W szczególności, zdaniem Sądu pierwszej instancji jednoznacznie z niego wynika, w tym z dowodu którym jest zaświadczenie Archiwum Straży Granicznej w Kętrzynie z [...] listopada 1998 roku nr [...] , że skarżący w okresie od [...] grudnia 1950 roku do [...] września 1952 roku pełnił służbę w Oficerskiej Szkole WOP Kętrzyn w [...] Batalionie jako podchorąży, zaś ten batalion w okresie od [...] kwietnia 1952 roku do [...] maja 1952 roku brał udział w operacji "Narew". Ponadto z pisma nr [...] Wojskowego Biura Badań Historycznych z dnia [...] lutego 2003 roku wynika, że działania powyższej Grupy Operacyjnej (obejmujące swoim zasięgiem północno-zachodnie powiaty woj. Białostockiego), skierowane były przeciwko polskiemu podziemiu niepodległościowemu, a przede wszystkim przeciw oddziałowi Kazimierza Kamieńskiego ps. "Huzar", a nie były skierowane przeciwko UPA. Powyższe pismo jest pełnowartościowym dowodem w sprawie, który nie został skutecznie zakwestionowany przez skarżącego, orzekł Sąd pierwszej instancji. Ponadto z publikacji historycznych, tj. "Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego 1945-1965" Mieczysława Jaworskiego, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej oraz "Informator o nielegalnych i antypaństwowych organizacjach i bandach zbrojnych działających w Polsce Ludowej w latach 1944-1956", Warszawa 1964 roku Reprint Wydawnictwo Retro Lublin 1993 roku wynika, że na terenie woj. białostockiego objętej działaniami GO "Narew" nie działały grupy Wehrwolfu. Z tych względów, twierdzenia skarżącego, że brał udział w walkach z UPA i Wehrwolfem nie zostały w żaden sposób nawet uprawdopodobnione. Dlatego też, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie słusznie zastosował w przedmiotowej sprawie przepis art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach (...), który stanowi, że pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które uzyskały te uprawnienia wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust.2, w art. 2 oraz 4 cyt. ustawy o kombatantach. Z tych względów nie można podzielić zarzutów skarżącego, że powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokumenty w formie publikacji o charakterze naukowym stanowią literaturę beletrystyczną czyli nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Podniesione przez skarżącego argumenty są niczym nie popartą polemiką z ustaleniami organu, dodał Sąd Wojewódzki.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. J. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika procesowego. W treści skargi kasacyjnej opartej na podstawie art. 173 § 1 i art. 177 § 1 w związku z art. 174 p..p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

W treści skargi kasacyjnej podniósł następuje zarzuty:

Po pierwsze, naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), czyli:

- art. 106 § 3 p.p.s.a. - poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodów uzupełniających z dokumentów podczas kiedy, było to konieczne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania,

- art. 133 § 1 p.p.s.a. – w drodze przyjęcia jako faktu okoliczności, że skarżący podczas pełnienia służby jako podchorąży w [...] Batalionie w Oficerskiej Szkole WOP w Kętrzynie i uczestnicząc w operacji "Narew" "nie brał czynnego udziału w walkach z UPA i Wehrwolfem, a który to fakt nie znajduje żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy i stanowi wyłącznie bezkrytyczne oparcie się nie na rzetelnych środkach dowodowych w postaci dokumentów lub opinii biegłych lecz na opracowaniach o charakterze beletrystycznym",

- art. 141 § 4 p.p.s.a. – polegającego na niezgodnym ze stanem faktycznym przedstawieniu okoliczności faktycznych sprawy.

Po drugie, naruszenie art. 145 § 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. z powodu jego pominięcia i nieuwzględnienia skargi pomimo naruszenia przez organ II Instancji w toku postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy następujących przepisów:

- art. 15 k.p.a. – z powodu zaniechania ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji i ograniczenie postępowania odwoławczego wyłącznie do kontroli decyzji organu I instancji,

- art. 7 i art. 77 k.p.a. – z powodu zaniechania wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

- art. 75 k.p.a. - z powodu przyjęcia, że dowodem w sprawie może być opracowanie o charakterze beletrystycznym,

Po trzecie naruszenie art. 134 ust. 1 w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. – z powodu faktycznego zaniechania przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem,

Po czwarte, naruszenie art. 151 p.p.s.a. – z powodu nieprawidłowego zastosowania polegającego na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do jej uwzględnienia,

Po piąte, naruszenie art. 190 p.p.s.a. – z powodu jego niezastosowania i pominięcia tej okoliczności, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy właściwy organ administracji zaniechał wykonania zaleceń zawartych w wyroku NSA z dnia 20 lutego 2002 roku sygn. akt II SA/Kr 1177/99 w zakresie obowiązku wyjaśnienia wątpliwości z kim walczył skarżący podczas pełnienia służby wojskowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.

Zgodnie art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie ma usprawiedliwionych podstaw, co sprawia, że nie zasługuje na uwzględnienie.

Wbrew zarzutom ze skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokonując kontroli zaskarżonej decyzji wydanej przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych prawidłowo orzekł, że nie naruszyła ona przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w świetle dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit .c/ p.p.s.a. w zakresie ustalenia stanu faktycznego w tej sprawie (w skardze kasacyjnej błędnie powołano art. 145 § 1 lit. c/ p.p.s.a). Oznacza to, że zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. w związku z art. 75 k.p.a.

prawidłowo Sąd pierwszej instancji orzekł, że Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych właściwie ustalił okoliczności faktyczne w tej sprawie. Wynika z nich bowiem jednoznacznie, że skarżący J. J. otrzymał uprawnienia kombatanckie przyznane przez Zarząd Wojewódzki ZBOWiD w Krakowie orzeczeniem z dnia [...] maja 1987 roku wyłącznie z tytułu utrwalania władzy ludowej od dnia [...] kwietnia 1952 roku do dnia [...] maja 1952 roku (karta nr 2-6 akt administracyjnych), biorąc udział w operacji "Narew" podczas służby w tym okresie w Oficerskiej Szkole WOP w Kętrzynie w [...] Batalionie jako podchorąży od [...] grudnia 1950 roku do [...] września 1952 roku. Natomiast, wbrew twierdzeniom skarżącego, z żadnych dokumentów będących w aktach sprawy nie wynika, żeby powyższa jednostka WOP , w której służył skarżący brała udział w tym okresie w walkach z oddziałami UPA i Wherwolfu w tym oczywiście w ramach Grupy Operacyjnej "Narew".

Świadczy o tym zaświadczenie z Archiwum Straży Granicznej w Kętrzynie z dnia [...] listopada 1998 roku nr [...] jak i zaświadczenie z Archiwum Straży Granicznej w Szczecinie z dnia [...] lutego 2003 roku nr [...].

Także z pisma Nr [...] Wojskowego Biura Badań Historycznych z dnia [...] lutego 2003 roku wynika, że działalność Grupy Operacyjnej "Narew" obejmowała obszar północno-zachodnich powiatów województwa białostockiego i była skierowana nie przeciw oddziałom UPA i Wehrwolfu lecz przeciw oddziałom polskiego podziemia niepodległościowego, a przede wszystkim Wileńskiej Armii Krajowej. Także w opracowaniu Mieczysława Jaworskiego pt. "Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego 1945-1965"., Autor w oparciu o materiały źródłowe stwierdził, że "poważnym sukcesem operacji "Narew" była likwidacja starych band kadrowych, tj. "Budryna", "Deski", "Lamparta", Rola", "Toporka", pośrednio całej bandy "Huzara" (zakwalifikowane jako oddziały podziemia poakowskiego lub narodowego").

Ponadto, kolejny dowód w sprawie stanowi opracowanie także oparte na materiałach źródłowych pt. "Informator o nielegalnych i antypaństwowych organizacjach i bandach zbrojnych działających w Polsce Ludowej w latach 1944-1956" Warszawa 1964 r., Reprint Wydawnictwo Retro Lublin 1993 ( s. 143-154 dotyczące działalności UPA i s. 155-162 w zakresie działalności Wherwolfu.). Wynika z niego, że na terenie woj. białostockiego obejmującej obszar działania Grupy Operacyjnej "Narew" nie działały oddziały Wherwolfu, gdyż podziemie poniemieckie

działało na terenach znajdujących przed wybuchem II wojny światowej w granicach III Rzeszy Niemieckiej, jak i nie działały oddziały UPA. Dlatego też brak jest jakichkolwiek dowodów , że oddziały Wherwolfu lub UPA działały na terenie Grupy Operacyjnej "Narew" i to w okresie od [...] kwietnia 1952 roku do [...] maja 1952 roku, czyli po upływie 7 lat od zakończenia II wojny światowej.

Oznacza to, że wszystkie dowody zgromadzone w aktach sprawy są jednoznaczne odnośnie twierdzenia, że na obszarze woj. białostockiego objętej działaniami Grupy Operacyjnej "Narew" nie mogły oczywiście walczyć w tym okresie żadne oddziały UPA lub Wherwolfu.

Stąd, prawidłowo Sąd pierwszej instancji orzekł, że Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie zgodnie ze swobodną oceną dowodów, oraz z dyspozycją art. 15 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 75 k.p.a. w związku z art. 7 i 77 § 1 kpa prawidłowo ustalił stan faktyczny, co oznacza, że nie naruszył nie tylko art. 145 § 1 lit .c/ czyli w istocie dotyczy to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ lecz także art.. 106 § 3 oraz art. 134 § 1 z powodu prawidłowego zastosowania w tej sprawie art. 151 p.p.s.a. Dotyczy to także braku naruszenia art. 133 § 1 i art. 141 § 1 p.p.s.a. Dlatego też, chybiony jest również zarzut naruszenia dyspozycji art. 190 p.p.s.a, gdyż ponownie rozpatrując sprawę właściwy organ – co zasadnie podkreślił Sąd pierwszej instancji - właściwie wykonał zalecenia zawarte w wyroku NSA OZ w Krakowie z dnia 20 lutego 2002 roku sygn. akt II SA/Kr 1177/99 w zakresie ustalenia okoliczności faktycznych związanych z udziałem skarżącego w walkach z niepodległościowym podziemiem w ramach Grupy Operacyjnej "Narew".

Z tych względów i na podstawie art. 184 cyt. ustawy p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.