Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 828/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: § 2 ust.1,§ 4 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2009 nr 33 poz 262
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 368 poz 74 art. 16 ust. 2
law: Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE)  nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów  wiejskich.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska /spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant ref. st. Eliza Kaplita po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 marca 2012r. sprawy ze skargi J. Cz. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2010 rok z sankcjami wieloletnimi - oddala skargę -


UZASADNIENIE

I SA/Rz 828/11

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] października 2011r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania J.C. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2011r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010 z sankcjami wieloletnimi, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż we wniosku o przyznanie płatności na rok 2010 J. C. (dalej: beneficjentka, skarżąca) wniosła o przyznanie płatności bezpośredniej, specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowych drobnonasiennych, uzupełniającej płatności podstawowej oraz płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013). W deklaracji pakietów rolnośrodowiskowych w ramach PROW 2007-2013 w roku 2010 beneficjentka zadeklarowała realizację Pakietu 3 – ekstensywne trwałe użytki zielone i w jego ramach wariantu 3.1 – ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na powierzchni 1,95 ha.

W wyniku przeprowadzonej w dniu 27 października 2010r. w gospodarstwie beneficjentki kontroli na miejscu stwierdzono zawyżenie zadeklarowanych we wniosku powierzchni działek rolnych oznaczonych literami A, C, D i H w stosunku do faktycznie stwierdzonych powierzchni.

Na podstawie powyższych ustaleń, Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] lutego 2011r. odmówił płatności rolnośrodowiskowych na rok 2010. Powyższa decyzja została uchylona przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z uwagi na naruszenie przepisów ustawy z dnia 16 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz.1071) – dalej: k.p.a.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] lipca 2011r. odmówił płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010 i wymierzył sankcje wieloletnie. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2011r.

W ocenie organu odwoławczego, brak jest postaw do kwestionowania wyników kontroli na miejscu, z których bezspornie wynika, iż na działkach rolnych A, C, D i H znajdują się tereny nieuprawnione do płatności tj. tereny nieużytkowane rolniczo czyli zadrzewienia oraz zakrzaczenia na działkach C i D, zabudowa na działce H, a także rów i zakrzaczenia na działce A, czyli tereny nie kwalifikujące się do przyznania płatności rolnośrodowiskowej w myśl przepisu § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi

z dnia 26 lutego 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2009r. Nr 33, poz. 262 ze zm.). Stanowi on, że płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi

w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia 73/2009, jeżeli łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych, w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", stanowi co najmniej 1 ha.

Organ odwoławczy wskazał również, iż zgodnie z art. 3 pkt 7 ustawy

z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U.

z 2004r. nr 10 poz.76 ze zm.) działka rolna oznacza działkę rolną w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2.12.2009, str. 65) – o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, przy czym, w myśl powołanych przepisów "działka rolna" oznacza zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw; jednak w przypadku, gdy w kontekście niniejszego rozporządzenia wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, granice działki rolnej są wyznaczane na podstawie tego konkretnego użytkowania.

Natomiast zgodnie z § 8 pkt 1 w/w rozporządzenia płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych. Zatem płatność rolnośrodowiskowa nie przysługuje do nieużytków lub terenów zabudowanych czyli terenów nie użytkowanych rolniczo, które wykazała kontrola na miejscu.

Z ustaleń dokonanych na podstawie kontroli wynikało, iż:

- w odniesieniu do działki rolnej A zadeklarowanej we wniosku na powierzchni 0,58 ha stwierdzono powierzchnię 0,45 ha oraz że działka rolna jest niespójna, podzielona rowem (powyżej 2 m), pozostawiono nie wykoszoną pow. 0,05 ha co daje 11,1 % powierzchni działki, na pozostałej części działki znajdują się zakrzaczenia. Wykluczono powierzchnię 0,13 ha ze względu na tereny nieuprawnione tj. zakrzaczone i nie użytkowane rolniczo.

- w odniesieniu do działki rolnej C zadeklarowanej we wniosku na powierzchni 0,11 ha stwierdzono powierzchnię 0,05 ha, na pozostałej części działki zakrzaczenia, nie wykoszona powierzchna 0,01 ha co daje 20% powierzchni działki. Wykluczono działkę ze względu na nie spełnienie podstawowego wymogu tj. minimalnej powierzchni działki rolnej 0,10 ha.

- w odniesieniu do działki rolnej D zadeklarowanej we wniosku na powierzchni 0,50 ha stwierdzono powierzchnię 0,28 ha, na pozostałej części działki zakrzaczenia, nie wykoszona powierzchna 0,05 ha - 18% powierzchni działki. Wykluczono powierzchnię 0,22 ha ze względu na tereny nieuprawnione tj. zakrzaczone i nie użytkowane rolniczo.

- w odniesieniu do działki rolnej H zadeklarowanej we wniosku na powierzchni 0,20 ha stwierdzono powierzchnię 0,04 ha, na pozostałej części działki rolnej

H znajdują się zakrzaczenia, zadrzewienia, zabudowania. Wykluczono powierzchnię 0,16 ha ze względu na tereny nieuprawnione tj. zakrzaczone, zadrzewione i zabudowane oraz ze względu na nie spełnienie podstawowego wymogu tj. minimalnej powierzchni działki rolnej 0,10 ha.

Odnosząc się do zarzutów wyrażonych w odwołaniu, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z cytowanym powyżej przepisem § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r. płatności rolnośrodowiskowe przyznawane są do gruntów, na których prowadzona jest działalność rolnicza, która w myśl przepisu art. 2 lit. c Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. L 30 z 31.1.20O9, str. 16) oznacza produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich, lub utrzymywanie gruntów

w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska oraz zgodnie

z przepisami § 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2007r. Nr 46, poz. 305

i 306 ze zm.) który stanowi że grunty rolne nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami.

Z powyższych przepisów wynika, że beneficjentka powinna do płatności rolnośrodowiskowej zadeklarować powierzchnię zgodną ze stanem faktycznym na gruncie, na którym prowadzi działalność rolniczą, tzn. utrzymuje grunty zgodnie z minimalnymi wymogami i normami, o których mowa w § 3 ust. 1 oraz

§ 4 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2009r. Nr 33, poz. 262

ze zm.).

Organ podkreślił, że beneficjentka nie skosiła spornych gruntów, dlatego podnoszona przez nią kwestia czy ma pozostawić część gruntów nieskoszonych czy też wykosić całość działki, w tym przypadku nie ma większego znaczenia. Wskazując, iż beneficjentka zadeklarowała wszystkie grunty do pakietu 3 - ekstensywne trwałe użytki zielone, organ II instancji wyjaśnił, iż wymogi określone w załączniku nr 3 do Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r. m. in. stanowią, że ze względu na ochronę dzikich zwierząt żyjących na łąkach i pastwiskach podczas koszenia należy pozostawić 5-10% powierzchni deklarowanej działki rolnej nie skoszoną. W sytuacji jednak, gdy - jak twierdzi beneficjentka - posiada na swoich działkach cenne siedliska zwierząt i roślin, powinna przed opracowaniem planu działalności rolnośrodowiskowej zwrócić się do wykwalifikowanego botanika lub ornitologa celem opracowania dokumentacji siedliskowej i zadeklarować na swoich gruntach realizację pakietu 4 lub 5 tj. ochrony zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych (w zależności czy grunty znajdują się czy nie na obszarach Natura 2000).

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji uprawniony był do uznania za wiarygodne i rzetelne wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 27 października 2010r. W oparciu o przedmiotowe ustalenia dokonano wykluczeń powierzchni działek nieuprawnionych do płatności, mając na względzie mniejsze powierzchnie na poszczególnych działkach.

W ocenie organu II instancji, zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Protokoły z czynności kontrolnych jednoznacznie wskazują obszary, na których stwierdzono powierzchnie mniejsze od zadeklarowanych we wniosku o płatność na 2010 rok, na dowód czego została również sporządzona w trakcie kontroli na miejscu dokumentacja fotograficzna potwierdzająca taki stan na gruncie.

Z uwagi na wyniki kontroli na miejscu, które wskazują na przedeklarowanie powierzchni uprawnionej do płatności w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma art. 16 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. L 368, z 23.12.2006 r. str. 74 ze zm.), który stanowi, że jeżeli obszar zadeklarowany do płatności w ramach danej grupy upraw przewyższa obszar zatwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, pomoc oblicza się w oparciu o stwierdzony obszar pomniejszony o dwukrotną różnicę, jeżeli stwierdzona różnica wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% stwierdzonego obszaru, jeśli różnica ta przekracza 20% stwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc, jeżeli różnica wynosi więcej niż 50%, beneficjenta wyklucza się po raz kolejny z otrzymania pomocy do wysokości różnicy między zadeklarowanym obszarem i obszarem stwierdzonym zgodnie

z art. 50 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 r.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie i zgodnie z art. 16 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006r. odmówił przyznania płatności rolnośrodowiskowej za 2010 rok w Pakiecie 3 – ekstensywna trwałe użytki zielone – wariant 3.1 ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach, z uwagi na zawyżenie powierzchni o 51,16%. Za prawidłowe organ II instancji uznał również nałożenie sankcji wieloletnich

w wysokości 300zł.

Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego nieudostępnienia akt przed wydaniem decyzji organu I instancji, organ odwoławczy wskazał, iż J. C. w dniu 18 lipca 2011r. stawiła się w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w odpowiedzi na zawiadomienie o zakończeniu postępowania i ustnie powtórzyła uwagi zgłoszone na piśmie z dnia 7 lutego 2011r., nie skorzystała z prawa do pisemnego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, a także z prawa przeglądania akt sprawy, na którą to okoliczność została sporządzona notatka służbowa.

Na decyzję organu odwoławczego J. C. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zmianę decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi zarzuciła, że zawyżono o połowę powierzchnię nieużytkowania rolniczego, a część działek, które były koszone, nie została uwzględniona. Wskazała, że przy koszeniu działki raz do roku występują rosnące wysoko zioła, które dają wrażenie nie koszonych. Z uwagi na mokry rok wystąpiły bardzo duże przyrosty. Skarżąca podniosła, że nie została pouczona o konieczności ścinania krzewów, a poprzednia komisja nie miała uwag.

W ocenie skarżącej, z uwagi na to, że co roku składa się wniosek na płatności i powierzchnię działek można zmieniać przez usunięcie drzew, organ nie powinien nałożyć sankcji wieloletniej. Skarżąca wskazała również, że poniosła duże koszty związane z pracami na działkach. Ponownie zarzuciła, ze nie udostępniono jej akt.

W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Ponadto organ dodał, że skarżąca podpisując wniosek oświadczyła, iż znane jej są zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem oraz że przestrzega na obszarze całego gospodarstwa rolnego podstawowych wymagań dotyczących programu rolnośrodowiskowego w ramach PROW 2007-2013, dlatego wskazywanie jako argumentu faktu, iż skarżąca nie została pouczona o konieczności utrzymania gruntów zgodnie z obowiązującymi przepisami jest nietrafiony.

Na rozprawie skarżąca oświadczyła, że sprawa wynika z nieporozumienia polegającego na tym, iż działka została podzielona na pięć części i skarżąca pozostawała w przekonaniu, że co roku może jednej części nie kosić. Później okazało się, że piąta część działki stanowi więcej niż 10% powierzchni. Skarżąca podniosła, że w sposób prawidłowy uprawiała działki i jest zaskoczona wielkością przyrostu niektórych rosnących na nich roślin.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) określanej dalej jako p.p.s.a., kontrola zaskarżonych rozstrzygnięć dokonywana jest pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami i podstawami wskazanymi w skardze. Powyższe uregulowanie oznacza, iż skarga może być uwzględniona z przyczyn

w niej nie podniesionych.

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca przyznania skarżącej - producentowi rolnemu - płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010 wraz z sankcjami wieloletnimi.

Płatność rolnośrodowiskowa, o przyznanie której wystąpiła skarżąca, uregulowana została przepisami ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 33, poz. 262 ze zm.) – dalej: rozporządzenie w sprawie płatności rolnośrodowiskowych. Stosownie do § 2 ust.1 tego aktu, płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych wynosi co najmniej 1 ha, rolnik ten realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe i spełnia warunki przyznania płatności w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu.

To na rolniku spoczywa obowiązek zadeklarowania powierzchni stosownych pakietów, realizacji których się podejmuje, w sposób odpowiadający warunkom przyznania płatności. W zakresie tych warunków mieścić się będzie więc także prawidłowe zadeklarowanie powierzchni działek rolnych, zgodne z rzeczywistym stanem faktycznym.

Niesporne w sprawie jest to, że J. C. złożyła w dniu 15 maja 2010r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2010r., w którym zadeklarowała realizację Pakietu 3 – ekstensywne trwałe użytki zielone – wariant 3.1 – ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na powierzchni 1,95 ha. Z uwagi na to, że skarżąca realizowała pakiet wymieniony w § 4 ust. 1 pkt 3 w/w rozporządzenia – ekstensywne trwałe użytki zielone, to w tym przypadku płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako trwałe użytki zielone. Wymogi dla poszczególnych pakietów i ich wariantów określa załącznik nr 3 do rozporządzenia w sprawie płatności rolnośrodowiskowych. Wynika z niego, że w przypadku realizacji pakietu 3 obowiązkiem producenta rolnego jest m.in. koszenie w terminie od dnia 1 czerwca do dnia 30 września, wysokość koszenia 5 - 15 cm oraz pozostawienie 5 - 10% powierzchni działki rolnej nieskoszonej, przy czym w każdym roku powinno to dotyczyć innej powierzchni.

Niekwestionowany jest fakt przeprowadzenia w gospodarstwie wnioskodawczyni kontroli na miejscu w dniu 27 października 2010r., podczas której stwierdzono, że jedynie działki o łącznej powierzchni 1,29 ha można zakwalifikować jako grunty użytkowane w celu zgodnym z deklaracją. Natomiast z płatności wykluczono część działek rolnych A, C, D i H, gdyż na wykluczonej powierzchni stwierdzono zakrzaczenia i brak użytkowania rolniczego. Różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym, a stwierdzonym wyniosła 0,66 ha, co stanowi 51,16% powierzchni stwierdzonej. Niewykoszone obszary poszczególnych działek przekraczały dopuszczalną powierzchnię niekoszenia ze względu na ochronę dzikich zwierząt tj. 5-10% powierzchni. Skarżąca była obecna podczas czynności kontrolnych i podpisała protokół kontroli, nie wnosząc żadnych uwag i zastrzeżeń. W związku z powyższym organ zasadnie uznał, że nie cała powierzchnia zadeklarowana do płatności jako trwały użytek zielony jest faktycznie tak użytkowana i z tego powodu odmówił przyznania płatności.

Stwierdzone nieprawidłowości uzasadniały zastosowanie art. 16 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006, zgodnie z którym, jeżeli obszar zadeklarowany do płatności w ramach danej grupy upraw przewyższa obszar zatwierdzony zgodnie z art.50 ust.3 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, a różnica wynosi więcej niż 50%, beneficjenta wyklucza się po raz kolejny z otrzymania pomocy do wysokości różnicy między zadeklarowanym obszarem i obszarem stwierdzonym.

W ocenie Sądu niezasadne są zarzuty skargi dotyczące zawyżenia powierzchni nieużytkowania rolniczego. Pomiar powierzchni zgłoszonych do płatności działek i ich części nie spełniających warunków przyznania płatności rolnośrodowiskowej został dokonany podczas kontroli przeprowadzonej przez pracowników Biura Powiatowego Agencji w obecności skarżącej, która nie zgłaszała żadnych uwag. Stwierdzone nieprawidłowości zostały opisane w protokole z kontroli, który skarżąca podpisała nie wnosząc żadnych zastrzeżeń. Protokół ten wraz z dokumentacją fotograficzną na płycie CD jest podstawowym dowodem w niniejszym postępowaniu i stanowi podstawę do odmowy przyznania płatności i obliczenia sankcji wieloletnich. Skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnych dowodów mogących podważyć ustalenia kontroli na miejscu.

Wbrew zarzutom skargi Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania,

w szczególności w zakresie udostępniania akt przed wydaniem decyzji. Stan faktyczny w sprawie został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości.

Odnosząc się do zarzutu, że nie wzięto pod uwagę konieczności ochrony dzikich zwierząt bytujących na terenie gospodarstwa skarżącej należy stwierdzić, że skorzystanie z płatności do gruntów rolnych nie jest obowiązkowe, ale jeśli rolnik decyduje się na złożenie wniosku o przyznanie takich płatności, to powinien wybrać, który pakiet rolnośrodowiskowy będzie realizował i wówczas ma obowiązek spełnić wszystkie warunki uzasadniające przyznanie tego rodzaju pomocy. Dla wybranego przez skarżącą pakietu, dopuszczalne było pozostawienie nieskoszonej powierzchni 5-10% w celu ochrony dzikich zwierząt, ale skarżąca powierzchnię tę znacznie przekroczyła. Natomiast skarżąca nie deklarowała realizacji pakietu 4 lub 5, związanych z ochroną zagrożonych gatunków i siedlisk przyrodniczych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna

z prawem i na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.