Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2347/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-08-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska - Florek, po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. N. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi H. N., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej -


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. N. (zwanego dalej "Skarżącym"), na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w P. z [...] marca 2001 r. w przedmiocie określenia wartości niezaewidencjonowanego przychodu za okres od 1 stycznia 2000 r. do 31 lipca 2000 r. w wysokości 50.204 zł oraz ustalającej ryczałt od tego przychodu w wysokości 10.040,80 zł.

Pismem z 15 czerwca 2011 r., Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, która została następnie odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ze względu na przekroczenie terminu do jej wniesienia.

Pismem z 25 lipca 2011 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż niezachowanie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej było spowodowane faktem, iż małżonka Skarżącego, która odebrała przesyłkę zawierającą odpis wyroku z 8 grudnia 2010 r. mylnie wskazała Skarżącemu datę jej odbioru jako 17 maja 2011 r. podczas gdy rzeczywiście nastąpiło to 16 maja 2011 r. co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki (k. 161 akt sądowych).

Pełnomocnik wyjaśnił także, iż Skarżący zastrzegł sobie prawo do wniesienia uwag do projektu skargi kasacyjnej. Tymczasem wniesienie uwag okazało się niemożliwe gdyż w dniach od 12 czerwca 2011 r. do dnia 15 czerwca 2011 r. przebywał on na leczeniu w Klinice [...]. Pełnomocnik stwierdził, iż był gotowy wnieść skargę kasacyjną jeszcze na kilka dni przed upływającym terminem jednakże oczekując bezskutecznie na wniesienie ewentualnych uwag, nie wiedząc iż Skarżący przebywa w szpitalu wstrzymał wysyłkę skargi kasacyjnej do dnia 16 czerwca 2011 r.

Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu pełnomocnik wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 2 p.p.s.a. we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Przywrócenie terminu uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Brak winy po stronie dokonującego, czy zamierzającego dokonać określoną czynność procesową stanowi konieczną a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu.

Zgodnie z poglądami doktryny "kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa" (B. Adamiak. J. Borkowski. R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2003, UNIMEX Oficyna Wydawnicza, wyd. 1). Brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (wyrok NSA z dnia 1 marca 1999 r. II SA/Wa 45/99). Ponadto Sąd zauważa, że kryterium braku winy, o jakim mowa w art. 162 § 1 O.p. należy wiązać z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, niewielkie nawet niedbalstwo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania o przywrócenie uchybionego terminu.

Z powyższego wynika, że Sąd może uwzględnić wniosek strony o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej jedynie wtedy, gdy ustalone zostanie, że uchybienie to nastąpiło bez winy strony. W razie natomiast ustalenia przez sąd, że okoliczności uchybienia świadczą o zachowaniu się strony noszącym znamiona winy - w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, Sąd nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, Lex nr 50702).

W postanowieniu z 12 stycznia 1999 r. (sygn. akt II UKN 667/98, OSNP-wkł. 1999/8/6) Sąd Najwyższy zauważył, iż przy ocenie braku winy, jako przesłance przywrócenia terminu procesowego, uchybionego przez stronę dotkniętą nawet ciężkim schorzeniem (inwalidztwo drugiej grupy) nie można rezygnować z wymagania należytej staranności człowieka przejawiającego dbałość o swe własne życiowo ważne sprawy.

Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że argumenty zawarte we wniosku z dnia 25 lipca 2011 r. przejawiają walor nienależytej staranności w dbałości o zachowanie ustawowego 30-dniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

Doręczenie wyroku Sądu z dnia 8 grudnia 2010 r. zostało skutecznie dokonane, w trybie art. 72 p.p.s.a., dorosłemu domownikowi J. N. – małżonce Skarżącego. Bez znaczenia pozostaje fakt przekazania przez małżonkę przesyłki z opóźnieniem bez podania prawidłowej daty odbioru, bowiem z orzecznictwa wynika, że w ocenie zachowania terminu do wniesienia środka zaskarżenia uznaje się za miarodajną datę przyjęcia pisma przez dorosłego domownika, nie biorąc pod uwagę tego, czy domownik wywiązał się z obowiązku dostarczenia adresatowi pisma w odpowiednim czasie (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 1731/98 niepubl.).

Okoliczności podniesione we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej świadczą raczej o niedbalstwie podatnika, a co najmniej o niedochowaniu należytej staranności w dbałości o własne interesy. W ocenie bowiem Sądu, w żadnym razie braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie można upatrywać w opisanej we wniosku pomyłce dotyczącej błędnego określenia przez żonę Skarżącego daty doręczenia wyroku z uzasadnieniem czy też braku porozumienia między Skarżącym a pełnomocnikiem w kwestii ewentualnych uwag dotyczących projektu skargi kasacyjnej, tym bardziej, iż jak wynika z wniosku, Skarżący nie poinformował pełnomocnika o swojej chorobie ani nie uczynił tego żaden członek rodziny Skarżącego.

Wobec powyższego uznać należy, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy do dokonania w terminie czynności w postępowaniu sądowym, polegającej na wniesieniu skargi kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.