Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1752/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Dopierała (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej T. Z. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez T. Z., Z. A., E. A., S. U. i A. A. od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., wymierzającej administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia [...] sztuk drzew z terenu działki o nr ew. [...] z obrębu [...], położonej w rejonie ul. [...] w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego [(Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako: "k.p.a."] w zw. z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880, ze zm.), uchyliło pkt 1 sentencji zaskarżonej decyzji i w tym zakresie orzekło o: "wymierzeniu T. Z., Z. A., E. A., S. U. i A. A. administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia [...] sztuk drzew z terenu działki o nr ew. [...] z obrębu [...], położonej w rejonie ul. [...] w W., wg specyfikacji stanowiącej załącznik nr 1 do niniejszej decyzji".

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody, wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że w rozpatrywanej sprawie zaistniała taka właśnie sytuacja. Organ pierwszej instancji na podstawie przeprowadzonych oględzin, z których sporządził protokół zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 września 2004 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów (Dz. U. Nr 219, poz. 2229), stwierdził usunięcie przedmiotowych drzew bez zezwolenia, ustalił rodzaj, gatunek i obwody pni usuniętych drzew, datę usunięcia drzew oraz osoby, które działaniem swym doprowadziły do takiego zniszczenia i ponoszą odpowiedzialność administracyjną. Sami odwołujący ustaleń tych nie podważają. W sprawie zaistniały więc przesłanki do wydania decyzji

Sygn. akt IV SA/Wa 1752/10

wymierzającej administracyjną karę pieniężną za usunięcie drzew z naruszeniem art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, tj. bez uzyskania uprzedniej zgody na takie usunięcie właściwego organu administracji.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli T. Z., Z. A., E. A., S. U. i A. A., zarzucając naruszenie art. 88 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody poprzez błędne jego zastosowanie, art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP oraz art. 3 ust. 1 -3 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2007 r., nr 80, poz. 541 ze zm.) poprzez brak ich zastosowania. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż działka z której dokonano wycięcia jest działką rolną. Mając na uwadze, iż zgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych, właściciele gruntu zobowiązani są do korzystania z gruntu rolnego zgodnie z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, dokonali oni jedynie sanitarnego usunięcia bezładnie wyrosłych na działce samosiejek, co mieści się w granicach uprawnień właścicieli. Podkreślili, iż wśród usuniętych roślin nie było drzew wartościowych. Powołany przez organy przepis stanowiący podstawę wydanych decyzji nie dotyczy tego typu roślinności, stanowiącej w polu jedynie chwast, który powinien być usunięty.

Zdaniem skarżących decyzja SKO narusza także przepis art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP. Wysokość wymierzonej kary względem właścicieli gruntu godzi w przysługujące im prawa własności. W rzeczywistości stanowi formę pozbawienia ich prawa własności gruntu, gdyż uiszczenie kary oznacza konieczność zbycia gruntu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1399/08, prawomocnym od dnia 15 maja 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę Z. A., E. A., S. U. oraz A. A..

Wyrokiem z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1399/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30

Sygn. akt IV SA/Wa 1752/10

sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a."], oddalił skargę T. Z..

Sąd wskazał, że powołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepis art. 88 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody zamieszczony został w rozdziale 4 tej ustawy - regulującym m.in. kwestie ochrony terenów zieleni i zadrzewień. Stosownie do treści art. 83 ust. 1 usunięcie drzewa lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Sąd I instancji uznał, iż w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że przed usunięciem drzew z działki nr ew. [...], skarżąca jako współwłaściciel ww. nieruchomości, wbrew ciążącemu na niej powszechnemu obowiązkowi, nie uzyskała stosownego zezwolenia właściwego organu. Wobec powyższego organy orzekające w niniejszej sprawie słusznie uznały, iż w tej sytuacji zaistniała podstawa prawna do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, w wysokości ustalonej w decyzji organu I instancji. Skarżąca miała świadomość ciążącego na niej obowiązku uzyskania zezwolenia na wycięcie spornych drzew, gdyż przed dokonaniem tej czynności został złożony do organu stosowny wniosek.

Za nieuzasadniony Sąd I instancji uznał zarzut nieuwzględnienia przez organ odwoławczy okoliczności, iż działka z której dokonano wycięcia drzew jest działką rolną, a wśród usuniętych roślin nie było drzew wartościowych, lecz bezładnie rosnące samosiejki. Sąd podkreślił, iż z artykułu 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wynika generalna zasada, iż usunięcie drzew lub krzewów z terenu jakiejkolwiek nieruchomości może nastąpić dopiero po uzyskaniu zezwolenia właściwego organu. Przepis ten nie dzieli nieruchomości według ich przeznaczenia co oznacza, iż bez względu na to czy nieruchomość, jest nieruchomością rolną (jak w przypadku działki skarżącej), czy też budowlaną, właściciel musi uzyskać stosowne zezwolenie na usunięcie drzew lub krzewów. Wyjątki od tej reguły zostały wymienione w art. 83 ust. 6 ustawy, ale przepis ten nie znajduje zastosowania w odniesieniu do działki skarżącej. Wbrew twierdzeniom strony przedmiotem wycięcia nie były chwasty, lecz drzewa. Okoliczność, że były to samosiejki, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

W ocenie Sądu I instancji niezasadny jest zarzut strony, iż wysokość nałożonej kary godzi pośrednio w konstytucyjnie chronione prawo własności. Kara

Sygn. akt IV SA/Wa 1752/10

wymierzana jest bowiem na podstawie przepisów prawa i stanowi sankcję za ich nieprzestrzeganie. Jej wysokość jest zaś tak ukształtowana, aby w sposób restrykcyjny zmuszać właścicieli nieruchomości do przestrzegania prawa. Okoliczność, że skarżąca zmuszona będzie do sprzedaży nieruchomości aby uiścić karę, nie godzi zatem w jej prawo własności - jest to skutek nieprzestrzegania prawa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła T. Z. zarzucając:

naruszenie prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody poprzez błędne jego zastosowanie, art. 2 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 - 3 i art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez brak ich zastosowania.

naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo, że zaskarżona decyzja winna być uchylona ze względu na naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. wskutek uczynienia błędnych ustaleń własnych, że będące przedmiotem wycinki samosiejki roślin drzewiastych nie stanowiły chwastu na przedmiotowym gruncie rolnym.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonej decyzji. Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania.

W motywach skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody nie może mieć zastosowania do przedmiotowych gruntów rolnych. Stosowanie tego przepisu koliduje z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Skarżąca wskazała, iż przepis ten odnosi się do terenów zieleni i zadrzewień, a przedmiotowa nieruchomość takim terenem nie jest. Jest to grunt rolny, do którego odnoszą się obowiązki właściciela w zakresie jego ochrony przez degradacją i dewastacją przewidziane w art. 15 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 - 3 i art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Działanie skarżących mieściło się w granicach uprawnień wynikających z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Błędna i nie poparta jakimkolwiek uzasadnieniem jest

Sygn. akt IV SA/Wa 1752/10

przy tym ocena Sądu, że przedmiotem wycinki nie były chwasty.

Ponadto skarżąca podniosła, że zaskarżony wyrok narusza także przepis art. 2 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP. Kara pieniężna, jaką w orzeczonej wysokości stosuje organ względem właściciela gruntu rolnego, który ma prawo korzystać ze swej własności zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, stanowi w istocie zaprzeczenie gwarantowanej Konstytucją ochrony prawa własności i w rzeczywistości ma charakter ekspropriacyjny.

Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 973/09 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej T. Z., uchylił zaskarżony wyrok z dnia 18 marca 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1399/08 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu orzeczenia NSA wskazał, iż skarga kasacyjna jest uzasadniona, choć większość jej zarzutów nie jest trafna.

Po pierwsze Sąd kasacyjny stwierdził, iż nie ma racji skarżąca podnosząc zarzut błędnego zastosowania art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody. Z przepisu tego jednoznacznie wynika obowiązek nałożenia kary administracyjnej w przypadku usunięcia drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia, niezależnie od przyczyn samowolnego działania. Usunięcie drzew lub krzewów bez zezwolenia jest deliktem administracyjnym - działaniem niezgodnym z prawem, którego popełnienie zagrożone jest sankcją w postaci kary administracyjnej. Następnie NSA wskazał, iż z akt sprawy wynika, że z przedmiotowej nieruchomości bez zezwolenia zostały wycięte drzewa. Okoliczność, że drzewa zostały wycięte z działki rolnej oraz, że zdaniem skarżącej były to tzw. samosiejki, nie ma żadnego znaczenia dla oceny prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie ustawy o ochronie przyrody. Przepis art. 81 ust. 1 ustawy ustanawia ogólną zasadę ochrony zadrzewień, o jakiej mowa w art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy bez względu na kwalifikację nieruchomości na jakiej się znajdują. Zgodnie natomiast z art. 5 pkt 27 ustawy, przez zadrzewienie należy rozumieć - drzewa i krzewy w granicach pasa drogowego, pojedyncze drzewa lub krzewy albo ich skupiska niebędące lasem w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r., nr 45, poz. 435 ze zm.) wraz z terenem, na którym występują i pozostałymi składnikami szaty roślinnej tego terenu, spełniające cele ochronne, produkcyjne lub społeczno-kulturowe. Niewątpliwie

Sygn. akt IV SA/Wa 1752/10

drzewa, które zostały wycięte z przedmiotowej nieruchomości odpowiadają powyższej definicji zadrzewienia.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej co do działania skarżącej zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych, Sąd kasacyjny stwierdził, że ustawa ta reguluje zasady ochrony tych gruntów i ich rekultywacji oraz poprawiania wartości użytkowej, ale jej przepisy nie są konkurencyjne względem regulacji zawartych w ustawie o ochronie przyrody i nie wyłączają stosowania tych ostatnich. Przypadki, w których usunięcie drzewa nie wymaga zezwolenia wymienione są enumeratywnie w art. 83 ust. 6 ustawy, ale - jak trafnie wskazał Sąd I instancji - nie występują one w rozpoznawanej sprawie.

Następnie NSA wskazał, iż wbrew wywodom skargi kasacyjnej instytucja administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia nie narusza art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP. Z powołanego przepisu wynika, że prawo własności jako jedno z podstawowych praw ekonomicznych podlega ochronie. Ograniczenia prawa własności na gruncie ustawy o ochronie przyrody polegają na wprowadzeniu zakazów, które stanowiąc ingerencję w sferę uprawnień właściciela, zmierzają do realizacji ustawowych celów ochrony przyrody. Nie godzą one w istotę prawa własności. Surowość kary pieniężnej ma na celu zdyscyplinowanie każdego do uzyskania pozwolenia na wycięcie drzew i krzewów i ma eliminować ich samowolną wycinkę.

Dalej NSA zauważył, iż wprawdzie pogląd Sądu I instancji, że wycięte z przedmiotowej nieruchomości drzewa - samosiejki nie są chwastami nie został uzasadniony, to jednak wadliwość ta nie miała wpływu na prawidłowość podstawy prawnej jaką przyjął organ w zaskarżonej decyzji. Przepis art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody ma zastosowanie w niniejszej sprawie bez względu na fakt, czy drzewa zostały posadzone na działce skarżącej, czy też urosły w sposób naturalny niezależny od woli człowieka, ponieważ taki przypadek nie jest objęty przepisem art. 83 ust. 6 ustawy przewidującym zwolnienia od opłat za usunięcie drzew. Powyższe w ocenie NSA wskazuje, że podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest nieusprawiedliwiony.

Za słuszny, zdaniem Sądu kasacyjnego, należało natomiast uznać zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Przepis ten wyraża zasadę państwa demokratycznego, prawnego i sprawiedliwego. Z art. 2 Konstytucji RP wynika przede wszystkim to, że Państwo ma obowiązek działać sprawiedliwie, wobec tego musi

Sygn. akt IV SA/Wa 1752/10

realizować obowiązujące prawo materialne jak i formalne.

Następnie NSA zauważył, iż z treści zaskarżonej decyzji wynika, że organy orzekające w rozpoznawanej sprawie wymierzyły T. Z., Z. A., E. A., S. U. i A. A. administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia [...] sztuk drzew z działki o nr ewid. [...] z obrębu [...], położonej w W.. Z akt sprawy wynika, że osoby te są współwłaścicielami ww. nieruchomości.

Zdaniem NSA oddalając skargę na tę decyzję Sąd I instancji nie zauważył, iż sposób sformułowania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest wadliwy w stopniu, który prowadzić powinien do eliminacji tej decyzji z obrotu prawnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Zaskarżoną decyzją wymierzono karę administracyjną w wysokości [...] zł pięciu osobom. Treść tego rozstrzygnięcia jest niejednoznaczna, ponieważ można z niego wnioskować, że kara pieniężna w tej wysokości została nałożona na każdego ze współwłaścicieli, co oczywiście pozostawałoby w sprzeczności z regulacją ustawy o ochronie przyrody, w szczególności z treścią art. 85 ust. 1 - 4 w zw. z art. 89 ust. 1 ustawy, z których wynika obowiązek wymierzenia jednej kary pieniężnej za usunięcie drzew i krzewów bez wymaganego prawem zezwolenia, obliczonej według określonej w przepisach wykonawczych stawek. Zdaniem NSA należy odnieść się do przepisów prawa cywilnego, które - choć nie należą do systemu prawa administracyjnego - zawierają normy materialne dające podstawę do określenia w decyzji administracyjnej sposobu spełnienia świadczenia pieniężnego. Jeśli zatem występuje kilku zobowiązanych do zapłacenia kary administracyjnej - co organ powinien precyzyjnie ustalić i uzasadnić -to ich odpowiedzialność będzie solidarna (art. 366 ustawy Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r., nr 16, poz. 93 ze zm.).

Tymczasem, jak zauważył Sąd kasacyjny, z sentencji zaskarżonej decyzji można wnioskować, że każdy z jej adresatów jest zobowiązany do zapłaty kary pieniężnej we wskazanej wysokości. W tej sytuacji kara administracyjna za wycięcie bez wymaganego pozwolenia drzew nałożona wielokrotnie, narusza ww. przepisy ustawy oraz zasadę sprawiedliwości społecznej wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP.

Końcowo NSA wskazał, iż przepis art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody, bez wątpienia jest surowy - nakazuje bowiem, w razie zaistnienia przesłanek ustawowych, wymierzenie w t rybie administracyjnym kary pieniężnej w

Sygn. akt IV SA/Wa 1752/10

znacznej wysokości. Powyższe powoduje, że decyzja nakładająca dotkliwą przecież karę pieniężną nie może budzić żadnych wątpliwości interpretacyjnych tym bardziej, że stanowiąc źródło obowiązków dla stron może być przymusowo egzekwowana w drodze egzekucji administracyjnej.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 4 listopada 2010 r. pełnomocnik skarżącej T. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 973/09.

Mając powyższe na względzie Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane wyżej przepisy i w granicach sprawy uznał, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. narusza przepisy prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że organy orzekające w rozpoznawanej

Sygn. akt IV SA/Wa 1752/10

sprawie wymierzyły T. Z., Z. A., E. A., S. U. i A. A. administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia [...] sztuk drzew z działki o nr ewid. [...] z obrębu [...], położonej w rejonie ul. [...] w W.. Z akt sprawy wynika, że osoby te są współwłaścicielami ww. nieruchomości.

W ocenie Sądu sposób sformułowania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest wadliwy, co winno skutkować wyeliminowaniem ww. decyzji z obrotu prawnego.

Jak już wyżej wskazano, zaskarżoną decyzją wymierzono karę administracyjną w kwocie [...] zł pięciu osobom. Treść tego rozstrzygnięcia jest niejednoznaczna, ponieważ można z niego wnioskować, że kara pieniężna w tej wysokości została nałożona na każdego ze współwłaścicieli, co pozostawałoby w sprzeczności z regulacją ustawy o ochronie przyrody, w szczególności z treścią art. 85 ust. 1 - 4 w zw. z art. 89 ust. 1 ustawy, z których wynika obowiązek wymierzenia jednej kary pieniężnej za usunięcie drzew i krzewów bez wymaganego prawem zezwolenia, obliczonej według określonej w przepisach wykonawczych stawek.

W tym miejscu zastosowanie znajdują przepisy prawa cywilnego, które choć nie należą do systemu prawa administracyjnego, zawierają normy materialne dające podstawę do określenia w decyzji administracyjnej sposobu spełnienia świadczenia pieniężnego. Jeśli zatem występuje kilku zobowiązanych do zapłacenia kary administracyjnej - co organ powinien precyzyjnie ustalić i uzasadnić - to ich odpowiedzialność, w myśl art. 366 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r., nr 16, poz. 93 ze zm.), będzie solidarna.

Z sentencji zaskarżonej decyzji można wnioskować, że każdy z jej pięciu adresatów jest zobowiązany do zapłaty kary pieniężnej we wskazanej wysokości. W tej sytuacji kara administracyjna za wycięcie bez wymaganego pozwolenia drzew nałożona wielokrotnie, narusza ww. przepisy ustawy oraz zasadę sprawiedliwości społecznej wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP. Przepis ten wyraża zasadę państwa demokratycznego, prawnego i sprawiedliwego. Z art. 2 Konstytucji RP wynika przede wszystkim to, że Państwo ma obowiązek działać sprawiedliwie, wobec tego musi realizować obowiązujące prawo materialne jak i formalne.

Końcowo wskazać należy, iż przepis art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody, mający w istocie restrykcyjny charakter, nakazuje - w razie zaistnienia przesłanek ustawowych – wymierzenie w t rybie administracyjnym kary pieniężnej w

Sygn. akt IV SA/Wa 1752/10

znacznej wysokości. Powyższe powoduje, że decyzja nakładająca dotkliwą przecież karę pieniężną nie może budzić żadnych wątpliwości interpretacyjnych tym bardziej, że stanowiąc źródło obowiązków dla stron może być przymusowo egzekwowana w drodze egzekucji administracyjnej.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd zauważa, iż były one już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który - jak wynika z uzasadnienia powołanego wyżej wyroku z dnia 24 czerwca 2010 r., uznał je za bezzasadne.

Mając na względzie wszystko powyższe Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 190 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji wydano w oparciu o art. 152 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji). O kosztach postępowania orzeczono, na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a., jak w pkt 3 sentencji wyroku.

W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ponownie rozpatrzy i rozstrzygnie sprawę administracyjną zakończoną decyzją własną z dnia [...] czerwca 2008 r. z uwzględnieniem ocen i uwag zawartych powyżej.