Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2666/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 9s, art. 9x
journal: Dz.U. 2007 nr 16 poz 94
law: Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - tekst jednolity.
article: art. 37a
journal: Dz.U. 2000 nr 84 poz 948
law: ustawa z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe"

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Ziniewicz po rozpoznaniu w dniu 14 września 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1018/14 w sprawie ze skargi Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1018/14 oddalił skargę Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2014 r. nr 24 w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Polskie Koleje Państwowe S.A. w Warszawie wnioskiem z dnia 18 października 2012 r. zwróciły się o dokonanie zmian danych ewidencji gruntów i budynków do działek: [...] w obrębie [...], [...] w obrębie [...] i [...] w obrębie [...]. Wnioskowane zmiany dotyczyły przywrócenia wpisów w ewidencji sprzed 6 grudnia 2011 r. Polskich Kolei Państwowych S.A. jako władającego i Towarzystwa [...] jako właściciela. Do wniosku dołączono kopie wniosków skierowanych do Wojewody Mazowieckiego o wydanie decyzji w trybie art. 37a ust. 4 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 84, poz. 948 ze zm.).

Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] odmówił przywrócenia w ewidencji gruntów i budynków wpisu Polskich Kolei Państwowych S.A. jako władającego oraz Towarzystwa [...], jako właściciela do następujących działek ewidencyjnych: [...] w obrębie [...], [...] w obrębie [...], [...] w obrębie [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wniosły Polskie Koleje Państwowe S.A. w Warszawie.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił postępowanie odwoławcze do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie uwłaszczenia, w trybie art. 37a ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe", w odniesieniu do ww. działek ewidencyjnych.

Główny Geodeta Kraju, po rozpatrzeniu zażalenia Polskich Kolei Państwowych S.A., postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] uchylił powyższe postanowienie z dnia [...] maja 2013 r. i umorzył postępowanie I instancji w sprawie zawieszenia postępowania odwoławczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 listopada 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1910/13 oddalił skargę Polskich Kolei Państwowych S.A. w Warszawie S.A. na postanowienie z dnia [...] lipca 2013 r.

Następnie Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że właścicielem przedmiotowego gruntu na podstawie decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej w związku z planowaną inwestycją na linii Warszawa - Łódź stał się Skarb Państwa, a użytkownikiem wieczystym PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. Stanowi to podstawę odmowy wykazania PKP S.A. - jako władającego tymi działkami z uwagi na uregulowanie prawa własności do przedmiotowego gruntu.

Jednocześnie organ podniósł, że zakres przysługującego PKP S.A. prawa do działek ewidencyjnych: [...] w obrębie [...], [...] w obrębie [...], [...] w obrębie [...] jest przedmiotem odrębnego postępowania toczącego się przed Wojewodą Mazowieckim o uwłaszczenie w trybie art. 37a ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe".

Na powyższą decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Polskie Koleje Państwowe S.A. w Warszawie złożyły skargę, zarzucając naruszenie art. 20, art. 22 i art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz wydanego na podstawie art. 26 ust 2 tej ustawy § 12 ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454).

W ocenie skarżącego w sprawie nie ma przeszkód do dokonania zmiany danych w ewidencji gruntów polegającej na przywróceniu poprzedniego wpisu. Poprzednia zmiana wpisu została dokonana z naruszeniem przepisów zawartych w ustawie o transporcie kolejowym, tj. art. 9s i następnych, jak również ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę powołał się m.in. na art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 44 pkt 2, § 45 pkt 1 i § 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków i wskazał, że powyższe regulacje oznaczają w praktyce, że w toku postępowania organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie może we własnym zakresie dokonywać ustaleń dotyczących danych zawartych w wymienionych dokumentach, w tym także rozstrzygać sporów dotyczących własności.

W ocenie Sądu wnioskodawca nie przedstawił żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że po dniu 6 grudnia 2011 r. w odniesieniu do przedmiotowych działek nastąpiły zmiany uzasadniające dokonanie wnioskowanych zmian. Z akt sprawy wynika, że właścicielem gruntu na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej w związku z planowaną inwestycją na linii Warszawa - Łódź stał się Skarb Państwa, a użytkownikiem wieczystym PKP PLK S.A. W tych okolicznościach nieprzedstawienie przez wnioskodawcę nowych dokumentów uzasadniało odmowę wykazania PKP S.A. - jako władającego tymi działkami.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że zakres prawa do działek ewidencyjnych [...], [...] i [...] jest przedmiotem odrębnego postępowania toczącego się przed Wojewodą Mazowieckim o uwłaszczenie w trybie art. 37a ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe". Kwestionowanie przez stronę skarżącą poprzedniej zmiany wpisu w ewidencji - z 2011 r. - wobec nieprzedstawienia nowych dokumentów, zdaniem Sądu, nie może wywrzeć skutków w obecnym postępowaniu w sprawie wprowadzenia wnioskowanych zmian. Badanie zgodności z prawem prawomocnej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej nie leży w kompetencji organu prowadzącego ewidencję gruntów.

Jednocześnie Sąd wskazał, że jeżeli w toku postępowania toczącego się przed Wojewodą Mazowieckim o uwłaszczenie w trybie art. 37a ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" zostaną ustalone prawa PKP S.A. do działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] to rozstrzygnięcie takie będzie stanowiło podstawę do dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków odnośnie tych działek. Bezspornym jest jednak, że w toku postępowania przed organami ewidencji gruntów skarżący nie przedstawili żadnych nowych (stworzonych po dniu 6 grudnia 2011 r.) dokumentów, na podstawie których można było by wprowadzić zmiany w ewidencji gruntów.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasad postępowania administracyjnego stwierdzono, że materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony wnikliwie, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymogi art. 107 § 3 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosły Polskie Koleje Państwowe S.A. z siedzibą w Warszawie, zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 9s ust. 3 i ust. 6, art. 9x ust. 2, ust. 3, ust. 6 i nast. ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U z 2007 r. Nr 16, poz. 94 ze zm.) w związku z art. 20 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

a) art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 9s ust. 3 i ust. 6, art. 9x ust. 2, ust. 3, ust. 6 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne ustalenie, że PKP PLK S.A. nabyła prawo wieczystego użytkowania gruntu na podstawie decyzji z dnia [...] marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do uznania, iż PKP PLK S.A. nabyła prawo wieczystego użytkowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji nie ustosunkował się do zarzutów skargi w sprawie naruszenia przez organ przepisów zawartych w ustawie z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, tj. art. 9s i następnych tej ustawy w związku z art. 20 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Podstawą dokonania zmiany w ewidencji gruntów dokonanej przez organ w ewidencji gruntów była decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, w związku z modernizacją linii kolejowej Warszawa Zachodnia - Miedniewice (Skierniewice). Decyzja ta została wydana przy zastosowaniu, jako podstawy prawnej przepisów ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym rozdział 2b "szczególne zasady i warunki przygotowania inwestycji dotyczących linii kolejowych o znaczeniu państwowym". Zgodnie z art. 9s ust. 3 ustawy o transporcie kolejowym nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stała się ostateczna, a według art. 9s ust. 3b, PKP PLK S.A. nabywa z mocy prawa z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna, prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych opisanych w ust. 3 oraz prawo własności budynków i innych urządzeń i lokali znajdujących się na tych nieruchomościach. Jednak zgodnie z treścią art. 9s ust. 6, przepisu ust. 3 nie stosuje się do nieruchomości będących przedmiotem własności lub użytkowania wieczystego PKP S.A. lub PKP PLK S.A. Natomiast zgodnie z art. 9x ust. 4 ustawy o transporcie kolejowym, jeśli przeznaczona na pas gruntu pod linię kolejową nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa została oddana w użytkowanie wieczyste, to użytkowanie to wygasa. Jednak w świetle art. 9x ust. 6 przepis ten nie ma zastosowania w odniesieniu do gruntów będących w użytkowaniu wieczystym PKP S.A.

PKP S.A. wskazało, że taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie - spółka PKP PLK S.A. nie mogła nabyć prawa użytkowania wieczystego w odniesieniu do ww. działek na podstawie ww. decyzji z dnia [...] marca 2011 r., gdyż wskazany przepis wyklucza nabycie gruntów będących w użytkowaniu wieczystym PKP S.A. W tym przypadku użytkowanie wieczyste przysługuje PKP S.A. z mocy samego prawa - na podstawie art. 37a ust. 1 ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" do ww. nieruchomości PKP S.A. przysługuje z mocy prawa na dzień 1 czerwca 2003 r. prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz prawo własności budynków i innych urządzeń usytuowanych na przedmiotowym gruncie. Stosowne wnioski zostały przez PKP S.A. złożone do Wojewody Mazowieckiego, a postępowanie jest aktualnie w toku.

Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2000 r. PKP S.A. wstępuje we wszystkie stosunki prawne, których podmiotem było PKP, bez względu na charakter prawny tych stosunków. Decyzja w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego na podstawie art. 37a ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" ma charakter decyzji deklaratoryjnej w odniesieniu do stanu prawnego, jaki istniał w dniu 28 luty 2003 r. i niezależnie od daty jej wydania wywołuje skutki prawne z mocą wsteczną (ex tunc) tzn. od 1 czerwca 2003 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ustosunkował się do zarzutów skargi, że brak było podstaw do wprowadzania zamian w ewidencji gruntów na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. Zdaniem skarżącego kasacyjnie decyzja ta nie stanowiła dokumentu na podstawie którego należało wprowadzić zmianę podmiotową w ewidencji gruntów i budynków w drodze czynności materialno-technicznej. Ewidencja gruntów i budynków ma charakter techniczno-deklaratoryjny. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Z decyzji lokalizacyjnej o ustaleniu linii kolejowej nie wynika, że PKP PLK S.A. nabyły w myśl art. 9s ust. 3b ustawy prawo użytkowania wieczystego - odnośnie tej kwestii w sprawie nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego, czego Sąd nie zauważył, a co stanowiło naruszenie art. 7 i 77 k.p.a.

Dlatego dokonana zmiana stanowi naruszenie prawa PKP S.A. do przedmiotowego gruntu i jest sprzeczna z treścią art. 9s ust. 6 ustawy o transporcie kolejowym, wg którego przepisu ust. 3 nie stosuje się do nieruchomości będących przedmiotem własności lub użytkowania wieczystego PKP S.A. lub PKP PLK S.A. Sąd I instancji nie dokonał analizy wskazanych w skardze przepisów art. 9s ust. 6 ustawy o transporcie kolejowym, które zdaniem PKP S.A. mają w sprawie zastosowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny poprzez wadliwą analizę stanu faktycznego sprawy, materiału dowodowego oraz poprzez brak analizy przepisów ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym wywiódł błędny wniosek, że tylko przedstawienie nowych dowodów - Sąd nie wskazał jakich - mogłoby doprowadzić do zmiany zaskarżonej decyzji. Sąd nie dokonał rozważenia zarzutów skargi, iż PKP S.A. nie kwestionuje prawa Skarbu Państwa do przedmiotowej nieruchomości, a w ocenie skarżącej zgodne z przepisami byłoby przywrócenie poprzedniego wpisu w ewidencji, a więc PKP S.A. jako władającego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;

2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważy co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego.

Odnosząc się do sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego tj. art. 9s ust. 3 i ust. 6, art. 9x ust. 2, ust. 3, ust. 6 i nas. ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym w związku z art. 20 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez jego niezastosowanie, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest on niezasadny. Powołany art. 9s ustawy stanowi w ust. 1. Decyzją o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej zatwierdza się podział nieruchomości. Mapy z projektami podziału nieruchomości stanowią integralną część decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, ust. 2. Linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stanowią linie podziału nieruchomości, ust. 3. Nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren, o którym mowa w ust. 2, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stała się ostateczna, oraz ust. 6. Przepisu ust. 3 nie stosuje się do nieruchomości będących przedmiotem własności albo użytkowania wieczystego PKP S.A. lub PLK S.A. Zaś powołany art. 9x ust. 2 Jeżeli przeznaczona na pas linii kolejowej nieruchomość stanowiąca własność Skarbu Państwa została uprzednio wydzierżawiona, wynajęta lub użyczona, decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stanowi podstawę do wypowiedzenia przez PLK S.A. umowy dzierżawy, najmu lub użyczenia ze skutkiem natychmiastowym. Za straty poniesione na skutek rozwiązania umowy przysługuje odszkodowanie od PLK S.A., oraz ust. 6 Przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do nieruchomości będących w użytkowaniu wieczystym PKP S.A. lub PLK S.A. Należy wyraźnie zaznaczyć, że treść powołanych przepisów, a szczególnie art. 9s ust. 3 i ust. 6 ustawy o transporcie kolejowym nie jest przedmiotem sporu, natomiast spór dotyczy niezastosowania ich przez organ. Nie ma racji skarżący kasacyjnie, iż organ ewidencyjny odmawiając wprowadzenia żądanej zmiany w ewidencji gruntów naruszył wskazane przepisy. Przede wszystkim organ ewidencyjny nie jest uprawniony do czynienia własnych ustaleń w zakresie dotyczącym prawa własności nieruchomości, czy prawa użytkowania. Skarżący kasacyjnie powołując się na art. 9 ust. 3 i ust. 6 ustawy o transporcie kolejowym, twierdzi że przysługuje mu prawo użytkowania wieczystego przedmiotowych nieruchomości, jednak nie wskazał stosownego dokumentu z którego by wynikało, że takie prawo posiada. Skarżący podnosi, że spółka PKP PLK S.A. nie mogła nabyć prawa użytkowania wieczystego przedmiotowych działek na podstawie decyzji z dnia [...] marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, gdyż wskazany przepis wyklucza nabycie gruntów będących w użytkowaniu wieczystym PKP S.A. Nadto wskazuje, że użytkowanie wieczyste przysługuje skarżącemu z mocy samego prawa – na podstawie art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe", na dzień 1 czerwca 2003 r., natomiast decyzja stwierdzającą nabycie z mocy prawa użytkowania wieczystego na podstawie art. 37a ma charakter deklaratoryjny. Nie kwestionując istoty regulacji zawartej w art. 37a należy zauważyć, że mimo, iż nabycie prawa użytkowania wieczystego następuje z mocy prawa, to jedynym sposobem, jedynym dokumentem za pomocą którego można stwierdzić, iż doszło do nabycia tego prawa jest decyzja wojewody. Art. 37a ust. 4 stanowi, że nabycie praw, o których mowa w ust. 1 i 2, potwierdza wojewoda w drodze decyzji, zaś zgodnie z ust. 6 ostateczna decyzja, o której mowa w ust. 4 stanowi podstawę do ujawnienia w księdze wieczystej prawa własności Skarbu Państwa i prawa użytkowania wieczystego PKP S.A. Tym samym jedynym dowodem za pomocą którego można wykazać, nabycie na podstawie art. 37a ust.1 i 2, prawa użytkowania wieczystego jest decyzja wojewody. Skarżący kasacyjnie nie posiada decyzji o której mowa w art. 37a ust. 4, tym samym do czasu jej uzyskania nie może skutecznie wykazać, że jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości. A jak wskazano wcześniej, organ ewidencyjny nie może samodzielnie prowadzić postępowania i ustalać, czy wnioskodawcy przysługuje określony tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości w tym przypadku prawo użytkowania wieczystego, a w konsekwencji zarzut dotyczący naruszenia art. 9 ust. 3 i ust. 6 ustawy o transporcie kolejowym jest bezprzedmiotowy.

Nie zasługuje również na uwzględnienie drugi zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 9s ust. 3 i ust. 6, art. 9x ust. 2, ust. 3, ust. 6 i nas. ustawy o transporcie kolejowym, poprzez błędne ustalenie, że PKP PLK S.A. nabyła na podstawie decyzji z dnia [...] marca 2010 r. prawo użytkowania wieczystego gruntu, podczas gdy użytkowanie wieczyste z mocy prawa przysługuje PKP S.A. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia powołanego przepisu. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy, sąd nie może wkraczać w sprawę nową, w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. Sprawa oznacza sprawę w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Natomiast to, że sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd zobligowany jest dokonać z urzędu pełnej oceny legalności zaskarżonego aktu. Z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika obowiązek sądu administracyjnego pierwszej instancji do pełnego zbadania zgodności z prawem zaskarżonego aktu w granicach danej sprawy, niezależnie od treści i zarzutów skargi. W sposób oczywisty w tym zakresie nie mieści się kwestia samodzielnego wyjaśnienia i badania przez organ ewidencyjny, czy to ostatecznej decyzji będącej podstawą wprowadzenia zmian w ewidencji, czy też czynienia ustaleń przez organ ewidencyjny, że użytkowanie wieczyste z mocy prawa przysługuje PKP S.A. Stąd też należy stwierdzić, że sformułowane w ten sposób zarzuty nie mogły zostać uwzględnione, albowiem Sąd nie naruszył wskazanych przepisów, to że wynik dokonanej kontroli przez Sąd zaskarżonej decyzji jest odmienny od oczekiwań skarżących nie oznacza, że ocena jest nieprawidłowa.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.