Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 669/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 i art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1381
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi E. J. J. – W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2016 r., po rozpatrzeniu odwołania E. J. J. – W. (dalej: "skarżąca") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "organ odwoławczy", "Kolegium" lub "SKO") utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. (dalej: "organ I instancji" lub "Wójt") z [...] marca 2016 r. Przedmiotem tych decyzji było ustalenie skarżącej i innym współwłaścicielom nieruchomości łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie [...] zł na 2015 r. Jako podstawę prawną decyzji Kolegium wskazało art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "Op"), przepisy art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 i art. 6 ust. 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381; dalej: "upr") oraz przepisy art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849; dalej: "PodLokU" lub "upol"). Kolegium powołało się także na uchwałę Rady Gminy w C. Nr [...] z [...] listopada 2014 r. zmienioną uchwałą Nr [...] z [...] grudnia 2014 r. w sprawie określania wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz stosowania zwolnień na 2015 r.

2. Stan faktyczny.

Wójt Gminy C. decyzją z [...] marca 2016 r. ustalił skarżącej i innym współwłaścicielom zabudowanej nieruchomości położonej we wsi B. (nr ewid. [...]) wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. w kwocie [...] zł. Wskazana wyżej nieruchomość stanowiła współwłasność skarżącej ([...]), A. R. ([...]) oraz S. B. ([...]). Wójt uwzględnił dane z ewidencji gruntów oraz dane wykazane przez podatników (współwłaścicieli nieruchomości) w informacjach o nieruchomościach i obiektach budowlanych (INOB–1). Z informacji tych wynikało,

że przedmiotowa działka zabudowana jest dwoma budynkami mieszkalnymi odpowiednio o pow. [...] m2 oraz [...] m2.

W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości, skarżąca wskazała na brak uzasadnienia rozstrzygnięcia. W jej ocenie organ nie wyjaśnił, z jakich przyczyn obowiązek podatkowy obciąża skarżącą od listopada 2015 r. Dodała, że jej matka P. J. (poprzedni właściciel nieruchomości) zmarła [...] lipca 2015 r. Zdaniem skarżącej decyzja Wójta narusza także art. 6 ust. 1 upol.

Kolegium utrzymało w mocy ww. decyzję Wójta ustalającą skarżącej i innym współwłaścicielom nieruchomości łączne zobowiązanie pieniężne na 2015 r. w kwocie [...] zł. Przedstawiło przebieg postępowania w sprawie, jej ramy prawne i powołało się

na stan faktyczny ustalony przez organ I instancji.

Wyjaśniło, że podstawą wszczęcia wobec skarżącej postępowania podatkowego, zakończonego decyzją wymiarową Wójta, były dokonane w 2015 r. zmiany w ewidencji, o których organ podatkowy został powiadomiony zawiadomieniami z [...] października 2015 r. oraz z [...] stycznia 2016 r. Z informacji tych wynikało, że [...] września 2015 r. nastąpiła zmiana właścicieli działki nr [...], tj. w miejsce dotychczasowego właściciela (Skarb Państwa) wpisano nowych współwłaścicieli nieruchomości (A. R.

do [...] cz. oraz S. B. do [...] cz.). Zgodnie zaś z postanowieniem Sądu z [...] października 2015 r. (sygn. akt [...]) współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości stała się także skarżąca jako spadkobierca po zmarłej matce (P. J.). Kolegium podniosło, że po zmianach współwłaścicielami działki nr [...] stali się zatem skarżąca (w [...] cz.) oraz A. R. (w [...] cz.) i S. B. (w [...] cz.). SKO dodało, że działka nr [...] ma powierzchnię [...] ha i oznaczenie "[...] " dla powierzchni [...] m2 oraz oznaczenie "[...] " dla powierzchni [...] m2.

Na działce posadowione są dwa budynki mieszkalne i dwa budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa. Jeden budynek mieszkalny ma powierzchnię zabudowy [...] m2, rok budowy 1986, murowany jednokondygnacyjny, drugi budynek ma powierzchnię zabudowy [...] m2, rok budowy 1987, murowany dwukondygnacyjny. Budynki gospodarcze mają powierzchnię zabudowy [...] m2 i [...] m2. Tym samym od [...] listopada 2015 r., zgodnie m. in. z art. 6 ust. 7 PodLokU i art. 6a ust.6 upr, wobec nowych współwłaścicieli zabudowanej nieruchomości powstał obowiązek podatkowy

w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości. SKO wyjaśniło, że dotychczas organ podatkowy pozbawiony był możliwości wydania decyzji wymiarowej, gdyż przed zmianami własność nieruchomości przysługiwała Skarbowi Państwa (w [...] cz.) i osobie fizycznej (w [...] cz.), na której spoczywał obowiązek wskazany w art. 6 ust. 9 i 11 upol oraz art. 6a ust. 8 i 10 upr (samoobliczenie podatku). Zarzuty odwołania SKO uznało zatem za chybione. Przedstawiło przy tym stosowne wyliczenia dotyczące łącznego zobowiązania pieniężnego skarżącej i innych współwłaścicieli nieruchomości na 2015 r. (zob. s. 3 – 4 zaskarżonej decyzji).

3. Postępowanie sądowe.

3.1. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodziła się skarżąca. Pismem z [...] lipca 2016 r. wniosła zatem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd" lub "WSA"). Zaskarżonej decyzji postawiła zarzut naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 ustawy z 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa. (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "Op"). Wystąpiła do Sądu z następującymi wnioskami:

1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej uppsa) o uchylenie decyzji SKO i przekazanie sprawy celem ponownego rozpoznania odwołania od decyzji Wójta Gminy C. z [...] marca 2016 r.; w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd "wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego"

z powodu naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 Op, z ostrożności procesowej, na podstawie

art. 3 § 2 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 2 uppsa postawiła zarzut wydania zaskarżonej decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, czyli z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 128 w zw. z art. 212

w zw. z art. 254 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 i 4 Op;

2) na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 2 uppsa o uchylenie decyzji SKO

i stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości

z powodu wydania zaskarżonej decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, czyli art. 128

w zw. z art. 212 w zw. z art. 254 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 i 4 Op;

3) o zasądzenie od SKO na jej rzecz kosztów postępowania niezbędnych

do celowego dochodzenia praw.

Zdaniem skarżącej, w obrocie prawnym funkcjonują dwie ostateczne decyzje wymiarowe za 2015 r. dotyczące działki nr [...] położonej we wsi B., tj. decyzje: Wójta Gminy C. z [...] lutego 2015 r. ([...]) oraz z [...] marca 2016 r. A zatem podatnik został zobowiązany do zapłaty podatku dwukrotnie od tego samego przedmiotu opodatkowania.

3.2. Odpowiadając na skargę, Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpiło o jej oddalenie. Zarzuty skargi uznało za chybione, gdyż dotychczas Kolegium nie orzekało w sprawie własnych decyzji, lecz rozpoznawało odwołania od decyzji organu I instancji. Nie zachodzi zatem przypadek, o którym mowa w art. 130 § 1 pkt 6 Op. Dodało, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie została wydana w wyniku prowadzonego postępowania w sprawie zmiany decyzji wydanej uprzednio na imię zmarłej matki skarżącej. Nie zachodzi zatem tożsamość spraw.

3.3. W piśmie procesowym z [...] października 2016 r. zatytułowanym "uzupełnienie skargi", skarżąca podtrzymała dotychczasowe zarzuty. Dodatkowo postawiła zaskarżonej decyzji zarzuty naruszenia przepisów art. 201 § 1 pkt 7, art. 187 § 1 w zw. z art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 124 Op w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1,

art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 2b upol mające wpływ na wynik sprawy, a także

art. 165 § 1, 2, 4, art. 120 oraz art. 121 § 1 i 2 Op w zw. z § 55 ust. 1 załącznika nr 1

do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 18 stycznia 2011 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wykazów akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych w postaci instrukcji kancelaryjnej (Dz. U. nr 14, poz. 67). W uzasadnieniu tego pisma procesowego wskazała, że obowiązek zawieszenia postępowania administracyjnego związany jest z wniesieniem do Sądu skargi na decyzję SKO z [...] października 2015 r. uchylającą decyzję Wójta z [...] sierpnia 2015 r. Wskazała na odstąpienie przez Wójta od opodatkowania jednego z budynków mieszkalnych według stawek przewidzianych dla działalności gospodarczej, gdyż skarżąca po wniesieniu skargi "przypadkowo natknęła się" na informacje dotyczące prowadzenia na nieruchomości działalności gospodarczej. Skarżąca wskazała również na nieprawidłowości związane z oznaczaniem postępowania podatkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

4.1. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe orzekające w sprawie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub (i) prawa materialnego w stopniu mającym wpływ

na wynik sprawy, a także wystąpienia innych przesłanek przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "uppsa"). Zarzuty skargi Sąd uznał za chybione, zarówno procesowe, jak i materialnoprawne. Dodać należy, że działając

z urzędu, zgodnie z art. 134 § 1 uppsa, Sąd także nie dostrzegł wystąpienia przesłanek powodujących konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd kierował się także zasadą wynikającą z art. 134 § 2 uppsa, dotyczącą zakazu orzekania na niekorzyść skarżącego. Podkreślenia wymaga, że Sąd nie dostrzegł kwalifikowanego naruszenia prawa przez organy orzekające w sprawie, skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu.

4.2. Na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę odnośnie rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Rolą Sądu pierwszej instancji jest zaś kontrola prawidłowości tego działania, z uwzględnieniem przepisów art. 134 i art. 145 uppsa.

4.3. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe przyjęły, że od [...] listopada 2015 r. ciąży na skarżącej i innych współwłaścicielach nieruchomości obowiązek podatkowy dotyczący podatku rolnego i podatku od nieruchomości, czego wynikiem było wydanie decyzji ustalającej skarżącej jako współwłaścicielce nieruchomości ([...] części) oraz A. R. ([...] części) i S. B. ([...] części) jako pozostałym współwłaścicielom zabudowanej nieruchomości położonej we wsi B., łączne zobowiązanie pieniężne w wysokości [...] zł za 2015 r. Organy podatkowe uwzględniły zaktualizowane ([...] października 2015 r. oraz [...] stycznia 2016 r.) dane dotyczące zabudowanej nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...] wynikające z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę S. oraz dane dotyczące przedmiotowej nieruchomości wynikające z treści złożonych przez współwłaścicieli informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych ([...]).

5.1. Ramy prawne. Zgodnie z treścią art. 130 § 1 pkt 6 Op, pracownik urzędu gminy (miasta), starostwa, urzędu marszałkowskiego, izby skarbowej, funkcjonariusz celny lub pracownik urzędu celnego, izby celnej, urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz członek samorządowego kolegium odwoławczego podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.

Z art. 1 upr wynika, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej będące właścicielami gruntu ( art. 3 ust. 1 pkt 1 upr).

W świetle art. 4 ust. 1 upr, podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów rolnych liczba hektarów przeliczeniowych ustalona na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów

i budynków, natomiast dla pozostałych gruntów liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. O wysokości podatku rolnego stanowi art. 6 ust. 1 upr. Stawki podatku w przedmiotowej sprawie określa zaś uchwała nr [...] Rady Gminy C. z [...] listopada 2014 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta stanowiącej podstawę dla obliczenia podatku rolnego na 2015 r. na terenie gminy C., Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia [...] października 2014 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres [...] kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2015 (M. P. z 2014 r., poz.935).

Stosownie do treści art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości:

grunty,

budynki lub ich części,

budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności.

Podatnikami podatku od nieruchomości w myśl art. 3 ust. 1 upol są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Podstawę opodatkowania określa zaś przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 upol. Organy wskazały nadto na Obwieszczenie Ministra Finansów z 7 sierpnia 2014 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2015 r. (M. P z 2014 r. , poz.718), uchwałę nr [...] Rady Gminy w C. z [...] listopada 2014 r.

w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości oraz stosowania zwolnień

na 2015 r. oraz uchwałę nr [...] Rady Gminy z [...] grudnia 2014 r. w sprawie dokonania zmian w uchwale nr [...] z [...] listopada 2014 r w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień na 2015 r.

5.2. W realiach niniejszej sprawy organy podatkowe orzekające w sprawie trafnie ustaliły wysokość podatku rolnego przyjmując powierzchnię gruntu do jego wymiaru

na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów. Podatek od nieruchomości dotyczący gruntów trafnie ustaliły zaś na podstawie informacji oraz danych z ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie naruszyły prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji ustalając podatek od nieruchomości dotyczący budynków na podstawie treści informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych ([...]) złożonych w listopadzie 2015 r. oraz w styczniu 2016 r. przez współwłaścicieli, którzy wykazali do opodatkowania dwa budynki mieszkalne (o powierzchni [...] m2 oraz [...] m2).

6. Za chybiony Sąd uznał zarzut naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 Op, gdyż brak jest jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych do wniosku, że mamy do czynienia

z tożsamymi podmiotowo oraz przedmiotowo sprawami zakończonymi w pierwszym przypadku wydaniem decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne dla skarżącej

i innych współwłaścicieli nieruchomości, a w drugim przypadku wydaniem decyzji uchylającej decyzję wymiarową organu I instancji wydaną dla zmarłej matki skarżącej. Tym samym za oczywiście chybione należy uznać założenie, że decyzje wydane dla innych osób, z których jedna nie żyje, w innym przedmiocie (jedna decyzja ma charakter wymiarowy, a druga decyzja ma charakter kasacyjny), są decyzjami wydanymi w tej samej sprawie. W konsekwencji za oczywiście chybione należało uznać zarzuty skargi dotyczące rażącego naruszenia art. 128 w zw. z art. 212 w zw. z art. 254 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 i 4 Op. Bezsporne jest, że łączne zobowiązanie pieniężne zostało ustalone dla kręgu osób, które są współwłaścicielami nieruchomości. Fakt,

że łączne zobowiązanie pieniężne zostało ustalone na kwotę [...] zł na 2015 r. (w istocie tylko za okres od [...] listopada 2015 r.), może budzić wątpliwości co do trafności rozstrzygnięcia organów podatkowych, skoro skarżąca stała się współwłaścicielką nieruchomości w lipcu 2015 r., zaś pozostałe osoby zostały ujawnione jako współwłaściciele we wrześniu 2015 r. ale w świetle art. 134 § 2 uppsa wskazywana przez skarżącą okoliczność dotycząca nabycia nieruchomości w lipcu 2015 r.

i związane z tym wątpliwości co do trafności rozstrzygnięcia organów podatkowych nie mogą stanowić podstawy do uchylenia przez Sąd decyzji organów obu instancji, gdyż

w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania podatkowego Wójt mógłby wydać wyłącznie decyzję zwiększającą zobowiązanie podatkowe skarżącej oraz innych współwłaścicieli nieruchomości.

Z tych samych względów brak jest podstaw do uchylenia decyzji organów obu instancji z uwagi na ewentualne zastosowanie zaniżonej stawki w przypadku opodatkowania jednego z budynków. Dodać należy, że skarżąca i inni współwłaściciele nie wykazali na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków lub ich części jako związanych z działalnością gospodarczą. Co więcej, skarżąca pomimo "przypadkowego" uzyskania informacji o tym, że w jednym z budynków wchodzących

w skład przedmiotowej nieruchomości prowadzona (lub tylko zarejestrowana) jest działalność gospodarcza, nie złożyła stosownej informacji ([...]) o nieruchomościach i obiektach budowlanych, uwzględniającej tą okoliczność, która może mieć ewentualnie wpływ na wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego skarżącej oraz innych współwłaścicieli nieruchomości, między innymi za 2015 r., ale w innym trybie (nadzwyczajnym), przewidzianym w przepisach art. 240 – 245 Op lub na podstawie przepisów art. 253 – 256 Op. Z akt sprawy wynika bowiem, że wskazywana przez skarżącą okoliczność, w istocie wymagająca wyjaśnienia, nie była znana organom podatkowym w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Wątpliwości skarżącej dotyczące sposobu oznaczenia akt niniejszej sprawy nie mają oraz nie mogą mieć z oczywistych względów istotnego wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. Tym samym zarzuty skargi w tym zakresie i związana z nimi argumentacja nie stanowią podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) uppsa. W świetle art. 165 § 7 pkt 2 Op za oczywiście chybione należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania podatkowego z uwagi na odstąpienie przez Wójta od wszczęcia postępowania podatkowego w niniejsze sprawie. Współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości składali bowiem w listopadzie 2015 r. oraz w styczniu 2016 r. stosowne informacje o nieruchomościach i obiektach budowlanych ([...]). Warto w tym miejscu zauważyć, że w skardze na decyzje wymiarową dotyczącą 2016 r. skarżąca oświadczyła, że ww. informacja złożona przez nią w styczniu 2016 r. dotyczyła 2015 r.

Z przyczyn, o których mowa wyżej, dotyczących uznania za chybiony zarzutu naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 Op, brak było podstaw do zawieszenia postępowania

w niniejszej sprawie w grudniu 2015 r. lub później. Tym bardziej w świetle argumentacji skarżącej, która wywodzi, że postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie nie zostało wszczęte. Prawomocnym wyrokiem z 10 sierpnia 2016 r. (VIII SA/Wa 1064/15) Sąd oddalił nadto skargę E. J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] października 2015 r. nr [...]

w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego.

Reasumując, za chybione lub oczywiście chybione Sąd uznał wszystkie zarzuty skargi, gdyż nie mogły one odnieść pożądanego przez skarżącą skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenia nieważności decyzji Wójta jako organu podatkowego pierwszej instancji orzekającego w niniejszej sprawie skarżącej i innym współwłaścicielom nieruchomości łączne zobowiązanie pieniężne na 2015 r. w kwocie [...] (słownie: [...]) złotych. W konsekwencji za chybiony Sąd uznał także inny wniosek skargi dotyczący zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżona decyzja SKO jest korzystna dla skarżącej i dla pozostałych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości. Jeżeli wolą skarżącej jest, aby zapłacić solidarnie wraz z pozostałymi współwłaścicielami nieruchomości w większej kwocie łączne zobowiązanie pieniężne, to należy złożyć nową informację o nieruchomościach

i obiektach budowlanych ([...]) zawierającą wszystkie niezbędne dane, oczywiście zgodne z rzeczywistością, która może stanowić dla Wójta podstawę do uruchomienia stosownego trybu nadzwyczajnego umożliwiającego realizację bez zbędnej zwłoki woli skarżącej i innych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości. W przypadku braku stosownej aktywności ze strony skarżącej lub (i) innych współwłaścicieli nieruchomości, pozostaje oczekiwanie na ewentualne działania w pierwszej kolejności Wójta, który może wszcząć stosowne postępowanie podatkowe, jeżeli uzna, że dane podane przez podatników są niezgodne z rzeczywistością, zaś wszczęciu postępowania podatkowego nie sprzeciwiają się między innymi zasady ekonomiki procesowej.

7. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji niniejszego wyroku, czyli oddalił skargę.