Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 2391/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka, Asesor WSA Andrzej Czarnecki, Protokolant: Arkadiusz Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2004 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną oddala skargę


UZASADNIENIE

6 IIISA 2391/03

UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2003 roku nr [...] na podstawie art. 138 1 pkt 1 kpa oraz art. 18 ust.2 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji /Dz.U. nr 53, poz. 549 ze zm./ utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] czerwca 2003 roku nr [...] cofającą R. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej.

Decyzje organów policji zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne:

Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] listopada R. S. otrzymał pozwolenie na posiadanie broni palnej krótkiej w związku z zagrożeniem wynikającym z pracy w policji. W związku z pismem Inspektoratu Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] marca 2001 roku o toczących się równolegle postępowaniach: dyscyplinarnym i śledztwie o obietnicę wręczenia korzyści majątkowej tj. o czyn z art. 229 § 3 kk, wszczęte zostało z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej. Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 roku cofnął J. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej krótkiej. W wyniku złożonego odwołania, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2001 roku uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania stwierdzając, iż organ nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 roku cofnął R. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej. Po rozpoznaniu odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2002 roku uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając, że materiały na podstawie których wydano zaskarżona decyzje nie mają mocy dowodowej i zobowiązał do zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Rozpoznając po raz kolejny sprawę Komendant Stołeczny Policji uznał, że zaistniały przesłanki do cofnięcia R. S. pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej. R. S. nie wykonuje już zawodu policjanta, a zetem nie występuje już zagrożenie związane z jego wykonywaniem. Poddał też analizie cały zebrany materiał dowodowy. Nie pozwala on, zdaniem Komendant Stołecznego Policji, na przyjęcie, że istnieje zagrożenie zdrowia i życia skarżącego. Nie potwierdza tego postępowanie wyjaśniające w sprawie zasadności skargi w sprawie L.dz. [...] z 2000 roku. Poddano wnikliwej analizie akta tegoż postępowania wyjaśniającego, przeprowadzono własne postępowanie wyjaśniające, przesłuchano zgłoszonych przez skarżącego świadków. Nadto organ I instancji zwrócił się do Prezesa Firmy I. Sp. z o.o. ochraniającej obiekt miejsca zamieszkania skarżącego o informacje w przedmiocie zgłaszanych zagrożeń na terenie chronionego obiektu. Przeprowadzono rozmowy z pracownikami ochrony. Zebrany materiał dowodowy nie pozwolił na przyjęcie, że zagrożone było życie lub zdrowie skarżącego. R. S. nie skorzystał z drogi procesowej i nie złożył w prokuraturze zawiadomienia, mimo prawidłowego pouczenia. Komendant Stołeczny Policji postanowieniem z dni [...] czerwca 2003 roku odmówił przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania dalszych świadków a mianowicie Komendanta Głównego Policji-A. K., byłego Naczelnika Wydziału Kryminalnego-R. K. i pracownika ochrony –W. B. z powodu ich zbędności.

Komendant Główny Policji po analizie akt sprawy i treści odwołania podtrzymał stanowisko Komendanta Stołecznego Policji polegające na tym, iż z chwilą ustania stosunku służby w policji, ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę wydania stronie uprawnienia jakim jest pozwolenie na broń.

Na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2003 roku skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył R. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] czerwca 2003 roku. zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie art. 24 § 1 pkt 4 kpa polegające na wydaniu w II instancji decyzji przez osobę działającą z upoważnienia Komendanta Głównego Policji- Antoniego Kowalczyka, będącego świadkiem w sprawie,

2. naruszenie art. 75 § 1 kpa oraz art. 78 § 1 kpa polegające na nieprzeprowadzeniu wnioskowanych przez skarżącego dowodów, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a przedmiotem których były okoliczności mające znaczenie dla sprawy,

3. naruszenie art. 77 § 1 kpa polegające na zaniechaniu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/.

Niniejsza sprawa należy do takiej kategorii spraw.

W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sadów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi nie zaś kryteriów słusznościowych.

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie a podniesione w niej zarzuty nie są trafne.

W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu naruszenia art.24 § 1 pkt 4 kpa. Zgodnie z jego treścią, pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której był m.in. świadkiem.

Przebieg sprawy nie wskazuje na to aby zaistniała przyczyna wymieniona tym przepisie uzasadniająca wyłączenie, z mocy prawa, od udziału w sprawie Komendanta Głównego Policji-A. K.. Pełniąc funkcję Komendanta Głównego Policji, A. K. wykonywał szereg czynności przypisanych temu urzędowi, w tym m.in. podpisywał pisma wychodzące z urzędu, przyjmował interesantów, także pracowników, zlecał wykonanie wszelkiego rodzaju czynności. A. K. nie był przesłuchiwany jako świadek. Analiza akt sprawy pozwala na przyjęcie, że nie miał też wiedzy uzasadniającej jego przesłuchanie w charakterze świadka, w szczególności wiedzy na temat zagrożenia życia i zdrowia skarżącego. Został jedynie powiadomiony przez skarżącego o takich faktach, zlecał przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Nie jest to jednak wiedza uzasadniające jego przesłuchanie w charakterze świadka i to dla ustalenia okoliczności mających znaczenie dla sprawy. Wobec tego, że nie zaistniała przesłanka z art. 24 § 1 pkt 4 kpa A. K. jako Komendant Główny Policji był osobą uprawnioną do udzielenia upoważnienia do wydania decyzji w II instancji.

Nie są także zasadne zarzuty naruszenia art. 75 § 1, 77 § 1 i 78 § 1 kpa, a więc przepisów postępowania polegające na niewyjaśnieniu dostatecznym sprawy poprzez nieprzesłuchanie świadków A. K., R. K. i W. B. a także poczynienie ustaleń sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym. Zgodzić się należy z organami policji, że ich przesłuchanie było zbędne dla wyjaśnienia sprawy. Okoliczności, na które zostali zgłoszeni świadkowie: A. K. i R. K. nie były istotne, wbrew twierdzeniom skarżącego, dla wyjaśnienia istoty sprawy. Te okoliczności to zlecenie R. K., przez A. K., wytypowania pracowników wydziału dla prowadzenia sprawy gróźb karalnych pod adresem skarżącego, zlecenia pracownikom wydziału prowadzenia przedmiotowej sprawy przez R. K. Fakt zlecenia powyższych czynności nie był przecież sporny a czynności wykonały osoby przesłuchane w charakterze świadków. W sprawie znaczenie ma wiedza a nie opinia.

Także odmowę przesłuchania świadka W.B. należy uznać za uzasadnioną wobec jednoznacznego w treści pisma Prezesa I. Sp. z o.o.

Zważyć przede wszystkim należy, iż organy policji wskazały na art. 18 ust.2 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji /w brzmieniu z daty wydania decyzji ostatecznej/ jako podstawę materialnoprawną decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni palnej. Zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy właściwy organ policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę jej wydania.

Decyzją z dnia [...] listopada 1998 roku KWP w Pile zezwolił R.S. na posiadanie broni palnej. Jako okoliczność faktyczne wskazał - potrzebę posiadania broni palnej do ochrony osobistej z uwagi na zagrożenie jakie wynikają z wykonywania obowiązków służbowych. Skarżący nie pełni już służby w policji, co jest okolicznością niesporną. Odpadła więc okoliczność faktyczna uzasadniająca posiadanie broni. W związku z tym organy policji miały prawo podjąć decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń w oparciu o art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Skarżący podniósł w toku postępowania, że istnieje nadal wobec niego zagrożenie zdrowia i życia w związku z wykonywaną w przeszłości sobą w organach policji. Podnoszone przez skarżącego okoliczności były przedmiotem postępowania dowodowego. Wyciągnięte na jego podstawie wnioski są logiczne i przekonywujące. Organy policji trafnie orzekły, że nie można przyjąć, aby życie i zdrowiu skarżącego były zagrożone. Odczucie skarżącego jest wyłącznie subiektywne. Przypadki rozpytywania o skarżącego, coraz rzadsze jak wynika z zeznań A. K., nie świadczą jeszcze o zagrożeniu. We wcześniejszym okresie nie było z ich strony agresji. Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało więc ponadprzeciętnego zagrożenia wobec skarżącego.

Mając powyższe na uwadze, z braku uzasadnionych podstaw sąd na zasadzie art. 151 ustawy skargą oddalił.