Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 581/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 1 i 3 art. 58 par. 1 pkt 3 art. 73
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 85/16 odrzucające skargę J.Z. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 85/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę J.Z. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego polegającej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że – mimo wezwania – skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w postaci dwóch jej odpisów oraz nie uzupełnił braku fiskalnego skargi – skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł. Odpisy zarządzeń wzywające skarżącego do uzupełnienia ww. braków zostały mu doręczne w dniu 24 lutego 2016 r. w trybie tzw. doręczenia zastępczego. Wyznaczony termin do uzupełnienia braków upłynął bezskutecznie z dniem 2 marca 2016 r. W tej sytuacji Sąd uznał, że wniesiona skarga podlegała odrzuceniu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, podnosząc że nie otrzymał zarządzeń do uzupełnienia braków skargi, zatem nie mógł ich wykonać.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie przedmiotowa skarga została odrzucona z powodu nieusunięcia przez skarżącego – mimo wezwania – braków formalnych i fiskalnych skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a. Pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Natomiast norma art. 220 § 1 i 3 ww. ustawy nakazuje odrzucić skargę, w sytuacji gdy mimo wezwania nie zostanie uiszczona w ustawowym terminie stosowna opłata.

Jak wynika z akt sprawy odpis zarządzenia z dnia 1 lutego 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz wezwanie do usunięcia braku w postaci dwóch odpisów skargi zostało skarżącemu doręczone w dniu 24 lutego 2016 r. w trybie tzw. doręczenia zastępczego. Przepis art. 73 P.p.s.a. stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 (a więc, w odniesieniu do osoby fizycznej, osobiście adresatowi pisma, jego dorosłemu domownikowi, bądź – w razie nieobecności ww. – zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma), pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe lub w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które to zawiadomienie umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, bądź gdy nie jest to możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń. W przypadku niepodjęcia pisma we ww. terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu o którym mowa w § 1 tego przepisu, a więc z upływem czternastego dnia od daty złożenia pisma w placówce i pozostawienia zawiadomienia.

Z adnotacji poczynionych przez osobę upoważnioną przez operatora pocztowego na kopercie i potwierdzeniu odbioru wynika, że wymogi o których mowa w art. 73 P.p.s.a. zostały zachowane. Przesyłka została pozostawiona we wskazanej placówce, o czym zawiadomiono skarżącego, przy czym awizacji dokonano dwukrotnie. W tej sytuacji trafnie Sąd pierwszej instancji przyjął, stosownie do art. 73 § 4 P.p.s.a., iż doręczenie nastąpiło w dniu 24 lutego 2016 r., a termin do usunięcia braków upłynął bezskutecznie z dniem 2 marca 2016 r. I nie ma tutaj znaczenia argumentacja skarżącego, że nie uzupełnił braków skargi, bo nie otrzymał wezwań. Jak już wyżej wskazano, przepis art. 73 P.p.s.a. ustanawia instytucję tzw. fikcji doręczenia, która w istocie sprowadza się do stwierdzenia, że strona odebrała przesyłkę, podczas gdy fizycznie do takiego odbioru nie doszło. Warunkiem jednak jest, aby strona miała możliwość odbioru przesyłki, czy to na poczcie, czy to w urzędzie gminy, ale z niej nie skorzystała. O możliwości tej doręczyciel musi pozostawić zawiadomienie.

W niniejszej sprawie skarżący nie podważył ustaleń Sądu, że przesyłka została mu doręczona prawidłowo w trybie art. 73 P.p.s.a. Zauważyć należy, że w przypadku, gdy strona kwestionuje prawidłowość doręczenia przesyłki czy uważa że dane wynikające z potwierdzenia odbioru i naniesione na kopertę przez upoważnioną osobę operatora pocztowego, która to przesyłka następnie została nadawcy zwrócona, może np. skorzystać z procedury reklamacyjnej u właściwego operatora pocztowego. Niepodjęcie żadnych działań, które prowadziłyby do obalenia fikcji doręczenia zastępczego powoduje, że trafnie uznano doręczenie w tym trybie za skuteczne. Natomiast kwestia winy w nieodebraniu pisma i w konsekwencji uchybienie terminu do usunięcia braków nie ma znaczenia z punktu widzenia odrzucenia skargi z powodu nieusunięcia jej braków.

Mając zatem na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 tej ustawy, orzeczono jak w sentencji.