Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2139/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 70
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha, sędzia WSA Waldemar Śledzik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Na podstawie przedłożonych akt sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceniał następujący stan faktyczny: Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej: "NUS", "organ egzekucyjny") wszczął postępowanie egzekucyjne przeciwko T.K. (dalej: "Skarżący", "Strona"), na podstawie tytułu wykonawczego z 17 listopada 2017 r. nr [...], obejmującego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 12/2011 r. oraz 01/2012 r., w łącznej kwocie należności głównej 4.407,00 zł plus należne odsetki za zwłokę. Podstawę prawną dochodzonych należności stanowi decyzja z [...] czerwca 2017 r. nr [...], doręczona pełnomocnikowi Strony 3 lipca 2017 r., którą Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS") utrzymał w mocy decyzję NUS z [...] marca 2017 r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego z H. sp. z o.o. (dalej: "Spółka") oraz I.G. i R.B. za zaległości podatkowe Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za 12/2011 r. oraz 01/2012 r. w łącznej kwocie 4.772,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 2.434,00 zł.

2. W ramach prowadzonego postępowania organ egzekucyjny zawiadomieniami z 22 listopada 2017 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr [...] oraz nr [...] za pośrednictwem systemu Ognivo, dokonał zajęcia rachunków bankowych w Banku [...] S.A. we W. oraz w Banku [...] S.A. w W. Zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono Stronie 11 grudnia 2017 r.

3. Skarżący wniósł zarzuty w zakresie prowadzonego postępowania egzekucyjnego wskazując, że zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: "O.p."), zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 12/2011 oraz 01/2012 uległy przedawnieniu. Skarżący wniósł o zwrot wyegzekwowanych należności i umorzenie postępowania egzekucyjnego.

4. Postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. NUS uznał zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201, dalej: "u.p.e.a.") przedawnienia zobowiązania za nieuzasadniony. Po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego, DIAS postanowieniem z [...] marca 2018 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

5. Po ponownym rozpoznaniu sprawy NUS postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. uznał zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. przedawnienie zobowiązania za nieuzasadniony.

6. Skarżący złożył zażalenie wskazując na naruszenie art. 70 § 1 i 4 O.p., art. 107 § 1 O.p., art. 91 O.p. w związku z art. 372 Kodeksu cywilnego oraz art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. przez uznanie za niezasadny zarzut przedawnienia. Jednocześnie wniósł o uchylenie postanowienia w całości i uznanie zgłoszonego zarzutu przedawnienia za zasadny oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego względem Spółki nie ma wpływu na zakres odpowiedzialności zobowiązanego oraz na bieg terminu przedawnienia względem niego. Wskazał, że kwestia przerwania biegu przedawnienia w relacjach pomiędzy dłużnikami solidarnymi nie została odrębnie uregulowana w O.p., a zatem w tym zakresie stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego zgodnie z treścią art. 91 O.p.

7. DIAS postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego zobowiązania pierwotne - zaległość podatkowa Spółki z tytułu podatku dochodowego osób fizycznych za 12/2011 oraz za 01/2012, nie uległa przedawnieniu. Termin płatności podatku za 12/2011 r. przypadał na dzień 20 stycznia 2012 r. natomiast za 01/2012 r. na dzień 20 lutego 2012 r. Zatem termin przedawnienia zaległości zaczął swój bieg 31 grudnia 2012 r., a pięcioletni okres, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p., upłynąłby 31 grudnia 2017 r. Przed tą datą, w dniu 6 listopada 2013 r. oraz w dniu 23 grudnia 2013 r., bieg terminu przedawnienia zobowiązania został skutecznie przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego w postaci pobrania od Spółki pieniędzy i rozpoczął na nowo (do zobowiązania za 01/2012 r.) bieg od dnia 7 listopada 2013 r. a zobowiązanie jest wymagalne do dnia 7 listopada 2018 r. Natomiast do zobowiązania za 12/2011 r. rozpoczął na nowo bieg od dnia 24 grudnia 2013 r., a zobowiązanie jest wymagalne do dnia 24 grudnia 2018 r. DIAS zaznaczył, że NUS wydał decyzję z [...] marca 2017 r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za przedmiotowe zobowiązanie, która została doręczona Skarżącemu 3 kwietnia 2017 r., więc przed upływem okresu 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, stosownie do art. 118 § 1 O.p. Zgodnie natomiast z art. 118 § 2 O.p., przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, następuje po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym decyzja ta została doręczona. Przepis art. 70 § 2 pkt 1, § 3 i 4 O.p. stosuje się odpowiednio, z tym że termin biegu przedawnienia po jego przerwaniu wynosi 3 lata. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres 12/2011 jest wymagalne do dnia 7 listopada 2018 r., natomiast za okres 01/2012 jest wymagalne do dnia 24 grudnia 2018 r. tj. terminu wymagalności zobowiązań pierwotnych za powyższe okresy Spółki. DIAS wskazał, że do przerwania biegu terminu przedawnienia pierwotnego zobowiązania doszło wskutek zastosowania środka egzekucyjnego wobec pierwotnego zobowiązanego tj. Spółki przed przeniesieniem solidarnej odpowiedzialności, na tę spółkę i pozostałe osoby trzecie. Tym samym w sprawie nie ma zastosowania art. 372 Kodeksu cywilnego bowiem dotyczy przerwania lub zawieszenia biegu przedawnienia w stosunku do jednego z dłużników solidarnych, którym w momencie dokonania czynności Spółka nie była.

8. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie postanowień obu instancji, a także umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienie zobowiązań. Skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podniósł zarzuty naruszenia:

1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 80, art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: "k.p.a.") związku z art. 18 u.p.e.a. przez dokonanie dowolnej oceny dowodów w postaci powoływanych pokwitowań i przyjęcie, że wpłaty z dnia 6 listopada 2013 r. oraz 23 grudnia 2013 r, doprowadziły do przerwania biegu przedawnienia zaległości Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2011 r. oraz styczeń 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę;

b) art. 62 O.p. przez przyjęcie, że doszło do zapłaty należności związanych z zaległością Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2011 r. i styczeń 2012 r., podczas gdy w aktach sprawy brak jest postanowień organu w przedmiocie zaliczenia tych wpłat na poczet zaległości podatkowych wydanego w trybie art. 62 O.p. oraz dowodu doręczenia przedmiotowego postanowienia Spółce;

c) art. 70 § 1 i § 4 O.p., art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oraz art. 91 O.p. w zw. z art. 372 Kodeksu cywilnego przez uznanie za niezasadny zarzut przedawnienia obowiązku Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2011 r. oraz styczeń 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego, za który odpowiedzialność przeniesiono na Stronę;

2) naruszenia przepisów prawa materialnego tj.:

a) art. 70 § 1 i 4 O. p. przez zaniechanie zastosowania, podczas gdy w sprawie doszło do przedawnienia zaległości Spółki;

b) art. 70 § 4 O.p. w zw. z art. 372 Kodeksu cywilnego przez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że przerwanie biegu przedawnienia wobec jednego z dłużników solidarnych przerywa bieg przedawnienia wobec drugiego dłużnika solidarnego.

9. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

10. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r.., poz. 1302 – dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). Rozpoznając sprawę w świetle wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa.

11. Uznać należy, że podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego przed niezasadnym, bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji są zarzuty, których katalog ma charakter zamknięty i zawarty został w przepisie art. 33 § 1 u.p.e.a.. Zarzuty zgłaszane są organowi egzekucyjnemu i do tego organu należy "ostateczne" rozstrzygnięcie o zasadności bądź bezzasadności czy też niedopuszczalności zarzutów. Jak trafnie zwraca się uwagę w orzecznictwie, przy rozstrzyganiu w przedmiocie zarzutów zobowiązanego przyjęta przez ustawodawcę procedura odwoławcza nie jest tożsama z modelem rozpoznawania środków odwoławczych w ogólnym postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zgodnie natomiast z art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

12. Zarzuty skargi poza kwestią nieistnienia obowiązku dotyczą aspektów technicznych związanych z treścią dokumentów wystawionych przez poborców skarbowych. Skarżący podnosi także, że w aktach sprawy brak postanowień o zaliczeniu wpłat na poczet zaległości podatkowych.

13. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii przedawniania stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 15 grudnia 2017 r. pełnomocnik Skarżącego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. wniósł zarzut przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 12/2011 r. oraz 01/2012 r. objętych postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 17 listopada 2017 r. Przedmiotowe zobowiązania stanowiły zaległości podatkowe Spółki H. Sp. z o.o.. za które, decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] orzeczono o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego wraz ze Spółką, oraz p. I.G. i p. R.B.

14. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Strony wskazał, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązania podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 i 2012 r. uległy przedawnieniu. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi w przedmiotowej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązań. W decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. organ odwoławczy stwierdził, że zobowiązanie podatkowe Spółki H. Sp. z o.o. w podatku dochodowym od osób fizycznych: za okres 12/2011 r. zostało objęte tytułem wykonawczym nr [...], a za okres 01/2012r. zostało objęte tytułem wykonawczym nr [...]. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułów wykonawczych nastąpiło odpowiednio w dniu 24 września 2012 r. i w dniu 24 października 2013 r. W ramach podjętych czynności egzekucyjnych dokonano skutecznego zajęcia rachunku bankowego w [...] S.A. oraz [...] S.A. W ramach podjętych czynności egzekucyjnych dokonano pobrania należności w dniach 6 listopada 2013 r. 29 listopada 2013 r. oraz 23 grudnia 2013 r. Z ustaleń zawartych w ww. decyzji i w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 27 kwietnia 2018 r. oraz na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika jednoznacznie, że w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego wobec Spółki H. Sp. z o.o.. w dniu 6 listopada 2013r. zastosowano skuteczny środek egzekucyjny - pobranie pieniędzy (dowód pobrania na łączną kwotę 8.000.00 zł - pokwitowanie nr [...]). Z tym dniem doszło do zastosowania środka egzekucyjnego wobec zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 01/2012 r. objętych tytułem wykonawczym nr [...], bowiem z pobranej kwoty na poczet kosztów egzekucyjnych powstałych przy dochodzeniu ww. należności, zaliczono kwotę 75.70 zł. Następnie w dniu 23 grudnia 2013 r. zastosowano kolejny skuteczny środek egzekucyjny - pobranie pieniędzy (dowód pobrania na łączną kwotę 6.696.20 zł - pokwitowanie nr [...]). Z tym dniem doszło do zastosowania środka egzekucyjnego wobec zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 12/2011 r., objętych tytułem wykonawczym nr [...]. Z pobranych środków, zaliczono kwotę 123.10 zł. która ostatecznie rozliczyła wszystkie koszty egzekucyjne związane z ww. tytułem wykonawczym. Wbrew zarzutom skargi pokwitowania te są podpisane i znajdują odzwierciedlenie w aktualizacji tytułów wykonawczych. Z tych powodów to, że na drukach pokwitowań nie znajdują się szczegółowe opisy podstawy dochodzenia zobowiązań nie ma znaczenia dla wyniku sprawy. Analiza akt wskazuje, że czynności te nie miały charakteru dowolnego. Znajdują odzwierciedlenie w tytułach egzekucyjnych i w systemach teleinformatycznych organów egzekucyjnych. Także zdaniem Sądu fakt, że w aktach sprawy nie ma postanowień o zaliczeniu pobranych kwot na poczet zaległości podatkowych nie ma znaczenia dla wyniku sprawy. Uchybienie to jest nieistotne tym bardziej, że profesjonalny pełnomocnik posiadał środki procesowe do zaskarżenia tych rozstrzygnięć i doprowadzenia do ich kontroli.

15. Zatem przyjąć należy, że zobowiązania pierwotne - zaległość podatkowa H. Sp. z o.o. z tytułu podatku dochodowego osób fizycznych za 12/2011 oraz za 01/2012 nie uległy przedawnieniu. Termin płatności podatku za 12/2011 r. przypadał na dzień 20 styczeń 2012 r. natomiast za 01/2012 r. na dzień 20 luty 2012 r. Zatem termin przedawnienia ww. zaległości zaczął swój bieg 31 grudnia 2012 r. a pięcioletni okres, o którym mowa w przepisie art. 70 § 1 O.p., upłynąłby 31 grudnia 2017 r. Przed tą datą. w dniu 6.11.2013 r. oraz w dniu 23.12.2013 r., bieg terminu przedawnienia zobowiązania został skutecznie przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego w postaci pobrania od Spółki pieniędzy i rozpoczął na nowo (do zobowiązania za 01/2012 r.) bieg od dnia 7.11.2013 r. a zobowiązanie jest wymagalne do dnia 07.11.2018 r. Natomiast do zobowiązania za 12/2011 r. rozpoczął na nowo bieg od dnia 24.12.2013 r.. a zobowiązanie jest wymagalne do dnia 24.12.2018 r. Do przerwania biegu terminu przedawnienia pierwotnego zobowiązania doszło wskutek zastosowania środka egzekucyjnego wobec pierwotnego zobowiązanego Spółki H. Sp. z o.o. przed przeniesieniem solidarnej odpowiedzialności, na tę spółkę i pozostałe osoby trzecie. Tym samym wbrew twierdzeniom pełnomocnika Strony do niniejszej kwestii nie ma zastosowania art. 372 Kodeksu cywilnego bowiem dotyczy przerwania lub zawieszenia biegu przedawnienia w stosunku do jednego z dłużników solidarnych, którym w momencie dokonania czynności Spółka H. Sp. z o.o nie była. Wobec powyższego za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 w związku z art. 70 § 1 i § 4 O.p. oraz art. 91 O.p. i art. 373 Kc.

16. Z akt sprawy wynikało, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. w dniu [...] marca 2017 r. wydał decyzję orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za przedmiotowe zobowiązanie, która została doręczona pełnomocnikowi Strony w dniu 3.04.2017 r.. przed upływem okresu 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa. Uprawnione jest zatem stwierdzenie, że przedmiotowe zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, po zastosowaniu opisanych powyżej środków egzekucyjnych - za okres 12/2011 jest wymagalne do dnia 7 listopada 2018 r. natomiast za okres 01/2012 jest wymagalne do dnia 24 grudnia 2018 r. tj. do terminu wymagalności zobowiązań pierwotnych za powyższe okresy Spółki H. Sp z o.o. Z art. 107 § O.p. wynika bowiem, że osoba trzecia odpowiada za zaległości podatkowe podatnika, tj. za cudzy dług. tym samym odpowiedzialność osoby trzeciej nie może istnieć po wygaśnięciu tego długu. Zobowiązanie osoby trzeciej wygasa zatem zawsze wówczas, gdy z jakiejkolwiek przyczyny przestanie istnieć dług za który ona odpowiada. Jeżeli zatem zobowiązanie podatnika pierwotnego wygasa, przestaje istnieć przedmiot odpowiedzialności osoby trzeciej, w wyniku czego odpowiedzialność ta wygasa jako bezprzedmiotowa po tym terminie, chyba że przestanie istnieć wcześniej w wyniku np. spłaty lub umorzenia.

17. Wobec uznania, że w chwili wydawania zaskarżonego postanowienia DIAS tj. [...] czerwca 2018 r. nie doszło do przedawnienia dochodzonych zobowiązań za 2011 i 2012 r. brak było podstaw do uznania trafności zarzutów dotyczących nieistnienia obowiązku. Także zarzuty skargi dotyczące wad dokumentów w postaci potwierdzeń poboru środków oraz braku w aktach sprawy postanowień o zaliczeniu pobranych środków na poczet zaległości podatkowych nie mogły spowodować uchylenia zaskarżonego postanowienia. Tym samym Sąd nie dostrzegł zasadności zarzutu naruszenia art. 80, art. 7, art. 77 oraz art. 18 Kpa poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów.

18. Sąd podkreśla, że materiał dowodowy w sprawie pozwał na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia. Wobec powyższego w sprawie nie wystąpiły okoliczności opisane w wyroku WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3419/17 z dnia 25 maja 2018 r. powodujące obowiązek uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć. Ww. wyrok dotyczył zobowiązań spółki za 2010 r.

19. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji, oddalając skargę.