Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 990/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
article: art. 121 par 1, art. 120, art. 122, art.180 par 1, art. 187 par 1, art. 191, art. 210 par 1 pkt 6 i par 4
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art.145 par 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Sędzia WSA Ewa Wojtysiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 lipca 2020 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2019 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. F. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w sprawie zmiany wymiaru A. F. (dalej: "strona", "podatnik", "skarżący") podatku do nieruchomości za 2019 r.

Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym sprawy.

Pismem z dnia [...] lutego 2019 r. podatnik złożył w urzędzie miejskim zgłoszenie działalności gospodarczej dla celów podatku od nieruchomości, w którym wskazał wynajem kwater w budynku o pow. [...] m2 w okresie od dnia 01 maja 2019 r. do dnia 30 września 2019 r. oraz grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. [...] m2 w okresie od dnia 01 maja 2019 r. do dnia 30 września 2019 r.

W dniu [...] kwietnia 2019 r. podatnik złożył korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2019 r., wskazując na prowadzenie działalności gospodarczej w wyżej wskazanym zakresie od dnia 1 maja 2019 r.

Organ podatkowy ustalił, na podstawie zapisów Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, że podatnik na podstawie wniosku z dnia 5 marca 2019 r. dokonał zmiany polegającej na dopisaniu do działalności gospodarczej dodatkowego miejsca wykonywania działalności gospodarczej, tj. C. , ul. [...], w budynku usługowym. W ramach czynności sprawdzających organ podatkowy wezwał podatnika pismem z dnia [...] maja 2019 r. do przedłożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2019 rok w związku z zarejestrowaniem dnia 05 marca 2019r. działalności gospodarczej w C. przy ul. [...] wyjaśniając min., że brak wskazania we wniosku daty rozpoczęcia działalności jednostki oznacza to, że jako datę rozpoczęcia przyjmuje się datę złożenia wniosku. Niezaprzeczalnym jest, że zgodnie z wpisem w CEIDG działalność podatnik rozpoczyna z dniem 01 maja 2019 r., ale dla prawidłowego naliczenia podatku od nieruchomości istotnym jest, od kiedy nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, a wpis w CEIDG wskazuje na datę 05 marca 2019 r.

Następnie, podatnik wysłał maila z prośbą o dokonanie korekty podatku od nieruchomości zgodnie z załączonymi dokumentami, wskazując datę rozpoczęcia na dzień 01 maja 2019 r. oraz datę 30 września 2019 r. jako datę zawieszenia sezonowej działalności. Dołączono również skan wcześniej złożonych dokumentów. Kolejny mail został wysłany dnia [...] sierpnia 2019 r., informujący o zawieszeniu działalności z dniem 30 września 2019 r. oraz jej odwieszeniu z dniem 01 maja 2020 r. wraz ze skanem wcześniej złożonych dokumentów.

Organ podatkowy postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2019 r.

W dniu [...] września 2019 r. organ podatkowy wydał decyzję nr [...], w której, na podstawie art. 254 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: "O.p.") zmienił uprzednio wydaną decyzję z dnia [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości należnego w 2019 r. z kwoty [...]zł na kwotę [...]zł.

Organ podatkowy zauważył, że podatnik posiada nieruchomość położoną w C. przy ul. [...], która jest zabudowana budynkami innymi niż mieszkalne i zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1445 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty i budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. Zgodnie zaś z danymi zawartymi w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej podatnik najpierw dopisał dodatkowe miejsce wykonywania działalności gospodarczej tj. z dniem 05 marca 2019 r., a następnie dokonał wznowienia działalności z dniem 01 maja 2019 r. Powyższy zapis dla organu podatkowego jest wiążący, gdyż zgodnie z przywołanym przepisem budynki oraz grunt był w posiadaniu przez przedsiębiorcę od dnia 05 marca 2019 r. nawet w momencie zawieszenia działalności, które nie skutkuje w podatku od nieruchomości przy budynkach usługowych. Zaznaczono, że zawieszenie działalności gospodarczej podmiotu nie oznacza ustania jego bytu prawnego podatkowo-prawnego. Nie oznacza również definitywnego zaprzestania działalności gospodarczej. Zawieszenie działalności nie jest równoznaczne z utratą charakteru nieruchomości jako posiadanej przez przedsiębiorcę i nadal związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Pokreślono jednocześnie, że powyższy podatek od nieruchomości z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej naliczony jest do końca bieżącego roku, gdyż w chwili wydania przedmiotowej decyzji działalność gospodarcza w C. przy ul. [...] jest aktywna. Korekta naliczenia powyższego podatku będzie możliwa w momencie wykreślenia z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej działalności pod ww. adresem oraz złożenia w organie podatkowym korekty informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych za 2019 rok (druk IN-1).

Strona wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego od ww. decyzji organu I instancji podnosząc, że w dniu [...] lutego 2019 r. drukiem IN-I/K wysłanym za pośrednictwem poczty poinformowała organ podatkowy o zgłoszeniu sezonowej działalności gospodarczej w okresie 01.05.2019 r. do 30.09.2019 r., wskazując ilość metrów kwadratowych zajętych na prowadzenie działalności oraz właściciela nieruchomości, na którego terenie działalność będzie prowadzona. W okresie od 01 kwietnia 2019 r. podatnik oczekiwał na stosowne naliczenie kwot zgodnych ze złożoną deklaracją. Podatnik nie może się zgodzić z interpretacją, iż przypisane budynki są w jego posiadaniu od 05 marca 2019 r., ponieważ zarówno grunt, jak i budynki są w jego posiadaniu przez 12 m-cy każdego roku, a podatek od działalności prowadzonej sezonowo winien być obliczany w terminach deklarowanych przez podatnika, tj. od 1 maja do 30 września.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając decyzję, Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 6 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.

Zdaniem Kolegium, organ podatkowy I instancji prawidłowo zastosował normę 254 § 1 O.p. w zw. z art. 6 ust. 3 u.p.o.l., gdyż w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie - zgłoszenie nowego miejsca (nieruchomości) na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej - mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, czego sam podatnik nie kwestionuje. W ocenie organu odwoławczego, okoliczności podnoszone przez podatnika w odwołaniu, a więc sezonowość prowadzenia działalności, nie mają znaczenia w sprawie o tyle, że dla wymiaru podatku od nieruchomości znaczenie ma ustalony stan faktyczny, a w niniejszej sprawie rzeczywiste związanie nieruchomości w C. przy ul. [...] z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Skoro z CEIDG wynikało, że w 2019 roku podatnik figuruje jako wykonujący działalność gospodarczą - to prawidłowo został on uznany za przedsiębiorcę. W toku tego postępowania nie wskazywano na okoliczności świadczące o tym, że status przedsiębiorcy utracił.

W ocenie organu odwoławczego, fakt zawieszenia działalności gospodarczej pozostaje bez wpływu na przyjęte przez organ I instancji ustalenia w sprawie. Z punktu widzenia podatku od nieruchomości - opodatkowaniu podatkiem podlega nieruchomość, a nie działalność gospodarcza podatnika. Podatek od nieruchomości jako podatek o charakterze majątkowym płacony przez przedsiębiorcę nie nawiązuje do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez jej wykorzystywanie. Organ odwoławczy wskazał, że powyższe stanowisko, znajduje oparcie w jednolitym orzecznictwie sądowym, wskazując na wyrok NSA z 5 listopada 2015 R. sygn. akt II FSK 2308/13, wyrok WSA w Gliwicach z 25 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/GI 128/16 .

Podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] listopada 2019 r. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 6 ust 3 u.p.o.l. poprzez uznanie, iż zawieszenie prowadzenie działalności gospodarczej nie stanowi zmiany sposobu wykorzystania przedmiotu opodatkowania;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 120 O.p. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem ww. przepisów prawa materialnego oraz niżej wskazanych przepisów postępowania;

- art. 121 § 1 O.p. i art 2a O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych z uwagi na zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej przy rozstrzyganiu w przedmiotowej sprawie (in dublo pro fisco), mimo wyraźnego brzmienia przepisów mających zastosowanie w tym postępowaniu oraz interpretację istniejących wątpliwości wyłącznie na niekorzyść podatnika;

- art. 122 O.p. w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz jej rozstrzygnięcia w zgodzie z obowiązującymi w przedmiotowym postępowaniu przepisami prawa oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, poprzez wybiórczą jego analizę, w oderwaniu od właściwych przepisów mających niniejszym zastosowanie;

- art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 124 i art. 122 O.p. poprzez wydanie decyzji niezawierającej prawidłowego uzasadnienia prawnego, a w konsekwencji naruszenie zasady przekonywania i zasady prawdy obiektywnej.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty, przedstawiając argumentację oraz orzecznictwo, zmierzające do wykazania, że przyjęcie przez organy podatkowe, iż zawieszenie działalności gospodarczej i jej sezonowe prowadzenie nie ma znaczenia dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Kolegium, w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1i art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, zgodnie z powołanym wyżej przepisem Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty są zasadne.

Istotą sporu w sprawie było ustalenie, czy posiadane przez skarżącego nieruchomości: grunty i budynki podlegają opodatkowaniu według stawek najwyższych, tj. związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego podatek od nieruchomości za 2019 r. związany z prowadzoną na posiadanych nieruchomościach działalnością gospodarczą powinien być obliczany w terminach deklarowanych przez podatnika, tj. za okres od 1 maja 2019 r. do 30 września 2019 r., nie zaś jak to przyjął organ podatkowy za okres od zgłoszenia działalności gospodarczej w zakresie wynajmu kwater w dniu 5 marca 2019 r. do końca roku podatkowego. Zdaniem skarżącego zawieszenie działalności gospodarczej stanowi zmianę sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania.

Zarzuty skargi dotyczą zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię i wadliwe zastosowanie, jak i prawa procesowego.

Przechodząc do oceny zasadniczej kwestii spornej wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l. w brzmieniu adekwatnym dla sprawy, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie natomiast z art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.o.l., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; (...) (art. 1a ust. 2a u.p.o.l.).

Działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły (art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, Dz.U. poz. 646, ze zm.). Podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. ( art. 3 ust. 1 pkt u.p.o.l.). Podatnikami są również osoby będące posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, a w takim wypadku, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym ( art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.o.l.).

Wyjaśnić również należy, że wysokość podatku ustala się stosując stawki, które określane są corocznie przez radę gminy na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 5 u.p.o.l. Ustawa reguluje jedynie górne granice stawek podatku. Zgodnie z art. 5 ust. 2 i 3 u.p.o.l., rada gminy może różnicować wysokość stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystania gruntów przy czym stawki w najwyższej wysokości ustawa przewiduje dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej a w przypadku budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowane, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą i jest właścicielem nieruchomości przeznaczonej do działalności gospodarczej – wynajem kwater.

Sąd podziela stanowisko organu, co do zasady, że przedmioty zobowiązania w podatku od nieruchomości nie zostają pozbawione związania z działalnością gospodarczą (pozostawania w posiadaniu przedsiębiorcy) także w okresie zawieszenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Wynika to z tego, że zawieszenie działalności gospodarczej, nie jest zdarzeniem mającym wpływ na opodatkowanie podatkiem od nieruchomości bądź na jego wysokość. Zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej nie zwalnia przedsiębiorcy od zobowiązań o charakterze publicznoprawnym, pomimo bowiem zawieszenia przedsiębiorca ma obowiązek wywiązywania się ze zobowiązań podatkowych (por. także C. Kosikowski, Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej, Komentarz, Warszawa 2009, s. 121). Z punktu widzenia podatku od nieruchomości opodatkowaniu podatkiem podlega nieruchomość, a nie działalność gospodarcza podatnika. Podatek od nieruchomości jako podatek o charakterze majątkowym płacony przez przedsiębiorcę nie nawiązuje do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez jej wykorzystywanie. Czasowe zawieszenie działalności gospodarczej podmiotu nie oznacza ustania jego bytu prawnego i podatkowoprawnego. Nie oznacza to również definitywnego zaprzestania działalności gospodarczej. W konsekwencji, fakt czasowego zawieszenia działalności gospodarczej nie jest równoznaczny z utratą charakteru nieruchomości jako posiadanej przez przedsiębiorcę i nadal związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powyższy pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie sądowym (por. wyroki NSA z 5.11.2015 r., II FSK 2308/13, NSA z 06.06.2017 r., II FSK 1300/15, wyroki: WSA w Lublinie z 13.11.2019 r. I SA/Lu 347/19, WSA w Gdańsku z 20.03.2019 r. I SA/Gd 978/18, WSA w Krakowie z 30.03.2018 r. I SA/Kr 2002/15).

Nie sposób zatem uznać, że skoro przez część roku, posiadane przez skarżącego nieruchomości nie były eksploatowane, (w roku 2019 r. w okresie od 5 marca 2019 r. do 1 maja 2019 r. i od 30 września 2019 r. do 31 grudnia 2019 r.), to zaistniały stan faktyczny stanowił zmianę sposobu wykorzystania budynku i gruntu, o jakim mowa w art. 6 ust. 3 u.p.o.l., oznaczający możliwość opodatkowania podatkiem od nieruchomości jedynie w okresie pomiędzy 1 maja 2019 r. a 30 września 2019 r., jak deklarował skarżący.

Zgodnie z art. 6 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.

Wykładnia językowa oraz systemowa powyższego przepisu, zdaniem Sądu, nie uprawnia do przyjęcia, jakoby fakt wykonywania działalności gospodarczej jedynie w sezonie, i jej zawieszanie w okresie od września do maja, powodował konieczność wyłączenia spod opodatkowania lub różnicowania stawek opodatkowania wykorzystywanych dla tejże działalności obiektów. Posiadane przez podatnika nieruchomości pozostają bowiem przez okres całego roku związane z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej, nie są wykorzystywane w żaden inny sposób, a fakt, iż przez kilka miesięcy "oczekują" na nadejście sezonu, nie stanowi zgodnie z przytoczonym przepisem przesłanki umożliwiającej przychylenie się ku stanowisku skarżącego. Bez znaczenia pozostaje również fakt, że podatnik uzyskuje dochód z przedmiotowej nieruchomości sezonowo.

Z przepisu art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jednoznacznie wynika, że podatek od nieruchomości płacony przez przedsiębiorcę nie nawiązuje do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez jej wykorzystywanie. Decydujące znaczenie ma okoliczność, że podstawą opodatkowania nieruchomości stanowi to czemu służy, jej przeznaczenie, a nie jest istotne z punktu widzenia opodatkowania jak intensywnie jest wykorzystywana i jakie przynosi to efekty gospodarcze (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 14 października 2004 r., I SA/Bd 232/04). W przypadku niewykorzystania przez przedsiębiorcę posiadanych przez niego nieruchomości w całości lub w części z uwagi na charakter tego rodzaju usług – zapotrzebowania usługobiorców, wyłącznym kryterium, na podstawie którego do ich opodatkowania mogą mieć zastosowanie stawki inne niż przewidziane w stosownej uchwale rady gminy dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, jest rezygnacja z działalności w tym budynku, niewykorzystanie nieruchomości ze względów technicznych. Przez sposób wykorzystania budynku należy rozumieć to, na jakie cele czy potrzeby budynek jest zajęty, przy czym nie traci go przez fakt czasowego braku zajęcia (niewykorzystywanie). Stąd nie można mówić o względach technicznych.

Jak wyżej wskazano, w orzecznictwie uznaje się, że okresowe niewykorzystywanie nieruchomości nie powoduje, że przestają być one związane z prowadzoną przez podmiot gospodarczy działalnością gospodarczą. Z tego też względu opodatkowanie nieruchomości wykorzystywanych sezonowo do prowadzenia działalności gospodarczej, podatkiem od nieruchomości według najwyższych stawek będzie miało miejsce przez cały rok.

Nie budzi wątpliwości, że z samego faktu, że strona jest przedsiębiorcą, wynika, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., że znajdujące się w jego władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z tą działalnością. Jednakże co umknęło uwadze organu, zaznaczenia wymaga, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych uzależnia podwyższenie stawki podatku od nieruchomości dla budynków mieszkalnych lub ich części od okoliczności faktycznej (podkreślenie własne sądu) tj. zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.).

Należy wskazać, że budynki mieszkalne lub ich części "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej", to te, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej a nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to te które są w posiadaniu przedsiębiorcy. Ażeby budynek mieszkalny mógł być opodatkowany stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, musi być zatem zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie tylko znajdować się w posiadaniu przedsiębiorcy. Zatem nie nazwa budynku mieszkalnego (czy to pensjonatowa, hotelowa, kwatery) ale fakt zajęcia budynku lub jego części na działalność gospodarczą przesądza o zastosowaniu najwyższej stawki podatku. Inaczej mówiąc okres opodatkowania stawką podatku jak dla działalności gospodarczej będzie uzależniony od faktycznego (deklarowanego) okresu prowadzonego wynajmu.

Kwalifikowanie budynków do określonej kategorii, w celu zastosowania właściwej stawki opodatkowania następuje zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (jednolity tekst: Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.), zwanej dalej "p.g.k.", wedle którego: "podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków". W związku z tym, opodatkowanie budynku lub jego części stawką podatku przewidzianą dla budynków mieszkalnych jest możliwe, jeżeli w ewidencji gruntów i budynków budynek określony został jako mieszkalny. Jeżeli budynek jest wpisany do ewidencji budynków, organ podatkowy jest zobowiązany uwzględnić dane dotyczące klasyfikacji (przeznaczenia) budynku zawarte w tej ewidencji. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie administracyjnym poglądem, organy administracji nie mogą bowiem odmówić stosowania przepisów prawa (w tym przypadku art. 21 ust. 1 p.g.k.), których treść jest jasna i nie budzi wątpliwości. Skoro przepis prawa nakazuje uwzględnić przy wymiarze podatku dane z ewidencji, dotyczące zarówno gruntu, jak i budynku, to informacje zawarte w ewidencji gruntów są dla organów wiążące, co oznacza, niedopuszczalność dokonania własnych, odrębnych ustaleń w zakresie tych danych przez organy podatkowe.

Ponadto, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią dokumenty urzędowe. Zgodnie z uregulowaniem art. 194 § 1 O.p. "dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone".

Nie sposób zatem pominąć, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych.

Zauważyć przy tym należy, że kwestionowanie danych dotyczących powierzchni gruntów czy też zaklasyfikowania obiektów do budynków czy budowli może odbywać się wyłącznie w odrębnym postępowaniu administracyjnym (i przez uprawnione podmioty) i dopóki to nie nastąpi, dopóty nie można skutecznie zarzucić organom podatkowym błędnych ustaleń co do wielkości i rodzaju gruntów i budynków. Do czasu zmiany w ewidencji dane z ewidencji muszą stanowić jedyną podstawę ustalenia wielkości powierzchni nieruchomości i kategorii obiektu podlegającej opodatkowaniu.

W niniejszej sprawie organ podatkowy uznał, że nieruchomości są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą przez skarżącego tj. są w posiadaniu przedsiębiorcy i wskazuje na przedmiot opodatkowania - budynek usługowy a organ I instancji stwierdza, że posiadana przez skarżącego nieruchomość zabudowana jest budynkami innymi niż mieszkalnymi.

Jednakże brak jest w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów i budynków z którego to wynikałoby, z jakim rodzajem budynku mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jest to o tyle istotne, że organ posługuje się zwrotem – budynek usługowy a posługiwanie się zwrotem budynek usługowy wskazuje na funkcję jako pełni budynek w prowadzonej działalności gospodarczej a organ I instancji wprost mówi o innych niż mieszkalnych budynkach.

Przedwczesne jest zatem nałożenie obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości według stawki jak dla nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy poczynając od 5 marca 2019 r. bez wykazania z jakim rodzajem budynku mamy do czynienia.

Zauważyć należy, że dwuinstancyjność postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym, merytorycznym rozpoznaniu sprawy - przez organy obu instancji. Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 1987 r. IV SA 385/87 GAP 1987 r. nr 21, str. 40, z dnia 22 kwietnia 1998 r. I SA/Lu 21/98 niepublikowany). Organ odwoławczy powinien nie tylko kontrolować zgodność z prawem i celowość decyzji organu I instancji, ale musi na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, wydać w sprawie jeszcze jedno rozstrzygnięcie (por. NSA w wyroku z 7 maja 1984 r. II SA 225/84 ). W przedmiotowej sprawie kontrola zgodności z prawem decyzji organu pierwszej instancji przez organ drugiej instancji, między innymi winna obejmować kompletność materiału dowodowego dającego podstawę do oceny legalności podjętego rozstrzygnięcia. Właśnie konieczność przeprowadzenia ponownej oceny zebranego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego (i ewentualnie uzupełnionego w postępowaniu odwoławczym) stanowi istotę podatkowego postępowania odwoławczego, w którym organ odwoławczy - jak już była o tym mowa - obowiązany jest do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie.

W ponownym postępowaniu organ uzupełni materiał dowodowy o wypis z ewidencji gruntów i budynków, z którego wynikałby rodzaj budynku przy ul. [...] w C. . Ponownie rozstrzygając o okresie opodatkowania nieruchomości skarżącego według stawki jak dla nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą tj. będącą w posiadaniu przedsiębiorcy, organ uwzględni wykładnię przepisów mająca zastosowanie w niniejszej sprawie dokonaną przez sąd.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien wyczerpująco wyjaśnić przesłanki dokonanego rozstrzygnięcia. Zgodzić się należy ze skarżącym, że staranność przekazywania adresatowi uzasadnienia własnych argumentów wykorzystanych przy formułowaniu treści decyzji jest istotnym elementem funkcji perswazyjnej uzasadnienia. Jest także, wymogiem art. 210 § 1 pkt 6 O.p., w którym elementem uzasadnienia prawnego decyzji jest "wyjaśnienie podstawy prawnej". Braki tych elementów uzasadnienia wskazuje na niedbałość organu w rozpoznaniu sprawy, nie pozwala na rozpoznanie motywów, którymi kierowano się przy jej załatwieniu i powoduje, że w zasadzie, poprzez brak rzeczowej argumentacji, decyzja w istocie wymyka się spod kontroli.

Wyjaśnienie i rozważenie skonstatowanych przez Sąd wątpliwości w sprawie, sporządzenie uzasadnienia rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami art. 210 § 1 pkt 6 O.p. umożliwi organowi doprowadzenie w sprawie do stanu zgodności z prawem.

Uznając, że doszło do naruszenia art. 233 § 1 pkt 1, art. 120 i art. 122 (w zw. z art. 181, art. 187, 191) O.p. skargę jako uzasadnioną należało uwzględnić a zaskarżoną decyzję uchylić ze wskazanych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi na obecnym etapie postępowania, wobec konieczności uzupełnienia materiału dowodowego i rozważenia sprawy w kontekście wskazanej przez sąd wykładni przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, czyni przedwczesnym. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. – obejmują one kwotę uiszczonego wpisu od skargi w wysokości [...] zł.