Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1017/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 140, art. 144
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I, w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi M. A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 5 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 17 §1 oraz art. 18 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.), stwierdził niedopuszczalność zażalenia złożonego przez M. A.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

W piśmie z dnia 4 kwietnia 2018 r. M.A. wniósł, aby Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego - wierzyciel dołączył się do prowadzonego przeciwko niemu egzekucji z nieruchomości będącej jego własnością.

Naczelnik w odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 30 maja 2018 r. poinformował stronę, że do jego majątku prowadzone jest postępowanie egzekucyjne jedynie w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 20 października 2015 r. Kwota zaległości na dzień 29 maja 2018 r. wynosiła 58,20 zł, przez co koszty jakie powstałyby przy egzekucji z nieruchomości byłyby niewspółmiernie wysokie do dochodzonej należności. Ponadto organ wskazał, że nieruchomość ta położona jest w P., zatem Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego nie jest organem właściwym do prowadzenia egzekucji.

W piśmie z dnia 21 czerwca 2018 r. M. A. wskazał, m.in., że wnosi zażalenie na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2018 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia egzekucji z nieruchomości.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego pismem z dnia 19 lipca 2019 r. wezwał stronę w terminie 7 dni do sprecyzowania treści żądania.

W piśmie z dnia 2 sierpnia 2018 r. strona wskazała, że zażalenie dotyczy m.in. braku ustosunkowania się organu do wniosku o skierowanie egzekucji z nieruchomości w P.

Postanowieniem z dnia [...] 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził niedopuszczalność zażalenia.

Organ wyjaśnił, że stronie nie przysługiwało prawo do wniesienia zażalenia na brak podjęcia przez organ wnioskowanej przez stronę czynności, albowiem ustawa nie przewiduje takiego środka. Zażalenie przysługuje stronie wyłącznie, gdy prawo do jego złożenia wynika jednoznacznie z przepisów ustawy. Prawa tego nie można domniemywać. W świetle powyższego, w ocenie organu zaistniała przyczyna przedmiotowa niedopuszczalności zażalenia z dnia 21 czerwca 2018 r.

Organ poinformował stronę, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego umarzając postępowanie egzekucyjne postanowieniami z dnia [...] 2018 r., wskazał na przesłankę przedawnienia się egzekwowanych obowiązków, a nie na przesłankę bezskuteczności egzekucji, co oznacza, że brak jest już możliwości podjęcia postępowania, które zostało umorzone na jej podstawie. Organ wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że z nieruchomości prowadzona już jest egzekucja przez komornika sądowego, który w przypadku zbiegu egzekucji pozostanie organem właściwym do jej prowadzenia do czasu zakończenia postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o uchylenie w całości ww. postanowienia i uznania Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego jako właściwego do dalszego prowadzenia egzekucji z nieruchomości. Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu w sprawie z akt nadzoru nad egzekucją z nieruchomości należącej do skarżącego prowadzoną przez Sąd Rejonowy [...]IX Wydział Cywilny pod sygn. akt: [...] na okoliczność prowadzonej egzekucji z nieruchomości oraz dowodu w sprawie z akt egzekucji prowadzonej z nieruchomości skarżącego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym pod sygn. akt: [...] na okoliczność zasadności prowadzenia egzekucji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego za pośrednictwem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna, dlatego podlega oddaleniu.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej stwierdzające, że zażalenie skarżącego jest niedopuszczalne. Ww. postanowienie wydane zostało na podstawie art. 134 oraz art. 144 k.p.a.

Zgodnie z treścią art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W myśl zaś art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale (Rozdział 11 Zażalenia) do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.

Przepis art. 134 k.p.a. nie wskazuje warunków, jakie decydują o dopuszczalności środka odwoławczego. Niedopuszczalność odwołania (zażalenia) może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania (zażalenia) z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz braku możliwości wniesienia środka odwoławczego. Przesłanka podmiotowa niedopuszczalności odwołania (zażalenia) oznacza złożenie środka odwoławczego przez podmiot nie mający do tego legitymacji.

Powyższy przepis obliguje zatem organ m.in. do zbadania wniesionego środka odwoławczego (zażaleniowego) pod kątem jego dopuszczalności przed przystąpieniem merytorycznego rozpoznania sprawy. Obowiązek ten ma szczególne znaczenie, ponieważ nie wszystkie czynności organu podlegają zaskarżeniu.

Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy, należy zauważyć, że w niniejszej sprawie wystąpiła niedopuszczalność zażalenia z uwagi na przyczynę o charakterze przedmiotowym. Brak jest bowiem prawnej możliwości zaskarżenia pisma z dnia 30 maja 2018 r., które w istocie jest jedynie pismem informującym i stanowi odpowiedź na pismo strony z dnia 4 kwietnia 2018 r.

Trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2018 poz. 1314 ze zm.) o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Stosownie zaś do art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.

Z powyższych przepisów wynika, że zażalenie przysługuje jedynie od postanowień i to w dodatku takich, których zaskarżalność, przewidują wprost przepisy ustawy. Zatem tylko na postanowienia enumeratywnie wymienione w ustawie strona może złożyć zażalenie. Brak zaś takich unormowań przewidujących dopuszczalność wniesienia zażalenia obliguje organ administracji do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia w oparciu o art. 134 k.p.a.

W niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka przedmiotowa dotycząca istnienia podstawy prawnej do wniesienia zażalenia. Podkreślenia wymaga, że zaskarżone przez stronę pismo nie miało formy postanowienia. Stosownie do art. 124 k.p.a. koniecznym elementem postanowienia jest m.in. rozstrzygnięcie. Jeżeli pismo nie zawiera rozstrzygnięcia, lecz jedynie informację o podejmowanych przez organ działaniach, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, to brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie organ wydał postanowienie. Postanowienia wydawane w toku postępowania administracyjnego załatwiają poszczególne kwestie wynikające w toku postępowania. Nie można zaś zrównywać udzielenia informacji z wydaniem rozstrzygnięcia. Abstrahując od powyższego należy również zauważyć, że w niniejszym przypadku również obowiązku wydania postanowienia nie przewidują przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, czy też kodeksu postepowania administracyjnego. Tym samym należało uznać, że organ prawidłowo stwierdził, że stronie nie przysługiwało zażalenie na pismo informujące z dnia 30 maja 2018 r. Uprawnienia takiego nie można bowiem domniemywać, co istotne możliwość zaskarżenia musi być wprost wskazana w przepisach. Z powyższych względów sąd uznał, że stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowe.

Końcowo sąd zauważa, że skoro pismo Naczelnika z dnia 30 maja 2018 r. nie podlegało zaskarżeniu, to również nie było podstaw do przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów na okoliczność prowadzonej egzekucji.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), nie stwierdził naruszeń prawa, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.