Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3403/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia zwolnić skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowić na jego rzecz adwokata


UZASADNIENIE

Skarżący M. S. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, motywując to trudną sytuacją materialną i zdrowotną. Skarżący jest inwalidą, zamieszkuje samodzielnie i sam utrzymuje mieszkanie. Czynsz za to mieszkanie wynosi 431,63 zł. Skarżący powołał się na fakt szkód poniesionych w związku z zalaniem mieszkania i kradzieżą. Skarżący ponosi wydatki na leczenie, remonty mieszkania, zakup odzieży i skromnego wyżywienia. Poza mieszkaniem i garażem Skarżący nie posiada żadnego majątku. Źródłem jego utrzymania jest renta inwalidzka w kwocie 1.369,69 zł. W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżący podał, że w 2011 r. osiągnął dochód w wysokości 15.506,18 zł. Wśród wydatków wymienił czynsz (430 zł), gaz, prąd, telefon (150 zł), obiady (400 zł), wydatki kulturalno-oświatowe i zakup prasy (120 zł). Pozostała suma przeznaczona jest na kolacje i śniadania, leczenie, zakup odzieży, remonty mieszkania. Garaż służy jako pomieszczenie gospodarcze, a zatem nie jest przedmiotem najmu. Skarżący nie korzysta z pomocy społecznej. Nie posiada też rachunku bankowego. Skarżący przedłożył fakturę dokumentującą uiszczenie opłaty sanatoryjnej, kopie przekazów pocztowych, dowód zapłaty za czynsz.

Uwzględniając powyższe zważono, co następuje:

Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Oceniając wniosek Skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. O takim rozstrzygnięciu zadecydował m. in. fakt, iż Skarżącemu przyznano już prawo pomocy w analogicznym zakresie. Nastąpiło to na mocy postanowienia WSA w Warszawie z 14 stycznia 2013 r. (V SA/Wa 2123/12).

Przedstawioną tam argumentację referendarz sądowy w pełni podziela. Skarżący utrzymuje się z renty inwalidzkiej w wysokości 1.369,69 zł. Same tylko wydatki na czynsz za mieszkanie, opłaty za gaz, prąd, telefon, zakup obiadów i prasy, wydatki kulturalno-oświatowe pochłaniają 1.100 zł. Pozostałą kwotę Skarżący przeznacza na leczenie, zakup odzieży i żywności, remonty mieszkania.

Uwzględniając powyższe oraz to, że kwota, którą Skarżący dysponuje pozwala na zaspokojenie tylko podstawowych potrzeb życiowych uznać należało, iż wykazał on, że nie ma dostatecznych środków na prowadzenie sprawy przed sądem. W tej sytuacji zasadne jest zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie na jego rzecz adwokata. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.

Ubocznie jedynie referendarz sądowy zauważa, że nie wyciągnął negatywnych dla Skarżącego konsekwencji z faktu nienadesłania zeznania podatkowego oraz dokumentów obrazujących ponoszone wydatki. W tym zakresie poprzestał na złożonym przezeń oświadczeniu.