Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 148/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 148/16

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r, Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r, Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę regionalnego składowiska odpadów wraz z infrastrukturą na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...], sprostowaną postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] października 2015r, znak [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i brak jest podstaw do jej uchylenia.

Wojewoda [...] wskazał, że inwestor spełnił warunki wymagane w procedurze ubiegania się o decyzję o pozwoleniu na budowę stosownie do treści art. 32, 33, 34 ust. 1-3 ustawy Prawo budowlane, tj. do wniosku załączył: projekt budowlany, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wypis i wyrys ze zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy [...], decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2014 r, Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, zmienioną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...], przeniesioną decyzją Wójta Gminy [...] w dniu [...] kwietnia 2015 r na rzecz [...] Sp. z o.o. oraz opinie i uzgodnienia wymagane przepisami szczególnymi. Wyjaśnił, że jeżeli inwestor spełni warunki nałożone ww. przepisami organ administracji architektoniczno- budowlanej nie może odmówić pozwolenia na budowę.

Wyjaśnił, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] sierpnia 2005 r. uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...], zmienionego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2011 r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Woj. [...] z 2011 r., Nr [...], poz. [...]/, działki przeznaczone pod realizację inwestycji zlokalizowane są na terenie oznaczonym w planie symbolem K - teren infrastruktury technicznej - kanalizacja - oczyszczalnia ścieków i zgodnie z § 129 pkt 8 "Po wyłączeniu z dalszej eksploatacji zbiornika akumulacji ścieków znajdującego się na terenie oznaczonym symbolem przeznaczenia K obowiązuje konieczność przeprowadzenia prac rekultywacyjnych. Dopuszcza się wyłącznie rekultywację zbiornika poprzez utworzenie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne spełniającego wymagania określone ustawą o odpadach i rozporządzeń wykonawczych, na których składowane mogą być odpady o kodach: 20xxxx, 1905xx, 1906xx, 1908xx, 1912xx o charakterze mineralnym. Po wypełnieniu zbiornika należy przeprowadzić rekultywację w kierunku leśnym". Zatem przedmiotowa inwestycja wypełnia zapis planu.

Plan miejscowy po uchwaleniu i opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Województwa [...], stosownie do regulacji art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U z 2015 r., poz. 199 ze zm.) jest aktem prawa miejscowego i wiąże zarówno organy gminy, instytucje publiczne jak i inwestorów. Przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w zgodzie z treścią decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2014 r., Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, zmienioną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...], przeniesioną w dniu [...] kwietnia 2015 r decyzją Wójta Gminy [...] na rzecz [...] Sp. z o.o.

Wojewoda [...] podniósł, że zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2013 r, poz. 1235 ze zm.) "Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1", czyli m.in. decyzje o pozwoleniu na budowę.

Ponadto przedmiotowa inwestycja została uzgodniona przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych, przez rzeczoznawcę ds. sanitarno-higienicznych pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych bez zastrzeżeń, przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych bez uwag oraz przez rzeczoznawcę do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii.

Odnosząc się do zarzutów odwołujących się, organ II instancji poinformował, że inwestor przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę, legitymował się prawomocną decyzją o uwarunkowaniach środowiskowych.

Jako nietrafny uznał organ zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., ponieważ strony postępowania otrzymały zawiadomienie Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. o jego wszczęciu, oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, przed wydaniem skarżonej decyzji. Żadna ze stron nie wniosła uwag i zastrzeżeń do projektowanej budowy.

Natomiast podnoszone przez odwołujących potencjalne uciążliwości związane z budową składowiska odpadów, takie jak: spadek wartości sąsiednich nieruchomości, brak rekompensaty ze strony inwestora, choroby ludzi i zwierząt nie znajdują, w ocenie Wojewody [...], uzasadnienia w przepisach prawa. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zapisano: "/.../ w raporcie o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie składowiska Odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne przeprowadzone zostały analizy oddziaływania inwestycji na poszczególne komponenty środowiska /powietrze, wody podziemne, wody powierzchniowe, gleby/, przeanalizowano poszczególne rodzaje emisji do środowiska pochodzące /substancji do powietrza, hałasu do środowiska, odpadów, gatunki i obszary chronione. Przeprowadzone analizy nie wykazały oddziaływania przekraczającego poziomy dopuszczalne, określone obowiązującymi przepisami prawa, poza terenem do którego tytuł prawny posiada Inwestor".

Od wymienionej na wstępie decyzji Wojewody [...] M. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r, Nr [...], a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności: - art. 77 oraz art. 82 k.p.a. poprzez uchybienia w zbieraniu dowodów i nie wyjaśnienie sprawy; - art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów; - art. 28 k.p.a. poprzez brak udziału w postępowaniu w charakterze strony wszystkich osób, których interesu prawnego dotyczy postępowanie i wydana decyzja, a także poprzez nieudostępnienie dokumentacji budowlanej osobom zgłaszającym się do Starostwa Powiatowego. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów art. 77 i 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wyczerpującego materiału dowodowego, nieuwzględnienie ograniczeń wynikających z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], a także nieuwzględnienie zgłaszanych ustnie i w pismach sprzeciwu wobec budowy regionalnego składowiska odpadów.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ za stronę postępowania uznał jedynie właścicieli działek graniczących z planowanym składowiskiem, natomiast składowisko odpadów oddziaływać będzie nie tylko na nieruchomości graniczące, ale również na pozostałe nieruchomości co powoduje, że organ nie ustalił wszystkich stron postępowania, czym rażąco naruszył art. 28 k.p.a. Ponadto osoby, które zgłaszały się do Starostwa w celu zapoznania się z projektem budowlanym nie uzyskały wglądu w tę dokumentację w związku z tym ich prawo do obrony zostało w sposób rażący naruszone. Skarżąca podniosła również, że Starostwo nie przeprowadziło sprawdzenia zagrożeń dla okolicznych nieruchomości wynikających z urządzenia planowanego składowiska odpadów.

W piśmie z dnia [...] października 2016 r, stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżąca stwierdziła, że zaskarżona decyzja została wydana:

1) z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 127 ust. 3 w zw. z ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2002 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji poprzez nieokreślenie w decyzji - pozwoleniu na budowę wymagań zapewniających ochronę życia i zdrowia ludzi, ochronę środowiska oraz ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich — co miało istotny wpływ na wynik sprawy - i co dodatkowo zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności;

2) z rażącym naruszeniem prawa, bowiem z samej istoty tymczasowych obiektów budowlanych wynika, iż obiekty te mogą być posadowione na gruncie jedynie przez określony czas, podczas gdy organ nie zastosował w przedmiotowej sprawie dyspozycji art. 36 ust 1 pkt 2 w związku z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo Budowlane i w konsekwencji nie określił w decyzji — pozwoleniu na budowę czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych w postaci: kontenerowego budynku magazynowego o pow. zabudowy 29,54m2, kontenerowego budynku ochrony o pow. zabudowy 14,77 m2, kontenerowego budynku biurowo-administracyjnego o pow. zabudowy 29,54m2 oraz kontenerowego budynku socjalnego o pow. zabudowy 59,11 m2 - co zgodnie z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności;

3) z rażącym naruszeniem prawa, bowiem organ wbrew ciążącej na nim dyspozycji art 36 ust 1 pkt 2 lit b w zw. z art 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane nie określił w decyzji — pozwoleniu na budowę terminu rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych objętych tą decyzją - co zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności;

4) naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a) art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. - poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, pomimo że istniały przesłanki do zastosowania art. 138 §1 pkt 2 k.p.a., tj. uchylenia w całości decyzji organu I instancji i orzeczenia co do istoty sprawy;

b) art 107 § 2 k.p.a. w zw. z art. 127 ust. 3 i 4 ustawy o odpadach poprzez brak zamieszczenia w decyzji - pozwoleniu na budowę obligatoryjnego elementów w postaci wymagań, o których mowa w art 127 ust. 4 ustawy o odpadach;

c) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. — poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przejawiającego się w tym, iż organ nie wskazał czy obiekty kontenerowe objęte decyzją — pozwoleniem na budowę będą trwale związane z gruntem, czy też stanowią obiekt tymczasowy o jakim mowa w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane.

W oparciu o tak doprecyzowane zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji również w całości, ewentualnie o uchylenie w całości decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W piśmie z dnia [...] marca 2017 r uczestnik postępowania – [...] Sp. z o.o. wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Inwestor odniósł się do poszczególnych zarzutów skarżącej.

Podniósł, że z decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia (dalej - "decyzja środowiskowa") przeprowadzone zostały analizy oddziaływania inwestycji na poszczególne komponenty środowiska (powietrze, wody podziemne, wody powierzchniowe, gleby), przeanalizowano poszczególne rodzaje emisji do środowiska pochodzące z przedmiotowego przedsięwzięcia (substancji do powietrza, hałasu do środowiska, odpadów, ścieków) oraz wpływ na przyrodę, tj. gatunki i obszary chronione. Przeprowadzone analizy nie wykazały oddziaływania przekraczającego poziomy dopuszczalne, określone obowiązującymi przepisami prawa, poza terenem, do którego tytuł prawny posiada spółka.

Zdaniem inwestora okoliczność pominięcia A. O. w postępowaniu administracyjnym jako strony postępowania może stanowić podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania, natomiast nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę z przyczyn proceduralnych.

Inwestor szczegółowo odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi, stanął na stanowisku, iż postępowanie administracyjny było prowadzone w sposób prawidłowy i nie zostały naruszone zarówno przepisy postępowania, jak i prawa materialnego.

Na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 r. strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska. Przy czym skarżąca podniosła, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na terenie trzech gmin: [...], [...] i [...], natomiast Gmina [...] nie uczestniczyła w postępowaniu. Wskazała również, że zbiornik wodny na którym posadowiono przedmiotowe składowisko odpadów jest zamieszkały przez ptactwo wodne, natomiast w sprawie nie wydano pozwolenia wodno-prawnego. Powyższe stanowisko skarżąca ponowiła w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2017 r. Dodała, że działki nr ew. [...], [...] i [...] należące do A. O. znajdują się w granicach gminy [...].

W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2017 r. inwestor stwierdził, że zbiornik akumulacyjny na ścieki, znajdujący się na terenie na którym inwestor planuje prowadzić skarżoną inwestycję nigdy nie figurował i nie figuruje jako zbiornik wodny w ewidencji melioracji wodnych podstawowych i szczegółowych Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...], a tym samym nie by traktowany przez organy jako zbiornik wodny podlegający ochronie prawnej. Inwestor na potwierdzenie swojego stanowiska złożył pismo Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] z dnia [...] marca 2017 r., skierowane do Starostwa Powiatowego w [...]. Odnośnie zarzutu pomięcia Gminy [...] jako strony postępowania, inwestor podniósł, że w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie znajdowały się żadne nieruchomości, których właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą jest ww. Gmina.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.").

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 P.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa.

Kontrola zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę regionalnego składowiska odpadów wraz z niezbędną infrastrukturą.

Na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 roku Sąd, uwzględniając wniosek A. O., dopuścił ją do udziału w sprawie.

Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę krąg stron tego postępowania wyznacza przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą", stanowiący regulację szczególną i o węższym zakresie w stosunku do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego zawierającego "ogólną" definicję strony. W myśl art. 28 ust. 2 ustawy stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. To ostatnie pojęcie zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 ustawy, zgodnie z którym "obszar oddziaływania obiektu" oznacza teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu cytowanego przepisu, należą m.in. przepisy z zakresu ochrony środowiska oraz ochrony przyrody.

Do kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę należą, określone w powołanym przepisie podmioty, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające z konkretnych przepisów prawa, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów w zakresie zagospodarowania ich nieruchomości.

Analiza akt sprawy prowadzi do stwierdzenia, że nieruchomość uczestniczki postępowania A. O., składająca się z działek o nr [...], [...] i [...], położona w sąsiedztwie inwestycji, została zakwalifikowana jako znajdująca się w obszarze oddziaływania obiektu, które to oddziaływania w zakresie ochrony środowiska zostały uznane za dopuszczalne, co potwierdza decyzja Wójta Gminy [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] - budowę regionalnego składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne.

Z tych przyczyn na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 roku Sąd, uwzględniając wniosek A. O., dopuścił ją do udziału w sprawie.

Rozważenia w tym miejscu wymaga, czy brak udziału A. O. w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę stanowi naruszenie prawa art. 10 K.p.a. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub, że zachodzi przesłanka wznowieniowa oparta o przepis art. 145 par. 1 pkt 4 K.p.a., zobowiązująca Sąd do uwzględnienia skargi.

Z dołączonej do akt sprawy kopii umowy darowizny dokonanej aktem notarialnym z dnia [...] maja 2015 r. wynika, że A. O. na podstawie umowy darowizny stała się właścicielką m.in. opisanej wyżej nieruchomości. Poprzedni właściciele, rodzice uczestniczki postępowania, brali czynny udział w postępowaniu, doręczana była im również korespondencja związana z całym procesem inwestycyjnym. Część tej korespondencji odbierana była również przez samą uczestniczkę postępowania.

Z akt administracyjnych wynika, iż o wszczęciu postępowania w sprawie budowy składowiska odpadów Starosta [...] informował zainteresowane strony pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania odebrał w dniu [...] sierpnia 2015r. ojciec uczestniczki W. O. W ocenie Sądu , nawet gdyby przyjąć, co wydaje się mało prawdopodobne, że ojciec uczestniczki nie poinformował jej o wszczęciu postępowania, to okoliczności związane z toczącym się postępowaniem w sprawie pozwolenia na budowę musiały być znane uczestniczce. Budowa składowiska odpadów, poprzedzona postępowaniem w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia tocząca się z udziałem społeczeństwa lokalnego niewątpliwie była znana powszechnie. Znamienne jest również to, że korespondencję kierowaną do rodziców na ich adres odbierała sama uczestniczka postępowania ( zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji organu II instancji) . W toku rozprawy profesjonalny pełnomocnik uczestniczki nie wykazał, jaki wpływ na kontrolowane rozstrzygnięcie miał brak udziału w sprawie. Nie można było również uznać, ze zachodzi przesłanka określona w art. 145 par. 1 pkt 1c P.p.s.a. W ocenie Sądu nie zachodzi również przypadek opisany w art. 145 par. 1 pkt 1b P.p.s.a. z uwagi na to, iż brak udziału strony nastąpił w sytuacji gdy przy zachowaniu zwykłej staranności uczestniczka postępowania mogła dowiedzieć się o toczącym się postępowaniu dotyczącym m.in. jej nieruchomości, zwłaszcza w sytuacji zamieszkiwania w niezbyt licznej społeczności oraz nagłośnienia sprawy przez inwestora w ramach działań społeczności lokalnej - informacja na festynie.

Przechodząc do oceny sprawy podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

- zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Pozytywny wynik opisanego powyżej sprawdzenia skutkuje obowiązkiem wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wynika to z art. 35 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W przedmiotowej sprawie organy uwzględniły zapisy obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. (ogłoszoną w Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...] z 2011r.) i niewadliwie w oparciu o zapisy powołanego aktu miejscowego ustaliły, że działki na których zrealizowana ma być inwestycja odznaczone są w planie symbolem K – teren infrastruktury technicznej – kanalizacja – oczyszczalnia ścieków i zgodnie z par. 129 pkt 8 na tym terenie dopuszcza się wyłącznie rekultywację zbiornika poprzez utworzenie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne spełniającego wymagania określone ustawą o odpadach i rozporządzeń wykonawczych /.../ . Prawidłowo organ uznał, że przedmiotowa inwestycja zgodna jest z planem miejscowym.

Organy w przedmiotowej sprawie uwzględniły również zapisy ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] . Decyzja ta została poprzedzona uzgodnieniem z państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w [...] – opinia z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...], - postanowienie z dnia [...] marca 2014 r.

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że na etapie procesu inwestycyjnego organy architektoniczno-budowlane nie dokonują ponownie oceny tych okoliczności sprawy, które stanowiły podstawę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wynika to wprost z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, który nakłada na organy obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepis ten nie daje natomiast podstaw do oceniania postępowania, w którym zostały wydane te decyzje, jak też ingerowania w rozstrzygnięcia w nich zawarte. Nie pozostaje zatem w kompetencji organów architektoniczno-budowlanych zmiana wymagań ochrony środowiska określonych w ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ architektoniczno - budowlany ma obowiązek jedynie ocenić zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska sprecyzowanymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) wskazuje się, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określa się środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Organ architektoniczno-budowlany nie może zatem ich samodzielnie określić. Z przytoczonymi zapisami ustaw koresponduje nadto treść art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, zgodnie z którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ architektoniczno - budowlany przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1). Powyższe należy rozumieć, że organy architektoniczno-budowlane nie mogą badać i oceniać kwestii rozstrzygniętych decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach.

Inwestycja, zgodnie z art. 127 ust. 5 ustawy o odpadach była ujęta w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami dla [...] na lata 2012 – 2017 z uwzględnieniem lat 2018-2023 ( k. 138).

Inwestor zgodnie z art. 32 i nast. ustawy Prawo budowlane wraz z wnioskiem złożył wymagane dokumenty, projekt budowlany, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz opinie i uzgodnienia wymagane przepisami odrębnymi, w tym decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.

Z uwagi na powyższe wyjaśnienia Sąd uznał za bezzasadny zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 77 i 82 K.p.a. w zakresie postępowania dowodowego, zwłaszcza, że zarzut ten nie został uzasadniony.

W piśmie procesowym z dnia [...] października 2016 r. skarżąca przywołała szereg innych zarzutów. Dotyczyły one m.in. żądania stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, z uwagi na rażące naruszenie art. 36 ust. 1 pkt 2 lit b w związku z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez brak określenia terminu rozbiórki obiektów tymczasowych. Zarzut ten należało uznać za całkowicie chybiony. Wprawdzie pozwolenia na budowę obejmowało m.in. budowę obiektów kontenerowych, np. kontenerowego budynku magazynowego, kontenerowego budynku biurowo – administracyjnego, jednakże sam sposób budowy nie przesądzał, że budynki te będą miały charakter tymczasowy. To od woli inwestora zależy trwałość obiektów i technologia ich budowy.

Za zasadny należy uznać natomiast zarzut naruszenia art. 107 par. 3 K.p.a. w związku z art. 127 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2002 r. o odpadach (t. jedn. Z 2013 r. poz. 21 ze zm.).

Zgodnie z tym przepisem organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę składowiska odpadów określa w tym pozwoleniu wymagania zapewniające ochronę życia i zdrowia ludzi, ochronę środowiska oraz ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich.

Istotnie w treści decyzji o pozwoleniu na budowę nie zawarto powyższych elementów, jednakże uchybienie to pozostało bez wpływu na wynik sprawy. Zaskarżone do Sądu decyzje zatwierdzały przedstawiony przez inwestora projekt budowlany i udzielały pozwolenia na budowę inwestycji opisanej i określonej w tym dokumencie. Tym samym projekt budowlany, poprzez jego zatwierdzenie stał się integralną częścią decyzji wyrażającej zgodę na przedmiotową inwestycję. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2017 r. pełnomocnik inwestora szczegółowo odniósł się do powyższego zarzutu. Z analizy projektu budowlanego wynika, iż wszystkie wymagania określone w przepisie art. 127 ust. 3 ustawy o odpadach zostały w projekcie budowlanym uwzględnione.

W szczególności typ składowiska określono w tomie I, rozdziale II na str. 7 , w którym wskazano, iż projekt obejmuje budowę czterech sektorów składowania odpadów, oraz obiekty towarzyszące prawidłowemu funkcjonowaniu składowiska odpadów. W dalszej części określono przeznaczenie kwater zgodnie z decyzją środowiskową.

W zakresie warunków technicznych składowiska odpadów na stronie 11 tomu I rozdziału II Projektu wskazano lokalizację oraz od strony 22 parametry techniczne inwestycji. Na stronie 50-51 przedstawiono szczegółowo rodzaje odpadów przewidzianych do składowania, na stronie 27 wskazano całkowitą kubaturę składowania odpadów wynoszącą 779586 m3, natomiast na stronie 25 określono rzędne dla poszczególnych sektorów. Eksploatacja składowiska ujęta została na stronach 48-49. W zakresie sposobu gromadzenia , oczyszczania i odprowadzania ścieków inwestor odwołał się do pozwolenia wodnoprawnego, szczegółowe sposoby odprowadzenia ścieków i wód deszczowych ujęte zostały na stronie 33 i 43 tomu I rozdziału II Projektu. Również w pozostałym zakresie, co do sposobu gromadzenia, oczyszczania i wykorzystania gazu składowiskowego wskazano na sposób odgazowywania przez budowę studni odgazowujących. Monitoring składowiska odpadów został określony na stronach 52 do 56 Projektu. W zakresie sposobu postępowania w przypadku wystąpienia awarii wskazano, iż składowisko nie zalicza się do przedsięwzięć stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii przemysłowych i projekt techniczny ogranicza się do informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, s. 48 ( Instalacja ppoż) i strona 57. W zakresie wytycznych technicznego zamknięcia składowiska wskazano na stronach 49-50 proponowaną rekultywację. Z tych przyczyn Sąd uznał, iż nie zachodzi przesłanka określona w art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a

Wobec stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł, stosownie do art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o oddaleniu skargi.