Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1716/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 32  ust. 1
journal: Dz.U. 1990 nr 30 poz 179
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant Emilia Jaktorska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2009 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe 1.- uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji 2.- zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w dalszej części uzasadnienia zwanej KPA, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...], wydany na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. – o Policji (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 43 poz. 277 z późn. zm.) oraz § 1, § 9 ust. 4 i § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.) oraz § 1, § 3, § 5 pkt 2, § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczególnych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, od którego uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 24, poz. 149). Powołanym rozkazem personalnym Komendant Główny Policji ustalił dla P. B. zajmującego w dniu 1 stycznia 2008 r. stanowisko [...] w K. [...], uposażenie zasadnicze w 6 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,65 kwoty bazowej wynoszącej 1493,42 złotych, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2,640 złotych i dodatkiem służbowym w kwocie 725 złotych miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30 % kwoty bazowej, a także o zwolnieniu z dniem 13 lutego 2008 r. z zajmowanego stanowiska i z dniem 14 lutego 2008 r. mianowanie na stanowisko [...] w K. [...], w 6 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,65 kwoty bazowej wynoszącej 1493,42 złotych, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2,640 złotych i dodatkiem służbowym w kwocie 725 złotych miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30 % kwoty bazowej. Minister wskazał, że powołanym rozporządzeniem MSWiA z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającym rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 24, poz. 149), dokonano przeszeregowania ilości grup zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów z 19 do 16. Powołując się zaś na rozkaz organizacyjny Komendanta Głównego Policji, organ stwierdził, ze stanowisko [...] zaszeregowane uprzednio do 9 grupy, zostało przemianowane na analogiczne stanowisko służbowe [...], zaszeregowane w 6 grupie uposażenia zasadniczego. Powołując się na przepis § 5 pkt 2 znowelizowanego rozporządzenia, organ uznał, ze policjant nie został mianowany na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz na stanowisko nowe, określone w tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...], zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 38 i art. 34 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 – o Policji (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz art. 107 § 3 i art. 108 § 1, 2 KPA. W uzasadnieniu skargi podniósł, że wprawdzie nie obniżono mu uposażenia w stosunku do otrzymywanego na dotychczas zajmowanym stanowisku, to na skutek obniżenia stanowiska, odebrano mu możliwość awansu w stopniu. Obecnie posiada stopień [...] Policji. Poprzednio zajmowane stanowisko w grupie 9 uposażenia dawało mu możliwość awansu do podinspektora. Obecnie niższe stanowisko umieszczone w grupie 6 uposażenia takiej możliwości nie daje. Podkreślił, że w 2009 r. zgodnie z ustawą o Policji przysługuje mu awans w stopniu, na podinspektora Policji, a w związku z obniżeniem stanowiska i grupy uposażenia, stopnia wyższego nie otrzyma.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Rozpoznając skargę P. B. pod tym kątem Sąd uznał, że niniejsza skarga zasługuje na uwzględnienie. Z treści powołanego przepisu art. 32 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. – o Policji (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 43 poz. 277 z późn. zm.) wynika, iż ma on charakter kompetencyjny i określa wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie zawiera natomiast kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Nie ulega jednak wątpliwości, iż na podstawie tego przepisu zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoważnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to bowiem z przepisów art. 38 ustawy o Policji, w którym wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się więc do ustalenia na jakie stanowisko przeniesiony został skarżący, czy na równorzędne, czy też na niższe stanowisko służbowe. Należy podkreślić, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ wskazał, że skarżący z dniem 14 lutego 2008 r. nie został mianowany na niższe stanowisko służbowe, lecz na stanowisko nowe. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji o zwolnieniu ze stanowiska i mianowania na nowe stanowisko służbowe sprowadza się zatem do zbadania, czy w świetle przepisów regulujących służbę w Policji nowe i dotychczasowe stanowiska są równorzędne, a zatem czy nie doszło do obejścia przepisów prawa dotyczących mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe. Podkreślić należy, że decyzja o przeniesieniu policjanta powinna we właściwy sposób wykazać równorzędność nowego stanowiska służbowego. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja wymagań tych nie spełnia, nie zawiera bowiem w istocie żadnego uzasadnienia w kwestii zwolnienia skarżącego z poprzednio zajmowanego stanowiska i mianowania na nowe stanowisko służbowe. Ustawa o Policji w art. 38 przewiduje obligatoryjne i fakultatywne możliwości przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe. Skoro przepis ten, nie został przez organ powołany w osnowie decyzji, to należałoby uznać, iż skarżący przeniesiony został na stanowisko równorzędne. A skoro równorzędne, to organ miał obowiązek wykazać, że stanowisko to było rzeczywiście równorzędne.

W tym miejscu należy podkreślić, że pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny równorzędności stanowisk, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ wykaże, iż poprzednie i nowe stanowisko służbowe skarżącego są stanowiskami równorzędnymi. Wskaże, czy przeniósł skarżącego na niższe stanowisko, czy też na równorzędne, bowiem powołana ustawa o Policji nie zna pojęcia nowe stanowisko służbowe. W przypadku uznania, że przeniósł skarżącego na stanowisko równorzędne, odniesie się do wszystkich parametrów obu stanowisk. Wskaże materialnoprawną podstawę decyzji, a ponadto określi, na podstawie którego przepisu ustawy o Policji zmienił ukształtowany już stosunek służbowy. Uzasadni decyzję zgodnie z art. 107 KPA. Powołując się na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.