Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 366/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 5  ust. 1, 5b ust. 1, 6 ust. 1 i 4, 5, 87  ust. 4, 92a
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: Art. 6, 7, 10, 73, 75, 77 par. 1, 79, 80 i 81
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Barbara Pasternak Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w K na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez Spółkę A Sp. z o.o. z siedzibą w K (zwaną dalej skarżącą Spółką) decyzją z dnia 25 kwietnia 2018 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), art. 4 pkt 1, 3 i 22, art. 5 ust. 1, art. 7a ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm., zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym) oraz Ip. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2018 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej na skarżącą Spółkę w wysokości 8.000 zł.

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego:

W dniu 15 grudnia 2017 r. w K na ul. S poddany został kontroli samochód osobowy marki Mercedes Benz o nr rej. [...], którym kierował K. C. Pojazd oznakowany był w sposób przewidziany dla taksówki. Kontrola nastąpiła po wykonaniu przez kierowcę usługi transportu drogowego taksówką na trasie z ul. R w K na ul. S w K. Ustalono, że kierowca przewoził dwóch pasażerów: K. K. oraz T. G. Za powyższą usługę jeden z pasażerów zapłacił 16 zł. W trakcie czynności kontrolnych kierowca okazał do kontroli między innymi dowód osobisty, prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu wraz z ubezpieczeniem OC, świadectwo legalizacji ponownej taksometru, orzeczenie lekarskie, orzeczenie psychologiczne oraz licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszarze Gminy Z. Natomiast kierowca nie okazał w trakcie kontroli licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, na terenie Gminy Miejskiej K. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] z dnia 15 grudnia 2017 r.

Powyższe stało się podstawą do wszczęcia przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu 20 grudnia 2017 r. z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Postępowanie to zakończyło się wydaniem w dniu [...] 2018 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej na skarżącą Spółkę w wysokości 8.000 zł. za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Odwołując się od tej decyzji, skarżąca Spółka podniosła zarzuty naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 79 § 1 i 2, art. 80 oraz art. 81 k.p.a., mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Strona wskazała również na konieczność przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, gdyż nie miała możliwości zadawania pytań świadkowi oraz nie została poinformowana o przeprowadzanej czynności dowodowej, co z kolei stanowi w jej ocenie naruszenie art. 79 § 1 i 2 k.p.a. W ocenie strony doszło też do naruszenia art. 81 k.p.a., gdyż organ swoim działaniem polegającym na nieprzesłuchaniu ponownie świadka w sposób umożliwiający wzięcie udziału stronie, uniemożliwił poddanie pod jakąkolwiek wątpliwość ustaleń na skutek pytań strony skierowanych do niego, rażąco przy tym naruszając art. 7 i 80 k.p.a. W ocenie skarżącej Spółki brak pozostawienia organowi kontrolnemu jakiejkolwiek swobody w zakresie sankcji karnej, miarkowanej choćby z uwagi na stopień zawinienia, budzi poważne wątpliwości natury konstytucyjnej.

Opisaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji - Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2018 r. nr [...].

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał na wstępie przepisy prawne dotyczące zasad i warunków prowadzenia transportu drogowego oraz nakładania kar pieniężnych na gruncie ustawy o transporcie drogowym. Wskazał między innymi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE. Stosownie z kolei do treści Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł.

Zdaniem organu odwoławczego stan faktyczny niniejszej sprawy uzasadniał uznanie, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez skarżącą Spółkę przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu kontroli drogowej K. C. wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz skarżącej Spółki. Potwierdza to wystawiony przez kierowcę paragon fiskalny, protokół kontroli drogowej, licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu. drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszarze Gminy Z, wystawiona na skarżącą Spółkę oraz zeznania kierowcy K. C. Kontrolę drogową przeprowadzono na ul. S w K. Pasażerowie: K. K. oraz T. G. korzystali z usługi przewozu wykonywanej w imieniu skarżącej Spółki. Kierowca przewoził pasażerów z ul. R na ul. S w K. Po zakończeniu usługi przewozu jeden z pasażerów, K. K., zapłacił za przejazd 16 zł, co potwierdza ww. paragon fiskalny. Kierowca okazał do kontroli licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu taksówką wystawioną na przedsiębiorcę Spółkę A Sp. z o.o. w K w dniu 5 października 2016 r. na obszar prowadzenia przewozów - Gminy Z.

Organ odwołał się do regulacji przepisu art. 6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym wskazującym, że licencja, o której mowa w ust. 1 udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto stołeczne Warszawę. Natomiast w myśl art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Zgodnie z orzecznictwem sądowym, kurs musi co najmniej zaczynać się lub kończyć na obszarze objętym licencją. W ramach posiadanego zezwolenia brak jest podstaw do wykonywania przewozu pasażerów poza obszarem objętym licencją w sytuacji, gdy początek i koniec kursu znajduje się poza tym obszarem.

Skarżąca Spółka w toku postępowania nie wnosiła żadnych uwag do sporządzonego protokołu zdarzenia natomiast protokół stanowi dokument urzędowy, z którym jest związane domniemanie prawdziwości.

Organ wskazał, że obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ustawy o transporcie drogowym, nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej.

Skarżąca Spółka wykonywała krajowy transport drogowy osób taksówką na terenie Gminy Miejskiej K. Natomiast okazana do kontroli licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką została udzielona na obszar Gminy Z. Przewóz z dnia kontroli nie spełnił również przesłanek określonych w art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, gdyż początek i koniec kursu znajdował się poza obszarem wskazanym w licencji. Podczas kontroli drogowej kierowca pojazdu nie okazał żadnej innej licencji ani zezwolenia.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało, że w dniu kontroli skarżąca Spółka nie posiadała uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Podczas przeprowadzonej kontroli skarżąca nie okazała zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie Gminy Miejskiej K.

W ocenie organu skarżąca Spółka wykonywała zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w wyżej cytowanym art. 5b ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wskazał, że nie ma potrzeby przesłuchania świadka K. C. z uwagi na okoliczność, że osoba ta już została przesłuchana w dniu kontroli i w sposób wyczerpujący udzieliła odpowiedzi. Zdaniem organu nie ma też potrzeby przeprowadzenia rozprawy, gdyż w sprawie przeprowadzono dowody w sposób kompletny i wyczerpujący. Organ I instancji dokonał wszechstronnej oceny okoliczności prawy i analizy całokształtu materiału dowodowego.

W sprawie nie znajdował zastosowania art. 79 § 1 i 2 k.p.a. o konieczności zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków na siedem dni przed terminem, gdyż organ domagał się od strony skarżącej pisemnych wyjaśnień w trybie art. 55 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 72 ustawy o transporcie drogowym, ponadto przesłuchanie K. C. odbyło się w trakcie kontroli.

Skarżąca Spółka miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego, które to zawiadomienie odebrała w dniu 4 stycznia 2018 r. a ponadto została pouczona o możliwości złożenia pisemnych wniosków, wyjaśnień, uwag i zastrzeżeń w terminie do 7 dni od dnia odbioru powiadomienia w trybie art. 10 k.p.a.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżąca Spółka podniosła zarzuty naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia skarżącej Spółce czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, art. 6, 7, 77 §1 i 8 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów państwa, brak rozpoznania wniosku skarżącej Spółki o uzupełnienie postępowania dowodowego, art. 6,7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przez dokonanie ustaleń faktycznych w sposób sprzeczny z zebranym materiałem dowodowym, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania, art. 81 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w sytuacji, gdy strona nie miała możliwości odniesienia się do okoliczności sprawy oraz naruszenie art. 75 § 1, 77 i 80 k.p.a. poprzez niedokonanie kompleksowego zebrania i oceny materiału dowodowego, niedopuszczenie jako dowód wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem i niepodjęcie wszystkich czynności do dokładniejszego objaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało poczynieniem błędnych i niepełnych ustaleń odmawiających potwierdzenia prawa do rekompensaty.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Dokonana bowiem kontrola według wyżej wskazanych kryteriów zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wykazała, że nie zawierają one kwalifikowanych wad skutkujących stwierdzeniem nieważności, czy wznowieniem postępowania, ani też nie naruszają one prawa w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji (t. jedn., Dz. U. z 2017, poz. 2200, obecnie - t. jedn., Dz. U. z 2019 r. poz. 58, zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym), podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009".

Stosownie do treści art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Jak stanowi natomiast art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu przez niego wskazanych w tym przepisie przesłanek.

Zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym licencja jest udzielana na określony pojazd i obszar.

W myśl jednakże art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.

Z kolei stosownie do postanowień art. 87 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję.

W lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym ustawodawca przewidział, że za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji karę w kwocie 8.000 zł.

Wykładnia powyższych regulacji ustawy o transporcie drogowym prowadzi więc do wniosków, że osoba wykonująca transport drogowy w rozumieniu art. 4 ustawy zobowiązana jest uzyskać uprzednio stosowne zezwolenie, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy. Po drugie, osoba taka, wykonująca transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką, musi posiadać także odpowiednią licencję, jak to stanowi art. 5b ust. 1 in fine ustawy.

Licencja taka jest udzielana przedsiębiorcy, który spełnia określone art. 6 ust. 1 ustawy wymagania, na określony pojazd i na określony obszar. Podkreślić także należy, że jest to specjalny rodzaj licencji, mianowicie inny od przewidzianej w art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Udzielenie tej licencji wymaga zatem spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 12 ust. 1b ustawy o transporcie drogowym licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia bowiem do wykonywania transportu drogowego taksówką (tak również NSA w wyroku z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 521/11; LEX nr 1244727).

W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny został w ocenie Sądu prawidłowo ustalony. Bezspornie ze zgromadzonego w sposób wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, materiału dowodowego wynika, że skarżąca Spółka wykonywała krajowy transport drogowy osób taksówką na terenie Gminy Miejskiej K. Natomiast okazana do kontroli przez kierującego licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, została udzielona na obszar Gminy Z. Prawidłowo więc oceniły orzekające organy, że przewóz z dnia kontroli nie spełniał przesłanek określonych w art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, gdyż początek i koniec kursu znajdował się poza obszarem wskazanym w licencji. Właściwa była również ocena organów w tym zakresie, że skarżąca Spółka nie posiadała uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Podczas przeprowadzonej kontroli kierowca nie okazał bowiem, ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie Gminy Miejskiej K. Kierowca w chwili dokonanej kontroli dysponował jedynie wskazaną już licencją obejmującą obszar Gminy Z.

Wobec powyższego podniesione przez skarżącą Spółkę zarzuty naruszenia przepisów postępowania - artykułów: 6, 7, 77 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) - poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów państwa, brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przez dokonanie ustaleń faktycznych w sposób sprzeczny, w ocenie skarżącej Spółki, z zebranym materiałem dowodowym, są całkowicie bezpodstawne, podobnie jak zarzuty naruszenia artykułów: 75 § 1, 77 i 80 k.p.a. poprzez niedokonanie kompleksowego zebrania i oceny materiału dowodowego.

Zwrócić należy uwagę, że istotne dla treści rozstrzygnięcia okoliczności zostały przez organy prowadzące niniejsze postępowanie administracyjne ustalone w sposób nie budzący wątpliwości. Nadto skarżąca Spółka nie zakwestionowała w toku postępowania, że cały kontrolowany przejazd odbył się w K. Nie można się zgodzić w żadnej mierze ze skarżącą Spółką, że w tym przypadku organy naruszyły przepisy postępowania – artykuły 81 i 10 k.p.a. w zw. z art. 73 ust 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym i art. 79 k.p.a.

Powtórzyć należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że: "Upatrywanie wadliwości ustaleń faktycznych w zarzucanych przez stronę skarżącą ich deficytach mających polegać na braku ponownego przesłuchania w charakterze świadków w postępowaniu administracyjnym osób już przesłuchanych w czasie kontroli, na okoliczność której został sporządzony protokół, w sytuacji gdy nie jest podważana prawidłowość jego sporządzenia (odnośnie do jego znaczenia w postępowaniu oraz waloru dowodowego por. np. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 687/11oraz przywołane tam orzecznictwo) oraz, gdy strona skarżąca nie wyjaśnia, jakie konkretnie okoliczności miałyby zostać w ten sposób wykazane i wyjaśnione oraz, jakie jest ich znaczenie dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy, nie może być uznane za uzasadnione, przede wszystkim zaś za skuteczne."(por. wyrok NSA z 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 2350/17; LEX nr 2645665).

Skarżąca Spółka zdaje się powoływać jedynie na pogląd prawny, wypowiedziany przez NSA w wyroku z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 1617/06; LEX nr 417773, do czego ma prawo, ale czyni to zupełnie w oderwaniu od kontekstu sytuacyjnego niniejszej sprawy, nie zauważając, iż pogląd ten został wypowiedziany w nieco innych okolicznościach faktycznych.

We wskazanym wyroku z dnia 13 marca 2019 r. również i na tę kwestię zwrócił uwagę NSA podnosząc, że: "strona skarżąca pomija w tym względzie kwestię znaczenia regulacji prawnej zawartej w art. 73 ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym w relacji do art. 79 k.p.a., którego naruszenie podnosi w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zmierzając w ten sposób również do wykazania naruszenia pozostałych przepisów k.p.a. wskazywanych w petitum skargi kasacyjnej, co nie może być jednak uznane za skuteczne. Wymieniona kwestia stanowiła już przedmiot wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 1617/06 stwierdził, że wymieniony przepis ustawy o transporcie drogowym jest regulacją szczególną wobec art. 79 k.p.a., a jej przyjęcie było uzasadnione wyjątkowym charakterem postępowania kontrolnego przeprowadzanego przez inspektorów inspekcji transportu drogowego, albowiem kontrola ta wymaga na ogół przesłuchania świadków w jej trakcie, co wyklucza zastosowanie art. 79 k.p.a. Co więcej, wymieniony judykat NSA, na który nota bene powołuje się również strona skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - a ściślej rzecz ujmując na wyrażony nim pogląd prawny, a mianowicie, że wyposażenie inspektorów w możliwość przesłuchania świadków w momencie kontroli, bez uprzedniego zawiadamiania strony o miejscu i terminie dokonania tej czynności, nie zwalnia organów z obowiązku przestrzegania pozostałych przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 81 k.p.a. - nie uzasadnia twierdzenia, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co w kontekście art. 81 k.p.a. miałoby nie pozostawać również bez wpływu na ocenę prawidłowości przeprowadzonych w tym postępowaniu ustaleń faktycznych. Wbrew stanowisku strony skarżącej, która w tej mierze nie uwzględnia okoliczności stanu faktycznego sprawy, na gruncie którego przywołany pogląd został wyrażony, nie sposób jest twierdzić, aby w rozpatrywanej sprawie nie dość, że w ogóle doszło do naruszenia zasady czynnego udziału w postępowaniu, to również, aby naruszenie to miało mieć tożsamy charakter, co w kontekście konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. wymagałoby stosownego wyjaśnienia i wykazania, czego jednak nie uczyniono. Odwoływanie się więc do argumentu z autorytetu Naczelnego Sądu Administracyjnego w sytuacji, gdy polega to na przywołaniu wyrwanego z kontekstu stanowiska tego Sądu, nie może być uznane za uzasadnione, a co za tym idzie również i skuteczne dla podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku. Zwłaszcza, gdy podkreślić, że w przywołanym orzeczeniu NSA jasno i przekonująco wyjaśnił, że istota stwierdzonego w sprawie naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. wiązała się z wadliwą realizacją obowiązku zapewnienia stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona skarżąca zaś nie podnosi, aby w rozpatrywanej sprawie miała być pozbawiona tego uprawnienia, co jednocześnie nie daje podstaw do wnioskowania o zasadności naruszenia art. 81 k.p.a., którego normatywna treść pozostaje w funkcjonalnym związku z art. 10 § 1 k.p.a." Stanowisko to w pełni aprobuje również i Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, zwłaszcza, że w niej mamy do czynienia z dokładnie analogiczną sytuacją. Nie może więc budzić wątpliwości w tym zakresie prawidłowość działania organów, zapewniających skarżącej Spółce możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Rację ma organ odwoławczy podnosząc, że została ona zawiadomiona nie tylko o uruchomieniu przedmiotowego postępowania z urzędu w zawiadomieniu z dnia 20 grudnia 2017 r., doręczonym skarżącej Spółce skutecznie, ale przede wszystkim została pouczona o prawie do zapoznania się z całym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji, złożenia pisemnych wniosków, żądań, wyjaśnień, uwag i zastrzeżeń. Strona skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa zapoznania się z aktami sprawy, zaś w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, a następnie w skardze, ogranicza się jedynie do postawienia ogólnikowego zarzutu naruszenia w tym zakresie przepisów postępowania bez ich konkretyzacji, i co więcej, bez wykazania ich wpływu na treść rozstrzygnięcia, zarzucając przy tym organom orzekającym niepodjęcie wszystkich czynności do dokładniejszego objaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało jej zdaniem poczynieniem błędnych i niepełnych ustaleń odmawiających potwierdzenia prawa do rekompensaty, który okazał się nietrafny. Z jakich to zatem jeszcze dowodów i na okoliczność jaką, powinien był skorzystać organ, by zbudować pełny obraz stanu faktycznego niniejszej sprawy, tego skarżąca Spółka, jak i jej pełnomocnik, w ogóle nie wskazali.

W tym stanie rzeczy skarżąca Spółka miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.

Nade wszystko przypomnieć należy, że zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Zgodnie z § 2 powyższego przepisu organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy.

Po pierwsze, zdaniem Sądu jeżeli zgromadzone dowody nie nasuwają wątpliwości co do ustaleń faktycznych, to nie ma potrzeby poszukiwania lub gromadzenia innych dowodów dla potwierdzenia istotnych dla sprawy okoliczności. Przeprowadzenie dowodów dotyczących okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami byłoby bowiem sprzeczne z istotą regulacji zawartej w art. 78 § 2 k.p.a. Skoro więc stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób nie budzący wątpliwości w oparciu o przeprowadzone dowody, to nie było potrzeby poszukiwania innych.

Po drugie, co już podniesiono, na inne, konkretne dowody, z których mógłby wynikać inny obraz sprawy, nawet skarżąca Spółka nie zgłosiła w toku postępowania, a o takiej możliwości została powiadomiona.

Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, nie doszło więc w prowadzonym przez organy administracyjne postępowaniu do naruszeń przepisów postępowania dowodowego. Z zeznań kierującego kontrolowanym pojazdem wprost wynika, że wykonywał on przewóz osób odpłatnie taksówką bez stosownego zezwolenia i licencji obejmującej obszar, na którym przejazd ten się odbył oraz, że ani początek kursu, ani też koniec nie były położone na terenie Gminy Z, na który to obszar jedynie posiadał licencję.

Niezrozumiałe jest zatem sformułowanie zarzutu skargi dotyczącego naruszeń "art. 75 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie kompleksowego zebrania i oceny materiału dowodowego, niedopuszczenia jako dowód wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem i niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładniejszego objaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało poczynieniem błędnych i niepełnych ustaleń odmawiających potwierdzenia prawa do rekompensaty". Niezrozumiałe jest w szczególności, o jakie "potwierdzenie prawa do rekompensaty" chodzi stronie skarżącej. Skarżąca Spółka nie podniosła w toku postępowania żadnych innych dowodów, poza sformułowanym w odwołaniu wnioskiem o przesłuchanie świadka.

Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ odwoławczy nie jest związany zarzutami odwołania, lecz rozpatruje ponownie sprawę administracyjną. Wobec tego nie mogło też dojść w tym wypadku do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zachodziły więc w pełni podstawy do wymierzenia skarżącej Spółce, na podstawie art. 92a ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.1 załącznika do tej ustawy, kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia lub bez wymaganej licencji.

Mając powyższe na uwadze skarga nie mogła zatem wywrzeć zamierzonego skutku.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), jak w sentencji wyroku.