Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 463/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 169 par. 1, art. 168 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk Sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi S.R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarżący S. R. pismem z 10 września 2015 r. skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej jako "DIS") zwrócił się, na podstawie art. 157 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej jako "k.p.a."), o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie nałożenia nadzwyczajnego podatku od wzbogacenia wojennego na W. R. i stwierdzenie nieważności tejże decyzji.

DIS, pismem z dnia 23 września 2015 r., wezwał pełnomocnika Skarżącego do sprecyzowania czy ww. wniosek z dnia 10 września 2015 r. należy potraktować jako wniosek o wszczęcie któregoś z opisanych w przepisach Ordynacji podatkowej trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Wezwanie zawierało też informację o obowiązku odpowiedzi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania wraz z pouczeniem, o którym mowa w art. 169 § 1 i § 4 O.p.

Skarżący, korzystający z profesjonalnej pomocy prawnej, pismem z 5 października 2015 r. wskazał, że pismo z dnia 23 września 2015 r. należy potraktować jako wniosek "o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie wymiaru i nałożenia nadzwyczajnego podatku od wzbogacenia wojennego na Panią W. R. i stwierdzenie nieważności tejże decyzji". Nie sprecyzował zakresu żądania poprzez wskazanie decyzji (daty, numeru, organu wydającego), ani nie sprecyzował, która z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 bądź art. 247 § 1 O.p. ma zastosowanie w niniejszej sprawie.

DIS, postanowieniem z [...] października 2015 r. Nr [...], pozostawił wniosek bez rozpatrzenia, uznając iż pismo z 5 października 2015 r. nie usunęło braków formalnych wniosku z 10 września 2015 r.

Skarżący, w zażaleniu z 27 października 2015 r., wniósł o uchylenie zakwestionowanego postanowienia i ponowne rozpatrzenie sprawy. W jego przekonaniu wyjaśnił w wykonaniu wezwania, iż wnosi o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie wymiaru i nałożenia nadzwyczajnego podatku od wzbogacenia wojennego przez J. R. i stwierdzenie nieważności tej decyzji w trybie art. 247 § 1 ust. 3 O.p. Poinformował, że nie zna ani sygnatury tej decyzji, ani konkretnej daty jej wydania. Wskazał, że z treści wniosków o wpis hipoteki przymusowej i postanowienia Sądu Powiatowego dla [...] z dnia [...] marca 1960 r. wynika, że wydanie decyzji nakładającej podatek od wzbogacenia wojennego nastąpiło pomiędzy 13 kwietnia 1945 r. a dniem 15 maja 1959 r., zaś wiedzę na ten temat powinien posiadać organ podatkowy. Nadto treść kwestionowanej decyzji nie była znana zmarłej J. R., ponieważ brak jest dowodu potwierdzającego doręczenie tej decyzji, co oznacza, iż decyzja ta nie została wprowadzona do obrotu prawnego.

DIS, postanowieniem z [...] grudnia 2015 r., na podstawie art. 220 § 2, art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej jako "O.p"), utrzymał w mocy postanowienie o pozostawieniu wniosku z dnia 10 września 2015 r. bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ podatkowy podał, że skoro Skarżący jako podstawę prawną wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z 10 września 2015 r. oznaczył art. 157 § 2 k.p.a. i art. 37 § 1 w zw. z art. 35 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. z 2016 r. poz. 718 t.j., dalej jako "P.p.s.a."), natomiast podstawą działania organów podatkowych jest Ordynacja podatkowa, to zaistniała konieczność wezwania o sprecyzowanie żądania złożonego wniosku poprzez wskazanie na jakiej podstawie prawnej Skarżący domaga się wzruszenia decyzji. Zarazem organ podatkowy w sposób jasny i zrozumiały poinformował podatnika o przysługujących mu możliwościach wzruszenia ostatecznych decyzji podatkowych - wskazując przepisy Ordynacji podatkowej. DIS zauważył, że pomimo wezwania Skarżącego, nie wskazał on decyzji ostatecznej (daty, numeru, organu wydającego) wobec której wnosi o zastosowanie jednego z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznej, ani nie sprecyzował, która z ośmiu przesłanek wymienionych w art. 247 § 1 O.p. dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Zdaniem DIS, z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by w odpowiedzi na wezwanie Skarżący wyjaśnił, iż wnosi o stwierdzenie nieważności w trybie art. 247 § 3 O.p.

DIS poinformował nadto, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach oraz Zarządzeniem nr 14 Ministra Finansów z dnia 17 listopada 2001 r. w sprawie obsługi kancelaryjnej izb i urzędów skarbowych oraz organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych i składnic akt w tych organach, dokumenty związane z prowadzonym postępowaniem podatkowym należą do kategorii dokumentów B 10 i po upływie 10 lat dokumentacja "zostaje wybrakowana". DIS zaznaczył zarazem, że tryby nadzwyczajne wzruszenia decyzji (wznowienie postępowania czy stwierdzenie nieważności) mają zastosowanie do spraw zakończonych decyzją ostateczną.

Skarżący, w skardze do Sądu zakwestionował w całości postanowienie DIS z dnia [...] grudnia 2015r. i wniósł o uchylenie decyzji w całości oraz umorzenie postępowania, zarzucając mu naruszenie:

- naruszenie art. 120 i 121 O.p. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz błędne stosowanie przepisów prawa oraz poprzez nieprowadzenie postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

- naruszenie art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. poprzez niepodjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego;

- naruszenie art. 233 O.p. poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego i nie zbadanie okoliczności faktycznych i prawnych mających znaczenie przy wydawaniu decyzji nakładającej nadzwyczajny podatek o wzbogacenia wojennego;

- naruszenie art. 7, art. 21 oraz art. 64 Konstytucji z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. 1997 nr 78 poz. 483).

Skarżący powołał się również, w następstwie naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 O.p., na wadliwość decyzji nakładającą nadzwyczajny podatek od wzbogacenia, tj.:

- naruszenie przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie wydawania decyzji, tj. art. 10 i 11 dekretu 13 kwietnia 1945 r. o nadzwyczajnym podatku od wzbogacenia wojennego (Dz. U. z 1945 r. Nr 13, poz. 72 ze zm., dalej jako "dekret"), z dnia 13 kwietnia 1945 r. o nadzwyczajnym podatku od wzbogacenia wojennego;

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art 8, art. 10, art. 77 w zw. z art. 78 art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia DIS z dnia [...] grudnia 2015r., w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji i tym samym stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie nałożenia podatku od wzbogacenia wojennego na W. R. ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg. norm przepisanych.

Zdaniem Skarżącego, sprawy związane z nadzwyczajnym podatkiem od wzbogacenia, wojennego wprowadzonym pozostają we właściwości organów skarbowych, a zatem te organy są właściwe do poboru tego podatku oraz dokonania wszelkich czynności umożliwiających wykreślenie z księgi wieczystej hipoteki zabezpieczającej jego spłatę. Nadto, zgodnie z art. 70 § 8 O.p. zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką nie ulegają przedawnieniu, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki. Skarżący wskazał, że został jednym ze spadkobierców zmarłej W. R. (por. postanowienie Sądu Rejonowego w G. [...] Wydział Cywilny z dnia [...] stycznia 2000 roku sygn. akt [...]), zaś zmarła była właścicielem kamienicy znajdującej się w W. przy ul. [...] która to została przejęta przez Skarb Państwa. Sąd Powiatowy dla [...] w W., na podstawie art. 183 pkt. b dekretu z dnia 28 stycznia 1947r. o egzekucji administracyjnej świadczeń pieniężnych (DZ.U. nr 21 poz.84), postanowieniem sygn. akt [...] z dnia [...] marca 1960r na podstawie wniosku prezydium Rady Narodowej z dnia [...] maja 1959 roku wpisał hipotekę przymusową na rzecz skarbu Państwa, na nieruchomości należącej do W. R. dla której prowadzona była księga wieczysta o nr hip. [...]. Skarżący poinformował, że złożył wniosek o unieważnienie nałożenia podatku od wzbogacenia wojennego w terminie, pomimo tego, że dekret z 27 lipca 1949r o zmianie dekretu z 13 kwietnia 1945r. o nadzwyczajnym podatku od wzbogacenia wojennego po zmianie pierwotnego brzmienia art. 6 nie przewidywał drogi odwoławczej.

Zdaniem Skarżącego, ówczesne organy błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy, dokonały także błędnej interpretacji prawa materialnego, a Państwo zmusiło tym samym wielu obywateli do "zapłacenia niesprawiedliwego podatku od wzbogacenia wojennego, którego nie było". Wskazał, że poprzednikowi prawnemu Skarżącego nawet nie było dane rzekomego podatku zapłacić, gdyż nie doręczono mu stosownej decyzji. Jego zdaniem, jeżeli uznać, że decyzja nakładająca podatek od wzbogacenia wojennego została wydana, to nastąpiło to pomiędzy 13 kwietnia 1945r (data obowiązywania dekretu) a dniem 15 maja 1959 roku tj. wnioskiem prezydium Rady Narodowej o zawierającym żądanie wpisu hipoteki przymusowej. Skarżący powołał się na potrzebę zbadania rejestru wymiarowego podatku, dotyczącego konta podatkowego zmarłej i sprawdzenie czy zamieszczona została informacja, że nakaz płatniczy został doręczony, istniało np. stosowne ogłoszenie we właściwym Urzędzie Miejskim, czy istniał w ogóle jakikolwiek wykaz zaległości zmarłej. W ocenie Skarżącego, pomimo braku dowodu doręczenia kwestionowanej decyzji (braku samej decyzji), należy uznać, że jej treść nie była znana zmarłej, lecz znane było jedynie orzeczenie administracyjne z dnia [...] października 1960 roku sygn. akt: [...] wydane przez Prezydium Rady Narodowej w W. Wydział [...] Oddziała [...] w W., informujące o przejściu nieruchomości na własność Skarbu Państwa. Dlatego moment doręczenia decyzji należy utożsamiać z powzięciem wiedzy na okoliczność jej treści. W przedmiotowej sprawie brak jest jakichkolwiek czynności, które były podejmowane wobec przedmiotowej nieruchomości przez poprzednika prawnego.

W ocenie Skarżącego, doszło w sprawie do naruszenia przez organ podstawowych zasad postępowania, nie podjęto wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia spraw z uwzględnieniem słusznego interesu strony i nie zebrano oraz nie rozpatrzono w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Skutkiem jest naruszenie art. 233 O.p. poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego i nie zbadania okoliczności faktycznych i prawnych mających znaczenie przy wydawaniu decyzji nakładającej nadzwyczajny podatek o wzbogacenia wojennego.

W ocenie Skarżącego, organy podatkowe naruszyły przepisy postępowania, a w szczególności art. 120, 121 O.p., ponieważ postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone nieprawidłowo. Nie było ono prowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania, jak również w sposób dostateczny wyjaśniły stronie przesłanki, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy. Tym samym organy podatkowe nieprawidłowo i niezgodnie z zasadami z art. 187, art. 191 i art. 199 O.p. W ocenie Skarżącego, organ odwoławczy nie ustalił w ogóle stanu faktycznego sprawy i nie przedstawił go w sposób wyczerpujący, jak również nie odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w pismach skarżącego, a prawne uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów art. 210 § 4 O.p.

Zdaniem Skarżącego, w sprawie naruszono art. 107 § 3 k.p.a. (poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji polegające na tym, że organ nie ustosunkował się do żadnego z argumentów podnoszonych przez skarżącego w kierowanych do niego pismach), art. 7 k.p.a. w związku z art. 78 i 80 k.p.a. (poprzez nieuwzględnienie przy podejmowaniu rozstrzygnięcia argumentów i wniosków dowodowych zawartych w pismach skarżącego), jak również naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez nie ustalenie stanu faktycznego.

Skarżący powołał się na znaczenie, jakie miał sporny podatek dla wielu obywateli. Wybuch powstania i późniejsze zniszczenie stolicy unicestwiły majątek tysięcy osób. Zdaniem Skarżącego, metody postępowania ówczesnej władzy to jawne pogwałcenie konstytucyjnego prawa do własności z art. 64 i n. Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. Skarżący powołał się na zasadę tempus regit actum i wskazał, że obecne sytuacje prawne podmiotów prawa stanowią następstwo sytuacji i zdarzeń prawnych z przeszłości. Normy prawne obowiązujące w przeszłości w tejże materii w żaden sposób nie mogą być sankcjonowane przez obecnie obowiązujące prawo. W ocenie Skarżącego, decyzja "dekretowa" nie może pozostać w obrocie prawnym, gdyż została wydana z naruszeniem przepisów. Oceniona powinna być także zgodność z prawem zaskarżonej decyzji i ocena działań organów administracji publicznej przez pryzmat zasad współżycia społecznego wskazanych w art. 5 k.c. Nie można bowiem w żaden sposób utrwalać sytuacji niezgodnej z obowiązującym porządkiem prawnym i moralnym.

Skarżący zarzucił, że w sprawie nie zastosowano się do wytycznych zawartych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., tj. nie wyjaśniono w wyczerpujący sposób stan faktyczny sprawy, nie prawidłowo zebrano i zgromadzono materiał dowodowy, jak też w niewyczerpujący sposób przedstawiono w uzasadnieniu rozstrzygnięcia faktyczne i prawne przesłanki jego wydania. Skarżący powołał się na orzecznictwo sądowe dotyczące (rażącego) naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 Ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.:Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania naruszyły przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew zarzutom skargi stanowisko DIS wyrażone w pozostawieniu o pozostawieniu wniosku Skarżącego bez rozpoznania, jest prawidłowe. Skarżący nie dopełnił bowiem nałożonych powinności warunkujących możliwość dalszego rozpoznania sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie DIS z [...] grudnia 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie DIS z [...] października 2015 r. o pozostawieniu bez rozpoznania, z uwagi na nieusunięcie braków formalnych, wniosku Skarżącego z dnia z 10 września 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie nałożenia nadzwyczajnego podatku od wzbogacenia wojennego na W. R. i stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu podatku.

Nadmienić należy, że Skarżący jest następcą prawnym W. R..

Ustawodawca, w art. 169 § 1 O.p. reguluje zagadnienia związane z brakami formalnymi podań wnoszonych do organów podatkowych oraz skutki ich nieusunięcia. Przepis ten nakłada na organ podatkowy obowiązek, w sytuacji gdy podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, wezwania wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W razie nieusunięcia braków formalnych podania organ odwoławczy jest zobowiązany – z mocy prawa - wydać postanowienie, o którym mowa w art. 169 § 4 O.p., na które przysługuje zażalenie. Sąd zauważa, że sposób postępowania organu podatkowego jest ściśle uregulowany w przepisach prawa, do przestrzegania których organ jest zobowiązany.

Sąd wskazuje, że organ podatkowy, podejmując w niniejszej sprawie na wniosek strony czynności, czy działając w jakimkolwiek przewidzianym prawem trybie postępowania, powinien mieć jednoznacznie określone, czego i względem czego - domaga się strona. Temu właśnie celowi służy regulacja z art. 168 § 2 i art. 169 § 1 - § 4 O.p., zastosowana w sprawie. W treści tych przepisów ustanowiono minimalne wymagania w stosunku do pisma i instytucję uzupełniania braków formalnych. Stąd też uzasadnienie dla treści wezwania DIS z 23 września 2015 r. (k 93 akt administracyjnych), w której domaga się on jednoznacznego określenia przez Skarżącego kwestionowanej decyzji (data, numer, organ wydający) oraz trybu, którego zastosowania domaga się Skarżący (wznowienia postepowania czy stwierdzenia nieważności), jak też o wskazanie podstawy prawnej żądania. W wezwaniu zostało zawarte pouczenie o terminie do uzupełnienia braków oraz o skutkach prawnych niedochowania terminu.

DIS utrzymuje, i to w postanowieniach wydanych w obu instancjach, że Skarżący, nadsyłając pismo z 5 października 2015 r., nie udzielił wnioskowanych informacji, ponieważ pełnomocnik Skarżącego nie oznaczył decyzji ostatecznej, tj. nie wskazał daty, numeru oraz organu wydającego. Nie określił także, która z ośmiu przesłanek wymienionych w art. 247 § 1 O.p. jest podstawą wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.

Również Sąd podziela ocenę przyjętą przez DIS. W szczególności, w wyniku analizy złożonego przez Skarżącego pisma z 5 października 2015 r., Sąd nie doszukał się w odpowiedzi Skarżącego na wezwanie żadnej z przywołanych powyżej informacji niezbędnych do prowadzenia postępowania z wniosku strony. Zdaniem Sądu, udzielona na wezwanie odpowiedź, zgodnie z którą Skarżący wnosi "o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie wymiaru i nałożenia podatku wzbogacenia wojennego (...) i stwierdzenie nieważności tejże decyzji", przy braku oznaczenia kwestionowanej decyzji, tj. przy braku wskazania daty, numeru i organu wydającego, oraz przy braku sprecyzowania, która z ośmiu przesłane stwierdzenia nieważności decyzji ma zastosowanie w sprawie, zobowiązuje organ podatkowy do zastosowania sankcji, o której pouczył Skarżącego. W ocenie Sądu, nieskuteczne muszą pozostać zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 i art. 122 O.p. (naruszenia zasady legalizmu, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie strony oraz naruszenia prawdy obiektywnej), ponieważ organ podatkowy podjął wszelkie czynności przewidziane prawem i udzielił Skarżącemu dogłębnych wyjaśnień i pouczeń, co wynika z treści postanowień obu instancji, jak też z treści wezwania z 23 września 2015 r. Sprawie nie można było nadać dalszego biegu wyłącznie wskutek niewykonania wezwania przez Skarżącego, ponieważ informacje, od których zależy rozpoznanie sprawy powinny być przekazane przez stronę, co nie nastąpiło.

Poza kontrolą Sądu pozostaje zarówno decyzja "dekretowa", nieoznaczona przez Skarżącego, jak również orzeczenie administracyjne z [...] października 1960 r. sygn. [...] wydane przez Prezydium Rady Narodowej w [...], przywołane w treści skargi, informujące o przejściu nieruchomości na własność Skarbu Państwa. Sąd ma wprawdzie świadomość istniejących w społeczeństwie wątpliwości, co do "sprawiedliwości" uregulowań dekretu, nie dysponuje jednak narzędziami do poddania kontroli prawidłowości stosowania tego prawa w konkretnej sprawie także z tego powodu, że kwestię "sprawiedliwości" opodatkowania wstępnych Skarżącego należy zakwalifikować jako leżące poza granicami niniejszej sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 P.p.s.a. Zdaniem Sądu, zwrot w "granicach danej sprawy" dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową: sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (por. wyrok z 18 stycznia 2015 r., II GSK 1892/13, CBOSA, wyrok z 17 grudnia 2014 r., II GSK 2027/13, CBOSA, postanowienie z 28 czerwca 2012 r., I Fz 216/12, CBOSA, wyrok z 14 czerwca 2011 r., II GSK 654/10, CBOSA, wyrok z 5 listopada 2010 r., I FSK 1904/09, CBOSA oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010 r., II GZ 246/10 LEX nr 743040; z dnia 2 września 2009 r., II OZ 689/09 Lex nr 1110357; z dnia 12 czerwca 2012 r., II FZ 441/12 LEX nr 1170772). Stąd, w ocenie Sądu, niezależnie już od przeszkód "technicznych" w zidentyfikowaniu decyzji "dekretowej" (brak daty, numeru, organu wydającego), badanie zarzutów "materialnych", tj. naruszenia art. 10 i art. 11 dekretu – i to sformułowanych bez oznaczenia numeru jednostki redakcyjnej, którego naruszenie strona zarzuca – w postępowaniu o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 169 O.p., przekraczałoby granice sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 P.p.s.a.

Wobec niewadliwości rozumienia i stosowania przywołanych powyżej przepisów, nie można było orzec o naruszeniu art. 7, art. 21 oraz art. 64 Konstytucji RP (zasady praworządności, zasady ochrony dziedziczenia), ponieważ postępowanie zostało przeprowadzone na podstawie prawa, w granicach prawa a wyniki postepowania nie dają podstaw do przyjęcia poglądu o naruszeniu przywołanych zasad konstytucyjnych.

Zarzut naruszenia art. 233 O.p. jest wadliwie sformułowany, ponieważ nie została określona jednostka redakcyjna przepisu, której naruszenie Skarżący zarzuca. Nadto, w ocenie Sądu, wobec niewykonania przez Skarżącego wezwania z 23 września 2015 r. o uzupełnienie braków formalnych, DIS zobowiązany był zastosować art. 233 § 1 pkt 1 O.p., co uczynił.

Zdaniem Sądu, musiały pozostać bezskuteczne zarzuty Skarżącego naruszenia prawa dotyczące decyzji wydanej na podstawie "dekretu" również z tego powodu, że była niemożliwa ocena prawidłowości stosowania Ordynacji podatkowej czy prawa materialnego, tj. art. 10 i 11 dekretu 13 kwietnia 1945 r. o nadzwyczajnym podatku od wzbogacenia wojennego albo innych przepisów postępowania oraz art. 6, art. 7, art 8, art. 10, art. 77 w zw. z art. 78 art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a – skoro nie został sprecyzowany przez Skarżącego akt administracyjny, który miałby stanowić przedmiot orzekania przez organy podatkowe.

Z tych powodów, mając na względzie powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.