Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 261/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 28 par. 1, art. 29, art. 37 par. 1, art. 49 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 184, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 140/19 którym odrzucono skargę M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 6 grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 140/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę M. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: spółka lub skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w Szczecinie z dnia 6 grudnia 2018 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r.

W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na ww. decyzję SKO. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 lutego 2019 r. spółkę wezwano do usunięcia braków formalnych skargi - nadesłanie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej lub jego uwierzytelnionego odpisu – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). Ponadto na podstawie zarządzenia z tej samej daty, wezwano spółkę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 5.552 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a.). Wezwania doręczono na adres spółki w dniu 14 lutego 2019 r. W dniu 18 lutego 2019 r. spółka uiściła wpis sądowy w wymaganej kwocie, natomiast w wyznaczonym terminie, tj. do dnia 21 lutego 2019 r., a także do dnia wydania postanowienia przez Sąd pierwszej instancji, spółka nie nadesłała dokumentu potwierdzającego umocowanie T. D. do wniesienia skargi w imieniu skarżącej.

Z uwagi na nieuzupełnienie ww. braku formalnego skargi Sąd pierwszej instancji odrzucił ją, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że termin do uiszczenia wpisu sądowego oraz nadesłania odpisu skargi upływał w dniu 21 lutego 2019 r. W tym terminie skarżąca uiściła należny wpis sądowy, natomiast z akt sprawy wynika, że nie uzupełniła braku formalnego skargi w postaci nadesłania dokumentu wskazującego na umocowanie do wniesienia skargi i określające sposób reprezentacji strony skarżącej lub jego uwierzytelnionego odpisu.

Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 i 2 P.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu, iż w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. ze względu na fakt, iż spółka prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków skargi (przez nadesłanie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej) nie uzupełniła ich w przepisanym terminie, podczas gdy przepis ten nie powinien znaleźć zastosowania w tej sprawie, albowiem wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do uzupełnienia braków formalnych pozostawało bez znaczenia dla ustalenia okoliczności podlegającej badaniu, czyli prawidłowej reprezentacji skarżącej przez osobę podpisaną pod skargą, ponieważ wezwanie to nie określało daty na jaką skarżąca miała wykazać umocowanie T. D. do podpisania i wniesienia skargi, zaś w aktach sprawy znajduje się dokument, potwierdzający uprawnienie T. D. do reprezentowania skpółki w postaci uchwał Zgromadzenia Wspólników o odwołaniu P. O. z funkcji Prezesa Zarządu i powołaniu T. D. na tę funkcję, a także informacja odpowiadająca odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców (dołączone do pisma spółki do SKO w Szczecinie z dnia 31 października 2018 r.).

Zważając na powyższe spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zgodnie zaś z art. 28 § 1 i art. 29 P.p.s.a. "osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu", natomiast "przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu".

W rozpoznawanej sprawie, pierwszą czynnością w postępowaniu sądowoadministracyjnym podjętą w imieniu spółki było wniesienie skargi. Skargę podpisała Prezes Zarządu spółki T. D. Do skargi nie dołączyła jednak dokumentu potwierdzającego umocowanie do reprezentowania spółki. W tych okolicznościach, stosowanie do art. 49 § 1 P.p.s.a., Sąd pierwszej instancji wezwał spółkę do uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez nadesłanie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu, potwierdzającego umocowanie T. D. do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji spółki. Pomimo pouczenia przez Sąd, że nieuzupełnienie ww. braku w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania przez spółkę wezwania, skutkować będzie odrzuceniem skargi, spółka stosownych dokumentów Sądowi nie przedłożyła. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tych okolicznościach, właściwie postąpił Sąd pierwszej instancji odrzucając skargę spółki, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 140/19, odpowiada zatem prawu.

Odnosząc się natomiast do okoliczności wskazywanych w zażaleniu, po pierwsze, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można się zgodzić ze stanowiskiem spółki, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi było nieprecyzyjne, ponieważ nie zawierało wskazania na jaką datę spółka ma wykazać uprawnienie T. D. do jej reprezentowania. Jak już zostało to wyjaśnione powyżej, w myśl art. 37 § 1 P.p.s.a., przy pierwszej czynności procesowej pełnomocnik zobowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo. W rozpoznawanej sprawie sądowoadministracyjnej pierwszą czynnością podjętą w imieniu spółki było wniesienie skargi. Zatem umocowanie T. D. do działania w imieniu spółki powinno zostać wykazane na ten właśnie moment. Tym samym nie ma racji spółka, twierdząc, że wezwanie, wystosowane do niej przez Sąd pierwszej instancji, było nieprecyzyjne.

Po drugie, odnosząc się do argumentacji skarżącej, że Sąd pierwszej instancji dysponował (w aktach administracyjnych) dokumentami, potwierdzającymi uprawienie T. D. do jednoosobowego reprezentowania spółki, Naczelny Sąd Administracyjny ponownie podkreśla, że obowiązek wykazania umocowania do działania w imieniu skarżącego wynika z ww. art. 37 § 1 P.p.s.a. Przepis ten, jak i cała ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi reguluje procedurę obowiązującą po zainicjowaniu postępowania przed sądem administracyjnym. Skoro zatem przepis ustawy procesowej wprost nakazuje dołączyć pełnomocnictwo do działania w imieniu skarżącego przy pierwszej czynności podjętej przez pełnomocnika w postępowaniu przed sądem administracyjnym, to okoliczność dołączenia do akt sprawy takich dokumentów przed organami administracji, nie wywołuje skutku w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Na potwierdzenie powyższego Sąd wskazuje, że problem zaistniały w niniejszej sprawie, był już wielokrotnie oceniany przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wydanych orzeczeniach NSA wskazywał, że pełnomocnictwo złożone w postępowaniu administracyjnym nie umocowuje pełnomocnika przed sądem administracyjnym (por. wyrok NSA z 15 maja 2018 r., I FSK 1379/16; wyrok NSA z 9 czerwca 2016 r., II GSK 241/15; postanowienie NSA z 19 listopada 2013 r., II GZ 654/13; postanowienie NSA z 2 września 2013 r., I FSK 1373/13). Sąd w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenie w pełni podziela to stanowisko, uznając je za własne.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.