Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 57/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b, art. 135, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 43 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1204
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 21 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 18 sierpnia 2017 r. nr [...], 2. zasądza od [...]Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej na rzecz A. B. 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 18 sierpnia 2017 r. nr [...] Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w K., działając na podstawie art. 11a, art. 43 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z 2017 r. , poz. 1204) oraz art. 108 k.p.a., zwolnił A. B. z dniem 31 sierpnia 2017 r. ze służby w Państwowej Straży Pożarnej. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu wskazano, że przepis art. 43 ust. 2 pkt 4 ustawy o Państwowej Służbie Pożarnej stanowi, że funkcjonariusza PSP zwalnia się ze służby z powodu skazania go prawomocnie za przestępstwo popełnione z winy umyślnej. A. B., na mocy prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 13 marca 2017 r. sygn. akt [...] , na podstawie art. 178a § 1 k.k., został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k.

Decyzją z dnia 21 listopada 2017 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy podał, że wyrok Sądu Rejonowego w K. II Wydział Karny z dnia 13.03.2017 r. sygn. akt [...] nie został zaskarżony przez stronę w terminie ustawowym przewidzianym dla niego środkiem zaskarżenia, w związku z czym jest prawomocny. Faktu tego nie zmienia skierowanie przez stronę do sądu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od tego wyroku.

W związku z tym, że przestępstwo, za które strona została skazana, jest przestępstwem umyślnym ściganym z oskarżenia publicznego, to mając na względzie treść art. 43 ust. 2 pkt 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, Komendant Powiatowy PSP był zobligowany do zastosowania tego przepisu materialnego i zwolnienia A. B. ze służby w Państwowej Straży Pożarnej. Nie było też podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ rozpatrzenie przez sąd powszechny wniosku o przywrócenie terminu nie stanowi warunku wydania decyzji administracyjnej, także przez organ II instancji.

A. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gdańsku na powyższą decyzję Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, domagając się uchylenia orzeczeń organów obu instancji.

Zarzucił naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na braku ustalenia, czy wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w K. spowodował uchylenie wyroku, gdyż w/w wyrok był podstawą zwolnienia skarżącego ze służby, czego skutkiem był brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego przez organy obu instancji. Zdaniem skarżącego organ, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, winien był wystąpić do sądu rejonowego o udzielenie informacji dotyczącej wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku. Organy tego nie uczyniły i tym samym nie ustaliły prawidłowo stanu faktycznego sprawy.

Skarżący podał, że Sąd Okręgowy w Gdańsku XIII Wydział Karny Odwoławczy postanowieniem z dnia 1 grudnia 2017 r. przywrócił mu termin do wniesienia sprzeciwu od wyroku nakazowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo wskazał, że na trafność zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wpływa fakt uzyskania przez skarżącego pozytywnego rozstrzygnięcia w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku, które zapadło dopiero na etapie wnoszenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga podlegała uwzględnieniu.

Zaskarżone decyzje wydane zostały w oparciu o art. 43 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej ( tj. Dz.U. z 2017, poz.1204 ze zm.), który stanowi, że strażaka zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe umyślne.

W sprawie nie było sporu, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w K. z dnia 13 marca 2017 r. sygn. akt [...] , za przestępstwo, o jakim mowa w powyższym przepisie.

Jak wynika z dołączonego do skargi postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańsku XIII Wydziału Karnego Odwoławczego z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt [...], skarżącemu przywrócony został termin do wniesienia sprzeciwu od powyższego wyroku nakazowego. Z treści uzasadnienia postanowienia wynika, że skarżący dopełnił wymaganej czynności, czyli wniósł sprzeciw od wyroku nakazowego ( art. 126 § 1 k.p.k.).

Zgodnie z art. 506 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego ( tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1904 ze zm.), w razie wniesienia sprzeciwu wyrok nakazowy traci moc; sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych.

W tej sytuacji zaistniała przesłanka wznowieniowa przewidziana w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Przez naruszenie prawa w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć jednak nie tylko uchybienia zawinione przez organ administracji w zakresie stosowania prawa materialnego i procesowego, ale także sytuację, w której pomimo prawidłowego działania organu administracji doszło do wydania decyzji niezgodnej z przepisami prawa materialnego.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił decyzje organów obu instancji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Ustalenia wymagać będzie sposób zakończenia postępowania karnego, toczącego się wobec skarżącego.