Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 673/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Marta Laskowska, Protokolant Katarzyna Tomiło, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2008 r. sprawy ze skargi J. i K. K. na uchwałę Rady miasta W. z dnia (...) stycznia 2008 r. nr (...) w przedmiocie uchwały w sprawie rozpatrzenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 1 października 2001 roku J. K., K. K. oraz K. D. wnieśli zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tzw. P. podnosząc, że po planowanym poszerzeniu ul. (...) wejście do domu wnoszących zarzuty będzie odbywać się bezpośrednio z jezdni natomiast zamknięcie ul. (...) spowoduje bezustanny ruch samochodowy na ul. (...).

Zaskarżoną uchwałą z dnia (...) stycznia 2008 r. nr (...) Rada W. odrzuciła zarzut wniesiony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu tzw. P. przez J. K., K. K. i K. D.

W uzasadnieniu do zaskarżonej uchwały wskazano, że uchwałą Rady Gminy W. z dnia (...) lipca 1996 r. nr (...) przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu tzw. P. Został on wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 3 września do 1 października 2001 r. Zarzuty do powyższego planu złożyli J. K., K. K. i K.D. Po rozpatrzeniu zarzutu w dniu (...) listopada 2001 r. Zarząd Gminy W. uwzględnił go w części dotyczącej naruszenia własności nieruchomości wnoszących zarzut. Prezydent W. zarządzeniem z dnia (...) listopada 2006 r. nr (...) zmienił uchwałę Zarządu Gminy W. poprzez uznanie zarzutu za nieuwzględniony w części dotyczącej poszerzenia ul. (...) i włączenia ul. (...) w ul. (...) oraz uwzględnienie zarzutu w części dotyczącej naruszenia własności. Uwzględniając zarzut dokonano korekty linii rozgraniczającej projektowane poszerzenie ul. (...), co spowodowało ograniczenie szerokości ul. (...) na wysokości nieruchomości wnoszących zarzut z 11,5 m. do 10 m. Wskazano również, że planowane zamknięcie ul. (...) nie zmieni charakteru ul. (...), gdyż dojazd do obiektów znajdujących się na ul. (...) będzie następował z pominięciem ul. (...).

Skargę na powyższa uchwałę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J. K. i K.K. domagając się uchylenie zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż przysługujące gminie uprawnienia planistyczne nie mogą naruszać prawa własności skarżących. Powołując się na treść art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym skarżący stwierdzili, że gmina powinna w

pierwszej kolejności uwzględniać ich prawo własności. Tym samym, pomimo zwężenia planowanej drogi na wysokości ich nieruchomości, planowana rozbudowa

w dalszym ciągu narusza ich prawo własności z uwagi na ograniczenie powierzchni działki biologicznie czynnej oraz konieczność parkowania samochodów bezpośrednio na ulicy co ograniczy jej przepustowość. Skarżący podnieśli również, iż wbrew twierdzeniom gminy, utwardzenie i poszerzenie jezdni zmieni charakter ul. (...), a także zamknięcie ul. (...) zwiększy ruch na ul. (...), co będzie negatywnie oddziaływało na środowisko, w szczególność na Las (...).

W odpowiedzi na skargę Rada W. wniosła o oddalenie skargi wskazując, że zarzut naruszenia prawa przez gminę jest niesłuszny, a poszerzenie

ul. (...) konieczne m.in. z uwagi na udrożnienie dostępu do obiektu wojskowego o charakterze strategicznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 24 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, ze zm.), mającej zastosowanie w rozpatrywanej sprawie z mocy art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały

naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu; o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne.

Rolą sądu administracyjnego jest zatem ocena uchwały rady gminy o odrzuceniu zarzutu w płaszczyźnie formalnej, tj. czy uchwała ta zawiera ustawowo określone elementy oraz w płaszczyźnie materialnoprawnej, tj. czy zawarte w uchwale uzasadnienie znajduje swoje źródło w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, mające stanowić wyjaśnienie prawnej dopuszczalności naruszenia interesu prawnego osób wnoszących zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zakres rozpatrywanej sprawy przez sąd administracyjny wyznaczony jest zatem wniesionym zarzutem i zaskarżoną uchwałą.

Sąd nie może natomiast skutecznie oceniać racjonalności lub celowości rozwiązań planistycznych przyjmowanych przez gminę, jeżeli nie stanowią

naruszenia ustawowych granic uprawnień planistycznych przysługujących gminie.

O ile zatem skarżący kwestionowali w swoim zarzucie zawartym w piśmie z dnia 1 października 2001 r. dopuszczalność poszerzenia ul. (...) kosztem ich nieruchomości, o tyle zarzut w tej części został przez Gminę uwzględniony i w obecnym projekcie planu miejscowego projektuje się szerokość ul. (...) na wysokości nieruchomości skarżących w liniach rozgraniczających 10 m, przez co poszerzenie to nie obejmuje powierzchni nieruchomości skarżących.

Wbrew zarzutom skarżących, projekt planu miejscowego w obecnym kształcie nie ogranicza również powierzchni biologicznie czynnej nieruchomości skarżących, skoro obecnie jej powierzchnia nie doznaje uszczuplenia na rzecz innego przeznaczenia w tym projekcie

W wystarczający sposób uzasadniono w zaskarżonej uchwale kwestie związane z ochroną Lasu (...) mimo, iż w tym względzie skarżący nie mają interesu prawnego w skutecznym kwestionowaniu tych ustaleń, skoro nie przysługuje im jakiekolwiek prawo rzeczowe do nieruchomości położonych w obrębie Lasu (...).

Podnoszona przez skarżących okoliczność wzmożenia ruchu drogowego na

ul. (...) również nie należy do sfery interesu prawnego. Należycie natomiast wyjaśniono tę kwestię w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, wskazując na przysługujące gminie w tym względzie uprawnienia planistyczne do określenia układu komunikacyjnego dróg publicznych, gdzie ul. (...) ma stanowić - jako droga lokalna - element większego układu komunikacyjnego w tej dzielnicy. Prawidłowo

zatem wskazano, iż źródłem uprawnień gminy w kształtowaniu układu komunikacyjnego, z uwzględnieniem ul. (...) jako drogi publicznej, jest nie tylko art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ale także przepisy ustawy z dnia

21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Jeżeli więc podstawową funkcją drogi jest umożliwienie płynnego poruszania się po niej pojazdów samochodowych, a podejmowanie przez Gminę działań zmierzających do rozbudowy infrastruktury drogowej należy do jej ustawowych obowiązków, to z tego punktu widzenia Sąd nie jest władny do oceny prawnej zarzutów skarżących dotyczących ruchu kołowego na ul. (...), skoro dotyczą one okoliczności faktycznych.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.

t