Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1363/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47  ust. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 345
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - teskt jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi G.W. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] marca 2019 nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji oddala skargę


UZASADNIENIE

Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych w [...] (dalej:"CKL[...]"), działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U.z 2019 r. poz. 345), po rozpatrzeniu odwołania G. W. od orzeczenia nr [...][...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej:"RKL[...]") z dnia [...] lipca 2018 r, w dniu [...] marca 2019 r. wydała orzeczenie nr [...], którym uchyliła w całości zaskarżone orzeczenie, jednocześnie decydując o wydaniu orzeczenia własnego.

CKL[...] wydała orzeczenie na podstawie dokumentacji orzeczniczej zgromadzonej przez RKL[...] i wyników zleconej konsultacji i badania własnego.

CK[...] u orzekanego rozpoznała:

Schorzenia podstawowe:

1. Zaburzenia osobowości upośledzające zdolności adaptacyjne (F 60.8) § 90 p. 1 kat. "C".

2. Zaburzenia depresyjno – lękowe (F 41.2) § 86 p. 3 kat. "C".

3. Napadowy częstoskurcz nadkomorowy z wąskimi zespołami QRS (I 47.1) § 48 p. 2 kat. "C".

Schorzenia współistniejące:

1. Obustronne uszkodzenie słuchu w zakresie tonów wysokich (H 91.9) § 20 p. 2 kat. "B".

2. Krótkowzroczność obu oczu (H 52.1) § 7 p. 2 kat. "B".

3. Zaburzenie lipidowe (E 78) § 44 p. 1 kat. "A".

4. Przebyte wirusowe zapalenie wątroby typu A (E 78) § 44 p, 1 kat. "A".

Rozpoznanie z powołaniem na odpowiednie paragrafy i punkty nastąpiło zgodnie z wykazem zawartym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 2035).

Kategoria zdolności do służby lub do pracy: trwale niezdolny do służby w Policji (kat. "C"), częściowo niezdolny do pracy.

G. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie CKL[...] z dnia [...] marca 2019 r.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił w skardze, że organ naruszył art. 39 ust. 5 ustawy o komisjach, poprzez zaniechanie zawarcia w uzasadnieniu wydanego orzeczenia powołania na okoliczności, które przemawiały za odmową mocy dowodowej i wiarygodności złożonych przez odwołującego się wniosków dowodowych oraz dokumentacji medycznej pochodzącej z ośrodków medycznych, w których leczył się skarżący, a także pochodzących od lekarza prowadzącego tok leczenia skarżącego, ograniczając się co prawda do długiego wywodu, lecz który nie odpowiada wymogom art. 39 ust. 5 ustawy, bez wskazania na konkretne przepisy prawa materialnego, które to uchybienia w sposób oczywisty prowadzą do niemożliwości dokonania kontroli wydanego orzeczenia.

Pełnomocnik skarżącego podnosząc powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozważenie, czy nie należy również uchylić orzeczenia RKL[...] oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

CKL[...] w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej zwanej "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone orzeczenie prawa nie narusza.

Na wstępie podać należy, że sąd administracyjny nie dokonuje własnej oceny stanu zdrowia orzekanego i nie rozważa sam kwestii medycznych. Rolą sądu administracyjnego jest zbadanie, czy ustalenia stanu faktycznego, na podstawie których komisje lekarskie wydały orzeczenie, były wyczerpujące i pozwalały na dokonanie właściwej kwalifikacji zdolności do służby w rozumieniu przepisów orzeczniczych, na podstawie których działają te komisje, tj. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. 2018 r. poz. 2035) oraz przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 345).

Powyżej określone akty prawne zawierają kompleksową regulację, co oznacza, że do orzeczeń komisji lekarskich, choć mają charakter decyzji administracyjnych, nie stosuje się w pełni przepisów K.p.a. Określają one własne zasady i tryb orzekania oraz stanowią wobec przepisów K.p.a. lex specialis i w tym zakresie (w którym regulują zagadnienia procesowe) uchylają przepisy K.p.a., zgodnie z zasadą, że przepis szczególny uchyla normę generalną (wyrok NSA z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 851/14).

Bezsporne jest, że o zdolności fizycznej i psychicznej policjantów do pełnienia służby w Policji orzekają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

Orzeczenia wydawane przez komisje zawierają rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy, podejmowane na podstawie wyników badań lekarskich oraz dokumentacji medycznej. Dotyczą konkretnej osoby i zmierzają do ustalenia pewnych faktów prawotwórczych (np. orzeczenie o całkowitej niezdolności do służby stanowi podstawę zwolnienia policjanta ze służby - art. 41 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o Policji).

Charakter prawny orzeczeń o zdolności do służby w Policji nosi cechy typowej decyzji administracyjnej, zawierającej rozstrzygnięcie o zdolności do służby (co jest zasadniczym celem orzeczenia) i uzasadnienie.

Rozpoznając niniejszą sprawę wskazać należy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby:

1. kategoria Z - "zdolny", która oznacza, że stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby;

2. kategoria N - "niezdolny", która oznacza, że stwierdzone choroby lub ułomności uniemożliwiają mu pełnienie służby;

3. kategoria C –"niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby.

W myśl art. 38 ust. 1 przedmiotowej ustawy, rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej. Orzeczenie zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Ustawa nie precyzuje, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej, poza stwierdzeniem, że powyższe orzeczenia, uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 5 ustawy).

Zgodnie z art. 47 ustawy, CKL po rozpatrzeniu odwołania: (1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo (2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo (3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską.

Zaznaczyć należy, że kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jego badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z obowiązującymi w tym względzie przepisami, a ponadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby.

Wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby został zawarty w rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji (...).

Już w tym miejscu należy jednak podkreślić, iż powyższe rozporządzenie zawiera precyzyjne unormowania w zakresie orzekania o zdolności funkcjonariuszy podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji do służby. Komisje lekarskie oceniają na podstawie badań lekarskich zdolność fizyczną i psychiczną kandydatów oraz funkcjonariuszy poszczególnych formacji mundurowych do pełnienia służby.

W niniejszej sprawie zaskarżone orzeczenie zostało wydane przez prawidłowo obsadzoną komisję lekarską, która wydała orzeczenie po dokonaniu czynności orzeczniczych w oparciu o aktualną dokumentację lekarską, badaniu skarżącego i konsultacji co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, jak również po przebadaniu skarżącego.

Powyższe prowadzi do wniosku, że pojęcie zawarte w zaskarżonym orzeczeniu "niezdolny do służby w Policji" i poczynione rozpoznanie jest prawidłowe, czemu dała wyraz komisja lekarska w treści orzeczenia i jego uzasadnieniu.

Skład orzekający Sądu podziela dominujący w tym zakresie w orzecznictwie pogląd, iż kontrola orzeczeń komisji lekarskich dokonywana przez sąd administracyjny nie może dotyczyć kwestii medycznych.

Odnosząc się natomiast do zarzutu podniesionego w skardze, to stwierdzić należy, że jakkolwiek zaskarżone orzeczenie jest decyzją podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej, to wydanie tej decyzji nie następuje na podstawie przepisów K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 93/10). Ma ono swój autonomiczny byt prawny i jak już wyżej wskazano znajduje swoje umocowanie w przepisach szczególnych. W takiej sytuacji zarzuty dotyczące naruszenia przepisów k.p.a., a w szczególności art. 107 § K.p.a w zw. z art. 39 ust. 5 przedmiotowej ustawy nie zasługują na uwzględnienie, gdyż uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia jest uzasadnieniem szczegółowym. Skład orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że z uwagi na specyfikę przedmiotowych postępowań nie jest konieczne przytaczanie treści paragrafów i punktów, gdyż określają one wyłącznie jednostki chorobowe i ich kwalifikację w zakresie określenia zdolności do służby.

Reasumując, podkreślić należy, że kontrola przez Sąd procedury poprzedzającej wydanie zaskarżonego orzeczenia, jak i samego orzeczenia, dokonywana jest poprzez badanie ich zgodności z przepisami szczególnymi. W tej sytuacji należy stwierdzić, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało zgodnie z prawem.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracji w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.