Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 337/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 110  ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Janusz Walawski, Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2018 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za rok 2007 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Podaniem z dnia [...] stycznia 2017 r. D. P., powołując się na wyroki Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] maja 2016 r. sygn. akt [...] oraz Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] grudnia 2016 r. sygn. akt [...], a także postanowienia Sądu Rejonowego w B., Wydział [...] Karny z dnia [...] marca 2015 r. sygn. akt [...], wystąpił o wypłatę m.in. nagród rocznych za okres zawieszenia go w czynnościach i okres tymczasowego aresztowania.

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] października 2017 r.,

na podstawie art. 110 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) oraz § 3 ust. 1 pkt 3, ust. 2 1 ust. 3 oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859) odmówił przyznania nagrody rocznej za 2007 r. D. P. (do dnia [...] kwietnia 2007 r. specjaliście Zespołu do [...] Wydziału w B. Zarządu w K. Centralnego Biura Śledczego).

Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję nr [...] z dnia [...] października 2017 r.

W uzasadnieniu podał, że rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r., wydanym na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. Z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, po uwzględnieniu prośby D. P. o rozwiązanie stosunku służbowego, wymieniony został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2007 r.

Organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. sygn. akt [...] Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. zastosował wobec D. P., podejrzanego o to, że: w okresie od listopada do grudnia 2004 r. w Z. i w C., działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu nakłaniał funkcjonariusza Policji - A. F. do przekroczenia uprawnień, poprzez ujawnienie mu informacji pochodzących

z postępowania przygotowawczego o sygn. [...] Prokuratury Okręgowej

w K., stanowiących tajemnicę służbową, a tym samym do działania na szkodę interesu publicznego, w ten sposób, że zażądał informacji o ustaleniach w/w postępowania dot. firmy [...] z/s w B., wglądu do akt w/w postępowania i przekazania mu kserokopii protokołów z przesłuchania podejrzanych Z. P., M. W. i R. W., tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk, środki zapobiegawcze w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych i zakazu opuszczania kraju.

W dniu [...] listopada 2006 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w B. w sprawie o sygn. akt [...], skierował do Sądu Rejonowego w B. akt oskarżenia przeciwko D. P. oskarżonemu o: I. czyn z art. 239 § 1 Kk i art 231 § 2 Kk w zw. z art 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 KkII. czyn z art. 231 § 1 Kk art 48 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 Kk, III. czyn z art. 266 §2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk, IV. czyn z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk, V. czyn z art. 18 § 2 Kk w zw. z art, 239 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk, VI. czyn z art. 18 §2 Kk w zw. z art, 233 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk, VII. czyn z art. 228 § 1 Kk w zw. z art. 12 Kk, VIII. czyn z art. 291 § 1 Kk w zw. z art. 293 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk.

Organ podał, że w uzasadnieniu Prokurator wskazał m.in., że postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. ze śledztwa o sygn. akt [...] (wcześniej sygn. akt [...]) wszczętego przez Prokuratora Okręgowego w K. w dniu [...] grudnia 2004 r. w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Policji poprzez, ujawnienie tajemnicy służbowej w zakresie toczącego się postępowania przygotowawczego Prokuratury Okręgowej w K. o sygn. akt [...] wyłączono materiały dotyczące m.in. podejrzanego D.P.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w B. Wydział [...] Karny wyłączył do odrębnego rozpoznania m.in. sprawę D. P., o czyny zarzucone mu w pkt III, IV i VIII aktu oskarżenia. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., sygn. akt [...], wskazany Sąd umorzył postępowanie w sprawie przeciwko D. P. oskarżonemu o: 1) przestępstwo z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk, 2) przestępstwo z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 266 § 2 Kk i art, 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w z. z art. 12 Kk, 3) przestępstwo z art. 291 § 1 Kk w zw. z art. 293 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk.

W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że zarzucany oskarżonemu czyn realizujący ustawowe znamiona przestępstwa określonego m.in. w art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk zagrożony był karą pozbawienia wolności do lat 3, zaś termin przedawnienia jego karalności, zgodnie z art. 101 § 1 pkt 4 Kk, wynosił 5 lat od czasu popełnienia tego czynu. Z uwagi na to, że w tym czasie wszczęto przeciwko D. P. postępowanie karne, powyższy termin uległ wydłużeniu o kolejne 5 lat. Tym samym Sąd stwierdził, że termin przedawnienia karalności czynu zarzuconego wymienionemu w pkt. IV aktu oskarżenia upłynął w dniu [...] grudnia 2014 r.

Sąd Rejonowy w B. Wydział [...] Karny, wyrokiem z dnia [...] maja 2016 r. sygn. akt [...] uniewinnił D. P. od popełnienia zarzucanych mu czynów szczegółowo opisanych w: I. pkt 1 części wstępnej wyroku (tj. o przestępstwo z art. 239 § 1 Kk i art. 231 § 2 Kk w zw. z art. 11 §2 Kk w zw.

z art. 12 Kk) II. pkt 2 części wstępnej wyroku (tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 239 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk), III. pkt 3 części wstępnej wyroku

(tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 233 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk) IV. pkt 4 części wstępnej wyroku (tj. o przestępstwo czyn z art. 228 § 1 Kk w zw. z art. 12 Kk).

Komendant Główny Policji ustalił, że za rok 2007 D. P. nie została wypłacona nagroda roczna.

Wskazał, że zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2014 r.), policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługiwała nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Art. 110 ust. 2 i 3 tej ustawy stanowił, że wysokość nagrody rocznej ustała się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1, zaś okres służby, o którym mowa w ust. 2, nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych. Jednakże zgodnie art. 110 ust. 4 pkt 3 wskazanego aktu prawnego warunku, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź na podstawie art 41 ust. 2 pkt 6 i 7.

Ponadto zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród

i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859) do okresu służby dla celów obliczania nagrody rocznej nie wliczało się okresów zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania. Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosowało się, jeżeli prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne w sprawie

o przestępstwo, przestępstwo skarbowe lub dyscyplinarne, w sprawie o czyn pozostający w związku z aresztowaniem lub zawieszeniem w czynnościach służbowych zostało umorzone bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym. Jednocześnie na podstawie § 3 ust. 3 tego rozporządzenia umorzenie postępowania, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczyło warunkowego umorzenia postępowania karnego lub w sprawie o przestępstwo skarbowe, a także umorzenia tego postępowania z powodu przedawnienia lub amnestii.

Organ wskazał, że Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. zastosował wobec D. P. środki zapobiegawcze w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych i zakazu opuszczania kraju w związku z podejrzeniem wymienionego o przestępstwo art. 18 §2 Kk w z w. z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk. Przestępstwo to zostało następnie objęte aktem oskarżenia z dnia 29 listopada 2006 r. Dodatkowo D. P. od dnia [...] grudnia 2005 r. do dnia [...] marca 2006 r. (na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] grudnia 2005 r.; sygn.[...]), a następnie na mocy postanowień Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] lutego 2006 r. sygn. [...], z dnia [...] czerwca 2006 r. sygn. [...] oraz z dnia [...] września 2006 r. sygn. [...] - do dnia [...] grudnia 2006 r., pozostawał tymczasowo aresztowany. Wskazany środek zapobiegawczy wobec wymienionego uchylony został postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] marca 2007 r. Z dokumentacji uzyskanej z jednostek Prokuratury oraz Sądu nie wynika natomiast, aby środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, stosowany wobec Pana D. P. od dnia [...] stycznia 2005 r. został uchylony do dnia jego zwolnienia ze służby.

Postępowanie karne w zakresie wskazanego wyżej przestępstwa zostało natomiast, postanowieniem Sądu Rejonowego w B. Wydział [...] Karny

z dnia [...] marca 2015 r., sygn. akt [...], umorzone w związku z tym, że termin przedawnienia karalności tego czynu, zarzuconego wymienionemu w pkt IV aktu oskarżenia, upłynął w dniu [...] grudnia 2014 r.

Organ stwierdził, że w sprawie nagrody rocznej za rok zwolnienia (2007 r.) zastosowanie znajdzie norma prawna zawarta w przepisie w § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów, a tym samym D. P. prawo do nagrody rocznej za 2007 r. nie przysługuje. Organ wskazał też, że ustalenia sądów karnych są dla organu administracji wiążące.

Decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. stała się przedmiotem skargi D. P., reprezentowanego przez radcę prawnego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc

o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. oraz błędną wykładnię art. 110 ust. 3b i ust. 3c ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86 poz. 789 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 roku w sprawie przyznawania policjantom nagród rocznych i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859) poprzez przyjęcie, że przepisy przywołanych rozporządzeń mają zastosowanie w dacie wydania decyzji.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że przeciwko D. P. było prowadzone postępowanie karne. Miał postawione zarzuty popełnienia przestępstw określonych w art. 228, 231, 239, 266 i 291 kodeksu karnego. Zarzuty dotyczyły czynów ciągłych, polegających na nakłanianiu funkcjonariusza do przekroczenia uprawnień, poprzez ujawnienie informacji pochodzących z postępowania przygotowawczego. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w B. z przyczyn formalnych wyłączył część zarzutów do odrębnego postępowania i w tym samym dniu umorzył postępowanie w tym zakresie z powodu przedawnienia karalności tych czynów. Pozostałe zarzuty zostały objęte aktem oskarżenia. Wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z [...] maja 2016 r. sygn. akt [...] utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z [...] grudnia 2016 roku D. P. został całkowicie uniewinniony ze stawianych mu zarzutów.

Zdaniem pełnomocnika logicznym jest, że wyrok uniewinniający dotyczył czynów, które stanowiły kontynuację czynów, których karalność uległa przedawnieniu. Brak jest jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia, że za czyny, których karalność uległa przedawnieniu, skarżący poniósłby karę, gdyby nie przedawnienie.

Treść art. 110 ust. 3c ustawy o Policji (powoływanej) wskazuje na intencje ustawodawcy polegającą na wyłączeniu zasady wypłaty nagrody rocznej w przypadku uniewinnienia lub umorzenia postępowania, jeżeli umorzenie było warunkowe - domniemanie winy sprawcy tub z powodu przedawnienia lub amnestii -także domniemanie winy sprawcy. Pełnomocnik wskazał, że w przypadku skarżącego takie domniemanie nie jest zasadne. Dokonana przez organ wykładnia przepisów nie uwzględnia wszystkich okoliczności sprawy. Przede wszystkim nie uwzględnia faktu uniewinnienia skarżącego od zarzutu, który dotyczył także czynów objęty umorzeniem z uwagi na przedawnienie ich karalności. Pełnomocnik podniósł, że organ powinien dokonać wykładni przepisów art. 110 ust. 3b i ust. 3c ustawy o Policji (powoływanej) uwzględniając nie tytko literalną wykładnię językową, ale również wykładnię logiczną, systemową i celowościową. Zaskarżone decyzję w sposób zupełnie nieuprawniony pozbawiają skarżącego należnych mu nagród rocznych. Jest to dolegliwość, którą ma on ponieść z powodu błędu prokuratury w ocenie jego zachowań. Pełnomocnik zaznaczył, że D. P. nie miał żadnego wpływu na termin zakończenia postępowania, w którym został uniewinniony. Nie może więc być "karany" niewypłaceniem należnych mu części uposażenia oraz zaniżonym w związku z tym wymiarem emerytury /nagroda roczna wliczana jest do emerytury/za przewlekłość postępowania karnego.

Pełnomocnik wskazał, że z ostrożności procesowej podnosi zarzut niewłaściwego zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisów nieobowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie warunków przyznania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789 ze zm.), które utraciło moc z dniem 19 września 2007 roku - ustawa z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 158, poz. 1122 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 roku w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859), które utraciło moc

z dniem 9 października 2014 roku - ustawa z 24 stycznia 2014 roku o zmianie ustawy o Policji (Dz. U z 2014 r., poz. 502). Zasada stosowania przepisów uchylonych,

a obowiązujących w okresie do którego odnosić się rozstrzygnięcie nie powinna mieć w niniejszej sprawie zastosowania, ponieważ regulacja zawarta w ustawie o Policji jest w tym zakresie tożsama. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organ powinien wydawać decyzję w oparciu o obowiązujące w dacie wydania decyzji przepisy. Zastosowanie przepisów uchylonych musi być uzasadnione np. korzystniejszymi dla strony rozwiązaniami.

Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego,

w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik podniósł, że nie jest rolą organów Policji ustalanie czy gdyby nie przewlekłość postępowania skarżący zostałby uniewinniony do popełnienia czynów objętych umorzeniem postępowania. Czynienie przez organ w postępowaniu administracyjnym takich ustaleń należy uznać za niedopuszczalne prawnie. W niniejszej sprawie cześć czynów uległa przedawnieniu, wobec czego sąd umorzył postępowanie. Z takim rozstrzygnięciem ustawodawca związał określony skutek, a organ zastosował się do tej normy prawnej. Pełnomocnik wskazał jednocześnie, że czyny objęte umorzeniem były uprzednio podstawą stosowania wobec skarżącego tymczasowego aresztowania.

Pełnomocnik wskazał, że zastosowano właściwe przepisy. Podniósł,

że skarżący został zwolniony ze służby z dniem [...] kwietnia 2007 r. Do dnia [...] marca 2007 r. był tymczasowo aresztowany, a nadto pozostawał w zawieszeniu

w czynnościach służbowych na podstawie postanowienia prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. Od czynów leżących u podstaw zastosowania w/w środków skarżący nie został uniewinniony, lecz postępowanie umorzono z powodu przedawnienia. Wobec tego brak było możliwości uznania, iż skarżącemu przysługuje prawo do nagrody rocznej za ten okres skoro przez ten czas pozostawał tymczasowo aresztowany, zaś środek ten zastosowano w związku z podejrzeniem popełnienia czynów, za popełnienie których nie został uniewinniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie podlegała uwzględnieniu.

Organ dokonał prawidłowej wykładni i właściwie zastosował w tej sprawie przepisy art. 110 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) oraz § 3 ust. 1 pkt 3, § 3 ust. 2 i § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród

i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859). Zarzuty skargi, co do zastosowania przez organ niewłaściwego przepisu ustawy o Policji Sąd uznał za nietrafne.

Ocena uprawnień do nagrody rocznej następuje z uwzględnieniem zdarzeń, które miały miejsce w okresie którego dotyczy nagroda (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1815/06, wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1416/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nagroda roczna, jak sama nazwa wskazuje, przysługuje bowiem za pełnienie służby w danym roku kalendarzowym.

W sprawie jest bezsporne, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji

z dniem [...] kwietnia 2007 r.

Przepis art. 110 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Zgodnie z art. 110 ust. 2 powołanej ustawy, wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda roczna, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1. Okres służby, o którym w ust. 2, nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych (art. 110 ust. 3 ustawy o Policji).

Szczegółowe warunki przyznawania policjantom m.in. nagród rocznych określone zostały w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia, do okresu służby dla celów obliczania nagrody rocznej nie wlicza się okresów zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania. Stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia, przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się, jeżeli prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne w sprawie o przestępstwo, przestępstwo skarbowe lub dyscyplinarne, w sprawie o czyn pozostający w związku z aresztowaniem lub zawieszeniem w czynnościach służbowych zostało umorzone bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym.

Jednocześnie jednak § 3 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że umorzenie postępowania, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy warunkowego umorzenia postępowania karnego lub w sprawie o przestępstwo skarbowe, a także umorzenia tego postępowania z powodu przedawnienia lub amnestii.

W sprawie jest bezsporne, że Sąd Rejonowy w B. Wydział [...] Karny postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. sygn. akt [...] umorzył postępowanie w sprawie przeciwko D. P. oskarżonemu o przestępstwo

z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk z uwagi na to, że upłynął termin przedawnienia karalności wskazanego czynu (czyn objęty zarzutem z punktu [...] aktu oskarżenia z dnia [...] listopada 2006 r.).

Nie jest przy tym kwestionowane, że zawieszenie w czynnościach służbowych i tymczasowe aresztowanie pozostawało w związku z tym czynem.

W świetle powołanych wyżej przepisów okoliczność umorzenia postępowania karnego z uwagi na upływ terminu przedawnienia karalności stanowi przesłankę wyłączającą możliwość przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2007 r., co trafnie stwierdził organ w zaskarżonej decyzji. Nadto, skarżący ze służby zwolniony został z dniem [...] kwietnia 2007 r., zaś okres służby, o którym mowa w art. 110 ust. 2 ustawy

o Policji, nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych.

Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. Postanowienie Sądu Rejonowego w B. Wydział [...] Karny z dnia [...] marca 2015 r. sygn. akt [...] o umorzeniu postępowania z powodu przedawnienia było dla organu wiążące. Nie jest uprawniony zarzut skargi, że organ nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy. Organ dokonując ustaleń stanu faktycznego wskazał w decyzji na wyrok Sądu Rejonowego w B. Wydział [...] Karny z dnia [...] maja 2016 r. sygn. akt [...] uniewinniający D. P. od popełnienia zarzucanych mu czynów szczegółowo opisanych w: I. pkt 1 części wstępnej wyroku (tj. o przestępstwo z art. 239 § 1 Kk i art. 231 § 2 Kk w zw. z art. 11 §2 Kk w zw. z art. 12 Kk) II. pkt 2 części wstępnej wyroku (tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 239 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk), III. pkt 3 części wstępnej wyroku (tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 233 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk) IV. pkt 4 części wstępnej wyroku (tj. o przestępstwo czyn z art. 228 § 1 Kk w zw. z art. 12 Kk). Wskazał także na wyrok Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] grudnia 2016 r. sygn. akt [...]. Nie zmienia to jednak tego, że w sprawie przeciwko D. P. oskarżonemu o przestępstwo z art. 18 § 2 Kk w zw. z art. 266 § 2 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk postępowanie karne zostało umorzone

z uwagi na upływ terminu przedawnienia karalności wskazanego czynu.

Nie można organowi zarzucić, że nie dokonał należytych ustaleń faktycznych, czy też, że dokonał niewłaściwej oceny przywołanych okoliczności na gruncie znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów prawa.

Podniesiona w skardze okoliczność, że D. P. nie utrudniał toku postępowania karnego i nie miał żadnego wpływu na termin zakończenia postępowania karnego nie stanowi okoliczności, która może być brana przez organ pod uwagę przy ustalaniu prawa do nagrody rocznej. Ustawodawca z umorzeniem postępowania z powodu przedawnienia związał ściśle określony skutek. Organ rozpatrujący sprawę w przedmiocie nagrody rocznej nie jest uprawniony do oceny toku postępowania karnego i dokonywania jakichkolwiek rozważań, czy D. P. "poniósłby karę, gdyby nie przedawnienie", jak wskazano na to w skardze. Nie jest tym samym zasadny zarzut niedokonania pełnej oceny okoliczności sprawy.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), orzekł jak w wyroku.