Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 309/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 120,  art. 121 , art. 122,  art. 187  par. 1, art.  191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie NSA Anna Orłowska (spr.), WSA Tamara Dziełakowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 4 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 grudnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...], powołując art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 20 ust. 1 ust. 3 lit. a, c, e, ust. 6, art. 67, art. 68, art.71, art. 201, art. 214 ust. 1, art. 218 ust. 1, art. 221 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L. 302 z 1992 r. ze zm.), art. 81 w zw. z art.93 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 253 z 11 października 1993 r. ze zm.), art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 287 z 31 października 2009 r.), art. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 732/2008 z dnia 22 lipca 2008 r. wprowadzającego ogólny system preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 552/97, (WE) nr 1933/2006 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1100/2006 i (WE) nr 964/2007 (Dz. UE L 211/1 z dnia 6 sierpnia 2008 r. ze zm.), art. 23 ust. 3 i 4, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 5 ust.1 pkt 3, art.19 ust.7, art.29 ust.13, art.33 ust.2,4 i 6, art.34 ust.4, art.41 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz.535 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania celnego, określił stronie – "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] Oddział w [...]: stawkę celną erga – omnes w wysokości 6,5% dla zgłaszanego towaru – samoprzylepnej folii z polietylenu na rolkach, klasyfikowanego do kodu Taric 3919 90 00 99; kwotę należności celnych wynikającą z długu celnego w pełnej wysokości – [...] zł, która została zaksięgowana w dniu 1 grudnia 2010 r. zgodnie z art. 248 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r., ustanawiającego przepisy wykonawcze do Wspólnotowego Kodeksu Celnego; prawidłową kwotę podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu podniesiono, iż ww. spółka, działając za pośrednictwem przedstawiciela pośredniego w dniu 29 listopada 2010 r. dokonała zgłoszenia celnego wnosząc o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu opisanego towaru pochodzącego z Arabii Saudyjskiej. Z uwagi na dołączone do zgłoszenia świadectwo pochodzenia FORM A nr [...] z dnia 20 października 2010 r. zastosowano stawkę celną w wysokości 0%.

Organ przytoczył treść art. 81 ust. 1 i ust. 9 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. wprowadzającego przepisy wykonawcze do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Następnie wskazał, że władze celne Arabii Saudyjskiej nie przekazały Komisji Europejskiej (Dyrekcji Generalnej Podatków i Unii Celnej TAXUD) wzoru pieczęci stosowanej do legalizacji świadectw pochodzenia FORM A, gdyż nie figuruje ona w unijnym systemie Speciment Management System (SMS). Ponadto zwrócił uwagę, że pole 11 na formularzu A jest nieprawidłowo wypełnione, bowiem nie zawiera ono daty. W ocenie organu, powyższe okoliczności uzasadniały konieczność zmiany zastosowanej stawki celnej z preferencyjnej na stawkę erga omnes w wysokości 6,5% od wartości celnej towaru będącego przedmiotem zgłoszenia.

W odwołaniu spółka zarzuciła organowi I instancji naruszenie szeregu przepisów, w tym określających podstawowe zasady postępowania. W jej ocenie organ błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, w tym, że w bazie danych Unii Europejskiej (SMS) brakuje wzoru pieczęci, której odcisk znajduje się w polu 11 na przedłożonym świadectwie pochodzenia FORM A z Arabii Saudyjskiej oraz nie wskazał w uzasadnieniu decyzji dowodów, którym dał wiarę i na których oparł swe rozstrzygnięcie. Ponadto błędnie ocenił, że na przedłożonym świadectwie, w polu 11 brak daty wystawienia dokumentu.

Zdaniem odwołującej, wbrew art. 122 ordynacji podatkowej, organ nie ustalił, czy faktycznie doszło do przekazania Komisji konkretnego wzoru pieczęci widniejącej w polu 11, a być może sam system SMS jest nieaktualny.

Nadto odwołująca się podniosła, że zgodnie z art. 92 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r., oczywiste błędy formalne, takie jak błędy maszynowe na świadectwie pochodzenia na formularzu A nie powinny powodować odrzucenia dokumentu, jeżeli rodzaj tych błędów nie stwarza wątpliwości co do poprawności oświadczeń zawartych w tym dokumencie.

Organ błędnie przyjął, że na formularzu FORM A brak daty w polu 11, bowiem data – wyraźna, czytelna i prawidłowa – widnieje pod polem 11, co powinno być przyjęte jako brak formalny i nie powodować ujemnych skutków dla importera towaru.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w [...], decyzją z dnia 4 maja 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...].

W ocenie organu odwoławczego w stanie sprawy kwestią sporną jest rozstrzygnięcie, czy spełnione zostały warunki do zastosowania preferencyjnej stawki celnej dla towaru zadeklarowanego przez odwołującą się. Pochodzenie towaru określonego w art. 67 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993 r. ze zm.), winno być dokumentowane świadectwem FORM A lub deklaracją o pochodzeniu sporządzoną na dokumencie handlowym.

Dla zastosowania preferencyjnej stawki celnej dla danego towaru muszą być spełnione łącznie następujące warunki: dla danej pozycji towarowej winna być określona preferencyjna stawka celna; pochodzenie towaru musi zostać udokumentowane świadectwem pochodzenia sporządzonym na formularzu A, wystawionym przez organy celne lub inne właściwe organy rządowe kraju korzystającego, które przekazały Komisji informację wymaganą art. 93 rozporządzenia Komisji EWG nr 2454/93; nastąpił bezpośredni przywóz towaru do Wspólnoty z kraju korzystającego, w którym wystawiono dowód pochodzenia w przypadku tranzytu przez inne terytorium pod warunkiem, że podczas tranzytu towary znajdowały się pod dozorem celnym.

Dyrektor Izby Celnej, po zbadaniu bazy systemu SMS (system zarządzenia elektronicznymi wzorami pieczęci) zawierającego wzory pieczęci używanych do potwierdzenia świadectw FORM A oraz po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego stwierdził, że wzór pieczęci użytej na danym FORM A nie figuruje w bazie danych zarządzanej przez Komisję Europejską.

Mimo złożenia zapewnienia w toku postępowania, przez ambasadę Arabii Saudyjskiej, wzór pieczęci użytej w sprawie nie został do dnia wydania decyzji umieszczony w bazie SMS. Zatem przedłożone świadectwo pochodzenia nie może stanowić podstawy dla zastosowania preferencyjnej stawki celnej dla sprowadzonego towaru. Nie mogło to nastąpić także i z tej przyczyny, że pole 11 dokumentu nie zostało wypełnione zgodnie z wzorem zamieszczonym w załączniku nr 17 do rozporządzenia Komisji EWG nr 2454/93. Wprawdzie poniżej pola 11 dokumentu widnieje data 24 października 2010 r. jednakże organy mają wątpliwości, czy jest to właściwa data wystawienia dowodu pochodzenia. W toku postępowania organy umożliwiły stronie udział w czynnościach, także proponowały zapoznanie się z wzorami pieczęci zamieszczonymi w SMS.

W następstwie ustalenia właściwej wartości celnej i cła dla towarów został obliczony należny podatek VAT.

Dyrektor Izby Celnej uznał, że mając do dyspozycji opisane dowody, organ pierwszej instancji prawidłowo naliczył należności celne i podatkowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, zarzucając naruszenie następujących przepisów:

1. art. 97t ust.1 w zw. z art. 97s ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) 1063/2010 zmieniającego rozporządzenie (EWG) 2454/93 ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez niezastosowanie przewidzianej w tych przepisach procedury weryfikacji świadectwa pochodzenia na formularzu FORM A;

2. art. 97r ust. 2 Rozporządzenia Komisji(WE) 1063/2010 zmieniającego rozporządzenie (EWG) 2454/93 ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez błędne przyjęcie, że brak na formularzu FORM A w polu 11 brak daty, co skutkuje nie przyjęciem świadectwa, podczas gdy data umieszczona została pod polem 11, co stanowi oczywistą omyłkę pisarską;

3. art. 120, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art.73 ustawy Prawo celne, przez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i rozstrzygnięciu istniejących wątpliwości na niekorzyść skarżącej;

4. art. 121 ust. 1, art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art.73 ustawy Prawo celne, polegające na wcześniejszym wydaniu decyzji z pominięciem stanowiska przedstawionego przez pełnomocnika strony skarżącej.

W ocenie skarżącej, Dyrektor Izby Celnej oparł rozstrzygnięcie na przepisach rozporządzenia nr 2454/93, które nie obowiązywało w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W sprawie istniały podstawy do zastosowania procedury weryfikacji świadectwa pochodzenia, czego organy celne nie uczyniły. Za taki tryb postępowania nie sposób uznać bowiem zwrócenia się przez organ odwoławczy do Departamentu Polityki Celnej Ministerstwa Finansów o przekazanie stanowiska Komisji Europejskiej odnośnie możliwości uznania świadectwa pochodzenia potwierdzonego pieczęcią z miasta [...], której wzór nie figuruje w elektronicznym systemie zarządzania wzorami pieczęci używanymi do potwierdzania świadectw pochodzenia.

Odmowa zastosowania preferencyjnej stawki celnej byłaby możliwa jedynie wówczas, gdyby po przeprowadzeniu weryfikacji informacji zawartych w świadectwie pochodzenia okazało się, że są one nieprawdziwe.

Umieszczenie daty w świadectwie pochodzenia tuż pod polem 11, a nie w polu 11 należy uznać za pomyłkę formalną. Nawet gdyby tak nie uznać, zasadnym byłoby zastosowanie procedury weryfikacji informacji zawartych w świadectwie pochodzenia celem wyjaśnienia wątpliwości co do daty jego wystawienia. Ponadto organ odwoławczy nie odniósł się do stanowiska Naczelnika Urzędu Celnego zawartego w piśmie ustosunkowującym się do zarzutów odwołania.

Zdaniem skarżącej, poprzestanie na ustaleniu, że wzór pieczęci nie figuruje w elektronicznym systemie wzorów pieczęci nie jest wystarczające dla dokładnego wyjaśnienia sprawy. Należało bowiem przeprowadzić dowody w celu ustalenia, czy informacja zawarta w świadectwie pochodzenia na formularzu A, potwierdzona za pomocą pieczęci z miasta [...] jest prawdziwa. W sytuacji, gdy świadectwo pochodzenia opatrzone jest pieczęcią, która co prawda nie została zarejestrowana, ale jest rzeczywiście stosowana, brak jest podstaw do odmowy zastosowania preferencyjnej stawki celnej. Ponadto organ odwoławczy zignorował zalecenie Ministerstwa Finansów odstąpienia od wymierzenia stawki celnej w pełnej wysokości.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ organ celny nie dopuścił się naruszeń prawa uzasadniających usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy celne zasadnie uznały, iż skarżąca na podstawie zgłoszenia celnego nie miała prawa do skorzystania z preferencyjnej stawki celnej importowanego towaru - samoprzylepnej folii z polietylenu na rolkach, pochodzącego z Arabii Saudyjskiej.

W niniejszej sprawie zgłoszenia celnego dokonano w dniu 29 listopada 2010 r.

a zatem obowiązywało wówczas rozporządzenie Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993 r. ze zm.) , zwane dalej RWKC, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2010 r. Nie jest zatem zasadny zarzut skargi dotyczący wadliwej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji.

W myśl art. 67 ust. 1 RWKC, do celów przepisów dotyczących ogólnych preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę produktom pochodzącym z krajów rozwijających się (zwanych dalej "krajami korzystającymi") za produkty pochodzące z kraju korzystającego uważa się:

a) produkty całkowicie uzyskane w tym kraju w rozumieniu art. 68;

b) produkty uzyskane w tym kraju, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż określone w lit. a), pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 69.

Zgodnie z art. 80 RWKC, produkty pochodzące z kraju korzystającego, korzystają z preferencji taryfowych określonych w art. 67 po przedłożeniu świadectwa pochodzenia na formularzu A, którego wzór znajduje się w załączniku 17.

Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji kwalifikują się, w przywozie do Wspólnoty, do zastosowania preferencji taryfowych określonych w art. 67, pod warunkiem że były przewożone bezpośrednio w rozumieniu art. 78, po przedstawieniu świadectwa pochodzenia na formularzu A, wystawionego przez organy celne lub przez inne właściwe organy rządowe kraju korzystającego, pod warunkiem że kraj ten:

– przekazał Komisji informację wymaganą zgodnie z art. 93, oraz

– pomaga Wspólnocie, pozwalając organom celnym Państw Członkowskich na ustalenie autentyczności dokumentu lub prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów (art. 81 ust.1 RWKC).

Świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawiane jest jedynie w przypadku, gdy może ono stanowić dokumentację dowodową wymaganą do celów preferencji taryfowych określonych w art. 67 (art. 81 ust. 2 RWKC).

Odpowiedzialność za zapewnienie, że świadectwa i wnioski są należycie wypełnione ponoszą właściwe organy rządowe kraju korzystającego. Wypełnienie pola 2 świadectwa pochodzenia na formularzu A jest fakultatywne. Datę wystawienia świadectwa pochodzenia na formularzu A wpisuje się w polu 11. Podpis, który ma być wpisany w tym polu, przeznaczonym dla właściwych organów rządowych wydających świadectwo, jest podpisem odręcznym (art. 81 ust. 7 - 9 RWKC).

Co istotne, w myśl art. 93 ust. 1 RWKC, kraje korzystające przesyłają Komisji nazwy i adresy mieszczących się na ich terytorium organów rządowych upoważnionych do wydawania świadectw pochodzenia na formularzu A, wzory odcisków pieczęci używanych przez te organy, jak również nazwy i adresy odpowiednich organów rządowych odpowiedzialnych za weryfikację świadectw pochodzenia na formularzu A i deklaracji na fakturze. Pieczęcie te są ważne od dnia otrzymania przez Komisję wzorów tych pieczęci. Komisja przesyła te informacje organom celnym Państw Członkowskich. Jeżeli powiadomienia te są dokonywane w ramach zmian wcześniejszych powiadomień, Komisja podaje dzień wprowadzenia do użytku tych nowych pieczęci zgodnie z informacjami dostarczonymi przez właściwe organy rządowe krajów korzystających. Informacje te są do użytku służbowego; jednakże jeżeli towary są dopuszczane do swobodnego obrotu, dane organy celne mogą zezwolić importerom lub ich należycie upoważnionym przedstawicielom na zaznajomienie się z wzorami odcisków pieczęci, określonymi w niniejszym ustępie.

W niniejszej sprawie organy celne, po zbadaniu bazy systemu SMS (system zarządzenia elektronicznymi wzorami pieczęci) zawierającego wzory pieczęci używanych do potwierdzenia świadectw FORM A oraz po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego stwierdziły, że wzór pieczęci użytej na świadectwie pochodzenia FORM A nr [...] nie figuruje w bazie danych zarządzanej przez Komisję Europejską. W ocenie Sądu okoliczność ta, w świetle przytoczonych przepisów była wystarczającym powodem podjęcia przez organy celne kwestionowanych rozstrzygnięć. Nietrafny jest zatem pogląd skarżącej, jakoby odmowa zastosowania preferencyjnej stawki celnej byłaby możliwa jedynie wówczas, gdyby po przeprowadzeniu weryfikacji informacji zawartych w świadectwie pochodzenia okazało się, że są one nieprawdziwe. Czym innym jest bowiem kwestia autentyczności pieczęci od stwierdzenia, iż pieczęć, którą posłużono się przy wystawieniu świadectwa pochodzenia nie figuruje w bazie danych systemu zarządzenia elektronicznymi wzorami pieczęci.

W ocenie Sądu, przepis art. 94 RWKC, przewidujący możliwość późniejszej weryfikacji świadectwa pochodzenia na formularzu A nie nakłada na organy celne Państw Członkowskich obowiązku weryfikowania dowodu pochodzenia w każdym przypadku zakwestionowania jego wiarygodności. Skoro władze celne dysponują adresami i wzorami pieczęci zagranicznych organów upoważnionych do wydawania świadectw pochodzenia na Formularzu A, są zobowiązane do samodzielnej oceny prawidłowości tych świadectw pod względem formalnym.

Jednym z warunków niezbędnych do zastosowania preferencji taryfowych określonych w art. 67 RWKC jest przecież przedstawienie świadectwa pochodzenia na formularzu A wydanego przez właściwy organ rządowy kraju korzystającego, lecz przy zachowaniu wymogów z art. 93 RWKC. Wymogi te – co wynika z ustaleń poczynionych przez organy – nie zostały w sprawie spełnione. Dodać przy tym należy, iż odpowiedzialność za zapewnienie, że świadectwa i wnioski są należycie wypełnione ponoszą właściwe organy rządowe kraju korzystającego.

W tych okolicznościach nie miał znaczenia kolejny zarzut skargi dotyczący wadliwego stanowiska organów, iż w polu 11 formularza FORM A brak jest daty. Nie było zatem potrzeby oceny, czy umieszczenie jej pod polem 11 stanowiło oczywistą omyłkę pisarską.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych Sąd zauważa, że organy odniosły się w sposób szczegółowy do dowodów zgromadzonych w sprawie.

Nie można zarzucić im prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych (celnych). Zgromadziły one pełny materiał dowodowy, pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy, dokonując oceny całego materiału dowodowego. Dokonanie zaś oceny niezgodnie z oczekiwaniami skarżącej nie stanowi naruszenia art. 120, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art.73 ustawy Prawo celne.

Co do podniesionego zarzutu zignorowania przez organ odwoławczy zalecenia Ministerstwa Finansów w zakresie odstąpienia od wymierzenia stawki celnej w pełnej wysokości, Sąd zauważa że jest on sprzeczny z innym zarzutem skargi, dotyczącym naruszenia zasady praworządności. Nie ulega bowiem najmniejszej wątpliwości, że przepis art. 120 Ordynacji podatkowej nakłada na właściwy w sprawie organ obowiązek rozpoznania sprawy co do istoty, na podstawie obowiązującego prawa mającego zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym, a nie w oparciu o zalecenia, opinie czy wskazówki innego organu.

Natomiast podnoszona w skardze okoliczność wydania decyzji z pominięciem stanowiska przedstawionego przez pełnomocnika strony skarżącej nie miała, w ocenie Sądu wpływu na wynik sprawy. Trzeba bowiem podkreślić, iż w niniejszej sprawie organ odwoławczy przed wydaniem zaskarżonej decyzji, postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2011 r. (doręczonym przedstawicielowi pośredniemu w dniu 18 kwietnia 2011 r.) wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W dniu 18 kwietnia 2011 r. wpłynęło do Izby Celnej w [...] pismo pełnomocnika spółki, w którym wniósł o przedłużenie terminu na zapoznanie i wypowiedzenie się w sprawie materiału dowodowego – do dnia 2 maja 2011 r. Dyrektor Izby Celnej wydał decyzję w dniu 4 maja 2011 r., zaś tego samego dnia pełnomocnik skarżącej przesłał za pośrednictwem faksu swoje stanowisko w sprawie. Z raportu doręczenia wynika, iż nastąpiło to o godz. 19:05. Nie można w tej sytuacji skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 121 ust. 1, art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art.73 ustawy Prawo celne, skoro pełnomocnik skarżącej nie skorzystał w przewidzianym terminie z uprawnień procesowych, jakie daje przepis art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.

W tych okolicznościach Sąd doszedł do wniosku, że decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w której m.in. orzeczono o zmianie zastosowanej dla zgłoszonego towaru stawki celnej z preferencyjnej na stawkę erga omnes w wysokości 6,5% jest prawidłowa.

Wobec powyższego Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.