Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 890/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 § 2, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 85 ust. 2, art. 4, art. 1, art. 33, art. 18, art. 24 ust. 1, art. 1 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art, 35 ust. 2
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
article: art. 7 ust. 1 pkt 2 i pkt 3
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: § 7
journal: Dz.U. 1999 nr 43 poz 430
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2009 r. sprawy ze skargi L. J. na uchwałę Rady Gminy R. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2009r. Rada Gminy R. po rozpatrzeniu części pisma z dnia [...] stycznia 2004r. i z dnia [...] stycznia 2004r. wniesionych przez L. J., zakwalifikowanych jako zarzut do projektu "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi S., S., J., F. oraz wsi W." w Gminie R., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 , poz. 717 z późn. zm.) odrzuciła złożony zarzut.

W uzasadnieniu uchwały stanowiącej jej załącznik, Rada podniosła, iż skarżąca L. J. pismami z dnia [...] stycznia 2004r. i z dnia [...] stycznia 2004r., złożonych w terminie zgodnym z art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 2 ww. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, wniosła o: 1) zmianę przeznaczenia dla działki nr ew. [...] z mieszkaniowo - usługowego na przemysłowo - mieszkaniowo -usługowy, dopuszczającym funkcję produkcji materiałów budowlanych; 2) zmianę planu tak, aby strefa ochronna od cmentarza nie obejmowała działki nr ew. [...]; [...]) wyznaczenie szerokości ul. [...] przylegającej do działki nr ew. [...] na 6m.

Rada wskazał, iż według ewidencji gruntów L. J. posiada tytuł własności jedynie do działek nr ew. [...] i [...] (d. [...]) i tylko w odniesieniu do tych działek wniesione uwagi stanowią zarzut w myśl art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W pozostałym zakresie dotyczącym innych działek ustalenia projektu planu nie naruszają interesu prawnego lub uprawnienia Skarżącej. Rada uznała, iż w przedmiotowej sprawie zakwestionowane przez Skarżącą ustalenia planu naruszają jej interes prawny, skoro jest właścicielem ww. działek położonych na terenie objętym niniejszym projektem planu, co oznacza iż Skarżąca była legitymowana do wniesienia zarzutu w trybie art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu dotyczącego zmiany przeznaczenia dla

działki nr ew. [...] i [...] (d. [...]) na przemysłowo - mieszkaniowo - usługowy, Rada wskazała, iż wnioskowane przeznaczenie stanowiłoby przeznaczenie jednej nieruchomości, stanowiącej integralną całość, pod szereg różnych, wykluczających się funkcji. Organ podkreślił, iż na obszarze w którym jest położona ww. nieruchomość przeważa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami, zatem nie jest uzasadnione wprowadzanie do niej zabudowy produkcyjnej. Zróżnicowanie rodzajów terenów zabudowy i odpowiadające im dopuszczalne poziomy hałasu zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007r. Nr 120, poz. 826). Wśród wymienionych w ww. rozporządzeniu funkcji ochronionych znajduje się m. in. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W związku z powyższym wnioskowana zabudowa produkcyjna podlegająca określonym normom hałasowym nie może towarzyszyć istniejącej zabudowie mieszkaniowej i nowo powstałej po wejściu w życie planu. W ocenie Rady - realizacja zabudowy produkcyjnej byłaby możliwa w przypadku, gdyby na przedmiotowym obszarze wszystkie sąsiednie pod względem urbanistycznym działki były przeznaczone wyłącznie pod funkcje uciążliwe, a ponadto zgodnie ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy R.", przyjętym uchwałą Rady Gminy R. Nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r., omawiany teren oznaczony jest jako obszary o wiodącej funkcji mieszkaniowej. Tym samym, zdaniem Rady, nie jest możliwe przeznaczenie jednej nieruchomości w centrum wsi pod różne funkcje kolidujące ze sobą ze względu na charakter i uciążliwości.

Za bezzasadny Rada uznała również zarzut skarżącej dotyczący objęcia działki skarżącej strefą ochronną cmentarza. Rada wyjaśniła, iż na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym: "W ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się postanowienia przepisów szczególnych odnoszące się do obszaru objętego planem i przedmiotu jego ustaleń". Zgodnie natomiast z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52 z 1959r. poz. 315): "§ 1. 1. Teren pod cmentarz powinien być lokalizowany w sposób wykluczający możliwość wywierania szkodliwego wpływu cmentarza na otoczenie. 2. W szczególności na cmentarze należy przeznaczać tereny na krańcach miast, osiedli lub gromad w izolacji od zabudowań, na gruntach przeznaczonych pod zieleń publiczną lub odpowiednich

na jej urządzenie, w pobliżu miejscowej sieci komunikacyjnej. § 2. 1. Na planie sytuacyjnym powinny być naniesione wszelkie zabudowania i studnie lub inne ujęcia wody, znajdujące się na terenie przewidzianym na cmentarz i w odległości do 150 m od tego terenu. § 3. 1. Odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone."

Jak wskazała Rada teren cmentarza został w projekcie planu zlokalizowany na krańcu wsi P., w izolacji od zabudowań usytuowanych na działkach nr ew. [...] i [...], w sposób wykluczający możliwość wywierania szkodliwego wpływu cmentarza na otoczenie. Strefa 50m została wyznaczona po południowej stronie projektowanej drogi lokalnej ozn. KL. Strefa 150m, w której nie znajduje się żaden budynek mieszkalny, przebiega przez południową część działek. Wobec ww. przepisów brak jest możliwości wyłączenia południowej części działek skarżącej z jej oddziaływania. W ulicy [...] znajduje się wodociąg gminny.

Za bezpodstawny Rada Gminy R. uznała także zarzut skarżącej dotyczący wyznaczenia szerokości ul. [...] przylegającej do działki nr ew. [...] na 6m. Rada wskazała, iż przepisami ustawowymi, które stanowią ograniczenie sposobu wykonywania prawa własności stosowanymi w niniejszej sprawie, są regulacje ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, które upoważniają gminę do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gmina ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu.

Rada wskazała, iż drogi gminne stanowią uzupełnienie istniejących w danej gminie sieci dróg powiatowych, wojewódzkich lub krajowych. Z reguły są to drogi o najniższych parametrach technicznych, służące jedynie lokalnym potrzebom. Dla istniejących jak i dla nowo tworzonych działek budowlanych w niniejszym projekcie planu, organ był zobligowany zapewnić właściwą sieć dróg istniejących i projektowanych, o szerokości umożliwiającej umieszczenie w nich całej infrastruktury technicznej i inżynieryjnej oraz tworzenia odpowiedniego układu komunikacyjnego, w powiązaniu z terenami sąsiednimi. W warunkach postępującej urbanizacji gminy

trzeba się jednak liczyć ze zmianami polegającymi na kolejnych inwestycjach, oczywiście po stworzeniu przez gminę stosownych podstaw w planach zagospodarowania przestrzennego, w tym odpowiedniego układu komunikacyjnego. Takie zmiany, jak w niniejszej sprawie, nie stanowią w ocenie Rady naruszenia interesu prawnego skarżącego chronionego przepisami prawa cywilnego.

Rada podkreśliła, iż kwestionowany teren objęty projektem planu w części nie był przeznaczony pod zabudowę - był użytkowany jako grunty rolne. Zmiana przeznaczenia działek na cele budowlane wymagać będzie m. in. zapewnienia nowo tworzonym działkom budowlanym właściwej sieci dróg o szerokości umożliwiającej umieszczenie w nich całej infrastruktury technicznej i inżynieryjnej oraz tworzenia odpowiedniego układu komunikacyjnego. Wskazano na zaistniałą w tej chwili możliwość zaprojektowania w niniejszym projekcie planu nowego i sprawnego układu komunikacyjnego po użytkowanych dotychczas rolniczo jeszcze niezabudowanych terenach, co umożliwi zachowanie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz zapewnienie właściwych standardów w zakresie realizacji infrastruktury technicznej - obsługi inżynieryjnej obszaru i uporządkowanie w podstawowym zakresie ruchu kołowego na terenach przyszłej aktywności gospodarczej i wprowadzenie na tym terenie ładu przestrzennego, którego jedną z form jest właściwe ukształtowanie w perspektywie układu dróg. Gmina przewidując w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego projektowane drogi, stosownie do art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) przeznaczyła pod poszerzenie istniejących dróg publicznych i pod przyszłą budowę dróg publicznych pasy terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem, z zachowaniem przepisów Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r. Nr 43, póz. 430), w tym dotyczących umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej nie związanych z drogą tj. zgodnie z § 140 ust. 2 w szczególności: 1) linie elektroenergetyczne wysokiego i niskiego napięcia oraz linie telekomunikacyjne, 2) przewody kanalizacyjne nie służące do odwodnienia drogi, gazowe, ciepłownicze i wodociągowe, 3) urządzenia wodnych melioracji, 4) urządzenia podziemne specjalnego przeznaczenia, 5) ciągi transportowe.

Zgodnie z § 4 i § 7 ust. 1 ww. Rozporządzenie dzieli drogi na klasy: autostrady ("A"), ekspresowe ("S"), główne ruchu przyspieszonego ("GP"), główne ("G"), zbiorcze ("Z"), lokalne ("L"), dojazdowe ("D"). Drogi zaliczone do jednej z kategorii powinny mieć parametry techniczne zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb: "przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania (...), linie rozgraniczające ulice, place i drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczym, a także tereny niezbędne do wytyczania ścieżek rowerowych, tereny przeznaczone dla realizacji celów publicznych oraz linie rozgraniczające te tereny, granice i zasady zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz linie rozgraniczające tereny tej infrastruktury, lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także maksymalne lub minimalne wskaźniki intensywności zabudowy, zasady i warunki podziału terenów na działki budowlane"'.

Szerokość w liniach rozgraniczających dla ulicy klasy D o przekroju jednojezdniowym nie powinna być mniejsza niż 10 m (§ 7 ust. 1 Rozporządzenia j w.). W wyłożonym do publicznego wglądu projekcie planu wschodnia część działki po podziale o nr ew. [...] została przeznaczona pod poszerzenie ul. [...] (klasy dojazdowej D) z 6m do 15m.

W skorygowanym projekcie planu uwzględniającym rozpatrywane zarzuty i protesty innych podmiotów droga ta zostanie zawężona do 10 m.

Zatem klasa dróg, a więc ich szerokość w liniach rozgraniczających, która powinna zapewniając możliwość umieszczenia elementów drogi i urządzeń z nią związanych wynikających z docelowych transportowych i innych funkcji drogi oraz uwarunkowań terenowych, a co za tym idzie linie zabudowy oraz ich przebieg wynikają z wyżej wymienionych przepisów prawa materialnego.

Rada podkreśliła, iż przyjęte w projekcie planu rozwiązania w postaci stworzenia minimalnego podstawowego lokalnego kośćca drogowego dają możliwość swobodnego kształtowania pozostałych dróg wewnętrznych i umożliwia najdogodniejszy dostęp do istniejących dróg publicznych w tym obszarze, a tym samym rozwój terenów położonych pomiędzy tymi drogami.

Pismem z dnia [...] maja 2009r. L. J. skierowała do

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Gminy R. nr [...] z dnia [...] marca 2009 roku ([...] ), zarzucając jej rażące naruszenie przepisów prawa, w szczególności:

* art. 2 i art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pominięcie w postanowieniach planu, w tym także w uzasadnieniu dotychczasowej funkcji należącej do skarżącej działki, tzn. faktu istnienia od lat na jej terenie zakładu produkcji materiałów budowlanych, a także poprzez noszące znamiona bezprawnej dowolności projektowanie przebiegu dróg bez rozważenia alternatywnych możliwości ich poprowadzenia, przez co wydatnie ograniczona zostaje swoboda korzystania przez nią i dysponowania stanowiącymi jej własność nieruchomościami,

* art. 3, art. 7 i art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w zw. z art. 140 k.c. poprzez nieuprawnione zinterpretowanie tych przepisów jako nakazujących właścicielowi działki gruntu znoszenie takich ograniczeń w korzystaniu z własnej nieruchomości, które nie wynikają ani z przepisów rangi ustawowej, ani z zasad współżycia społecznego,

* § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, póz. 315) poprzez zinterpretowanie jego norm jako odnoszących się do nieruchomości położonych w pobliżu cmentarzy - podczas gdy są one adresowane jedynie do podmiotów tworzących i utrzymujących same cmentarze.

Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy R. w całości oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż uchwała w jej zaskarżonej części narusza konstytucyjne standardy ochrony prawa własności, a w motywach uchwały nie wspomniano w ogóle o dotychczasowej funkcji stanowiącej własność działki, tzn. o fakcie prowadzenia na niej działalności gospodarczej - produkcji materiałów budowlanych. Ten mankament uzasadnienia jest na tyle istotnym uchybieniem proceduralnym, że sam z siebie stanowi o nieważności zaskarżonej uchwały.

Nadto zdaniem skarżącej, uzasadnienie uchwały stanowiące jej składnik, nie zawiera wystarczających wywodów motywujących taki, a nie inny przebieg siatki dróg lokalnych. Brak w nim analizy alternatywnych rozwiązań w terenie. Ten mankament uchwały utrudnia pełną ocenę zgodności z prawem przyjętych w niej projektów.

Skarżąca wskazała, iż ograniczenia w korzystaniu z własnej nieruchomości mogą wypływać jedynie z ustawy bądź z zasad współżycia społecznego. Przepisy prawa lokalnego nie mogą być zrównywane w tym kontekście z ustawą, zwłaszcza po uchyleniu art. XVI przepisów wprowadzających kodeks cywilny (post. SN z 7 października 1998, I CKN 110/98, LEX Nr 50656). Nie podziela poglądu prawnego zawartego w wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., II OSK 331/05, LEX Nr 191005), jakoby możliwe było przypisywanie delegacji wynikającej z art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym takiej mocy, iż uchwalone na jej podstawie gminne przepisy - plany zagospodarowania przestrzennego zyskiwałyby moc ograniczającą swobodę wykonywania prawa własności zakreśloną art. 140 k.c.

Uzasadniając zarzut mający za przedmiot wytyczenie strefy ochronnej cmentarza, skarżąca wskazała, iż Rada Gminy dopuściła się w tym względzie rażącego naruszenia prawa materialnego - wskazanego w petitum skargi przepisu rozporządzenia regulującego lokalizację cmentarzy. Zamieszczone tam normy są bowiem adresowane do tych, którzy zezwalają na lokowanie cmentarzy - nie mogą one natomiast służyć jako podstawa do tworzenia ograniczeń w dotychczas swobodnym właścicielskim korzystaniu z tych nieruchomości, które są położone w pobliżu terenów grzebalnych.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy R. podtrzymując stanowisko szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Z akt sprawy wynika, że uchwała o przystąpieniu do sporządzeniu planu miejscowego, jak i uchwała o wyłożeniu do wglądu publicznego projektu planu zostały podjęte przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) i wobec tego dopuszczalnym było w związku z art. 85 ust. 2 tej ustawy prowadzenie przez Radę Gminy procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów, tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Oznacza to, że legalność zaskarżonej uchwały podlega ocenie przez sąd administracyjny przy zastosowaniu przepisów tej drugiej ustawy.

Sąd rozpoznając skargę na uchwałę Nr [...] dnia [...] marca 2009r Rady Gmin R. o odrzuceniu zarzutu nie stwierdził naruszenia przepisów prawa przy wydawaniu zaskarżonej uchwały.

Zgodnie z art. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym gmina, w ramach zadań własnych, ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu, a uprawnienie to realizuje między innymi przez uchwalanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 2 ustawy). To uprawnienie gminy, określane w doktrynie jako tzw. władztwo planistyczne oznacza, że gmina samodzielnie rozstrzyga o zasadach zagospodarowania, co nie może być rozumiane jako dowolność działania. Rozstrzyganie o przeznaczeniu terenu i zasadach jego zagospodarowania musi być dokonane z uwzględnieniem obowiązujących przepisów i na zasadach określonych w art. 1 powołanej ustawy. Miejscowy plan zagospodarowania wraz z innymi ustawami kształtuje sposób wykonywania prawa własności i w sposób istotny determinuje treść prawa własności w zakresie wykorzystywania nieruchomości (art. 33 ustawy). W związku z tym wszelkie rozstrzygnięcia planistyczne, które ograniczają właściciela w sposobie korzystania z niej muszą być dokonywane nie tylko z uwzględnieniem obowiązujących przepisów, lecz w sytuacjach konfliktowych poszukiwać kompromisu między interesem wspólnoty samorządowej a indywidualnym interesem właściciela nieruchomości. Ochrona indywidualnych interesów właścicieli nieruchomości, położonych na obszarze objętym planem, następuje na etapie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jest realizowana między innymi poprzez zapewnienie udziału w postępowaniu planistycznym, określonym w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w tym także składania zarzutów do projektu

planu (art. 24 ust. 1 ustawy).

Stosownie do regulacji art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, może wnieść zarzut.

Skarżąca L. J. wnosząc zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części wsi S., S., J., F. oraz wsi W., P. zarzuciła w pierwszej kolejności, iż naruszono konstytucyjne standardy ochrony prawa własności, albowiem ustalając przeznaczenie obszaru w obrębie którego znajduje się również działka skarżącej pominięto dotychczasową funkcję działki nr [...] tzn. pominięto fakt prowadzenia na niej działalności gospodarczej - produkcji materiałów budowlanych.

Skarżąca domagała się aby przewidziana dla tego obszaru w projekcie planu funkcja mieszkaniowo-usługowa zastąpiona została funkcją przemysłowo-mieszkaniowo-usługową, co pozwoliłoby skarżącej na realizację dotychczasowej działalności gospodarczej polegającej na produkcji materiałów budowlanych.

W ocenie Sądu organ zasadnie odrzucił podniesiony zarzut, bowiem wnioskowane przeznaczenie stanowiłoby przeznaczenie jednej nieruchomości, stanowiącej integralną całość, pod szereg różnych, wykluczających się funkcji. Jak wyjaśnił organ na obszarze w którym jest położona ww. nieruchomość przeważa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami, zatem nie jest uzasadnione wprowadzanie do niej zabudowy produkcyjnej. Organ zasadnie wskazał, iż proponowane przez Skarżącą lokowanie zabudowy usługowo-produkcyjnej na działce nr ew. [...] i [...], w sąsiedztwie terenów zabudowy mieszkaniowej, naruszałoby przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, oraz byłoby sprzeczne z zasadami ogólnymi określonymi w art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności i z tego względu nie może być uwzględnione.

Podkreślić w tym miejscu należy, iż ustalenie dla danego terenu, w tym działki skarżącej, funkcji o charakterze mieszkaniowo - usługowym stanowi w istocie kontynuację dotychczasowej funkcji. Zarówno w obowiązującym w okresie od [...]

grudnia 1994r. do [...] grudnia 2003r. Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy R. Nr [...] z dnia [...] listopada 1994r. (Dziennik Urzędowy woj. [...] z 1994r. Nr [...], poz. [...] z dnia [...] grudnia 1994r.), jaki i w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy przyjętym uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r., teren ten oznaczony jest jako obszar o wiodącej funkcji mieszkaniowej.

Wbrew temu zatem, co podniosła skarżąca, organ przygotowując projekt uwzględnił dotychczasowe przeznaczenie wskazanego obszaru. Z powyższego wynika natomiast, iż prowadzona przez skarżącą działalność gospodarcza polegająca na produkcji materiałów budowlanych pozostaje w sprzeczności z dotychczasowym przeznaczeniem terenu na którym położona jest działka skarżącej.

W ocenie Sądu brak było również podstaw do uwzględnienia zarzutu L. J. dotyczącego poszerzenia ulicy ul. [...]. Stosownie do treści art. 7 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych. W szczególności zadania własne obejmują m. in. sprawy gminnych ulic. wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz. Gmina przewidując w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego budowę nowych oraz poszerzenie istniejących dróg publicznych, stosownie do art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, póz. 115 z późn. zm.) przeznaczyła pod drogi publiczne pasy terenu z zachowaniem przepisów Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r. Nr 43, póz. 430). Zgodnie z § 7 ust. ww. Rozporządzenia szerokość w liniach rozgraniczających dla ulicy klasy D - o przekroju jednojezdniowym nie powinna być mniejsza niż 10 m. Wprawdzie w wyłożonym do publicznego wglądu projekcie planu wschodnia część działki Skarżącej po podziale o nr ew. [...] została przeznaczona pod poszerzenie ul. [...] (klasy dojazdowej D) z 6m do 15m, jednakże organ podkreślił, iż w skorygowanym projekcie planu uwzględniającym rozpatrywane zarzuty i protesty innych podmiotów droga ta zostanie zawężona do 10 m.

Ponadto za bezzasadny uznać należy zarzut skargi o braku w zaskarżonej uchwale analizy alternatywnych rozwiązań w terenie innego przebiegu siatki dróg,

albowiem jak wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę, przez teren nieruchomości skarżącej gmina nie planuje w ogóle przebiegu żadnych nowych dróg lokalnych, a jedynie jak wyżej wskazano przewiduje w skorygowanym projekcie planu poszerzenie kosztem wschodniej części działki nr ew. [...] istniejącej drogi publicznej - ul. [...] (klasy dojazdowej D) z 6m do niezbędnej z przepisami prawa minimalnej szerokości 10 m w liniach rozgraniczających. Jest to jedna z ważniejszych dróg lokalnych w obszarze planu, której szerokość w stosunku do wyłożonej wersji i tak zostanie zmniejszona.

Brak również w ocenie Sądu podstaw do stwierdzenia, iż Gmina planując teren cmentarza na krańcu wsi P., naruszyła obowiązujące przepisy, przekraczając uprawnienia wynikające z tzw. władztwa planistycznego. Jak wynika z akt sprawy teren cmentarza zlokalizowany został w izolacji od zabudowań usytuowanych na działkach nr ew. [...] i [...], w sposób wykluczający możliwość wywierania szkodliwego wpływu cmentarza na otoczenie. Zatem w projekcie planu Gmina miała obowiązek wyznaczenia strefy 50m po południowej stronie projektowanej drogi lokalnej ozn. KL. Strefa 150m, w której nie znajduje się żaden budynek mieszkalny, przebiega przez południową część działek Skarżącej. Przesunięcie strefy 150 m poza teren działek Skarżącej w istocie wiązałoby się z koniecznością zlikwidowania północnej części istniejącego cmentarza we wsi P.. Wobec ww. przepisów brak jest możliwości wyłączenia południowej części działek Skarżącej z oddziaływania ww. strefy 150m, tym bardziej, że w ul. [...] znajduje się wodociąg gminny, pozwalający na zaopatrzenie budynków mieszkalnych w wodę pitną. A zatem obawy skarżącej dotyczące konieczności budowy nowych, kosztownych ujęć wody, nie znajdują uzasadnienia, skoro w ul. [...] przylegającej do działki skarżącej znajduje się gminny wodociąg gminny.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.