Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 118/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 22 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 90 ust 1, art. 78 ust. 5 i 6
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Lech Sędziowie sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska Protokolant Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej z wniosku Starosty Powiatu P. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Starostą Powiatu P. a Starostą Powiatu W. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku A. B. z dnia 2 kwietnia 2009 r. o przyznanie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki postanawia: wskazać Starostę Powiatu W. jako organ właściwy do rozpoznania wniosku.


UZASADNIENIE

Starosta Powiatu P. na podstawie art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i art. 22 § 1 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy tym Starostą, a Starostą Powiatu W. przez wskazanie Starosty Powiatu W. jako organu właściwego do załatwienia sprawy przyznania pomocy na kontynuowanie nauki pełnoletniej wychowance rodziny zastępczej A. B.

W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że A. B. postanowieniem Sądu Rejonowego w W. z dnia 26 sierpnia 1999 r. sygn. akt. III Nsm 153/99 została umieszczona w rodzinie zastępczej, W. B. zamieszkałej w P. Przed umieszczeniem, jak i w chwili umieszczenia w rodzinie zastępczej, A.B. była zameldowana na pobyt stały i zamieszkiwała w M. przy ul. [...] (właściwość powiatu w.). Na podstawie decyzji wydanych przez Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w P., działającego z upoważnienia Starosty Powiatu P., babka wnioskodawczyni, W. B., pełniąca funkcję rodziny zastępczej otrzymywała pomoc na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w rodzinie do dnia 24 kwietnia 2004 r. W dniu 2 kwietnia 2009 r. A. B. zwróciła się z wnioskiem o przyznanie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki do Starosty Powiatu W. Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2008 Nr 115 poz. 728) pomocy pieniężnej na usamodzielnienie i pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki udziela starosta powiatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej. Uprawnienie rodziny zastępczej przyznane jej w art. 78 ust. 5 przywołanej powyżej ustawy pozostaje bez wpływu na uprawnienie wychowanka rodziny zastępczej do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pomocy na kontynuowanie nauki, i z całą pewnością nie wyłącza tego uprawnienia, tym samym Starosta Powiatu P. nie ma żadnych podstaw prawnych do rozpoznania sprawy wszczętej z wniosku A. B. i przyznania jej pomocy na kontynuowanie nauki. Uprawnienie wnioskodawczyni będącej wychowanką rodziny zastępczej jest z samej istoty tego świadczenia innym uprawnieniem niż prawo rodziny zastępczej do uzyskania pomocy na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej, ustawodawca odmiennie określił właściwość miejscową organów uprawnionych do przyznania tych świadczeń.

W odpowiedzi na wniosek Starosta Powiatowy w W. podniósł, że Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w W., działający z upoważnienia Starosty W., postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. uznał się czasowo niewłaściwym do przyznania pomocy pieniężnej wychowance rodziny zastępczej z tytułu kontynuowania nauki i wniosek A. B. wraz z aktami sprawy zwrócił do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w P., podkreślając, że "w chwili obecnej Starosta W. nie jest właściwy do przyznania wnioskowanej pomocy", gdyż pełnoletnia wychowanka A. B., która uczy się w szkole rozpoczętej przed 18 rokiem życia ma nadal prawo otrzymywać pomoc od Starosty P. w wysokości 658,80 zł miesięcznie w ramach przedłużonego pobytu w rodzinie zastępczej, w której nadal przebywa (art. 78 ust 5 ustawy o pomocy społecznej). Ustęp 6 artykułu 78 ustawy o pomocy społecznej stanowi: "w okresie wypłacania pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania pełnoletniego wychowanka rodziny zastępczej nie przysługuje pomoc o której mowa w art. 88 ust. 1" ustawy, to znaczy pomoc na usamodzielnienie, kontynuowanie nauki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez takie spory należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy administracyjnej (spór pozytywny) lub żaden z nich nie uważa się za właściwy do załatwienia tej sprawy (spór negatywny). W razie sporu o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, które nie mają wspólnego organu wyższego stopnia spór taki rozstrzygany jest przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 22 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 15 § 1 pkt 4 P.p.s.a.).

W będącej przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie doszło do negatywnego sporu o właściwość miejscową w sprawie rozpoznania wniosku A. B. o przyznanie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki, w sporze takim pozostają w sprawie Starosta Powiatu P. i Starosta Powiatu W.

Jak wynika z dokumentacji aktowej w dniu 2 kwietnia 2009 r. A. B. zwróciła się z wnioskiem o przyznanie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki. A. B. postanowieniem Sądu Rejonowego w W. z dnia 26 sierpnia 1999 r., sygn. akt. III Nsm 153/99 została umieszczona w rodzinie zastępczej W. B. zamieszkałej w P. Przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej A. B. była natomiast zameldowana na pobyt stały i zamieszkiwała w M. przy ul. [...] (właściwość powiatu w.).

Dla rozstrzygnięcia powstałego sporu kompetencyjnego znaczenie ma norma kompetencyjna zawarta w przepisie art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728), zgodnie z którym pomocy pieniężnej na usamodzielnienie i pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki udziela starosta powiatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej. W sytuacji zatem, gdy w sprawie jest bezsporne, że wnioskodawczyni przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej była zameldowana i zamieszkiwała w M. przy ul. [...] (w Powiecie W.), to Starosta Powiatu W. jest właściwy do rozpoznania jej wniosku o przyznanie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki.

Odnosząc się to argumentów podniesionych przez Starostę Powiatu W. w odpowiedzi na wniosek należy wskazać, że nie mogą one odnieść zamierzonego skutku. Celem niniejszego postępowania nie jest bowiem rozstrzygnięcie czy zgodnie z przepisami ustawy o pomocy społecznej A. B. przysługuje w określonej dacie pomoc na kontynuowanie nauki, lecz wskazanie organu właściwego do rozpoznania jej wniosku. Zatem argumenty Starosty W. zmierzające do wykazania, że wnioskodawczyni nie przysługuje tego rodzaju forma pomocy ze względu na przepisy art. 78 ust. 5 i 6 powołanej wyżej ustawy nie podlegały rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd rozpoznając spór o właściwość nie jest uprawniony do wypowiadania się co do kwestii, które rozważane będą w postępowaniu administracyjnym prze organ właściwy do rozpatrzenia podania.

W takiej sytuacji należało wskazać Starostę Powiatu W. jako organ właściwy do rozpoznania wniosku A. B. o przyznanie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 22 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowił jak w sentencji