Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 889/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 a ust. 1 pkt 2 lit a,  art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 22 a ust. 2,
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 7, 77, 78 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Józef Kremis Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Protokolant Ewa Zawal po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Ne [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania A.K. (dalej jako skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej "A"(W., trasa: [...]) - utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Opisując przebieg postępowania w sprawie oraz dokonane ustalenia SKO podało, że pismem z dnia [...] r. skarżący wystąpił do Zarządu Dróg i Komunikacji w W. o wydanie zezwolenia. Dyrektor ZDiK w W. wystąpił do Federacji Konsumentów w W. o wyrażenie opinii w sprawie wniosku, która nie wniosła zastrzeżeń w przedmiocie postępowania, oświadczając, że ocena materiału dowodowego należy ostatecznie do organu wydającego zezwolenie. W dniu [...] r. organ I instancji wydał decyzję nr [...] odmowną z powołaniem się na przepis art. 22a ust. 1 pkt 2a ustawy o transporcie drogowym, która na skutek złożonego odwołania została decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] uchylona a sprawa przekazana została do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji wydał decyzję, od której zostało wniesione odwołanie. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Po rozpatrzeniu złożonej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. uchylił zaskarżoną decyzję, w uzasadnieniu wskazując, że zostały naruszone przepisy postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, z zaleceniem aby organ ten wziął pod uwagę wszystkie wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji przeprowadził w dniu [...] r. analizę sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób. W dniu [...] r. został sporządzony aneks do analizy sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób. W dniu [...] r. skarżący zapoznał się z aktami sprawy.

Rozpoznając wniesione odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło, że zgodnie z przepisem art. 22a ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym organ może odmówić wydania zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym w przypadku, gdy zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika. Analizę materiału dowodowego przeprowadzoną przez organ I instancji organ odwoławczy w pełni podzielił. W jego ocenie trafnie organ I instancji uznał, że zebrany materiał w sprawie pozwala na wyciągnięcie wniosku, że wydanie zezwolenia z zaproponowanym przez stronę rozkładem jazdy będzie stanowić zagrożenie dla istniejących linii komunikacyjnych. W związku z powyższym Kolegium Odwoławcze nie podzieliło poglądu zawartego w odwołaniu, że organ I instancji dokonał swobodnej oceny przesłanki wymienionej w art. 22a ust. 1 pkt. 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, albowiem w szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, że:

- potrzeby przewozowe na trasie [...] są zaspokojone w zakresie ilości kursów i wielkości taboru,

- potrzeby pasażerów w zakresie względów społecznych są zaspokojone przez MPK sp. z o.o.- przewoźnika wybranego zgodnie z ustawą Prawo zamówień publicznych (poprzez szeroki pakiet uprawnień do przejazdów ulgowych i bezpłatnych; 20 grup pasażerów w pojazdach MPK, 3 grupy w pojazdach skarżącego -bez ulg ustawowych wspólnych dla wszystkich przewoźników),

- nastąpiłaby destabilizacja komunikacji poprzez zamiar skarżącego wykonywania kursów o tej samej godzinie, co przedsiębiorcy posiadający zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii komunikacyjnej A i D z różnicą odjazdów od 1 do 5 min. oraz zwiększenie ilości pojazdów korzystających w tej samej godzinie i minucie z danego przystanku,

- nastąpiłoby zmniejszenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w sytuacji zatrzymywania się w jednym czasie więcej pojazdów niż jest dopuszczone przepisami ruchu drogowego,

- względy finansowe wskazują na zwiększający się deficyt komunikacji organizowanej przez Gminę W. w ramach ustawowego, obowiązkowego zadania własnego oraz zmniejszenie dochodów osiąganych przez przedsiębiorców już posiadających zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii komunikacyjnych miejskich.

Mając powyższe na uwadze Kolegium uznało, że podniesione w odwołaniu zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

W skardze na tę decyzję ostateczną zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 a ust. 1 pkt 2 lit a) oraz art. 22a ust. 3, ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a także naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 6 i 7, 77 nadto art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Na poparcie skargi podniesiono, że organ odwoławczy nie zbadał w ogóle istoty sprawy ani nie przedstawił uzasadnienia faktycznego ani prawnego swego stanowiska. Stanowisko organu odwoławczego sprowadza się do powtórzenia, bez jakiejkolwiek analizy, zupełnie dowolnie, nadto błędnie, ustalonych przesłanek "zagrożeń dla istniejących linii" jakie ma nieść projektowana linia regularna, jako przesłanek odmowy udzielenia zezwolenia, stosownie do treści art. 22 a ust. 1 pkt 2 lit a ustawy. Uzasadniając kwestionowaną decyzję organ odwoławczy stwierdza bowiem, iż organ pierwszej instancji "w szczegółowym uzasadnieniu wykazał istnienie (...)" - co wyczerpuje całe uzasadnienie faktyczne. Organ odwoławczy nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji poza wspomnianym wyżej przepisem, do żadnych norm prawa. Faktycznie organ odwoławczy nie dokonuje właściwie żadnej analizy prawnej uzasadnionych i obszernie objaśnionych z powołaniem się na stosowne normy prawa zarzutów strony skarżącej, zawartych w uzasadnieniu odwołania.

Jak dalej podkreślono, z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych na temat prawnego oraz faktycznego uzasadnienia decyzji administracyjnej, stosownie do normy art. 107 k.p.a., dają się odtworzyć zasady konkretyzujące zasady pracy organu objaśniającego podstawy dokonanego w decyzji rozstrzygnięcia.

W skardze następnie zacytowano liczne fragmenty tez z uzasadnień wyroków sądów. I tak w wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2010 r., VII SA/Wa 160/10 wskazano, że "W prawidłowym uzasadnieniu chodzi nie o to, by ogólnikowo wskazać na poczynione ustalenia, ale przede wszystkim o to, aby rozpatrzyć cały materiał dowodowy, wskazując, na jakiej podstawie, jakiego materiału dowodowego dana okoliczność została udowodniona (art. 77 i art. 80 KPA w związku z art. 81 KPA)". W innym wyroku WSA w Olsztynie z dnia 27 października 2009 r., II SA/Ol 789/09 podniesiono, że: "1. Samo ogólnikowe stwierdzenie zawarte w decyzji, a mówiące o tym, że nie można było w sprawie wydać w ogóle zaświadczenia, bowiem dotyczyłoby ono stosunków cywilnoprawnych rozpatrywanych przez sądy powszechne nie jest poparte wystarczającą argumentacją prawną. 2. Jedno zdanie mające zastąpić uzasadnienie, nie niesie żadnej merytorycznej treści." W wyroku WSA w Łodzi z dnia 29 stycznia 2009r. II SA/Ld 842/09, Sąd ten stwierdził, iż: "Podstawa prawna decyzji musi być powołana dokładnie, a więc ze wskazaniem mających zastosowanie przepisów prawa formalnego i materialnego wraz z powołaniem źródeł jego publikacji. Decyzja, która nie zawiera powołania podstawy prawnej, albo określa ją ogólnikowo lub błędnie, nie jest wydana bez podstawy prawnej, lecz dotknięta jest wadą naruszenia art. 107 § 1 KPA". W wyroku WSA w Krakowie 19 grudnia 2008 r., II SA/Kr 1100/08, Sąd ten orzekł: "Ogólnikowe uzasadnienie decyzji o rozbiórce budynku nie jest wystarczające do stwierdzenia motywów decyzji o rozbiórce oraz prawidłowości postępowania administracyjnego poprzedzającego decyzję, a w konsekwencji oceny przez sąd administracyjny słuszności decyzji. Ponadto w oparciu o art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego adresat decyzji ma prawo wiedzieć, jakie przesłanki spowodowały wydanie niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia, zwłaszcza jeśli dotyczy ono nakazu rozbiórki. Logiczne, pełne i proste wyjaśnienie przesłanek podjęcia danej decyzji może spowodować, iż nawet strona niezadowolona z rozstrzygnięcia zrozumie jego zasadność i wykona decyzję bez potrzeby stosowania środków przymusu.

Wyliczenie to zakończono cytatem z wyroku WSA w Krakowie z dnia 8 października 2007 r., III SA/Kr 737/07: "Pojęcie uznaniowości nie oznacza dowolności. Pomimo tego, iż decyzja jest oparta o uznanie administracyjne, to taka decyzja winna być w pełni uzasadniona, aby strona miała jasność co do kryteriów, którymi kierował się organ administracyjny. Zbyt lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienia zaskarżonych decyzji nie pozwalają Sądowi na rzetelną ich weryfikację ".

Zdaniem strony skarżącej przywołane orzeczenia potwierdzają zlekceważony przez organ odwoławczy paradygmat procesowy, wyrażający się w obowiązku dogłębnego zbadania zasadności przesłanek zaskarżonego orzeczenia, niezależnie od zarzutów podniesionych w odwołaniu strony. Obowiązkowi temu organ odwoławczy nie zadośćuczynił, czym naruszył art. 6 i 7, 77 nadto art. 107 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Kryterium legalności przewidziane w art. 1§ 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania. W tym ostatnim przypadku chodzi jednak wyłącznie o sytuacje, gdy uchybienie przepisom prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Mając na względzie powyższe regulacje należało przyjąć, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, Sąd nie dopatrzył się bowiem takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Materialnoprawną podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji stanowi art. 22a ust. 1 pkt 2 lit a w związku z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. 2007 nr 125 poz. 874 ze zm.).

Stosownie do art. 18 ust. 1 lit. b) wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia burmistrza albo prezydenta miasta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej. Z kolei zgodnie z art. 22 a ust. 2 powołanej ustawy o transporcie o drogowym, organ administracji publicznej właściwy do wydania zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym może odmówić udzielenia lub zmiany powyższego zezwolenia w przypadku wystąpienia jednej z wymienionych w tym przepisie okoliczności, między innymi (pkt 1 litera a), jeżeli zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników. Ustawa przy tym przewiduje w art. 22a ust. 3, że podjęcie decyzji w sprawie wydania nowego lub zmiany istniejącego zezwolenia na linie komunikacyjne o długości do 100 km, w szczególności w zakresie zwiększenia pojemności pojazdów, częstotliwości ich kursowania, zmiany godzin odjazdów z poszczególnych przystanków powinno być poprzedzone analizą sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób.

Według zaś ust. 5 - analizę, o której mowa w ust. 3, przeprowadza organ właściwy do spraw zezwoleń co najmniej raz w roku, z uwzględnieniem:

1) istniejącej komunikacji, w tym rodzaju pojazdów, godzin ich odjazdów lub częstotliwości kursów oraz ich dostosowanie do potrzeb społecznych;

2) dotychczasowego wywiązywania się przewoźników posiadających zezwolenia z realizacji przewozów i stosowanych taryf;

3) przewidywanych zmian w natężeniu przewozu podróżnych;

4) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy lub planu zagospodarowania przestrzennego województwa.

Konstrukcja przepisu art. 22a ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, oparta jest na uznaniu administracyjnym, co oznacza, że organ administracji publicznej rozpoznając wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych może wydać decyzję pozytywną dla strony bądź decyzję odmowną. Objęte normą cytowanego przepisu okoliczności mogą stanowić podstawę wydania negatywnej decyzji pod warunkiem, że organ wykaże ich istnienie. Z uwagi na uznaniowość rozstrzygnięcia podejmowanego w trybie art. 22a ust. 1 pkt 2 u.t.d.- to znaczy swobodę organu w tej materii - przepisy art. 7 oraz art. 77 k.p.a. obligują organ prowadzący postępowanie do szczególnej staranności w wyjaśnieniu stanu faktycznego, zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, a następnie szczególnie starannego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. W konsekwencji sądowa kontrola aktów administracyjnych podejmowanych w ramach uznania administracyjnego zawężona jest zatem do zbadania, czy wydając dany akt organ przeprowadził pełne postępowanie wyjaśniająco-dowodowe celem wyczerpującego ustalenia wszystkich, mających znaczenie prawne z punktu widzenia stosowanej normy prawnej, przesłanek ustawowych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W rozpatrywanym przypadku chodzi zatem przede wszystkim o rozważenie spełnienia hipotezy art. 22a ust. 1 pkt 2 lit a) oraz dochowania wymogów, o których mowa w ust. 5 cytowanego przepisu. Godzi się przy tym zaznaczyć, że operując pojęciem "zagrożenie dla już istniejących linii regularnych" ustawodawca nie sprecyzował jego znaczenia ale zestawiając je z brzmieniem ustępu 5 można przyjąć, że chodzi tu w pierwszym rzędzie o finansowe i organizacyjne zagrożenia (por. wyroki - NSA z dnia 28 października 2008 r. sygn. akt II GSK 402/08, WSA w Lublinie z dnia 26 listopada 2009 r. III SA/Lu 343/09, niepublikowany).

Nadto, rozpoznając wniesioną skargę należało mieć również na uwadze, że zaskarżona decyzja została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy wskutek uchylenia uprzednio wydanej w II instancji decyzji , mocą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 375/09. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W motywach powołanego wyżej prawomocnego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiódł, iż skarżona wówczas decyzja była obarczona wadami procesowymi z uwagi na przeprowadzenie pełnego postępowania wyjaśniającego, co uchybiało przepisom art. 7, 77, 78 § 1 k.p.a. W szczególności Sąd zauważył, że dokonana wtedy analiza nie spełniała wszystkich wymogów ustawowych, brak w niej było jakiegokolwiek wyjaśnienia odnośnie przewidywanych zmian w natężeniu przewozów podróżnych oraz analizy dotychczasowego wywiązywania się przewoźników posiadających zezwolenie z realizacji przewozów. Organy powołując się na niską rentowność przewozów na wskazanej linii, nie wyjaśniły w zasadzie dlaczego tak się dzieje i jakie okoliczności miały na taką sytuację wpływ. Rozpatrując wniosek organy winny kierować się także interesem społecznym, co wynika z ust. 5 omawianego artykułu, który w pkt 1 nakazuje przeanalizować dostosowanie istniejącej komunikacji, w tym rodzaju pojazdów, godzin ich odjazdów lub częstotliwości kursów do potrzeb społecznych, a w pkt 2 zweryfikować dotychczasowe wywiązywanie się przewoźników z realizacji przewozów. Ocena rentowności określonej linii regularnej winna brać pod uwagę potrzeby społeczne związane z natężeniem przewozu podróżnych. A więc to, czy przy określonej liczbie przewoźników, rodzajów pojazdów, częstotliwości kursowania, stopniu natężenia przewozów, istniejące linie regularne jak i dodatkowa linia są niezbędne, a przeto możliwa jest ich rentowność. Dalej Sąd zauważył że nie przeanalizowano wniosku skarżącego pod kątem zaspokojenia potrzeb obywateli.

W konkluzji Sąd zalecił przy ponownym rozpoznawaniu sprawy dokonanie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, w szczególności poprzez szczegółową analizę sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób, w sposób pozwalający na ustalenie faktycznego, czyli przekraczającego granice zwykłej konkurencji, zagrożenia dla funkcjonujących przewoźników.

Analizując w powyższym kontekście ponownie przeprowadzone postępowanie oraz zaskarżoną decyzję, na podstawie lektury akt sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdza, iż organy uwzględniły wskazania co do dalszego postępowania i wypełniły wytyczne Sądu, usuwając wszelkie wadliwości dostrzeżone uprzednio przez WSA.

Przede wszystkim, zapewniając gwarancję uczestnictwa strony w postępowaniu, dokonano ponownej analizy zgodnej z zaleceniami Sądu i odpowiadającej przesłankom wymienionym w ustępie 5 artykułu 22a ust.1 pkt 2 ustawy, o czym mowa obszernie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Organ ustalił, że istniejąca linia komunikacyjna – na zezwolenie obsługi której starał się skarżący - obsługiwana jest już na tej trasie regularnie przez kilku przewoźników. W szczególności przeprowadzono dokładne rozeznanie co do istniejącej komunikacji, rodzaju pojazdów, godzin odjazdów, częstotliwości kursów oraz ich dostosowania do potrzeb społecznych, zmian w natężeniu przewozu podróżnych, zapełnieniu i pojemności pojazdów, analizę dotychczasowego wywiązywania się przewoźników posiadających zezwolenie z realizacji przewozów. Sporządzono stosowne zestawienia. Dokonano obliczeń w zakresie dochodów z tytułu sprzedaży biletów komunikacji miejskiej, struktury odpłatności, wpływu wydania kolejnego zezwolenia na realizację transportu (przez skarżącego) na sytuację rynkową, w tym kondycję istniejących przewoźników.

W skardze jednak sformułowano w istocie jedynie zarzut ogólnej natury procesowej, dotyczący niepełnego zdaniem strony skarżącej uzasadnienia decyzji odwoławczej, pomijając jakiekolwiek odniesienie się do konkretnych ustaleń faktycznych organu I i II instancji w tej sprawie. Zarzut ten nie jest jednak uzasadniony. Wskazać bowiem należy, iż dotyczy on zagadnienia proceduralnego, a ewentualne uchybienie w tym zakresie może skutkować uchyleniem decyzji tylko w takim przypadku, jeśli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy, co wynika z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Warunkiem uchylenia zaskarżonej decyzji z tej przyczyny jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracji, miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku opisanym pod literą c) wymaga się ponadto, aby wpływ ten był istotny (vide wyrok WSA w Warszawie z 13.12.2006 sygn. akt III SA/Wa 3300/06 LEX nr 278564), przy czym przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść orzeczeń." (wyrok NSA z 20.09.2005 r. sygn. akt FSK 2127/04 LEX nr 173171).

Na tego rodzaju zależność między uzasadnieniem decyzji odwoławczej a wynikiem ostatecznego rozstrzygnięcia skarżący wszakże w ogóle nie wskazał. Nie podano w czym konkretnie miałby – lub mógłby - ten wpływ się przejawiać. Tymczasem organ odwoławczy ewidentnie przyjął, że – co wynika ze stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - poczynione w toku pierwszej instancji obszerne ustalenia faktyczne są pełne i zostały oparte na kompletnym materiale dowodowym oraz podzielił w całej rozciągłości wysnute na podstawie zebranego materiału dowodowego wnioski, a także wnikliwą argumentację organu I instancji. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, dokonaniu ustaleń stanu faktycznego oraz wywiedzionych na ich podstawie wnioskach w kontekście cytowanych norm prawa materialnego. Uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej oraz odwoławczej nie budzą wątpliwości w przedmiocie jasności wywodów czy konkluzji na tle przywołanych przepisów prawa materialnego. Nie można przyjąć wobec tego, jak utrzymuje się w skardze, że przesłanki rozstrzygnięcia nie są stronie wiadome lub nie zostały przez organ II instancji rozważone. Sam fakt zajęcia takiego samego stanowiska przez organ odwoławczy w kwestiach stanu faktycznego i prawnego jakie prezentował organ I instancji nie stanowi o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie uznało, że wydanie zezwolenia z zaproponowanym przez stronę rozkładem jazdy będzie stanowić zagrożenie dla istniejących linii komunikacyjnych. Potrzeby przewozowe pasażerów w zakresie względów społecznych na projektowanej trasie są zaspokojone przez drugiego przewoźnika - MPK sp. z o.o.- w zakresie ilości kursów i wielkości taboru, poprzez szeroki pakiet uprawnień do przejazdów ulgowych i bezpłatnych, zwłaszcza uwzględniając aż 20 grup pasażerów w pojazdach MP w porównaniu z 3 grupami w pojazdach skarżącego. Według Sądu, ponieważ skarżący miał zamiar wykonywania kursów o tej samej godzinie, co przedsiębiorcy posiadający zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób, istotne znaczenie ma również słuszne powołanie się przez organ na istniejące obciążenie przystanków komunikacji miejskiej, niepozwalające na zatrzymywanie się tam dalszych pojazdów bez narażenia na niebezpieczeństwo pasażerów oraz bez zagrożenia dla płynności ruchu na przystankach, w sytuacji zatrzymywania się w jednym czasie większej liczby pojazdów niż jest dopuszczone przepisami ruchu drogowego.

Trafnie wskazano na względy finansowe, tj. na zwiększający się deficyt komunikacji organizowanej przez Gminę W. w ramach ustawowego, obowiązkowego zadania własnego oraz zmniejszenie dochodów osiąganych przez przedsiębiorców już posiadających zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii komunikacyjnych miejskich.

W przedstawionym świetle trzeba stwierdzić, że organy wykazały istnienie omówionych wyżej przesłanek ustawowych usprawiedliwiających odmowę udzielenia rzeczonego zezwolenia, zaskarżonej decyzji zatem nie można przypisać znamion dowolności tudzież przekroczenia granic uznania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, nie dopatrując się uchybień prawa materialnego ani norm prawa procesowego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.