Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 85/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 30 ust. 1 i 6, art. 50 ust. 1 pkt 3, art. 51
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 14 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2013 roku sprawy ze skargi M. K. i D. K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 roku Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] listopada 2012 roku Nr [...], II. zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących kwotę 500,- zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], na podstawie art. 104 i 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) umorzył w całości z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy obiektu budowlanego przez J. i C. Z. na nieruchomości przy ul. [...] w S., działka nr ewid. [...] przy granicy z działką nr ewid. [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, ze M. K. współwłaściciel nieruchomości przy ul. [...] w S. zwrócił się o interwencję w sprawie budowy garażu na nieruchomości w S. przy ul. [...] (dz. nr [...]), przy granicy z nieruchomością przy ul. [...] (nr [...]). Powiatowy Inspektor, po przeprowadzeniu kontroli ustalił, że na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...] została wzniesiona wiata o powierzchni zabudowy 24,11 m2, o konstrukcji stalowej na słupkach z profili 60/60 mm, ustawionych na utwardzeniu z pozbruku, przykręcanych do podłoża. Zadaszenie wiaty stanowi blacha fałdowa, ocynkowana, polakierowana, ze spadkiem na teren sąsiedniej nieruchomości przy ul. [...]. Inspektor ustalił, że wiata ta została wzniesiona przez inwestora J. Z. na podstawie zgłoszenia dokonanego w dniu [...] czerwca 2012 r. w Starostwie Powiatowym w S., zaś Starosta nie wniósł sprzeciwu wobec tego zgłoszenia.

Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), uzyskania pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o pow. zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 pow. działki. Jednocześnie, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wykonanie takich obiektów wymaga dokonania zgłoszenia. Organ zaznaczył, że skoro inwestor dopełnił obowiązku zgłoszenia i wzniósł obiekt legalnie to postępowanie niniejsze na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe należało umorzyć.

M. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 i art. 105 § 1 i art. 106 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do pełnego wyjaśnienia sprawy oraz § 2, § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez ich całkowite pominięcie w zaskarżonej decyzji, pomimo że powinny znaleźć zastosowanie.

W motywach odwołania M. K. podniósł, iż organ nadzoru budowlanego dopuścił się usankcjonowania samowoli budowlanej polegającej na usytuowaniu wiaty na działce przy ul. [...] bezpośrednio przylegającej do granicy z działką przy ul. [...]. Organ nie wyjaśnił jednak, czy dopuszczalne było posadowienie takiego obiektu w granicy działki, jak i nie wziął pod uwagę, że na odległości 6,5 m podniesiono i to szczelnie wysokość płotu do wys. 2,98 m. Organ nie uwzględnił też, że przedmiotowa wiata jest trzecim z kolei obiektem budowlanym na działce nr [...], która to działka ma pow. 462 m2.

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekając w tym zakresie, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy obiektu budowlanego (wiaty) na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w S., przy granicy z działką nr [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy zwrócił w pierwszej kolejności uwagę na fakt, że inwestor przedmiotowej wiaty J. Z. zgłosiła Staroście S. zamiar jej budowy. Zważywszy zaś na gabaryty i charakter tegoż obiektu nie wymagał on zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego uprzedniego uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, a jedynie konieczne było poprzedzenie budowy zgłoszeniem (art. 30 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy). Organ II instancji podkreślił, że inwestorka zgłaszając zamiar budowy wiaty przedłożyła Staroście dokładne rysunki obrazujące zarówno wymiar obiektu, jak i jego posadowienie. Starosta zaś nie zgłosił sprzeciwu. W konsekwencji w połowie października 2012 r. J. Z. wybudowała wiatę, zgodnie ze zgłoszeniem. Zatem skoro zgłoszenie było skuteczne to należało uznać, że inwestycję zrealizowano legalnie.

Organ odwoławczy podkreślił też, że w sytuacji legalnie zrealizowanego obiektu budowlanego organy nadzoru budowlanego nie stanowią kolejnej "superinstancji" oceniającej dopuszczalność realizacji danego obiektu budowlanego na podstawie zgłoszenia. Organami właściwymi w tym zakresie są bowiem organy administracji architektoniczno-budowlanej.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał jednocześnie, że organ I instancji prawidłowo podał, że przedmiotowy obiekt istnieje na działce położonej przy ul. [...] w S., to jednak omyłkowo przypisał tej działce nr [...]. Wiata zaś jest posadowiona na działce nr [...], przy granicy z działką nr [...]. Dlatego też organ II instancji zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy bez znaczenia pozostawała zawisła przed organem sprawa legalności budowy ogrodzenia istniejącego tuż przy wiacie, ponieważ ani wiata nie stanowi części tego ogrodzenia, ani ogrodzenie nie stanowi części wiaty.

M. K. i D. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję organu II instancji, podnosząc zarzuty tożsame z powołanymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażonej w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia [...] maca 2013 r. pełnomocnik J. i C. Z. wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że stosownie do przepisów prawa budowlanego dokonali zgłoszenia przedmiotowego obiektu budowlanego, zaś Starosta S. nie zgłosił od zgłoszenia sprzeciwu. W konsekwencji zatem legalnego posadowienia obiektu organy nadzoru budowlanego prawidłowo umorzyły postępowanie administracyjne w sprawie legalności jego budowy. Dodał, że pozostałe istniejące na działce nr [...] obiekty pozostają bez związku z niniejszą sprawą. Ponadto na tejże działce istnieje dodatkowo jeden obiekt wolnostojący - altana. Oba obiekty – owa altana i będąca przedmiotem sprawy wiata zostały posadowione w oparciu o zgłoszenia robót budowlanych. Pełnomocnik uczestników postępowania wskazał też, że wiata ta w żaden sposób nie zacienia działki sąsiadów, bowiem przy granicy działki, na działce nr [...] rosną tuje i drzewa iglaste przewyższające wiatę. Nie zgodził się też z twierdzeniem jakoby usytuowanie wiaty doprowadziło do naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wyjaśnił, że wskazane w rozporządzeniu odległości sytuowania obiektu od granicy działki na 3 i 4 m dotyczą budynku, a nie wiaty nie posiadającej żadnych ścian a jedynie metalowe wsporniki. Wiata stanowi bowiem budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

W odpowiedzi skarżący w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. wskazali, że inwestorzy wprowadzili Starostę w błąd dokonując zgłoszenia, nie nanosząc na mapkę załączoną do zgłoszenia istniejących obiektów tj. altany i wiaty przy tylnej części budynku. Bezsporne jest, że na przedmiotowej działce istnieją trzy dodatkowe, poza budynkiem mieszkalnym obiekty budowlane (altana i dwie wiaty). Skarżący podważyli też twierdzenie jakoby zwracali się do organów nadzoru budowlanego w sprawie budowy garażu. Podali, że określali wiatę mianem obiektu budowlanego. Wskazali również, że tuje rosną na działce nr [...] od strony wschodniej, a dostęp do słońca ogranicza wiata zlokalizowana od strony południowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługiwały na aprobatę.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem wniesionej skargi jest decyzja Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 k.p.a., którą uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] listopada 2012 r. i orzekając w tym zakresie, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzono z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy obiektu budowlanego (wiaty) na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w S., przy granicy z działką nr [...].

Organ odwoławczy, analogicznie do organu I instancji, uznał, iż ustalenie, że przedmiotowy obiekt budowlany – wiata o rozmiarach 24,11 m2, zlokalizowana na działce nr [...] (przy ul. [...] w S.), w granicy z działką nr [...] (przy ul. [...] w S.) została posadowiona w oparciu o zgłoszenie dokonane w trybie art. 29 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, wobec którego Starosta nie wniósł sprzeciwu, czyni bezprzedmiotowym postępowanie administracyjne w sprawie legalności posadowienia tegoż obiektu.

Z powyższą konstatacją organów nie sposób się zgodzić.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż bezsporne jest, że przedmiotowa wiata kwalifikuje się do obiektów określonych w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a mianowicie wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2. Przy czym zgodnie z pełnym brzmieniem tego przepisu pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. A contrario, budowa wiaty o większej powierzchni aniżeli 25 m2, bądź budowa wiaty o powierzchni do 25 m2, ale przekraczających liczbę dwóch na powierzchnię 500 m2 działki wymaga – zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego - uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela też pogląd wyrażony w Komentarzu do Prawa budowlanego pod red. Andrzeja Glinieckiego, LexisNexis, Wyd. 1, 2012 rok., str. 213, że przepis ten dotyczy nie tylko działek o powierzchni równej bądź większej niż 500 m2. Dotyczy on także mniejszych działek, jednak przy zachowaniu określonych limitów, tzn. dwa obiekty (nie więcej) na działce o powierzchni 500 m2. Należy więc wnioskować, że na działce o powierzchni poniżej 500 m2 może być zlokalizowany tylko jeden z obiektów o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Nie budzi wątpliwości, że w niniejszej sprawie zamiar budowy przedmiotowej wiaty został milcząco zaakceptowany przez Starostę S., poprzez niewniesienie sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego.

Wobec wątpliwości skarżącego M. K. wyrażonych w trakcie postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego, czy niniejszy obiekt nie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę m.in. ze względu na okoliczność, iż stanowi już trzeci obiekt budowlany o powierzchni nieprzekraczającej 25 m2, który został posadowiony na działce o powierzchni mniejszej niż 500 m2 powstał problem, czy w tymże postępowaniu właśnie organy nadzoru budowlanego uprawnione były do badania, czy zgłoszenie obiektu zostało dokonane prawidłowo. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanął na stanowisku, że w sytuacji legalnie zrealizowanego obiektu budowlanego (na podstawie zaakceptowanego zgłoszenia) organy nadzoru budowlanego nie stanowią kolejnej "superinstancji" oceniającej dopuszczalność realizacji danego obiektu budowlanego na podstawie zgłoszenia. Organami właściwymi w tym zakresie są bowiem organy administracji architektoniczno-budowlanej.

W ocenie Sądu uszło uwadze organu II instancji, podobnie jak i organu I instancji, że zgodnie z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji należą zadania i kompetencje, o których mowa m.in. w art. 48-51, zaś stosownie do art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego. Przepis art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego określa, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, a więc z naruszeniem przepisu, który stanowi o obowiązku zgłoszenia właściwemu organowi m.in. budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowanego. Następnie stosownie do przepisu art. 51 Prawa budowlanego prowadzi postępowanie legalizacyjne.

Z brzmienia art. 50 ust. 1 pkt 3 i art. 51 Prawa budowlanego wynika, że dokonanie zgłoszenia i brak sprzeciwu właściwego organu w żadnym razie nie oznacza, że organ nadzoru budowlanego nie może podjąć postępowania w celu dokonania sprawdzenia, czy inwestycja została wykonana na podstawie zgłoszenia z naruszeniem prawa. Wynika to wprost z art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, który ma zastosowanie także wtedy, gdy inwestycja została już wykonana (art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego). W takim postępowaniu organ nadzoru budowlanego, w zależności od ustalonego stanu faktycznego, może stosować środki określone w art. 51 Prawa budowlanego. Dokonanie zgłoszenia i brak sprzeciwu właściwego organu ma jedynie takie znaczenie, że inwestorowi, który wykonał roboty objęte zgłoszeniem nie można postawić zarzutu samowoli budowlanej, w rozumieniu art. 49b Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., II OSK 734/10, LexPolonica nr 2561646 lub http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 września 2006 r., VII SA/Wa 279/06 (dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazując, że w art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego mowa jest o wykonywaniu robót budowlanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1. Wykonywanie robót budowlanych z naruszeniem art. 30 ust. 1 polega na wykonywaniu robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę, na podstawie zgłoszenia. Do takich robót, jeżeli są budową można by stosować art. 48 ust. 1, gdyż budowa obiektu budowlanego, wymagającego pozwolenia na budowę, na podstawie zgłoszenia, jest budową bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z woli ustawodawcy, wyrażonej w art. 50 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego w takim przypadku stosuje się jednakże tryb przewidziany w art. 50 i 51 Prawa budowlanego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 grudnia 2012 r., II SA/Kr 682/10, http://otrzeczenia.nsa.gov.pl).

W związku z powyższym, wbrew twierdzeniom organów orzekających, nie można było przyjąć, że wybudowanie obiektu budowlanego w oparciu o istniejące w obrocie prawnym zgłoszenie, oznacza, że wiata wybudowana została zgodnie z obowiązującymi przepisami i że organ nadzoru budowlanego nie może już w przyszłości ocenić tej okoliczności (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 3 listopada 2011 r., II SA/Bd 992/11, dostępny na stronie internetowej: http://otrzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego należy stosować też w sytuacji budowy obiektu budowlanego z naruszeniem art. 30 ust. 1. Jeżeli więc inwestor dokonał skutecznego zgłoszenia, bo np. tak jak w niniejszej sprawie, organ architektoniczno-budowlany nie zbadał, czy na działce o pow. do 500 m2 istnieją już inne obiekty o pow. do 25 m2 o charakterze wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat, altan lub przydomowych oranżerii, a budowa tego typu obiektu mogła być sprzeczna z przepisami prawa (nie podlegała zgłoszeniu, lecz pozwoleniu na budowę) – organ nadzoru budowlanego ma podstawy prawne, by stosować środki przewidziane w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Należy zauważyć, że w zgłoszeniu z dnia [...] czerwca 2012 r. uczestniczka postępowania J. Z. podała, że na działce nr [...] znajduje się jedynie budynek mieszkalny.

Mając to na względzie za trafne należy uznać zarzuty skargi, iż organy nadzoru budowlanego dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek strony podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W ramach postępowania dowodowego zobowiązane są zaś w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego powinny ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).

W niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego obu instancji, jak już wspomniano powyżej, nie zbadały, jaka ilość obiektów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, istnieje na działce nr [...] przy ul. [...] w S. W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. ograniczył się do sfotografowania przedmiotowej wiaty oraz scharakteryzowania jej parametrów technicznych i gabarytów. Nie zbadał jednak sposobu zagospodarowania kontrolowanej nieruchomości w pozostałym zakresie (k. 5-11 akt adm. I inst.). Okoliczność ta jest natomiast o tyle istotna, że w przypadku ustalenia, że na działce tej, której powierzchnia - jak wynika z załączonego do skargi odpisu księgi wieczystej - wynosi 462 m2 (k. 14 akt sądowych), znajduje się już jeden obiekt wymieniony w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, wymagane było do budowy przedmiotowej wiaty uzyskanie pozwolenia na budowę. W sytuacji zatem ustalenia, że przed zgłoszeniem zamiaru budowy przedmiotowej wiaty na działce nr [...] istniał już co najmniej jeden obiekt określony w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, należałoby przyjąć, że budowa tejże wiaty została dokonana na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Wówczas to mogą zaistnieć podstawy do przeprowadzenia postępowania w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Z tego powodu w ocenie Sądu również doszło do naruszenia przepisu art. 105 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, co najmniej przedwcześnie, a niewykluczone, że bezpodstawnie, iż postępowanie w sprawie legalności budowy wiaty na działce nr [...] w granicy z działką nr [...] w S. było bezprzedmiotowe.

Jednocześnie zaznaczyć należy, że na obecnym etapie postępowania zakończonego decyzją o umorzeniu postępowania (na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.) i przy braku ustaleń faktycznych w zakresie zagospodarowania działki inwestorów przedwczesna byłaby ocena, czy posadowienie przedmiotowej wiaty, w granicy działki nr [...] przy ul. [...] w S., narusza przepisy techniczno-budowlane. Ocena ta winna zostać przeprowadzona przez organy nadzoru budowlanego w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 51 Prawa budowlanego.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Ponownie prowadząc postępowanie organy nadzoru budowlanego, kierując się przepisem art. 135 p.p.s.a., zastosują się do oceny prawnej i wytycznych wskazanych w niniejszym uzasadnieniu wyroku.

Sąd na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów sądowych, zaś na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł o wykonalności zaskarżonej decyzji.