Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3479/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 188, art. 200, art. 203 pkt 1, art. 205 par 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 61 ust 15 i ust 16
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kisielewicz sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant asystent sędziego Dorota Gaj-Mizerska po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Spółki z o.o. w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 4298/14 w sprawie ze skargi [A.] Spółki z o.o. w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz [A.] Spółki z o.o. w M. 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 4298/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [A.] Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r. nr [...]w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, w dniu [...] czerwca 2014 r., w miejscowości S., na drodze krajowej nr 9, o wartości dopuszczalnego nacisku na jedną oś napędową do 10t, zatrzymano do kontroli zestaw pojazdów składający się z pojazdu samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz przyczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], kierowany przez L. K. W dniu kontroli zespołem pojazdów, w imieniu spółki [A.] Sp. z o.o. z/s w M. (dalej jako: skarżąca, spółka) wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy. Przewożony ładunek – odpad drzewny w postaci zrzyny liściastej został spakowany do kontenerów i zabezpieczony pasami oraz siatką, transportowany był z D. do M. Rodzaj ładunku był zgodny z dokumentem przewozowym WZ z dnia [...] czerwca 2014 r. wystawionym przez Zakład [...], okazanym podczas kontroli.

W wyniku ważenia za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr. seryjnych: [...] i [...] ustalono przekroczenie dopuszczalnego nacisku podwójnej osi napędowej ciągnika marki [...] o nr. rej. [...] o 0,95t. (ustalono nacisk 18.95t) co stanowiło przekroczenie o 5,28 % w stosunku do obowiązującej normy. Ustalono wagę zespołu pojazdów po odjęciu możliwych błędów na 40,25 t masy całkowitej, co stanowiło przekroczenie dopuszczalnych parametrów o 0,25t. (0,62 %). W zakresie nacisku pozostałych osi napędowych wskazano na ich normatywność. Odczytów wskazań dokonano wspólnie z kierowcą, którego poinformowano o możliwości powtórzenia ważenia. Wniosku takiego nie zgłosił jak i nie okazał stosownego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na [A.] Sp. z o.o. z/s w M. karę pieniężną w kwocie 500 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII.

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: GITD, Organ II instancji) decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r. nakładającą na spółkę [A.] Sp. z o.o. z siedzibą w M. karę pieniężną w kwocie 500 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy uznał, że organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a także dopuścił jako dowód wszystko co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ II instancji uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedlił ustalony stan faktyczny, a z jego całokształtu niewątpliwie wynikało, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. GITD wyjaśnił definicję pojazdu nienormatywnego oraz procedurę ustalania kategorii wymaganego zezwolenia, która miała wpływ na wysokość nałożonej kary pieniężnej. Podkreślił, że podczas kontroli stwierdzono przekroczenie nacisku na podwójnej osi napędowej o 0,95 tony, tj. o 5,28% w stosunku do normy wynoszącej 18,95 tony oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 0,25 tony, tj. o 0,62% w stosunku do normy wynoszącej 40t. Powołując się na odpowiednie rozporządzenia wskazał, iż droga krajowa nr 9 na odcinku gdzie doszło do kontroli została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się jedynie pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t., a także że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu nie może przekraczać 40t. Organ uznał ponadto, że strona postepowania administracyjnego ustalona została prawidłowo i jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że ustawodawca nie wprowadził legalnej definicji "drewna" w rozumieniu p.r.d. i wyjaśnił, że pod pojęciem drewna należy rozumieć drewno jako surowiec, w stanie nieprzetworzonym. Przenosząc tę definicję na grunt niniejszej sprawy uznał, że przewożone odpady drzewne w postaci zrzyny liściastej, należało uznać za drewno. W ocenie organu nie możliwe było zatem zastosowanie art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. i tym samym zarzut dotyczący jego niezastosowania uznał za bezzasadny.

Organ II instancji rozpatrując sprawę nie dopatrzył się przesłanek uzasadniających uwolnienie przewoźnika od odpowiedzialności (dochowanie należytej staranności i brak wpływu na powstanie naruszenia) wynikających z art. 140aa ust. 4 p.r.d. Wyjaśniając rozumienie tych przesłanek organ szeroko odniósł się w tym zakresie do uregulowań z prawa cywilnego, wskazując także na rozumienie braku wpływu, wyjaśnione w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego. Zauważył też, że pomiędzy zachowaniem skarżącego, a stwierdzonym naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy. Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów w zakresie wyników ważenia wagami typu SAW 10C, organ odwoławczy nie podzielił argumentacji skarżącej.

Skarżąca nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając powyższą decyzję w całości i wnosząc o uchylenie jej oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego z urzędu wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

WSA podniósł, iż w rozpoznawanej sprawie kontroli drogowej został poddany pojazd samochodowy marki [...] o nr. rej. [...] wraz z przyczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] którym przewożono odpad drzewny w postaci zrzyny liściastej – spakowany do kontenerów i zabezpieczony pasami oraz siatką, po drodze krajowej nr 9 z D. do M. Jak wynika z protokołu kontroli pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr. seryjnych: [...] i [...], które w dniu kontroli legitymowały się ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Poznaniu z datą ważności do 31 marca 2016 r. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono naruszenie dopuszczalnych norm nacisku na podwójnej osi napędowej pojazdu o 0,95 tony, co stanowiło przekroczenie o 5,28 % w stosunku do obowiązującej normy wynoszącej 18 ton. Ustalono wagę zespołu pojazdów po odjęciu możliwych błędów na 40,25 tony masy całkowitej, co stanowiło przekroczenie dopuszczalnych parametrów o 0,25t. (0,62 %). Nie stwierdzono innych naruszeń. Pomiaru dokonano na stanowisku do ważenia pojazdów "S." [...] legitymującym się protokołem z pomiaru pochylenia terenu zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę.

W dalszej części uzasadnienia, WSA wskazał, iż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest "wadliwe obliczenie przez organy inspekcji transportu drogowego masy ładunku w postaci "zrzyny liściastej" oraz problem klasyfikacji przewożonego ładunku jako drewna.

Zdaniem Sądu, jak wynika ze zgromadzonych dokumentów w sprawie oraz zeznań przesłuchiwanego w charakterze świadka kierowcy, przewożono towar stanowiący zrzynę liściastą. Wskazał przy tym, że zarówno drewno jak i "zrzyna liściasta" nie posiadają swoich legalnych definicji. Powoduje to konieczność odwołania się do pozaprawnych definicji pojęcia "zrzyny". Potocznie jako "zrzynę" określa się produkt uboczny przemysłu drzewnego, powstający podczas jego obróbki.

WSA wskazał, iż biorąc po uwagę stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 września 2015 r. (sygn. akt II GSK 1680/14), w którym Sąd wskazał, że "Rozporządzenie Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie gęstości drewna wydane na podstawie delegacji z art. 61 ust. 16 cyt. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym określa gęstość drewna dla gatunku drewna mającego zastosowanie w przemyśle i budownictwie przewożonego środkami transportu drogowego wyrażoną w kg/m3. Z powyższego wynika, że przewożone środkami transportu drogowego drewno musi mieć zastosowanie w przemyśle i budownictwie". Dalej WSA wskazał, iż Naczelny Sąd Administracyjny wywodził, że ładunek w postaci "odpadów drewnianych" nie może być uznany za drewno w rozumieniu cytowanego rozporządzenia, bowiem w sprawie nie wykazano, że ma on zastosowanie w przemyśle i budownictwie, co warunkuje sposób ustalenia rzeczywistej masy drewna. WSA podkreślił, że ww. wyrok NSA został wydany w sprawie toczącej się ze skargi kasacyjnej GITD od wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 lutego 2014 r., w której to skarżącą była również [A.] Sp. z o.o. z siedzibą w M. WSA wskazał, iż w pełni podzielił wyrażony ww. wyroku pogląd, uznając tym samym, że ładunek stanowiący odpad drewniany, nie mający zastosowania w przemyśle i budownictwie nie mógł zostać w niniejszej sprawie uznany za drewno.

W ocenie WSA, błędne było stanowisko organu II instancji, który w sposób nieprawidłowy zakwalifikował przewożoną "zrzynę liściastą" jako drewno. Zdaniem WSA, uchybienie to nie miało jednak wpływu na końcowe rozstrzygnięcie sprawy, gdyż pomimo błędnego zakwalifikowania ładunku, przyjęta przez organy metoda obliczenia parametrów pojazdu nienormatywnego była poprawna, jak również uzyskane przy jej pomocy wyniki. Ustalenie przekroczenia dopuszczalnych norm przez kontrolowany pojazd, a nie ustalenie rodzaju przewożonego ładunku było podstawą do wymierzenia skarżącej kary.

Zdaniem WSA należy wskazać, że jedynie surowiec w stanie nieprzetworzonym może zostać uznany za drewno. Natomiast "zrzyna liściasta" stanowiąca odpad postprodukcyjny, powstaje w wyniku przetworzenia surowca oraz charakteryzuje się niską przydatnością w przemyśle i budownictwie. Jest to też towar łatwo podzielny. Nie sposób zatem uznać jej za drewno również z tych powodów.

Sąd stwierdził, że skoro przewożony towar nie był drewnem to w sposób prawidłowy została obliczona masa całkowita pojazdu, a także ustalone naciski na oś. Organ zastosował podstawową metodę ustalenia masy pojazdu wraz z ładunkiem tj. jego zważenie. Nie było w tej sprawie konieczne odnoszenie się do wartości gęstości wynikającej z załącznika do rozporządzenia, jak również niepożądane wręcz stosowanie przez przedsiębiorcę własnych przeliczników. Należy zauważyć jednocześnie, że wewnętrznie przyjęte normy zakładowe nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego, a zatem nie mogą stanowić podstawy do obliczenia na ich podstawie masy całkowitej pojazdu wraz z ładunkiem.

Odnosząc się do zrzutu dotyczącego nieprawidłowości w procedurze ważenia, Sąd pierwszej instancji powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt. II GSK 1781/14, który stwierdził, że wagi SAW 10C/II "spełniają wymogi dyrektywy nr 90/384/EWG (zastąpionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wad nieautomatycznych) wdrożonej do systemu prawa polskiego rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23). Zgodnie z § 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia wagi nieautomatyczne służą do określenia masy będącej podstawą obliczania kar. Zatem wagi te mogą służyć do ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (DMC) i pomiaru nacisku osi." Dlatego zdaniem Sądu pierwszej instancji, sposób ważenia wynikający z protokołu kontroli nie budzi zastrzeżeń. Ponadto Sąd stwierdził, że kontrolerzy dokonujący ważenia wagami odpowiednimi do określenia masy całkowitej pojazdu, zgodnie z załączoną do akt instrukcją producenta, w sposób prawidłowy ustalili zarówno masę całkowitą pojazdu jak również poszczególne naciski osi.

Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Transportu Drogowego zasadnie uznał, iż w sprawie nie znajduje zastosowania art. 140aa ust. 4 p.r.d., zgodnie z którym możliwe jest wyłączenie odpowiedzialności wobec podmiotu wykonującego przejazd w przypadkach w ustawie określonych. WSA wskazał, stanowisko organu, iż między zachowaniem skarżącej – jako przewoźnika, a stwierdzonym naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy należało uznać za prawidłowe.

Sąd stwierdził, że organy dokonały prawidłowego wywodu prawnego co do sposobu ustalania kategorii wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego i wymierzyły skarżącej karę w sposób prawidłowy, w wysokości określonej przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła ,,[A.]" Sp. z o.o. z siedzibą w M. domagając się uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skargą kasacyjną zarzucono:

1. Naruszenie przepisów postępowania:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "ppsa") w związku z art. 7, 77, 80 oraz 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej "kpa"), przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie przekroczenia przez pojazd [A.] nacisku na oś oraz przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej i wyjaśniły w decyzjach, że użyte podczas kontroli pojazdu wagi typu SAW 10C, mogły zostać użyte do pomiarów osi wielokrotnych oraz do pomiarów masy całkowitej pojazdu, podczas gdy prawidłowość uzyskanych za pomocą wag typu SAW 10C wyników pomiaru budzi poważne wątpliwości z uwagi chociażby na treść dokumentów dopuszczających te wagi do użytkowania;

2). naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 61 ust. 15 i 16 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012, poz. 1137) - dalej "Ustawa", poprzez ich niezastosowanie, pomimo że ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji, jak również z poczynionych przez organ II instancji ustaleń wynika, że [A.] w dniu [...] czerwca 2014 roku dokonywała przewozu drewna, a co za tym idzie, zastosowanie powinny mieć przepisy dotyczące odmienności w ustalaniu masy przewożonego drewna,

- poprzez niezastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 roku w sprawie określenia gęstości drewna (Dz. U. z 2012 roku, poz. 536) - dalej: "Rozporządzenie".

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie w całości, przeprowadzenie rozprawy zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuję:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy dopuszczalności zastosowania art. 61 ust. 15 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, który przewiduje szczególny sposób ustalania rzeczywistej masy przewożonego ładunku w odniesieniu do drewna. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji stwierdził, że przewożony ładunek stanowił odpad drzewny w postaci zrzyny liściastej, był więc produktem ubocznym, a nie drewnem w rozumieniu wspomnianego wyżej art. 61 ust. 15 p.r.d. Ponadto zdaniem Sądu w sprawie nie wykazano, że przewożone odpady drewniane mają zastosowanie w przemyśle i budownictwie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowiska. Należy przypomnieć że według art. 61 ust. 15 p.r.d. przy przewozie drewna jego rzeczywistą masę ustala się jako iloczyn objętości ładunku i normatywnej gęstości ustalonej dla danego gatunku drewna. Z uzasadnienia projektu ustawy wprowadzającej ten przepis wynika, że kierowano się m.in. interesem przewoźników, pozwalając im na kalkulację możliwości transportowych i właściwe załadowanie pojazdów przez uwzględnienie przy ocenie masy ładunku gatunku przewożonego drewna. Drewno o porównywalnych gabarytach ma bowiem różną masę, w zależności od jego gęstości, a ta jest warunkowana gatunkiem drewna.

W ustawie p.r.d. nie ma żadnych wskazówek ani odesłań pozwalających ustalić, co należy rozumieć pod pojęciem drewna. Kierując się jednakże celem omawianej regulacji należałoby przyjąć, że w rozumieniu tego przepisu drewnem jest to wszystko, co zachowuje naturalne, właściwe temu surowcowi cechy fizyczne i chemiczne, niezależnie od postaci, jaką mu nadano. Nie każde zatem przetworzenie drewna pozyskanego z lasu prowadzi do powstania nowego rodzajowo produktu, pozbawionego cech drewna surowego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis art. 61 ust. 15 odnosi się do wszystkich gatunków drewna. Wniosek taki wynika w sposób oczywisty z treści tego przepisu. Nie ma zatem podstaw do ograniczenia zakresu jego zastosowania do gatunków drewna określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z 2 maja 2012 r., wydanym na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 16 ustawy p.r.d. W szczególności nie ma żadnych podstaw prawnych do uzależniania możliwości zastosowania art. 61 ust. 15 od tego, czy przewożone drewno ma zastosowanie w przemyśle i budownictwie. Treść art. 61 ust. 16 nie zawiera upoważnienia do ograniczenia, drogą aktu wykonawczego, zakresu regulacji zawartej w ust. 15 tego artykułu. Minister nie uzyskał kompetencji do określenia gatunków przewożonego drewna, których masę ustala się według reguły określonej w art. 61 ust. 15. Jego zadaniem jest określenie gęstości drewna poszczególnych gatunków, w szczególności, a więc przede wszystkim takich gatunków, które mają zastosowanie w przemyśle i budownictwie i tym samym są najczęściej transportowane. Można dodać, że art. 61 ust. 16 zawiera ponadto upoważnienie do określenia w drodze rozporządzenia rodzaju i postaci przewożonego drewna. Jednakże we wspomnianym rozporządzeniu z 2 maja 2012 r. minister nie wykonał upoważnienia w tym zakresie. Tym samym nie ma podstaw prawnych, aby czyniły to organy administracji w sprawach o nałożenie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym.

Należy zwrócić wreszcie uwagę na to, że przepis art. 61 ust. 16 p.r.d. wiąże zalecenie uwzględnienia przez ministra zastosowania drewna w przemyśle i budownictwie z określonym gatunkiem drewna, a nie z drewnem przewożonym.

Stąd stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym wyroku, że przewożony ładunek w postaci zrzyny liściastej nie może być uznany za drewno w rozumieniu rozporządzenia z 2 maja 2012 r. bowiem w sprawie nie wykazano, że ma on zastosowanie w przemyśle i budownictwie, należy uznać za błędne z kilku powodów. Po pierwsze rozporządzenie nie jest miarodajne dla oceny, czy przewożony ładunek jest drewnem, o którym mowa w art. 61 ust. 15 p.r.d. W szczególności z tego rozporządzenia nie wynika, że drewnem jest tylko takie "drewno", które ma zastosowanie w przemyśle i budownictwie. Po drugie, Sąd podnosząc wątpliwość, czy przewożone odpady drewne ze zrzyny liściastej mogą mieć zastosowanie w przemyśle i budownictwie, nie wypowiedział się na temat właściwości tego przewożonego materiału i możliwości jego wykorzystania. Nie wyjaśnił również, jak rozumie możliwości zastosowania drewna w przemyśle i budownictwie. Powszechnie zaś wiadomo, że drewno w różnych postaciach (elementy drewniane) ma, jako surowiec lub komponent szerokie zastosowanie w przemysłowym wytwarzaniu wielu produktów mających również zastosowanie w budownictwie.

Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od oceny zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących nieprawidłowego zastosowania wag SAW 10C do pomiaru masy całkowitej pojazdu. Zarzuty te są przedwczesne w sytuacji, w której NSA uznał, że Sąd I instancji wadliwie ocenił dopuszczalność zastosowania w tej sprawie sposobu ustalenia masy przewożonego ładunku przewidzianego w art. 61 ust. 15 p.r.d.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał również skargę wniesioną do Sądu I instancji i uchylił zarówno zaskarżoną decyzję, jak i decyzję ją poprzedzającą na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł stosownie do art. 200, art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.