Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SO/Wr 8/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1 w zw. z art. 154 par. 6, art. 200 w zw. z art. 64 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.) Sędzia NSA Henryk Ożóg Protokolant Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 27 stycznia 2010 r. sprawy z wniosku J. K. w przedmiocie wymierzenia Staroście O. grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Staroście O. grzywnę w kwocie 100 (sto) złotych; II. zasądzić od Powiatu O. na rzecz skarżącego J. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 20 lipca 2009 r. skarżący J. K. złożył wniosek o wymierzenie Staroście O. grzywny z tytułu niewykonania obowiązku przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu skargi złożonej przez niego na bezczynność Starosty O. wraz odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.

W uzasadnieniu podał, że w dniu 25 czerwca 2009 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Starosty O. skargę na bezczynność w/w Starosty w sprawie udzielenia informacji publicznej. Podniósł, że zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dniu od otrzymania skargi. Skarżący podniósł, że pomimo upływu ustawowego terminu do wykonania obowiązku, o którym mowa w powyższym przepisie prawa, Starosta O. nie przekazała skargi i akt sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, Starosta O. wniósł o jego oddalenie wskazując na jego bezpodstawność.

Zdaniem organu, żądana przez stronę informacja, zawarta we wniosku, nie była informacją publiczną, a żądaniem dotyczącym udostępnienia informacji o rozstrzygnięciach w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej. W związku z powyższym Starosta uznał, że terminem przekazania skargi do sądu administracyjnego jest na podstawie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., termin trzydziestu dni, który to termin został przez organ zachowany. Podniósł, że przekazał do Sądu skargę wraz z odpowiedzią i aktami dniu 20 lipca 2009 r., (data wpływu do Sądu, 27 lipca 2009 r.), a więc przed upływem trzydziestu dni od jej wniesienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ ten, zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a., przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

Jak wynika z treści skargi, przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, jest bezczynność Starosty O. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), z tym że:

1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi,

2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę.

Przepis ten, jak wynika wprost z jego treści, jest przepisem lex specialis w stosunku do art. 54 § 2 p.p.s.a. w zakresie terminu wykonania powyższego obowiązku.

Natomiast, jak stanowi art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Z przytoczonego powyżej art. 55 § 1 p.p.s.a. wynika, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. post. NSA z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06, publ. ONSAiWSA 2006/6/156; K. Gruszecki: Dyscyplinowanie organów administracji przez Naczelny Sąd Administracyjny, Sam. Ter. 3/01/45). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że powołane przepisy przewidują wyłącznie dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie grzywny o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. Warunkami tymi są: 1) stwierdzenie uchybienia przez organ ustawowego terminu do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz 2) złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Podkreśla się także, że grzywna, o jakiej mowa w powyższym przepisie prawa, ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco – restrykcyjny. Na przyjęcie bowiem wyłącznie dyscyplinującego charakteru grzywny wskazanej w art. 55 § 1 p.p.s.a. nie pozwala dyspozycja tego przepisu w zestawieniu z art. 54 § 2 p.p.s.a. Przepis bowiem art. 55 § 1 p.p.s.a. zawiera stwierdzenie, ze w razie niezastosowania się do obowiązków określonych w art. 54 § 2, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. (por. post. NSA z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt I OZ 1086/09 oraz post. NSA z dnia 28 września 2009 r., sygn. akt II GZ 204/09, baza orzeczeń NSA).

W świetle powyższego za nietrafne uznać należy podniesione przez Starostę O. w odpowiedzi na skargę argumenty mające uzasadniać nieprzekazanie w terminie, skargi wniesionej przez skarżącego za jego pośrednictwem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Organ, za pośrednictwem którego wniesiono skargę do sądu, nie jest uprawniony do decydowania o dopuszczalności skargi lub uznania, wbrew sposobowi określenia jej przedmiotu przez skarżącego, że skarga nie dotyczy udzielenia informacji publicznej, a przez to do przekazania skargi wraz z odpowiedzią w innym niż wskazany w art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej terminie.

Wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej obowiązek przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi dotyczy także spraw, w których organ ma wątpliwości co do tego czy żądanie wywiedzione we wniosku jest, żądaniem udzielenia informacji publicznej, czy też nie jest to informacja publiczna.

Ponadto, wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązek organu, za pośrednictwem którego wniesiono skargę do sądu administracyjnego, przekazania skargi do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jest niezależny od oceny jej dopuszczalności i przedmiotu.

W takiej sytuacji organ winien przekazać skargę do sądu administracyjnego, a w odpowiedzi na skargę zawrzeć swoje stanowisko dotyczące jej niedopuszczalności. Kwestia dopuszczalności skargi wniesionej przez stronę do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu należy w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej zwanej p.u.s.a. oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. do kognicji sądu administracyjnego i stanowi odrębną sprawę od żądania strony o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. Akceptacja odmiennego stanowiska w tym względzie prowadziłaby do pozbawienia strony wnoszącej skargę do sądu administracyjnego ustanowionego w art. 45 Konstytucji RP prawa do sądu. Ustanowione w powyższym przepisie prawo jednostki do sądu wyrażające się w możliwości dochodzenia swych praw przed "właściwym, niezależnym, bezstronnym i niezawisłym sądem" jest prawem bardzo istotnym w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP). Zaakceptowanie poglądu wyrażonego w powyższym względzie w odpowiedzi na wniosek prowadziłoby też do nie znajdującego oparcia w obowiązujących przepisach prawa przekazania organowi ustanowionych w art. 1 p.u.s.a. oraz w art. 3 § 2 p.p.s.a. kompetencji sądu administracyjnego do badania legalności działań administracji publicznej oraz oceny, czy dana sprawa jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Ocena, czy przedmiotem skargi, jest informacja publiczna czy też nie, należy do sądu administracyjnego, a nie do organu (podmiotu), za pośrednictwem którego skargę wniesiono. Ocena ta dokonywana jest przez sąd w konkretnej sprawie na podstawie przepisów mających zastosowanie do jej rozstrzygnięcia, a sprawa będąca przedmiotem skargi wniesionej do sądu stanowi odrębny od wniosku złożonego przez stronę w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. przedmiot rozpoznania sądu administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, po rozpatrzeniu okoliczności sprawy, Sąd uznał, że wniosek skarżącego o wymierzenie Staroście O. grzywny z powodu niewykonania obowiązku przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu skargi złożonej przez niego na bezczynność tego Starosty wraz odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest uzasadniony i postanowił wymierzyć wskazanemu organowi grzywnę w kwocie 100 zł. Ustalając wysokość grzywny Sąd miał na względzie fakt, że przekroczenie terminu do przesłania skargi nie było znaczne, a samo uchybienie nie było podyktowane złą wolą czy niestrannością organu, lecz wynikało z przyjęcia przezeń interpretacji przepisu, która nie została podzielona przez Sąd.

Mając powyższe na uwadze, Sąd - na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. - postanowił jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a.