Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SO/Kr 9/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: wymierzono grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 54 par 2 , art. 55
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2013r. sprawy ze skargi A.K.-W. o wymierzenie grzywny Wojewodzie postanawia: 1. wymierzyć Wojewodzie grzywnę w wysokości 100,00 zł (sto złotych) 2. zasądzić od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 340,00 zł (słownie: trzysta czterdzieści złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

W dniu 15 kwietnia 2013r. A.K.-W. złożyła na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek o wymierzenie grzywny Wojewodzie z tytułu nieprzekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie akt administracyjnych, dotyczących zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 2012r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Na uzasadnienie wniosku o wymierzenie grzywny Skarżąca podała, że organ II Instancji wskazał, że akta organu I Instancji zaginęły i wdrożona została procedura ich odtworzenia, co jest dziwne, gdyż pełnomocnik Skarżącej przeglądał akta w Starostwie Powiatowym w O. i wówczas akta były kompletne.

Na podstawie akt sądowych sprawy o sygn. IISA/Kr 1279/12 Sąd ustalił, że skarga A.K.-W. na ww. decyzję Wojewody , datowana na dzień 8 sierpnia 2012r. wpłynęła do organu tj. Wojewody w dniu 9 sierpnia 2012r. Odpowiedź na skargę wraz z aktami organu II Instancji została przesłana w do WSA w Krakowie w dniu 14 września 2012r. wraz z wyjaśnieniem, że akta I Instancji zostaną przekazane Sądowi niezwłocznie po ich otrzymaniu. W dniu 22 stycznia 2013r. ( tj. w dniu wyznaczonej rozprawy) przesłane zostały akta I Instancji, jednakże w protokole rozprawy z dnia 22 stycznia 2013r. odnotowano, że: "z urzędu stwierdza się, że przesłane akta zawierają jedynie 10 stron kserokopii, nie zawierają zatwierdzonego projektu budowlanego". Na skutek wezwania skierowanego przez Sąd w dniu 23 stycznia 2013r. do organu, w dniu 5 lutego 2013r. Wojewoda przesłał do Sądu projekt budowlany. Ponowne wezwanie Sądu skierowane do Wojewody w dniu 8 lutego 2013 r., odniosło ten skutek, że pismem z 19 lutego 2013r. Wojewoda wyjaśnił, że przesłał wszystkie akta organu I Instancji będące w posiadaniu organów architektoniczno – budowlanych, zaś projekt budowlany wypożyczony został od PINB. Wyjaśnił też, że akta I Instancji zaginęły i obecnie trwa procedura ich odtwarzania, po zakończeniu której niezwłocznie komplet akt zostanie przesłany Sądowi.

Na kolejne wezwanie Sądu z dnia 23 kwietnia 2013 r. skierowane do Wojewody, dotyczące udzielenia informacji, czy zakończyła się procedura odtwarzania akt administracyjnych I Instancji – nie udzielono odpowiedzi. Natomiast wezwanie z tej samej daty skierowane do Starostwa Powiatowego w O. o przekazanie akt administracyjnych, odniosło ten skutek, że Starostwo Powiatowe w O. w dniu 29 kwietnia 2013r. poinformowało, że akta sprawy przesłane zostały do Urzędu Wojewódzkiego w dniu 29 sierpnia 2012r. Na dowód powyższego załączono kopię pisma przekazującego akta Wojewodzie z dnia 29 sierpnia 2012 oraz kopię zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma, z których wynika, że akta wpłynęły do Urzędu Wojewódzkiego w dniu 4 września 2012r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zgodnie z uchwałą NSA podjętą w składzie 7 osobowym w dniu 7 kwietnia 2008r. sygn. II FPS 1/08, postępowanie sądowe o wymierzenie organowi grzywny, wszczęte w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest pismem wszczynającym odrębne postępowanie w rozumieniu art. 63 p.p.s.a. od którego pobiera się wpis sądowy

Wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny.

Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z art. 55 §1 w związku z art. 54 § 2 p.p.s.a. wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ ustawowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę, bez względu na jego przyczyny oraz złożenie stosownego wniosku przez stronę. Niezastosowanie się do obowiązków określonych w art. 54 § 2 wystąpi zarówno w wypadku niepodjęcia przez organ administracji publicznej w terminie czynności wymienionych w tym przepisie, jak i w wypadku ograniczenia się przez ten organ do wykonania jedynie niektórych z tych czynności, np. przekazania sądowi administracyjnemu skargi i odpowiedzi na skargę, ale bez akt sprawy. Zwrot "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", użyty w art. 55 § 1, wskazuje, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i możliwość ta pozostawiona jest uznaniu sądu. Rozstrzygnięcie wniosku strony o zastosowanie sankcji przewidzianej w komentowanym przepisie powinno być poprzedzone dokładnym zbadaniem okoliczności sprawy, a zwłaszcza ustaleniem przyczyn uchybienia terminowi określonemu w art. 54 § 2 p.p.s.a.

Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a, jest nie tylko pełnienie funkcji represyjnej ale również prewencyjnej. Funkcja represyjna służy ochronie prawa do rozpoznania sprawy administracyjnej bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 12 KPA), funkcja prewencyjna zaś, ma zniechęcić organy administracyjne do kolejnych przypadków łamania prawa i niewykonywania swoich ustawowych obowiązków.

Wyjaśnić też należy, że okoliczności, które spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi oraz okres tego uchybienia pozostają bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny. Mogą one mieć jedynie wpływ na wysokość grzywny, gdyż sąd może ją orzec według swego uznania do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a.). Powyższy przepis pozwala zatem na wymierzenie grzywny w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę w terminie, z uwzględnieniem okresu w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. Obowiązek organu dotyczący przekazania skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy nie został - jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego – przez Wojewodę wypełniony, gdyż skarga wraz z odpowiedzią na skargę i aktami II Instancji została przekazana do Sądu z niewielkim przekroczeniem terminu trzydziestodniowego tj. w dniu 14 września 2012r., podczas gdy termin ten upływał w dniu 10 września 2012r. Nadto nie zostały przekazane akta organu I instancji.

Powodem nieprzekazania akt organu I Instancji było ich zaginięcie, co jednak organ wyjaśnił dopiero 19 lutego 2013r. Jak wynika z akt sadowych do sygn. IISA/Kr 1297/12, a w szczególności z oświadczenia Starostwa Powiatowego w O. , akta administracyjne organu I Instancji zaginęły najprawdopodobniej w Urzędzie Wojewódzkim. Okoliczność ta, wraz z niewielkim ale jednak opóźnieniem w dotrzymaniu terminu do złożenia odpowiedzi na skargę skutkuje koniecznością wymierzenia organowi grzywny. Dodatkowo Sąd negatywnie ocenia brak jasnego, niezwłocznego oświadczenia Wojewody dlaczego nie przekazał akt organu I Instancji. Zaginięcie akt jest każdorazowo sytuacją niepożądaną, niemniej jednak zdarzającą się. Rzecz w tym, aby okoliczność tę jasno określić, a następnie wszelkimi możliwymi dostępnymi środkami spowodować odnalezienie lub odtworzenie akt.

Organ administracyjny w pełni ponosi odpowiedzialność za poprawne funkcjonowanie urzędu oraz osób w nim zatrudnionych, w tym także za terminowość wykonywanych zadań oraz bezpieczeństwo przekazywanych do urzędu dokumentów. Zaistniała sytuacja jest przypadkiem odosobnionym, incydentalnym, który wydarzył się wyjątkowo, co jest wiadome Sądowi z urzędu, jako że Wojewoda co do zasady należycie wywiązuje się ze swojego obowiązku terminowego przedkładania skarg wraz z odpowiedziami na nie i aktami sprawy. Jednak te okoliczności nie usprawiedliwiają obiektywnie bezspornego złamania przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie.

Zgodne z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2012r. (M.P. z 2013 poz.89), wydanym na podstawie art. 20 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2011r. wyniosło 3.521,67 zł. Oznacza to, że górna granica grzywny, jaką sąd może wymierzyć w niniejszej sprawie, wynosi obecnie 35 216, 70 zł.

Zdaniem Sądu za odpowiednią do naruszenia przepisów przez Wojewodę , stopnia zawinienia organu oraz całokształtu okoliczności sprawy- należy uznać grzywnę w wysokości 100,00 zł (sto złotych) za odpowiednią. Grzywna we wskazanej wysokości w ocenie Sądu, spełnia zarówno funkcję represyjną, jak i prewencyjną.

O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.