Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2489/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6231 Dozór techniczny
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Aneta Lemiesz Pr, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Rozwoju (obecnie Minister Rozwoju i Finansów) z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Rozwoju (obecnie Minister Rozwoju i Finansów) postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej k.p.a.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez [...] sp. z o.o. siedzibą w W., od czterech decyzji Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego z dnia [...] września 2014 r. zezwalających Miastu [...] na eksploatację wind - urządzeń technicznych:

1) numerze fabrycznym [...] i numerze ewidencyjnym [...],

2) numerze fabrycznym [...] i numerze ewidencyjnym [...],

3) numerze fabrycznym [...] i numerze ewidencyjnym [...],

4) numerze fabrycznym [...] i numerze ewidencyjnym [...].

Do wydania niniejszego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] września 2014 r. Prezes Urzędu Dozoru Technicznego, dalej "Prezes UDT", działając na podstawie art. 14 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 963 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a., wydał Miastu [...] cztery decyzje zezwalające na eksploatację wind - urządzeń technicznych: o numerze fabrycznym [...] i numerze ewidencyjnym [...], o numerze fabrycznym [...] i numerze ewidencyjnym [...], o numerze fabrycznym [...] i numerze ewidencyjnym [...], o numerze fabrycznym [...] i numerze ewidencyjnym [...].

Powyższe decyzje były ważne do dnia [...] września 2015 r.

Wydane decyzje zawierały pouczenie o przysługującym stronie prawie do wniesienia odwołania: "Od niniejszej decyzji przysługuje stronie prawo do wniesienia odwołania do Ministra Gospodarki, PI. Trzech Krzyży 3/5, 00-507 w Warszawie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego w Warszawie ul. Szczęśliwicka 34".

Decyzje zostały doręczone Miastu [...] w dniu [...] września 2014 r.

[...] sp. z o.o. z siedzibą w W., która nie brała udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, w dniu [...] października 2014 r. nadała przesyłkę listową poleconą zawierającą cztery odwołania, w których zaskarżyła przedmiotowe decyzje w całości wnosząc o ich uchylenie i przekazanie Prezesowi UDT do ponownego rozpoznania.

Pismem z dnia [...] października 2014 r. Prezes UDT na podstawie art. 133 k.p.a., przekazał odwołania wraz z aktami Ministrowi Gospodarki, jako organowi wyższego stopnia.

W dniu [...] lutego 2015 r. Minister Gospodarki działając na podstawie art. 134 k.p.a. wydał postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania od czterech decyzji Prezesa UDT z dnia [...] września 2014 r. zezwalających Miastu [...] na eksploatację wind - urządzeń technicznych, z uwagi na fakt, że Odwołujący nie jest stroną postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją.

W uzasadnieniu wydanego postanowienia Minister Gospodarki podniósł, że jedyną stroną postępowania w sprawie zezwolenia na eksploatację przedmiotowych urządzeń technicznych jest wnioskujący o wydanie takiej decyzji tj. Miasto [...], jako podmiot eksploatujący te urządzenia mający interes prawny w uzyskaniu decyzji zezwalającej na jego eksploatację. Minister Gospodarki wyjaśnił, że zainteresowanie [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. kwestią zezwolenia na eksploatację wind wynika z faktu, że Spółka jest wykonawcą i montującym te urządzenia. Organ, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt: VI SA/Wa 1790/12, stwierdził, że należy odróżnić interes prawny od interesu faktycznego, to jest sytuację, gdy dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracyjny. Niezależnie od powyższego, Minister Gospodarki zaznaczył, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, bowiem strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu w pierwszej instancji, ma możliwość złożenia odwołania z tym, że termin do jego wniesienia dla takiej strony liczy się od dnia doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu. Stronie tej przysługuje również uprawnienie do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Minister Gospodarki podniósł, że odwołujący uchybił czternastodniowemu terminowi do złożenia odwołania, bowiem termin do jego wniesienia upłynął [...] października 2014 r. Odwołanie zostało wysłane przez odwołującego za pośrednictwem poczty w dniu [...] października 2014 r., czego dowodem jest data stempla pocztowego na kopercie. Odwołujący nie złożył również wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Minister Gospodarki stwierdził, dalej że zgodnie z art. 134 k.p.a. "organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne". Minister Gospodarki podniósł dalej, że jeżeli odwołanie wnoszone jest przez podmiot, któremu nie przysługiwał status strony w postępowaniu przed organem I instancji, i która nie wniosła odwołania od decyzji kończącej postępowanie w terminie otwartym dla innej strony postępowania biorącej w nim udział, organ odwoławczy winien stwierdzić jego niedopuszczalność w trybie art. 134 k.p.a., bowiem dotyczy ono decyzji ostatecznej.

Na powyższe postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2014 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 4 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1442/15, uchylił zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że stwierdzenie, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu przepisu art. 28 k.p.a. następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania w trybie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i dopiero stwierdzenie przez organ drugoinstancyjny, że odwołanie jest dopuszczalne, determinuje możliwość dalszej oceny kwestii terminowości jego wniesienia, jak i spełnienia wymogów formalnych. W ocenie Sądu wadliwe było zatem jednoczesne rozstrzygnięcie o niedopuszczalności odwołania jak i stwierdzenie uchybienia terminu do jego złożenia. Jeżeli odwołanie było niedopuszczalne, to nie jest możliwe, aby otworzył się termin do jego złożenia, a tym samym podmiot je wnoszący nie mógł temu terminowi uchybić.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Rozwoju postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że związku z faktem, że w dniu [...] września 2014 r. funkcjonowały w obrocie prawnym dwie decyzje Prezesa UDT zezwalające na eksploatację tych samych urządzeń technicznych dwóm różnym podmiotom tj. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. i Miastu [...], odwołanie jest dopuszczalne. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. nie była uznana za stronę postępowania przez organ pierwszej instancji. Za stronę postępowania uznane zostało jedynie Miasto [...], któremu organ doręczył w dniu [...] września 2014 r. decyzje i które nie wniosło odwołań w terminie otwartym do ich wniesienia. W terminie otwartym do wniesienia odwołania przez Miasto [...], odwołania nie złożyło również [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., a zatem decyzje organu pierwszej instancji stały się ostateczne.

Organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych zaznaczył, że, stronie, która nie brała udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, przysługuje prawo do wniesienia odwołania wówczas, gdy podmiot ten, któremu organ pierwszej instancji nie przyznał przymiotu strony, wnosi odwołanie w terminie przewidzianym dla stron postępowania, którym decyzję doręczono. Po upływie tego terminu, stronie pominiętej w postępowaniu, przysługuje jedynie wniosek o jego wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Organ wskazał, że w niniejszej sprawie odwołania zostały wniesione po terminie. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. uchybiła czternastodniowemu terminowi, bowiem termin do wniesienia odwołań upływał z dniem [...] października 2014 r. Natomiast odwołania zostały wysłane za pośrednictwem poczty w dniu [...] października 2014 r. Skoro odwołujący nie zachował ustawowego terminu, tym samym organ odwoławczy zobligowany był do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W skardze na powyższe postanowienie Ministra Rozwoju z dnia [...] września 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzuciła obrazę przepisów postępowania tj. art. 134 § 1 k.p.a. w zw. z art. 57 § 1 k.p.a. oraz art. 57 § 2 k.p.c. poprzez jego wadliwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż przepis ten może stanowić podstawę rozstrzygnięcia w okolicznościach niniejszej sprawy, w szczególności w zakresie przyjęcia, iż odwołanie wniesione zostało po terminie w sytuacji, kiedy organ pierwszej instancji nawet nie podjął próby doręczenia wydanych decyzji, albowiem spółka nie była uznawana za stronę postępowania prowadzonego przez organ administracji.

Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Ministra Rozwoju z dnia [...] września 2016 r, oraz poprzedzających to postanowienie decyzji Prezesa UDT z dnia [...] września 2014 r. ewentualnie o uchylenie postanowienia Ministra Rozwoju z dnia [...] września 2016 r. oraz stwierdzenie nieważności poprzedzających to postanowienie decyzji Prezesa UDT z dnia [...] września 2014 r. Ponadto strona wniosła o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że nie mogła uchybić terminowi do złożenia odwołania, albowiem termin dla odwołującego musi w ogóle rozpocząć swój bieg. Warunkiem rozpoczęcia biegu tego terminu jest zgodnie z zasadą oficjalności doręczeń, fakt doręczenia stronie decyzji, a fakt ten w ogóle nie zaistniał ponieważ organ prowadzący postępowanie w pierwszej instancji nie uznawał spółki [...] Sp. z o.o. za stronę postępowania, a tym samym nie widział podstawy dla dokonania doręczenia wydanej decyzji. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest w ocenie skarżącej niemożliwość przyjęcia i zaakceptowania poglądu, że termin do wniesienia odwołania dla podmiotu, który został pozbawiony prawa udziału w postępowaniu w pierwszej instancji, na skutek wyłącznego zawinienia organu pierwszej instancji, a tym samym nie miał w ogóle wiedzy co do faktu, iż takie postępowanie się toczy i jakakolwiek decyzja została wydana, rozpoczyna swój bieg z chwilą doręczenia decyzji innemu podmiotowi. Skutkiem powyższego jest także niemożliwość wystąpienia, w odniesieniu do skarżącej Spółki skutku w postaci ostateczności decyzji. Nie można bowiem rozciągać skutków wynikających z powstania stanu ostateczności decyzji w odniesieniu do podmiotu który brał udział w postępowaniu na podmiot, który nie był uznawany za stronę tego postępowania. Sytuacja prawna tych podmiotów nie jest bowiem tożsama.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, wskazując na argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy, uwzględniając także treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1442/15 uznał, że skarga jest nieuzasadniona. Organ był związany wytycznymi zawartymi w tym wyroku. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. S. Hanausek [w:] System prawa procesowego cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek, tamże, s. 319). Uregulowanie zawarte w art. 153 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2013 r. o sygn. akt II OSK 1865/11, publ. LEX nr 1293568). Z art. 170 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 171 tej ustawy).

Do naruszenia art. 153 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dochodzi wówczas, gdy organ nie stosuje się do wiążących wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku. W niniejszej sprawie organ zastosował się do wskazań zawartych w powołanym wyroku WSA w Warszawie i dokonał ustaleń odnośnie interesu prawnego strony skarżącej w złożeniu odwołań od decyzji Prezesa UDT.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Minister Rozwoju zbadał kwestię dopuszczalności odwołania i stwierdził, że "w związku z faktem, że w dniu [...] września 2014 r. funkcjonowały w obrocie prawnym decyzje Prezesa UDT zezwalające na eksploatację tych samych urządzeń technicznych dwóm różnym podmiotom tj. stronie skarżącej i Miastu [...], to odwołanie jest dopuszczalne. Badając natomiast termin wniesienia odwołania, organ stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia.

Odnosząc się do zarzutu strony, że Spółka jako strona nie mogła uchybić terminowi do złożenia odwołania, albowiem termin dla odwołującego musi w ogóle rozpocząć swój bieg należy zauważyć, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma miejsce wówczas, gdy przy uwzględnieniu zasad określonych w rozdziale 10 działu I k.p.a. zostanie ono złożone po upływie przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. terminu 14-dniowego. Przekroczenie tego terminu stanowi jego uchybienie. W przedmiotowej sprawie odwołania zostały wniesione po terminie, bowiem termin do wniesienia odwołań upłynął z dniem [...] października 2014 r. Natomiast odwołania zostały nadane za pośrednictwem poczty w dniu [...] października 2014 r., na co wskazuje data stempla pocztowego na kopercie, w której odwołania zostały przesłane na adres organu.

Stronie, która nie brała udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, przysługuje prawo do wniesienia odwołania wówczas, gdy podmiot ten, któremu organ pierwszej instancji nie przyznał przymiotu strony, wnosi odwołanie w terminie przewidzianym dla stron postępowania, którym decyzję doręczono. Po upływie tego terminu, stronie pominiętej w postępowaniu, przysługuje jedynie wniosek o jego wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 lipca 2002 r., sygn. akt II SA 2230/00, z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 505/08 oraz z dnia 5 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1067/14).

Odnosząc się do zarzutu, że wadliwym jest pogląd, że wyłącznie właściwym trybem postępowania jest tylko i wyłącznie skorzystanie z instytucji wznowienia postępowania administracyjnego wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Art. 148 § 2 k.p.a. dla otwarcia biegu terminu wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 tego Kodeksu nie wymaga doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dniu powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja. Zawarty w art. 148 § 2 k.p.a. zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Organ ma obowiązek dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów.

Przepis art. 134 k.p.a. obliguje organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania wstępnego polegającego na podjęciu czynności mających na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne, oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniesionego odwołania, czy też stwierdzenie jego wniesienia po terminie zobowiązuje organ do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 134 k.p.a., a więc postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania lub o stwierdzeniu uchybienia terminu do jego wniesienia. W takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie środka zaskarżenia nie jest możliwe, albowiem prowadziłoby do wydania decyzji dotkniętej wadą nieważności (tj. rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Mając na uwadze, że skarżąca kwestionuje legalność decyzji Prezesa UDT poprzedzających postanowienie Ministra Rozwoju stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, należy stwierdzić, że "rozpoznając skargę na postanowienie o uchybieniu terminu, sąd nie jest uprawniony do oceny legalności decyzji wydanych wcześniej w tym samym postępowaniu administracyjnym" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 935/07).

Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Skoro strona nie wniosła odwołania w terminie 14 dni zasadnym było stwierdzenie uchybienia terminu do jego wniesienia.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.