Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1693/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis WSA Elżbieta Lenart (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] czerwca 2020 r., nr [...] , Wojewoda [...] , po rozpatrzeniu zażalenia Z. B. (dalej jako skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] stycznia 2020 r., nr [...] , w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy.

Z. B. wnioskiem z [...] czerwca 2019 r. wystąpiła do Prezydenta [...] o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...] , oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...] , dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] . Wskazała, iż wydanie zaświadczenia jest niezbędne do dokonania darowizny tej nieruchomości oraz, że przysługujący jej udział w prawie użytkowania wieczystego tej nieruchomości związany jest z odrębną własnością lokalu mieszkalnego nr [...], dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...] .

Po rozpatrzeniu tego wniosku Prezydent [...] postanowieniem

z [...] stycznia 2020 r., nr [...] - działając na podstawie art. 219 k.p.a. oraz art. 1 ust. 2, art. 1a oraz art. 4 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r.

o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2019 r., poz. 916), dalej jako ustawa - odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności dla gruntu oznaczonego

w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] z obrębu [...] o łącznej powierzchni [...] m2 położonego przy ul. [...] w Dzielnicy [...] [...], dla których Sąd Rejonowy dla [...] [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] - stwierdzając, że dokumenty i rejestry pozostające w zasobie organu są sprzeczne w zakresie przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości na cele mieszkaniowe.

Podniósł, iż wnioskodawczyni wskazała, że wniosek o przekształcenie dotyczy jej udziału w prawie użytkowania wieczystego związanego z odrębna własnością lokalu mieszkalnego objętego księga wieczystą nr [...] . Jednocześnie poinformowała, iż nie prowadzi działalności gospodarczej.

Jednakże dokonane ustalenia wskazały, iż grunt stanowiący działkę nr [...] z obrębu

[...] zabudowany jest budynkiem, którego faktyczne przeznaczenie jest inne niż mieszkaniowe - budynek jest wykorzystywany jako budynek zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego. Jednocześnie, zarówno w dniu [...] stycznia 2019 r.,

jak i obecnie nieruchomość stanowi główne miejsce wykonywania działalności gospodarczej pod nazwą "[...]".

Zatem ww. okoliczności jednoznacznie wskazują, iż budynek położony przy

ul. [...] w [...]. nie jest budynkiem mieszkalnym. Przy czym podkreślenia wymaga fakt, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy przekształceniu podlegają jedynie nieruchomości rzeczywiście wykorzystywane i zabudowane na cele mieszkaniowe

W związku z powyższym przekształcenie prawa użytkowania wieczystego

w prawo własności przedmiotowej nieruchomości jest wykluczone - bowiem nieruchomość nie spełnia przesłanek do przekształcenia wynikających z ustawy

z 20 lipca 2018 r.

Prezydent dodał, że zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów wynikających wprost ze zbiorów danych znajdujących się w posiadaniu organu (tj. dane z ewidencji gruntów i budynków, posiadanych dokumentów, serwisu mapowego) i jest przejawem wiedzy, a nie woli organu administracji publicznej. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie,

w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych

i prawnych z nich niewynikających. Stan stwierdzony w zaświadczeniu musi być oczywisty i wynikający wprost z posiadanych danych.

W związku z powyższym, jeżeli kwestia objęta zaświadczeniem budzi wątpliwości, albo ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów nie można wydać zaświadczenia o żądanej treści - to organ odmawia wydania wnioskowanego zaświadczenia na podstawie art. 219 k.p.a.

Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem Prezydenta [...] skarżąca pismem z [...] lutego 2020 r., uzupełnionym pismem z [...] marca 2020 r., wniosła zażalenie - wnosząc o wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości.

Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewoda [...] postanowieniem

z [...] czerwca 2020 r., nr [...] , utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu zauważył, że powołana ustawa z 20 lipca 2018 r. wskazuje wprost, iż przekształceniem objęte są wszystkie grunty zabudowane na cele mieszkaniowe.

Wskazał także, że organ I instancji ustalił w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków - wypis z rejestru gruntów data aktualności danych z [...] lipca 2019 r. - iż budynek znajdujący się na nieruchomości ma charakter mieszkalny (liczba samodzielnych lokali [...]), inne funkcje budynku: handlowo-usługowy. W budynku zostały wyodrębnione dwa samodzielne lokale.

Stan ten potwierdza księga wieczysta nr [...] , zgodnie z którą

na nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny [...] lokalowy: lokal mieszkalny

o pow. [...] m2 uregulowany w księdze wieczystej nr [...] oraz lokal niemieszkalny o pow. [...] m2, uregulowany w księdze wieczystej

nr [...] .

Organ odwoławczy podniósł, iż w dniu [...] lipca 2019 r. została przeprowadzona wizja lokalna, która wykazała, że cały budynek przy ulicy [...] jest budynkiem zakwaterowania zbiorowego - "[...]" (fotografie z wizji

w aktach organu I instancji).

W związku z powyższym w dniu [...] lipca 2019 r. Biuro [...] wystąpiło do Wydziału [...] [...]

o przesłanie dokumentów, na podstawie których doszło do zmiany funkcji budynku.

W odpowiedzi pismem z [...] sierpnia 2019 r. Wydział Architektury i Budownictwa [...] przekazał zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego z [...] listopada 2015 r. oraz decyzje Prezydenta [...] z:

1) [...] kwietnia 2017 r., nr [...] , którą zatwierdzono projekt budowlany

i udzielono pozwolenia na budowę polegającą na zmianie sposobu użytkowania

z funkcji mieszkalnej na zamieszkania zbiorowego wraz z przebudową części budynku,

2) [...] czerwca 2017 r., nr [...] , którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalno-usługowego.

W załączonym do decyzji projekcie budowlanym wprost wskazano: "W nadbudowanej kondygnacji przewiduje się funkcję zamieszkania zbiorowego. Jest to kontynuacja funkcji z niższych kondygnacji".

W piśmie z [...] listopada 2019 r. Wydział [...] [...] wprost wskazał, iż budynek przy ulicy [...] "należy do kategorii obiektów budowlanych - budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, jak hotele, motele, pensjonaty, domy wypoczynkowe, schroniska turystyczne".

Wojewoda wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w stosunku do budynku przy ulicy [...] ustalone były [...] stawki procentowe za użytkowanie wieczyste: za lokal mieszkalny -[...]%, za lokal użytkowy - [...]%.

Zaznaczył również, że zgodnie z pismem Biura [...] Urzędu [...] z [...] listopada 2019 r. w operacie ewidencyjnym zostanie dokonana zmiana atrybutów budynku:

- klasa budynku wg. [...]: zmiana z [...] (budynki o trzech lub więcej mieszkaniach) na [...] - budynki zbiorowego zamieszkania,

- główna funkcja budynku [...] zmiana z [...] (budynek wielorodzinny) na [...].In inny budynek zbiorowego zamieszkania.

Następnie stwierdził - po przeanalizowaniu całości akt sprawy - że nieruchomość położona w [...] przy ulicy [...] nie jest zabudowana

na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 1 ustawy - zatem brak jest podstaw prawnych do wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 4 ustawy.

Dodał, że zgodnie z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, którym jest wyżej cytowany art. 4 ust. 1 i następne ustawy. Zaświadczeniem organ jedynie potwierdza istnienie określonego stanu, na podstawie posiadanych danych, przy czym poświadczane informacje muszą być oczywiste i bezspornie wynikać z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, zbiorów, dokumentów lub danych utrwalonych innymi technikami (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 listopada 2017 r., II SA/GI 782/17). Danymi znajdującymi się w posiadaniu organu administracji

są informacje zgromadzone przez ten organ przed wystąpieniem danej osoby

o wystawienie zaświadczenia.

W postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ wyłącznie konfrontuje treść wniosku osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia, z treścią posiadanych danych. Wynikająca z art. 218 § 2 k.p.a. możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie, obejmuje czynności materialno-techniczne polegające na badaniu, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane i czy dane te dotyczą stanu prawnego lub faktycznego, którego potwierdzenia domaga się wnioskodawca. W postępowaniu tym nie dokonuje się zatem ustaleń i ocen tak, jak

w postępowaniu jurysdykcyjnym, lecz jest ono ograniczone do badania dokumentacji

o charakterze określonym w art. 218 § 1 k.p.a. Z tych też względów, zaświadczenie nie może rozstrzygać o prawach i obowiązkach oraz nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Potwierdza ono jedynie ustalony stan i jest przejawem tego, co jest organowi wiadome.

W konkluzji Wojewoda stwierdził, że organ I instancji prawidłowo odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w stosunku do przedmiotowej nieruchomości.

Na postanowienie Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca, zarzucając zaskarżonym postanowieniom:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, mogących mieć istotny wpływ

na wynik sprawy, tj.:

1) art. 1 ustawy poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie

i ustalenie przeznaczenia budynku na datę wydania zaświadczenia, podczas gdy należało określić charakter budynku na dzień [...] stycznia 2019 r.,

2) art. 1, art. 4 i art. 5 ustawy poprzez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i odmowę potwierdzenia przekształcenia użytkowania wieczystego

w prawo własności, podczas gdy w związku z przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności z mocy prawa należało wydać zaświadczenie

to potwierdzające,

II. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ

na wynik sprawy, tj.:

1) art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80, 81 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niezgromadzenie, w sposób zgodny z zasadami postępowania administracyjnego, dowodów i pominięcie konieczności jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, tj. że:

a) budynek położony przy ulicy [...] w [...] w dniu [...] stycznia 2019 r.

nie był budynkiem mieszkalnym, podczas gdy w tej dacie w przedmiotowym budynku był wyodrębniony lokal mieszkalny i lokal użytkowy, a w konsekwencji był to budynek mieszkalny,

b) faktyczne przeznaczenie budynku przy ulicy [...] w [...] w dniu

[...] stycznia 2019 było inne niż mieszkaniowe, podczas gdy znajdujący się w budynku lokal mieszkalny był faktycznie wykorzystywany na cele mieszkaniowe, a fakt

iż znajdował się tam również lokal użytkowy nie zmieniał mieszkalnego przeznaczenia budynku,

c) oparciu swojego rozstrzygnięcia na podstawie dokumentów i danych obejmujących okres po dokonanym z mocy prawa przekształceniu użytkowania wieczystego, czyli

1 stycznia 2019 r.

2) art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. przez wadliwe sformułowanie uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia, które zamiast zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności

i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia,

z przytoczeniem przepisów prawa, zawierało jedynie zreferowanie stanowisk organu

I instancji oraz skarżącej.

W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie zarzutów skargi.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w całości oraz

o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie - stwierdzając, że skarga nie wnosi do sprawy żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby zmianę stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując pod tym kątem oceny Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia były przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów

(Dz. U. z 2019 r., poz. 916), dalej jako ustawa.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów, zaś zgodnie z art. 2 przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami:

1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub

2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub

3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe

i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.

Przepisy ustawy stosuje się również, jeżeli na gruncie zabudowanym budynkami,

o których mowa w art. 1 ust. 2, położone są także inne budynki, obiekty budowlane lub urządzenia budowlane, o ile łączna powierzchnia użytkowa budynków innych niż określone w art. 1 ust. 2 nie przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie (art. 1 ust. 1a ustawy).

Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy w przypadku, gdy na gruncie, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lub art. 1a, położone są także inne budynki niż określone

w art. 1 ust. 2, których łączna powierzchnia użytkowa przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie, przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe następuje z dniem:

1) założenia księgi wieczystej dla tej nieruchomości albo

2) wyłączenia z istniejącej księgi wieczystej działki gruntu, zabudowanej innymi budynkami niż określone w art. 1 ust. 2, których łączna powierzchnia użytkowa przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi zaświadczenie potwierdzające przekształcenie wydawane przez starostę wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej - w przypadku gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa.

Zgodnie zaś z art. 4 ust. 2 ustawy organ, o którym mowa w ust. 1, wydaje zaświadczenie:

1) z urzędu - nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia przekształcenia albo

2) na wniosek właściciela - w terminie 4 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, albo

3) na wniosek właściciela lokalu uzasadniony potrzebą dokonania czynności prawnej mającej za przedmiot lokal albo właściciela gruntu uzasadniony potrzebą ustanowienia odrębnej własności lokalu - w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku.

W myśl art. 4 ust. 3 zd. 1 ustawy zaświadczenie zawiera oznaczenie nieruchomości gruntowej lub lokalowej, według ewidencji gruntów i budynków oraz ksiąg wieczystych prowadzonych dla tych nieruchomości.

Zaświadczenie - jak słusznie wskazały organy - jest czynnością materialnotechniczną organu polegającą na urzędowym potwierdzeniu w formie pisemnej obiektywnie istniejącego stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa. Jest ono przy tym przejawem wiedzy, a nie woli organu administracji publicznej, dokonywanym - w myśl art. 218 § 1 k.p.a. - w oparciu o posiadane rejestry

i ewidencje bądź inne dane znajdujące się w jego posiadaniu.

Celem zaświadczenia, o którym mowa w k.p.a., jest urzędowe poświadczenie tego, co jest organowi wiadome i sprowadza się do opisu sytuacji (faktycznej lub prawnej). Natomiast celem zaświadczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, jest potwierdzenie zaistnienia z mocy prawa nowego stanu prawnego.

Przy tym zakres postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w ww. zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest więc dopuszczalne dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Nie jest zatem możliwe wydanie zaświadczenia, jeśli sporny jest przedmiot, którego dotyczy żądanie.

W rozpoznawanej sprawie, przyczyną odmowy wydania zaświadczenia było stwierdzenie przez organy orzekające w sprawie, że nieruchomość położona

w [...] przy ulicy [...] nie jest zabudowana na cele mieszkaniowe.

Z akt administracyjnych wynika, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania organy ustaliły, że według danych z ewidencji gruntów i budynków działka

nr [...] (użytek gruntowy [...] - [...]) zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, w którym wyodrębniono dwa lokale:

1) lokal mieszkalny o pow. [...] m2, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...] , do lokalu przysługuje udział [...] w prawie użytkowania wieczystego gruntu,

2) lokal niemieszkalny o pow. [...] m2, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...] , do lokalu przysługuje udział [...]w prawie użytkowania wieczystego gruntu. Według ksiąg wieczystych współwłaścicielami tych lokali są B. B., K. B.

i Z. B..

Podkreślenia wymaga, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku

z 9 września 2020 r., sygn. akt I OSK 181/20, przyjął, że: "Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności powiązane zostało z charakterem obiektów usytuowanych na gruncie. Zaświadczenie o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności powinno zostać wydane, jeżeli brak jest wątpliwości czy to prawnych czy faktycznych co do tego, że jest to grunt zabudowany na cele mieszkaniowe w rozumieniu przywoływanej ustawy, a więc zabudowany obiektami o przeznaczeniu mieszkaniowym wskazanymi w art. 1 ust. 2 ustawy przekształceniowej (...). Ustawa przekształceniowa nie zawiera odwołania do ewidencji gruntów i budynków, jako do wyłącznego źródła, które pozwala na odpowiednie zakwalifikowanie danego obiektu znajdującego się na gruncie objętym przekształceniem. Określa się natomiast, że ewidencja gruntów, jak też księgi wieczyste, służą organowi do oznaczenie nieruchomości gruntowej i lokalowej, które to dane powinno zawierać zaświadczenie (art. 4 ust. 3 ustawy przekształceniowej) (...). Wpis do ewidencji gruntów nie pełni na gruncie ustawy przekształceniowej dominującej, a tym bardziej wyłącznej roli źródła informacji. Wydający zaświadczenie organ powinien zatem dążyć do potwierdzenia przesłanek przedmiotowych zawartych w art. 1 ust. 2 analizowanej ustawy z uwzględnieniem wszystkich danych, jakie są w jego posiadaniu." Z powołanych wyżej dowodów, tj. ewidencji gruntów

i budynków oraz ksiąg wieczystych wynika wprawdzie, że przeważającą funkcją nieruchomości jest funkcja mieszkaniowa, to jednak poczynione przez organy ustalenia wskazują na to, iż w istocie przedmiotowa nieruchomość przeznaczona jest na cele inne niż mieszkaniowe.

Zauważyć bowiem należy, że przeprowadzona w dniu [...] lipca 2019 r. wizja lokalna ujawniła, iż cały budynek przy ulicy [...] jest budynkiem zakwaterowania zbiorowego - "[...]", a zostało to udokumentowane materiałem fotograficznym znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy.

W toku postępowania uzyskano od Wydziału [...] [...] dokumenty dotyczące przedmiotowej nieruchomości - zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego z [...] listopada 2015 r. oraz decyzje Prezydenta [...] z:

1) [...] kwietnia 2017 r., nr [...] , którą zatwierdzono projekt budowlany

i udzielono pozwolenia na budowę polegającą na zmianie sposobu użytkowania

z funkcji mieszkalnej na zamieszkania zbiorowego wraz z przebudową części budynku,

2) [...] czerwca 2017 r., nr [...] , którą zatwierdzono projekt budowlany

i udzielono pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących przebudowę

i nadbudowę budynku mieszkalno - usługowego.

Przy czym w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji wskazano wprost: "W nadbudowanej kondygnacji przewiduje się funkcję zamieszkania zbiorowego. Jest to kontynuacja funkcji z niższych kondygnacji".

Zaznaczyć należy, że z części opisowej projektu budowlanego sporządzonego

w lutym 2017 r. - zatwierdzonego ww. ostateczną decyzją Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2017 r., nr [...] - wynika jasno, iż projekt budowlany dotyczył zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku z funkcji mieszkalnej na zamieszkania zbiorowego. Zmiana ta polegała na tym, że na parterze budynku zmianie podlegały pomieszczenia biurowe oraz pomieszczenia przynależne do funkcji mieszkalnej na zaplecze sanitarne i socjalne obiektu, a także na recepcję wraz z przechowalnią bagażu. Przewidziano również dwa miejsca noclegowe dla osób niepełnosprawnych oraz osobne zaplecze sanitarne. Na pierwszym piętrze zmianie sposobu użytkowania podlegały istniejące pomieszczenia przynależne do funkcji mieszkalnej na zaplecze sanitarne obiektu. Na piętrze drugim budynku dotychczasowa funkcja mieszkalna podlegała zmianie na funkcję zamieszkania zbiorowego. Przewidziano przy tym jedną salę z łóżkami piętrowymi jednoosobowymi, obudowanymi - dla maksymalnie [...] osób z podzieleniem na strefę [...] oraz [...].

Z powyższego wynika wprost, że zmieniono przeznaczenie spornego budynku

z funkcji mieszkaniowej na funkcję zbiorowego zamieszkiwania (hotelową).

Zmianę przeznaczenia tego budynku na funkcję zamieszkania zbiorowego potwierdza również ostateczna decyzja Prezydenta [...] z [...] czerwca

2017 r., nr [...] . Z zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego z kwietnia 2017 r. wynika wprost, iż w przewidzianej do nadbudowy kondygnacji budynku również przewidziano funkcję zamieszkania zbiorowego. Jest to kontynuacja funkcji z niższych kondygnacji - co wyraźnie zaznaczono w tym projekcie. Zatem z powyższej decyzji jednoznacznie wynika, że nadbudowa miała również spełniać funkcję zamieszkiwania zbiorowego.

Ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji fotograficznej sporządzonej

w trakcie wizji lokalnej w lipcu 2019 r. wynika w sposób oczywisty, że zmiana sposobu użytkowania budynku została faktycznie zrealizowana - albowiem budynek spełnia funkcję hotelową, gdyż w budynku tym prowadzony jest [...] pod nazwą "[...]".

Fakt użytkowania przedmiotowego budynku na hostel kapsułowy potwierdza także znajdujący się w aktach sprawy wydruk na dzień [...] października 2018 r. ze strony internetowej jednego z mediów społecznościowych - reklamujący działalność [...] "[...]" prowadzonego w przedmiotowym budynku w centrum [...].

Ponadto, z pisma Biura [...] Urzędu [...]

z [...] listopada 2019 r. wynika, że w operacie ewidencyjnym zostanie dokonana zmiana atrybutów budynku:

- klasa budynku wg. [...]: zmiana z [...] (budynki o trzech lub więcej mieszkaniach) na [...] - budynki zbiorowego zamieszkania,

- główna funkcja budynku [...] zmiana z [...] (budynek wielorodzinny) na [...].In inny budynek zbiorowego zamieszkania.

Zaś z pisma Wydziału [...] [...] z [...] listopada 2019 r. wynika, że budynek przy ulicy [...] "należy do kategorii obiektów budowlanych - budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, jak hotele, motele, pensjonaty, domy wypoczynkowe, schroniska turystyczne".

Faktem jest, że większość tych dokumentów nosi datę po [...] stycznia 2019 r. - jednakże z całokształtu okoliczności wynikających z tych dokumentów oraz z reklamy [...] "[...]" z października 2018 r. - jednoznacznie wynika, iż organy orzekające w sprawie słusznie uznały, że przedmiotowy budynek na dzień [...] stycznia 2019 r. nie spełniał funkcji mieszkaniowej, a to oznacza, iż nie jest przeznaczony na cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. Oceny tej nie zmienia także wykonana w dniu [...] grudnia 2018 r. przez mgr inż. P. K. - na zlecenie B. B. - inwentaryzacja architektoniczno-budowlana lokalu mieszkalnego.

W tych warunkach brak było podstaw do wydania wnioskowanego zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości

Ponadto, nawet gdyby zaistniały jakieś wątpliwości co do tego, kiedy zostały zrealizowane roboty budowlane obejmujące przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalno-usługowego - wynikające z decyzji z [...] czerwca 2017 r., nr [...] , którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalno-usługowego - to i tak wydanie przedmiotowego zaświadczenia nie byłoby możliwe. Zaświadczeniem organ potwierdza bowiem jedynie istnienie określonego stanu, który musi być oczywisty i bezspornie wynikać z posiadanych informacji. Jeżeli zaś kwestia objęta zaświadczeniem budzi wątpliwości - to organ odmawia wydania wnioskowanego zaświadczenia.

Wbrew zarzutom skargi organy orzekające w niniejszej sprawie

z poszanowaniem zasad określonych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a.,

jak również z art. 80 i 81 k.p.a., przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, którego wyniki przedstawiły w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć na podstawie art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd nie dopatrzył się, aby organu dopuściły się naruszenia art. 1, art. 4 i art. 5 ustawy - albowiem w świetle zebranego materiału dowodowego prawidłowo uznały, że nie zachodzą podstawy do wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 119 pkt 2, art. 120

i art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.