Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 1327/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6064 Stwierdzenie kwalifikacji do wykonywania, dozorowania i kierowania pracami geologicznymi lub górniczymi
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Koszty sądowe
Skarżony organ: Urząd Górniczy
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 199, art. 220 § 1 i § 3, art. 227 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 października 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 1084/16 o odrzuceniu skargi G. M. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zakazu wykonywania czynności w kierownictwie ruchu w poziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 10 października 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 1084/16, odrzucił skargę G. M. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie zakazu wykonywania czynności w kierownictwie ruchu w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny.

Przedstawiając stan sprawy, Sąd I instancji stwierdził, że zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2016 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni wpisu sądowego w kwocie 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo doręczenia wezwania w dniu 23 sierpnia 2016 r., do chwili wydania niniejszego postanowienia nie uiszczono wymaganej kwoty.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał postanowienie odrzucające skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako: p.p.s.a.). W uzasadnieniu WSA stwierdził, że wpis w rozpoznawanej sprawie wynosił 200 zł, zaś strona uiściła jedynie jego część. Brakującej kwoty 100 zł, do której została wezwana ww. zarządzeniem nie uiściła, co spowodowało odrzucenie wniesionej skargi. Uiszczona w sprawie kwota wpisu w wysokości 100 zł nie mogła, w ocenie Sądu I instancji, odnieść zamierzonego skutku, bowiem nie stanowiła wpisu należnego zgodnie z przepisami.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył G. M., zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do rozpoznania przez Sąd I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym w szczególności:

a) art. 49 p.p.s.a. w zw. z art. 220 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi na skutek nieuzupełnienia braków formalnych skargi w terminie w postaci wpisu sądowego w sytuacji, gdy zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych pisma zostało sporządzone w sposób wadliwy;

b) art. 163 p.p.s.a. w zw. z art. 167 p.p.s.a. poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 sierpnia 2016 r. w sytuacji, gdy od tego zarządzenia stronie przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia i w konsekwencji istniał obowiązek doręczenia zarządzenia wraz z uzasadnieniem;

c) § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie oraz uznanie, iż wysokość należnego wpisu w niniejszej sprawie wynosi 200 zł, a nie 100 zł.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że zarządzenie wzywające do uzupełnienia wpisu zostało sformułowane w sposób wprowadzający w błąd co do wysokości należnego wpisu, ponieważ nie wskazano w jego treści, że pełna kwota należnego wpisu wynosi 200 zł, a w konsekwencji z treści zarządzenia można było wnioskować, że cały wpis za skargę wynosił 100 zł. Na podstawie wadliwie sformułowanego zarządzenia nie sposób zaś wymagać, aby wnoszący skargę ustosunkował się do obowiązku. Na marginesie skarżący wskazał, że zarządzenie z 11 sierpnia 2016 r. nie zawierało uzasadnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak stanowi art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 w zw. z § 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony należny wpis. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby uiścił wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie uiścił w zakreślonym terminie brakującej części wpisu sądowego od skargi, pomimo faktu, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III WSA w Gliwicach z dnia 11 sierpnia 2016 r. doręczono skutecznie w dniu 23 sierpnia 2016 r. Z uwagi na brak reakcji strony na powyższe wezwanie, siedmiodniowy termin na uzupełnienie wpisu upłynął bezskutecznie w dniu 30 sierpnia 2016 r. Okoliczność nieuzupełnienia brakującej części wpisu wynika również z adnotacji pracownika sądu, z której wynika, że w dniu 8 września 2016 r. stwierdzono brak dowodu uiszczenia wpisu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń, zasadnie i zgodnie z treścią art. 220 § 3 p.p.s.a. nastąpiło odrzucenie nieopłaconej w pełni skargi.

Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie nie zachodzi wyjątek od zasady ponoszenia kosztów sądowych, o którym mowa w art. 199 p.p.s.a., a zatem strona nie została zwolniona z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania ani na mocy ustawy, ani w drodze przyznania prawa pomocy.

Zdaniem NSA zarzuty podniesione w zażaleniu nie prowadzą do wniosku, że zaskarżone postanowienie zostało wydane niezgodnie z prawem. Sprowadzają się one do tego, że WSA nieprawidłowo sformułował treść zarządzenia wzywającego do uzupełnienia wpisu sądowego, a ponadto wadliwie określił wysokość tego wpisu. NSA stwierdza, że podniesione okoliczności nie podlegają badaniu na obecnym etapie postępowania. Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III WSA w Gliwicach, wobec jego niezaskarżenia w trybie określonym w art. 227 § 1 p.p.s.a., jest prawomocne i w związku z tym powinno być wykonane przez stronę. Poza kontrolą NSA jest zaś na obecnym etapie postępowania, czy żądany był wpis w prawidłowej wysokości. Skoro zaś skarżący nie uiścił pełnej kwoty żądanego wpisu, zasadnie Sąd I instancji odrzucił złożoną skargę.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.