Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 394/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 2. art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2010 r. sprawy ze skargi W. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta – Gminy S. z dnia [...] r. nr [...]; 2. przyznaje adwokatowi J. K. wykonującemu zawód adwokata w "A. Spółka Komandytowa" z siedzibą w Ł. przy ul. Z. 3/1 kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej W. A. i kwotę powyższą nakazuje wypłacić adwokatowi J. K. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] roku, [...] Burmistrz Miasta - Gminy S. na podstawie art. 104 k.p.a. w związku z art. 29 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.) odmówił W. A. wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej we wsi A. gmina S. stanowiącej własność W. A. w 4/6 częściach, L. R. w 1/6 części i M. M. w 1/6 części oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka numer 479/1, z nieruchomością stanowiącą własność J. A. w 4/6 częściach, R. A. w 1/6 części i J. A. w 1/6 części oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka numer 479/2 uznając żądanie wnioskodawcy, jako bezzasadne. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że zawarte we wniosku żądanie o dokonanie rozgraniczenia nieruchomości jest bezzasadne i nie rodzi żadnych ustawowych przesłanek do jego uwzględnienia, ponieważ decyzją z dnia [...] roku, Nr [...] Burmistrz Miasta - Gminy S. dokonał już rozgraniczenia w/w nieruchomości. Ustalona w wyniku tego postępowania granica między działkami 479/1 i 479/2 uzyskała charakter granicy prawnej. Położenie punktów granicznych określa dokumentacja techniczna stanowiąca materiał źródłowy w tej sprawie. Decyzja Burmistrza Miasta - Gminy S. z dnia [...] roku, Nr [...] została doręczona stronom, z pouczeniem, że strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji przekazania sprawy sądowi. Z przysługującego prawa żadna ze stron nie skorzystała w związku z tym, decyzja o rozgraniczeniu stała się ostateczna, a sprawa ta nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego.

Od powyższej decyzji W. A. złożyła odwołanie, w którym wskazała, iż decyzja zawiera mylne fakty i okoliczności. Podniosła, że decyzję oparto na mylnym przeświadczeniu, że proces rozgraniczenia wskazanych przez wnioskodawczynię nieruchomości został prawomocnie zakończony, a granica pomiędzy działkami o numerach 479/1 i 479/2 została prawnie ustalona i położenie punktów granicznych określa dokumentacja techniczna, podczas gdy żadna dokumentacja techniczna, jak i punkty graniczne w terenie nie zostały jej przedstawione. Podniosła, iż sąsiedzi dowolnie wybudowali ogrodzenie i w dalszym ciągu trwa spór graniczny, który może zakończyć tylko ostateczne i definitywne ustalenie granic pomiędzy obydwoma nieruchomościami. Zarzucając Burmistrzowi Miasta - Gminy S. opieszałość w załatwieniu wniosku wskazała, iż postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości prowadzono w sposób pozorny, gdyż naniesione, jak twierdzi organ administracji w dokumentacji punkty graniczne nigdy nie zostały okazane i nie oznaczono ich w terenie. Wskazała, że właściciele działki przyległej wykazują lekceważący stosunek do nieruchomości, której jest współwłaścicielką. Wyznaczają i poprawiają granice w sposób dowolny, które odbiegają od granicy wynikającej z jakiegokolwiek dokumentu. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie Burmistrzowi Miasta- Gminy S. podjęcie prawnych skutecznie działań w celu rozgraniczenia obydwu nieruchomości zarówno w dokumentacji technicznej jak i w terenie.

Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż rozgraniczenie jest postępowaniem mającym na celu ustalenie prawidłowego przebiegu granic, co do których istnieje spór między właścicielami (użytkownikami wieczystymi) sąsiadujących ze sobą nieruchomości. Przesłanką rozgraniczenia jest zatem spór, którego przedmiotem jest przebieg granic, a nie położenie znaków granicznych, wskazujących granice. Istotą tego sporu jest ustalenie, jaki jest zakres prawa własności właścicieli sąsiadujących ze sobą nieruchomości; inaczej mówiąc -do jakiej granicy na gruncie sięga ich prawo. Techniczne ustalenie przebiegu granic polega na określeniu punktów i linii granicznych rozdzielających strefy własności właścicieli przyległych gruntów bez względu na to, kto jest podmiotem własności. Wynik tego ustalenia zostaje utrwalony znakami granicznymi na gruncie i sporządzeniem odpowiedniej dokumentacji. W niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] roku, Nr [...] Burmistrz Miasta -Gminy S. na podstawie art. 29 ust. 1, 2 i 3 art. 33 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym A. gmina S. oznaczonej, jako działka nr [...] stanowiącej własność J. E. i W. Z. małż A. na odcinku graniczącym z działką numer [...] stanowiącą własność J. i Z. małż A., oznaczonych na szkicu granicznym punktami 1499 i 1500. Położenie punktów granicznych określa szkic graniczny oraz dokumentacja techniczna stanowiąca materiał źródłowy dla tej sprawy. Rozgraniczenie nieruchomości zostało wykonane przez uprawnionego geodetę zgodnie z przepisami regulującymi tę kwestię. Ustalenie natomiast przebiegu granicy nastąpiło na podstawie operatu nr ew. [...] przyjętego w ramach odnowienia ewidencji gruntów "SIT" obrębu A. Ustalona linia graniczna jest wspólna dla obu nieruchomości i jej przebieg jest zgodny z dokumentami własności tych nieruchomości, ujawnionymi w księgach wieczystych KW [...] i KW[...]. Strony zainteresowane podpisały protokół graniczny. W decyzji tej znalazło się również pouczenie, że strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji, przekazania sprawy Sądowi. Decyzja została doręczona wszystkim stronom postępowania. Żadna ze stron nie złożyła w terminie żądania przekazania sprawy sądowi. W dniu 18 listopada 1998 roku decyzja ta stała się ostateczna. Podzielając argumentację organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, że dopuszczenie możliwości kontroli przez sądy powszechne ostatecznych decyzji administracyjnych, zatwierdzających ustalone granice nieruchomości, które ze swej istoty dotyczą stosunków cywilnych (zasięgu prawa własności) podważałoby obowiązujące w postępowaniu administracyjnym zasady. Tym samym, jak wskazał organ odwoławczy należy przyjąć, że ostateczna decyzja wydana na podstawie art. 33 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jest wiążąca dla sądu powszechnego i może być wyeliminowana z obrotu prawnego tylko w sposób przewidziany w art. 16 k.p.a.. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu, Kolegium wskazało, iż stosownie do treści. art. 39 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne przesunięte, uszkodzone lub zniszczone znaki graniczne, ustalone uprzednio, mogą być wznowione bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, jeżeli istnieją dokumenty pozwalające na określenie ich pierwotnego położenia. Jeżeli jednak wyniknie spór co do położenia znaków, strony mogą wystąpić do sądu o rozstrzygnięcie sprawy. Określony w powyższym przepisie tryb sądowy stanowi szczególny rodzaj kontroli wcześniejszego rozstrzygnięcia w sprawie rozgraniczeniowej, w którym zainteresowane strony mogą dochodzić swoich praw. Wobec powyższego w ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Burmistrza Miasta-Gminy S. jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podniosła, iż wbrew twierdzeniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. nie istnieją w terenie żadne znaki graniczne pozwalające na odtworzenie granicy prawnej. Powołany natomiast przez organ administracji przepis art. 39 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ spór jaki zaistniał nie dotyczy istnienia samych znaków ale miejsca, gdzie powinny być posadowione.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli w niej podniesione.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, czy są one zgodne z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Zgodnie z postanowieniami art. 134 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż ocenia legalność zaskarżonej decyzji biorąc z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Należy też zauważyć, iż na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Sąd kierując się tymi przesłankami, doszedł do przekonania o konieczności stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji oraz - na podstawie art. 135 p.p.s.a. - również decyzji ją poprzedzającej, z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Stosownie do cytowanego wyżej art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. W myśl natomiast art. 156 k.p.a., stwierdzenie nieważności odnosi się do decyzji, która: 1/ wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2/ wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3/ dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4/ została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5/ była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6/ w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7/ zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

W niniejszej sprawie, Sąd uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] rażąco narusza obowiązujące przepisy prawa bowiem utrzymuje w mocy decyzję Burmistrza Miasta – Gminy S. z dnia [...] roku Nr [...] , która została wydana bez podstawy prawnej.

Do decyzji wydanych "bez podstawy prawnej" NSA i WSA w swoim orzecznictwie zalicza decyzje: wykraczające poza sferę stosunków administracyjnoprawnych, podjęte w sferze nieregulowanej prawem powszechnie obowiązującym, wydane w sprawach, w których stan prawny jest kształtowany z mocy samego prawa, co wyklucza możliwość działania administracji w formie decyzji, wydane w sprawach, w których z mocy przepisów prawa materialnego czynności powinny być dokonane w formie innej niż decyzja, wydane na podstawie przepisów prawa materialnego regulujących stany faktyczne oczywiście odmienne od stanów faktycznych sprawy rozstrzyganej taką decyzją, a więc wydane na podstawie przepisów, które nie mogą mieć zastosowania w danej sprawie.

Z przeglądu orzecznictwa wynika, że rdzeń znaczenia pojęcia "decyzja wydana bez podstawy prawnej" jest jednoznaczny, bo albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne ( B. Adamiak J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydanie 8 Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2006 str.741).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy Sąd stwierdza, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez podstawy prawnej. Żaden z wskazanych w podstawie prawnej tej decyzji przepisów prawa materialnego i procesowego nie stanowi bowiem podstawy prawnej do wydania decyzji zawierającej wskazane rozstrzygnięcie. Burmistrz Miasta – Gminu S. mocą decyzji z dnia [...] roku odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej we wsi A. gmina S. stanowiącej własność W. A. w 4/6 częściach, L. R. w 1/6 części i M. M. w 1/6 części oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka numer[...], z nieruchomością stanowiącą własność J. A. w 4/6 częściach, R. A. w 1/6 części i J. A. w 1/6 części oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka numer[...], uznając żądanie wnioskodawcy jako bezzasadne. W ocenie Sądu ani wskazane w podstawie prawnej decyzji organu I instancji przepisy prawa materialnego, ani przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują wydania decyzji w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w określonej sprawie. Wskazany w podstawie decyzji art. 104 Kpa wyznacza jedynie przedmiot decyzji – sprawa administracyjna oraz rodzaje rozstrzygnięcia sprawy (merytorycznie lub niemerytorycznie). Art. 104 Kpa nie wyznacza natomiast kategorii spraw administracyjnych rozstrzyganych w formie decyzji administracyjnej. Formę załatwienia sprawy wyznaczają przepisy prawa materialnego oraz w ograniczonym zakresie przepisy prawa procesowego (np. art. 149 § 3, art. 151, art. 157 § 3, art. 158 k.p.a.). Również wskazany w podstawie prawnej decyzji art. 29 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240 poz. 2027 ze zm.) nie może zostać uznany za przepis uzasadniający rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy w formie decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania administracyjnego. Jest to bowiem norma , która określa cel i organy właściwe w sprawie rozgraniczenia nieruchomości.

W tym miejscu wypada wskazać na przepis art. 30 ust. 4 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W świetle tego przepisu na postanowienie o wszczęciu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości nie służy zażalenie (ust. 4). Z zacytowanego przepisu wyraźnie wynika, po pierwsze, że dla uruchomienia postępowania dotyczącego rozgraniczenia nieruchomości - prowadzonego na wniosek, jak i z urzędu - konieczne jest wydanie postanowienia wszczynającego takie postępowanie, po drugie zaś, że postanowienie to - z woli prawodawcy - nie jest zaskarżalne. Zdaniem Sądu, tak wyłożony przepis, ani też żaden inny przepis ustawy nie pozwalają na wydanie rozstrzygnięcia odmawiającego wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego, nawet w sytuacji gdy z wnioskiem o uruchomienie postępowania wystąpi podmiot legitymujący się już posiadaniem ostatecznej decyzji w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, której dotyczy wniosek. Regulacje prawa administracyjnego, traktowanego jako całość, nie przewidują - co do zasady - odrębnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wszczęcia postępowania, a wyjątki od tej zasady wynikają wyłącznie z konkretnych norm ustawowych. Jednym z takich wyjątkowych przypadków jest komentowany art. 30 ust. 4 ustawy, który upoważnia organ do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania. Wobec powyższego uzasadnione jest postawienie tezy, że w sytuacji gdyby ustawodawca dopuścił możliwość wydania postanowienia (decyzji) odmawiającego wszczęcia postępowania w określonej kategorii spraw, postanowiłby o tym wyraźnie w przepisie, tak jak to przykładowo uczynił w art. 149 § 3 K.p.a. ("Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji"), bądź posłużyłby się ogólnym zwrotem, np.: "postanowienie w sprawie...", który pozwala na wydanie rozstrzygnięcia pozytywnego, jak i negatywnego (por. np. art. 101 K.p.a.). Tymczasem, przepis art. 30 ust. 4 ustawy mówi jedynie o postanowieniu o wszczęciu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości, które dodatkowo jest niezaskarżalne.

Organy administracji orzekając decyzją o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia nieruchomości uczyniły to bezpodstawnie. Jak wykazano wyżej nie miały do tego umocowania w powołanym w decyzji przepisie art. 29 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Takiego przepisu brak również w Dziale II, Rozdziale 1 Kpa zatytułowanym "Wszczęcie postępowania" ( zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz. Wydanie 8 Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006 str. 351.) Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 stycznia 1999r. sygn. akt IV SA 1736/98 stwierdził, że "W przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego w istocie tylko przy odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w art. 157 § 3 Kpa ustawodawca przewidział formę decyzji administracyjnej jako orzeczenia wyrażającego stanowisko organu o braku podstaw dla wszczęcia takiego postępowania czy to z przyczyn podmiotowych, czy przedmiotowych. Pewną analogię w tym względzie stanowi też art. 149 Kpa przewidujący wydanie decyzji w przypadku odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Poza tymi przypadkami w Kodeksie postępowania administracyjnego brak jest uregulowań dopuszczających wydawanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego".

Wobec powyższego we wszystkiego rodzaju postępowaniach zwykłych, postępowanie administracyjne z wniosku pochodzącego od strony, podlega załatwieniu poprzez wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty lub umarzającej postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość podmiotową lub przedmiotową.

W sytuacji takiej jak ta, będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie , gdy organ stwierdził więc, że sprawa, której dotyczy przedmiotowy wniosek, została już przez organ rozstrzygnięta prawomocną decyzją, winien wydać decyzję umarzającą postępowanie wszczęte wnioskiem strony z powołaniem się na bezprzedmiotowość (a nie bezzasadność) postępowania, a nie decyzję odmawiającą wszczęcia postępowania administracyjnego, dla której nie miał umocowania w przepisach prawa.

Organ drugiej instancji, w razie stwierdzenia, że organ pierwszej instancji wydał decyzję bez podstawy prawnej, nie ma kompetencji do wydania decyzji merytorycznej. Jedyną możliwością, stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., jest zatem uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w pierwszej instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymując więc w mocy decyzję Burmistrza Miasta – Gminy w S. wydaną bez podstawy prawnej rażąco naruszył przepisy prawa tj. art. 138 § 1 pkt 1 kpa., a więc także zaskarżona decyzja obarczona jest kwalifikowaną wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Wobec charakteru prawnego zaskarżonej decyzji (która nie posiada przymiotu wykonalności) brak było podstaw do orzekania w przedmiocie wstrzymania jej wykonania. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 lit. c rozporządzenia ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

e.o.