Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 525/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6370 Prowadzenie giełdy papierów wartościowych
Skarżony organ: Komisja Papierów Wartościowych i Giełd
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Andrzej Kuna (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2006 r. sprawy ze skargi Z. T. "K." S. A. z siedzibą K. na decyzję Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nienależytego wykonywania przez spółkę obowiązku przekazywania informacji okresowych i nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komisja Papierów Wartościowych i Giełd działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z 2001 r. Nr 49, poz. 509, z 2002 r. Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 127 i, Nr 169, poz. 1387, z 2003 r. Nr 130, poz. 1188, Nr 170, poz. 1660, z 2004 r. Nr 162, poz. 1692 oraz z 2005 r. Nr 64, poz. 565, nr 78, poz. 682 i Nr 181, póz. 1524) i art. 85 ust. l ustawy z dmą 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz. U. z 2005 r. Nr 111, poz. 937, Nr 132, poz. 1108, Nr 143, poz. 1199 i Nr 163, poz. 1362) oraz uchwały Nr [...] Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z dnia [...] października 2005 r., po rozpoznaniu dowodów zgromadzonych w trakcie prowadzonego postępowania mającego na celu ustalenie, czy spółka Z. T. "K." S.A. z siedzibą w K. właściwie wykonała obowiązki przekazywania informacji, o których mowa w art. 81 ust. l pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. -Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, decyzją z dnia [...] października 2005 roku postanowiła:

stwierdzić nienależyte wykonanie przez spółkę Z. T. "K." S.A. z siedzibą w K. obowiązków przekazywania informacji, o których mowa w art. 81 ust. l pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi;

2. nałożyć na spółkę Z. T. "K." S.A. z siedzibą w K. karę pieniężną w wysokości 100.000 (stu tysięcy) złotych.

Zdaniem organu roczne sprawozdanie finansowe za rok 2004 powinno spełniać wymogi określone w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót prospektu (Rozporządzenie o prospekcie). W rocznym sprawozdaniu finansowym w "Dodatkowych notach objaśniających" należy przedstawić informację o łącznej wartości wynagrodzeń, nagród lub korzyści (w pieniądzu, naturze lub jakiejkolwiek innej formie), wypłaconych lub należnych, odrębnie dla każdej z osób zarządzających i nadzorujących emitenta w przedsiębiorstwie emitenta, bez względu na to, czy były one zaliczane w koszty, czy też wynikały z podziału zysku, a w przypadku, gdy emitentem jest jednostka dominująca lub znaczący inwestor - oddzielnie informacje o wartości wynagrodzeń i nagród otrzymanych z tytułu pełnienia funkcji we władzach jednostek zależnych, współzależnych i stowarzyszonych. Spółka, w "Dodatkowych notach objaśniających" podała wysokość ww. świadczeń łącznie dla wszystkich osób zarządzających i dla wszystkich osób nadzorujących. W szczególności sprawozdanie finansowe za ten rok powinno zostać sporządzone zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości i ujawniać dane w zakresie wskazanym odpowiednio w przepisach Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót prospektu (które weszło w życie z dniem 31 sierpnia 2004 r. w miejsce Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2001 r.), co oznacza, że w sprawozdaniu finansowym za rok 2004 należało podać informacje o łącznej wartości wynagrodzeń, nagród lub korzyści, wypłaconych lub należnych, odrębnie dla każdej z osób zarządzających i nadzorujących emitenta w jego przedsiębiorstwie.

Pismem z dnia 16 listopada 2005 roku skarżąca Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wnosząc o uchylenie w całości decyzji z dnia [...] października 2005 roku ewentualnie obniżenie nałożonej kary pieniężnej.

W uzasadnieniu Spółka podtrzymała swoje stanowisko. Przede wszystkim, w opinii Spółki, brak jest podstawy prawnej dla publikacji indywidualnych wynagrodzeń w raportach rocznych za rok 2004. Do raportów tych, stosownie do § 111 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 marca 2005 roku w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych (Dz.U. z 2005 r. Nr 49 póz. 463) ("Rozporządzenie z marca") mają zastosowanie przepisy zawarte w uchylonym Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 października 2001 roku w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 139, póz. 1569, ze zmianami) (dalej "Rozporządzenie o Raportach"), zgodnie z którymi raport roczny powinien zawierać sprawozdania finansowe sporządzone w zakresie określonym w Rozporządzeniu o Prospekcie. Rozporządzenie o Prospekcie jest zdefiniowane jako "Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 października 2001 roku w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót prospektu (Dz. U. z 2001 r., Nr 139, póz. 1568)" (obecnie nieobowiązujące). Rozporządzenie o Prospekcie nie zawierało wymogu ujawniania indywidualnych wynagrodzeń osób zarządzających i nadzorujących. Wymóg publikacji indywidualnych wynagrodzeń, zdaniem Spółki, zawarto dopiero w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót prospektu (Dz. U. z 2004 r., Nr 186, póz. 1921) ("Rozporządzenie z sierpnia"). Ponieważ nie dokonano odpowiednich zmian Rozporządzenia o Raportach, nie mogło ono mieć wpływu na zakres informacji, które winny być ujawniane w raportach okresowych. Dopiero Rozporządzenie z marca odwołuje się do Rozporządzenia z sierpnia. Bezzasadny jest zatem zarzut KPWiG, stosownie do którego, Spółka pominęła fakt obowiązywania ogólnej normy kolizyjnej zgodnie z którą nowszy akt prawny uchyla poprzedni. Powyższa zasada nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z 2001 r. Nr 49, poz. 509, z 2002 r. Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271, Nr 169, poz. 1387, z 2003 r. Nr 130, poz. 1188, Nr 170, poz. 1660, z 2004 r. Nr 162, poz. 1692 oraz z 2005 r. Nr 64, poz. 565, Nr 78, poz. 682 i Nr 181, poz. 1524) i art. 96 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz.U. Nr 184, póz. 1539) oraz uchwały Nr [...] Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z dnia [...] grudnia 2005 r., po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Komisji Papierów Wartościowych i Giełd Nr [...] z dnia [...] października 2005 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej na Spółkę Z. T. "K." S.A. z siedzibą w K., w wysokości 100.000 (stu tysięcy) złotych, z powodu stwierdzenia nienależytego wykonania obowiązków przekazywania informacji, o których mowa w art. 81 ust. l pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, Komisja Papierów Wartościowych i Giełd, decyzją z dnia [...] grudnia 2005 roku postanowiła utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odnosząc się do powtórzonego przez Spółkę stanowiska, iż "brak jest podstawy prawnej dla publikacji indywidualnych wynagrodzeń w raportach rocznych za rok 2004" należy wskazać, że zgodnie z § 112 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 marca 2005 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych, przepisy tego rozporządzenia miały zastosowanie w odniesieniu do raportów okresowych i skonsolidowanych raportów okresowych począwszy od okresów sprawozdawczych roku obrotowego rozpoczynającego się w 2005 r., podczas gdy do sporządzenia raportów okresowych i skonsolidowanych raportów okresowych za okresy roku obrotowego 2004 miały zastosowanie dotychczasowe przepisy, czyli przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2001 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych, na co wyraźnie wskazywał § 111 rozporządzenia z dnia 21 marca 2005 r. Zgodnie z § 64 ust. l pkt 2) Rozporządzenia z dnia 16 października 2001 r., sprawozdania finansowe winny być sporządzone w zakresie określonym w Rozporządzeniu o prospekcie. Wprawdzie w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 października 2001 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych (...), w § 2 ust. l pkt 8 "rozporządzenie o prospekcie" istotnie zostało zdefiniowane jako Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 października 2001 r. w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót do prospektu (Dz.U. Nr 139, póz. 1568 z późn. zm.), jednak rozporządzenie to w dniu 31 sierpnia 2004 r. zostało zastąpione przez Rozporządzenie o prospekcie. Stwierdzić więc jednoznacznie należy, że Rozporządzenie z dnia 16 października 2001 r. w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót do prospektu, od dnia 31 sierpnia 2004 r. nie funkcjonowało w porządku prawnym, a jedynym "rozporządzeniem o prospekcie", do którego mogły odwoływać się obowiązujące przepisy było Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót do prospektu. Zdaniem organu, nie można więc mieć wątpliwości, że emitent był zobligowany zastosować się do obowiązku sporządzenia sprawozdania finansowego w zakresie określonym w Rozporządzeniu o prospekcie i w sprawozdaniu finansowym umieścić również informacje o łącznej wartości wynagrodzeń, nagród lub korzyści, wypłaconych lub należnych, odrębnie dla każdej z osób zarządzających i nadzorujących emitenta w jego przedsiębiorstwie. Komisja Papierów Wartościowych i Giełd nie podzieliła również obaw Spółki, iż ujawnienie informacji o wynagrodzeniach byłoby sprzeczne z interesem publicznym, mogłoby narazić interesy Spółki na znaczną szkodę i na odpowiedzialność z tytułu naruszenia przepisów dotyczących ochrony danych osobowych, jak również stanowiłoby poważne ryzyko dla całej grupy kapitałowej B. i niosłoby ze sobą negatywne skutki dla poszczególnych osób. Nakładając na spółki publiczne obowiązki informacyjne, w tym także obowiązek publikowania przedmiotowych danych, ustawodawca miał na względzie właśnie interes publiczny, wyrażony nie interesem danej spółki czy członków jej organów, lecz dobrem inwestorów będących faktycznymi bądź potencjalnymi akcjonariuszami spółki publicznej. Podstawowym instrumentem chroniącym dobro inwestorów są przepisy gwarantujące powszechny i maksymalnie szeroki dostęp do informacji o spółkach, których papiery wartościowe są notowane na rynku regulowanym. Każda spółka publiczna musi przyjąć do wiadomości i zaakceptować przepisy prawa obowiązujące tego rodzaju podmioty. Co do negatywnych skutków, jakie niesie ze sobą publikacja danych o wynagrodzeniach, organ stwierdził, że niemal wszyscy emitenci wywiązują się z tego obowiązku w należyty sposób, według wiedzy KPWiG brak jest jakichkolwiek danych, które potwierdzałyby stawianą przez stroną tezę o "daleko idących negatywnych skutkach dla poszczególnych osób, których zarobki staną się powszechnie znane".

Pismem z dnia 6 lutego 2006 roku skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę zarzucając zaskarżonej decyzji:

naruszenie § 64 ust. l pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2001 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych (Dz.U. z 2001 r., Nr 139, poz. 1569, ze zm.) w zw. z art. 81 ust. l pkt 3 Ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (tekst jednolity Dz.U. z 2002 r., Nr 49, poz. 447, ze zm., uchylonej z dniem 24 października 2005 r.) oraz art. 6 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zawarty w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 października 2001 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych (Dz.U. z 2001 r., Nr 139, poz. 1569, ze zm.) termin rozporządzenie o prospekcie odnosi się do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót prospektu (Dz.U. z 2004r., Nr 186, poz. 1921, ze zm.), a nie, jak expresis verbis wskazano w treści Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2001 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych (Dz.U. z 2001 r., Nr 139, poz. 1569, ze zm.), do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2001 r. w sprawie szczegółowych warunków jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót prospektu (Dz.U. z 2001 r., Nr 139, poz.1569, ze zm.);

naruszenie art. 107 § 3 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks

postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.) poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji;

3. naruszenie art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483) poprzez jego niezastosowanie i tym samym nieuwzględnienie art. 51 ust. l, art. 31 ust. 3 i art. 47 Konstytucji, art. l i z art. 6 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jednolity Dz.U. z 2002 r., Nr 101, poz. 926, ze zm.), co spowodowało przyjęcie, że Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót prospektu (Dz.U. z 2004r., Nr 186, poz. 1921, ze. zm.) w związku z § 64 ust. l pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2001 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych (Dz.U. z 2001 r., Nr 139, poz. 1569, ze. zm.) w zw. z art. 81 ust. l pkt 3 Ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. — Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (tekst jednolity Dz.U. z 2002 r., Nr 49, poz. 447, ze zm., uchylonej z dniem 24 października 2005 r.) zobowiązuje Spółkę do przekazania informacji o łącznej wartości wynagrodzeń, nagród lub korzyści, wypłaconych lub należnych, odrębnie dla każdej z osób zarządzających i nadzorujących Spółkę.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zwrot zapłaconej kwoty i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.

W przypadku nieuwzględniania powyższych wniosków wniosła o przedstawienie, na zasadzie art. 198 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego: " Czy przepis § 64 ust. l pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2001 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych prze nazywany c n przez emitentów papierów wartościowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 139, poz. 1569, ze zm.) w związku z dodatkową notą wyjaśniającą nr 6 zawartą w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 października 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót prospektu (Dz. U. 2004 r., Nr 186, poz. 1921, ze zm. (obecnie § 95 ust. 6 pkt 17 w zw. z ust. l pkt 4 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 października 2005 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych; Dz.U. z 2005 r., Nr 209, poz. 1744) nakazujący emitentom papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych przekazywanie w raportach rocznych informacji o wartości wynagrodzeń, nagród lub korzyści, w tym wynikających z programów motywacyjnych lub premiowych opartych na kapitale emitenta, w tym programów opartych na obligacjach z prawem pierwszeństwa, zamiennych, warrantach subskrypcyjnych (w pieniądzu, naturze lub jakiejkolwiek innej formie), wypłaconych, należnych lub potencjalnie należnych, odrębnie dla każdej z osób zarządzających i nadzorujących emitenta w przedsiębiorstwie emitenta, bez wzglądu na to, czy odpowiednio były one zaliczane w koszty, czy też wynikały z podziału zysku, jest zgodny z art. 51 ust. l, art. 31 ust. 3, art. 47 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. "

W odpowiedzi na skargę Komisja Papierów Wartościowych i Giełd podtrzymała swoje stanowisko i wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W świetle powyższego należy stwierdzić, iż analizowana pod tym kątem skarga Spółki Z. T. "K." S.A. z siedzibą w K., nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Przewodniczącego Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z dnia [...] grudnia 2005 roku - nie narusza prawa.

Zdaniem Sądu wydając przedmiotową decyzję organ administracji nie dopuścił się zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w art. 51 ust. 1 Konstytucji RP, a także w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, w tym w szczególności przepisu art. 81ust.1 pkt 3 tej ustawy jak również nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisu art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca Spółka uznała, że brak jest podstawy prawnej dla publikacji indywidualnych wynagrodzeń w raportach rocznych za rok 2004. Zgodnie bowiem z § 111 obowiązującego od dnia 29 marca 2005 r. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 marca 2005 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych do raportów rocznych za rok 2004 miały zastosowanie przepisy poprzedniego rozporządzenia tj. Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 16 października 2001 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych. Rozporządzenie z dnia 16 października 2001 roku w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych nakładało obowiązek sporządzania sprawozdań finansowych w zakresie określonym w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 października 2001 r. w sprawie szczegółowych warunków jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót prospektu, które nie nakładało na Spółkę wymogu ujawniania indywidualnych wynagrodzeń osób zarządzających i nadzorujących w sprawozdaniach finansowych będących częścią raportów rocznych. Zdaniem Spółki z uwagi na to, że wymóg publikacji indywidualnych wynagrodzeń zawarto dopiero w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót prospektu, do którego odwołuje się jedynie Rozporządzenie z dnia 21 marca 2005 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych, Spółka nie miała obowiązku stosowania się do jego przepisów przy sporządzaniu raportu rocznego za rok 2004.

Nie do zaakceptowania jest powyższe stanowisko skarżącej. Faktycznie § 111 obowiązującego od dnia 29 marca 2005 r. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 marca 2005 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych stwierdza, że do sporządzania raportów okresowych i skonsolidowanych raportów okresowych za okres roku obrotowego 2004 mają zastosowanie dotychczasowe przepisy, ale zapis ten nie może mieć odniesienia do aktów prawnych, które utraciły obowiązującą moc i nie funkcjonowały w obrocie prawnym. Bezspornym jest, że Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 października 2001 r. w sprawie szczegółowych warunków jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót prospektu zostało uchylone z dniem 31 sierpnia 2004 roku na mocy § 197 Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11sierpnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót prospektu, który stanowi, że traci moc Rozporządzenie z 16 października 2001 roku w sprawie szczegółowych warunków. Tak więc w czasie przekazywania informacji, o których mowa w art. 81 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, obowiązywało wyłącznie Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11sierpnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków, które obligowało skarżącą do umieszczenia w sprawozdaniu finansowym również informacji o łącznej wartości wynagrodzeń, nagród lub korzyści, wypłaconych lub należnych, odrębnie dla każdej z osób zarządzających i nadzorujących emitenta w jego przedsiębiorstwie. W związku z powyższym Spółka, zdaniem Sądu, nienależycie wykonała obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 81 ust. l pkt 3 ustawy Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, co skutkowało stwierdzeniem przez organ naruszenia przepisów prawa i w konsekwencji na podstawie art. 85 ust.1 powyższej ustawy nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 100.000 zł. W tym miejscu należy podkreślić uznaniowy charakter tego przepisu o czym świadczy brak przesłanek wymiaru kary. Wymierzenie zatem kary pieniężnej w wysokości 100.000 zł nie naruszyło prawa, a Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ma uprawnień do dokonania oceny zasadności decyzji co do wysokości kary, bowiem organ wymierza karę według własnego uznania. ( wyrok NSA z dnia 24 października 2004 roku, sygn. akt III SA 3298/01)

Wyżej omawiane unormowania należą – zdaniem Sądu - do grupy przepisów zawartych w prawie regulującym publiczny obrót papierami wartościowymi, które mają na celu ochronę jednej z fundamentalnych zasad, na których oparty jest publiczny obrót – zasady transparencji (przejrzystości) rynku. Zasada ta wyznacza charakter tego obrotu, jako obrotu szczególnego rodzaju. Zasada transparencji rynku stanowi podwalinę publicznego obrotu papierami wartościowymi, bez której nie mógłby on prawidłowo funkcjonować. W myśl tej zasady uczestnicy rynku, a zwłaszcza podmioty emitujące papiery wartościowe, obowiązane są do informowania inwestorów o wszystkich istotnych zdarzeniach, które mogą mieć wpływ na rynkową wycenę papierów wartościowych, a całość infrastruktury rynku kapitałowego służy równemu i prostemu dostępowi do tych informacji. Zasadę tę wyznaczają zatem dwa podstawowe wymogi: informowania rynku przez emitentów oraz równy (niedyskryminujący nikogo) dostęp do informacji. Zasada ta jest kardynalna z tego powodu, że rynek kapitałowy jest szczególnie wrażliwy na informacje dotyczące instrumentów wartościowych. Treść informacji wpływać może na aktualny i przyszły kurs rynkowy papierów wartościowych. Dlatego też informacja jest jednym z najcenniejszych dóbr na rynku kapitałowym, a postępowanie z informacjami – jednym z najważniejszych aspektów rynku, wymagającym regulacji i nadzoru ze strony organów państwa (vide: "Prawo papierów wartościowych." pod red. prof. S. Włodyki, Seria: Prawo Gospodarcze i Handlowe, Tom 4, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 1018 i nast.).

Jednym z podstawowych zadań ustawowych Komisji Papierów Wartościowych i Giełd, będącej centralnym organem administracji rządowej, jest sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem reguł uczciwego obrotu i konkurencji w zakresie publicznego obrotu oraz nad zapewnieniem powszechnego dostępu do rzetelnych informacji na rynku papierów wartościowych (vide: art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi).

W celu zapewnienia przejrzystości rynku publicznego i tym samym zapewnienia inwestorom aktualnego i rzetelnego obrazu emitenta, ustawodawca nałożył na spółki publiczne (emitentów) obowiązki informacyjne, w tym obowiązki związane z wszelkimi zdarzeniami mogącymi mieć wpływ na cenę papierów wartościowych oraz związane z publikowaniem informacji bieżących i okresowych.

Jednym z obowiązków nałożonych na spółki publiczne jest obowiązek przedstawiania w rocznym sprawozdaniu finansowym informacji o łącznej wartości wynagrodzeń, którą należy przedstawić odrębnie dla każdej z osób zarządzających i nadzorujących emitenta. Obowiązek ten wynika z Załącznika Nr 6/1 do - wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót prospektu (Dz.U. z 2004 r. Nr 186, poz. 1921 ze zm.).

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez organ przepisu art. 51 ust. 1 Konstytucji RP należy na wstępie podnieść, iż prawo do ochrony prawnej prywatności zostało zagwarantowane w Konstytucji, zaś autonomię informacyjną jednostki gwarantuje przede wszystkim powołany przez stronę skarżącą przepis art. 51 ustawy zasadniczej.

Zgodnie z art. 51 ust. 1 Konstytucji RP nikt nie może być obowiązany inaczej, niż na podstawie ustawy, do ujawniania informacji dotyczących jego osoby.

Przepis ten potwierdza prawo jednostki do samodzielnego decydowania o ujawnianiu informacji o sobie. Obowiązek ujawnienia informacji o sobie stanowi niewątpliwie ograniczenie autonomii informacyjnej, dlatego też ustawodawca wprowadził zasadę, iż ograniczenie takie może zostać wprowadzone tylko w drodze ustawy.

Zdaniem Sądu należy jednakże przyjąć, iż – wbrew twierdzeniom strony skarżącej - zasada wyłączności ustawy nie wyklucza przekazywania do unormowania w drodze rozporządzeń określonych spraw szczegółowych, dotyczących statusu jednostki. Zasada ta wymaga jednak, aby upoważnienie do wydania rozporządzenia spełniało wymagania określone w art. 92 Konstytucji RP, a w szczególności mieściło się w granicach upoważnienia ustawowego i było zgodne z obowiązującymi ustawami.

W tej sytuacji należy – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - przyjąć, iż unormowanie dotyczące obowiązku przedstawiania w rocznym sprawozdaniu finansowym informacji o indywidualnych wynagrodzeniach osób wchodzących w skład organów zarządzających i nadzorujących emitenta, zawarte w Załączniku Nr 6/1 do w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. mieści się w granicach upoważnienia ustawowego zawartego w art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi. W związku z tym należy zgodzić się ze stanowiskiem Przewodniczącego KPWiG i uznać, że informacje dotyczące indywidualnych wynagrodzeń członków organów emitenta nie wykraczają poza ramy delegacji określonej w art. 71 ust. 3 pr.p.o.p.w.

Powyższy pogląd podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2006 roku (sygn. akt II GSK 50/06)

W ocenie Sądu nie można w niniejszej sprawie uznać ponadto, iż organ poprzez nałożenie obowiązku ujawnienia informacji o indywidualnych wynagrodzeniach osób wchodzących w skład organów skarżącej Spółki publicznej dopuścił się naruszenia dóbr osobistych tych osób.

Istotnie, prawo do wynagrodzenia może być dobrem osobistym, które co do zasady zgodnie z przepisem art. 23 Kodeksu cywilnego pozostaje pod ochroną prawa cywilnego. Niemniej należy zauważyć, iż w świetle unormowań Kodeksu cywilnego działanie naruszające dobra osobiste musi być działaniem bezprawnym. Bezprawność należy rozumieć jako działanie niezgodne z przepisami prawa lub zasadami współżycia społecznego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie może być mowy o takiej bezprawności, skoro ustawodawca w przepisach ustawy oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. dopuszcza możliwość ujawnienia informacji dotyczącej indywidualnych wynagrodzeń poszczególnych członków zarządu i rady nadzorczej spółki publicznej. Tym samym, skoro decyzja Przewodniczącego KPWiG odpowiadała prawu, to ujawnienie przedmiotowych informacji nie stanowi naruszenia dóbr osobistych członków organów skarżącej spółki, albowiem działanie w ramach obowiązującego porządku prawnego nie może być uznane za bezprawne. Ponadto należy zauważyć, że w orzeczeniach Sądu Administracyjnego przyjmowano pogląd, iż wysokość wynagrodzenia członków zarządów podmiotów publicznych nie należy do wyłącznej sfery prywatności osób piastujących te stanowiska (tak m.in. /w:/ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 1997 r., sygn. akt SA/Wr 929/96, ONSA 1998/2/54.

Sąd uznał, iż Przewodniczący KPWiG prawidłowo przyjął, iż informacja o wysokości indywidualnych wynagrodzeń osób zajmujących kierownicze stanowiska w spółce nie narusza interesu publicznego. Przedmiotowa informacja o wynagrodzeniach jest niezbędna i istotna z punktu widzenia oceny prezentowanej w prospekcie kondycji finansowej spółki, jej osiągnięć i planowanych zamierzeń. W ocenie Sądu należy w pełni zgodzić się z organem, iż poziom otrzymywanego wynagrodzenia przez osoby, od decyzji których zależy jakość prowadzonej przez spółkę działalności, stanowi miarę oceny jej pracy. Przedmiotowe informacje są niewątpliwie niezbędne z punktu widzenia interesu publicznego, rozumianego w tym przypadku, jako interes uczestników publicznego obrotu. Zdaniem Sądu ujawnienie tych informacji stanowi jeden z "kosztów" uzyskania przez emitentów dostępu do źródeł finansowania na rynku publicznym.

Należy zauważyć, iż unormowania krajowego porządku prawnego w spornym zakresie uwzględniają wytyczne zawarte w dyrektywach wspólnotowych Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej, w tym m.in. w Dyrektywie 2003/71/WE z dnia 4 listopada 2003 r., Dyrektywie 2001/34/WE z dnia 28 maja 2001 r., czy też Dyrektywie 2004/109/WE z dnia 15 grudnia 2004 r.

We wszystkich wspomnianych dyrektywach podnosi się, iż celem unormowań wspólnotowych jest ochrona inwestorów. W ocenie instytucji Unii Europejskiej przedstawienie pełnej informacji dotyczącej papierów wartościowych i emitentów tych papierów służy ochronie inwestorów. Ponadto takie informacje zapewniają skuteczny środek dla zwiększenia zaufania dla papierów wartościowych i w ten sposób przyczyniają się do sprawnego funkcjonowania i rozwoju rynków papierów wartościowych. Jak czytamy we wspomnianych dyrektywach wspólnotowych środki zabezpieczające ochronę inwestorów potrzebne są w celu umożliwienia im dokonywania opartej na odpowiednich informacjach oceny ryzyka inwestycyjnego i tym samym podejmowania decyzji inwestycyjnych z pełną wiedzą dotyczącą stanu faktycznego, w tym w szczególności z wiedzą w zakresie sytuacji finansowej emitenta.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy przyjąć, iż Przewodniczący Komisji Papierów Wartościowych i Giełd, wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył także przepisów postępowania administracyjnego, albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto poprzez pełne – w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który miałby istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.