Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 114/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 74, art. 77 par. 1 pkt 4 i 4a, art. 78 par. 1 pkt 5, art. 89 ust. 14
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 października 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 418/17 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy zwrotu oprocentowania od nadpłaty powstałej w związku z uchyleniem decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego po wznowieniu postępowania 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, 2) zasądza od (...) na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach 610 zł (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 października 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 418/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy zapłaty oprocentowania od zwróconej nadpłaty podatku w punkcie 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, w punkcie 2. zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Naczelnik Urzędu Celnego w Rybniku decyzją nr (...) z (...) określił (...) - prowadzącej działalność pod nazwą (...) - wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, a zarazem zaległości podatkowej za miesiąc listopad 2010 r. w kwocie 157.275 zł, gdyż dokonując sprzedaży olejów opałowych złożyła miesięczne zestawienie oświadczeń po terminie określonym w art. 89 ust. 14 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 3 z 2009 r., poz. 11 ze zm.; dalej jako u.p.a.), bowiem dopiero dnia 28 grudnia 2010 r. Ustalono więc, że podatnik nie przekazał Naczelnikowi Urzędu Celnego w Rybniku w wymaganym terminie tj. do dnia 27 grudnia 2010 r. - miesięcznego zestawienia oświadczeń, dotyczących przeznaczenia oleju opałowego, w związku, z czym został naruszony ww. art. 89 ust. 14 u.p.a. i w konsekwencji stosownie do art. 89 ust. 16 u.p.a. - w przypadku niespełnienia warunków określonych w ust. 5-15 należało zastosować stawkę akcyzy określoną w ust. 4 pkt 1. Przywołując więc treść norm z art. 89 ust. 1 do 16 u.p.a., zawierających warunki sprzedaży oleju opałowego, których spełnienie pozwalało na zastosowanie określonej stawki akcyzy związanej z przeznaczeniem wyrobu organ wskazał, że przekazane przez Stronę wyjaśnienie opóźnienia nie zmieniało faktu, że zestawienie zostało złożone po terminie, a przepisy nie przewidywały możliwości uwzględnienia przedstawionych przez Stronę wyjaśnień i odstąpienia od zastosowania art. 89 ust. 16 u.p.a.

Strona wniosła wówczas odwołanie od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Rybniku, a po jego rozpatrzeniu Dyrektor Izby Celnej w Katowicach decyzją z dnia (...) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skarga na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 18 maja 2012 r., o sygn. akt III SA/G1 1564/11, a skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 17 lipca 2014 r., o sygn. akt I GSK 15/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił.

Następnie (...) Strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia 25 lipca 2011 r. w trybie art. 240 §1 pkt 11 Ordynacji podatkowej. Wskazując podstawę prawną wznowienia powołała się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 2 czerwca 2016r. w sprawie C-418/14 (opublikowany 8 sierpnia 2016 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej /Dz.Urz.UE C 2016.287.7/), w którym TSUE orzekł, iż Dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, zmienioną dyrektywą Rady 2004/75/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., oraz zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na podstawie, których sprzedawcy paliw są zobowiązani do złożenia w wyznaczonym terminie miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców, według których nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych, oraz sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na mocy, których w braku złożenia takiego zestawienia w wyznaczonym terminie, do sprzedanego paliwa stosowana jest stawka podatku akcyzowego przewidziana dla paliw silnikowych, podczas gdy zostało stwierdzone, że przeznaczenie tego produktu do celów opałowych nie budzi wątpliwości.

W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej w Katowicach wznowił postępowanie, a następnie decyzją nr (...) z 3 października 2016 r. uchylił w całości swoją decyzję (...) i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Rybniku z dnia (...) oraz umorzył postępowanie podatkowe w sprawie określenia podatku akcyzowego za miesiąc listopad 2010 r. Na podstawie "Informacji o kwocie zwrotu nadpłaty" z dnia (...) dokonano przelewu na konto Strony w dniu (...). Natomiast wniosek w sprawie zapłaty oprocentowania od nadpłaty został przekazany zgodnie z właściwością do Naczelnika Urzędu Celnego w Rybniku, który decyzją nr (...) z (..) odmówił zapłaty wnioskowanego oprocentowania stwierdzając, że organ podatkowy nie przyczynił się do przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, w związku z czym zgodnie z art.78 § 3 pkt 1 O.p. oprocentowanie nie przysługuje od dnia powstania nadpłaty, lecz od dnia wydania decyzji o zmiennie lub uchyleniu decyzji, jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie. Skoro, więc zwrotu nadpłaty dokonano w ustawowym terminie - oprocentowanie nie przysługuje.

W odwołaniu Strona zarzucała naruszenie art. 78 § 3 pkt 1 oraz § 5 pkt 1 O.p., podnosząc, że oprocentowanie jest należne od dnia zapłaty należnych kwot do dnia zwrotu.

Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Dyrektor Izby Celnej w Katowicach podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego w Rybniku, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy oprocentowanie nie przysługuje i utrzymał w mocy decyzję I instancji.

Kwestionując prawidłowość decyzji ostatecznej Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną. Rozpoznając sprawę rozstrzygał czy uchylenie decyzji stanowiącej podstawę powstania nadpłaty rodzi po stronie organu obowiązek zwrotu nadpłaty wraz z oprocentowaniem od daty jej powstania – jak tego chce strona skarżąca opierając żądanie na art. 78 § 5 pkt. 1 O.p. czy też, jak twierdzi organ, że odsetki nie przysługują wobec zwrotu nadpłaty w terminie określonym w art. 77 § 3 O.p. gdyż organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki uchylenia decyzji wymiarowej, czyli niewypełniona została przesłanka z art. 78 § 3 pkt. 1 O.p.

Sąd I instancji wskazał, że kwestia oprocentowania nadpłaty była przedmiotem orzekania zarówno wojewódzkich sądów administracyjnych, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego i w orzecznictwie przyjmuje się jednolity pogląd, przyjmując, że co do zasady, oprocentowanie nadpłaty przysługuje od momentu jej powstania w sytuacji wydania i publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Sąd I instancji stwierdził, że wbrew poglądowi organu podatkowego stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji prowadzi do sytuacji, w której podatnik, który był pozbawiony prawa dysponowania nadpłaconą kwotą podatku już od momentu jego uiszczenia (wskutek wadliwej implementacji prawa wspólnotowego do krajowego porządku prawnego), miałby ponosić częściowo koszty finansowe wadliwej implementacji, zawinionej przez państwo. Słusznie, zatem judykatura wskazuje, że takie stanowisko jest nie do zaakceptowania i pogodzenia nie tylko z zasadą demokratycznego państwa prawnego, wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP, ale również zasadą efektywności prawa wspólnotowego zawartą w art. 10 TfUE, która wymaga, aby państwo członkowskie zapewniło zwrot wszelkich opłat pobranych z naruszeniem prawa wspólnotowego, łącznie z odsetkami za cały okres, w jakim organ ten korzystał bez podstawy prawnej z kwoty podatku.

Sąd I instancji przywołał stanowisko Naczelnego Sąd Administracyjnego w wyroku z 11 lutego 2015 r. o sygn. akt II FSK 118/13, że jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia TSUE (art. 74 O.p.) i organ dokonuje zwrotu podatku z tego tytułu, to organ ma obowiązek naliczenia i zapłaty oprocentowania obliczonego zgodnie z art. 78 § 5 pkt 1 O.p. także wówczas, gdy wniosek o jej stwierdzenie i zwrot został złożony przed wydaniem orzeczenia przez TSUE (identyczny pogląd Naczelny Sąd Administracyjny zawarł również w wyrokach z dnia 11 lutego 2015 r., II FSK 116/13 oraz II FSK 119/13). Tym bardziej, więc w rozpoznawanej sprawie zasadnym będzie uwzględnienie wniosku Strony o zwrot spornego oprocentowania od dnia powstania nadpłaty w akcyzie, złożonego w ustawowym terminie po opublikowaniu orzeczenia TSUE C-418/14.

Od przedmiotowego wyroku organ złożył skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zarzucając:

I. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 78 § 5 pkt. 1 O.p., w okolicznościach, gdy przepis ten dotyczy sytuacji, w których podatnik samodzielnie wyliczył w deklaracji kwotę podatku lub wpłacił tę kwotę bez składania deklaracji, realizując obowiązek wynikający z ustawy podatkowej albo też został rozliczony przez płatnika, tymczasem w rozpatrywanej sprawie określenie podatku akcyzowego nastąpiło w drodze decyzji organu podatkowego w związku z niezłożeniem w ustawowym terminie zestawienia oświadczeń dotyczących przeznaczenia oleju opałowego. Konsekwencją tego naruszenia było niezastosowanie art. 78 § 3 pkt 1, który zdaniem organu powinien stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia w zakresie oprocentowania nadpłaty w przedmiotowej sprawie.

II. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez lakoniczne sporządzenie uzasadnienia wyroku, uniemożliwiające odtworzenie procesu myślowego towarzyszącemu Sądowi przy podejmowaniu orzeczenia, a w konsekwencji uniemożliwiające Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę, czy przesłanki, na których oparł się Sąd były trafne, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Zarzuty skargi kasacyjnej oparte zostały na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Przechodząc do rozważenia zasadności postawionych zarzutów, w pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (pkt II. petitum skargi kasacyjnej), jego zasadność, bowiem wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do zarzutu naruszenia prawa materialnego podniesionego w skardze kasacyjnej (por. wyroki NSA: z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13; z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II GSK 937/12).

Odnosząc się do tego zarzutu przypomnieć trzeba, że zarzut naruszenia przepisów postępowania wymaga dla swej skuteczności zarówno wskazania, w jaki sposób doszło do tego naruszenia, jak również jaki to naruszenie ma wpływ na wynik sprawy, jak bowiem wynika z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tylko takie uchybienie przepisów postępowania może stanowić podstawę zarzutu kasacyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 28 września 2010 r., I OSK 1605/09). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych warunków. Wyrok sądu I instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one, co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z: 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09, 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13).

Uwzględniając powyższe uwagi co do kierunku wykładni i konsekwencji obowiązywania art. 141 § 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia, określonych tym przepisem, warunków uznania go za prawidłowe. W uzasadnieniu tym Sąd I instancji stwierdził, że analiza orzecznictwa zarówno wojewódzkich sądów administracyjnych, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego prowadzi do wniosku, że co do zasady, oprocentowanie nadpłaty przysługuje od momentu jej powstania w sytuacji wydania i publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zdaniem WSA stanowisko to jest zgodne z poglądami Naczelnego Sąd Administracyjnego zaprezentowanymi w wyrokach z 11 lutego 2015 r. sygn. akt II FSK 118/13, II FSK 116/13 oraz II FSK 119/13, w których stwierdzono, że jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia TSUE (art. 74 O.p.) i organ dokonuje zwrotu podatku z tego tytułu, to organ ma obowiązek naliczenia i zapłaty oprocentowania obliczonego zgodnie z art. 78 § 5 pkt 1 O.p. także wówczas, gdy wniosek o jej stwierdzenie i zwrot został złożony przed wydaniem orzeczenia przez TSUE. Ostatecznie Sąd I instancji uznał, że skoro w przedmiotowej sprawie podstawą stwierdzenia nadpłaty był wyrok TSUE z 8 sierpnia 2016r. C-418/14, organ podatkowy zobowiązany był określić oprocentowanie nadpłaty na podstawie art. 78 § 1 pkt 5 O.p. tj. od dnia powstania nadpłaty.

W ocenie Naczelnego Sąd Administracyjnego zgodzić należy się z organem, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wykładni art. 78 § 1 pkt 5 O.p., co uniemożliwia kontrolę zasadności wyroku w sytuacji, gdy według organu odwoławczego nie ma możliwości zastosowania w sprawie przywołanego przepisu. W związku z tym przypomnieć należy, że zgodnie z art. 78 § 1 pkt 5 O.p. w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 4 i 4a oprocentowanie przysługuje za okres od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu - pod warunkiem złożenia przez podatnika wniosku o zwrot nadpłaty przed terminem albo w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny. W myśl art. 77 § 1 pkt 4 O.p. nadpłata podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 74, a także 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny, jeżeli wniosek, o którym mowa w art. 74, został złożony przed terminem wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (art. 77 § 1 pkt 4a O.p.). Natomiast art. 74 O.p. stanowi, że jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a podatnik, którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1:

1) złożył jedną z deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, lub inną deklarację, z której wynika wysokość zobowiązania podatkowego - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot, składając równocześnie skorygowaną deklarację;

2) został rozliczony przez płatnika - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot, składając równocześnie zeznanie (deklarację), o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1;

3) nie był obowiązany do składania deklaracji - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot.

W realiach rozpoznawanej sprawy decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za listopad 2010 r. wydana została, ponieważ (...) nie przekazała właściwemu organowi w wymaganym terminie miesięcznego zestawienia oświadczeń, dotyczących przeznaczenia oleju opałowego, w związku, z czym naruszyła art. 89 ust. 14 u.p.a. Zdaniem organu powyższa okoliczność nie ma żadnego przełożenia na treść art. 78 § 1 pkt 5 O.p., albowiem nie ma związku z faktem składania deklaracji czy też innymi przypadkami, o których mowa w art. 74 O.p.

W świetle powyższego, brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wykładni art. 78 § 1 pkt 5 O.p. pozbawia NSA możliwości przeprowadzenia kontroli instancyjnej wyroku. Uzasadnienie nie wskazuje, czym kierował się Sąd I instancji uznając, że niekwestionowanym stanie faktycznym sprawy, zastosowanie ma przepis art. 78 § 1 pkt 5 O.p. Możliwości oceny zasadności stanowiska WSA nie daje także fakt powołania się przez Sąd I instancji na poglądy Naczelnego Sąd Administracyjnego przedstawione w wyrokach z 11 lutego 2015r. sygn. akt II FSK 118/13, II FSK 116/13 oraz II FSK 119/13, bowiem zapadły one w innym stanie faktycznym i prawnym. W sprawach tych składane były deklaracje w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych. W konsekwencji, uzasadnienie orzeczenia, które nie pozwala na jednoznaczne ustalenie przesłanek, jakimi kierował się Sąd I instancji, podejmując zaskarżone orzeczenie, uznać należy za dotknięte wadą, która nie pozwala na kontrolę kasacyjną tego orzeczenia. Wada ta nie może być sanowana w postępowaniu kasacyjnym, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę zaskarżonych orzeczeń, nie działa natomiast za Sąd I instancji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. jest na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie przepisu przez niesporządzenie uzasadnienia odpowiadającego wymogom prawa uniemożliwia kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia 28 września 2010 r., I OSK 1605/09; z dnia 13 października 2010 r., II FSK 1479/09, publik. CBOSA). W konsekwencji stwierdzonych wad i deficytu uzasadnienia zaskarżonego wyroku - za przedwczesne Naczelny Sąd Administracyjny uznał rozpoznanie zarzut naruszenia prawa materialnego.

Z tych względów działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U z 2020 r. poz. 1842) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.

O kosztach postępowania kasacyjnego, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika organu oraz wpis od skargi kasacyjnej, orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).