Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1959/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 7 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W treści skargi złożonej na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. K.O. (dalej: "Skarżący"), zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając przedmiotowy wniosek Skarżący podkreślił, że wykonanie decyzji wiąże się z prawdopodobieństwem wystąpienia trudnych do odwrócenia dla niego skutków. Podkreślił, iż przedmiotowa sprawa jest jedną z siedmiu spraw z zakresu opłaty paliwowej, w jakich złożył skargi, zaś łączna kwota, jaką zobowiązany jest zapłacić na mocy ostatecznych decyzji jest równa 24 194 zł. W trakcie postępowania sądowoadministracyjnego będzie on zaś pozbawiony możliwości zarobkowania, w związku z czym istnieje realne zagrożenie, iż nawet w przypadku uwzględnienia skargi i późniejszego zwrotu kwoty określonej w zaskarżonej decyzji, nie zostanie przywrócony stan sprzed egzekucji. W ocenie Skarżącego wszczęcie postępowania egzekucyjnego pozbawi go płynności finansowej i umożliwi pokrycie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą, a w konsekwencji do zaprzestania jej prowadzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej co oznacza, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14).

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym dla uwzględnienia wniosku nie jest wystarczające przekonanie strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje oraz uzasadniającą to przekonanie argumentację. W przypadku gdy zaskarżony akt nakłada na skarżącego zobowiązanie pieniężne nie wystarczy zatem wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji kwoty tego zobowiązania. Skoro skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia szkody majątkowej, to dla oceny, czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może dojść do takiej szkody i że szkoda ta będzie znaczna, konieczne jest odniesienie kwoty zobowiązania do stanu majątkowego wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić do konkretnych okoliczności związanych z wykonaniem zaskarżonego aktu mogącymi wywołać znaczną szkodę majątkową, a zawarte w uzasadnieniu twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku i nie poparcie go odpowiednimi do tego dowodami uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04).

Zdaniem Sądu w sprawie niniejszej Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Na poparcie przedmiotowego wniosku przytoczył jedynie twierdzenia o potencjalnym wpływie wykonania zaskarżonej decyzji na kondycję prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej. W treści wniosku nie przedstawił zaś ani konkretnych danych obrazujących aktualną sytuację finansową prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, jak również nie sprecyzował z jakimi dokładnie skutkami będzie wiązało się wykonanie decyzji objętej wnioskiem. Nie przedłożył także żadnych dokumentów na potwierdzenie tych okoliczności.

Dodatkowo należy zauważyć, że rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącego, tj. zobowiązanie do uiszczenia opłaty paliwowej we wskazanej w decyzji wysokości nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącemu kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji.

Wobec powyższego w ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.