Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 26/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 13 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 maja 2019 r. sprawy ze skargi Ł. S. na bezczynność Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w zakresie bezczynności, 3. zasądza od Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa na rzecz skarżącego Ł. S. kwotę 597 zł. (słownie złotych: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Ł. S. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa, w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i wniósł o zobowiązanie Dyrektora Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa do rozpoznania wniosku skarżącego z 6 sierpnia 2018 r., udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 3 wniosku w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego na rzecz skarżącego według norm przepisanych (opłaty skarbowej, zastępstwa procesowego, wpisu od skargi, przesyłki poleconej).

Opisując przebieg postępowania wskazał skarżący, że pismem z 6 sierpnia 2018 r. wniósł wniosek o udostępnienie informacji publicznej o treści "Czy Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa prowadzi rekrutację potencjalnych dawców szpiku? 2) Jeżeli tak, to dla jakiego Ośrodka Dawców Szpiku, mając na uwadze treść rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 marca 2010 r. - w sprawie ośrodków dawców szpiku (Dz. U z 2010 r. Nr 54 poz. 330)? 3) Kserokopię umowy na podwykonawstwo z Ośrodkiem Dawców Szpiku istniejącego w strukturach podmiotu dla którego zostało wydane pozwolenie na rekrutacje wraz z aneksami".

Pismem z 21 sierpnia 2018 r., organ udzielił informacje w pkt 1 i 2, co do punktu 3 poinformował że umowa nie jest informacją publiczną, a nośnikiem, który zawiera szereg różnego rodzaju informacji. Ponadto organ wniósł o sprecyzowanie, jakie konkretne informacje publiczne zawarte w umowie z Ośrodkiem Dawców Szpiku są przedmiotem wniosku.

Pismem z 20 sierpnia 2018 r. skarżący odpowiedział, że w dalszym ciągu, wnosi o udostępnienie kserokopii przedmiotowej umowy.

Pismem z 28 sierpnia 2018 r., organ w dalszym ciągu podtrzymał swoją argumentacje, według której kserokopia umowy nie jest informacją publiczną.

Do dnia wniesienia skargi tj. do dnia 19 października 2018 r., organ nie odpowiedział na wniosek o udzielenie informacji publicznej, jak również nie wydał decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa wniósł o oddalenie skargi, zaś w przypadku uznania skargi za zasadną Dyrektor wniósł o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku, o udostępnienie informacji publicznej, stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz odstąpienie od zasądzania od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu organ wskazał, że informacja publiczna w zakresie pkt 1 i 2 wniosku została udzielona. Natomiast po otrzymaniu wniosku w zakresie żądania kserokopii umowy zawartej z Uniwersyteckim Centrum Klinicznym, wraz z kwotą wynagrodzenia za zrekrutowanego kandydata na potencjalnego dawcę szpiku organ zawiadomił skarżącego o konieczności sprecyzowania wniosku. Następnie po ustaleniu na podstawie pisma z 20 sierpnia 2018r., iż chodzi o informację o wynagrodzeniu za pozyskiwanie dawców szpiku, Centrum udzieliło informacji w żądanym zakresie.

Centrum podniosło, iż nie jest organem władzy, ale podmiotem określonym w art. 17 ustawy o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów (Dz.U. 2017 poz.1000 ), a udzielanie informacji publicznej jest szczególnym rodzajem postępowania, w którym ze względu na uczestniczące w nim podmioty i jego przedmiot trudno określić precyzyjnie sposób i zakres prawidłowego postępowania. Jeśli nawet uznać, że Centrum nie udostępniło informacji zgodnie z przepisami, nie było to wynikiem złej woli, ani zaniedbania. Ponadto Centrum po otrzymaniu skargi zwróciło się do skarżącego ponownie o wyjaśnienie używanych w pismach określeń i po otrzymaniu wyjaśnienia, przekazało skarżącemu kserokopię żądanej umowy.

Pismem z 16 kwietnia 2019 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o umorzenie postepowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość (żądana informacja publiczna została udzielona), stwierdzenie że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta - zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a., obejmuje również bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia.

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Dyrektora Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa polegająca na nieudostępnieniu skarżącemu, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, żądanych przez nich w piśmie z 6 sierpnia 2018 r. informacji i dokumentów dotyczących działalności Centrum związanej z rekrutacją potencjalnych dawców szpiku.

Skarga spełnia formalne wymogi jej dopuszczalności, ponieważ w sprawach skarg na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie ma wymogu wyczerpania środków zaskarżenia określonych w art. 52 § 1 p.p.s.a. Skarga na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej i może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, teza 1, Lex nr 236545).

Nie ulega także wątpliwości, że Dyrektor Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa wykonuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ustawy i jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie jest to sporne między stronami.

W dalszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które władzę publiczną realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, dostępny na stronie internetowej http://.orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą, stanowi informację publiczną. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 721/08, Lex nr 423325).

Z powyższego wynika, że żądane przez skarżącego informacje i dokumenty stanowią informację publiczną w odniesieniu do żądania udzielenia informacji co do prowadzenia rekrutacji potencjalnych dawców szpiku, jak również udostepnienia dokumentu w oparciu o który jest to prowadzone (umowy o podwykonawstwo) Dyrektor zresztą przyznał pośrednio tą okoliczność, udostępniając po wniesieniu skargi także treść żądanej umowy na podwykonawstwo z Ośrodkami Dawców Szpiku.

W związku z powyższym fakt, że strona przeciwna jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz fakt, że żądane przez skarżącego we wniosku z 6 sierpnia 2018 r. informacje i dokumenty stanowią informację publiczną w myśl ww. ustawy, obligowały stronę przeciwną do załatwienia wniosku skarżącego w sposób określony w tej ustawie.

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy). Stosownie zaś do treści art. 14 ust. 1 ustawy na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.

Bezczynność organu rozpoznającego wniosek o udzielenie informacji publicznej, występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie rozpoznał złożonego wniosku.

W niniejszej sprawie postępowanie o udzielenie informacji publicznej zostało wszczęte wnioskiem skarżącego z 6 sierpnia 2018 r. i Dyrektor powinien zakończyć to postępowanie w sposób przewidziany prawem, tj. udzielić żądanej informacji w pełnym zakresie albo wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji w całości lub co do części wniosku, albo decyzję o umorzeniu postępowania, bądź zawiadomić wnioskującego, że informacji tej nie posiada, ewentualnie wezwać do wykazania w określonym zakresie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji publicznej o charakterze przetworzonym, a w razie nie wykazania tegoż wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

Podkreślić należy, że z odpowiedzi na skargę wynikało, że strona przeciwna udostępniła kserokopię żądanej umowy skarżącemu wyczerpując całość wniosku o udzielenie informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego wniosek skarżącego został rozpoznany. W konsekwencji zaś należało umorzyć postępowanie w sprawie zobowiązania Dyrektora Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Orzekając, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa Sąd wziął pod uwagę, że strona przeciwna, nie kwestionując swojego obowiązku w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, ostatecznie udzieliła żądanej informacji. W tej sytuacji nie można - zdaniem Sądu - postawić jej zarzutu rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie prawa w rozumieniu przepisu art. 149 § 1a p.p.s.a. można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej. Jednakże, w przekonaniu Sądu, celem ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także uwarunkowane okolicznościami sprawy czynności jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji bezczynności organu mielibyśmy do czynienia w sytuacji, gdyby organ w ogóle pozostawił wniosek skarżących bez odpowiedzi w jakiejkolwiek formie, bądź znacznie przewlekał ustosunkowywanie się do wniosku. Taka sytuacja, zdaniem Sądu, nie zachodzi w niniejszej sprawie.

Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd zasądził od Spółki na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania, określając je na kwotę 597 zł - obejmującą kwotę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego 100 zł oraz wynagrodzenie adwokata w wysokości 480 zł wraz z kosztami opłaty od pełnomocnictwa (17 zł).

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.