Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1019/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant: Starszy asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2016 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. oraz orzeczenia o obowiązku zapłaty podatku oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1019/15

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. określającą P. D. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące 2009 r. oraz orzekającą o obowiązku zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług wynikającego ze wskazanych faktur.

W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.

W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. stwierdzono, że podatnik prowadzący działalność w zakresie usług budowlanych pod nazwą "A" P. D. faktycznie nie dokonywał czynności opodatkowanych. Prowadzona działalność gospodarcza polegała wyłącznie na wprowadzaniu do obrotu tzw. "pustych faktur", dokumentujących fikcyjne transakcje w zakresie usług budowlanych. Łączna wartość podatku VAT wynikającego z faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji gospodarczych wyniosła 10.518 zł.

Przeprowadzone postępowanie kontrolne wykazało również, że podatnik zawyżył podatek naliczony w łącznej kwocie 8.393 zł. Na powyższą kwotę składał się podatek naliczony zawarty w fakturach wystawionych przez następujące podmioty:

– "B" W. D., w kwocie 5.566 zł,

– "C" Sp. z o.o. z Ł., w kwocie 1.584 zł,

– "D" J. J., W. K. Sp. jawna z Ł., w kwocie 433,39 zł,

– "E" Kancelaria i Biuro podatkowe z Ł., w kwocie 792 zł,

– F S.A. z G., w kwocie 18,59 zł.

Zdaniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. dokumenty te stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. W konsekwencji organ I instancji uznał, że podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez te podmioty.

Powyższe nieprawidłowości stały się podstawą decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r.

Od decyzji organu I instancji podatnik wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie przepisów: art. 121, art. 122, art. 123, art. 125, art. 130 § 1 pkt 5, art. 169, art. 180, art. 187 § 1, art. 190 § 1 i § 2, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej oraz złożył wnioski dowodowe.

Organ II instancji, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, odniósł się w pierwszej kolejności do kwestii przedawnienia i podkreślił, że w dniu 31 maja 2010 r. zostało wszczęte postępowanie przygotowawcze w sprawie wystawiania i posługiwania się nierzetelnymi fakturami VAT przez firmę A należącą w latach 2006-2009 do P. D., tj. o przestępstwo skarbowe z art. 62 § 2 kks. W dniu 15 czerwca 2010 r., w toku przedmiotowego postępowania na podstawie postanowienia prokuratora Prokuratury Rejonowej Ł.-Ś. dokonano przeszukania pomieszczeń siedziby firmy A. W trakcie przeszukania obecny był P. D., który poświadczył odbiór postanowienia o przeszukaniu. Z uzasadnienia postanowienia wynikało o jaki czyn zabronione i za jaki okres toczy się postępowanie przygotowawcze.

W dniu 29 listopada 2010 r. przedmiotowe dochodzenie zostało zawieszone na mocy art. 114a kks. Następnie w dniu 2 grudnia 2014 r. dochodzenie w ww. sprawie zostało podjęte. W tym samym dniu zostało sporządzone postanowienie o przedstawieniu zarzutów P. D. o przestępstwo skarbowe z art. 62 § 2 kks w zw. z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 20 § 2 kks w zw. z art. 56 § 1 i 2 kks w zw. z art. 61 § 1 kks art. 62 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks, art. 7 § 1 kks, art. 38 § 2 pkt 1 kks i art. 37 § 1 pkt 2 kks polegające na wystawianiu nierzetelnych faktur VAT w okresie od 1 grudnia 2005 r. do 31 grudnia 2009 r. m.in. z danymi firmy A i udzieleniu pomocy odbiorcom wymienionych faktur w popełnieniu czynów zabronionych, polegających na nierzetelnym prowadzeniu ksiąg podatkowych poprzez posługiwanie się nierzetelnymi fakturami i podawania nieprawdy w deklaracjach VAT-7, co skutkowało narażeniem na uszczuplenie podatku od towarów i usług. Wezwanie do osobistego stawiennictwa w charakterze podejrzanego w związku z wystawianiem nierzetelnych faktur m.in. przez firmę A za lata 2006-2009 P. D. odebrał osobiście w dniu 19 grudnia 2014 r.

Postanowienie o przedstawieniu zarzutów zostało ogłoszone podejrzanemu w dniu 28 stycznia 2015 r. Przedmiotowe postępowanie nie zostało jeszcze zakończone.

Podkreślono, że z akt sprawy nie wynika, aby w sprawie zastosowano regulację wynikającą z art 70c ustawy Ordynacja podatkowa, tj. zawiadomiono podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za styczeń-listopad 2009 r., natomiast bezspornym jest, że podatnik przed końcem 2014 r., tj. przed upływem terminu przedawnienia wiedział, że wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne skarbowe. Wprawdzie wprost organ nie wskazał, że okoliczność ta powoduje zawieszenie biegu terminu przedawnienia w zakresie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń-listopad 2009 r. stosownie do postanowień art. 70c Ordynacji podatkowej, jednak w ocenie II instancji, zostały spełnione przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej warunkujące zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdyż podatnik przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego mógł dowiedzieć się, że jest osobą podejrzaną w sprawie karnej skarbowej o przestępstwo z art. 56 § 2 K.k.s. w związku z nieprawidłowościami w zakresie rozliczeń w podatku VAT za styczeń-grudzień 2009 r., co wynika z postanowienia o przeszukaniu, jak i wezwania do osobistego stawiennictwa w charakterze podejrzanego w związku z wystawianiem nierzetelnych faktur m.in. przez firmę A za lata 2006-2009, które odebrał 19 grudnia 2014 r.

Analizując możliwość odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej przez "B" W. D. wskazano, że podstawowym przepisem regulującym sporną kwestię jest art. 86 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, a w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z brakiem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem do towarów i usług. Czynności takie po stronie sprzedawcy nie rodzą obowiązku odprowadzenia podatku należnego, zaś po stronie nabywcy nie dają prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zauważył, że przepisy art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług stanowią implementację przepisu art. 17 ust. 2 VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. (77/388/EWG) w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, a ich interpretacja niewątpliwie prowadzi do wniosku, że kwota podatku, który nie jest należny z racji wykonania konkretnych czynności, nie podlega odliczeniu.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., w świetle powyższego, oceniając możliwość odliczenia przez podatnika podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez "B" W. D., organ I instancji prawidłowo powołał się na przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.

Oceniono, że zebrany materiał dowodowy - w postaci: aktu oskarżenia W. D. z dnia [...] r. w postępowaniu karnym skarbowym w sprawie sygn. akt [...], wyroku Sądu Rejonowego dla Ł. –W. z dnia [...]. uznającego W. D. za winnego popełnienia czynu polegającego na wystawianiu w latach 2005-2010 nierzetelnych faktur VAT m.in. dla firmy "A" P. D., w sytuacji gdy faktury te nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia 29.09.2010r., pisma Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. z dnia 18.10.2010r. i protokołu przesłuchania W. D. z dnia 11.02.2014r. sporządzonego w toku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec "C" Sp. z o.o. za 2009r. - świadczy o tym, że faktura wystawiona przez firmę "B" W. D. nie dokumentuje rzeczywistej transakcji gospodarczej. Ponadto uznano, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wykazał, że podatnik prowadzący działalność pod nazwą "A" P. D. faktycznie nie dokonywał czynności opodatkowanych, a prowadzona działalność gospodarcza polegała wyłączenie na wprowadzaniu do obrotu tzw. "pustych faktur".

Z uwagi na powyższe, faktury dokumentujące zakup: usług rachunkowych, najmu, monitoringu i usług internetowych itd. nie stanowią o prawie do odliczenia podatku naliczonego, gdyż prawo to przysługuje w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonania czynności opodatkowanych. Powyższe faktury "kosztowe" miały na celu jedynie uwiarygodnienie firmy P. D. i stworzenie pozorów prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej.

Dalej stwierdzono, że w przypadku faktur wystawionych przez podatnika na rzecz kontrahentów będzie miał zastosowanie art. 108 ust. 1 powołanej ustawy, gdyż faktury wystawione przez "A" P. D. nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, na co wskazują zebrane w przedmiotowej sprawie dowody.

Podkreślono, że materiał dowodowy dotyczący firm "B" W. D. i "G" J. M. świadczy o tym, że firmy te nie mogły wykonywać żadnych usług budowlanych, w tym usług budowlanych na rzecz firmy "A", a tym samym zeznania P. D. twierdzącego, że ww. firmy wykonywały prace dla jego firm "A" i "C" Sp. z o.o., uznano za niewiarygodne. Stwierdzono, że o braku wiarygodności P. D. świadczą dodatkowo sprzeczności w jego zeznaniach złożonych w toku postępowania kontrolnego nr [...] w dniu [...] r. i w toku postępowania kontrolnego nr [...] w dniu 18.09.2014r., które w sposób szczegółowy wykazano.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących zaniechania przeprowadzenia przez organ I instancji wszystkich dowodów, w szczególności zeznań świadków na okoliczność świadczenia usług przez firmy A P. D. i C Sp. z o.o. oraz zaniechania przeprowadzenia konfrontacji G. K. i W. D. oraz P. D. i W. D. zauważono, że strona na żadnym etapie postępowania nie złożyła wniosków dowodowych dotyczących przesłuchania ww. świadków lub przeprowadzenia konfrontacji.

Wyjaśniono, że W. D. w przesłuchaniu z dnia 11.02.2014r. zeznał, iż nie prowadził w 2009 działalności gospodarczej, a jedynie wystawiał faktury VAT, które nie potwierdzają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych na rzecz firm C Sp. z o.o., A P. D. oraz G J. M.. Wyjaśniono, że postanowieniem z dnia [...]r. włączono do przedmiotowego postępowania kontrolnego protokół przesłuchania B. K. z dnia 25.04.2012r. oraz protokół konfrontacji B. K. i W. D. z dnia 8.05.2012 r. Natomiast w kwestii przeprowadzenia konfrontacji P. D. i W. D. wskazano, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w wyczerpujący sposób przedstawia okoliczności współpracy W. D. z B. K. i P. D., nie było zatem w ocenie organu, potrzeby przeprowadzania konfrontacji ww. osób.

Organ II instancji nie podzielił również zarzutów dotyczących dowolnej i błędnej oceny skutków prawnych jakie wywołuje wydany przeciwko W. D. wyrok Sądu Rejonowego dla Ł.-W..

Odnosząc się do zarzutu zaniechania załączenia w poczet materiału dowodowego akt sprawy karnej prowadzonej przeciwko A. J. (Sąd Rejonowy dla Ł.-W. w Ł. sygn. akt[...]) zauważono, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji, a poza tym ww. sprawa karna dotyczyła działalności A. J. jako prezesa Spółki H w 2006 roku, zaś przedmiotowe postępowanie dotyczy 2009 roku.

Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem strony, że organ l instancji nie przedstawił dowodu przeciwnego wskazującego jaki inny podmiot miałby wykonywać prace udokumentowane sporną fakturą. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalono bowiem, że P. D. prowadzący w 2009 r. działalność pod nazwą A P. D. faktycznie nie dokonywał czynności opodatkowanych w zakresie usług budowlanych, a ujęcie faktury wystawionej przez B W. D., jak i pozostałych zakwestionowanych faktur kosztowych (s. 3-7 zaskarżonej decyzji), miało na celu obniżenie podatku należnego i zwiększenie kosztów podatkowych. Prowadzona działalność w okresie objętym postępowaniem kontrolnym polegała wyłącznie na wprowadzaniu do obrotu tzw. "pustych" faktur, dokumentujących fikcyjne transakcje w zakresie usług budowlanych.

Odnosząc się zaś do zeznań świadka R. F. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że zeznaniom tym nie dano wiary, bowiem materiał dowodowy zebrany w sprawie jednoznacznie świadczy o tym, że firma A P. D. nie wykonywała w 2009 r. żadnych usług budowlanych, a zatem nie mogła wykonać prac dla firmy I R. F..

Odnosząc się do zarzutu, że podatnik nie wiedział, że firma G nie mogła wykonać prac budowlanych bo nie zatrudniała pracowników oraz że w branży budowlanej znaczny odsetek pracowników pracuje "na czarno" wyjaśniono, że z dokumentacji firmy A nie wynika, by nabywała ona usługi budowlane w firmie G J. M..

Wbrew stanowisku podatnika, porównanie zeznań P. D. złożonych w dniu 12.03.2013r. z jego zeznaniami z dnia 18.09.2014r., w części dotyczącej współpracy J. M. i W. D., świadczy o braku wiarygodności P. D.. Podniesiono, że nie sposób uznać za wiarygodne zeznań tak bardzo różniących się od siebie w kwestii współpracy firm będących jego głównymi "podwykonawcami".

Organ II instancji nie podzielił także stanowiska zawartego na str. 10 odwołania, że dokumenty sądowe w sprawie [...] stanowią podstawę do wyłączenia od prowadzenia sprawy inspektora kontroli skarbowej K. S..

W kwestii wniosków dowodowych, organ odwoławczy wskazał, że zgłoszone okoliczności i dowody nie mają wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji.

Reasumując, organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zaprezentowane w decyzji organu l instancji. W związku z przedstawionymi wyżej okolicznościami za chybiony uznano również zarzut dotyczący naruszenia przepisów art. 121, art. 122, art. 123, art. 125, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:

– naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.: naruszenie art. 121, art. 122, art. 123, art. 125, art. 180, art. 181, art. 187 § 2 w zw. z art. 216, art. 190 § 1 i § 2, art. 191, art. 193 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej polegające na:

a) niepodjęciu wszelkich niezbędnych działań celem weryfikacji zeznań W. D. wobec ich rozbieżności w prowadzonych postępowaniach, w szczególności z uwagi na sprzeczność zeznań świadka z zeznaniami strony oraz ze znanymi organowi z urzędu zeznaniami złożonymi w sprawie karnej A. J., bowiem mimo że zarzut dotyczył roku 2006, to świadkowie zeznawali na okoliczność całej swojej wiedzy o działalności podmiotów takich jak spółki C i H oraz A P.D., B W.D.,

b) zaniechaniu przeprowadzenia dowodów, które mogły się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a to:

• braku realizacji konfrontacji P. D. z W. D., przy istotnej rozbieżności zeznań obydwu osób,

• nieprzeprowadzenia konfrontacji W. D. z innymi świadkami, przy rozbieżności zeznań pomiędzy tymi osobami, w szczególności brakiem przeprowadzenia konfrontacji P. D. z W. D. oraz G. K. z W. D., pomimo iż korzystali oni bezpośrednio z usług W. D., co oznacza, że posiadają wiedzę i informacje na temat świadczonych przez W. D. usług budowlanych, nadto W. D. sporządził i przesłał do UKS w Ł. oświadczenie, z którego wynika, że wykonywał pracę na rzecz J Sp. z o.o., co wskazuje na brak wiarygodności w/w świadka w zakresie zeznań o nieświadczeniu usług budowlanych,

• zaniechania przeprowadzenia oględzin miejsc, gdzie W. D. oraz ekipy budowlane angażowane przez firmy C i A świadczyły usługi budowlane, gdyż z oględzin tych miejsc wynikałoby, że prace zostały faktycznie wykonane,

• nie załączenia do akt sprawy dokumentacji budowlanej z poszczególnych miejsc, gdzie przeprowadzane były roboty budowlane, która to dokumentacja musi być wraz z dziennikiem budowy (gdy istniał obowiązek jego prowadzenia) oddana do organu nadzoru budowlanego, celem zweryfikowania zakresu prac ujętych w fakturach z pozostałą dokumentacją budowlana, gdyż z tego porównania wynikałoby, że konkretne prace zostały faktycznie wykonane, gdyż bez tych prac nie byłoby możliwe prowadzenie dalszego procesu budowlanego,

• bezzasadnego przyjęcia, że prace opisane w fakturach VAT wystawionych przez W. D. na rzecz firmy A P. D. nie zostały wykonane, podczas gdy organ nie wskazał żadnego innego podmiotu, który miałby wykonać takie prace, a przy posiadanej informacji, że firmy P. D. są jedynie firmami pośredniczącymi i nie posiadają żadnych pracowników, za pomocą których prace miałyby zostać wykonane, prace te mogły zostać wykonane jedynie za pomocą podwykonawców, a zatem za pomocą firmy B W. D.,

• bezzasadnego przyjęcia, że prace zafakturowane przez C na rzecz strony nie zostały wykonane, w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy budzi poważną wątpliwość co do wiarygodności zeznań W. D.,

c) pominięcia przy ocenie całości materiału dowodowego dokumentacji budowlanej przekazanej do Urzędu Kontroli Skarbowej wraz z dokumentacją księgową, z której wynika zarówno zakres prac zleconych, zakres prac wykonanych, ewentualnych poprawek, jak i ustalenia dotyczące zapłaty za poszczególne roboty budowlane,

d) błędu w rozumowaniu organu polegający na przyjęciu przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego rozumowania indukcyjnego, zamiast rozumowania dedukcyjnego, właściwego dla oceny materiału dowodowego zebranego podczas postępowania podatkowego; organ przyjął a priori pewne założenia (brak prowadzenia przez W.D. działalności gospodarczej, wprowadzanie do obrotu "pustych" faktur), aby następnie na podstawie tego założenia przedstawić ocenę poszczególnych dowodów, jako wiarygodnych (pasujących do przyjętego założenia) lub niewiarygodnych (niepasujących do przyjętego założenia); na takim, wadliwym rozumowaniu pogrupowano dowody i dokonano ich opisu w wydanej w sprawie decyzji; organ założył najpierw, że W.D. nie prowadził żadnej działalności, a firmy A i C nie realizowały zlecanych usług budowlanych, aby następnie na tej podstawie dokonać segregacji dowodów i oceny całego materiału dowodowego,

e) pominięcia przez organ tej części materiału dowodowego, z którego wynika wprost, że W. D. od samego początku swojej działalności, czynił przygotowania i podejmował działania sprzeczne ze stanem faktycznym tylko po to, aby organy podatkowe nie mogły go zlokalizować, bowiem nie miał zamiaru rozliczać się pod względem podatkowym ze Skarbem Państwa,

f) pominięcia przez organ istniejącego i istotnego dla rozstrzygnięcia materiału dowodowego, o którego istnieniu organ wiedział, a zebranego w toku postępowania sądowego prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla Ł.-W. [...], w szczególności wyroku uniewinniającego wydanego w sprawie A. J., a odnoszącego się do okresu, w jakim H Sp. z o.o. współpracowała z firmami P. D., dla którego to firm jedynym podwykonawcą był W. D.,

g) zaniechania uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, pomimo iż jeden z pracowników biorących udział przy jej wydaniu był przesłuchany w charakterze świadka w sprawie dotyczącej A. J., a prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla Ł.-W. w Ł., co wskazuje, że pracownik ten powinien zostać wyłączony od prowadzenia sprawy;

– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na przyjęciu, że P. D. nie prowadził działalności gospodarczej w roku 2009 mimo braku dowodów dla tak postawionej w oświadczeniu jednej osoby W. D. - tezy.

Wskazując na powyższe wniesiono:

1. na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]roku, wydanej w przedmiocie utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]r., ewentualnie

2. na podstawie art 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku, wydanej w przedmiocie utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

3. na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 wskazanej powyżej ustawy o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącego kosztów postępowania,

4. zobowiązanie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. do załączenia w poczet materiału dowodowego kompletu akt spraw prowadzonych przeciwko firmom J Sp. z o.o., K Sp. z o.o. R. B. L , M O. K., N Sp. z o.o., PPHU O A. S., PPHU P T. S., celem przeprowadzenia z nich dowodu na okoliczność, że C SP. z o.o. oraz firma A wykonywały usługi wskazane w wystawionych fakturach VAT korzystając przy tym z podwykonawcy,

5. zobowiązanie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. do włączenia do akt sprawy dokumentów przekazanych przez P. D. w toku przesłuchania w charakterze świadka w dniu 05 czerwca 2012 roku w sprawie R K. F.,

6. zobowiązanie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. do załączenia w poczet materiału dowodowego kompletu akt spraw prowadzonych przeciwko firmom J Sp. z o.o., K Sp. z o.o., H Sp. z o.o., C Sp. z o.o., celem przeprowadzenia z nich dowodu na okoliczność, że J Sp. z o.o. wykonywała zlecone im prace za pośrednictwem podwykonawców, do których grona należał W.D. świadczący usług z zakresu organizacji sprzętu oraz ekip budowalnych kierowanych do wykonania poszczególnych prac.

W uzasadnieniu skargi podniesiono argumentację na poparcie przedstawionych zarzutów.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm. ), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1), a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd natomiast rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a.

Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa w stopniu, który skutkowałby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji. Sąd przy tym uznał, że stan faktyczny ustalony przez organ znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, i te ustalenia przyjął za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia.

Zarzuty skargi obejmują zasadniczo dwie kwestie. Pierwsza - związana jest z naruszeniem zasad postępowania podatkowego, w tym prowadzenia postępowania w sposób naruszający zaufanie do organów podatkowych, nie podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, zaniechanie przeprowadzenia w toku postępowania kontrolnego konfrontacji wskazanych przez skarżącego osób, zaniechanie przeprowadzenia oględzin i załączenia dokumentacji budowlanej oraz dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego. Druga - dotyczy błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia.

Na wstępie wskazać należy, że organy podatkowe zasadnie uznały dopuszczalność wydania decyzji w zakresie podatku VAT za okres styczeń-listopad 2009 r., gdyż podatnik przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego mógł dowiedzieć się, że jest osobą podejrzaną w sprawie karnej skarbowej o przestępstwo z art. 56 § 2 K.k.s. w związku z nieprawidłowościami w zakresie rozliczeń w podatku VAT za styczeń-grudzień 2009 r., co wynika z postanowienia o przeszukaniu, jak i wezwania do osobistego stawiennictwa w charakterze podejrzanego w związku z wystawianiem nierzetelnych faktur m.in. przez firmę A za lata 2006-2009, które doręczono mu w dniu 19 grudnia 2014 r. Wobec powyższego nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego. Stanowisko uznające, że okolicznością decydującą o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia nie jest wyłącznie wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów podejrzanemu, czy przesłuchanie w takim charakterze, lecz również okoliczność, że podatnikowi wiadomo, że toczy się przeciwko niemu postępowanie karnoskarbowe, jest już ugruntowane. I tak w wyroku z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 303/11, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przykładowo okoliczności mogące świadczyć o tym, że podatnik uzyskał wiedzę o postępowaniu karnym skarbowym takie jak: wydanie postanowienia o wszczęciu dochodzenia w sprawie nierzetelnego prowadzenia przez skarżącego księgi podatkowej, wydanie postanowienia o zawieszeniu tegoż postępowania, czy też dokonanie przeszukania u podatnika w związku z tym dochodzeniem. Stanowisko to Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela. Istotna jest bowiem w tym przypadku wiedza podatnika o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym i skarżący taką wiedzę powziął przed upływem terminu przedawnienia.

Przechodząc do meritum podnieść należy, że w niniejszej sprawie organy podatkowe zasadnie odmówiły skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej przez "B" W. D..

Podstawowym przepisem regulującym powyższą kwestię jest art. 86 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, dalej ustawy VAT. Przepis ten w ust. 1 stanowi, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawodawca wyraźnie wskazał, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach z tytułu nabycia towarów i usług. Według obowiązującego od 1 maja 2005r. przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a - nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności.

Analiza powołanych przepisów dowodzi, iż przepis art. 86 ustawy VAT, stanowiący odpowiednik implementowanego art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE.L. 347.1) - poprzednio art. 17 ust. 2 VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) – Dz.U. UE.L Nr 145.1), reguluje zasadniczą cechę tego podatku, jaką jest jego neutralność. Neutralność ta wyraża się w umożliwieniu przedsiębiorcy odliczenia od obciążającej go kwoty podatku należnego do zapłacenia, kwoty podatku naliczonego zapłaconego wcześniej przez przedsiębiorcę przy zakupie towarów i usług. Dzięki temu podatnik jest uwalniany od ciężaru ekonomicznego tego podatku, który to ciężar faktycznie obciąża konsumenta. Przy czym prawo do odliczenia może dotyczyć wyłącznie tych czynności, które faktycznie zostały dokonane. Sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia podatku VAT na niej wykazanego. Odliczenie przysługuje tylko wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami. Analiza ww. przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a wskazuje, że ograniczenie w nim zawarte odnosi się do faktur dokumentujących fikcyjne transakcje, czyli do faktur, które nie opisują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Aby mówić o podatku od towarów i usług musi zaistnieć czynność. Każda czynność - dla wywarcia w systemie podatku od towarów i usług pełnych skutków charakterystycznych dla czynności opodatkowanej - musi cechować się "stroną materialną" oraz "stroną formalną". Czynność nieposiadająca "strony materialnej" to taka, która ma jedynie swój obraz w dokumentacji, lecz nie została w rzeczywistości przeprowadzona.

W rozpatrywanej sprawie zachodzi brak czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem do towarów i usług. Czynności takie po stronie sprzedawcy nie rodzą obowiązku odprowadzenia podatku należnego, zaś po stronie nabywcy nie dają prawa do odliczenia podatku naliczonego. Zasadnie więc organy podatkowe zakwestionowały wynikające z art. 86 ust. 1 VAT prawo skarżącego do obniżenia podatku naliczonego o podatek należny wynikający z faktury wystawionej przez "B" W. D..

Jeśli chodzi o ww. kontrahenta strony skarżącej, to – jak wynika z zebranego materiału dowodowego - nie wykonywał on w badanym okresie rozliczeniowym na rzecz skarżącego żadnych usług budowlanych. Zgromadzony materiał dowodowy, zwłaszcza w zakresie osobowych źródeł dowodowych, pozwalał organom na dokonanie takiej właśnie jego oceny. W sprawie organy przeprowadziły wszelkie niezbędne i konieczne dla ustalenia (wyjaśnienia) istotnych okoliczności faktycznych, a dopuszczone (zgodne z prawem) w art. 180 i art. 181 O.p. dowody. Przeprowadzone dowody, jak potwierdzają załączone akta administracyjne, pozwoliły, wbrew zarzutom skargi, zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 O.p., na wszechstronne i kompletne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Nastąpiło to w oparciu zarówno o włączone do materiału dowodowego tej sprawy przez organ dowody zgromadzone w innych postępowaniach, jak i dowody zebrane w niniejszym postępowaniu.

Przywołano w zaskarżonej decyzji akt oskarżenia W. D. z dnia [...]r. w postępowaniu karnym skarbowym w sprawie sygn. akt [...], z którego wynika, że W. D. w rzeczywistości nie wykonywał żadnych prac dla P. D., a jego rola sprowadzała się tylko do wystawiania tzw. "pustych" faktur, za co otrzymywał wynagrodzenie. Wskazano również na wyrok Sądu Rejonowego dla Ł.-W. z dnia [...]. uznający W. D. za winnego popełnienia czynu polegającego na wystawianiu w latach 2005-2010 nierzetelnych faktur VAT m.in. dla firmy "A" P. D., w sytuacji gdy faktury te nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych oraz na pismo Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...]r., z którego wynika, że z dniem 20.11.2007 r. W. D. został wykreślony z rejestru podatników z uwagi na brak śladów prowadzenia działalności gospodarczej i brak kontaktu z nim. W zakresie dokonanych w tym przedmiocie ustaleń zasadnicze znaczenie ma również protokół przesłuchania W. D. z dnia 11.02.2014r., sporządzony w toku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec "C" Sp. z o.o. za 2009r., z którego wynika, że w 2009 roku wystawił on dla firmy "A" P. D. oraz dla Sp. z o.o. "C" faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a za wystawianie tych faktur otrzymywał od P. D. wynagrodzenie w wysokości 1000-1500 zł miesięcznie.

W świetle powyższych dowodów, zdaniem Sądu, zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że faktura wystawiona przez firmę "B" W. D. nie dokumentuje rzeczywistej transakcji gospodarczej, natomiast skarżący faktycznie nie dokonywał czynności opodatkowanych, a prowadzona przez niego działalność gospodarcza polegała wyłączenie na wprowadzaniu do obrotu tzw. "pustych faktur".

W tym stanie rzeczy uznać należy, że faktury dokumentujące zakup przez skarżącego usług rachunkowych, najmu, monitoringu i usług internetowych, nie stanowią w myśl przepisu art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług prawa do odliczenia podatku naliczonego, gdyż zgodnie z tym przepisem prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonania czynności opodatkowanych. Z poczynionych przez organy podatkowe ustaleń wynika natomiast, że powyższe faktury "kosztowe" miały na celu jedynie uwiarygodnienie firmy skarżącego i stworzenie pozorów prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej.

W sytuacji takiej, jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, w której podatnik odliczył podatek naliczony wynikający z tzw. pustych faktur (rozumianych jako dokument, któremu w rzeczywistości w ogóle nie towarzyszy transakcja w nim wskazana, lub też któremu towarzyszy realna transakcja, ale z udziałem innego podmiotu niż wystawca tej faktury, czego świadom jest odbiorca takiej faktury), dobra wiara nabywcy ze swej istoty nie może być uwzględniona. Nie sposób bowiem przyjąć, że strona, odliczając podatek z takiej faktury, nie jest świadoma swojego oszukańczego działania czy nadużycia prawa, skoro wystawieniu tego rodzaju faktury nie towarzyszy w ogóle żadna dostawa towaru lub świadczenie usług przez podmiot ją wystawiający, ani żaden inny (obrót istnieje tylko na fakturze).

Jednakże powyższa konstatacja nie oznacza, że skarżący nie jest zobowiązany do zapłaty podatku ujawnionego w wystawionej przez niego fakturze. Tak więc do faktur wystawionych przez skarżącego na rzecz kontrahentów będzie miał zastosowanie art. 108 ust. 1 ustawy VAT. Stosownie do treści art. 108 ust. 1 ustawy VAT, w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Art. 108 ust. 1 ustawy VAT kreuje obowiązek zapłaty kwoty podatku wykazanego w fakturze w oderwaniu od regulacji dotyczących obowiązku podatkowego i zobowiązania podatkowego. Chodzi więc o obowiązek zapłaty, stanowiący powinność skonkretyzowaną już w obrębie tego przepisu bez powiązania w szczególności z instytucjami takimi jak obliczanie i wpłacanie podatku za okresy miesięczne oraz kształtowanie zobowiązania podatkowego według określonych relacji między podatkiem należnym i podatkiem naliczonym. Z tego też względu należy stwierdzić, że zapłata podatku wynikającego z deklaracji VAT-7, w której ujęto podatek pustej faktury, pozostaje bez wpływu na obowiązek jego zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy podatku od towarów i usług.

Z materiału dowodowego szczegółowo przedstawionego na stronach 10-12 zaskarżonej decyzji wynika, że firma skarżącego nie mogła wykonać prac budowlanych na rzecz firmy "I", gdyż nie posiadała zaplecza i sprzętu pozwalającego na wykonanie tych prac, a wskazani przez skarżącego podwykonawcy, tj. "B W. D., "G" J. M. i B. K. również nie wykonali ww. prac. Dodatkowo podnieść należy, że zeznania P. D. twierdzącego, że ww. firmy wykonywały prace dla jego firm "A" i "C" Sp. z o.o., organy zasadnie uznały za niewiarygodne. O braku wiarygodności P. D. świadczą dodatkowo sprzeczności w jego zeznaniach złożonych w toku postępowania kontrolnego nr [...] w dniu [...] r. i w toku postępowania kontrolnego nr [...] w dniu [...] r., przedstawione na stronach 11 i 12 zaskarżonej decyzji. Tak samo oceniono wiarygodność zeznań R. F.

W związku z powyższym, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki do zastosowania art. 108 ust. 1 ustawy VAT i nie budzi wątpliwości określenie stronie skarżącej podatku do zapłaty w wysokości wskazanej w zaskarżonej decyzji w odniesieniu do każdej z wymienionych w tej decyzji faktur.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących zaniechania przeprowadzenia konfrontacji G. K. i W. D. oraz P. D. i W. D. należy zauważyć, że strona na żadnym etapie postępowania nie złożyła wniosków dowodowych dotyczących przeprowadzenia konfrontacji. Podnieść też należy, że W. D. w przesłuchaniu z dnia 11.02.2014r. zeznał, że nie prowadził w 2009 działalności gospodarczej a jedynie wystawiał faktury VAT, które nie potwierdzają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych na rzecz firm C Sp. z o.o., A P. D. oraz G J. M., wskazał więc na czym polegała "współpraca" z tymi podmiotami, zaś P. D. przesłuchany w dniu 18.09.2014r. również wyjaśnił ze swego punktu widzenia na czym ta współpraca polegała.

Odnośnie zaniechania przeprowadzenia konfrontacji B. K. i W. D. należy wyjaśnić, że postanowieniem z dnia [...] r. włączono do przedmiotowego postępowania kontrolnego protokół przesłuchania B. K. z dnia 25.04.2012r. oraz protokół konfrontacji B. K. i W. D. z dnia 8.05.2012 r.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w wyczerpujący sposób przedstawia okoliczności współpracy W. D. z B. K. i P. D., zatem zasadnie organ uznał, że nie było potrzeby przeprowadzania konfrontacji ww. osób.

Sąd nie podziela również zarzutów skarżącego dotyczących dowolnej i błędnej oceny skutków prawnych jakie wywołuje wydany przeciwko W. D. wyrok Sądu Rejonowego dla Ł.-W. Z zeznań W. D. wynika jednoznacznie, że nie prowadził on w 2009 roku działalności gospodarczej, nie zatrudniał pracowników, nie posiadał, ani nie wynajmował sprzętu budowlanego, a jego współpraca z firmami A P. D. i C Sp. z o.o. polegała jedynie na wystawianiu faktur VAT, które nie potwierdzały rzeczywiście wykonanych usług i dostaw. Należy przy tym podkreślić, że zakres prac które W. D. miał świadczyć na rzecz firm A P. D. i C Sp. z o.o. w 2009 roku wymagałby zatrudnienia co najmniej kilkudziesięciu pracowników o różnych specjalnościach oraz dysponowania specjalistycznym sprzętem np. śrutownicami, sprzętem do piaskowania, sprzętem budowlanym. Z kolei z zebranego materiału dowodowego dotyczącego funkcjonowania firmy A P. D. wynika, że nie zatrudniała ona pracowników budowlanych, ani nie dysponowała sprzętem budowlanym, a na udokumentowanie wykonania prac budowlanych dla firm I R. F. oraz "C" Sp. z o.o. nie posiadała innych faktur niż faktura wystawiona przez firmę B W. D.. Z powyższego wynika, że wyrok Sądu Rejonowego dla Ł.-W. w Ł. z dnia [...]r. uznający W. D. winnym wystawiania w latach 2005-2010 m. in. na rzecz firmy A P. D. faktur, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych stanowi dowód na to, że również P. D. wystawiał nierzetelne faktury VAT, bowiem sam nie posiadał możliwości wykonania prac budowlanych, a jedynym jego "podwykonawcą" był W. D..

Odnosząc się do zarzutu zaniechania załączenia w poczet materiału dowodowego akt sprawy karnej prowadzonej przeciwko A. J. (Sąd Rejonowy dla Ł.-W. w Ł. sygn. akt[...]), zdaniem Sądu organ zasadnie uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji. Strona w toku postępowania kontrolnego nie wnioskowała o włączenie do akt postępowania materiału dowodowego w postaci akt sprawy karnej skarbowej prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla Ł.-W. przeciwko A. J. (sygnatura akt [...]). Należy ponadto zauważyć, że przedmiotowa sprawa karna dotyczyła działalności A. J. jako prezesa Spółki H w 2006 roku, zaś przedmiotowe postępowanie dotyczy 2009 roku.

Sąd nie zgadza się również z zarzutem strony, że organy nie przedstawiły dowodu przeciwnego wskazującego, jaki inny podmiot miałby wykonywać prace udokumentowane sporną fakturą. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalono bowiem, że P. D. prowadzący w 2009 r. działalność pod nazwą A P. D. faktycznie nie dokonywał czynności opodatkowanych w zakresie usług budowlanych, a ujęcie faktury wystawionej przez B W. D. jak i pozostałych zakwestionowanych faktur kosztowych (s. 3-7 zaskarżonej decyzji) miało na celu obniżenie podatku należnego i zwiększenie kosztów podatkowych. Prowadzona działalność w okresie objętym postępowaniem kontrolnym polegała wyłącznie na wprowadzaniu do obrotu tzw. "pustych" faktur, dokumentujących fikcyjne transakcje w zakresie usług budowlanych. Powyższe działania stwarzały pozory prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej, zalegalizowanej uzyskaniem wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i numeru identyfikacyjnego REGON oraz potwierdzeniem zarejestrowania podmiotu jako podatnika VAT czynnego.

Podnieść w tym miejscu należy, że co do zasady ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) spoczywa na organie podatkowym. Nie jest to jednak obowiązek nieograniczony, w szczególności jeżeli podatnik usiłuje wywieść korzystne dla siebie skutki podatkowe. W sytuacji, gdy podatnik kwestionuje ustalenia organów, to na nim ciąży obowiązek wykazania, że są one nieprawidłowe lub niekompletne. Zwrócić tu należy uwagę na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego, wskazuje się również, że ustalenie niektórych faktów - zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik - pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2166/09, dostępne w bazie CBOSA: www.nsa.orzecznictwo.gov.pl).

Sąd nie podziela także stanowiska strony, że dokumenty sądowe w sprawie [...] stanowią podstawę do wyłączenia od prowadzenia sprawy inspektora kontroli skarbowej K. S.. Zgodnie z treścią art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej do wyłączenia inspektora stosuje się odpowiednio art. 130 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. W przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art. 130 § 1 lub § 3 Ordynacji podatkowej, uzasadniająca wyłączenie K. S.- inspektora kontroli skarbowej od udziału w prowadzonym postępowaniu kontrolnym, bowiem okoliczność przesłuchania inspektora w jednym postępowaniu nie może być przesłanką wyłączenia go od udziału w drugim postępowaniu.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i wbrew wywodom skarżącego, przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów art. 121, art. 122, art. 123, art. 125, art. 180, art. 181, art. 187 § 2 w zw. z art. 216, art. 190, art. 191 i art. 193 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie organy działały na podstawie przepisów prawa, ustaliły istotne dla sprawy okoliczności faktyczne w sposób wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, rozważyły zebrane dowody i w wyniku analizy wyciągnęły uzasadnione merytorycznie wnioski. Postępowanie dowodowe było prowadzone z uwzględnieniem zasad postępowania. Fakt, że strona nie zgadza się z ustaleniami faktycznymi nie znaczy, że ustalenia te są nieprawidłowe, dokonane z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej czy zasady swobodnej oceny dowodów. W ocenie Sądu, granice swobodnej oceny dowodów w przedmiotowej sprawie nie zostały przekroczone, a argumentacja organów obu instancji jest spójna i logiczna.

Odnosząc się natomiast do wniosków skarżącego dotyczących zobowiązania organu I instancji do przedłożenia akt dotyczących innych firm oraz dokumentacji wskazanej na stronie piątej skargi, celem przeprowadzenia z nich dowodu, wskazać należy, że wniosek taki nie znajduje podstawy prawnej i nie może zostać uwzględniony.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw, w związku z czym oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.

P.C.