Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 556/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 1, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech (spr.) Sędziowie Jolanta Rajewska NSA Marek Stojanowski Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 14 września 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 września 2006 r. sygn. akt II SA/Lu 114/06 w sprawie ze skargi Z. W. na Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 10 października 2002 r. sygn. akt. II SAB/Lu 27/02 w sprawie zasiłku stałego wyrównawczego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. przyznaje radcy prawnemu M. B. od Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych oraz kwotę 26,40 (dwadzieścia sześć 40/100) złotych podatku od towarów i usług - tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 września 2006 r., sygn. akt II SA/Lu 114/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. W. w przedmiocie wymierzenia grzywny Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej w N. za niewykonanie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 10 października 2002 r. (sygn. akt II SAB/Lu 27/02) w sprawie zasiłku stałego wyrównawczego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na następujący stan sprawy: decyzją z dnia 29 stycznia 2002 r., znak: OPS/812/93/6/02, Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. odmówił Z. W. przyznania zasiłku stałego wyrównawczego oraz dodatku do zasiłku stałego wyrównawczego.

Decyzją z dnia 20 marca 2002 r., nr SKO.0073/495/OS/2002, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Wobec okoliczności, że Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. nie wydał decyzji w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Z. W. złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na bezczynność organu, a w dniu 3 czerwca 2002 r. skargę na bezczynność organu do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wyrokiem z dnia 10 października 2002 r., Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 27/02, zobowiązał Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Niemcach do wydania w terminie 1 miesiąca od doręczenia wyroku decyzji w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego oraz dodatku do zasiłku stałego wyrównawczego.

Decyzją z dnia 4 listopada 2002 r., znak: OPS 8122/1486/36/02, Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w N. przyznał Z. W. zasiłek stały wyrównawczy w wysokości 418 zł miesięcznie począwszy od dnia 1 lipca 2002 r. – na stałe.

Decyzją z dnia 10 marca 2003 r., znak: SKO.0073/358/OS/2003, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W dniu 9 grudnia 2005 r. Z. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o wymierzenie grzywny Kierownikowi Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 10 października 2002 r., sygn. akt II SAB Lu 27/02, zobowiązującego ten organ do wydania w terminie 1 miesiąca od doręczenia wyroku decyzji w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego oraz dodatku do zasiłku stałego wyrównawczego.

W odpowiedzi na skargę Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w N. podał, że decyzją z dnia 4 listopada 2002 r., znak: OPS 8122/1486/36/02, skarżącemu taki zasiłek został przyznany, która to decyzja została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia 10 marca 2003 r. znak: SKO.0073/358/OS /2003.

Pismem z dnia 23 maja 2006 r. zatytułowanym "aneks do skargi", skarżący dodał, że decyzją Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z dnia 4 listopada 2002 r. została wydana na wniosek z lipca 2002 r., a nie na wniosek z 22 listopada 2001 r., czy z urzędu. Skarżący wskazał, że w listopadzie 2001 r. jego sytuacja życiowa była inna, niż w lipcu 2002 r. oraz podniósł, że odpowiedź na skargę to "galimatias niekompetencji".

W ocenie skarżącego dotąd nie wydano i nie doręczono decyzji na wniosek z dnia 22 listopada 2001 r. po ponownym rozpatrzeniu sprawy, po jej uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (nr SKO.0073/495/OS/02) i nie przyznano mu zasiłku stałego wyrównawczego oraz dodatku chorobowego od listopada 2001 r. do 30 czerwca 2002 r.

Wyrokiem z dnia 19 września 2006 r., sygn. akt II SA/Lu 114/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. W. w przedmiocie wymierzenia grzywny Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej w N. za niewykonanie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 10 października 2002 r. (sygn. akt II SAB/Lu 27/02) w sprawie zasiłku stałego wyrównawczego.

Sąd wskazał, że wykonując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. decyzją z dnia 4 listopada 2002 r., nr OPS/8122/1486/36/02, przyznał skarżącemu z urzędu zasiłek stały wyrównawczy w wysokości 418 zł miesięcznie od dnia 1 lipca 2002 r. na stałe. Tym samym organ wykonał orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2002 r.

Sąd podkreślił, że powyższa decyzja była przedmiotem odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia 10 marca 2003 r., nr SKO.0073/358/OS/2003, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 września 2006 r. skargę kasacyjną złożył pełnomocnik Z. W., radca prawny M. B., zaskarżając go w części oddalającej skargę i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga kasacyjna zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 141 § 4 powołanej ustawy o Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego niniejszą skargą orzeczenia, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 27/02, z dnia 10 października 2002 r. został wykonany,

2) art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na oddaleniu skargi, gdy skargę należało uwzględnić,

3) art. 154 § 1 i 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na zaniechaniu wymierzenia grzywny, gdy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie z dnia 10 października 2002 r., sygn. akt II SAB/Lu 27/02, nie został wykonany przez organ administracji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd rozpoznający skargę oparł swoje orzeczenie na wybiórczej analizie stanu faktycznego sprawy i przyjął za podstawę swojego wyroku błędnie ustalony stan faktyczny – działając tym samym w sposób sprzeczny z dyspozycją art. 154 § 1 i § 2 oraz art. 141 § 4 i art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarżący podniósł, że Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. podjął decyzję, utożsamianą z wykonaniem orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, w innej toczącej się sprawie, niż ta, w której Z. W. złożył skargę na bezczynność organu administracji.

Wskazano, że Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. wszczął postępowanie w związku z wydaniem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 14 października 2002 r. uchylającej decyzję tegoż Kierownika w sprawie przyznania świadczenia w postaci zasiłku stałego wyrównawczego, a więc wydanie decyzji z dnia 4 listopada 2002 r. nie było wykonaniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 27/02.

Wskazano również, że rozstrzygając niniejszą sprawę pominięto fakt, że w dniu 1 maja 2004 r., na podstawie art. 149 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej ex lege doszło do uchylenia decyzji z dnia 4 listopada 2002 r. wydanej przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N., co również podważa prawidłowość rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwieniu sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenie temu organowi grzywny.

W niniejszej sprawie skarżący Z. W. uznał, że nie został wykonany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 10 października 2002 r., sygn. akt II SAB/Lu 27/02, zobowiązujący Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. do wydania w terminie 1 miesiąca od doręczenia wyroku decyzji w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego oraz dodatku do zasiłku stałego wyrównawczego.

Z uzasadnienia tego wyroku wynika, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia 20 marca 2002 r., nr SKO.0073/495/OS/2002, uchyliło decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z dnia 29 stycznia 2002 r., nr 8121/93/6/02, i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, ale mimo złożenia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na bezczynność organu pierwszej instancji żadna decyzja nie została wydana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę uznał, że powyżej przywołany wyrok z dnia 10 października 2002 r., sygn. akt II SAB/Lu 27/02, został wykonany, gdyż decyzją z dnia 4 listopada 2002 r., nr OPS 8122/1486/36/02, Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. przyznał skarżącemu Z. W. z urzędu zasiłek stały wyrównawczy w wysokości 418 zł miesięcznie od dnia 1 lipca 2002 r. na stałe.

Wprawdzie z daty rozpoznania sprawy, to jest dnia 4 listopada 2002 r., wynika, że zasiłek stały wyrównawczy został przyznany po wyroku z dnia 10 października 2002 r., ale z decyzji tej nie wynika, jakiego wniosku Z. W. dotyczy rozstrzygnięcie, natomiast wskazane zostało, że "przyznaje się to świadczenie z urzędu, ale zostało oparte na decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 14 października 2002 r. uchylającą decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Niemcach w sprawie świadczenia w postaci zasiłku stałego wyrównawczego".

Tak sformułowana treść decyzji nie pozwala na ocenę czy rzeczywiście nastąpiło niewykonanie wyroku z dnia 10 października 2002 r.

Skarżący twierdzi, że Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Niemcach podjął decyzję, utożsamianą z wykonaniem orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie w innej toczącej się sprawie niż ta, w której Z. W. złożył skargę na bezczynność organu.

Dopóki jednak decyzja z dnia 4 listopada 2002 r. Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej oraz utrzymująca ją w mocy decyzja ostateczna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 10 marca 2003 r., w której zakwestionowano działanie organu pierwszej instancji, ale nie wskazano, jakiego wniosku Z. W. dotyczy rozstrzygnięcie, pozostawały w obrocie prawnym, nie było podstaw do wymierzenia organowi grzywny.

Zatem uznać należy, że mimo częściowo błędnego uzasadnienia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

O kosztach dla pełnomocnika Z. W. ustanowionego z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 250 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.