Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 524/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Asesor WSA Michał Sułkowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2022 r. sprawy ze skargi K. P. na bezczynność partii politycznej [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje partię polityczną [...] do rozpoznania punktów 2, 3 i 4 wniosku K. P. z dnia [...] października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. odrzuca skargę w części dotyczącej punktu 1 wniosku z dnia [...] października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej; 4. zasądza od partii politycznej [...] na rzecz K. P. kwotę 100 (słownie sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania;


UZASADNIENIE

K. P. (dalej: Skarżący) w dniu [...] października 2020 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej do Partii [...]. W ww. wniosku Skarżący prosił o udostępnienie następujących informacji:

1. Protokołów z posiedzeń zarządu partii od dnia 12 listopada 2019 r. do dnia otrzymania niniejszego wniosku o informację publiczną;

2. Uchwał podjętych przez zarząd partii od dnia 12 listopada 2019 r. do dnia otrzymania niniejszego wniosku o informację publiczną;

3. protokołów z posiedzeń komisji rewizyjnej wraz z wynikami kontroli za rok 2019 i za rok 2020;

4. wykazu ekspertyz/analiz/opinii opłaconych z Funduszu Eksperckiego partii w 2019 r. i w 2020 r.

Strona wniosła o udostępnienie informacji wraz z załącznikami w formie mailowej na adres [...].

W dniu [...] października 2020 r. Partia [...] (dalej: organ) w odpowiedzi na ww. wniosek, skierował do strony wiadomość elektroniczną, w której stwierdził, że wnioskowana informacja w zakresie punktu pierwszego i drugiego nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Organ podkreślił, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do podmiotów wskazanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, w tym zgodnie z art. 4 ust. 2 partii politycznych, w zakresie tam wskazanym. Informacje w zakresie zarówno protokołów posiedzeń i wyników kontroli komisji rewizyjnej, wykazów ekspertyz, analiz i opinii opłaconych z funduszu eksperckiego partii politycznej oraz uchwał zarządu partii dotyczących źródeł, sposobów gromadzenia i wydatkowania finansów partii politycznych mieszczą się w definicji informacji publicznej.

Organ stwierdził, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa nie każda informacja podlega udostępnieniu. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Organ podniósł, iż wystąpiły przesłanki do odmowy udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej udostępnienia wszystkich protokołów z posiedzeń zarządu partii, wyłączono zatem tę część informacji, która dotyczyła udostępnienia protokołów z posiedzeń zarządu partii od dnia 12 listopada 2019 r. do dnia otrzymania wniosku o informację publiczną.

Skarżący pismem z dnia 25 listopada 2022 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez jego niezastosowanie, przez co doszło do naruszenia prawa Skarżącego do uzyskania informacji posiadającej przymiot informacji publicznej,

- art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej jako: "UDIP") poprzez jego niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu wnioskowanych informacji, które nie zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Wniósł o zobowiązanie Podmiotu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] października 2020 r. oraz zwrot kosztów postępowania wobec norm przypisanych.

Skarżący wskazał, iż należy zwrócić uwagę na status prawny partii politycznej na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Partie polityczne nie zostały wprost wymienione w art. 4 ust. 1 UDIP, oznacza to, że partie polityczne należy zakwalifikować jako podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 2 UDIP.

W odpowiedzi na skargę organ w pierwszym punkcie wniósł o jej oddalenie i zniesienie kosztów postępowania, w punkcie drugim o wydanie innego orzeczenia uwzględniającego okoliczności sprawy przytoczone w odpowiedzi na skargę wraz ze stosownym rozstrzygnięciem o kosztach. Organ stwierdził, iż wobec przesłanej decyzji Wnioskodawca nie zajął żadnego stanowiska aż do dnia 29 września 2021 r., kiedy to przesłał pismo na adres Partii [...]. W piśmie tych Wnioskodawca powołuje się na wadliwość doręczenia mailowego decyzji odmownej z [...] października 2020 r. W dniu 25 listopada 2021 r. Wnioskodawca przesłał na adres Partii [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Organ podnosi, że skarga formalnie zatytułowana jest ,,Skarga na bezczynność organu", ale w rzeczywistości nie odnosi się do bezczynności organu, lecz kwestionuje merytorycznie zasadność decyzji. Organ stoi na stanowisku, iż - wbrew przekonaniu Wnioskodawcy zawartemu w piśmie z dnia 29 września 2021 r. doręczenie decyzji z dnia [...] października 2020 r. drogą elektroniczną (mailową) było prawidłowe. W okresie do dnia 5 października 2021 r. obwiązywał przepis art. 109 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym ówczesne decyzje mogły być doręczane za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Oznacza to, iż nic nie stało na przeszkodzie, by Skarżący zaskarżył wymienioną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, czego nie uczynił w terminie. Wobec niezaskarżenia decyzji czy to w formie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy czy też w trybie skargi do sądu administracyjnego, przedmiotowa decyzja stała się ostateczna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. brzmienia przepisu art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – zwaną dalej "P.p.s.a."). Zgodnie z przywołanym art. 119 pkt 4 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe postępowanie.

Na podstawie art. 120 P.p.s.a., sąd rozpoznaje sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, zwaną dalej: "P.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1276, zwanej dalej także jako: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania.

Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przy tak zakreślonych ramach prawnych sprawy Sąd w punkcie wyjścia rozważań wskazuje, że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności.

W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2011, s. 109).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu administracyjnego jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Z kolei w myśl art. 4 ust. 2 in fine u.d.i.p. obowiązane do udostepnienia informacji publicznej są także partie polityczne. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że – co do zasady – partie polityczne, są zobowiązane do udostępniania informacji publicznej, co zresztą przyznaje również Partia [...]. Dodać należy, że kwestia ta nie budzi wątpliwości i jest jednolicie oceniana w judykaturze, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 916/21, podnosząc, że ".(...) ustawodawca obowiązek udostępnienia informacji publicznej przez partie polityczne zawarł w art. 4 ust. 2 ustawy (...)".

Ponieważ kwestia ta, jak zaznaczono wyżej, nie budzi między stronami sporu, Sąd odstępuje od dalszych rozważań w tym aspekcie, w pełni akceptując dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie podmiotowego obowiązku partii politycznych udzielania informacji publicznych.

Bezspornym jest także w sprawie, że wnioskowana przez K. P. informacja nie została udzielona przez organ w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2 omawianej ustawy oraz że organ w dniu [...] października 2020 r. wydał decyzję [...], mocą której – po rozpatrzeniu wniosku złożonego drogą elektroniczną przez K. P. – odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w części dotyczącej udostępnienia protokołów z posiedzenia zarządu Partii [...].

Z analizy nadesłanych akt administracyjnych wynika nadto, iż wniosek skarżącego z dnia [...] października 2020 r. w zakresie punktów 2, 3 i 4 nie został załatwiony do dnia rozpatrzenia niniejszej skargi. W tej sytuacji, uważając, iż informacja w zakresie punktów 2, 3 i 4 wniosku stanowi informację publiczną. Sąd zobowiązał Partię [...] do rozpatrzenia wniosku w tym zakresie.

Sąd stanął przy tym na stanowisku, iż zarówno uchwały zarządu Partii [...], jak i protokoły z posiedzenia komisji rewizyjnej Partii [...] wraz z wynikami kontroli za rok 2019 i 2020 stanowią informację o sprawach publicznych. Także taki charakter ma wykaz ekspertyz, analiz i opinii opłaconych z Funduszu Eksperckiego Partii [...] w latach 2019-2022.

Podkreślić w tym miejscu należy, iż według art. 1 ust. 1 u.p.p., partia polityczna jest dobrowolną organizacją, występującą pod określoną nazwą, stawiającą sobie za cel udział w życiu publicznym poprzez wywieranie metodami demokratycznymi wpływu na kształtowanie polityki państwa lub sprawowanie władzy publicznej. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 18 lipca 2021 r., sygn. akt K 14/12 (Dz. U z 2012 r., poz. 849), celem partii politycznych jest realizacja funkcji polegających na wpływaniu na kształt polityki państwowej, w tym także funkcji uczestniczenia w rządzeniu, przy czym funkcje te w przeważającej mierze są realizowane dzięki wykorzystywaniu budżetowych środków finansowych. W związku z powyższym, uznać należy, iż podstawowym celem działania partii politycznej jest udział w życiu publicznym, a więc trudnym do zaakceptowania jest pogląd, iż działania podejmowane przez partie polityczne, które mają wpływ na kształtowanie sfery publicznej, będą nietransparentne.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok NSA z 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 687/14, w którym zaakcentowano, iż nie wszystko, co jest związane w jakikolwiek sposób z funkcjonowaniem partii politycznej, lecz to, co wiąże się z elementem publicznym, stanowi informację publiczną, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Z całą jednak pewnością funkcjonowanie partii politycznych oraz finansowanie działalności z budżetu państwa, są przejawami aktywności w sferze publicznej, a informacje na ten temat dotyczą spraw publicznych (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 listopada 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 409/13).

Zestawiając powyższe orzeczenia z treścią art. 8 u.p.p. (stanowiącym, iż partie polityczne kształtują swoje struktury oraz zasady działania zgodnie z zasadami demokracji, w szczególności przez zapewnienie jawności tych struktur, powoływania organów partii w drodze wyborów i podejmowania uchwał większością głosów), nie sposób uznać, że dokumenty objęte wnioskiem z [...] października 2020 r. nie stanowią informacji publicznej, skoro dotyczą one ściśle działalności partii politycznej.

Odnosząc się z kolei do skargi na bezczynność w zakresie pkt 1 wniosku z dnia 2 października 2020 r., wyjaśnić należy, iż w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (dostępna w internetowej bazie orzeczeń na stronie Naczelnego Sądu Administracyjnego pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ww. uchwale bezczynność została zdefiniowana jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych bądź w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Z treści powołanych definicji normatywnych należy wywieść, że organ jest bezczynny, jeżeli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Powyższa uchwała odnosi się do spraw zakończonych decyzją administracyjną, jednak rozważania zawarte w jej uzasadnieniu pozostają aktualne dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela również stanowisko zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 7055/21 (dostępne j.w.), wedle którego stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przestaje w sensie prawnym istnieć wówczas, gdy organ administracji publicznej załatwi sprawę (zakończy postępowanie) we właściwej formie, chociażby nawet uczynił to po wymaganym terminie.

Wobec powyższego, z uwagi na wydanie przez organ w dniu [...] października 2020 r. decyzji odmownej w zakresie pkt 1 wniosku dotyczącego udostępnienia protokołów z posiedzenia zarządu Partii [...], skarga w tej części winna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Wniesienie bowiem skargi na bezczynność już po załatwieniu decyzją (lub czynnością materialno-techniczną) wniosku o udzielenie informacji publicznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu tej skargi, która to mieści się w kategorii "innych przyczyn" wskazanych w powołanym art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

W zaprezentowanych realiach sprawy, Sąd uznał, że bezczynność Organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12).

Rażące naruszenie prawa dotyczyć może, w szczególności, zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, przy czym przekroczenie terminu musi być znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; podobnie: m.in. WSA w Łodzi /w:/ wyrok z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14).

W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega żadnej wątpliwości, że termin rozpoznania pkt 2,3 i 4 wniosku strony skarżącej, w kontekście dyspozycji art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., został przez organ przekroczony aż o 25 miesięcy, co jest wystarczającą przesłanką kwalifikacji bezczynności w kategorii rażącego naruszenia prawa.

Jednocześnie Sąd odstąpił od wymierzenia organowi grzywny czy przyznania skarżącemu sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., zgodnie z wysokością wskazaną w art. 154 § 6 P.p.s.a.

Podkreślenia wymaga bowiem, że wskazane środki mają charakter fakultatywny a ich stosowanie pozostawiono uznaniu sądu. W tej sytuacji ocenie podlegają konkretne okoliczności danej sprawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie: grzywna, o jakiej mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a., ma charakter przede wszystkim prewencyjny. Celem grzywny jest oddziaływanie mobilizujące i prewencyjne na organ, ale również represyjne, bowiem grzywna ma także stanowić karę za szczególnie naganny przypadek zwłoki. Jest ona dodatkowym środkiem dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie nagannych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, gdy oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona zamierzonego lub nieuzasadnionego racjonalnie lub prawnie unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając całokształt sprawy, uznał, że mimo ewidentnego niezałatwienia wniosku w części pkt 2, 3 i 4 w określonym terminie, sam fakt orzeczenia w zakresie bezczynności organu jako partii politycznej oraz uznania tej bezczynności jako rażące naruszenie prawa, wypełni kryterium przesłanki prewencyjnego odziaływania na przyszłość i dlatego odstąpił od wymierzenia zarówno grzywny, jak i sumy pieniężnej na rzecz Wnioskodawcy.

Reasumując dotychczasowe rozważania i ustalenia, Sąd podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a orzekł jak w pkt 1 wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku oparte zostało na przepisie art. 149 § 1a P.p.s.a., zaś w pkt 3 na przepisie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.