Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 377/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 26 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie: podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] roku (data nadania w urzędzie pocztowym) B. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzje Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...] określające kwoty:

- nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za luty 2009 r. do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł,

- nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za marzec 2007 r. do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł,

- nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za kwiecień 2007 r. do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł.

Zarządzeniem z dnia [...] roku skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisania, bądź o nadesłanie podpisanego oryginału tej skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie to wraz z prawidłowym pouczeniem doręczono w trybie zastępczym skarżącej w dniu [...] r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie odebrała tego wezwania, pomimo dwukrotnego awizowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej zwana p.p.s.a.) w razie, gdy nie jest możliwe ani doręczenie właściwe, ani zastępcze, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym wraz z informacją o możliwości odbioru pisma w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.

W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższy niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy.

Doręczenie uważa się, zatem za dokonane z upływem ostatniego dnia terminu czternastodniowego.

Z uwagi na to, że nie zastano adresata w przedmiotowej sprawie zastosowano doręczenie w trybie przewidzianym w art. 73 p.p.s.a., a wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi powtórnie awizowano.

Wezwanie do podpisania złożonej już w Sądzie skargi, bądź o nadesłane podpisanego oryginału skargi uważa się za skutecznie doręczone w dniu [...] r.,

a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu [...] r.

Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie nadesłała do chwili obecnej podpisanego oryginału skargi, jak również nie podpisała egzemplarza nadesłanej skargi. Zatem stwierdzić należy, że skarżąca, pomimo upływu zakreślonego terminu, nie dopełniła czynności nakazanej przez Sąd.

Wobec powyższego, z uwagi na dyspozycję art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.