Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 243/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-10-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono uzupełnienia postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1-2, art. 166
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. G. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 września 2016 r. w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009 p o s t a n a w i a: odmówić uzupełnienia postanowienia.


UZASADNIENIE

W dniu 15 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ogłosił wyrok, w którym, po pierwsze oddalił skargę T. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009, po drugie przyznał radcy prawnemu wynagrodzenie w kwocie 2.400 zł, powiększone o należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej stronie skarżącej z urzędu.

Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2016 r. starszy referendarz sądowy cofnął prawo mocy przyznane stronie skarżącej w zakresie całkowitym.

Pełnomocnik skarżącego złożył sprzeciw od powyższego postanowienia, w którym wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa radcowskiego (pełnomocnika z urzędu) oświadczając, że koszty te nie zostały w całości ani w części zapłacone według norm przepisanych.

Postanowieniem z dnia 14 września 2016 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Łodzi utrzymał w mocy ww. postanowienie referendarza sądowego. Odpis postanowienia został doręczony pełnomocnikowi w dniu 29 września 2016 r.

Pismem z dnia 29 września 2016 r. radca prawny A. G. wniósł o uzupełnienie ww. postanowienia sądu, podnosząc, że sąd nie rozstrzygnął o przyznaniu kosztów zastępstwa radcowskiego. Pełnomocnik oświadczył, że koszty nie zostały w całości ani w części opłacone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 157 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - powoływanej dalej w skrócie jako: P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 P.p.s.a.).

Stosownie do art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Żądanie pełnomocnika strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Z cytowanych przepisów wynika, że uzupełnienie wyroku (odpowiednio postanowienia) ma miejsce, w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd nie orzekł o całości skargi. Po drugie, sąd uzupełnia orzeczenia jeśli nie zamieścił w wyroku (postanowieniu) dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu

W rozpoznawanej sprawie pismo strony skarżącej z dnia 24 sierpnia 2016 r. oznaczone jako sprzeciw, w punktach I-III zawierało zarzuty i żądania skierowane wobec postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie cofnięcia prawa pomocy zaś w punkcie IV wniosek o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu.

W ocenie sądu są to dwa różne zagadnienia procesowe, rozstrzygane w oparciu o odrębne i właściwe dla tych zagadnień przepisy (art. 249 i art. 250 P.p.s.a.), w odrębnych postanowieniach (co pośrednio wynika z art. 258 § 2 pkt 7 i 8 P.p.s.a.).

Z powyższego wynika, że umieszczenie w sprzeciwie żądania przyznania wynagrodzenia nie oznacza, że sąd jest zobligowany do rozstrzygnięcia obu zagadnień w jednym postanowieniu, a w konsekwencji, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi konieczność uzupełnienia postanowienia sądu z dnia 14 września 2016 r. utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego w sprawie cofnięcia prawa pomocy. Z obowiązujących przepisów postępowania przed sądem administracyjnym nie wynika by w postanowieniu w sprawie cofnięcia prawa pomocy sąd był zobowiązany rozstrzygać kwestię wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu.

Sąd wyjaśnia, że na podstawie zarządzenia sędziego z dnia 14 września 2016 r. wniosek radcy prawnego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, zamieszczony w punkcie IV sprzeciwu, został przekazany do rozpoznania referendarzowi sądowemu. Referendarz sądowy wydał w dniu 19 września 2016 r. zarządzenie o przedstawieniu sprawy po zwrocie akt z Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe sąd orzekł jak w sentencji.

Ake.