Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1676/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6266 Jednostki pomocnicze
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art, 72 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 97 poz 674
law: Ustawa  z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela - tekst jednolity
article: art. 93 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Dorota Fleszer po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2022 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Gminy I. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia rodzajów świadczeń przyznanych w ramach pomocy zdrowotnej dla nauczycieli stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą z 31 maja 2007 r. nr VIII/36/2007, Rada Miasta Imielin określiła rodzaje świadczeń przyznawanych w ramach pomocy zdrowotnej dla nauczycieli szkół i placówek oświatowych, dla których organem prowadzącym jest Miasto Imielin oraz warunki i sposób ich przyznawania.

W skardze Wojewoda Śląski (dalej także: skarżący, organ) zawnioskował o stwierdzenie jej nieważności w całości, jako sprzecznej z art. 72 ust. 1 ustawy z 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (t.j. Dz. U. z 2006 r., nr 97, poz. 674 ze zm.; dalej jako "Karta Nauczyciela") w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej jako "Konstytucja RP").

W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że na sesji 31 maja 2007 r. Rada Miasta Imielin przyjęła uchwałę Nr VIII/36/2007 w sprawie określenia rodzajów świadczeń przyznawanych w ramach pomocy zdrowotnej dla nauczycieli szkół i placówek oświatowych, dla których organem prowadzącym jest Miasto Imielin oraz warunków i sposobu ich przyznawania, załącznik stanowił “Wniosek o przyznanie zasiłku pieniężnego na pomoc zdrowotną"; w podstawie prawnej powołano przepis art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.; dalej: u.s.g.) oraz art. 72 ust. 1 i ust. 4 Karty Nauczyciela. Uchwała ta stanowi akt prawa miejscowego; opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego.

Skarżący wskazał dalej na przepis art. 72 ust. 1 i ust. 4 Karty Nauczyciela (obowiązujący w dniu przyjęcia uchwały) i podkreślił, że zawiera on szczegółowe upoważnienie do określenia przez organ stanowiący gminy w drodze uchwały rodzaju, warunków i sposobu przyznawania środków finansowych dla nauczycieli korzystających z opieki zdrowotnej, zatrudnionych w szkołach prowadzonych przez gminę. Skoro więc sporna uchwała stanowi akt prawa miejscowego, to organ wykonujący kompetencję prawodawcy zawartą w upoważnieniu ustawowym, jest obowiązany działać ściśle w granicach tego upoważnienia. Przekroczenie kompetencji lub jej niewypełnienie przez Radę przy podejmowaniu ww. uchwały powinno być traktowane jako istotne naruszenie prawa, skutkujące nieważnością uchwały.

Zdaniem skarżącego treść § 4 ust. 5-7 oraz § 5 uchwały jest sprzeczna z art. 72 ust. 1 Karty Nauczyciela w związku z art. 7 Konstytucji RP.

Rada Miasta Imielin wskazała w § 4 ust. 5-7, że:

- ust. 5. Wnioski rozpatrywane będą przez komisję jeden raz w roku w IV kwartale.

- ust. 6. W szczególnie uzasadnionych przypadkach wniosek może być rozpatrzony w innym terminie.

- ust. 7. Dyrektor przyznaje zasiłki po zaopiniowaniu wniosków przez komisję.

Z kolei w § 5 uchwały Rada postanowiła, że: Dyrektor powołuje komisję, o której mowa w § 4 ust. 7 w składzie: dyrektor szkoły, przedstawiciel Rady Pedagogicznej, po jednym przedstawicielu związku zawodowego zrzeszającego nauczycieli zatrudnionych w szkole.

Zdaniem skarżącego nałożenie na dyrektorów szkół kompetencji do tworzenia w poszczególnych szkołach komisji uczestniczących w procesie udzielania pomocy zdrowotnej dla nauczycieli tych szkół wykracza poza upoważnienie ustawowe wynikające z art. 72 ust. 1 Karty Nauczyciela. Uprawnienie organu prowadzącego szkoły do określenia rodzajów świadczeń pomocy zdrowotnej, warunków i sposobu ich przyznawania nie oznacza, że organ ten ma kompetencje do nakazania dyrektorom szkół powoływania komisji uczestniczących w sformalizowany sposób w procedurze przyznawania świadczeń.

W § 1 ust. 2 uchwały Rada postanowiła, że: Ilekroć w uchwale jest mowa o: nauczycielach rozumie się przez to również wychowawców i innych pracowników pedagogicznych zatrudnionych w szkołach, o których mowa w ust. 1 oraz byłych nauczycielach tych szkół, którzy przeszli na emeryturę lub rentę.

Natomiast w § 3 uchwały Rada postanowiła, że zasiłek z funduszu zdrowotnego mogą otrzymać nauczyciele, o których mowa w § 1 ust. 2 (...).

Zdaniem skarżącego regulacja § 1 ust. 2 w związku z § 3 uchwały wykracza poza zakres delegacji wynikającej z art. 72 ust. 1 Karty Nauczyciela, w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały i w brzmieniu obecnym. Ustawodawca nie udzielił radzie gminy upoważnienia do określenia kręgu podmiotów uprawnionych do korzystania ze świadczenia zdrowotnego, a co więcej kwestia podmiotów uprawnionych do uzyskania pomocy zdrowotnej została uregulowana w sposób wyczerpujący w treści art. 72 Karty Nauczyciela. Tym samym przywołany przepis wprowadzony został bez podstawy prawnej, co stanowi istotne naruszenie prawa.

Nadto, definiując pojęcie nauczyciela Rada zmodyfikowała przepis art. 3 pkt 1 Karty Nauczyciela, do czego nie była uprawniona.

Z kolei w § 4 ust. 2 uchwały Rada postanowiła, że: W uzasadnionych przypadkach wniosek może złożyć członek rodziny łub inna osoba znająca sytuację zdrowotną i materialną nauczyciela.

W ocenie organu nadzoru regulacja ta jest sprzeczna z art. 72 ust. 1 Karty Nauczyciela w związku z art. 7 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego stroną postępowania o przyznanie zasiłku pieniężnego z funduszu zdrowotnego, a w konsekwencji jedynym podmiotem uprawionym do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie ww. zasiłku jest nauczyciel, działający osobiście lub poprzez przedstawiciela ustawowego (pełnomocnika).

Organ wskazał też, że regulacja § 4 ust. 8 uchwały, w brzmieniu: "Druk wniosku stanowi załącznik do niniejszej uchwały", wykracza poza upoważnienie wynikające z art. 72 ust. 1 Karty Nauczyciela, bowiem nie można zaakceptować, że stanowienie ww. wzoru wniosku, mieści się w zakresie kompetencji organu stanowiącego do określania rodzaju świadczeń przyznawanych w ramach pomocy oraz warunków i sposobów ich przyznawania. Dodatkowo, jest to materia związana z wykonywaniem uchwały i należy do wyłącznej kompetencji organu wykonawczego gminy.

Zdaniem skarżącego, za niezgodną z prawem należy uznać również treść § 2 uchwały w zakresie, w jakim odnosi się ona do wypłacania zasiłku pieniężnego (pomocy zdrowotnej) z budżetu szkoły. Rada posłużyła się pojęciem niejasnym, gdyż szkoła nie dysponuje własnym budżetem, ale działa w oparciu o plan finansowy, a z uregulowania zawartego w art. 72 Karty Nauczyciela nie wynika, aby organ prowadzący dla każdej z prowadzonych przez siebie szkół oddzielnie, miał tworzyć fundusze z przeznaczeniem na pomoc zdrowotną dla zatrudnionych w tych szkołach nauczycieli.

Reasumując, Rada Miasta podejmując zaskarżoną uchwałę nie wykonała prawidłowo delegacji z art. 72 ust. 1 Karty Nauczyciela wprowadzając regulacje wykraczające poza tę delegację. Jednocześnie stwierdzenie nieważności ww. regulacji skutkować będzie pozbawieniem uchwały elementów obligatoryjnych tj. sposobu przyznawania świadczeń w ramach pomocy zdrowotnej dla nauczycieli, co powoduje, iż uchwała taka nie może ostać się w demokratycznym państwie prawa i tym samym koniecznym jest stwierdzenie jej nieważności w całości.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wskazała, że 30 czerwca 2021 r. podjęła uchwałę nr XXX/221/2021, z której wynika, że traci moc zaskarżona uchwała z 31 maja 2007 r. nr VIII/36/2007.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżony akt (tu: uchwała) został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować jego uchyleniem przez Sąd (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność aktu w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Z treści art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, wyrok WSA z 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05).

Skarga w niniejszej sprawie została złożona przez Wojewodę, którego kompetencja do zaskarżenia uchwały wynika z art. 93 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jak wynika bowiem z art. 91 ust. 1 u.s.g. o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru – jednak w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90, zgodnie z którym wójt obowiązany jest do przedłożenia wojewodzie uchwał rady gminy w ciągu 7 dni od dnia ich podjęcia. Dodatkowo, zgodnie z art. 94 ust. 1 i 2 u.s.g., nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego (ust. 1). Z uwagi na fakt, że zaskarżona uchwała dotyczyła prawa miejscowego, Sąd był uprawniony do stwierdzenia jej nieważności.

W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że nie ma znaczenia dla rozpoznania merytorycznego skargi fakt, że Rada Miasta 30 czerwca 2021 r. podjęła uchwałę nr XXX/221/2021, uchylającą zaskarżoną uchwałę z 31 maja 2007 r. nr VIII/36/2007.

Dostrzeżenia wymaga, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane są poglądy o konieczności merytorycznego rozpoznania przez Sąd skargi, w przypadku gdy dotyczy ona aktów prawa miejscowego - i to pomimo - uchylenia takiego aktu, przed zakończeniem postępowania sądowego. U podstaw takiego twierdzenia stoi założenie, że akt prawa miejscowego od daty jego podjęcia do daty uchylenia może wywołać skutki prawne wobec podmiotów zewnętrznych, co uzasadnia konieczność jego eliminacji ze skutkiem wstecznym od daty wydania, która może nastąpić wyłącznie w trybie stwierdzenia nieważności uchwały ze skutkiem ex tunc (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1290/04 (orzeczenie to, jak i inne przywołane w niniejszym postanowieniu dostępne są na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy wyznaczają przepisy u.s.g. W myśl art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwo sprzeczności z prawem uchwały lub zarządzenia, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania takiej sankcji. W orzecznictwie przyjmuje się jednak, że tylko istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy, a więc uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym, które wpływają na treść uchwały lub zarządzenia (por. wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/07, publ. OSS 1988, nr 3, poz. 79 oraz wyrok NSA z 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95). Do takich naruszeń zalicza się między innymi naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do wydania aktu lub brak podstawy prawnej, bądź naruszenie przepisów prawa ustrojowego lub przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie to nie wystąpiło (vide: M. Stahl, Z. Kmieciak "Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny" w: Samorząd terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-1023). O istotnym naruszeniu prawa można zatem mówić wówczas, gdy naruszenie dotyczy przepisów prawa ustrojowego, materialnego czy procedury podejmowania aktów (por. wyroki NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, publ. OwSS 1998/3/79; z 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95, publ. OwSS 1996, nr 3, poz. 90; z 26 lipca 2012 r., I OSK 679/12 i I OSK 997/12).

Zatem stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy pozostaje ona w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawa, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu.

Przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem Rada Miasta przekroczyła swoje kompetencje przy podejmowaniu kwestionowanej uchwały, co stanowi istotne naruszenie prawa, skutkujące nieważnością uchwały.

Jak wynika bowiem z art. 72 ust. 1 i ust. 4 Karty Nauczyciela (obowiązującym w dniu przyjęcia uchwały) w ust:

1. Niezależnie od przysługującego nauczycielowi i członkom jego rodziny prawa do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego, organy prowadzące szkoły przeznaczą corocznie w budżetach odpowiednie środki finansowe z przeznaczeniem na pomoc zdrowotną dla nauczycieli korzystających z opieki zdrowotnej oraz określą rodzaje świadczeń przyznawanych w ramach tej pomocy oraz warunki i sposób ich przyznawania.

4. Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, zachowują nauczyciele po przejściu na emeryturę lub rentę bez względu na datę przejścia na emeryturę lub rentę.

Racje miał organ, że wolą ustawodawcy, określoną w ww. przepisie Karty Nauczyciela, było powierzenie organowi prowadzącemu szkołę (w tym przypadku Radzie Miasta) dysponowanie środkami przeznaczonymi na pomoc zdrowotną dla nauczycieli, które musi przewidzieć w swoim budżecie. Umieszczenie zatem w planach finansowych szkół środków pieniężnych na pomoc zdrowotną dla nauczycieli, którymi dysponuje dyrektor, co znalazło uregulowanie w zakwestionowanych normach § 2 ust. 1 i ust. 2, § 4 ust. 5 i ust. 6 - jest przekroczeniem delegacji ustawowej wynikającej z przepisu art. 72 ust. 1 Karty Nauczyciela.

Podobnie nałożenie na dyrektorów szkół kompetencji do tworzenia w poszczególnych szkołach komisji uczestniczących w procesie udzielania pomocy zdrowotnej dla nauczycieli tych szkół, co znalazło umocowanie w zakwestionowanym § 5 uchwały, wykracza poza upoważnienie ustawowe wynikające z przepisu art. 72 ust. 1 Karty Nauczyciela.

Nadto powierzenie w § 4 ust. 2 uchwały uprawnienia do inicjowania postępowania o przyznanie pomocy zdrowotnej dla nauczyciela członkom rodziny lub innym osobom znającym sytuację zdrowotną i materialną nauczyciela należało uznać za sprzeczne z art. 72 ust. 1 Karty Nauczyciela w związku z art. 7 Konstytucji RP.

Zaakcentować należy, że w orzecznictwie podkreśla się, że termin "sprzeczność" jest pojęciem nieostrym. Przez sprzeczność należy rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego (wyrok NSA z 29.11.2006 r., I OSK 1287/06 , LEX nr 320891). Sprzeczność z prawem uchwały (zarządzenia) organu samorządu terytorialnego zachodzi w sytuacji, gdy doszło do wydania aktu z naruszeniem przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał (zarządzeń), podstawy prawnej podejmowania uchwał (zarządzeń), przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz naruszenia przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (zarządzeń) (por. m.in. wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, LEX nr 33805). Sprzeczność uchwały (zarządzenia) z prawem musi być oczywista i bezpośrednia (wyrok WSA z 21.03.2007 , IV SA/Wa 2296/06 , LEX nr 320813).

Konkludując zatem powyższe stwierdzić należy, że Rada Miasta tworząc fundusze zdrowotne (na pomoc zdrowotną dla nauczycieli) wyodrębnione w każdym roku w budżetach szkół, powierzając dyrektorom szkół dysponowanie tymi funduszami i tworzenie komisji do rozpatrywania wniosków oraz przyznając uprawnienie wnioskodawcy tego postępowania innym podmiotom niż nauczyciel - istotnie naruszyła przepis art. 72 ust. 1 Karty Nauczyciela w związku z art. 7 Konstytucji RP. Wskazane, istotne naruszenia prawa stanowią więc podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały w całości.

Pogląd powyższy znajduje także oparcie w obszernym, jednolitym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym przepis art. 72 ust. 1 Karty Nauczyciela w sprawach reglamentacji środków na pomoc zdrowotną nauczycieli poza system świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego nakłada na organ prowadzący szkołę do zarezerwowania corocznie w budżetach odpowiednich środków na pomoc zdrowotną dla nauczycieli, a także określenia rodzaju świadczeń przyznawanych w ramach tej pomocy oraz warunki i sposób ich przyznawania (vide: wyrok z 29 stycznia 2013 r., o sygn. akt II SA/Rz 1158/12). Z przepisu art. 72 ust. 1 Karty Nauczyciela wynika obowiązek organu prowadzącego szkołę zabezpieczenia corocznie w budżetach odpowiednich środków finansowych na realizację ochrony zdrowia nauczycieli. Nie ulega zatem wątpliwości, iż wysokość środków przeznaczonych na tę pomoc powinna zostać określona w budżecie gminy, czyli w uchwale podejmowanej w szczególnym trybie, podlegającej nadzorowi Regionalnej Izby Obrachunkowej. Wolą bowiem ustawodawcy, określoną w art. 72 ust. 1 Karty Nauczyciela, jest powierzenie organowi prowadzącemu szkołę dysponowania środkami przeznaczonymi na pomoc zdrowotną dla nauczycieli, które musi przewidzieć w swoim budżecie. Umieszczenie w planach finansowych szkół środków pieniężnych na pomoc zdrowotną dla nauczycieli, którymi zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 5 ustawy o systemie oświaty dysponuje dyrektor, jest przekroczeniem delegacji ustawowej. Stwarza to, nieprzewidzianą przepisami prawa sytuację, iż powstanie nie jeden fundusz na poziomie organu prowadzącego szkoły, ale wiele funduszy, którymi dysponować będą dyrektorzy szkół. Skoro organ prowadzący szkoły wyodrębnił w ramach swojego budżetu fundusz na cel określony w art. 72 ust. 1 ustawy - Karta Nauczyciela, zobowiązany jest do dysponowania nim samodzielnie. Uprawnienie organu prowadzącego szkoły do określenia rodzajów świadczeń pomocy zdrowotnej, warunków i sposobu ich przyznawania nie oznacza, że organ ten ma kompetencje do nakazania dyrektorom szkół powoływania komisji uczestniczącej w sformalizowany sposób w procedurze administracyjnej przyznawania świadczeń.

Słusznie też wskazał organ, że wadą nieważności obarczona jest regulacja § 1 ust. 2 w związku z § 3 uchwały, gdyż wykracza poza zakres delegacji wynikającej z art. 72 ust. 1 Karty Nauczyciela. W treści tego przepisu został wyczerpująco określony krąg podmiotów uprawnionych do korzystania ze świadczenia zdrowotnego. Nadto pojęcie nauczyciela zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 1 Karty Nauczyciela. Zatem wskazując w § 1 ust. 2 uchwały, że: "Ilekroć w uchwale jest mowa o:

2. nauczycielach rozumie się przez to również wychowawców i innych pracowników pedagogicznych zatrudnionych w szkołach, o których mowa w ust. 1 oraz byłych nauczycielach tych szkół, którzy przeszli na emeryturę lub rentę."

Te postanowienia zaskarżonej uchwały wskazują na zmodyfikowanie art. 3 pkt 1 Karty Nauczyciela. Tymczasem uchwały rady gminy, będące aktami prawa miejscowego mogą być ustanowione wyłącznie na podstawie delegacji ustawowych; nie mogą ich przekraczać i regulować w sposób odmienny kwestii należących do materii ustawowej.

Rację ma też organ, że regulacja § 4 ust. 8 uchwały, w zakresie ustalenia wzoru wniosku stanowiącego Załącznik do uchwały, również wykracza poza upoważnienie wynikające z art. 72 ust. 1 Karty Nauczyciela, albowiem jest to materia związana z wykonywaniem uchwały i należy do wyłącznej kompetencji organu wykonawczego gminy. Wnika to z treści art. 30 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi, że: "Wójt wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa".

Zakres stwierdzonych w rozpoznawanej sprawie istotnych naruszeń prawa zobowiązuje Sąd do stwierdzenia, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., nieważności zaskarżonej uchwały w całości.