Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 924/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 272 ust. 8 i ust. 22, art. 273 ust. 1, 2, 6, 8, art. 272 ust. 24, art. 269 ust. 1 pkt 1, art. 273a, art. 35 ust. 3 pkt 7, § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2021
journal: Dz.U. 2021 poz 2233
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
article: art. 151, art. 106 § 3
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 132 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Alicja Polańska po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] marca 2023 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy K. (dalej "organ") wydał w dniu 19 maja 2022 r. w stosunku do D. J. (dalej "skarżący") na podstawie art. 272 ust. 8 i ust. 22 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r. z poz. 2233; dalej "u.p.w." i § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2021 r. poz. 736; dalej "rozporządzenie j.s.o."), informację roczną za 2021 r. w zakresie opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji w wysokości [...] zł po [...] zł za każdy kwartał dla nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], obręb W., nr KW [...] o pow. 1.1845m2. Informację doręczono skarżącemu w dniu 23 maja 2022 r.

Skarżący w dniu 3 czerwca 2022 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożył reklamację od ustalonej wysokości opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej dla działki nr [...] obręb W. nr KW [...]

Organ wydał w dniu 17 czerwca 2022 r. decyzję nr GK.3137.23.2.2022.AŻ,

w której ustalił dla D. J. za 2021 r. opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji w wysokości [...] zł po [...] zł za każdy kwartał dla nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], obręb W., nr KW [...] o pow. 1.1845 m2. Organ uznał, że skarżący nie złożył reklamacji, ani nie uiścił opłaty, wynikającej z przedmiotowej informacji.

W dniu 14 lipca 2023 r. skarżący złożył wniosek o sprostowanie reklamacji, gdyż jak stwierdził pomylił się w określeniu działki, bowiem miała ona dotyczyć przedmiotowej działki nr [...] (KW [...]), a nie zaś działki nr [...] (KW [...]). Według skarżącego, organ widząc pomyłkę powinien wezwać go do złożenia wyjaśnień.

W dniu 18 lipca 2023 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji z dnia 17 czerwca 2022 r. (opisanej powyżej), w którym kwestionował prawidłowość obciążenia go opłata zmienną i wskazując na błąd organu w przyjęciu, iż działka nr [...] nie jest podłączona do systemu kanalizacji otwartej. Skarżący podniósł również, że złożył reklamację od przedmiotowej informacji, lecz zawierała ona omyłkę co do numeru działki. Według skarżącego, organ winien wezwać go do złożenia wyjaśnień, gdyż wiedział, że postępowanie co do działki [...] już się toczy na skutek złożonej przez niego reklamacji. Ponadto w wydanej decyzji organ, uznając iż nie złożył on właściwej reklamacji powinien poinformować go, że na wydaną decyzję służy skarga do sądu administracyjnego, a nie jak to zrobił, iż służy odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego.

Organ wydał w dniu 21 lipca 2022 r. decyzję nr [...] na podstawie art. 132 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej "K.p.a."), w którym po rozpoznaniu odwołania skarżącego, uchylił własną decyzję z dnia 17 czerwca 2022 r. i umorzył postępowanie administracyjne w sprawie jako bezprzedmiotowe.

Organ przedstawił stan faktyczny w sprawie i wskazał, że skarżący nie złożył reklamacji dotyczącej działki nr [...]. Organ podał, że 6 czerwca 2022 r. wpłynęły reklamacje skarżącego dotyczące innych działek, lecz co do złożonej reklamacji do sprawy nr [...] organ nie mógł przyjąć, iż skarżący popełnił oczywistą omyłkę, bowiem zawierała ona wskazanie nr działki i numer księgi wieczystej – działki [...], a nie – działki [...]. Organ wskazał, że przychylił się do wniosku

o sprostowanie reklamacji i rozpozna ją w odrębnym postępowaniu, wydając nową decyzję. Decyzję doręczono skarżącemu w dniu 1 sierpnia 2023 r.

W dniu 5 sierpnia 2022 r. skarżący złożył wniosek o zwrot uiszczonych opłat za zmniejszenie retencji terenowej z uwagi na treść decyzji 21 lipca 2022 r. Do wniosku dołączył kopię przelewu na kwotę [...]zł z opisem, że dotyczy decyzji za rok 2019 i II kwartału 2002 r.

W piśmie z 9 sierpnia 2022 r. organ poinformował skarżącego, że uchylił decyzję ustalającą przedmiotową opłatę, gdyż brak było podstaw do zastosowania art. 272 u.p.w. i umorzył postępowanie. Organ uznał, że skarżący złożył reklamację i ją rozpozna podstawie art. 273 ust. 4 u.p.w. Termin do złożenia reklamacji zacznie biec od uprawomocnienia się decyzji nr GK.3137.23.3.2022.AŻ. Organ zobowiązał też skarżącego do wyjaśnienia jakiej nieruchomości miałby dotyczyć ww. wpłaty.

Organ wydał w dniu 24 sierpnia 2022 r. decyzję nr [...], w której ustalił skarżącemu za 2021 r. opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji w wysokości retencji w wysokości [...] zł po [...] zł za każdy kwartał [...] zł dla nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], obręb W., nr KW [...] o pow. 1.1845m2.

Organ przedstawił stan faktyczny od momentu wydania przedmiotowej informacji i wskazał, że przychylił się wniosku o sprostowanie złożonej przez stronę reklamacji i uchylił swoją decyzję z 17 czerwca 2022 r., co skutkowało rozpoznaniem reklamacji na nowo. Organ przedstawił zarzuty zawarte w reklamacji i wskazał, że w ewidencji dostępnej w Urzędzie Gminy K. nie istnieje działka o nr [...], obręb W., na którą powołał się skarżący.

Organ wyjaśnił, że kwestia zmniejszonej retencji przedmiotowej działki badana jest od 2018 r., w którym to roku po raz pierwszy naliczono ww. opłatę dla dz. [...].

Organ wskazał, że w związku z brakiem złożenia przez stronę oświadczenia,

o którym mowa w art. 552 § 2b u.p.w. oraz brakiem przedstawienia dokumentacji dotyczącej wielkości powierzchni utwardzonej na przedmiotowej działce w złożonej reklamacji, przyjął, iż ustalenia organu w tym zakresie nie uległy zmianie w 2021 r. i są prawidłowe, zaś strona nie wniosła zastrzeżeń, co do wielkości utwardzonej powierzchni ww. działki. Organ podał, że spór dotyczy ujęcia przedmiotowej działki

w systemie kanalizacji otwartej i zamkniętej. Organ wskazał, że nie kwestionuje faktu, iż działka jest wyposażona w wewnętrzny system kanalizacji, lecz system ten nie jest w żaden sposób podłączony do gminnej sieci kanalizacji deszczowej, co skutkowało naliczeniem przedmiotowej opłaty.

Ustosunkowując się do zarzutu strony związanym z wydaną decyzją z 12 października 2020 r., organ podał, że decyzja dotyczyła 2018 r. i nie była wiążąca dla ustalenia opłaty za lata następne. W wydanej obecnie decyzji organ oparł się na orzeczeniach NSA dotyczących decyzji wydanych przez organ w podobnych sprawach.

Organ wyjaśnił definicję "systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej", odwołując się do jego słownikowego znaczenia, tj. zespołu urządzeń służących do odprowadzenia z danego obszaru wód opadowych i roztopowych, którymi mogą być urządzenia kanalizacji deszczowej jak i ogólnospławnej. Według organu, obszar, na którym znajduje się przedmiotowa działka nie jest podłączony do takiego systemu. Wybudowanie wewnętrznego systemu odprowadzania opadów atmosferycznych na działce, w ocenie organu, nie wyłącza konieczności ustalenia opłaty za zmniejszenie retencyjności nawet w przypadku posiadania instalacji/urządzeń do retencjonowania wody. W przypadku posiadania urządzeń do retencjonowania wody (w zależności od ich pojemności) stawka opłaty jest natomiast niższa. Organ wskazał, że zgodnie

z posiadanym przez stronę pozwoleniem wodnoprawnym z 18 stycznia 2008 r. nr SR.BW.6223-28/07/08 odbiornikiem wód opadowych i roztopowych jest ziemia (rów melioracyjny), a nie system kanalizacji deszczowej. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ przywołał wyrok NSA z 15 marca 2022 r. o sygn. akt III OSK 794/21.

Organ nie zgodził się z zarzutem działania organu na szkodę przedsiębiorcy.

Skarżący złożył skargę na ww. decyzję i wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił organowi:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 K.p.a., przez przyjęcie, że działka nr [...], posiadająca wewnętrzny system kanalizacji deszczowej, nie jest w żaden sposób podłączona do systemu kanalizacji otwartej działający na obszarze Gminy K., podczas gdy za pośrednictwem systemu kanalizacji deszczowej na działce nr [...] wody opadowe są odprowadzane do rowu melioracyjnego, który to odprowadza dalej wody opadowe i roztopowe z terenu tej nieruchomości oraz wielu innych do rzeki B. , położonej w granicy administracyjnej miasta S., zapewniając odprowadzanie wód opadowych i roztopowych w szczególności do wód powierzchniowych w konsekwencji naliczenie opłaty retencyjnej, podczas gdy brak ku temu podstaw;

2) art 77 § 1 K.p.a., przez:

a) brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego w zakresie ustalenia przesłanek zastosowania opłaty o jakiej mowa w art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w.,

b) posłużenie się dla ustalenia stanu faktycznego sprawy dowodami w postaci zdjęcia satelitarnego portalu gipson.pl/Kołbaskowo/, podczas gdy dowód ten jest dowodem niewiarygodnym, niedokładnym niemiarodajnym dla ustalenia opłaty za zmniejszenie retencji;

2. art. 10 § 1 K.p.a., przez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji;

3. § 9 pkt. 1 rozporządzenia j.s.o., poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy działka [...] posiada urządzenia do retencjonowania wody,

4. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, że działka nr [...], posiadająca wewnętrzny system kanalizacji nie jest w żaden sposób podłączona do systemu kanalizacji otwartej działający na obszarze Gminy K., podczas gdy system kanalizacji deszczowej na działce nr [...] (znajdujący się w kompleksie 19 działek, które wzajemnie są połączone między sobą systemem kanalizacji deszczowej) odprowadza wody opadowe do rowu melioracyjnego, który to odprowadza dalej wody opadowe i roztopowe z terenu tej nieruchomości oraz wielu innych do rzeki B., położonej w granicy administracyjnej miasta S., zapewniając odprowadzanie wód opadowych

i roztopowych w szczególności do wód powierzchniowych.

W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione.

Do skargi załączono: kopię reklamacji z 1 czerwca 2022 r. dot. działki nr [...]; kopię wyroku WSA w Szczecinie z 5 września 2019 r. o sygn. akt II SA/Sz 481/19; kopię decyzji z 12 października 2020 r.; kopię opinii z października 2019 r. rzeczoznawcy majątkowego dotyczącej posadowienia kanalizacji deszczowej na przedmiotowej działce.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, ustosunkowując się do zarzutów skargi. Organ podał, że skarżący ma możliwość wpięcia swojego systemu kanalizacji się do gminnej kanalizacji deszczowej, znajdującej się na działce nr [...] obręb U..

Przewodniczący Wydziału za zgoda stron skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Strony zostały poinformowane

o możliwości złożenia dodatkowych wyjaśnień na piśmie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje:

Spór dotyczy zasadności obciążenia skarżącego przedmiotowa opłatą.

Na wstępie należało poczynić kilka uwaga o trybach wydawania decyzji przez organ na tle przepisów u.p.w.

Zgodnie z art. 272 ust. 22 u.p.w., wysokość opłaty za usługi wodne, o której mowa w ust. 8, ustala wójt, burmistrz lub prezydent miasta oraz przekazuje podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne, w formie informacji, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty.

Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne, któremu przekazano informację może złożyć reklamację, jeżeli nie zgadza się z wysokością opłaty w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia otrzymania odpowiednio informacji (art. 273 ust. 1 i 2 u.p.w.).

Wójt Gminy, ustalający opłatę może wydać decyzję:

1. po rozpoznaniu złożonej reklamacji przez podmiot obowiązany do ponoszenia opłaty, gdy organ uzna ją za nieuzasadnioną (art.273 ust. 6 u.p.w.); od wydanej decyzji stronie służy od wydanej decyzji stronie służy skarga do sądu administracyjnego (art. 273 ust. 8 u.p.w.);

2. jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłaty nie złoży reklamacji i nie uiści opłaty, wynikającej z wydanej informacji (art. 272 ust. 24 u.p.w.); od wydanej decyzji służy stronie odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (art. 127 § 2 K.p.a.), a następnie od decyzji organu odwoławczego służy stronie skarga do sądu administracyjnego.

Jak wynikało z akt, organ wydał w dniu 17 czerwca 2022 r. decyzję na podstawie art. 272 ust. 24 u.p.w., przyjmując, iż skarżący nie złożył reklamacji od informacji dotyczącej działki nr [...], bowiem złożona reklamacja dotyczyła działki nr [...], co wynikało wprost z jej treści. Na dzień wydania ww. decyzji 2022 r. nie wpłynęło jeszcze pismo skarżącego, powołujące się na omyłkę w numerze działki i numerze księgi wieczystej w złożonej reklamacji z 3 czerwca 2022 r. Powyższa decyzja została zaskarżona przez stronę, która podniosła w niej zarzuty merytoryczne odnośnie prawidłowości ustalenia przedmiotowej opłaty oraz zarzut, że organ nie uwzględnił, iż złożyła reklamację, choć z błędnym opisem numeracji działki.

Organ, rozpoznając odwołanie skarżącego, wydał w dniu 21 lipca 2022 r. decyzję na podstawie art. 132 § 1 K.p.a., w której uchylił własną decyzję z dnia 17 czerwca 2022 r. i umorzył postępowanie administracyjne w sprawie jako bezprzedmiotowe. Decyzja ta nie została zaskarżona przez stronę i jest ostateczna.

W uzasadnieniu tej decyzji organ podkreślił, że uwzględnił zarzut skarżącego, że złożył reklamację od przedmiotowej informacji w terminie, lecz z błędnym oznaczeniem działki. W związku z powyższym ustaleniem, decyzja z 17 czerwca 2022 r. musiała być uchylona jako podjęta w niewłaściwym trybie tj. na podstawie art. 272 ust. 24 u.p.w., zamiast po rozpoznaniu złożonej reklamacji z uwzględnieniem trybu z art. 273 u.p.w.

Przechodząc zatem do zaskarżonej decyzji wskazać należy, że została ona wydana w trybie art. 273 ust. 6 u.p.w., tj. po rozpoznaniu reklamacji skarżącego złożonej od przedmiotowej informacji.

Zgodnie z art. 34 pkt 4 u.p.w., jako szczególne korzystanie z wód kwalifikowane jest wykonywanie na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie naturalnej retencji terenowej przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej.

Stosownie do art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w., opłatę za usługi wodne uiszcza się za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3.500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej.

Zgodnie z § 9 pkt 1 rozporządzenia j.s.o., jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej wynoszą bez urządzeń do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem - 0,50 zł za 1 m2 na 1 rok.

Sąd orzekający w sprawie podzielił stanowisko wyrażone, m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2022 r. o sygn. akt III OSK 866/21, w którym podkreślono, że sytuacji, kiedy nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym

w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, nie można utożsamiać jedynie

z faktycznym zapewnieniem odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z danej nieruchomości. Sama techniczna możliwość odprowadzenia deszczówki z danej nieruchomości nie stanowi podstawy do przyjmowania, że jest to nieruchomość ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w., nie chodzi bowiem o zebranie wód z opadów atmosferycznych (ewentualnie roztopów) do jakiegokolwiek systemu kanalizacji, ale o odprowadzenie ich do takiego systemu, który przewidziany jest na danym obszarze do odbioru wód opadowych i roztopowych. Przez systemy kanalizacji zamkniętej lub otwartej ustawodawca rozumie w ogóle organizację odprowadzania wód opadowych: zarówno jej stronę techniczną, jak

i podmiotową. System to nie tylko zespół współpracujących urządzeń, ale również zarządzanie tymi urządzeniami. Nie może przy tym chodzić o system kanalizacji wewnętrznej należący do właściciela nieruchomości i przez niego zarządzany.

Z definicji legalnej art. 16 pkt 59 u.p.w. wynika, że przez system kanalizacji zbiorczej należy rozumieć sieć w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r.

o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, zakończoną oczyszczalnią ścieków albo końcowym punktem zrzutu ścieków. Stosownie do art. 2 pkt 7 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków sieć to przewody wodociągowe lub kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi dostarczana jest woda lub którymi odprowadzane są ścieki, będące

w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Należy zatem przyjąć, że sformułowanie: "oprowadzanie do wód opadowych i roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast" zakłada, że odprowadzane wody są ujmowane w system do tego przeznaczony, który transmituje je dopiero do wód. System ten ma służyć przekazaniu wód opadowych z nieruchomości do wód. W przypadku zmniejszenia retencji nie tyle chodzi o ujęcie wód opadowych do systemu, ile o nieujęcie całego obszaru w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W świetle powyższego nie jest uzasadnione twierdzenie, że istnienie rowu melioracyjnego oznacza, że cały obszar ujęty jest

w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. NSA w ww. wyroku nie podzielił poglądu, że istniejąca na nieruchomości kanalizacja z odprowadzaniem wód do rowu melioracyjnego, niestanowiącego elementu zarządzanej i zorganizowanej całości jest systemem, o którym mowa w przepisach u.p.w. W ocenie NSA, obszar, na którym znajdowała się nieruchomość (działka nr [...] obręb W.), nie jest podłączona do takiego systemu. Wybudowanie wewnętrznego systemu odprowadzania opadów atmosferycznych nie wyłącza konieczności ustalenia opłaty za zmniejszenie retencyjności, nawet w przypadku posiadania instalacji do retencjonowania wody.

Podobne rozważania NSA zawarł w wyroku z 15 marca 2022 r. o sygn. akt III OSK 794/21, dotyczącym działki [...] obr. W. , w którym wskazał, że odprowadzanie przez skarżącego wód opadowych i roztopowych do gruntu (rowu melioracyjnego) przez istniejący na nieruchomości system kanalizacyjny nie mogło stanowić o wyłączeniu obowiązku uiszczenia opłaty za ograniczenie retencji.

Wskazać należy, że opłata za zmniejszenie naturalnej retencji wód jest opłatą alternatywną do opłaty za usługi wodne wiążące się z odprowadzaniem do wód, wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast (art. 35 ust. 3 pkt 7 u.p.w.). Przy tym opłaty za odprowadzanie do wód, wód opadowych i roztopowych pobierają Wody Polskie, a za zmniejszenie retencji organ administracji samorządowej szczebla gminnego.

Okoliczność, że całkowita powierzchnia przedmiotowej nieruchomości przekracza 3.500 m2, nie jest sporna pomiędzy stronami.

Sąd nie podziela również argumentacji skargi opartej o decyzję organu z 12 października 2020 r. o odstąpieniu od określenia wysokości spornej opłaty na przedmiotowej działce za 2018 r. Ustalając opłatę za 2019 r. organ oparł się na aktualnej interpretacji art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w. i pojęcia systemu kanalizacji otwartej dokonanej przez NSA w wymienionych wyżej wyrokach, którą to interpretację Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela.

Nie są trafne zarzuty dotyczące naruszenia § 9 pkt 1 rozporządzenia j.s.o. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby na nieruchomości będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji istniały urządzenia do retencjonowania (przechowywania) wody.

Wskazać należy, że Sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Według Sądu, w rozpoznawanej sprawie o takim naruszeniu nie może być mowy. Strony toczą kilkuletni spór, w którym zasadniczą kwestią sporną jest sposób interpretacji pojęcia obszarów nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, przy uwzględnieniu okoliczności, że na terenie gminy nie istnieje gminna sieć kanalizacji deszczowej, a wody opadowe są odprowadzane do rowu melioracyjnego. W ocenie Sądu, organ w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy, dokonał jego oceny i wywiódł z niego logiczne wnioski. Okoliczność, że skarżący nie podziela stanowiska organu, nie świadczy o tym, że organ naruszył przepisy postępowania.

Wyjaśnić należy, że na postawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej "p.p.s.a."), sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

W przepisie tym chodzi o dowodowy uzupełniające z dokumentów. Jak wynikało z akt, przedłożona do skargi opinia biegłego znajduje się już w aktach administracyjnych i organ odniósł się do niej w zaskarżonej decyzji.

Wskazać należy, że na podstawie art. 273a u.p.w., w przypadku złożenia reklamacji, o której mowa w art. 273 ust. 1 u.p.w., przepisów art. 10 § 1 oraz art. 61

§ 4 K.p.a., nie stosuje się. Przepis ten wyłącza stosowanie rozwiązań kodeksowych

w zakresie czynnego udziału strony w postępowaniu, w szczególności dotyczycących możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, a także gdy chodzi o zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania administracyjnego. Przepis ten ma mobilizować stronę do aktywnej postawy w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego. Ograniczenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu wprowadzone przepisami ustawy jest dopuszczalne i znane polskiemu systemowi prawnemu (por. art. 3 ustawy z dnia z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego – Dz. U. z 2022 r. poz.1775).

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Przytoczone orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.