Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1045/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono postanowienie II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 33 par 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1045/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 listopada 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Sędziowie: WSA Inga Gołowska, WSA Wiesław Kuśnierz, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 17 listopada 2016 r., sprawy ze skargi J.N., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 27 czerwca 2016 r. Nr [...], w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, , I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie, organu I instancji,, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego, koszty postępowania w kwocie 100 zł (sto złotych).,


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2016r. Dyrektor Izby Skarbowej

nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w z dnia 26 kwietnia 2016r. nr [...] o uznaniu za nieuzasadniony zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej z majątku J.N. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku ww. dłużnika na podstawie ww. tytułu wykonawczego, wystawionego przez wierzyciela, tj. G.w dniu 25 listopada 2015r. Tytuł ten obejmował należność z tytułu kary pieniężnej za listopad 2014r.

W trakcie postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zawiadomieniem

z dnia 30 grudnia 2015r. podjął próbę zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, zwracając się do spółki "U" Sp. z o.o. w T., aby nie uiszczał J.N. należnej wierzycielowi kwoty. Pismem z dnia 7 stycznia 2016r. otrzymał informację zwrotną, że ww. nie jest już zatrudniony w firmie i w związku z tym nie ma ona możliwości dokonać stosownych potrąceń. W zawiadomieniu organu, jak i w informacji

od spółki "U" wskazano prawidłowy, aktualny adres skarżącego.

Pismem z dnia 23 stycznia 2016r. skarżący zgłosił na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 599 ze zm.; dalej: u.p.e.a.) zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, polegający na braku "uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku

z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego) przez wierzyciela". Organ egzekucyjny na podstawie art. 34 u.p.e.a. pismem z dnia

28 stycznia 2016r., do którego załączył pismo dłużnika, wystąpił do G. o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonego przez dłużnika zarzutu. Naczelnik zawiesił – na podstawie art. 35 §1 u.p.e.a. – postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie objętego zarzutem tytułu wykonawczego.

G. postanowieniem z dnia 1 marca 2016r.

w sprawie stanowiska wierzyciela uznał zgłoszony przez dłużnika zarzut za niezasadny. Wierzyciel wyjaśnił, że upomnieniem z dnia 1 grudnia 2014r. strona została wezwana przez wierzyciela do uregulowania należności powstałej w drodze decyzji administracyjnej w wysokości 1.000 zł wraz z kosztami upomnienia w wysokości 11,60 zł. Przesyłka zawierająca upomnienie, nr [...] została zwrócona do nadawcy w dniu 23 grudnia 2014r. z adnotacją poczty: "nie podjęto w terminie". Z zapisów widniejących na kopercie wynika, że przesyłka była awizowana pierwszy raz w dniu 8 grudnia 2014r.

i drugi raz w dniu 16 grudnia 2014r.

G. upomnieniem z dnia 18 maja 2015r. ponownie wezwał stronę do uregulowania przedmiotowej należności wraz kosztami upomnienia. Ta z kolei przesyłka polecona została zwrócona do organu w dniu 9 czerwca 2015r. z adnotacją "nie podjęto w terminie", a z zapisów widniejących na kopercie wynikało, że była ona awizowana pierwszy raz w dniu 25 maja 2015r. i drugi raz w dniu 2 czerwca 2015r.

Z uwagi na brak na rachunku bankowym wierzyciela wpłaty na poczet przedmiotowej należności został wystawiony tytuł ww. tytuł wykonawczy, a tym samym wszczęta egzekucja.

W uzasadnieniu postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela G. uznał, że upomnienie w przedmiotowej sprawie doręczone zostało w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazał, że z kopert potwierdzających odbiór upomnień, w których zostały one zawarte, wynika, że przesyłki w związku z niemożnością ich doręczenia adresatowi osobiście albo

za pośrednictwem dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy złożone zostały

w placówce pocztowej. Stosowne zawiadomienia na tę okoliczność, tj. awiza zostały umieszczone w skrzynce pocztowej. Wierzyciel stwierdził, że doręczenie ww. upomnień było skuteczne w kontekście wszystkich przesłanek z art. 44 k.p.a., które stanowiły: niemożność doręczenia pisma w sposób określony w art. 42 i 43 k.p.a., złożenie pisma w urzędzie pocztowym, umieszczenie odpowiedniego zawiadomienia o złożeniu pisma, upływ terminu do odbioru pisma.

Postanowienie wierzyciela nie zostało zaskarżone przez stronę i stało się ostateczne.

W piśmie, którym wierzyciel przekazał organowi egzekucyjnemu ww. ostateczne postanowienie, wyjaśnił, że przesyłka polecona zawierająca to ostateczne postanowienie została zwrócona do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie" w dniu 22 marca 2016r., wcześniej była dwukrotnie awizowana, w dniu 7 i 15 marca 2016r.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego wydał w dniu 26 kwietnia 2016r. postanowienie, którym uznał zgłoszony zarzut za nieuzasadniony.

To postanowienie organu egzekucyjnego zostało zaskarżone w terminie przez stronę do Dyrektora Izby Skarbowej . Strona wskazała, że "nadal podtrzymuje swoje zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 25.11.2015r., uzasadniając to brakiem uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego) przez wierzyciela".

W ocenie strony wierzyciel nie dopełnił należytej staranności w dostarczeniu tej korespondencji pod aktualny adres. Strona podniosła, że prowadzona przez nią działalność gospodarcza pod innym adresem, niż jej aktualny, została zakończona

w 2010r., co było przyczyną braku odbioru przez stronę korespondencji od wierzyciela.

Odwoławczy organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 27 czerwca 2016r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika o uznaniu za nieuzasadniony zarzutu

w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego

z dnia 25 listopada 2016r. Dyrektor Izby Skarbowej uznał przeprowadzone w sprawie postępowanie za prawidłowe, wskazując na mające zastosowanie w sprawie przepisy art. 15, art. 33, art. 34 i 35 u.p.e.a. Wskazał, że organ egzekucyjny trafnie przesądził, że tytuł wykonawczy wystawiony w niniejszej sprawie spełnia wymogi określone w art. 27 §1 i §2 u.p.e.a., w tym również w zakresie doręczenia upomnienia na podstawie art. 44 k.p.a., co skutkowało wszczęciem egzekucji na jego podstawie.

Strona zaskarżyła postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o jego uchylenie.

W skardze strona powieliła zarzut i argumentację ujęte w odwołaniu od postanowienia organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wyrażone w zaskarżonym

do Sądu postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne opiera się więc

na kryterium legalności.

Sąd administracyjny, orzekając rozstrzyga w granicach danej sprawy,

nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2016r., poz. 766 ze zm., dalej: P.p.s.a.).

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1) lit. a-c P.p.s.a), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane zasady, Sąd uznał, że zaskarżoną decyzję z dnia 27 czerwca 2016r.

oraz poprzedzająca ją decyzję z dnia 26 kwietnia 2016r. w sprawie uznania za nieuzasadnione zarzutów na postępowanie egzekucyjne, należało uchylić.

W niniejszej sprawie należy na początku podkreślić, że nie zachodzi tożsamość organu egzekucyjnego i wierzyciela. Organem egzekucyjnym jest bowiem Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego, a wierzycielem G. Ta okoliczność determinuje więc konieczność zajęcia stanowiska przez wierzyciela w sprawie zgłoszonych przez stronę postępowania zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego. Oczywiście postępowanie dotyczące stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów jest częścią postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez organ egzekucyjny (por. wyrok NSA z dnia 22.03.2015r. II FSK 987/13, publ., www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko wierzyciela w przedmiotowej sprawie stanowi więc niezbędną informację dla organu egzekucyjnego i warunek rozstrzygnięcia postanowieniem o tych zarzutach (por. powołany wyżej wyrok NSA z 22.03.2015r.). Zgodnie bowiem z art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 599 ze zm.; dalej: u.p.e.a.) wynika, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Z kolei w myśl art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

W przedmiotowej sprawie G. zajął stanowisko w sprawie zgłoszonego zarzutu skarżącego w postaci braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (tj. zarzutu wymienionego w art. 33 §1 pkt 7 u.p.e.a.), uznając zarzut za bezzasadny. Następnie Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T., jako organ egzekucyjny, postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2016r. uznał zgłoszone zarzuty za bezzasadne.

Z art. 34 § 1 u.p.e.a. wynika również, że w zakresie zarzutów, o których mowa

w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Tak więc w zakresie podniesionego przez zobowiązanego zarzutu dotyczącego braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.

w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny, tj. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego jest związany stanowiskiem wierzyciela. Związanie należy uznać za obowiązujące także dla organu odwoławczego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną, w przedmiotowej sprawie – Dyrektora Izby Skarbowej.

Powyższe oznacza, że organy egzekucyjne nie są uprawnione

do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw

do uwzględnienia zarzutu i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela (por. wyrok NSA z 18.01.2012r., sygn. II GSK 1490/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, organ egzekucyjny nie jest uprawniony także do merytorycznego badania stanowiska wierzyciela w tym zakresie. Wektor działań organu egzekucyjnego jest skierowany na badanie w innym kierunku. Mianowicie organ egzekucyjny wszczynając egzekucję na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru, poprzedza to badaniem dopuszczalności egzekucji oraz oceną, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a. (por. art. 26 § 1 u.p.e.a.).

W przypadku stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. Natomiast w sytuacji, gdy organ egzekucyjny stwierdzi, że egzekucja jest dopuszczalna i tytuł wykonawczy spełnia wszystkie wymogi, nadaje mu klauzulę wykonalności i doręcza jego odpis zobowiązanemu. W rozpatrywanej sprawie ww. tytuł wykonawczy w rubryce 9 części "E" zawiera datę doręczenia upomnienia: 9 czerwca 2015r., które zgodnie z art. 15 §1 u.p.e.a. jest niezbędnym elementem wszczęcia egzekucji administracyjnej. Stosownie do tego przepisu może być ona wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią.

Biorąc za podstawę wiążące organ egzekucyjny stanowisko wierzyciela

w sprawie zgłoszonego zarzutu zawarte w postanowieniu z 1 marca 2016r., Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego i Dyrektor Izby Skarbowej uznali, że upomnienie z dnia 18 maja 2015r. doręczone zostało w trybie art. 44 K.p.a. z uwagi na niemożność doręczenia tego pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 K.p.a. Stosownie do tego przepisu doręczane pismo przechowane zostało przez operatora pocztowego (P. S.A.) przez okres 14 dni w placówce pocztowej. W dniu 25 maja 2015r. strona została zawiadomiona - poprzez umieszczenie awizo w skrzynce pocztowej adresata - o pozostawieniu pisma oraz o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Adresat nie podjął przesyłki w określonym terminie, została ona zatem awizowana powtórnie. Z upływem 14 dni od dnia złożenia przesyłki w placówce pocztowej, tj. w dniu 9 czerwca 2015r., przesyłka została uznana za doręczoną, zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a. Doręczenie zastępcze upomnienia spełniło wymogi ustawowe, wywołując skutek prawny w postaci możliwości wszczęcia egzekucji. Powołana w ww. przepisie instytucja doręczenia zastępczego tworząca konstrukcję fikcji prawnej doręczenia jest bowiem równoważna w skutkach z doręczeniem faktycznym mającym miejsce, kiedy strona osobiście odbiera korespondencję.

Nadmienić należy również, że zgodnie z art. 35 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone stosowanym postanowieniem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 28 stycznia 2016r. wobec zgłoszenia przez dłużnika zarzutów na postępowanie egzekucyjne, do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu.

W związku z powyższym Sąd stwierdza, że zarówno organ egzekucyjny

I instancji (tj. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego), jak

i odwoławczy organ egzekucyjny (tj. Dyrektor Izby Skarbowej) prawidłowo zastosowali wyżej powołane przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Powodem, dla którego Sąd uchylił postanowienie organu egzekucyjnego

I instancji, jak i odwoławczego organu egzekucyjnego jest niekompletność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, będącego podstawą weryfikacji dokonywanej przez organy egzekucyjne obu instancji. Proces decyzyjny zmierzający do rozstrzygnięcia sprawy musi opierać się na dowodach mających odzwierciedlenie w dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy. To czyni bowiem proces decyzyjny kompletnym. W przeciwnym razie – tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie – obarczony jest wadą, na którą zwrócił uwagę ustawodawca, nowelizując art. 54 §2 P.p.s.a. Przepis ten stanowi m.in., że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy. Kompletne akta administracyjne stanowią podstawę do oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu (por. wyrok WSA z dnia 04.11.2016r., sygn. II SA/Kr 768/16, dostępne

w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niekompletność akt w świetle art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi bowiem o nieprawidłowym przeprowadzeniu postępowania dowodowego przez organy. W przedmiotowej sprawie przesłane przez organ odwoławczy akta sprawy nie są kompletne, nie zawierają bowiem dowodu doręczenia – na zasadzie art. 44 k.p.a. – upomnienia zawierającego wezwanie dłużnika przez G. do wykonania zobowiązania wobec wierzyciela i dobrowolną zapłatę należności. Brak doręczenia do rąk skarżącego upomnienia oraz nieaktualny – skutkujący w dalszej konsekwencji zastosowaniem fikcji prawnej doręczenia, o której mowa w art. 44 k.p.a. - adres strony na przesyłkach pocztowych, które zawierały owo upomnienie, stanowił zarzut skarżącego podnoszony w odwołaniu od postanowienia organu egzekucyjnego I instancji, jak i w skardze do Sądu na postanowienie odwoławczego organu egzekucyjnego. Według skarżącego wierzyciel nie dołożył należytej staranności i nie wystosował upomnienia pod aktualny adres skarżącego. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy firma "U" Sp. z o.o., do której zwrócił się G., dokonując zajęcia innej wierzytelności wskazywała prawidłowy, aktualny adres skarżącego, a nie adres prowadzonej przez skarżącego do 2010r. działalności gospodarczej. Na tym etapie postępowania egzekucyjnego aktualny adres skarżącego był już znany. Zresztą kierując zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej do firmy "U" organ egzekucyjny I instancji dysponował już aktualnym adresem skarżącego, wyraźnie artykułując go w tym zawiadomieniu. Trudno jednak zweryfikować twierdzenia G. zawarte w postanowieniu z dnia 1 marca 2016r., który wskazał, że upomnienia zostało doręczone w trybie art. 44 k.p.a. (nie wynika z niego również na jaki adres upomnienie skierowano). Podkreślenia w tym kontekście wymaga, że organy egzekucyjne obu instancji oparły z kolei swoje rozstrzygnięcia m.in. ww. postanowieniu G. z dnia 1 marca 2016r. W aktach sprawy brak jednak przesyłki zawierającej upomnienie, co stanowi kluczowy wytknięty przez Sąd brak "techniczny" akt administracyjnych, niedopuszczalny z punktu widzenia wymogu kompletności akt sformułowanego przez ustawodawcę.

W tym kontekście należy wskazać, że uzasadnienie rozstrzygnięcia ma objaśnić tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie (por. J. Borkowski (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 488). Jest zatem niezbędnym elementem rozstrzygnięcia i stanowi integralną jego część. Staranność przekazywania adresatowi uzasadnienia własnych argumentów wykorzystanych przy formułowaniu treści decyzji jest istotnym elementem funkcji perswazyjnej uzasadnienia. Wyjaśnienie natomiast podstawy prawnej decyzji, i tym samym argumentów interpretacyjnych przytoczonych przez organ administracji publicznej, powinno być dokonane w sposób czytelny, nie tylko dla organu odwoławczego lub sądu, ale również dla strony postępowania jako bezpośredniego adresata takiego aktu (por. wyrok NSA z dnia 20.11.2001r., sygn. akt II SA/Lu 629/00, wyrok NSA z dnia 04.03.2014r., sygn. akt II GSK 2075/12, wyrok WSA

w Warszawie z dnia 16.04.2014r., sygn. akt VIII SA/Wa 839/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl)). Uzasadnienie daje też podstawę kontroli poprawności decyzji (por. J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, PWN, Warszawa 1988, s.306). Teza ta znajduje odzwierciedlenie także w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo w wyroku z dnia 19 czerwca 2013r., sygn. II SA/Gd 298/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że: "Uzasadnienie winno spełniać rolę edukacyjno-perswazyjną w stosunku do adresatów decyzji, powinno również umożliwiać kontrolę poprawności decyzji. Z tego względu motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Ponadto prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje również możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym" (por. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 05.07.2012r. , sygn. akt VI SA/Wa 628/12). Stąd też należy się zgodzić, że do cech dobrego uzasadnienia należą: logiczny związek i zgodność z rozstrzygnięciem i jego treścią, brak wywodów sprzecznych lub rozbieżnych z rozstrzygnięciem, ścisłość i dokładność wywodów, ich zwięzłość i prostota ujęcia oraz kompletność motywów. Do wadliwości uzasadnienia zaliczyć natomiast należy: 1) niepełność uzasadnienia, 2) pozorność uzasadnienia (także sprzeczność uzasadnienia z obiektywnymi motywami), 3) brak uzasadnienia obligatoryjnego, 4) niepowiązanie uzasadnienia z rozstrzygnięciem decyzji, 5) wady formalne - błędy logiczne, stylistyczne, wady budowy wewnętrznej, wady metodologiczne (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14.04.2005r., sygn.

II SA/Gd 3959/01, wyrok WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 30.11.2010r., sygn.

III SA/Po 499/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując, Sąd stwierdza w oparciu o powyższe, że przesłane przez organ akta administracyjne nie dają podstaw do wyrażenia oceny, że zaskarżone do Sądu postanowienie jest zgodne z prawem. Zarzut skarżącego dotyczący braku doręczenia upomnienia jako kluczowy zarzut odwołania od postanowienia organu egzekucyjnego I instancji powielony następnie w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a także zarzut brak należytej staranności wierzyciela

w doręczeniu upomnienia, nie może zostać zweryfikowany przez Sąd wobec braku

w aktach sprawy tego dowodu doręczenia upomnienia na zasadzie art. 44 k.p.a.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, a z uwzględnieniem art. 135 tej ustawy uchylił także decyzję organu I instancji, uznając, że jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.