Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2448/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przywrócono termin do wniesienia skargi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. I. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku stałego postanawia przywrócić termin do złożenia skargi.


UZASADNIENIE

Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] uchyliło decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania Z. I. zasiłku stałego. Decyzja SKO została odebrana przez wnioskodawcę w dniu 2 czerwca 2014 r.

Pismem z dnia 30 czerwca 2014 r. Z. I. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2014 r. Jak wynika z akt sprawy powyższa skarga nadana została w urzędzie pocztowym w dniu 1 lipca 2014r. bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2014 r. przyznano skarżącemu pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła w dniu [...] października 2014 r. adw. M. M.

W dniu 5 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącego złożyła z pośrednictwem SKO w Warszawie uzupełnienie skargi Z. I. oraz wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi.

Uzasadniając wniosek strona skarżąca wskazała, że w stosunku do skarżącego orzeczony został w dniu [...] grudnia 2013 r. znaczny stopień niepełnosprawności. Zgodnie z uzasadnieniem ww. orzeczenia skarżący wymaga stałej opieki i pomocy osób drugich w pełnieniu ról społecznych i codziennej egzystencji. W orzeczeniu lekarza ZUS z dnia [...] lipca 2014 r. ustalono m. in. naruszenie funkcji układu nerwowego i funkcji psychicznych, które to dysfunkcje naruszają sprawność organizmu w stopniu znacznym. Skarżący jest pod opieką Poradni Neurologicznej. Przyjmuje również leki stosowane w leczeniu [...] oraz leki zalecane w leczeniu [...], z uwagi na problemy skarżącego [...].

Powyższe dolegliwości skarżącego miały niewątpliwie wpływ na to, że skarżący niewłaściwie zaadresował skargę i skierował ją wprost do sądu zamiast zgodnie z pouczeniem - którego nie zrozumiał, za pośrednictwem SKO w [...].

Pełnomocnik skarżącego wskazała, że w dniu 29 października 2014 r. dowiedziała się o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem z urzędu Z. I. W tym samym dniu po zapoznaniu się z aktami sprawy oraz rozmowie ze skarżącym (w dniu 31 października 2014 r.) uzyskała informację o uchybieniu terminowi do wniesienia skargi oraz jego przyczynach.

Do wniosku strona skarżąca dołączyła dokumentację medyczną skarżącego za okres 2011-2014, w tym orzeczenie lekarza ZUS z dnia [...] lipca 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z przytoczonego przepisu wynika, że sąd postanawia o przywróceniu terminu, jeżeli strona uprawdopodobni, że nie mogła dokonać czynności w postępowaniu sądowym w ustawowym terminie bez swojej winy.

Okoliczności potwierdzające brak winy strona winna wskazać w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Podkreślić należy, iż brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Orzecznictwo oraz doktryna wskazują, iż brak winy występuje np. w przypadku choroby strony czy pełnomocnika, która uniemożliwia podjęcie działania nie tylko osobiście, ale i skorzystanie z pomocy innych osób.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu, sąd ten winien przekazać ją właściwemu organowi. W takim przypadku o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd na adres organu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 30 września 2011r., sygn. akt II FSK 1768/11, Lex nr 948934). W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z przedstawioną powyżej sytuacją. Skarżący wprawdzie złożył skargę w terminie (1 lipca 2014 r.), nie mniej jednak z uwagi na wniesienie skargi bezpośrednio do Sądu, co oznaczało konieczność przekazania jej do organu (4 lipca 2014 r.) doszło do uchybienia terminu.

Przechodząc do analizy argumentacji przedstawionej we wniosku, Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie uprawdopodobniono okoliczności wskazujące na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu załączona dokumentacja medyczna skarżącego - w tym w szczególności informacje zawarte w orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], wydane w oparciu m. in o zaświadczenia lekarskie z czerwca 2014 r., pozwala na stwierdzenie, że strona uprawdopodobniła, że stan zdrowia skarżącego mógł mieć wpływ na jego zdolności [...], a co za tym właściwe zrozumienie pouczenia organu o sposobie wniesienia skargi.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a – orzekł jak w sentencji postanowienia.