Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2149/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37ap ust. 1 pkt 2; art. 101 pkt 4; art. 70 ust. 1 i ust. 4; art. 71 ust. 1 i ust. 3 pkt 2; art. 95a; art. 99 ust. 2 i ust. 3; art. 100 ust. 1-3; art. 101-104; art. 107;
journal: Dz.U. 2017 poz 2211
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jedn.
article: art. 7; art. 77 par 1; art. 80; art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref.staż. Agata Rosiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2018 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej "GIF") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego (dalej "WIF") z [...] października 2017 r., w przedmiocie cofnięcia M. J. (dalej "Skarżąca", "Strona") zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego o nazwie "[...]".

Jako podstawę prawną skarżonej decyzji GIF wskazał art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 ust. 1 pkt 4, art 103 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 86a oraz art. 37 ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2017. 2211 ze zm.) zwanej dalej: "p.f. oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017.1257 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.",

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z [...] grudnia 2002 r. WIF udzielił Stronie zezwolenia nr [...] na prowadzenie punktu aptecznego o nazwie "[...]" położonego w miejscowości D. w gminie [...], adres: D. [...], [...] P. ( dalej jako: "punkt apteczny").

W dniach: 6, 7 i 28 października 2016 r. WIF przeprowadził kontrolę planową w ww. punkcie aptecznym.

W wyniku kontroli stwierdzono m.in. następujące naruszenia:

1. Zbywanie produktów leczniczych, w tym posiadających kategorię dostępności - "wydawane z przepisu lekarza - Rp", aptekom ogólnodostępnym t.j.:

- aptece "[...]", położonej przy ul. [...], [...] P., prowadzonej przez: M. i P., J. s. c. ul. [...], [...] P. (w okresie od dnia 26 września 2014r. do dnia 15 grudnia 2015 r. punkt apteczny wystawił 22 faktury, dowód: karty 54- 73);

- aptece "[...]", położonej przy ul. [...], [...] M., prowadzonej przez: V. sp. z o.o., ul. [...], [...] P. (w dniu 9 lutym 2015 r. punkt apteczny wystawił 1 fakturę, dowód: karta 52);

- aptece "[...]" położonej przy ul. [...], [...] R., prowadzonej przez: V. sp. z o.o., ul. [...], [...] P. (w dniu 31 grudnia 2014 r. punkt apteczny wystawił 1 fakturę, dowód: karta 50).

Następnie organ szczegółowo wymienił produkty lecznicze jakie były sprzedawane wyżej wskazanych aptek ogólnodostępnych. W tym zakresie organ podkreślił fakt sprzedaży znacznej ilości produktu leczniczego "Cirrus" tabl. o przedłużonym uwalnianiu, 5mg+12g, 14 tabl., zawierającego w składzie pseudoefedrynę - w kontrolowanym okresie od dnia 1 czerwca 2014 r. do dnia 6 października 2016 r. sprzedaż produktu leczniczego o nazwie "Cirrus", oznaczonego ww. indeksem, na potrzeby indywidualnych pacjentów wynosiła 7026 opakowań, (dowód: protokół kontroli z dnia15 grudnia 2016 r.).

Na podstawie ustaleń dokonanych podczas kontroli, w dniu 17 maja 2017 r. WIF wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie ww. punktu aptecznego, wobec Skarżącej w związku z utratą rękojmi należytego prowadzenia tego punktu aptecznego.

Decyzją z dnia [...] października 2017 r. cofnął Skarżącej zezwolenie na prowadzenie punktu aptecznego.

Strona złożyła odwołanie od tej decyzji, zarzucając organowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na wynik sprawy, polegający na uznaniu, że utraciła rękojmię należytego prowadzenia punktu aptecznego oraz naruszenie prawa materialnego tj. art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 p.f., poprzez jego błędne zastosowanie jako podstawy cofnięcia zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego, a także naruszenie prawa materialnego tj. § 9 i 10 Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki z dnia 18 października 2002 r. w zw. z art. 70 ust. 5 p.f. poprzez uznanie, że w sposób nierzetelny prowadziła ewidencję produktu leczniczego o nazwie "Cirrus", podczas gdy ww. produkt leczniczy ujęła w systemie ewidencji produktów leczniczych, zatem ewidencja była prowadzona należycie.

W związku z powyższymi zarzutami Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie w tym zakresie postępowania w pierwszej instancji.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji GIF zaznaczył, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego, nastąpiło z uwagi na dwa rodzaje naruszeń. Pierwsze naruszenie stanowiła zakazana sprzedaż produktów leczniczych do aptek, zaś drugie naruszenie to sprzedaż w znacznych ilościach produktu leczniczego "Cirrus", zawierającego w składzie pseudoefedrynę oraz związaną z tym nierzetelną ewidencję tego produktu leczniczego.

Przede wszystkim GiF podzielił stanowisko organu I instancji o naruszeniu przez Stronę art. 86a p.f., stanowiącego, że "zakazane jest zbywanie produktów leczniczych przez aptekę ogólnodostępną lub punkt apteczny hurtowni farmaceutycznej, innej aptece ogólnodostępnej lub innemu punktowi aptecznemu" oraz ustalenia faktyczne w tej kwestii dokonane przez WIF.

Organ wskazał, że Skarżąca:

- prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą [...] M. J. o numerze NIP [...], w ramach której prowadzi ww. punkt apteczny.

- prowadzi działalność gospodarczą wraz z P. J. w ramach spółki cywilnej o numerze NIP [...], w ramach której prowadzi aptekę ogólnodostępną o nazwie "[...]", położoną przy ul. [...], [...] P.

- Strona dokonywała także sprzedaży produktów leczniczych do spółki V. sp. z o.o. z siedzibą w P. o numerze NIP [...], prowadzącej aptekę ogólnodostępną o nazwie "[...]", położoną przy ul. [...], [...] M., w której to spółce Skarżąca jest członkiem zarządu.

GIF zauważył, że każda z wyżej wskazanych działalności prowadzona jest przez odrębny podmiot na gruncie prawa podatkowego, posiadający odrębny numer NIP, tym samym, w sposób oczywisty, nie ma możliwości dokonywania przesunięć międzymagazynowych w ramach jednego przedsiębiorcy, bowiem w transakcji biorą udział różne podmioty, na dowód czego Strona sama wystawia faktury VAT (dowód: karty od 50 do 73) a nie dokumenty wewnętrzne dotyczące przesunięć międzymagazynowych. W związku z tym nie ma wątpliwości, że w przedmiotowej sytuacji następowało zbycie produktów leczniczych z punktu aptecznego prowadzonego przez Stronę do aptek prowadzonych przez inne podmioty. Natomiast traktowanie przez Stronę różnych podmiotów jako jeden ze względu na powiązania osobowe świadczy jedynie o nieznajomości przez Stronę podstawowych przepisów prawa i zasad prowadzenia działalności.

W związku GIF stwierdził, że Strona dopuściła się niedozwolonej sprzedaży produktów leczniczych do innych aptek ogólnodostępnych, a tym samym naruszenia art. 86a p.f. , co w konsekwencji doprowadziło do zastosowania art. 103 ust. 1 pkt 2 p.f. stanowiącego, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny cofa zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, jeżeli apteka naruszyła przepis art. 86a p.f.

GIF podkreślił, że obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach określonych w ustawie prawo farmaceutyczne (art. 65 p.f.), której przepisy przewidują dwie formy prowadzenia obrotu produktami leczniczymi: obrót detaliczny i obrót hurtowy. Zgodnie z art. 68 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 p.f. obrót detaliczny produktami leczniczymi prowadzony jest w aptekach ogólnodostępnych a obrót hurtowy produktami leczniczymi mogą prowadzić wyłącznie hurtownie farmaceutyczne. Poza aptekami obrót detaliczny produktami leczniczymi mogą prowadzić również punkty apteczne art. 70 ust. 1.

Kolejną podstawą faktyczną cofnięcia Stronie zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego była sprzedaż w znacznych ilościach produktu leczniczego "Cirrus", zawierającego w składzie pseudoefedrynę oraz związaną z tym nierzetelną ewidencję tego produktu leczniczego. W kontrolowanym przez organ I instancji okresie, tj. od dnia 1 czerwca 2014 r. do dnia 6 października 2016 r. Strona dokonała sprzedaży produktu leczniczego Cirrus tabl. o przedłużonym uwalnianiu, 5mg+12g, 14 tabl., na potrzeby indywidualnych pacjentów w ilości 7026 opakowań. Dodatkowo też Strona prowadziła podwójną ewidencję leku "Cirrus" pod dwoma indeksami:

1) Cirrus tabl. o przedł. uwaln., 5mg+12g, 14 tabl., (Nr: [...]):

2) "," (Nr: [...])" (dowód: karty od 27 do 40).

Łącznie w okresie od dnia 10 sierpnia 2015 r. do dnia 4 października 2016 r. sprzedaż produktu leczniczego o nazwie "Cirrus", oznaczonego indeksem,,, (Nr: [...]), na potrzeby indywidualnych pacjentów wynosiła 6859 opakowań, gdy w przypadku produktu leczniczego Cirrus tabl. o przedł. uwaln., 5mg+12g, 14 tabl. oznaczonego indeksem Nr: [...], znajdującego się w prowadzonej ewidencji produktów leczniczych w punkcie aptecznym, w okresie od dnia 1 czerwca 2014 r. do dnia 6 października 2016 r. liczba pozycji sprzedaży wynosiła jedynie dwa opakowania. Co więcej z wydruków rozchodu wynika, że każda z transakcji jednorazowo obejmowała jedno opakowanie.

W związku z tym GIF podzielił wnioski wyciągnięte przez WIF z dokumentacji sprzedaży produktu leczniczego "Cirrus" o fikcyjności rozchodu opakowań jednostkowych, a mianowicie, że prawdopodobieństwo wystąpienia pojedynczych transakcji sprzedaży jednego dnia w ilości: 502, 339, 171, 115, 94, 88, 30 od pacjentów kupujących produkt leczniczy o nazwie "Cirrus" jest bliskie zeru, bowiem przy założeniu 7 - godzinnego dnia pracy przy obsłudze 502 pacjentów, średnio co 50 sekund wydawano by przedmiotowy produkt leczniczy. Dodatkowo liczba mieszkańców miejscowości D., która na podstawie danych Głównego Urzędu Statystycznego, według stanu na dzień 31 grudnia 2015 r., wynosiła 507. W związku z tym, jak słusznie zauważa WIF, wydanie w okresie od dnia 10 sierpnia 2015 r. do dnia 4 października 2016 r. 6859 pacjentom produktu leczniczego o nazwie "Cirrus" w ilości 6859 opakowań świadczy o możliwości zagrożenia zdrowia i życia pacjentów punktu aptecznego.

Organ zauważył, że praktyka fikcyjnej sprzedaży pojedynczych opakowań produktu leczniczego miała miejsce z uwagi na art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 875), o treści "Do dnia 31 grudnia 2016 r. w ramach jednorazowej sprzedaży wydaje się z aptek ogólnodostępnych i punktów aptecznych nie więcej niż jedno opakowanie danego produktu leczniczego zawierającego w składzie pseudoefedrynę, dekstrometorfan lub kodeinę, posiadającego kategorię dostępności "wydawane bez przepisu lekarza - OTC". Ustawą z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw został dodany także art. 71 a p.f. regulujący obrót detaliczny produktami leczniczymi zawierającymi substancje o działaniu psychoaktywnym, który wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2017 roku, tym samym obecnie sprzedaż produktów leczniczych o działaniu psychotropowym poddana jest szczególnej kontroli.

W ocenie GIF waga powyższych naruszeń powoduje, że Strona nie daje dalej rękojmi należytego prowadzenia punktu aptecznego i niezbędne jest wydanie decyzji cofającej zezwolenie na jego prowadzenie. Zgodnie z art. 37ap ust. 1 pkt 2 p.f. organ zezwalający cofa zezwolenie, w przypadku gdy przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Natomiast zgodnie z art. 101 pkt 4 p.f. wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy wnioskodawca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Przepis art. 101 pkt 4 p.f. znajduje odpowiednie zastosowanie do punktów aptecznych zgodnie z art.70 ust.4 p.f.

Skarżąca niezgadzając się decyzją GIF w terminie zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając:

I. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na wynik sprawy, polegający na uznaniu przez organ orzekający, że utraciła rękojmię należytego prowadzenia punktu aptecznego, podczas gdy na dzień wydania decyzji nadal spełniała wszystkie warunki prawem określone do prowadzenia punktu aptecznego, przy czym wskazany błąd w ustaleniach faktycznych skutkował niewłaściwym zastosowaniem art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 ustawy Prawo farmaceutyczne,

I. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.naruszenie prawa materialnego tj. art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 ustawy Prawo farmaceutyczne, poprzez jego błędne zastosowanie jako podstawy cofnięcia zezwolenia udzielonego jej na prowadzenie punktu aptecznego w związku z utratą rękojmi należytego prowadzenia tego punktu aptecznego, podczas gdy jest to sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym z którego jednoznacznie wynika, że na dzień wydania decyzji spełniała wszystkie warunki uzyskania zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego,

- naruszenie prawa materialnego tj. § 9 i 10 Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki z dnia 18 października 2002 r. oraz art. 95 ust. 4 pkt 4 i 6 w z w. z art. 70 ust. 5 ustawy Prawo farmaceutyczne poprzez uznanie, że prowadziła w sposób nierzetelny ewidencję produktu leczniczego o nazwie "Cirrus", podczas gdy ww. produkt leczniczy został ujęty w systemie ewidencji produktów leczniczych, zatem ewidencja była prowadzona należycie.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

W odpowiedzi na skargę GIF wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja GIF utrzymująca w mocy decyzję WIF, którą cofnięto Skarżącej zezwolenie na prowadzenie punktu aptecznego.

W działaniach organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca.

Materialnoprawną przesłanką cofnięcia Skarżącej zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego był art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 p.f. oraz art.70 ust. 4 p.f.

Zgodnie z art.70 ust.1 p.f. poza aptekami obrót detaliczny produktami leczniczymi, z uwzględnieniem art. 71 ust. 1 i 3 pkt 2, mogą prowadzić punkty apteczne. Stosownie do ust. 4 art. 70 p.f. prowadzenie punktów aptecznych wymaga uzyskania zezwolenia. Przepisy art. 95a, art. 99 ust. 2 i 3, art. 100 ust. 1-3, art. 101-104 oraz art. 107 stosuje się odpowiednio.

Przepis art. 37ap ust. 1 pkt 2 p.f. stanowi, że organ zezwalający cofa zezwolenie, w przypadku gdy przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Ustawodawca zatem wymaga, by przedsiębiorca posiadający już zezwolenie, przez cały czas prowadzenia apteki lub punktu aptecznego, spełniał warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania tego rodzaju działalności gospodarczej. Użycie określenia "cofa zezwolenie" oznacza, że zaistnienie sytuacji, gdy przedsiębiorca "przestał spełniać warunki", obliguje właściwy organ do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia.

Jednym z wymogów, o którym mowa w ww. przepisie, jest rękojmia należytego prowadzenia punktu aptecznego. W sytuacji ubiegania się o zezwolenie, w myśl art. 101 pkt 4 p.f., wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy wnioskodawca nie daje rękojmi należytego prowadzenia punktu aptecznego. Oznacza to, że podmiot uzyskujący zezwolenie na prowadzenie punktu aptecznego musi dawać rękojmię należytego prowadzenia punktu aptecznego. Musi następnie ten podmiot legitymować się rękojmią należytego prowadzenia punktu aptecznego przez cały okres wykonywania tej działalności. W przeciwnym przypadku narazi się na sankcję z art. 37ap ust. 1 pkt 2 p.f.

Przechodząc do przesłanki rękojmi należytego prowadzenia punktu aptecznego , Sąd zauważa, że nie ma definicji ustawowej tego pojęcia. Dlatego przy wyjaśnianiu zakresu rękojmi należytego prowadzenia apteki/punktu aptecznego należy posiłkować się orzecznictwem. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyjaśniał, że orzecznictwo dotyczące poszczególnych zawodów, w których wymagana jest rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu, znajduje zastosowanie ogólnie do pojęcia "rękojmi", z uwzględnieniem cech szczególnych danego zawodu (chodzi nie tylko o wiedzę i wysokie kwalifikacje, ale o sumienność i rzetelność, jak twierdzi M. K., Opinia prawna odnośnie do rękojmi należytego prowadzenia apteki, Biuletyn Informacyjny, Okręgowa Izba Aptekarska w Warszawie, luty 2004 r., s. 27; wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 1999 r., II SA 879/99). Przez "dawanie rękojmi" - z uwagi na wyodrębnioną inną niż kwalifikacje zawodowe przesłankę - należy rozumieć całość cech, zdarzeń i okoliczności dotyczących wykonywania danego zawodu, składających się na jego wizerunek jako zawodu zaufania publicznego. Na pojęcie rękojmi składają się takie cechy, jak: szlachetność, prawość, uczciwość osoby wykonującej ten zawód. Pojęcie rękojmi jest zdefiniowane w słownikach języka polskiego jako "uroczyste poręczenie, zagwarantowanie, zapewnienie czegoś". Na rękojmię składają się dwa elementy: cechy charakteru i dotychczasowe zachowanie kandydata do danego zawodu. Przez rękojmię należy uważać taki zespół cech osobistych charakteru i zachowań składających się na wizerunek osoby zaufania publicznego, na której nie ciążą żadne zarzuty, podważające jej wiarygodność. Przy rękojmi w grę wchodzi przesłanka prawna podlegająca ocenie, tym niemniej ocena ta nie może być dowolna, w każdym przypadku musi opierać się na ustalonych faktach i ocena ta podlega kontroli sądowo-administracyjnej - co do jej zgodności z prawem. Każde podejrzenie nierzetelności w wykonywaniu czynności zawodowych uprawnia do stwierdzenia, że kandydat do zawodu nie spełnia warunku rękojmi należytego jego wykonywania.

Zatem, w ocenie Sądu, osoba prowadząca wadliwie punkt apteczny, z naruszeniem ustawowych warunków dotyczących tej działalności, nie daje gwarancji prowadzenia tego punktu aptecznego zgodnie z przepisami prawa, a tym samym nie daje rękojmi należytego prowadzenia punktu aptecznego.

W rozpoznawanej sprawie twierdzenie o wadliwości prowadzenia punktu aptecznego oparto na wynikach kontroli przeprowadzonej przez organ inspekcji farmaceutycznej. Przesłanką utraty rękojmi jest naruszenie prawa i określonych warunków dotyczących prowadzenia punktu aptecznego. Natomiast brak rękojmi jest wystarczającym powodem cofnięcia zezwolenia. Jak już zaznaczono, warunek dawania rękojmi należytego prowadzenia punktu aptecznego istnieć musi nie tylko w chwili udzielania zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego , ale musi trwać przez cały okres prowadzenia tego rodzaju działalności.

Do utraty tej rękojmi może dojść w czasie prowadzenia działalności między innymi na skutek naruszenia przepisów ustawy – Prawo farmaceutyczne, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Jak ustalił organ Skarżąca bowiem dokonywała sprzedaży produktów leczniczych do innej apteki ogólnodostępnej, czego nie kwestionuje oraz dopuściła się fikcyjnej sprzedaży pojedynczych opakowań produktu leczniczego o nazwie "Cirrus" zawierającego pseudoefedrynę. W tym zakresie Skarżąca tłumaczy, że : (...) fakt, że w ewidencji przychodu ww. lek był ujęty z pominięciem nazwy nie stanowi naruszenia prawa. Niewyszczególnienie produktu leczniczego Cirrus pod jego nazwą, a poprzez indeks było jedynie błędem technicznym. Nadto nie istnieją żadne przepisy, które by zabraniały takiej praktyki."

Wbrew tym twierdzeniom Skarżącej organy inspekcji farmaceutycznej w zgromadzonym materiale dowodowym udokumentowały transakcje, które wskazują, że w punkcie aptecznym Skarżącej sprzedaż niektórych produktów leczniczych nie miała charakteru sprzedaży detalicznej. W punkcie aptecznym dokonywano bowiem sprzedaży produktów leczniczych zawierających pseudoefedrynę w ilościach znacząco przekraczających sprzedaż na potrzeby indywidualne pacjentów. Niewątpliwie były to działania niezgodne z udzielonym Skarżącej zezwoleniem. Należy też podkreślić, że sprzedaż produktów leczniczych w ilościach znacznie przekraczających indywidualne zapotrzebowanie pacjentów słusznie wzbudziła uzasadnione podejrzenia organów inspekcji farmaceutycznej choćby ze względu możliwość przedawkowania przez pacjentów, a zatem taka sytuacja jest sama w sobie naruszeniem rękojmi należytego prowadzenia punktu aptecznego.

Sąd zaakceptował też ustalenia organów w kontrolowanej sprawie jako nie budzące wątpliwości, że Skarżąca za pośrednictwem swojego punktu aptecznego sprzedawała produkty lecznicze do innych do aptek. Fakt, że te apteki były powiązane osobowo ze Skarżącą nie stanowi okoliczności usprawiedliwiającej takie zakazane działanie. Rację ma organ, że były to odrębne od Skarżącej podmioty gospodarcze, posiadające odrębne zezwolenia oraz inne dane identyfikacyjne.

Skarżąca nie podważyła ustaleń organów, bo nie przedstawiła argumentów, które mogłyby podważyć stanowisko organów Inspekcji Farmaceutycznej oparte na materiale dowodowym zabranym podczas kontroli w tym punkcie aptecznym.

Natomiast zawarte w skardze zarzuty, że to organ powinien wykazać komu zostały sprzedane produkty lecznicze o nazwie "Cirrus" są bezzasadne bowiem taki obowiązek w żaden sposób nie wynika z obowiązujących przepisów prawa. Szczególnie, że Skarżąca przyznaje, że ujawniony fakt ujęcia tego leku w ewidencji z pominięciem jego nazwy był "błędem technicznym".

Idąc tym tokiem rozumowania Sąd doszedł do wniosku, że organy Inspekcji Farmaceutycznej zasadnie uznały, że Skarżąca nie daje rękojmi należytego prowadzenia punktu aptecznego i tym samym przestała spełniać jeden z warunków wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu na prowadzenie punktu aptecznego. Wystąpiła zatem przesłanka uzasadniająca cofnięcie zezwolenia, określona w art. 37ap ust. 1 pkt 2 p.f. W niniejszej sprawie oceny tej okoliczności dokonano bowiem na podstawie dowodów w postaci faktur potwierdzających sprzedaż przez Skarżącą produktów leczniczych innemu podmiotowi prowadzącemu apteki ogólnodostępne oraz ujawnionych i opisanych nieprawidłowości w ewidencji i obrocie lekiem "Cirrus".

Na ocenę dokonaną w tym przedmiocie przez organ nie miały zatem wpływu wskazywane w skardze okoliczności dotyczące zapewnienia pełnego zaopatrzenia pozostałych aptek powiązanych osobowo czy też zaspokojenia potrzeb pacjentów. Bez wpływu na odpowiedzialność Skarżącej z tytułu rękojmi jako przedsiębiorcy prowadzącego punkt apteczny pozostaje także podnoszony w skardze fakt, że zbywanie produktów leczniczych do innych powiązanych osobowo aptek nie było nastawione na zysk ale miało na celu ułatwienie pacjentom dostępu do poszukiwanych preparatów.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo oceniły, że powyższe okoliczności wpłynęły na utratę przymiotu rękojmi należytego prowadzenia punktu aptecznego przez Skarżącą. Zbędne zatem staje się w takim przypadku badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład zagadnienia sumienności i rzetelności w prowadzeniu apteki, troski o pacjentów, aby zapewnić im stały dostęp lekarstw . Nie mają one wpływu na zastosowanie przepisu art. 37ap ust. 1 pkt 2 p.f.

Nie jest również trafny zarzut naruszenia przez organy przepisów procedury administracyjnej, zresztą nie doprecyzowany przez Skarżącą. Jak już zauważono, ustalenia zostały dokonane prawidłowo, w wyczerpujący sposób, w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Nie doszło więc do naruszenia zasad z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 czy art. 107 § 3 k.p.a..

Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że organy obu instancji słusznie przyjęły, iż Skarżąca przestała spełniać przesłankę rękojmi należytego prowadzenia punktu aptecznego, gdyż jej postępowanie ewidentnie naruszało przepisy regulujące prowadzenie punktu aptecznego.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że zarówno organ wydający zaskarżoną decyzję, jak i organ pierwszej instancji, nie dopuściły się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.