Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 488/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-01-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 243 § 1, art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 249a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: starszy referendarz sądowy Damian Mataczyński po rozpoznaniu w dniu [...] stycznia 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi na postanowienie WINB z dnia [...] kwietnia 2016 nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA/Po [...]

UZASADNIENIE

R. P. wniósł skargę na postanowienie WINB z dnia [...] kwietnia 2016r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie [...]zł. skarżący na urzędowym formularzu złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.

Powyższy wniosek został rozpoznany negatywnie postanowieniem referendarza sądowego z dnia 23 sierpnia 2016r., utrzymanym w mocy postanowieniem Sądu z dnia 20 września 2016r.

W związku z nieuiszczeniem przez skarżącego wpisu sądowego po doręczeniu mu prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 20 października 2016r. (sprostowanym postanowieniem z dnia 8 listopada 2016r.), odrzucił przedmiotową skargę. Jak wynika z akt sądowych postanowienie to jest prawomocne (vide postanowienie o stwierdzeniu prawomocności z dnia 14 grudnia 2016r. k. 66v) .

W powyższym stanie sprawy R. P. pismem z dnia 5 grudnia 2016 r. (data złożenia) na urzędowym druku PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. W piśmie przesłanym wraz z formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał, że złożył sprzeciw od postanowienia z dnia 23 sierpnia 2016r. i podtrzymał swe twierdzenia, iż nie jest w stanie uiścić opłat za wpis bez uszczerbku dla utrzymania rodziny.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. dalej P.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowego, aż do zakończenia sprawy prawomocnym orzeczeniem - wyrokiem lub postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 498).

W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt I OZ 776/12 (LEX nr 1269708) wskazano, że "przez określenie "tok postępowania", zawarte w art. 243 § 1 P.p.s.a. należy rozumieć tok postępowania sądowoadministracyjnego od chwili jego wszczęcia do prawomocnego zakończenia. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez sąd".

Mając powyższe na uwadze, uwzględniając okoliczność, że skarga została prawomocnie odrzucona przywołanym wyżej postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 20 października 2016r., stwierdzić należy, że brak jest podstaw do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Uznając zatem, że rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 249a P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.