Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 457/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24, 25, 138 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Sandra Gołombek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2014 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta Miasta P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr 188 Prezydent Miasta P., po rozpatrzeniu wniosku W. S. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn. "Budowa punktu zbiórki surowców wtórnych w P., ul. [...] działka nr [...]" i po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B.

- odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie hali o konstrukcji stalowej w sąsiedztwie istniejącego budynku sortowni odpadów.

Jako podstawy rozstrzygnięcia organ wskazał w części nagłówkowej art. 71, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 77 ust. 1, art. 78 ust. 1 pkt 2, art. 80 ust. 1, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010, Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) i art. 104 k.p.a.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż w dniu [...]r. W. S., właściciel "A" W. S. z siedzibą w K., złożył w Urzędzie Miasta P. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia określonego jako budowa punktu zbiórki surowców wtórnych. Po przeanalizowaniu karty informacyjnej przedsięwzięcia i przedłożonych dokumentów stwierdzono, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 81 wyżej przywołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. przedmiotowe przedsięwzięcie kwalifikuje się do rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Na podstawie załączonych w dokumentacji: wypisu z rejestru gruntów oraz map z zaznaczonym obszarem, na którym planowana jest inwestycja określono strony biorące udział w postępowaniu. Następnie pismem [...] Kierownik Referatu Budownictwa i Planowania Przestrzennego Wydziału Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miasta P. stwierdził, że opisana we wniosku inwestycja jest niezgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta P. zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miasta w P. z dnia 31 maja 2006 r. Zgodnie z planem teren oznaczony symbolem A 2P to tereny działalności produkcyjnej, baz i składów. Przeznaczeniem podstawowym są: tereny produkcji, magazynów, składów i hurtowni, baz transportowych i sprzętowych, warsztatów samochodowych i naprawczych. § 11 ust. 1 pkt 2 określa przeznaczenie uzupełniające, którym są dopuszczenia określone w § 11 ust. 2 pkt 3 planu. Plan dopuszcza między innymi lokalizowanie punktów zbiórki surowców wtórnych pod warunkiem gromadzenia ich w pojemnikach lub obiektach, których konstrukcje i pojemności są zgodne z przepisami odrębnymi.

Organ I instancji stwierdził kolejno, że zgodnie z opisem planowanego procesu technologicznego zawartym w karcie informacyjnej odpady w postaci surowców wtórnych będą pochodziły z selektywnej zbiórki wykonywanej w ramach prowadzonej działalności w zakresie zbierania odpadów oraz wytwarzania w eksploatowanej sortowni odpadów w wyniku odzysku zbieranych odpadów. W punkcie 5.3 karty informacyjnej wyraźnie opisano, iż planowana hala spełniać będzie rolę budynku do czasowego składowania odpadów komunalnych przeznaczonych do sortowania. Natomiast punkt 5.1 karty stanowi, iż w projektowanym punkcie zbiórki surowców wtórnych będą jedynie gromadzone odpady komunalne. Biorąc pod uwagę zapisy karty informacyjnej oraz rysunek nr 4 dołączony do karty określające parametry i położenie projektowanej hali, przedmiotową halę należy, zdaniem organu I instancji, rozumieć jako rozbudowę istniejącego zakładu, jako jego integralną część, ponieważ odpady gromadzone w hali zostaną przetworzone na miejscu w istniejącym obiekcie w instalacji do odzysku odpadów, będą to zatem odpady wytworzone, a nie zebrane. Tym samym przedsięwzięcie nie jest zgodne z ustaleniami planu, podobnie jak obecna działalność zakładu przetwarzania odpadów. Organ wskazał nadto, że zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. i do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. o opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. W odpowiedzi [...] wydał opinię, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. Budowa punktu skupu surowców wtórnych. Natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. odstąpił od wydania opinii w przedmiotowej sprawie uznając, po zapoznaniu się z przedstawioną kartą informacyjną przedsięwzięcia oraz pismem Kierownika Referatu Budownictwa i Planowania Przestrzennego Wydziału Gospodarki Przestrzennej, że planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W konsekwencji, zdaniem Prezydenta Miasta P., należało odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie hali o konstrukcji stalowej w sąsiedztwie istniejącego budynku sortowni odpadów. Zgodnie bowiem z definicją zbierania odpadów określoną w art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. (Dz. U. 2013, poz. 21) przez "zbieranie odpadów - rozumie się gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b". Zbieraniem nie można zatem nazwać gromadzenia odpadów komunalnych, z których dopiero po procesie przetwarzania w instalacji zostaną wytworzone odpady (jako surowce wtórne dopuszczone do zbierania). Plan nie dopuszcza zbierania odpadów komunalnych.

We wniesionym odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji W. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie punktu zbiórki surowców wtórnych, zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia [...]r. albo o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej zarzucił:

naruszenie § 11 ust. 1 pkt 3 lit d. Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta P. w obszarze pierwszym - poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż planowane przez skarżącego przedsięwzięcie nie spełnia kryteriów określonych w przedmiotowym przepisie,

naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - poprzez bezpodstawną odmowę wydania decyzji w sprawie w związku z rzekomą sprzecznością planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego,

naruszenie art. 80 k.p.a. - poprzez brak całościowej, wszechstronnej i obiektywnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności poprzez całkowicie subiektywne i sprzeczne z Kartą informacyjną przedsięwzięcia przyjęcie, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie w swojej istocie punktem zbiórki surowców wtórnych, a miejscem zbierania odpadów komunalnych,

naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak dostatecznego i obiektywnego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na podstawie jakich dowodów i okoliczności organ uznał, iż planowe przedsięwzięcie jest sprzeczne z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego,

naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez załatwienie sprawy w sposób sprzeczny z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli, w oparciu o wybiórczo analizowany materiał dowodowy.

W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło zaskarżoną doń decyzję organu I instancji i przekazało sprawę organowi temu do ponownego rozpoznania. W nader obszernym uzasadnieniu zrelacjonowało przebieg postępowania administracyjnego, a następnie przytoczyło i zanalizowało przepisy odnoszące się do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także zacytowało obszerne fragmenty decyzji pierwszoinstancyjnej. Odnosząc się bezpośrednio do przedmiotowej sprawy wskazało następnie, że wniosek W. S. nie zawierał wszystkich prawem przewidzianych elementów, które powinny zostać do niego dołączone. Z akt sprawy wynika, że zasięg oddziaływania planowanego przedsięwzięcia będzie obejmował granice działek bezpośrednio sąsiadujących z działką, na której planowane przedsięwzięcie będzie realizowane - czyli w zasięgu oddziaływania tego przedsięwzięcia znajdą się również te działki. Tymczasem W. S. nie dołączył do ww. wniosku wypisów z rejestru gruntów obejmujących obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, do czego był zobowiązany w myśl postanowień art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wniosek nie został również uzupełniony w tym zakresie w toku postępowania, co oznacza, że całe postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone w oparciu o niekompletny wniosek i z tego tytułu jest nieprawidłowe. W konsekwencji nieprawidłowo określono krąg stron postępowania, naruszając tym samym art. 10 k.p.a. Z akt sprawy wynika nadto, że przedmiotowe przedsięwzięcie będzie oddziaływać na nieruchomości będące własnością Skarbu Państwa. Z treści decyzji, w tym jej rozdzielnika oraz z akt sprawy wynika natomiast jednoznacznie, że organ pierwszej instancji pominął w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją ww. stronę postępowania, to jest Skarb Państwa. Tym samym organ pierwszej instancji naruszył uprawnienia tego podmiotu do udziału w toczącym się postępowaniu.

Kolegium podkreśliło w tej mierze, obszernie relacjonując stan prawny, iż przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu posiadają podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości, na których będzie realizowanie przedsięwzięcie, oraz znajdujących się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Nieprawidłowe określenie kręgu stron postępowania stanowi kwalifikowaną wadę procesową. Kolegium zwróciło następnie uwagę organowi pierwszej instancji, że winien on również zbadać, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączenia organu gdyż stronami w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją jest Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta P. oraz Gmina P.. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji winien zatem zbadać powyższą okoliczność i jeżeli będzie zachodziła przesłanka wyłączenia organu, zastosować odpowiednią procedurę prawną określoną w kodeksie postępowania administracyjnego. Jeżeli natomiast przesłanka wyłączenia organu nie będzie zachodziła to wówczas organ pierwszej instancji winien ponownie przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem wskazań podanych w przedmiotowym rozstrzygnięciu.

Kolegium wskazało następnie, że załącznik do zaskarżonej decyzji - charakterystyka planowanego przedsięwzięcia - stanowiący integralną część zaskarżonej decyzji nie został podpisany. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych załącznik do decyzji, będący jej integralną częścią, który nie został podpisany przez osobę upoważnioną do wydania decyzji powoduje, iż decyzja taka dotknięta jest wadą kwalifikowaną. Wskazało kolejno, że organ pierwszej instancji odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie hali o konstrukcji stalowej w sąsiedztwie istniejącego budynku sortowni odpadów z uwagi na występującą - jego zdaniem - niezgodność planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Kolegium powyższe twierdzenie organu pierwszej instancji nie znajduje oparcia w aktach sprawy, jak również nie wynika z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta P.. Z zapisów ww. planu wynika bowiem, że działka znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem A 2P - tereny działalności produkcyjnej, baz i składów. Przepisy planu przewidują na terenie tym czasowe składowanie odpadów, oraz dopuszczają lokalizowanie punktów zbiórki wskazanych w planie surowców wtórnych, pod warunkiem gromadzenia ich w pojemnikach lub obiektach, których konstrukcja i pojemność jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organ pierwszej instancji nie przeprowadził w ww. zakresie żadnego postępowania wyjaśniającego, ograniczając się do uznania, że planowana inwestycja jest niezgodna z zapisami tego planu. Z akt sprawy nie wynika również czym kierował się organ pierwszej instancji orzekając w zaskarżonej decyzji w sprawie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie hali o konstrukcji stalowej w sąsiedztwie istniejącego budynku sortowni odpadów, gdy tymczasem wniosek dotyczył wydania decyzji dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa punktu zbiórki surowców wtórnych w P.". Tym samym organ pierwszej instancji naruszył prawo gdyż wydał orzeczenie modyfikując samowolnie wniosek W. S.. Organ I instancji uznał nadto, że zapisy karty informacyjnej oraz rysunek nr 4 należy rozumieć jako rozbudowę istniejącego zakładu, jako jego integralną część, ponieważ odpady gromadzone w hali zgodnie z informacjami zawartymi w karcie zostaną przetworzone na miejscu w istniejącym obiekcie w instalacji do odzysku odpadów, będą to zatem odpady wytworzone, a nie zebrane co pozostaje w sprzeczności z treścią złożonej przez W. S. karty informacyjnej przedsięwzięcia. Sprzeczności tej organ pierwszej instancji nie rozważył.

Kolegium wskazało następnie jakie działania podjąć ma organ w ramach ponownego rozpoznania sprawy i jakim wymogom odpowiadać winno prawidłowe uzasadnienie decyzji. Organ pierwszej instancji uchybił bowiem przepisom art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W zaskarżonej decyzji przytoczył wprawdzie zastosowane w sprawie przepisy prawne, jednakże ich nie wyjaśnił.

Pismem z dnia [...]r. Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję Kolegium. Zaskarżonej decyzji Prezydent zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 80 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, poprzez ich nieprawidłową interpretację i uznanie, że zachodzą podstawy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pomimo niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych polegający na:

- mylnym przyjęciu, że Skarb Państwa - Prezydent Miasta P. został pominięty przez organ I instancji w toku postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...]r.,

- nieprawidłowym ustaleniu, iż planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego,

- nieprawidłowym ustaleniu, iż plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru planowanej inwestycji dopuszcza zbieranie odpadów komunalnych.

W konsekwencji Prezydent Miasta P. jako reprezentant Skarbu Państwa wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (wniosek ten Sąd oddalił postanowieniem z dnia 19 maja 2014 r.), uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu Prezydent Miasta P. podniósł, iż organ I instancji, (którym notabene był on sam), przeprowadził postępowanie w powyższej sprawie zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W dalszej części skargi Prezydent przytoczył in extenso wywody, które sformułował w decyzji, którą wydał jako organ I instancji. Do rozstrzygnięcia Kolegium odniósł się dopiero w konkluzji stwierdzając, iż organ II instancji mylnie podniósł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie wskazano konkretnych zapisów planu, niezgodność z którymi rzutowała na treść decyzji organu I instancji. Nadto, w świetle orzecznictwa, przesłanka zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych już na etapie ubiegania się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jedynie stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem uprawnia organ do wydania decyzji pozytywnej. Błędnym jest również ustalenie organu II instancji jakoby Skarb Państwa (reprezentowany w przedmiotowym przypadku również przez Prezydenta Miasta P.) został pominięty w toku postępowania przed organem I instancji. W ocenie Skarżącego wszelkie procedury w zakresie informowania stron o toczącym się postępowaniu zostały dochowane, a żadna ze stron nie została pozbawiona możliwości obrony swych praw.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Kolegium zaakcentowało, że zarzuty skarżącego dotyczą wyłącznie wskazanych wyżej dwóch kwestii, związanych z interpretacją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta P. oraz z zapewnieniem czynnego udziału w postępowaniu stronie - Skarbowi Państwa. Nie odnoszą się one natomiast do szeregu innych zarzutów, które Kolegium zawarło w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. Poprawnie bowiem Kolegium uznało, że jedyną właściwą decyzją w przedmiotowej sprawie musi być decyzja uchylająca rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

W pierwszej kolejności w całej rozciągłości podzielić należy przekonanie Kolegium, że z uwagi na okoliczności faktyczne i prawne sprawy organ I instancji winien był obligatoryjnie rozważyć i w razie potrzeby zastosować stosowną procedurę prawną, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączenia organu. Wskazać w tym miejscu należy, iż stronami w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją były m.in. Skarb Państwa oraz Gmina P. jako właściciele działek położonych w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia. W efekcie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym Prezydent Miasta P. występował jednocześnie w trzech rolach: jako reprezentant Gminy, w sposób oczywisty zainteresowanej rozstrzygnięciem sprawy albowiem planowana inwestycja oddziaływać ma m.in. na nieruchomości stanowiące własność Gminy, jako reprezentant Skarbu Państwa, którego nieruchomości także znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, również zatem zainteresowanego rozstrzygnięciem i jako rozpoznający wniosek W. S. organ I instancji. Przypomnieć zatem należy, iż w celu zagwarantowania bezstronności organu art. 24 i 25 k.p.a. przewidują sytuacje, w których pracownik organu administracji publicznej bądź organ podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie. W sytuacji zatem gdy obiektywizm organu może rodzić wątpliwości z uwagi na jego zaangażowanie w sprawie w charakterze reprezentanta stron o często odmiennych interesach niż wnioskodawca, rozważenie przesłanek determinujących wyłączenie było obowiązkiem organu.

Uzasadnione wątpliwości co do właściwości organu wydającego w niniejszej sprawie decyzję pierwszoinstancyjną niewątpliwie uprawniały Kolegium do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej. Kolegium sformułowało jednak także znaczną liczbę innych zarzutów, z których większość zasługuje na akceptację. Zgodzić się bowiem należy z Kolegium, iż organ I instancji wydał decyzję pomimo niekompletnego wniosku, nie zawierającego wypisu z rejestru gruntów obejmującego także obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać. Trafnie w tej mierze Kolegium wskazało, że organ, który będzie rozpatrywać sprawę w I instancji, winien zatem - w celu uzupełnienia ww. wniosku - wezwać stronę do jego uzupełnienia w trybie art. 50 k.p.a., gdyż zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. na tym etapie postępowania nie może mieć już miejsca. Następnie winien właściwie określić krąg stron postępowania.

Podzielić należy także ocenę, iż z akt sprawy jak również z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, w oparciu o jakie zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta P., obejmującego swoim zasięgiem teren działki Nr [...], organ pierwszej instancji uznał, że planowane przedsięwzięcie, to które przedsiębiorca wskazał we wniosku, jest niezgodne z zapisami tego planu. Działka znajduje się bowiem na terenie oznaczonym w planie symbolem A 2P - tereny działalności produkcyjnej, baz i składów, na którym plan przewiduje m.in. czasowe składowanie odpadów, oraz dopuszcza lokalizowanie punktów zbiórki następujących surowców wtórnych: np. metali żelaznych i kolorowych, makulatury, szkła, plastiku, pod warunkiem gromadzenia ich w pojemnikach lub obiektach, których konstrukcja i pojemność jest zgodna z przepisami odrębnymi. Kolegium słusznie zarzuciło, iż organ pierwszej instancji nie przeprowadził w ww. zakresie żadnego postępowania wyjaśniającego, ograniczając się do uznania, że planowana inwestycja jest niezgodna z zapisami tego planu. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, co wskazało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a nadto zaakcentował w trakcie rozprawy przed tut. Sądem pełnomocnik W. S., iż wniosek strony o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczył przedsięwzięcia pn. "Budowa punktu zbiórki surowców wtórnych w P.", organ odmówił zaś wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie hali o konstrukcji stalowej w sąsiedztwie istniejącego budynku sortowni odpadów. Tym samym w sposób prawem niedopuszczalny organ zmodyfikował wniosek W. S., a w konsekwencji zarówno sama odmowa, jak i jej motywy odnoszące się do sprzeczności przedsięwzięcia z planem miejscowym dotyczą nie tego przedsięwzięcia, na które opiewał wniosek (naruszając tym samym art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.). Sam wniosek nie został tym samym rozpoznany. Organ I instancji, jak słusznie podkreśla Kolegium, wskazał nadto, iż jego zdaniem "zapisy karty informacyjnej oraz rysunek Nr 4 dołączony do karty określające parametry i położenie projektowanej hali powoduje, że przedmiotową halę należy rozumieć jako rozbudowę istniejącego zakładu, jako jego integralną część, ponieważ odpady gromadzone w hali zgodnie z informacjami zawartymi w karcie zostaną przetworzone na miejscu w istniejącym obiekcie w instalacji do odzysku odpadów, będą to zatem odpady wytworzone, a nie zebrane". Wniosek ten pozostaje w sprzeczności z treścią złożonej przez W. S. karty informacyjnej przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa punktu zbiórki surowców wtórnych" sporządzonej w [...]r. Sprzeczności tej organ pierwszej instancji nie wyjaśnił. Zaskarżona decyzja niewątpliwie narusza zatem w tej mierze także art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wyrażające zasadę prawdy obiektywnej wymagając od organu pełnego ustalenia i oceny wszystkich okoliczności sprawy.

Podzielić należy też zarzut Kolegium, iż stanowiący integralną część decyzji załącznik, a w każdym razie ten egzemplarz, który znajduje się w aktach, t.j. charakterystyka planowanego przedsięwzięcia, nie został podpisany co w konsekwencji oznacza, iż decyzja taka dotknięta jest wadą kwalifikowaną.

Wobec natomiast faktu, iż Prezydent Miasta występował m.in. w roli reprezentanta Skarbu Państwa, Sąd nie podziela twierdzenia Kolegium, że w postępowaniu Skarb Państwa jako strona został pominięty. W obliczu mnogości innych zarzutów sformułowanych przez Kolegium różnica w ocenie udziału Skarbu Państwa nie może jednak wpłynąć na wynik sprawy. Niewątpliwym jest bowiem, że z uwagi na inne sformułowane w decyzji drugoinstancyjne zarzuty rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji musiało zostać przez Kolegium wyeliminowane z obrotu prawnego.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów uznających poprawność przyjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.