Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 22/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33,  art. 74
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant starszy sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 1 i art. 74 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o utracie przez P.B. statusu osoby bezrobotnej z dniem 28 maja 2012 r. z powodu podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej). W motywach uzasadnienia wskazał, że strona w dniu 14 sierpnia 2012 r. przedłożyła umowę o dzieło nr [...], z której wynika, że zawiązała umowę o dzieło od dnia 28 maja 2012 r. z A. Powyższa okoliczność zdaniem organu skutkuje tym, że strona nie spełnia wymogów stawianych osobie bezrobotnej, ponieważ status taki nie przysługuje osobie wykonującej inną pracę zarobkową.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się P.B., który wniósł odwołanie do Wojewody [...]. W odwołaniu tym wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i podniósł, że przystąpił do realizacji przedmiotowej umowy nie wcześniej niż 26 lipca 2012 r. i na tę okoliczność przedłożył dokumentację korespondencji elektronicznej prowadzonej ze zleceniodawcą. W odwołaniu tym zaznaczył, że podpis pod przedmiotową umową został przez niego złożony w dniu 26 lipca 2012 r. Mając na uwadze tą okoliczność odwołujący się uznał, że dopełnił wymogów wynikających z postanowień ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i powiadomił organ zatrudnienia w prawidłowym momencie o podjęciu zatrudnienia. W końcowej części odwołania podniósł, iż projekt opakowania wykonał w dniach 28 maja 2012 r. – 1 czerwca 2012 r., jednocześnie zaznaczył, że pozbawiono go statusu bezrobotnego z dniem 28 maja 2012 r., jednakże nie przywrócono mu tego statusu z dniem 2 czerwca 2012 r.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przybliżył stan faktyczny sprawy, by w dalszej kolejności przywołać unormowania prawne dotyczące wymogów prawnych stawianych bezrobotnemu. Szczególnej analizie organ odwoławczy poddał umowę zawartą przez stronę. W podsumowaniu tej części rozważań wskazany organ podkreślił, że podstawa wydania decyzji przez organ pierwszej instancji jest związana z faktem wykonywania przez stronę innej pracy zarobkowej (umowy o dzieło) polegającej na wykonaniu projektu graficznego opakowania zbiorczego dla produktu [...]. Za realizację tego zlecenia strona otrzymała wynagrodzenie, a o fakcie realizacji umowy o dzieło strona nie poinformowała organu zatrudnienia w terminie 7 dni. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy zaakcentował, że strona zapoznała się z obowiązkami ciążącymi na osobie bezrobotnej, co potwierdziła własnoręcznymi podpisami na stosownych dokumentach znajdujących się w aktach sprawy. Wojewoda [...] odniósł się również do zarzutu dotyczącego nieprzywrócenia stronie statusu osoby bezrobotnej z dniem 2 czerwca 2012 r., czyli po upływie terminu realizacji umowy o dzieło i podniósł, że strona status osoby bezrobotnej może uzyskać po rejestracji we właściwym powiatowym urzędzie pracy o ile nadal pozostaje bez pracy i spełnia warunki wynikające z przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się P.B., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wystąpił o uchylenie powyższej decyzji, jak również o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organy administracji publicznej. W motywach skargi P.B. przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, w tym również czynności prawne przez niego podejmowane. W tej części skargi zaakcentował, że akta administracyjne posiadane przez organy administracji nie są pełne, ponieważ nie dysponują one pełną wersją umowy zawartej przez niego. W swoich argumentach zwrócił uwagę na okoliczności związane z zawarciem przedmiotowej umowy, jak również podkreślił, że umowa o przeniesienie praw majątkowych wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności. Zdaniem wnoszącego skargę umowa ta podpisana została dopiero w dniu 26 lipca 2012 r. a okoliczność ta znajduje potwierdzenie w korespondencji mailowej z partnerem, która została dołączona do skargi. W dalszej części skargi zauważył, że organ odwoławczy zignorował podnoszone przez niego argumenty dotyczące przeniesienia praw autorskich i wynikających z tego konsekwencji dla zawartej umowy oraz wypływających z tego skutków prawnych, w tym również dla jego statusu jako osoby bezrobotnej. W końcowej części swojej skargi zaakcentował, że do dnia 26 lipca 2012 r. nie doszło do zrealizowania przedmiotowej umowy, jak również nie zostało wypłacone przysługujące mu wynagrodzenie. Zdaniem wnoszącego skargę, informując w dniu 14 sierpnia 2012 r. powiatowy urząd pracy o zawartej umowie dopełnił wszystkich ciążących na nim obowiązków.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie przywołać stan prawny leżący u podstaw wydania rozstrzygnięć przez organy administracji. Stosownie do postanowień art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy za osobę bezrobotną uznać można osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie wymiaru tego czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i w przypadku której nie występuje żadna z przesłanek wymienionych w dalszej części tego przepisu. Występujące w tym przepisie pojęcie innej pracy zarobkowej, oznacza z kolei wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkowstwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych. Jednocześnie, po myśli art. 33 ust. 4 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy, starosta pozbawia osobę statusu bezrobotnego w przypadku niespełniania warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

Po przedstawieniu stanu normatywnego leżącego u podstaw wydania kwestionowanych rozstrzygnięć przyjdzie odnieść się do stanu faktycznego występującego w sprawie. Poza sporem pozostaje, że skarżący w dniu 28 maja 2012 r. podpisał umowę o dzieło z A. Fakt podpisania tej umowy wynika z daty znajdującej się w jej treści, a także w sposób pośredni z oświadczeń skarżącego składanych w trakcie prowadzonego postępowania. Co prawda w trakcie rozprawy przed tutejszym Sądem skarżący oświadczył, że zamieszczona w umowie data 28 maja 2012 r. jest tam zamieszczona omyłkowo, a datą właściwą jest 26 lipca 2012 r., a potwierdzeniem tego faktu mają być jego zdaniem dołączone do akt sprawy maile z korespondencji prowadzonej z podmiotem zlecającym realizację umowy. Równocześnie z pism skarżącego można wyczytać, że zamówione u niego dzieło wykonane zostało do dnia 1 czerwca 2012 r. Dodatkowo ze skargi wynika, że zdaniem skarżącego umowa została podpisana dopiero z chwilą akceptacji przedłożonego projektu i przeniesienia praw autorskich na zamawiającego, a te okoliczności nastąpiły dopiero w dniu 26 lipca 2012 r. Ponadto poza sporem w sprawie jest to, że skarżący o podpisanej umowie poinformował urząd pracy w dniu 14 sierpnia 2012 r.

Z przywołanego stanu normatywnego oraz zaprezentowanego stanu faktycznego wynika, że skarżący w dniu 28 maja 2012 r. podpisał umowę o dzieło, w ramach której zobowiązał się do wykonania projektu graficznego. W § 2 ust. 1 tej umowy zamieszczono postanowienie, zgodnie z którym skarżący zobowiązał się do wykonania projektu w terminie do dnia 1 czerwca 2012 r. Postanowienia tak zawartej umowy odpowiadają przepisom Kodeksu cywilnego normującym zasady zawierania umowy o dzieło, a okoliczność ta wyczerpuje przesłankę innej pracy zarobkowej zamieszczoną w art. 2 ust. 2 pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Powyższe ustalenie stanowiło podstawę dla organów administracji do uruchomienia postępowania zmierzającego do pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej, a takie działanie powyższych organów posiada umocowanie w treści art. 33 ust. 4 pkt 1 przywoływanej powyżej ustawy. W świetle zestawienia czynności prawnej wykonanej przez skarżącego, jak również wynikających z tego konsekwencji mających źródło w przywołanych przepisach ustawy promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przyjdzie stwierdzić, że skarżący swoim zachowaniem wyczerpał przesłankę uruchomienia postępowania zmierzającego do pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej. W konsekwencji uznać należy, że działania organów administracji posiadają umocowanie w ustalonym stanie faktycznym, jak również obowiązujących unormowaniach prawnych. Dostrzec należy, że organy obu instancji prowadząc postępowanie wyjaśniające nie dopuściły się uchybień o charakterze proceduralnym, które uzasadniałyby uwzględnienie wniesionej skargi, a wykładnia zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego także nie wzbudza żadnych zastrzeżeń. Za uchybienie uzasadniające uwzględnienie wniesionej skargi nie można uznać zamieszczonej w aktach sprawy niepełnej umowy zawartej przez skarżącego.

W ramach prowadzonego postępowania, jak również w skardze do tutejszego Sądu skarżący utrzymuje, że umowa podpisana została w dniu 26 lipca 2012 r., ponieważ dopiero w tym dniu zatwierdzony został przez zleceniodawcę przygotowany przez niego projekt graficzny opakowania zbiorczego dla produktu [...], nadto skarżący powołuje się na postanowienia § 5 przedmiotowej umowy, zgodnie z którym wynagrodzenie za wykonaną umowę wypłacone zostanie skarżącemu po upływie 14 dni od dnia zatwierdzenia przygotowanego projektu oraz dołączył do akt sprawy wydruki maili, które mają potwierdzić przyjętą przez niego interpretację zaistniałych zdarzeń. Dodatkowo skarżący w trakcie rozprawy przed tutejszym Sądem oświadczył, że data 28 maja 2012 r. na umowie znalazła się w sposób omyłkowy.

Stanowisko prezentowane przez skarżącego nie może zyskać akceptacji. W pierwszej kolejności brak jest podstaw dla przyjęcia, że przy zawieraniu przedmiotowej umowy doszło do błędu w zakresie oznaczenia daty jej zawarcia. Przyjdzie zauważyć, że problematyka wad oświadczenia woli posiada swoje unormowanie w przepisach Kodeksu cywilnego i z oświadczeń skarżącego nie można w żaden sposób ustalić, która wada oświadczenia woli przy zawieraniu tej umowy zaistniała. Z informacji przekazanej przez skarżącego można wnioskować, że sygnalizowana przez niego wada związana była z błędem, jednakże dostrzec należy, że skarżący nie podjął działań przewidzianych treścią art. 88 § 1 Kodeksu cywilnego zmierzających do uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli. W świetle powyższego twierdzenia skarżącego w tym zakresie nie mogą być uwzględnione, a to oznacza, że znajdująca się na umowie data 28 maja 2012 r. jest faktyczną datą jej zawarcia. Dodatkowo przyjdzie zauważyć, że data ta znajduje umocowanie w treści samej umowy, ponieważ z postanowień § 2 wynika, że projekt ma być wykonany do dnia 1 czerwca 2012 r. Tym samym twierdzenia skarżącego pozostają w sprzeczności z postanowieniami samej umowy. Sygnalizowane przez skarżącego elementy dotyczące przeniesienia praw autorskich nie są związane z zawarciem samej umowy, lecz jej realizacją. W analogiczny sposób ocenić należy jej postanowienia dotyczące terminu i sposobu wypłaty wynagrodzenia. Powyższe ustalenia pozwalają stwierdzić, że stanowisko skarżącego nie znajduje umocowania w postanowieniach samej umowy. Natomiast na marginesie niniejszych rozważań przyjdzie zauważyć, że z przedłożonych przez skarżącego maili nie wynika, czy wszystkie związane są z przedmiotową umową, a ponadto wskazują one na fakt, iż umowa w rzeczywistości podpisana została w dniu 28 maja 2012 r. W podsumowaniu tej części rozważań przyjdzie uznać, że stanowisko prezentowane przez skarżącego nie znajduje umocowania w zgromadzonym materiale dowodowym.

Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym, które miałyby wpływ na wynik sprawy oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi.

mw