Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1895/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: WSA Maria Tarnowska WSA Marta Kołtun-Kulik Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2011 r. sprawy ze skargi I. P. i J. K. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] stwierdził uchybienie przez I. P. oraz J. K. terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...].

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy.

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku I. P. oraz J. K., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] września 1953 r., nr Ew. [...] oraz poprzedzającego ją orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w S. z dnia [...] czerwca 1953 r., nr [...].

Od powyższej decyzji I. P. oraz J. K. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] stwierdził uchybienie przez I. P. oraz J. K. terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury została odebrana przez r. pr. M. W. pełnomocnika I. P. oraz J. K. w dniu 4 maja 2010r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji znajdujące się w aktach sprawy. Tym samym termin złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dla stron upłynął w dniu 18 maja 2010 r. Pismo z dnia 19 maja 2010 r. zawierające wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zostało nadane w Placówce Poczty Polskiej w G. w dniu 19 maja 2010 r.

Wobec tego organ uznał, że wniosek I. P. oraz J. K., zastępowanych przez r. pr. M. W., o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony został z uchybieniem 14 - dniowego terminu ustawowego, a tym samym nie mógł podlegać rozpatrzeniu.

Na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] I. P. i J. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze skarżący zarzucili rozstrzygnięciu błędne przyjęcie, iż w sprawie doszło do uchybienia czternastodniowego terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, z winy pełnomocnika skarżących, a nadto poprzez uznanie, że decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżących. W skardze wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu podnieśli, że pełnomocnik skarżących prowadzi działalność gospodarczą w formie jednoosobowej kancelarii z siedzibą w G. przy ul. [...], gdzie również zamieszkuje ze swoją rodziną. Zaskarżona decyzja została odebrana przez K. W. żonę pełnomocnika. Pełnomocnik jako przedsiębiorca nie zatrudnia pracowników, nie udzielał także innym osobom (w tym małżonce K. W., co aktualnie na skutek zaistniałej sytuacji uległo zmianie by nie być do czasu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy narażonym na odmienną interpretację przepisów Kpa) pełnomocnictwa do działania w jego imieniu, w tym także do odbioru korespondencji. W tym zakresie pełnomocnik nie składał także na poczcie żadnego upoważnienia; również na zwrotnym dowodzie doręczenia brak jest adnotacji doręczyciela, czy odbierającej powołujące się na pełnomocnictwo udzielone K. W. Dlatego też wyłącznie pełnomocnik skarżących był uprawniony do odbioru korespondencji związanej z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Stosownie do art. 42 § 1 Kpa pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W powyższej sprawie, w aktach sprawy brak jest dowodu potwierdzającego, że decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] odebrała osoba do tego upoważniona, czyli pełnomocnik skarżących. (por. wyrok WSA w Warszawie z 30 marca 2000 r., sygn. akt VI SA/Wa 2281/06, opubl: Legalis). Jak wskazał WSA w Warszawie w orzeczeniu z dnia 30 marca 2007 r, sygn. akt VI SA/Wa 2281/06 (Lex nr 519756) doręczenie korespondencji innej osobie, niż jednoosobowy przedsiębiorca w miejscu jego siedziby wymaga by osoba potwierdzająca odbiór korespondencji była do tej czynności upoważniona.

Skarżący uważają, że pomimo tego, iż decyzję administracyjną dostarczono do siedziby kancelarii pełnomocnika skarżących (będącego jednocześnie jego miejscem zamieszkania) to nie zmienia to wymagań wynikających z art. 42 § 1 Kpa, tj. obowiązku doręczania pism, w tym decyzji administracyjnej, adresatowi (pełnomocnikowi skarżących). Siedziba przedsiębiorstwa prowadzonego przez osobę fizyczną jest również miejscem pracy tej osoby. Aby jednak doręczenie pisma adresowanego do właściciela przedsiębiorstwa było prawnie skuteczne, niezbędne jest wyjaśnienie, czy osoba potwierdzająca odbiór korespondencji była do tej czynności upoważniona. Fakt doręczenia pisma określonej osobie w oznaczonym czasie i miejscu może być stwierdzony wtedy, kiedy jest pewne, iż otrzymała je właściwa osoba (art. 42 § 1 i art. 43 Kpa).

Zdaniem skarżących, skoro osoba która potwierdziła odbiór decyzji nie była pełnomocnikiem skarżących ani osobą przez niego do tego upoważnioną należało uznać, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów Kpa regulujących kwestie związane z doręczaniem korespondencji (wyrok NSA z 19 grudnia 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 942-943/97, opubl: Legalis).

Skarżący podkreślili również, że data odbioru zaskarżonego postanowienia, została "wstawiona" przez doręczyciela, wskutek czego nawet gdyby doszło do doręczenia osobie do tego upoważnionej, to taka praktyka mogła by również doprowadzić do uznania przez organ, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony z uchybieniem, terminu, w sytuacji gdyby doręczyciel (nawet nieświadomie) wstawił nieprawidłową datę. W ocenie skarżących data odbioru pisma powinna zostać wpisana własnoręcznie przez osobę do tego uprawnioną, która w ten sposób potwierdza odbiór korespondencji i jednocześnie potwierdza datę doręczenia pisma. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy potwierdzenie odbioru stanowi dowód urzędowy. Także zdaniem skarżących i w tym zakresie doszło do naruszenia procedury regulującej doręczanie pism urzędowych w postępowaniu administracyjnym.

Nieprawidłowe doręczenie, tj. nie bezpośrednio adresatowi (pełnomocnikowi) lub osobie przez niego upoważnionej może rodzić szereg nieprawidłowości na które pełnomocnik nie ma wpływu. Stąd tak istotne jest prawidłowe doręczenie korespondencji przedsiębiorcy będącemu osoba fizyczną bądź bezpośrednio w siedzibie w sposób opisany wyżej bądź poprzez pozostawienie korespondencji do odbioru na poczcie. Niestety do nieprawidłowości bez udziału pełnomocnika doszło również w niniejszej sprawie bowiem K. W. przekazała korespondencję pełnomocnikowi w dniu 6 maja 2010r. wskazując, iż korespondencja została jej przekazana przez pocztę dzień wcześniej, tj. 5 maja 2010 r. Stosowną adnotację w tym zakresie pełnomocnik uczynił na kopercie.

Pomimo dołożenia staranności i odnotowania na kopercie przekazanej daty doręczenia termin został przekroczony. Korespondencja została przekazana K. W. w godzinach rannych w trakcie roku przedszkolnego i szkolnego w sytuacji, gdy K. W. jest matką trójki dzieci w wieku 3, 8 i 11 lat. Tryb zajęć i pracy domowej K. W., która nie pracuje aktualnie zawodowo, a wcześniej nie pracowała w sferze urzędowej, czy w zakresie obrotu korespondencją, spowodował przekazanie błędnej informacji pełnomocnikowi na co również miało wpływ błędne imię na korespondencji (A. zamiast M.) bowiem odbierająca podświadomie - nie zwracając uwagi na nadawcę (nie była pracownikiem Kancelarii, ani osobą wspomagającą) - przyjęła, iż tak błędnie oznaczona korespondencja nie jest urzędową i tym samym istotną ("urząd się nie myli"). Tym samym informacje o jej odbiorze przekazała dwa dni później, myląc jednocześnie i z tego powodu, w jakim dniu faktycznie odebrała korespondencję.

Zdaniem skarżących, data przekroczenia terminu (1 dzień) uprawdopodobnia w stopniu graniczącym z pewnością okoliczności uchybienia terminu wskazane w niniejszym piśmie.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Sąd podziela stanowisko Ministra Infrastruktury, że w niniejszej sprawie nie można uznać za zasadnego stanowiska radcy prawnego M. W. o wadliwym doręczeniu pełnomocnikowi decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...].

Z akt sprawy wynika, że radca prawny M. W. wykonuje zawód radcy prawnego w formie kancelarii prawnej prowadzonej przez niego osobiście. Wobec tego w stosunku do tego rodzaju osoby fizycznej znajduje zastosowanie – jeżeli chodzi o zasady doręczeń pism – reżim prawny przewidziany przez przepisy art. 42 § 1 i art. 43 Kpa (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 911/10, opubl. CBOSA). Z przepisów tych wynika, że osobie fizycznej doręcza się pisma w postępowaniu administracyjnym w jej mieszkaniu lub miejscu pracy. Jeżeli nie ma możliwości doręczenia korespondencji adresatowi osobiście znajduje zastosowanie tryb tzw. doręczenia zastępczego i wówczas korespondencję listową doręcza się, za pokwitowaniem m.in. dorosłemu domownikowi, jeżeli osoba ta podjęła się oddania przesyłki adresatowi.

Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie Minister Infrastruktury doręczył swą decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...]. z zachowaniem wskazanych wyżej reguł procesowych. Ze znajdującego się w aktach sprawy dowodu doręczenia wspomnianej wyżej decyzji wynika, że wobec nieobecności pełnomocnika doręczyciel w dniu 4 maja 2010 r. doręczył przesyłkę jego żonie K. W., która podjęła się oddania przesyłki adresatowi. Wobec tego 14 - dniowy termin do wniesienia środka odwoławczego upłynął z dniem 18 maja 2010 r.

W tej sytuacji Minister Infrastruktury – badając dopuszczalność złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – miał obowiązek stwierdzenia na podstawie art. 134 Kpa uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego – skoro wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został sporządzony i nadany za pośrednictwem poczty jeden dzień po terminie (19 maja 2010 r.).

Sąd nie podziela stanowiska skarżących, że w niniejszej sprawie organ nadzoru miał obowiązek doręczenia pełnomocnikowi przesyłki osobiście, ponieważ jego żona K. W. nie legitymowała się stosownym upoważnieniem. Sąd zwraca uwagę, że radca prawny M. W. świadczy usługi prawnicze jako osoba fizyczna. Pełnomocnik skarżących nie jest zatem jednym z podmiotów instytucjonalnych, o których mowa w art. 45 Kpa. Wobec tego doręczyciel nie miał obowiązku poszukiwania w miejscu zamieszkania radcy prawnego (będącym zarazem miejscem prowadzenia przez niego działalności) osób uprawnionych do odbioru pism na podstawie stosownego upoważnienia.

Faktem natomiast jest to, że Minister Infrastruktury na tzw. zwrotce mylnie wpisał imię pełnomocnika. Omyłka ta – zdaniem Sądu - nie miała jednak istotnego wpływu na prawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji, ponieważ osoba odbierająca korespondencję (w tym przypadku żona pełnomocnika skarżących) miała możliwość zweryfikowania tej pomyłki. Poniżej wadliwie podanego imienia A. organ wskazał bowiem, że chodzi o "kancelarię radcy prawnego M. W.". Poza sporem jest również to, że pełnomocnik skarżących był właściwym adresatem tej przesyłki.

Na prawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji nie miało też istotnego wpływu opatrzenie przez doręczyciela datownikiem – jak twierdzą skarżący w skardze - podpisu żony r. pr. M. W. W aktach sprawy brak jest dowodu na to, że data ta została wpisana błędnie. Sami skarżący nie przedstawili dowodu na to, że doręczyciel oddał przesyłkę żonie ich pełnomocnika w innym dniu. Sąd zwraca uwagę, że żona pełnomocnika skarżących jako domownik już przed datą wydania zaskarżonej decyzji odbierała kierowaną do męża korespondencję, w tym zawiadomienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r., którego dowód doręczenia również jest opatrzony datownikiem, a nie datą wpisaną własnoręcznie przez dorosłego domownika, co – jak wynika z lektury akt sprawy – nie budziło zastrzeżeń radcy prawnego M. W.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.