Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 694/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 145 par. 1 pkt 4a i c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.), asesor WSA Anna Fyda-Kawula, po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 stycznia 2022 r. nr DAP-WOSR-7280-168/2021/AM w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 6 października 2021 r., znak WS-VIII.7541.1.115.2016.TG; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz D. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] stycznia 2022 r., nr [...], Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpoznaniu odwołania D. G., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2021 r., nr [...], o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z 18 września 1986 r. A. K. wystąpiła do Urzędu Dzielnicowego w [...] o ekwiwalent za mienie pozostawione poza obecnymi granicami RP w miejscowości [...]. Do wniosku załączono kserokopię oraz odpis notarialny z odpisu notarialnego opisu mienia pozostawionego przez M. i A. małżonków K. w [...] wystawionego przez Komisję Majątkową ds. Ewakuacji oraz kserokopię postanowienia spadkowego po M. K..

Pismami z 29 października 1986 r. do Urzędu Miasta [...] oraz Urzędu Dzielnicowego [...] A. K., reprezentowana przez adwokata A. S., wskazała, że w ślad za wnioskiem o przyznanie rekompensaty przedkłada w załączeniu dokument urzędowy – opis mienia pozostawionego w języku polskim i ukraińskim - gdzie wyszczególniono, że "wnioskodawczyni pozostawiła dwa budynki mieszkalne oraz [...] budynków gospodarczych, jak również grunt orny o około [...] ha". A. K. podniosła, że precyzuje swój wniosek i wnosi o przyznanie jej i sprzedaż lokalu mieszkalnego składającego się z 2-3 pokoi z kuchnią, ewentualnie części małego domu mieszkalnego lub innego małego domku za zaliczeniem mienia za granicą. Do powyższych pism załączono odpis pełnomocnictwa oraz dokument urzędowy opisu mienia pozostawionego w ZSRR w językach polskim i ukraińskim.

Ponadto, wnioskiem z 29 października 1986 r. skierowanym do Urzędu Dzielnicowego [...] A. K. , reprezentowana przez adwokata A. S., wystąpiła o przyznanie ekwiwalentu zamiennego za mienie pozostawione za granicą tj. w ZSRR. We wniosku wskazano, że "wnioskodawczyni pozostawiła na terenie [...] (obecnie ZSRR) znaczne mienie składające się z [...] budynków mieszkalnych, budynków gospodarczych ([...]) oraz nieruchomości rolnych". Do powyższego pisma wnioskodawczyni załączyła odpis pełnomocnictwa oraz dokument urzędowy opisu mienia pozostawionego w ZSRR w językach polskim i ukraińskim.

Pismem z 26 kwietnia 2017 r. Wojewoda wezwał D. G. (następczynię prawną A. K.) do doprecyzowania przedmiotu wniosku i jednoznacznego wskazania właściciela nieruchomości, jej lokalizacji, rodzaju i powierzchni. Zdaniem organu, rodzaj i powierzchnia nieruchomości opisanej we wniosku z 29 października 1986 r. nie jest zgodna z dokumentem, na który to podanie się powołuje.

Wnioskiem z 8 maja 2017 r. D. G. doprecyzowała, że domaga się rekompensaty za nieruchomości pozostawione przez M. K. oraz A. K. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w [...], pow. [...], woj. [...], zgodnie z opisem mienia pozostawionego, którego treść przytoczyła w powyższym piśmie. Dodała, że wniosek nie obejmuje nieruchomości M. K. w [...], o której mowa w orzeczeniu odszkodowawczym.

Decyzją z [...] czerwca 2019 r., nr [...], Wojewoda [...] odmówił D. G. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. i A. małżonków K. nieruchomości położonych poza obecnymi granicami RP w [...], pow. [...], woj. [...], wobec nieudowodnienia prawa własności, rodzaju i powierzchni nieruchomości.

Decyzją z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2019 r. i przekazał organowi pierwszej instancji sprawę do ponownego rozpoznania.

Decyzją z [...] września 2020 r., nr [...], Wojewoda [...] odmówił D. G. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. i A. małżonków K. nieruchomości położonych poza obecnymi granicami RP w [...], pow. [...], woj. [...], wobec nieudowodnienia prawa własności, rodzaju i powierzchni nieruchomości.

Decyzją z [...] listopada 2020 r., nr [...], Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] września 2020 r. i przekazał organowi pierwszej instancji sprawę do ponownego rozpoznania.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy postanowieniem z [...] września 2021 r., nr [...], Wojewoda [...] uznał, że w sprawie o potwierdzenie skarżącej prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. K. nieruchomości położonych poza obecnymi granicami RP w [...], pow. [...], woj. [...], zostały spełnione przesłanki ustawowe. Organ jednocześnie uzasadnił, że z uwagi na treść pism pełnomocnika A. K. z [...] października 1986 r. nie wszystkie nieruchomości ujęte w opisach mienia pozostawionego w [...] były przedmiotem pierwotnego wniosku. Zdaniem organu, uwzględniając opis tych nieruchomości wynikający z opisu mienia pozostawionego, a także pisma pełnomocnika A. K. z 29 października 1986 r. precyzujące zakres wniosku, uznać trzeba, że roszczeniem o rekompensatę objęto wyłącznie nieruchomości pozostawione przez M. K. w [...] o pow. [...] ha wraz z dwoma domami mieszkalnymi oraz pięcioma budynkami gospodarczymi: warsztatem masarskim, wędzarnią, lodownią oraz dwoma stajniami. Poza zakresem wniosku pozostaje natomiast jedna stajnia pozostawiona przez M. K. oraz nieruchomości pozostawione przez A. K. w postaci dwóch domów mieszkalnych, dwóch stajni, drewutni, pola-ogrodu o powierzchni [...] arów oraz sadu o powierzchni [...] ha.

Decyzją z [...] października 2021 r. Wojewoda [...] odmówił D. G. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. i A. małżonków K. nieruchomości położonych poza obecnymi granicami RP w [...], pow. [...], woj. [...], w części obejmującej: stajnię o kubaturze [...] m3 (własność M. K.) oraz dwa domy mieszkalne o kubaturze [...] m3 i [...] m3, dwie stajnie o kubaturze [...] m3 i [...] m3, drewutnię o kubaturze [..] m3, pole-ogród o powierzchni [...] arów, sad o powierzchni [...] ha (własność A. K.).

Wojewoda uzasadnił, że wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. i A. małżonków K. powyższych nieruchomości został złożony dopiero 8 maja 2017 r., a zatem z przekroczeniem terminu ustawowego.

Decyzją z [...] stycznia 2022 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2021 r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że ustawodawca ograniczył w czasie możliwość złożenia wniosku o przyznanie prawa do rekompensaty do dnia 31 grudnia 2008 r.

Minister stwierdził, że w inicjującym postępowanie w niniejszej sprawie piśmie z 18 września 1986 r. A. K. wskazała, że domaga się sprzedaży lokalu mieszkalnego bądź małego domku jednorodzinnego w ramach rekompensaty za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami RP w [...]. Do wniosku załączono m.in. kserokopię oraz odpis notarialny z odpisu notarialnego opisu mienia pozostawionego przez M. i A. małżonków K. w [...], wystawione przez Komisję Mieszaną ds. Ewakuacji.

Organ odwoławczy wskazał, że w kolejnych pismach określono, za jakie konkretnie nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami RP wnioskodawczyni domagała się prawa do rekompensaty. Mianowicie w dwóch pismach adwokata A. S., pełnomocnika A. K., opatrzonych datą 29 października 1986 r. skierowanych do Urzędu Miasta [...], oraz Urzędu Dzielnicowego [...], wskazano, że wnioskodawca miał pozostawić poza obecnymi granicami kraju dwa budynki mieszkalne oraz pięć budynków gospodarczych, jak również grunt orny o pow. ok. [...] ha. W kolejnym piśmie A. K., reprezentowanej przez adwokata A. S., o przyznanie ekwiwalentu zamiennego, opatrzonym datą 29 października 1986 r. i skierowanym do Urzędu Dzielnicowego [...], wskazano, że wnioskodawca miał pozostawić poza obecnymi granicami RP dwa budynki mieszkalne, pięć budynków gospodarczych oraz nieruchomości rolne.

W ocenie Ministra, powyższe oznacza, że nie wszystkie nieruchomości ujęte w opisach mienia pozostawionego w [...] były przedmiotem wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Mając na uwadze opis mienia pozostawionego oraz treść ww. pism precyzujących z 29 października 1986 r. organ odwoławczy uznał, że wniosek A. K. dotyczył nieruchomości pozostawionych przez M. K. w [...], o pow. [...] ha, wraz z dwoma domami mieszkalnymi oraz pięcioma budynkami gospodarczymi; warsztatem masarskim, wędzarnią, lodownią oraz dwoma stajniami. Natomiast żądanie co do pozostałych nieruchomości ujętych w opisie mienia pozostawionego, tj. jednej stajni pozostawionej przez M. K. oraz nieruchomości pozostawionej przez A. K. w postaci dwóch domów mieszkalnych, dwóch stajni, drewutni, pola-ogrodu o pow. [...] ary oraz sadu o powierzchni [...] ha, zgłoszono dopiero w piśmie z 8 maja 2017 r. Żądanie dotyczące tych ostatnich nieruchomości zgłoszono zatem z przekroczeniem terminu ustawowego, a w konsekwencji za te nieruchomości rekompensata nie przysługuje. W niniejszej sprawie nastąpiło bowiem nieuprawnione rozszerzenie wniosku zmierzające do obejścia granic czasowych, które ustawodawca wyznaczył dla dochodzenia roszczeń w tym zakresie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji złożyła D. G. zarzucając tej decyzji naruszenie:

1) przepisów postępowania, to jest art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię, wyrażającą się w dowolnej, a nie swobodnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prowadzącej do błędnego przyjęcia, że skarżącej nie przysługuje w części prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A. K. i M. K. nieruchomości położonych poza granicami RP w [...], tj. w zakresie stajni o kubaturze [...] m3, dwóch domów mieszkalnych o kubaturze [...] m3 i [...] m3, dwóch stajni o kubaturze [...] m3 i [...] m3, drewutni o kubaturze [...] m3, pola-ogrodu o powierzchni [...] arów i sadu o powierzchni [...] ha;

2) przepisów prawa materialnego, tj. 5 ust. 1 i 3 pkt 2, art. 6, art. 8, art. 13 i art. 27 ustawy z 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżącej nie przysługuje w części prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A. K. i M. K. nieruchomości położonych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w [...], tj. w zakresie stajni o kubaturze [...] m3, dwóch domów mieszkalnych o kubaturze [...] m3 i [...] m3, dwóch stajni o kubaturze [...] m3 i [...] m3, drewutni o kubaturze [...] m3, pola-ogrodu o powierzchni [...] arów i sadu o powierzchni [...] ha, a ponadto błędne przyjęcie, że wnioski A. K. oraz jej pełnomocnika adwokata A. S. o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości położonych poza obecnymi granicami RP w [...] nie obejmowały powyższych składników, zaś pismo skarżącej z 8 maja 2017 r. stanowi rozszerzenie ww. wniosków, a nie ich doprecyzowanie - co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania żądania w tym zakresie jako spóźnionego.

Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że opis mienia pozostawionego został sporządzony i załączony do akt sprawy przed 31 grudnia 2008 r. i obejmował również stajnię o kubaturze [...] m3, dwa domy mieszkalne o kubaturze [...] m3 i [...] m3, dwie stajnie o kubaturze [...] m3 i [...] m3, drewutnię o kubaturze [...] m3, pole-ogród o powierzchni [...] ary i sad o powierzchni [...] ha.

Skarżąca podniosła, że to na żądanie Wojewody w piśmie z 8 maja 2017 r. doprecyzowała, że ubiega się o rekompensatę za nieruchomości pozostawione przez M. K. i A. K. w [...], zgodnie ze złożonym przed dniem 31 grudnia 2008 r. opisem mienia pozostawionego.

Zdaniem skarżącej, nie można mylić obowiązku sprecyzowania niejasnej treści żądania poprzez wskazanie nieruchomości, za które strona domaga się rekompensaty, nawet jeśli następuje to po 31 grudnia 2008 r., z modyfikacją (rozszerzeniem) wniosku o jasnej treści. W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że skarżąca nie rozszerzyła po 31 grudnia 2008 r. wniosku o rekompensatę za nieruchomości pozostawione przez M. K. i A. K. w [...], a jedynie wniosek ten doprecyzowała, zgodnie ze złożonym przed 31 grudnia 2008 r. opisem mienia pozostawionego.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 2097), zwanej dalej "ustawą" lub "ustawą z 8 lipca 2005 r."

Zgodnie z art. 5 ust. 1 powołanej ustawy, potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r. W myśl zaś art. 6 ust. 1 ustawy, do wniosku, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy, należy dołączyć m. in. dowody, które świadczą o pozostawieniu nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 1, oraz o rodzaju i powierzchni tych nieruchomości. Jeżeli natomiast wniosek nie spełnia wymogów określonych w art. 6 ust. 1-3 ustawy z 8 lipca 2005 r. wojewoda wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia wezwania (art. 6 ust. 6 ustawy).

Treść powołanych regulacji potwierdza, że z treści wniosku, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy nie musi wynikać oznaczenie nieruchomości, za którą ma być potwierdzone prawo do rekompensaty. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy treść wniosku, o którym mowa w tym przepisie, może być ograniczona wyłącznie do żądania potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Oznaczenie zaś nieruchomości, co jest niezbędne dla merytorycznego rozpatrzenia omawianego wniosku, bezwzględnie powinno wynikać z informacji zawartych w załącznikach do wniosku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy.

Zdaniem Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy naruszyły art. 5 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy zabużańskiej poprzez niewłaściwe zastosowanie tych regulacji.

Treść zgłoszonego przez stronę żądania w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty organy powinny bowiem ustalać nie tylko poprzez analizę brzmienia samego wniosku, ale także poprzez odniesienie się do wszystkich innych informacji zawartych w załączonych do wniosku dokumentach, jak również do całokształtu okoliczności rozpatrywanej przez organy sprawy. W niniejszej sprawie organy administracji publicznej powyższym obowiązkom nie sprostały. Zaniechały bowiem wszechstronnej analizy i oceny zgłoszonego pierwotnie wniosku a następnie w nieuprawniony sposób zakwalifikowały pismo skarżącej z 8 maja 2017 r. jako nowy wniosek wszczynający postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty za część nieruchomości pozostawionych przez A. K. i M. K. w miejscowości [...].

Analiza akt sprawy potwierdza, że treść pierwotnego wniosku A. K. z 18 września 1986 r. ograniczona została jedynie do żądania ekwiwalentu za mienie pozostawione w [...]. Nie wynikało z niej oznaczenie nieruchomości, za które wnioskodawczyni domagała się rekompensaty. Oznaczenie nieruchomości wynikało jednak, co nie ulega wątpliwości, z informacji zawartych w załączonym do wniosku z 1986 r. odpisie notarialnym z odpisu notarialnego opisu mienia pozostawionego przez M. i A. małżonków K. w [...] wystawionego przez Komisję Majątkową ds. Ewakuacji, gdzie wyszczególniono konkretne nieruchomości pozostawione w [...] przez M. K. oraz przez A. K.

Opis nieruchomości pozostawionych w [...] przez M. K. i A. K. w języku polskim i ukraińskim został następnie dołączony do pism adwokata A. S., pełnomocnika A. K., opatrzonych datą 29 października 1986 r. skierowanych do Urzędu Miasta [...], oraz Urzędu Dzielnicowego [...]. W treści tych pism jednocześnie wskazano, że wnioskodawczyni pozostawiła poza obecnymi granicami kraju dwa budynki mieszkalne oraz pięć budynków gospodarczych, jak również grunt orny o pow. ok. [...] ha.

Dokonując oceny powyższych dowodów organy uznały, że w złożonych w ślad za pierwotnym wnioskiem pismach z 29 października 1986 r. A. K. dookreśliła, za jakie konkretnie nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami RP domaga się rekompensaty. Ostatecznie organy uznały, że doprecyzowane w ww. pismach pierwotne żądanie dotyczyło tylko nieruchomości pozostawionych przez M. K. w [...], o pow. [...] ha, wraz z dwoma domami mieszkalnymi oraz pięcioma budynkami gospodarczymi: warsztatem masarskim, wędzarnią, lodownią oraz dwoma stajniami.

Zdaniem Sądu, powyższe ustalenia organów są błędne. Organy oparły je bowiem wyłącznie na analizie brzmienia samych pism A. K. z 1986 r. bez odniesienia się do informacji zawartych w załączonym do tych pism dokumencie w postaci opisu mienia wystawionego przez Komisję Majątkową ds. Ewakuacji. Poczynienie ustaleń wyłącznie w oparciu o analizę brzmienia samego wniosku, bez odniesienia się do wszystkich innych informacji zawartych w załączonym do wniosku opisie mienia, jak również do całokształtu okoliczności rozpatrywanej sprawy doprowadziło organy do błędnego przyjęcia, że w pismach z 29 października 1986 r. A. K. doprecyzowała żądanie z 18 września 1986 r. w ten sposób, że odnosiło się ono tylko do części nieruchomości ujętych w przedmiotowym opisie mienia.

Zdaniem Sądu, dołączenie do pism z 1986 r., a więc przed 31 grudnia 2008 r., opisu mienia pozostawionego przez M. i A. małżonków K. w [...] wystawionego przez Komisję Majątkową ds. Ewakuacji dowodzi, że przedmiot pierwotnie zgłoszonego żądania obejmował wszystkie nieruchomości pozostawione przez M. K. i A. K. w [...], co potwierdziła skarżąca w piśmie z 8 maja 2017 r. W konsekwencji, brak było podstaw do przyjęcia, że ww. pismo z 8 maja 2017 r. stanowi nowy wniosek wszczynający postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty za niektóre nieruchomości ujęte w opisie mienia (w postaci jednej stajni pozostawionej przez M. K. oraz nieruchomości pozostawionej przez A. K. w postaci dwóch domów mieszkalnych, dwóch stajni, drewutni, pola-ogrodu o pow. [...] ary oraz sadu o powierzchni [...]). Przeciwnie, zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy zaświadcza, że wskazane pismo z 8 maja 2017 r. w istocie potwierdzało przedmiot pierwotnego wniosku złożonego przez poprzedniczkę prawną skarżącej.

Skoro więc w świetle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie było podstaw do wydzielenia i odrębnego rozpatrzenia sprawy o potwierdzenie prawa do rekompensaty za niektóre nieruchomości ujęte w opisie mienia (w postaci jednej stajni pozostawionej przez M. K. oraz nieruchomości pozostawionej przez A. K. w postaci dwóch domów mieszkalnych, dwóch stajni, drewutni, pola-ogrodu o pow. [...] ary oraz sadu o powierzchni [...]), to rozstrzygnięcie Wojewody [...] z [...] października 2021 r. odmawiające potwierdzenia prawa do rekompensaty za powyższe nieruchomości i utrzymująca je w mocy zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wydane zostały z naruszeniem art. 5 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z 8 lipca 2005 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie powołanych przepisów. To z kolei było następstwem wadliwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i błędnej oceny przez organy zebranego materiału dowodowego. Powyższe czyni zaś usprawiedliwionym zarzut przeprowadzenia przedmiotowego postępowania z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w wyniku czego doszło do nieustalenia w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy.

Wskazania co do dalszego prowadzenia postępowania wynikają wprost z oceny prawnej sformułowanej w uzasadnieniu niniejszego wyroku i sprowadzają się do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy należnej skarżącej rekompensaty za nieruchomości pozostawione przez M. i A. małżonków K. w części dotyczącej jednej stajni pozostawionej przez M. K. oraz nieruchomości pozostawionej przez A. K. w postaci dwóch domów mieszkalnych, dwóch stajni, drewutni, pola-ogrodu o pow. [...] ary oraz sadu o powierzchni [...], przy uwzględnieniu tej oceny.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022, poz. 329) orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 powołanej ustawy.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).