Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 995/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1, 7
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: Straszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2016r. sprawy ze skargi K. sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. prowadził postępowanie egzekucyjne z majątku skarżącej Spółki na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [..]. nr [...], obejmującego zobowiązania z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za wrzesień, października i grudzień 2015r. oraz styczeń 2015r., w łącznej kwocie należności głównej [...] zł. W celu wyegzekwowania zaległości, zawiadomieniem z dnia [...]. dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B. S. Ch.. Zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone zobowiązanej Spółce w dniu [...]

Pismem z dnia [...]. Spółka złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej uregulowane w art. 33 § 1 pkt 1 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014r., poz. 1619 ze zm.)- dalej jako: "u.p.e.a.", tj. nieistnienie obowiązku w wysokościach i okresach wyszczególnionych w tytule wykonawczym oraz brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1.

Spółka zarzuciła, że upomnienie nie zostało jej doręczone, co uniemożliwiło dobrowolne uregulowanie należności i wyjaśnienie jej nieistnienia lub wysokości. Wskazano również, iż składki na ubezpieczenia społeczne za listopad 2014r. oraz styczeń 2015r. zostały uregulowane, co dokumentuje załączone do wniesionych zarzutów potwierdzenie wpłaty składki w prawidłowej wysokości.

Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T.postanowieniem z dnia [...]. odmówił uznania zgłoszonych zarzutów. W uzasadnieniu stwierdził, że upomnienie zostało uznane za doręczone zobowiązanej Spółce w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267) – dalej jako: "k.p.a.", z dniem 01 kwietnia 2015r. Wyjaśnił również, że wpłata za grudzień 2014r. w kwocie 1.356,11 zł, która miała dotyczyć składki na ubezpieczenie zdrowotne, została zadeklarowana na błędny Fundusz, tj. Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, w związku z tym pokryła zaległości z tego Funduszu za grudzień 2014r., natomiast pozostała zaległość w kwocie [...] zł. Z kolei wpłata na ubezpieczenie zdrowotne za wrzesień 2014 r. w kwocie [...] zł została uwzględniona w rozliczeniu, jednak została dokonana po obowiązującym terminie płatności tj. [...] r. bez wyliczenia kwoty odsetek za zwłokę, stąd zaległość w kwocie 1 zł. Podobnie bez wyliczenia odsetek dokonano wpłat za październik 2014 r. w kwocie [...] zł w dniu [...] r. stąd zaległość 12 zł oraz za styczeń 2015 r. w kwocie [...] zł w dniu [...] r., stad zaległość w kwocie 8 zł. W związku z tym powstały zaległości dochodzone w przedmiotowym tytule wykonawczym.

W złożonym zażaleniu Spółka zarzuciła, że organ egzekucyjny nie wyjaśnił jakie były przyczyny niedoręczenia upomnienia, czy np. przesyłka była właściwie zaadresowana, czy poczta we właściwy sposób próbowała ją doręczyć. Zdaniem Spółki, ograniczenie się do wysłania jednego upomnienia bez sprawdzenia dlaczego nie dotarło do adresata i uznanie, że skutek doręczenia został osiągnięty należy uznać za niezgodne z duchem prawa, logiką i zdrowym rozsądkiem.

Podniesiono również, że prawdą jest, że wpłata [...]. kwoty [...] zł została mylnie zadeklarowana na inny fundusz, niż ten którego dotyczyła, ale oznaczało to, że w tym okresie na tym funduszu nastąpiła nadpłata i powinna być ona zwrócona Spółce albo zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 18 kwietnia 2008 r. powinno zostać wszczęte postępowanie celem skorygowania błędu w dokumentach rozliczeniowych.

Postanowieniem z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego.

Ustosunkowując się do zarzutu nieistnienia obowiązku organ wyjaśnił, że [...] zobowiązana Spółka wpłaciła kwotę [...] zł wskazując Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, jako ten na który dokonano wpłaty za grudzień 2014r. W związku z tym, zgodnie z dyspozycją Spółki, uiszczoną sumę przekazano na pokrycie zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za grudzień 2014r. Organ zauważył, że wprawdzie zobowiązana Spółka dokonując wpłaty wskazała błędny Fundusz, jednak w takiej sytuacji ZUS nie był upoważniony do zaliczenia tej kwoty na inny Fundusz niż ten, który został wskazany w poleceniu przelewu. W związku z tym, zobowiązanie z tytułu składki na ubezpieczenie zdrowotne za grudzień 2014r. nie zostało zaspokojone. Natomiast wpłaty z dnia [...]. w wysokości [...]zł, z dnia [...]. w kwocie [...]zł oraz z dnia [...]. w wysokości [...]zł, dokonane za wrzesień i październik 2014r. oraz za styczeń 2015r., z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne zostały uiszczone po obowiązującym terminie płatności i nie obejmowały kwoty odsetek za zwłokę, które również należało uwzględnić wykonując przelew. W związku z tym powstała zaległość w kwocie 21 zł. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, organ zgłoszony zarzut nieistnienia obowiązku uznał za nieuzasadniony.

Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia upomnienia organ wskazał, że przesyłka zawierająca upomnienie została skierowana na adres siedziby Spółki. Z powodu niemożności jej doręczenia w sposób wskazany w art. 45 k.p.a. w dniu [...]., pozostawiono ją na okres 14 dni w placówce Poczty Polskiej, umieszczając w skrzynce oddawczej adresata zawiadomienie określone w art. 44 § 2 powołanej ustawy. W dniu [....]. pozostawiono powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. W związku z tym, iż przesyłka listowa zawierająca upomnienie nie została odebrana pomimo dwukrotnego awizowania, uznano ją zgodnie z art. 44 § 4 powołanej ustawy za doręczoną z upływem [...]

W złożonej do tut. Sądu skardze Spółka wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w całości oraz uchylenie tytułu wykonawczego i cofnięcie skutków dokonanych czynności egzekucyjnych. W skardze zarzuca brak przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego, co za tym idzie nierzetelność i stronniczość oraz błędną interpretację prawa.

Wskazała, że zarzut nierzetelności wynika z faktu, iż na podstawie przesłanych do Izby Skarbowej dokumentów przez ZUS nie można było rzetelnie rozpatrzyć zażaleń Spółki. Głównym zarzutem do postępowania ZUS było niewłaściwe księgowanie wpłat składek dokonywanych przez Spółkę. Dyrektor Izby Skarbowej po pierwsze poświadczył nieprawdę opierając się wyłącznie na postanowieniu Dyrektora ZUS. Po drugie tak samo jak Dyrektor ZUS błędnie zinterpretował stosowanie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 kwietnia 2008r. W kwestii prawidłowości doręczenia upomnienia Spółka podkreśliła, że przyjęcie w tym konkretnym przypadku nie odebrania korespondencji w terminie, bez próby powiadomienia o niej w inny sposób jako skuteczne doręczenie należy uznać za działanie sprzeczne z prawem. Wskazała, że działa pod jednym adresem od 2007r. roku posiada telefony i adresy mailowe co jednoznacznie wskazuje że nie odebranie jednej z korespondencji nie jest wynikiem złej woli Spółki a błędem poczty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( j.t. Dz.U. z 2014, poz. 1647 ze zm. ), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa.

I. Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest zasadność prowadzenia przez ZUS wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego, w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...] r. nr [...], obejmujący należności z tytułu składek na ubezpieczenia zdrowotne za miesiące: wrzesień, październik, i grudzień 2014 r. oraz styczeń 2015 r. w łącznej kwocie należności głównej [...] zł.

W ramach zarzutów w sprawie prowadzonej przez ZUS egzekucji administracyjnej, skarżąca podniosła nieistnienie obowiązku w wysokościach i okresach wyszczególnionych w tytule wykonawczym oraz brak uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia, zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. W złożonej skardze skarżąca akcentuje, że głównym zarzutem do postępowania ZUS było niewłaściwe księgowanie wpłat składek dokonywanych przez Spółkę, zaliczonych niezgodnie jej wolą. Ponadto, zarówno Dyrektor Izby Skarbowej jak i ZUS błędnie zinterpretowali stosowanie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowych zasad oraz trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych ( DZ. U. z 2008 r., Nr 78, poz. 465 ze zm. ) dalej także "rozporządzenie Rady Ministrów z 18 kwietnia 2008 r.". W kwestii prawidłowości doręczenia upomnienia skarżąca podnosi, że przyjęcie w tym konkretnym przypadku nie odebrania korespondencji w terminie, bez próby powiadomienia o niej w inny sposób jako skuteczne doręczenie należy uznać za działanie sprzeczne z prawem. Spółka działała pod jednym adresem od 2007 r., posiada adresy i telefony mailowe, co jednoznacznie wskazuje, że nie odebranie jednej z korespondencji nie jest wynikiem złej woli Spółki a błędem poczty.

Natomiast zdaniem organu dokonane wpłaty zostały rozliczone w części zgodnie z dyspozycją skarżącej, a w części zgodnie z przepisami wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów z 18 kwietnia 2008 r. Nawiązując do zarzutu braku doręczenia upomnienia organ wskazał, że z uwagi na niemożność jego doręczenia w lokalu siedziby Spółki, zastosowano tryb doręczenia określony w art. 44 k.p.a., uznając przesyłkę za doręczoną z upływem 31 marca 2015 r., zgodnie z § 4 tego przepisu.

II. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu nieistnienia obowiązku w wysokościach i okresach wyszczególnionych w tytule wykonawczym należy wskazać, że zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Jednocześnie trzeba zwrócić uwagę, że podniesiony w tym przedmiocie zarzut organ rozpatruje dopiero po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, które to stanowisko jest dla organu egzekucyjnego wiążące, co wynika z treści art. 34 ust. 1 u.p.e.a. W myśl tego przepisu, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 ( a więc także nieistnienia obowiązku – uwaga Sądu ), stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

W orzecznictwie wskazuje się także, że z istoty przyjętego w art. 34 § 1 i 1a u.p.e.a. rozwiązania wynika, że stanowisko wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów stanowi niezbędną informację dla organu egzekucyjnego i warunek rozstrzygnięcia postanowieniem o tych zarzutach (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt II GSK 980/08, LEX nr 513118).

Ponieważ w tej sprawie wierzyciel tj. Dyrektor Oddziału ZUS w T. jest jednocześnie organem egzekucyjnym, to jak trafnie zauważył organ odwoławczy, w takiej sytuacji zbędne było uzyskanie odrębnego stanowiska wierzyciela wyrażanego w formie postanowienia w oparciu o art. 34 § 1 u.p.e.a., ponieważ w takim wypadku, stanowisko to zawiera się w jednym postanowieniu, wydanym na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. ( por. np. uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 25 czerwca 2007 r., o sygn. akt I FPS 4/06, ONSAiWSA 2007/5/112, dostępna także na stronie www.nsa.gov.pl ).

Wobec tego, stanowisko zawarte w wydanym przez Dyrektora Oddziału ZUS w T. ( będącego zarówno wierzycielem jak i organem egzekucyjnym ) postanowieniu z dnia [...] r. w sprawie wniesionych zarzutów było dla Dyrektora Izby Skarbowej w B. jako organu nadzoru i jednocześnie organu odwoławczego wiążące, a organ ten nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie zajętego stanowiska w przedmiocie wniesionych zarzutów ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2015 r., II FSK 1522/13 dostępny na stronie www.nsa.gov.pl ).

Natomiast Sąd dokonując kontroli obu wydanych w sprawie postanowień oraz zawartych w nich ocen prawnych odnoszących się do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, uznaje je za prawidłowe.

III. Skarżąca podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku w wysokościach i okresach wyszczególnionych w tytule wykonawczym, wiąże go z błędnym jej zdaniem zaliczeniem wpłaty z dnia [...] r. na inny fundusz niż ten, którego dotyczyła. Jednocześnie podaje, że prawdą jest, że wpłata została mylnie zadeklarowana na błędny fundusz ale oznaczało to, że w tym okresie na tym funduszu wystąpiła nadpłata i powinna być ona zwrócona Spółce, albo powinno zostać wszczęte, zgodnie z rozporządzeniem z dnia 18 kwietnia 2008 r. postępowanie celem skorygowania błędu w dokumentach rozliczeniowych.

Tymczasem, w aktach sprawy znajduje się duplikat polecenia przelewu z dnia [...] r., w którym skarżąca wskazała zarówno miesiąc za jaki dokonuje wpłaty tj. grudzień 2014 r. oraz Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, identyfikowany po wskazanym tytule płatności, na rzecz którego dokonała wpłaty tej kwoty ( k. 9 akt administracyjnych ). Na ten też Fundusz i za wskazany okres organ zaliczył dokonaną przez skarżącą wpłatę w kwocie [...] zł, co wynika zarówno z postanowienia organu pierwszej jak i drugiej instancji. Oznacza to, że wskazana w pozycji E.3 tytułu wykonawczego kwota [...] zł za miesiąc grudzień 2014 r. z tytułu składki na ubezpieczenie zdrowotne była należna ( k. 3-4 akt administracyjnych ).

W tej sytuacji nie powstała nadpłata, którą organ winien zwrócić skarżącej, a ewentualne mylne zadeklarowanie wpłaty na inny fundusz ( co podnosi skarżąca ), nie powinno obciążać organu, który nie może domyślać się intencji płatnika składek, w sytuacji gdy dysponuje przelewem, w którym w sposób nie budzący wątpliwości zadysponowano zarówno miesiąc, rok jak i fundusz, na rzecz którego dokonano wpłaty, co istotne, również należnej składki, której wymagalności skarżąca w toku całego toczącego się postępowania nie kwestionowała. Tym bardziej, że zgodnie z przepisem § 11 ust. 1 powołanego rozporządzenia, Zakład dokonuje rozliczenia dokonanej przez płatnika składek wpłaty na koncie płatnika i zewidencjonowania danych na koncie ubezpieczonego za dany miesiąc kalendarzowy na podstawie deklaracji oraz raportów lub deklaracji korygującej i raportów korygujących, zgodnie z oznaczeniem dokonanym przez płatnika składek na dokumencie płatniczym, o którym mowa w art. 47 ust. 4a ustawy, z uwzględnieniem § 3 ust. 4 i § 25. Takim dokumentem płatniczym wskazanym w art. 47 ust. 4a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych jest między innymi bankowy dokument płatniczy składany za pośrednictwem banku oraz dokument elektroniczny z programu informatycznego, udostępnianego płatnikom składek przez bank.

Natomiast wpłaty udokumentowane dowodami przelewów dokonanych w dniach: [...]. w wysokości [...] zł za miesiąc wrzesień 2014 r., [...] r. w kwocie [...] zł za miesiąc październik 2014 r. i [...] r. w wysokości [...] zł za miesiąc styczeń 2015 r. zostały dokonane po obowiązujących terminach płatności i nie obejmowały należnych w związku z tym odsetek za zwłokę, które należało uwzględnić, dokonując wpłat za wskazane miesiące rozliczeniowe.

Jak stanowi bowiem art. 23 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, od nieopłaconych w terminie składek należne są od płatnika składek odsetki za zwłokę, na zasadach i w wysokości określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.).

Natomiast w myśl § 6 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 kwietnia 2008 r., wpłaty składek na ubezpieczenia społeczne, na Fundusz Emerytur Pomostowych, na ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych dokonane przez płatnika składek po terminie określonym w ustawie powinny obejmować również odsetki za zwłokę. Z kolei z § 6 ust. 4 tego rozporządzenia wynika, że w przypadku gdy wpłata, o której mowa w ust. 3, nie uwzględnia odsetek za zwłokę, mimo jej dokonania po terminie określonym w ustawie, Zakład rozlicza dokonaną wpłatę proporcjonalnie na pokrycie kwoty zaległych składek oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim w dniu wpłaty pozostaje kwota zaległości z tytułu składek do kwoty odsetek za zwłokę.

Należy również wskazać, że z mocy art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w związku ze stosowanym odpowiednio do składek art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę, z zastrzeżeniem § 2, zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty.

W związku z powyższym, nie może być wątpliwości, czego zresztą nie kontestuje również skarżąca, że dokonanie wpłat należnych składek po terminie, skutkuje obowiązkiem naliczenia i wpłaty odsetek za okresy opóźnienia we wpłacie, a przepisy w tym zakresie, powinny być skarżącej, jako przedsiębiorcy dokonującego comiesięcznej wpłaty składek znane i przez nią stosowane.

Z uwagi na to, że skarżąca dokonując po terminie wpłat za wrzesień i październik 2014 r. oraz za styczeń 2015 r. nie uwzględniła należnych odsetek, organ dokonując rozliczenia wpłat, powinien zaliczyć je proporcjonalnie na pokrycie kwoty zaległych składek oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim w dniu wpłaty pozostaje kwota zaległości z tytułu składek do kwoty odsetek za zwłokę. Dokonane w ten sposób rozliczenie spowodowało, że na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, za miesiąc wrzesień pozostała zaległość w kwocie 1 zł oraz 0,10 zł odsetek za zwłokę ( poz. E.1 tytułu wykonawczego ), za miesiąc październik kwota 12 zł oraz 0,60 zł odsetek za zwłokę ( poz. E.2 ) i za miesiąc styczeń 2015 r. kwota 8 zł oraz 0,20 zł odsetek za zwłokę ( poz. E.4 ).

Należy również wskazać, że inaczej aniżeli w sytuacji rozliczania wpłat należności podatkowych, rozliczenie dokonanych przez płatnika składek wpłat, nie wymaga wydania w tej sprawie postanowienia. Taką formułę, ale tylko w odniesieniu do wpłat podatku przewiduje art. 62 § 4 ordynacji podatkowej, stanowiący, że w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnienia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie, z zastrzeżeniem § 4a.

Załączone do skargi postanowienie o zarachowaniu z dnia [...] r. odnosi się właśnie do takiej sytuacji, bowiem Prezydent Miasta T., działając jako właściwy w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości organ podatkowy, z mocy art. 62 § 4 O.p. był zobowiązany do wydania takiego postanowienia.

Natomiast przepis ten nie został recypowany do ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, co wynika z przywołanego wcześniej art. 31 tej ustawy, która do należności z tytułu składek nakazuje odpowiednie stosowanie tylko art. 62 § 1, 3 i 5 Ordynacji podatkowej.

Oczywiście brak konieczności wydania postanowienia w sprawie rozliczenia dokonanych przez płatnika składek wpłat nie oznacza, że ZUS nie powinien informować go, czy to na jego żądanie, czy z własnej inicjatywy o istniejących wymagalnych należnościach, w tym o sposobie rozliczenia dokonanych wpłat, w szczególności gdy organ dostrzega ewentualną pomyłkę płatnika składek. Przy czym w tej sprawie, co uprzednio już wywiedziono, organ dokonując rozliczenia wpłaty zgodnie z wolą płatnika, na wymagalną należność z tytułu składki na ubezpieczenie społeczne za miesiąc grudzień 2014 r., nie mógł domyślać się innych intencji płatnika, aniżeli te, które wynikały z zadysponowanej przez niego wpłaty.

Sąd zauważa również, że w opisanych przypadkach nie istniała potrzeba prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zgodnie bowiem z § 21 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 kwietnia 2008 r., w przypadku stwierdzenia w dokumentach ubezpieczeniowych nieprawidłowości uniemożliwiających dokonanie prawidłowego rozliczenia na koncie płatnika składek i zewidencjonowania danych na koncie ubezpieczonego, Zakład przeprowadza postępowanie wyjaśniające mające na celu wyeliminowanie tych nieprawidłowości. W tej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła, bowiem organ nie stwierdził nieprawidłowości w samych dokumentach ubezpieczeniowych, uniemożliwiających dokonanie prawidłowego rozliczenia, a jedynie dokonał rozliczenia dokonanych przez skarżącą wpłat, mając na uwadze istniejące w tym zakresie regulacje prawne.

IV. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo również ocenił zarzut braku doręczenia upomnienia. Zasadą jest, że zgodnie z art. 45 k.p.a., jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis ten zawiera jednak w zdaniu drugim normę, o odpowiednim stosowaniu przepisu art. 44, który w § pkt 1 stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego.

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1 ( a wiec w placówce pocztowej ), umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata ( § 2 ). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia ( § 3 ). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy ( § 4 ).

Ponieważ jak wspomniano zasadą jest, że jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism, w piśmiennictwie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że obowiązkiem osób prawnych i jednostek organizacyjnych jest taka organizacja pracy, by doręczenie pism w godzinach pracy i w lokalu ich siedziby było zawsze możliwe ( por. G. Łaszczyca, A. Matan, Doręczenie w postępowaniu administracyjnym ogólnym i podatkowym, Zakamycze 1998 r., str. 143, a także wyroki NSA o sygnaturach - II GSK 594/09 z 6 maja 2010 r. LEX nr 603724 oraz FSK 40/04 z 24 maja 2004 r., Prok.i Pr.-wkł. 2004/10/42 ).

Jak wynika ze spisu akt sprawy, karty 1-2 zawierają załączoną przez organ kserokopię upomnienia nr [...] z dnia [...] r. oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, z którego wynika, że została ona prawidłowo skierowana na zgodny z ujawnionym w KRS adres podmiotu - K. I. Sp. z o.o. tj. 87-100 T., ul. P. L. nr [...], a z uwagi na niemożność jej doręczenia w sposób wskazany w art. 45 k.p.a., w dniu 17 marca 2015 r. pozostawiono ją na okres 14 dni w Placówce Pocztowej T.[...] umieszczając w pocztowej skrzynce oddawczej adresata zawiadomienie, o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia. W dniu [...] pozostawiono powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Po upływie tego terminu, [...] r. przesyłka została zwrócona nadawcy. Ponieważ przesyłka nie została odebrana pomimo dwukrotnego awizowania, zasadnie uznano ją, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. za doręczoną, z upływem [...] r., a więc z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu awizowania.

Skarżąca w skardze podnosi, że przyjęcie w tym konkretnym przypadku nie odebrania korespondencji w terminie, bez próby powiadomienia o niej w inny sposób jako skuteczne doręczenie należy uznać za działanie sprzeczne z prawem. Spółka działała pod jednym adresem od 2007 r., posiada telefony i adresy mailowe, co jednoznacznie wskazuje, że nie odebranie jednej z korespondencji nie jest wynikiem złej woli Spółki a błędem poczty.

Tymczasem, przywołany art. 44 k.p.a., jednoznacznie normuje sposób postępowania organu, w sytuacji niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 45 k.p.a. Istotne w relacji do tego przepisu jest zatem pozostawienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, w przypadku niepodjęcia w powyższym terminie przesyłki – pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu awizowania, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Wyczerpanie tego trybu oznacza, że niezależnie od subiektywnego przekonania skarżącej, a także ogólnie krytycznej oceny współpracy z ZUS, która nie jest przedmiotem oceny w postępowaniu sądowoadministracyjnym, brak jest podstaw do uwzględnienia argumentacji skarżącej Spółki.

W świetle przytoczonych okoliczności oraz przywołanych regulacji, podniesiona w skardze argumentacja oraz związany z nią zarzut braku doręczenia upomnienia są zdaniem Sądu niezasadne.

Z tych względów, uznając podniesione w skardze zarzuty za niezasadne, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

E. Kruppik-Świetlicka J. Szulc U. Wiśniewska