Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1187/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1,  art. 24 ust. 2a pkt 1  lit. c,  ust. 2  pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 276
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: par. 44  ust. 2,  par. 45 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 393
law: Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka, Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji danych zawartych w bazie danych ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta K., działając na podstawie art. 20 ust 1, pkt 1, art. 22 ust 1 i art. 24 ust 2a pkt 1 lit c, ust 2b pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 276 ze zm., dalej w skrócie "p.g.k."), § 44 ust 2, § 45 ust 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 393 - ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. orzekł o dokonaniu aktualizacji danych zawartych w bazie danych ewidencji gruntów i budynków dla działek nr 1, 2, 3, 4 oraz 5 położonych w jednostce ewidencyjnej K.—obszar wiejski, obręb L., dotyczących współrzędnych punktów granicznych oznaczonych w dokumentacji geodezyjnej [...], numerami: [...], [...] , [...] , [...] , [...] , [...] .

W uzasadnieniu decyzji podał, że w dniu 12 marca 2020 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie aktualizacji bazy danych ewidencyjnych w trybie § 45 rozporządzenia MRRiB w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w zakresie działek nr 1, 2, 3, 4 (jednostka rejestrowa K.—obszar wiejski, obręb L.). Postępowanie to wszczęto w wyniku przyjęcia w dniu 12 marca 2020r do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego opracowania geodezyjnego nr [...].

Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 24 ust. 2a pkt 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, informacje zawarte w operacie ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust 2 pkt 1 p.g.k. Aktualizacja operatu z urzędu następuje, jeżeli zmiany wynikają z przepisów prawa, dokumentów, o których mowa w art. 23 ust 1-4 p.g.k., w tym ostatecznych decyzji administracyjnych, materiałów zasobu lub wykrycia błędnych informacji. Organ wyjaśnił przy tym, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte z urzędu z uwagi na brak wniosków stron o aktualizację baz danych.

Jako podstawę do wznowienia znaków granicznych, jak i wyznaczenia punktów granicznych, organ przyjął dokumentację (szkic polowy nr [...]) operatu scaleniowego nr [...], sporządzonego w wyniku zakończonego w roku 1987 scalenia gruntów Wsi L. oraz operatu z geodezyjnego pomiaru uzupełniającego [...] (szkic polowy nr [...]) sporządzonego w roku 1981.

Organ I instancji przyjął, że w punktach granicznych nr [...] i [...] wykonawca pracy geodezyjnej nr [...], odszukał istniejące w terenie betonowe znaki graniczne, natomiast w punktach granicznych nr [...] i [...] odszukał wyłącznie stabilizację podziemną w postaci butelek. Przy czym, jak to wynika z ww. sprawozdania technicznego, punkt graniczny oznaczony nr [...] znajduje się pod istniejącym ogrodzeniem betonowym. Z kolei punkt graniczny oznaczony nr [...] zamarkowano w terenie palikiem drewnianym, a jego położenie wyznaczono w taki sposób, aby miara czołowa granicy działki nr 4 od strony drogi [...] wynosiła 25,20 m. tj. zgodnie z danymi z ww. szkicu polowego nr [...] sporządzonego podczas geodezyjnego pomiaru uzupełniającego w roku 1981, a nie 26,20 m, jak to wykazano na szkicu nr [...] z wyznaczenia projektu scalenia gruntów.

Według Starosty pomiary geodezyjne wykonane w ramach pracy [...] spełniają wymogi dokładnościowe wskazane w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 263, poz. 1572) - zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie standardów.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli: K. N., współwłaścicielka działki nr 4, M. N. współwłaściciel działki nr 4 oraz L. W. i Z. W. współwłaściciele działki nr 3, wyrażając niezadowolenie z podjętego przez Starostę rozstrzygnięcia.

Po rozpatrzeniu powyższych odwołań Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego ("ŚWINGiK") decyzją z dnia [...] r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i umorzył w całości postępowanie organu I instancji.

Uzasadniając decyzję organ odwoławczy przedstawił najpierw przebieg dotychczasowego postępowania, a także przytoczył i omówił podstawę materialnoprawną decyzji. Zaakcentował, że przyjęcie dokumentacji geodezyjnej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nie jest tożsame z zarejestrowaniem, wynikających z tego opracowania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. Dokumentacja jako podstawa wprowadzenia zmian podlega ocenie organu, co do mocy dowodowej. W sytuacji gdy dokumentacja ta jest kwestionowana przez strony, zadaniem organu jest potwierdzenie prawidłowości wykonanej dokumentacji nie tylko pod względem zgodności jej sporządzenia z obowiązującymi przepisami i standardami technicznymi lecz również w zakresie zgodność ustaleń w niej zawartych ze stanem faktycznym występującym na gruncie.

Jednocześnie organ wskazał, że w związku ze skargami na działalność w przedmiotowej sprawie geodety uprawnionego oraz organu administracji geodezyjnej, w ramach prowadzonego w oparciu o art. 7b ust. 1 pkt 1 p.g.k. oddzielnego postępowania uznał, że opracowanie geodezyjne nr [...] wykonano z naruszeniem prawa i z niedochowaniem należytej staranności, a w szczególności z naruszeniem art. 39 p.g.k. oraz § 30 Rozporządzenia w sprawie standardów.

W ocenie ŚWINGiK dostępna dokumentacja, znajdująca się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym – wykorzystana przez wykonawcę pracy geodezyjnej – nie pozwala w sposób jednoznaczny określić położenia punktu [...] – z uwagi na m.in. występowanie istotnych rozbieżności w wymiarach szerokości działki nr 4 (szkice nr [...] i [...]). Wykonawca dostrzegł te rozbieżności lecz się do nich nie odniósł w sprawozdaniu technicznym i nie wyjaśnił dlaczego jedne miary przyjął inne zaś odrzucił, poprzestając na stwierdzeniu, że punkt [...] tak wyliczono, aby szerokość działki nr 4 od strony drogi [...] wynosiła 25,20 m (zgodnie ze szkicem polowym) a nie 26,20 m, jak wskazano na szkicu wyznaczenia projektu nr [...] (odległość pomiędzy punktami K i L na linii pomiarowej 1056-1057). W związku z tym należało rozważyć opatrzenie przedmiotowego opracowania informacją o ograniczonej możliwości jego wykorzystania oraz rozważyć, czy przedmiotowy operat nie utracił przydatności użytkowej i czy nie powinien podlegać wyłączeniu z zasobu.

Zdaniem organu odwoławczego Starosta pobieżnie i w sposób niewystarczający ocenił dokumentację geodezyjną przyjętą do zasobu. Nie odniósł się przy tym do istniejącego sporu co do przebiegu granicy pomiędzy działką nr 4 a działką nr 1. Powołując się na stanowisko NSA w wyroku z 14 października 2014 r., sygn. akt I OSK 3098/12 organ odwoławczy zaakcentował, że z instytucji wznowienia znaków granicznych (wyznaczenia punktów granicznych) nie można korzystać w przypadku, gdy istnieje spór, co do przebiegu granicy. Istniejący zaś w niniejszej sprawie spór nakazywał organowi I instancji w sposób staranny skontrolować przekazaną przez geodetę dokumentację geodezyjną. Istnienie takiego sporu dyskwalifikowałoby protokół "wznowienia znaków granicznych/wyznaczenia punktów granicznych" jako dokument stanowiący podstawę do opracowania geodezyjno-kartograficznego obrazującego przebieg granicy, inny, niż wynikający z dotychczasowej ewidencji gruntów.

Wymogów powyższych, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji nie dochował, a zaskarżona decyzja została zredagowana w sposób uniemożliwiający merytoryczną ocenę prawidłowości jej osnowy. Pisząc w uzasadnieniu każde kolejne zdanie jego autor powinien zastanawiać się - czy służy ono uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Uzasadnienia faktycznego rozstrzygnięcia nie stanowi omówienie wszystkich przeprowadzonych w toku postępowania dowodów i czynności. Organ I instancji wykazuje w ten sposób, że prowadził postępowanie, zna akta sprawy i nic więcej.

W ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw do aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków na podstawie przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operatu technicznego [...] W związku z tym, że dokumentacja ww. operatu technicznego nie może podlegać już żadnej modyfikacji (stanowi materiał zasobu), a postępowanie prowadzone było z urzędu, w ocenie ŚWINGiK, decyzję Starosty należało uchylić, a postępowanie organu I instancji umorzyć jako bezprzedmiotowe.

Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego wniósł S. K., zaskarżając tę decyzję w całości.

W skardze zarzucono naruszenie przepisu prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, a to § 45 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, poprzez jego błędną wykładnię i nieuwzględnienie, iż w przedmiotowej sprawie przebieg granicy pomiędzy działkami nr 1, 2 a działkami sąsiednimi nr 4 i 3 jest zgodny z przedłożonymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi tj. z treścią sprawozdania technicznego z operatu nr [...], a nadto odpowiada dokumentacji tj. operatowi scaleniowemu nr [...] wykonanemu przez A C. w 1986 r. oraz operatowi uzupełniającemu nr [...], wykonanemu przez B. H. w 1981r.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, a w konsekwencji przyjęcie, iż sporządzony operat techniczny nr [...] nie może stanowić podstawy aktualizacji ewidencji gruntów i budynków i na jego podstawie nie można dokonać aktualizacji ewidencji gruntów i budynków;

b) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak rzetelnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uznanie przez organy wydające decyzję w niniejszej sprawie, że znajdujący się w aktach sprawy operat techniczny nr [...], dotyczący wznowienia znaków granicznych nie może stanowić podstawy aktualizacji ewidencji gruntów i budynków;

W związku z podniesionymi zarzutami skarżący domaga się uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy.

W uzasadnieniu skargi skarżący zaakcentował, że głównym celem operatu nr nr [...] było wznowienie znaku graficznego oznaczonego na znaku granicznym jako [...] oraz wyznaczenie punktu granicznego nr [...] oraz przedstawił wywód zmierzający do wykazania, że sporządzony przez geodetę operat nr [...] przedłożony do Starostwa odpowiada dokumentacji tj. operatowi scaleniowemu nr [...] wykonanemu przez A C. w 1986 r. oraz operatowi uzupełniającemu nr [...], wykonanemu przez B. H. w 1981r., a nadto został potwierdzony odnalezionymi znakami granicznymi.

W odpowiedzi na skargę ŚWINGiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325, ze zm. ) dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W wyniku przeprowadzonej w oparciu o powyższe kryteria kontroli Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja ŚWINGiK, w której organ ten w trybie odwoławczym, po pierwsze, uchylił decyzję organu I instancji, orzekającą o dokonaniu aktualizacji danych zawartych w bazie danych ewidencji gruntów i budynków, a po drugie, umorzył wszczęte z urzędu postępowanie organu I instancji.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (obecnie: t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2052, dalej w skrócie jak dotychczas: "p.g.k.). Zgodnie z art. 24 ust. 2a tej ustawy informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków, podlegają aktualizacji:

- z urzędu (pkt 1), jeżeli zmiany tych informacji wynikają z: a) przepisów prawa, b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4, c) materiałów zasobu, d) wykrycia błędnych informacji,

- na wniosek (pkt 2) na wniosek wskazanych w ustawie podmiotów;

Z kolei z art. 24 ust. 2b p.g.k. wynika, że aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze czynności materialno-technicznej, jeżeli jest dokonywana w oparciu o podstawy wskazane w pkt 1 albo, jak stanowi pkt 2, w drodze decyzji, gdy aktualizacja odbywa się w innych przypadkach niż wskazane w pkt. 1.

Ze wskazanych powyżej przepisów wynikają dwie podstawowe zasady dotyczące aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Z art. 24 ust. 2a p.g.k. wynika, że aktualizacja może być przeprowadzona: z urzędu albo na wniosek, zaś ust. 2b określa w jakiej formie następuje aktualizacja ewidencji, tj. czy w drodze czynności materialno-technicznej, czy w drodze decyzji administracyjnej.

W rozpoznawanej sprawie postępowanie w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków zostało wszczęte z urzędu, na podstawie art. 24 ust. 2a pkt 1 lit c) tj. aktualizacja przeprowadzona miała być w oparciu o materiały zasobu geodezyjno-kartograficznego. Natomiast do załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej doszło w oparciu o art. 24 ust. 2b pkt. 2 p.g.k.

Dla porządku odnotować należy, że przepis art. 24 ust. 2b pkt. 2 p.g.k. w dacie orzekania przez Sąd posiada inne brzmienie, według którego, jeżeli aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków odbywa się na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, to następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Jednak dla oceny kontrolowanych decyzji znajduje zastosowanie przepis w brzmieniu dotychczasowym, wedle którego w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy w realiach przedmiotowej sprawy zastosowanie znajdował tryb decyzyjny.

Podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania stanowiło przyjęcie w dniu 12 marca 2020 r. do państwowego zasoby geodezyjnego i kartograficznego operatu technicznego nr [...], którego poświadczona za zgodność oryginałem kopia znajduje w aktach administracyjnych organu I instancji (k.121-141).

Przedmiotem sporu jest aktualizacja danych w ewidencji gruntów budynków dokonana w drodze decyzji organu I Instancji, uchylonej następnie przez organ odwoławczy, który jednocześnie umorzył wszczęte z urzędu przez organ I instancji postępowanie w sprawie aktualizacji wskazanych powyżej danych.

Kwestią sporną jest to, czy w oparciu o wskazane powyżej opracowanie geodezyjne nr [...] organ I instancji mógł dokonać aktualizacji danych w bazie ewidencji, tak jak to uczynił w uchylonej przez organ odwoławczy decyzji z dnia [...] r. Do wykazania takiej dopuszczalności, a tym samym wadliwości idącego w przeciwnym kierunku rozstrzygnięcia organ odwoławczego zmierza wywód przedstawiony w skardze.

Rozstrzygnięcie przedstawionej powyżej kwestii spornej sprowadza się w istocie do odpowiedzi na następujące pytania:

- czy w ramach postępowania w sprawie aktualizacji informacji zawartych w bazie ewidencji gruntów i budynków badaniu podlega prawidłowość przyjęcia operatu geodezyjnego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego,

- czy zasadnie organ odwoławczy stwierdził wadliwość przedmiotowego operatu geodezyjnego,

- czy stwierdzona wadliwość przedmiotowego operatu geodezyjnego uzasadniała umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

Udzielając odpowiedzi na przedstawione powyżej pytania wskazać najpierw należy, że zgodnie z art. 2 pkt 8 p.g.k., ewidencja gruntów i budynków to system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Ewidencję prowadzi właściwy starosta (art. 7d pkt 1, art. 22 ust. 1 p.g.k.). Określone ustawą informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawiera tzw. operat ewidencyjny, składający się z map, rejestrów i dokumentów, uzasadniających wpisy do tych rejestrów, których zamknięty katalog wymienia art. 23 ust. 1-4 p.g.k. Warunkiem niezbędnym do włączenia dokumentu do ww. zbioru jest więc jego powiązanie ze zmianą dokonaną w tej ewidencji. Włączenie dokumentu do operatu ewidencyjnego następuje wyłącznie jako czynność subsydiarna do wprowadzenia zmiany. Z kolei aktualizacja polega na zastępowaniu danych nieaktualnych aktualnymi.

W świetle nakreślonej dotychczas regulacji prawnej stwierdzić należy, że rola ewidencji gruntów i budynków sprowadza się jedynie do dokumentowania niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego i, w ograniczonym zakresie, stanu prawnego dotyczącego nieruchomości. Organy prowadzące ewidencję sprawują zatem wyłącznie funkcje ewidencyjne, dokumentacyjne, a nie są uprawnione do rozstrzygania sporów dotyczących stanu prawnego nieruchomości. Ewidencja gruntów i budynków oraz zapisy w niej zawarte nie kształtują zatem nowego stanu prawnego. Zapisy te jedynie potwierdzają stan zaistniały wcześniej i udokumentowany stosownymi dowodami. Postępowanie ewidencyjne służy więc jedynie ewidencjonowaniu bezspornych danych o gruntach i ma charakter wyłącznie informacyjny.

Mając na względzie dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że zaistnienie jakichkolwiek, uzasadnionych wątpliwości co do stanu prawnego nieruchomości, w tym dotyczące przebiegu granic, czy położenia danego punktu granicznego, wyklucza prowadzenie postępowania, służącego aktualizacji zapisów widniejących w ewidencji. W takiej sytuacji zachodzi konieczność wszczęcia odpowiedniego postępowania przed sądem powszechnym. Dopiero ten sąd władny jest rozstrzygać spory na tle stanu prawnego nieruchomości.

W kontekście powyższych rozważań stwierdzić należy, że w realiach rozpoznawanej obowiązkiem organu I instancji było przede wszystkim zbadanie, czy wznowienie znaku granicznego nr [...] oraz wyznaczenie punktu granicznego [...] miało charakter bezsporny. W przypadku bowiem sporu co do położenia poszczególnych znaków granicznych nie można korzystać z instytucji wznowienia, czy wyznaczenia znaków granicznych w drodze czynności materialno-technicznej uprawnionego geodety. Zaistnienie takiego sporu daje stronom uprawnienie do wystąpienia do sądu powszechnego o rozstrzygniecie sprawy, co wynika z art. 39 ust. 1 zdanie drugie p.g.k. Jeżeli pomimo istnienia sporu zostało sporządzone opracowanie geodezyjne dotyczące wznowienia, o którym mowa w art. 39 ust. 1-4 p.g.k. lub wyznaczenia punktów granicznych, o którym mowa w art. 39 ust. 5 p.g.k., to skutkuje to jego wadliwością. Podobnie wadliwe jest przyjęcie takiego opracowania do zasobu geodezyjnego i kartograficznego (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2014 r. sygn. I OSK 3098/12).

W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie dostrzegł, że przebieg granicy nieruchomości, których dotyczyła decyzja organu I instancji ma charakter sporny. Prawidłowo też organ odwoławczy przyjął, że ów spór z góry wykluczał uznanie za prawidłową dokumentację geodezyjną, której złożenie do zasobu geodezyjnego i kartograficznego stanowiło dla Starosty przyczynek do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego.

Wobec spornego charakteru stanu faktycznego, którego dotyczy znajdujący się w aktach sprawy administracyjnej "Operat techniczny wznowienia/wyznaczenia znaków/punktów granicznych" organ odwoławczy prawidłowo uznał, że w sprawie nie zachodził podstawy do tego, aby w drodze decyzji dokonać aktualizacji danych zawartych w bazie danych ewidencji gruntów i budynków. Tym samym zasadnie uznał decyzję organu I instancji za wadliwą i podlegającą uchyleniu. Jednocześnie wobec tego, że wskazana przez Starostę przy wszczęciu postępowania administracyjnego, dokumentacja geodezyjna, ze względu na istniejący spór, nie powinna być w ogóle przyjęta do zasobu geodezyjnego i kartograficznego zasadnym było, aby wszczęte z urzędu postępowanie organu I instancji zostało umorzone, o czym również organ odwoławczy w prawidłowy sposób rozstrzygnął w zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził ponadto, że dostępna dokumentacja, znajdująca sią w państwowym zasobie geodezyjnym, nie pozwala w sposób jednoznaczny określić położenia punktu [...]. Z ustaleniem tym nie zgadza się skarżący, który przedstawia w skardze wywód zmierzający do wykazania, że przedmiotowa dokumentacja geodezyjna jest prawidłowa. W związku z tym należy zauważyć, że kwestia, czy położenie powyższego punktu granicznego (jak również pozostałych punktów wznowionych/wskazanych w dokumentacji geodezyjnej) zostało prawidłowo oznaczone, w realiach rozpoznawanej sprawy znajduje się niejako na dalszym planie. Bez względu bowiem na to, jak ocenione zostanie położenie tego punktu granicznego, już samo istnienie sporu co do położenia tego punktu wykluczało to, aby przedmiotowa dokumentacja geodezyjna mogła stanowić postawę do aktualizacji w bazie danych ewidencji gruntów i budynków. Istnienie zaś sporu w powyższym zakresie nie budzi wątpliwości, zwłaszcza jeżeli wzięte zostaną pod uwagę zarzuty podniesione w odwołaniach, po rozpatrzeniu których organ odwoławczy wydał kontrolowaną obecnie decyzję. Z tych też względów żaden z zarzutów podniesionych w skardze na kontrolowaną obecnie decyzję organu odwoławczego nie mógł być uznany za zasadny.

Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego orzekł o oddaleniu skargi na mocy art. 151 p.p.s.a.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, ze zm.), w związku z § 1 zarządzenia nr 31 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach dalszych działań profilaktycznych przeciwdziałających rozprzestrzenianiu się wirusa SARS-CoV-2.