Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1029/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36a ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 93 poz 888
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2022 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] października 2021 r. nr [...] Wojewoda (dalej jako "Wojewoda", "organ II instancji"), po rozpoznaniu odwołania K. T., utrzymał w mocy decyzję nr [...] Starosty [...] z [...] sierpnia 2021 r. (znak: [...]) uchylającą decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w P. nr [...] z [...] czerwca 1996 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Zaskarżona decyzja Wojewody zapadła, jak wynika z jej uzasadnienia, w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Kierownik Urzędu Rejonowego w P. przywołaną wyżej decyzją z [...] czerwca 1996 r. (zwaną też dalej "Decyzją PnB") udzielił K. T. pozwolenia na budowę i zatwierdził projekt budowlany chlewni (tuczarni) na 600 tuczników na nieruchomości położonej w P. (działka nr ewid. [...]).

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. (dalej jako "PINB") – działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.; dalej w skrócie "p.b."), w wyniku przeprowadzonej [...] listopada 2019 r. kontroli na ww. nieruchomości oraz zebranych materiałów w postępowaniu wyjaśniającym i ustalonego istotnego odstępstwa budynku chlewni od zatwierdzonego projektu budowlanego – decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] nałożył na K. T. obowiązek przedłożenia, w terminie do [...] grudnia 2021 r.: 1) czterech egzemplarzy projektu zamiennego budynku chlewni uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z projektem zagospodarowania działki, o którym mowa w art. 33 ust. 1 i 2 p.b., a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b., aktualnego na dzień opracowywania projektu; 2) decyzji o warunkach zabudowy dla legalizacji budynku chlewni. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...] maja 2021 r.

Wobec tego Starosta O. (dalej jako "Starosta" lub "organ I instancji") – przywołaną na wstępie decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2021 r. wydaną na podstawie art. 36a ust. 2 p.b. – uchylił Decyzję PnB.

W odwołaniu od ww. decyzji Starosty, K. T. (zwany też dalej "Skarżącym"), reprezentowany przez ad K., zarzucił naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 36a ust. 2 p.b. oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (zwanej dalej "ustawą zmieniającą z 2004 r.", w skrócie "zm.p.b.2004") przez błędne ustalenie stanu faktycznego oraz błędną analizę stanu prawnego, w wyniku której uznano, że w sprawie dopuszczalne jest wydanie decyzji w przedmiocie uchylenia Decyzji PnB na podstawie art. 36a ust. 2 p.b., co doprowadziło do naruszenia i nieuwzględnienia interesu strony. Z powołaniem się na ten zarzut Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Starosty w całości oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości.

Utrzymując w mocy decyzję Starosty z [...] sierpnia 2021 r. – przywołaną na wstępie decyzją z [...] października 2021 r. – Wojewoda wyjaśnił, z powołaniem się na orzecznictwo sądowe, że zgodnie z art. 36a ust. 2 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. Stwierdzenie zatem przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wystąpienia takiego przypadku obliguje ten organ do uchylenia pozwolenia na budowę. Na przeszkodzie w zastosowaniu art. 36a ust. 2 p.b. nie stoi ewentualne ustalenie, że inwestycja została już zakończona. Decyzję w trybie art. 36a ust. 2 p.b. można wydać, gdy podjęta w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. decyzja nakładająca obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu zamiennego uwzględniającego dokonane zmiany uzyskała przymiot ostateczności. W efekcie Wojewoda nie podzielił wykładni art. 36a ust. 2 p.b. zaprezentowanej w odwołaniu, wedle której nie jest dopuszczalne uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę w razie istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego w sytuacji, w której budowa została już zakończona. Zdaniem organu II instancji, mając na uwadze treść art. 36a ust. 2 p.b. i aktualne orzecznictwo w tym zakresie, nie ulega wątpliwości, że Starosta był uprawniony do wydania decyzji o uchyleniu własnej decyzji ostatecznej udzielającej pozwolenia na budowę i wypełnił tym samym kompetencję nadaną przez ww. przepis.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję Wojewody, K. T., reprezentowany przez dotychczasowego pełnomocnika – powtórzywszy zarzut odwołania: naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 36a ust. 2 p.b. oraz art. 2 ust. 1 zm.p.b.2004 przez błędne ustalenie stanu faktycznego oraz błędną analizę stanu prawnego, w wyniku których uznano, że w sprawie dopuszczalne jest wydanie decyzji w przedmiocie uchylenia Decyzji PnB na podstawie art. 36a ust. 2 p.b., co doprowadziło do naruszenia i nieuwzględnienia słusznego interesu strony – wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty, ewentualnie o uchylenie samej tylko zaskarżonej decyzji, oraz o zasądzenie od Wojewody na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu skargi jej autor zasadniczo powielił argumentację odwołania. W szczególności podkreślił, że budowa budynku przedmiotowej chlewni została ukończona w 1997 r. W konsekwencji, zdaniem Skarżącego, w sprawie należało uwzględnić treść art. 36a p.b. w brzmieniu ówcześnie obowiązującym, tj. sprzed nowelizacji dokonanej ustawą zmieniającą z 2004 r. A to zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 tej ustawy, z którego wynika a contrario, że znowelizowanych przepisów nie stosuje się do spraw zakończonych przed wejściem w życie ww. nowelizacji. W tym kontekście Skarżący zaznaczył, że "w niniejszej sprawie postępowanie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostało zakończone już w 1996 r." Mając na uwadze powyższe, wskazał, że zgodnie z poglądem wyrażanym ówcześnie zarówno przez przedstawicieli doktryny, jak i judykatury, uchylenie pozwolenia na budowę co do budowy już zakończonej było na podstawie przepisu art. 36a ust. 2 p.b. w ówczesnym brzmieniu niemożliwe – co tym samym, w ocenie autora skargi, czyni postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie bezprzedmiotowym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w danej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonawszy tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody z [...] października 2021 r. ([...] – utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2021 r. ([...]) o uchyleniu decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z [...] czerwca 1996 r. ([...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku chlewni na terenie położonym w miejscowości P., nr ewid. gruntów [...], wydanej na rzecz K. T. ("Decyzji PnB") – Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa. W szczególności, w ocenie Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą faktyczną dalszych rozważań.

Jest to tym bardziej uzasadnione, że wbrew ogólnikowemu zarzutowi skargi: błędnego ustalenia stanu faktycznego, okoliczności faktyczne prawnie relewantne w kontrolowanej sprawie w istocie nie były pomiędzy stronami sporne. W szczególności niespornym pozostawało, że:

- budynek przedmiotowej chlewni, ukończony w 1997 r., został wybudowany z istotnym odstępstwem od projektu budowlanego zatwierdzonego Decyzją PnB;

- w związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. pismem z [...] lutego 2021 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie w. budynku chlewni zrealizowanego z istotnym odstępstwem do zatwierdzonego projektu budowlanego;

- w rezultacie PINB wydał – na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.; w skrócie "p.b.") – decyzję z [...] kwietnia 2021 r. ([...]) nakładającą na K. T. obowiązek przedłożenia projektu zamiennego budynku chlewni uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z projektem zagospodarowania działki;

- powyższa decyzja PINB stała się ostateczna z dniem [...] maja 2021 r.

Spór w niniejszej sprawie dotyczył w istocie jedynie właściwej kwalifikacji prawnej niespornych faktów, a ściślej – zasadności zastosowania w okolicznościach faktycznych sprawy przepisu art. 36a ust. 2 p.b. i w rezultacie uchylenia Decyzji PnB.

Skarżący swą tezę o braku możliwości zastosowania w kontrolowanej sprawie przepisu art. 36a ust. 2 p.b. oparł na twierdzeniu, że wobec ukończenia przedmiotowej budowy w 1997 r., należy uwzględnić obowiązujący ówcześnie, do czasu nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 6 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93 poz. 888; zwaną "ustawą zmieniającą z 2004 r.", w skrócie "zm.p.b.2004"), stan prawny – a więc zarówno ówczesne brzmienie (treść) art. 36a ust. 2 p.b., jak i wypracowane na jego gruncie stanowisko orzecznictwa (przytoczonego w skardze) o niedopuszczalności stosowania tego przepisu w sytuacji, gdy budowa została już zakończona. Z kolei to twierdzenie Skarżący wyprowadził z przepisu przejściowego art. 2 ust. 1 zm.p.b.2004 – w myśl którego: "Do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2-4" – oraz spostrzeżenia, że "w niniejszej sprawie postępowanie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostało zakończone już w 1996 r." Jak można z tego rozumieć, Skarżący traktuje niniejszą sprawę jako kontynuację ("reaktywację") sprawy, która w dacie wejścia w życie ustawy zmieniającej z 1994 r. była sprawą zamkniętą ("zakończoną"), a więc do której, na mocy art. 2 ust. 1 zm.p.b.2004 wykładanego a contrario, należy stosować odnośne przepisy w brzmieniu sprzed nowelizacji.

W ocenie Sądu stanowisko strony skarżącej jest niezasadne, jako oparte, jak się wydaje, na – po pierwsze – błędnym utożsamianiu spraw: (i) pozwolenia na budowę oraz (ii) tzw. samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu obiektu budowlanego niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę (tu: z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego Decyzją PnB projektu budowlanego), i traktowaniu tej drugiej sprawy jako swoistej kontynuacji tej pierwszej. Tymczasem są to, w sensie jurydycznym, odrębne sprawy administracyjne, czego dowodzi choćby orzecznictwo sądowe wypracowane na gruncie art. 28 ust. 2 p.b., w którym podkreśla się, że użytego w tym przepisie terminu "postępowania w sprawie pozwolenia na budowę" nie można utożsamiać z innymi postępowaniami administracyjnymi, w szczególności dotyczącymi samowolnie wzniesionych obiektów budowlanych (por. wyroki NSA: z 06.05.2011 r., II OSK 783/10; z 14.06/.2012 r., II OSK 508/11; z 06.12.2017 r., II OSK 594/16; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA"). Swoiste, dodatkowe podkreślenie tej odrębności możemy odnaleźć w art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b., gdzie ustawodawca nakazał odpowiednie stosowanie jedynie przepisów dotyczących projektu budowlanego, a nie całego postępowania poprzedzającego rozpoczęcie robót budowlanych (por. wyrok NSA z 24.01.2012 r., II OSK 2111/10, CBOSA).

Merytorycznie odrębność ww. postępowań (spraw) wynika z faktu, że uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 36a ust. 2 p.b. nie opiera się na wadliwości samej decyzji, lecz jest skutkiem wadliwego postępowania inwestora, który w trakcie budowy w sposób istotny odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 24.03.2017 r., II OSK 683/16, CBOSA). Dlatego w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakładającą obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, a organ architektoniczno- budowlany, który wcześniej wydał pozwolenie na budowę, uchyla je (por.: wyrok NSA z 01.02.2011 r., II OSK 257/10; wyrok WSA z 24.05.2019 r., II SA/Kr 1271/18; dostępne w CBOSA) – nie z powodu wadliwości tego pozwolenia, lecz jego "nieprzystawalności" do zmienionego, na skutek samowolnych działań inwestora, kształtu zamierzenia budowlanego poddanego procedurze legalizacyjnej (naprawczej).

Po drugie, należy odróżniać stan prawny relewantny przy ocenie, czy w danym przypadku doszło do samowoli budowlanej, od stanu prawnego właściwego dla jej następczej legalizacji. Otóż, jest zasadą jednolicie przyjmowaną w orzecznictwie, że naruszenia prawa budowlanego powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji. Istotne jest więc rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od likwidacji jej skutków (por.: wyrok NSA z 02.12.2010 r., II OSK 1974/10, CBOSA; uchwała NSA z 16.12.2013 r., II OPS 2/13, ONSAiWSA 2014, nr 6, poz. 89). Również w doktrynie zgodnie podkreśla się, że ocena legalności wykonania konkretnego obiektu budowlanego powinna być dokonana w odniesieniu do przepisów obowiązujących w dacie jego wykonywania, gdyż to one określały standardy jego wykonania. (por.: K. Gruszecki, Podstawy prawne i zasady legalizacji samowoli budowlanej, https://www.prawo.pl/samorzad/podstawy-prawne-i-zasady-legalizacji-samowoli-budowlanej,78411.html, dostęp: 24.03.2022 r.; M. Cherka, W. Grecki, Samowola budowlana w polskim prawie budowlanym, Warszawa 2013, s. 130). Natomiast w odniesieniu już do legalizacji w ten sposób stwierdzonej samowoli, dokonywanej – tak jak w sprawie przedmiotowej chlewni – w trybie art. 50–51 p.b., zasadniczo stosuje się przepisy "legalizacyjne" obowiązujące w czasie prowadzenia postępowania naprawczego, zgodnie z ww. zasadą, że organy administracji wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji.

Potwierdza to treść wiążącej w niniejszej sprawie decyzji PINB, która bezspornie została oparta na podstawie regulacji art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. W konsekwencji – wbrew stanowisku Skarżącego – również powiązany z nią przepis art. 36a ust. 2 p.b. należy stosować w takim (aktualnym) brzmieniu.

Zgodnie z treścią tego ostatniego przepisu organ administracji architektoniczno-budowlanej uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. Wydanie takiej decyzji – jak to już wyżej wskazano – jest w niniejszej sprawie bezsporne.

W aktualnym orzecznictwie trafnie podkreśla się, że stwierdzenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wystąpienia takiego przypadku obliguje ten organ do uchylenia pozwolenia na budowę. Przy tym na przeszkodzie zastosowaniu art. 36a ust. 2 p.b. nie stoi ewentualne ustalenie, że inwestycja została już zakończona. Przemawia za tym jednoznacznie wykładnia art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 4 p.b. Przepis ten znajduje zastosowanie zarówno do robót budowlanych wykonywanych, jak i do budowy już zakończonej (por. m.in. wyroki NSA: z 24.03.2017 r., II OSK 683/16; z 07.09.2017 r., II OSK 2161/16; z 28.04.2020 r., II OSK 480/19; dostępne w CBOSA).

Ponadto zasadnie wskazuje się w orzecznictwie, że w obrocie prawnym nie mogą funkcjonować dwa projekty budowlane. Dopóki nie zostanie wydana decyzja na podstawie art. 36a ust. 2 p.b., tak długo nadzór budowlany nie może zatwierdzić projektu zamiennego. Organ winien dokonać oceny materialnoprawnej na chwilę zdarzenia określającego prawa lub obowiązki inwestora, natomiast przepisy prawa procesowego – a takim jest art. 36a ust. 2 p.b. – mają zastosowanie z daty wydawania decyzji (zob. wyrok WSA z 19.03.2019 r., II SA/Wr 8/19, CBOSA). Utrzymując przytoczony wyrok w mocy, Naczelny Sąd Administracyjny dodał, że wymóg wynikający z art. 36a ust. 2 p.b. nie pozbawia inwestora prawa do uzyskania zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego, który swoim zakresem będzie już obejmował dokonane uprzednio nielegalnie istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego. Stąd argumentacja dotycząca znacznego upływu czasu od wydania pozwolenia na budowę nie może odnieść zamierzonego skutku, skoro art. 36a ust. 2 p.b. ma jedynie charakter "porządkujący". W takiej zaś sytuacji nie może być mowy o naruszeniu zasady ochrony praw nabytych, zasady pewności prawa i zasady zaufania obywateli do państwa (zob. wyrok NSA z 26.05.2020 r., II OSK 2393/19, CBOSA).

Z tych względów Sąd nie dopatrzył się zarzucanego w skardze naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 36a ust. 2 p.b. oraz art. 2 ust. 1 zm.p.b.2004.

Zdaniem Sądu, stanowisko organów obu instancji zostało – obiektywnie rzecz oceniając – w sposób należyty, dostatecznie jasny i zrozumiały przedstawione w motywach kontrolowanych decyzji, które spełniają wymagania stawiane w art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnieniom decyzji administracyjnych, i z pewnością nie uchybiają zasadzie ogólnej z art. 8 § 1 ab initio k.p.a. – budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Jeżeli mimo to wyjaśnienia organów nie okazały się dla Skarżącego przekonujące, to można by jedynie rozważać, czy uszczerbku nie doznała w tym przypadku zasada ogólna przekonywania (perswazji), statuowana w art. 11 k.p.a. Ale nawet gdyby tak było (czego jednak, zaznaczmy, Sąd się nie dopatrzył), to i tak uchybienie to pozostałoby bez istotnego wpływu na wynik sprawy.

Nie sposób także dopatrzeć się naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) i stanowiącego jej rozwinięcie nakazu z art. 77 § 1 k.p.a. wyczerpującego zebrania i oceny materiału dowodowego w sprawie, zwłaszcza że – jak to już wcześniej wspomniano – stan faktyczny w sprawie nie był w istocie sporny.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.