Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 495/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 15 art. 5 ust. 1 pkt 1 art. 43 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 120, art. 122, art. 187 par. 1 art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Łukasz Sędek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r., 2006 r. oraz 2007 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz M. G. kwotę 249 zł (słownie: dwieście czterdzieści dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że w dniach: 9, 13, 14 i 16 listopada 2007r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. przeprowadził kontrolę podatkową w zakresie rozliczenia przez M. G. zwanego dalej Skarżącym lub Stroną podatku od towarów i usług za miesiące od maja 2004r. do lipca 2007r. W trakcie kontroli ustalono, że w latach 2004 - 2007 Skarżący prowadził nie zgłoszoną działalność gospodarczą w zakresie kupna i sprzedaży używanych samochodów osobowych. Wynik kontroli stał się podstawą do wszczęcia postępowania podatkowego.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. w dniu [...] października 2008r. wydał decyzję, w której określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: luty, październik i grudzień 2005r., sierpień i październik 2006r. oraz czerwiec i lipiec 2007r.

Od powyższej decyzji w dniu [...].10.2008r. Strona złożyła odwołanie, w którym podniosła następujące zarzuty:

1. bezzasadne założenie, że od 2004r. do 2007r. Skarżący prowadził działalność gospodarczą polegającą na handlu samochodami osobowymi.

2. naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej:

- art.122 poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności np. wskazujących na faktycznych użytkowników samochodów,

- art.187 poprzez nieprawidłowe prowadzenie postępowania dowodowego,

- art.191 poprzez dowolną i nieuprawnioną ocenę materiału dowodowego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania bądź skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu odwołania Skarżący podniósł, że przy zakupie i sprzedaży większości samochodów użyczył jedynie swojego nazwiska ze względu na zniżki w instytucjach ubezpieczeniowych. Faktycznymi użytkownikami samochodów byli natomiast najbliżsi członkowie rodziny. Zdaniem Strony organ podatkowy miał możliwość ustalenia tego faktu, czego nie uczynił, ponieważ nie miałby podstaw do określenia Stronie zaległości podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie czy dokonywane przez Stronę czynności zakupu i sprzedaży używanych samochodów osobowych stanowiły działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, a w konsekwencji czy podlegały opodatkowaniu tym podatkiem i czy zostały wykonane przez podatnika VAT.

Organ wskazał, że w toku postępowania podatkowego uzupełniono zgromadzony w trakcie kontroli podatkowej materiał dowodowy o:

1. Protokół przesłuchania Strony z dnia 4.04.2008r., w którym Skarżący zeznał, że w okresie od 1.01.2004r do 31.07.2007r. zakupił 10 samochodów osobowych, a sprzedał 8. We wszystkich transakcjach kupna - sprzedaży występował osobiście jako strona czynności cywilnoprawnych (sprzedający lub kupujący) oraz, że wszystkie samochody zarejestrowane były na jego nazwisko z wyjątkiem samochodu Nissan Micra rok prod. 1994, który sprzedał bez zarejestrowania oraz samochodu Volkswagen Sharan, który stanowi współwłasność syna. Środki pieniężne uzyskiwane ze sprzedaży pojazdów przeznaczał głównie na zakup kolejnych pojazdów, części do napraw pojazdów kupowane były przez niego oraz synów na giełdzie.

Skarżący oświadczył, że nigdy nie posiadał lawety służącej do przewożenia samochodów osobowych, taką lawetę posiadał jego syn i to głównie on jeździł po samochody do Niemiec. Napraw samochodów dokonywał we własnym zakresie korzystając z pomocy synów, w zakresie zakładania instalacji gazowych korzystał z usług obcych - firmy z P., której nazwy i adresu nie pamięta, nie posiada żadnych rachunków i faktur na zakup części i usług dotyczących remontu pojazdów.

Kupowane w latach 2004 - 2007 samochody przeznaczone były dla niego (jednocześnie posiadał 3-4 samochody) i rodziny tj. dwóch synów oraz ich żon, samochody kupował i rejestrował na swoje nazwisko, by skorzystać ze zniżek ubezpieczeniowych, których nie posiadały osoby użytkujące pojazdy .

2. Pismo Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji Departamentu Centralnej Ewidencji Pojazdów z dnia 27.05.2008r., z którego wynika, że w latach 2004 - 2007 Skarżący zarejestrował 3 samochody osobowe tj. Audi 80 rok prod. 1982, Ford Sierra rok prod. 1984 i BMW rok prod. 1995, które nie zostały uwzględnione w materiale kontrolnym.

3. Pismo Starostwa Powiatowego w Sierpcu z dnia 27.03.2008r.

4. Protokół przesłuchania Strony z dnia 1.07.2008r., w którym wyjaśnił, że samochód marki BMW rok prod. 1995 został zakupiony 3.09.2003r., a sprzedany w dniu 2.06.2004r. (a więc w okresie objętym kontrolą podatkową). Pozostałe pojazdy: Audi 80 rok prod. 1982 i Ford Sierra rok prod. 1984 zostały nabyte i sprzedane przed 2000r.

5. Pismo Starostwa Powiatowego w S. z dnia 26.08.2008r. oraz informacje uzyskane w dniu 1.09.2008r. od Zastępcy Naczelnika Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w S., które potwierdzają zeznania Pana G. z dnia 1.07.2008r.

Jako istotne dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy uznać należy protokoły przesłuchania kontrolowanego z dnia 5.11.2007r. i 13.11.2007r., w którym Strona zeznała, że:

- zakupione, powypadkowe samochody przewoził na własnej lawecie, do ciągnięcia której służyły jego samochody: BMW nabyty w 2003r., a później Opel Omega nabyty w 2004r.,

- oferty sprzedaży naprawionych samochodów ogłaszał w internecie lub ustnie, nie sprzedawał samochodów na giełdzie.

Ponadto Strona nie okazała żadnych dokumentów (rachunków, faktur) mogących potwierdzić ponoszone koszty napraw.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w okresie od 1.05.2004r. do 31.07.2007r. Skarżący dokonał następujących transakcji:

1) w dniu 2.06.2004r. sprzedaży samochodu marki BMW rok prod. 1995 za cenę 9.000 zł, zakupionego 3.09.2003r. za cenę 8.800 zł,

2) w dniu 25.05.2004r. nabycia samochodu marki Opel Astra rok prod. 1998 za cenę 600 euro oraz jego sprzedaży w dniu 23.07.2007r. za kwotę 11.000zł,

3) w dniu 16.06.2004r. nabycia samochodu marki Opel Omega B Kombi rok prod. 1994 za cenę 600 euro oraz jego sprzedaży w dniu 29.06.2007r. za kwotę 2.500 zł,

4) w dniu 30.06.2004r. nabycia samochodu marki Volkswagen Golf II rok prod. 1990 za cenę 120 euro oraz jego sprzedaży w dniu 16.02.2005r. za kwotę 5.000 zł,

5) w dniu 22.08.2004r. nabycia samochodu marki Nissan Primera rok prod. 1996 za cenę 250 euro oraz jego sprzedaży w dniu 6.10.2005r. za kwotę 9.000 zł,

6) w dniu 6.04.2005r. nabycia samochodu Opel Astra rok prod. 1996 za cenę 100 euro oraz jego sprzedaży w dniu 29.12.2005r. za kwotę 10.000 zł,

7) w dniu 14.11.2005r. nabycia samochodu marki Opel Astra rok prod. 1997 za cenę 100 euro oraz jego sprzedaży w dniu 19.08.2006r. za kwotę 6.800 zł,

8) w miesiącu maju 2006r. nabycia samochodu marki Audi A6 rok prod. 1996 za cenę 300zł oraz jego sprzedaży w dniu 13.07.2007r. za kwotę 12.000 zł,

9) w dniu 18.09.2006r. nabycia samochodu marki Nissan Micra rok prod. 1994 za cenę 10 euro oraz jego sprzedaży w dniu 16.10.2006r. za kwotę 300 zł,

10) w dniu 5.10.2006r. nabycia samochodu marki Nissan Micra rok prod. 1996 za cenę 10 euro,

11) w dniu 18.07.2007r. nabycia samochodu marki Volkswagen Sharan rok prod. 1998 za cenę 200 euro, samochód stanowił współwłasność Pana M. G..

Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że prowadzona przez Stronę działalność nosi znamiona działalności gospodarczej. Organ uznał, że wszelkie czynności związane z handlem samochodami np. wyszukiwanie ofert sprzedaży samochodów uszkodzonych w internecie, sprowadzanie pojazdów z Niemiec, kupno części zamiennych przeznaczonych do ich naprawy czy wystawianie samochodów na sprzedaż, dokonywane były w sposób zorganizowany i ciągły. W kontrolowanym okresie Skarżący zakupił 10, a sprzedał 9 samochodów osobowych, zatem działalność charakteryzowała powtarzalność dokonywanych czynności.

W przesłuchaniu z dnia 4.04.2008r. Strona zeznała, że środki pieniężne ze sprzedaży samochodów przeznaczane były głównie na zakup następnych, stąd wniosek o zamiarze sprzedaży danego pojazdu już w momencie jego zakupu.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że Skarżący dokonując czynności kupna i sprzedaży samochodów działał w charakterze podatnika VAT, ponieważ czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem wykonywał w ramach prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na handlu używanymi samochodami osobowymi.

Dalej organ wskazał, że wykonywane przez Stronę czynności nie podlegają także zwolnieniom przedmiotowym określonym w art.43 ustawy o VAT. Zgodnie z ust.1 pkt 2 tego przepisu zwalnia się od podatku dostawę towarów używanych pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Stronie takie prawo nie przysługiwało. Jednakże zgodnie z treścią ust.2 pkt 2 powołanego przepisu przez towary używane rozumie się pozostałe towary, z wyjątkiem gruntów, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku.

W przedmiotowej sprawie Strona nie wykorzystywała wszystkich zakupionych samochodów w działalności gospodarczej. W przesłuchaniu z dnia 13.11.2007r. Skarżący zeznał, że do ciągnięcia lawety, na której przywożone były samochody służyły:

1) BMW - zakupiony 3.09.2003r., sprzedany 2.06.2004r.,

2) Opel Omega -zakupiony 16.06.2004r., sprzedany 26.06.2007r.

Poza tym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega sprzedaż samochodu marki Opel Astra, rok prod. 1998, ze względu na zasadne uznanie przez organ I instancji, iż ten samochód Strona użytkowała i sprzedała jako majątek prywatny. Sprzedaż pozostałych samochodów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ zostały one zakupione w celu ich dalszej odsprzedaży.

Zgodnie z art.120 ust.4 ustawy o podatku od towarów i usług w przypadku podatnika wykonującego czynności polegające na dostawie towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub artykułów nabytych uprzednio przez tego podatnika dla celów prowadzonej działalności lub importowanych w celu odprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku. W przypadku braku prawa do odliczenia podatku naliczonego jest to metoda korzystniejsza dla podatnika, niż rozliczenie na zasadach ogólnych.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że organ podatkowy I instancji dokonał prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za okres objęty kontrolą podatkową.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. bezzasadne, nieuprawnione i niczym nie poparte przyjęcie że prowadził on w latach 2004 - 2007 działalność gospodarczą polegającą na handlu samochodami osobowymi, a tym samym nie ujawnił do podatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych jak i podatkiem od towarów i usług przychodów z tej rzekomej działalności.

2. obrazę przepisu art. 122 ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie w trakcie prowadzonego postępowania wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności, chociażby podnoszonych w trakcie przesłuchań przez małżonków G. okoliczności wskazujących kto był faktycznym użytkownikiem pojazdów samochodowych

3. obrazę przepisu art. 191 ordynacji podatkowej poprzez dowolną i niczym nie uprawnioną ocenę materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że organy podatkowe nie uwzględniły zeznań, w których wyjaśnili, że samochody zarejestrowane na Skarżącego użytkowane były przez jego: synów, synowe, siostrzenicę czasowo przebywającą w Wielkiej Brytanii i bratanka czasowo przebywającego w USA. Wyjaśnił, że dokonywał rejestracji zakupionych samochodów na swoje nazwisko, ponieważ posiadał zniżki ubezpieczeniowe ze względu na wiek i bezszkodową jazdę.

Ponadto Skarżący wskazał, że organy podatkowe uznały za przejaw działalności gospodarczej częstotliwość wykonywania czynności, natomiast zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.10.2007r. sygn. akt I FPS 3/07 o statusie podmiotu jako podatnika VAT decyduje nie ilość dokonanych czynności, ale to czy działa w charakterze producenta, handlowca lub w ramach innego zawodu wymienionego w art.15 ust.2 ustawy o podatku od towarów i usług.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – określanej dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu

o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W związku z tym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim

do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ

na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę

do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że poza przypadkiem wymienionym pod literą b), warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonej decyzji jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracji, miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku opisanym pod literą c) wymaga się ponadto, aby wpływ ten był istotny. Jedynie w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) możliwe jest uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego niezależnie od tego, czy naruszenie mogło, czy też nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Działając w ramach przyznanych kompetencji Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty są zasadne.

Podstawową kwestią sporną w niniejszej sprawie jest czy dokonywane przez Skarżącego czynności polegające na zakupie i sprzedaży używanych samochodów osobowych stanowiły działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. ),

w dalszej części zwana u.p.t.u.

Z treści art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. wynika, że opodatkowaniu tym podatkiem podlega między innymi odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług

na terytorium kraju. Zakres przedmiotowy ustawy o podatku od towarów i usług obejmuje zatem również odpłatną dostawę używanych środków transportu. Natomiast w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat tej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności

w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych

w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że Skarżący w okresie od maja 2004 r do lipca 2007 r. nabył 10 używanych samochodów osobowych , z czego 8 sztuk zostało sprzedanych w różnych odstępach czasu od momentu ich nabycia tj. od niespełna miesiąca ( samochód marki Nissan Micra ) do przeszło 3 lat ( samochód marki Opel Astra ). Zakupione samochody zarejestrowane zostały na nazwisko Skarżącego

z wyjątkiem samochodu Nissan Micra 1.0, który został sprzedany bez zarejestrowania oraz samochodu marki Volkswagen Sharan 2.8 VR6, który został zarejestrowany na Skarżącego i jego syna M. G. i stanowił

ich współwłasność.

Organy podatkowe uznały, że Skarżący dokonywał wymienione czynności jako działalność handlową polegającej na kupnie samochodów używanych zagranicą, naprawie i ich sprzedaży . Skarżący dokonywał tych czynności w ramach niezarejestrowanej działalności gospodarczej, nie dokonał zgłoszenia rejestracyjnego w podatku VAT oraz nie składał deklaracji podatkowych dla tego podatku.

Natomiast Skarżący twierdzi, iż samochody użytkowane były przez członków jego rodziny (dwóch synów , synowe, siostrzenicę przebywająca czasowo w wielkiej Brytanii oraz bratanka przebywającego czasowo w USA ), a rejestrowane na Skarżącego jedynie ze względu na ulgi jakie posiadał w zakresie ubezpieczenia pojazdów.

Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądowym przepisy art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód.

Ponadto ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać

o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

( por. wyrok NSA z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07 ).

W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, iż Skarżący prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu powołanych powyżej przepisów polegającą na kupnie za granicą samochodów osobowych i ich sprzedaży.

Należy podzielić argumentację organów podatkowych, które odmówiły wiarygodności

zeznaniom Skarżącego jakoby samochody sprowadzane były dla celów osobistych jego rodziny, a rejestrowane jedynie na nazwisko Skarżącego ze względu na posiadane przez niego ulgi w ubezpieczeniach pojazdu.

Z wyjaśnień złożonych przez Skarżącego w trakcie postępowania podatkowego wynika, iż pojazdy wystawiane na sprzedaż przez firmy ubezpieczeniowe, nabywał osobiście. Sprowadzane z zagranicy samochody, były naprawiane, a następnie sprzedawane z zyskiem .

Nie bez znaczenia jest fakt, że Skarżący w latach 2000-2003 prowadził zakład usługowo handlowy i w tym czasie wykonywał głównie usługi w zakresie naprawy blacharki samochodowej. Skarżący miał również zgłoszoną działalność w zakresie kupna-sprzedaży samochodów i części zamiennych, której to działalności jak oświadczył nie wykonywał. Po likwidacji działalności gospodarczej Skarżący był zatrudniony u syna P. G. w zakładzie mechaniki pojazdowej.

Z zeznania Skarżącego wynika, iż po prowadzonej działalności gospodarczej pozostał budynek gospodarczy oraz drobne narzędzia. Samochody przewożone były za pomocą lawety, której właścicielem był syn Skarżącego. Fakty te potwierdzają, iż Skarżący miał zarówno doświadczenie jak i możliwości techniczne

w zakresie sprowadzania, dokonywania napraw, a następnie sprzedaży samochodów. Skarżący potwierdził, iż jedynie jeden z samochodów został nabyty

w celu dalszej odsprzedaży, natomiast w pozostałych przypadkach użyczał tylko swojego nazwiska przy zakupie, a co za tym idzie i sprzedaży większości wskazanych samochodów.

Twierdzeniu temu przeczą zawarte umowy jak i potwierdzenie przez Skarżącego, iż uczestniczył we wszystkich transakcjach jako strona czynności cywilnoprawnej kupna lub sprzedaży pojazdu. Również te zeznania tracą na wiarygodności w zestawieniu z faktem rejestrowania pojazdów ( samochód marki Audi A6 i Volkswagen Sharan 2.8 VR6 ) na Skarżącego oraz jego syna M. G..

Skoro Skarżący twierdzi, iż faktycznymi posiadaczami pojazdów byli członkowie jego rodziny to nie jest zrozumiałe dlaczego w przypadku innych samochodów nie były one również na nich rejestrowane.

W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, iż Skarżący prowadził działalność gospodarczą jako handlowiec. Częstotliwość i przedmiot transakcji , uzyskiwanie przychodów przekraczających ceny zakupu samochodów, przeznaczenie zysków na zakupy kolejnych samochodów świadczą o tym, że nabywane samochody nie służyły zaspokajaniu potrzeb osobistych rodziny Skarżącego, a stanowiły przedmiot transakcji handlowych. Zgodzić się również należało ze stanowiskiem organów podatkowych, że Skarżącemu nie przysługiwało zwolnienie podmiotowe w podatku VAT określone w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku VAT. Stosownie do treści art. 113 ust.13 pkt. 1 lit. b powołanej ustawy o podatku VAT zwolnienia nie stosuje się do importu towarów i usług, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca oraz podatników dokonujących dostaw towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym z licznymi wyjątkami (wśród nich nie ma samochodów osobowych). Jednocześnie z decyzji organu podatkowego I instancji wynika, iż Skarżący dokonywał sprzedaży samochodów osobowych będących towarami opodatkowanych podatkiem akcyzowym.

Natomiast zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u, zwalnia się od podatku dostawę towarów używanych pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zgodnie z treścią art. 43 ust.2 pkt 2 ustawy przez towary używane rozumie się pozostałe towary, z wyjątkiem gruntów, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku. W ocenie Sądu w przypadku działalności polegającej na handlu samochodami osobowymi zwolnienie jest możliwe wtedy, gdy właściciel korzysta z wyżej wymienionych towarów dla potrzeb własnego przedsiębiorstwa. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2008r., sygn. akt I SA/Wr 815/06).

Jednakże jak już powyżej wskazano z materiału dowodowego sprawy wynika, iż w przypadku samochód marki Audi A6 nabytego w maju 2006 r. i sprzedanego w dniu 13.07 2007 r. współwłaścicielem tego samochodu był syn Skarżącego i na jego nazwisko również pojazd ten był zarejestrowany. W związku z powyższym organ podatkowy winien zweryfikować zeznania Skarżącego dotyczące użytkowania pojazdu przez jego syna w szczególności poprzez przeprowadzenie dowodu

z przesłuchania świadka M. G. czy samochód został nabyty

w celach handlowych, czy jak twierdzi Skarżący celem użytkowania przez członka rodziny ( co potwierdza fakt rejestracji pojazdu ). Dopiero po dokonaniu stosownych ustaleń organ podatkowy winien ocenić czy nabycie samochodu nastąpiło w celach handlowych i czy sprzedaż pojazdów jest objęta zwolnieniem przewidzianym

w powołanym art. 43 ust. 1pkt. 2 u.p.t.u.

Brak ustaleń w tym zakresie powoduje zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 120, 122 i 187 § 1, 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu nienależycie zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podatkowy uwzględni ocenę prawną i wskazania wynikające z przedmiotowego orzeczenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję. W oparciu o przepisy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu,

a o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.