Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 842/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 247  par. 1 pkt. 4 ustawy
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Asesor WSA - Danuta Dopierała (spr.), Protokolant - B.T., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2007 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej, wymiaru cła i wysokości podatku od towarów i usług 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz C. Sp. z o.o. w W. kwotę [...] zł ( ... ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego ; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 4 stycznia 2007 r. firmy C. Spółki z o.o. z siedzibą w W. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] listopada 2006 r. nr [...], uchylająca decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] marca 2004 r. nr [...] o uznaniu zgłoszenia celnego z [...] października 2001 r. za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej importowanego towaru i określenia długu celnego w części dotyczącej podstawy prawnej poboru odsetek wyrównawczych i orzekającą w tym zakresie, uchylająca decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych i umarzająca postępowanie w tym zakresie oraz utrzymująca zaskarżoną decyzję w mocy w pozostałej części.

Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

Jednolitym dokumentem administracyjnym SAD z [...] października 2001 r. nr [...]firma "C." Spółka z o.o. dokonała zgłoszenia celnego, wnioskując o objęcie sprowadzonego ze S. towaru (paczek zaadresowanych do poszczególnych klientów) procedurą dopuszczenia do obrotu. Do zgłoszenia celnego strona załączyła m.in. fakturę handlową wystawioną przez firmę "C.P." oraz deklarację wartości celnej. Na podstawie załączonych dokumentów wartość celną importowanych przez stronę towarów określono na kwotę [...]. Strona w zgłoszeniu celnym oraz w deklaracji wartości celnej określiła warunki dostawy jako DDU Warszawa. Organ celny przyjął powyższe zgłoszenie celne jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 64 § 1 i 2 Kodeksu celnego, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru procedurą celną zgodnie z wnioskiem strony.

W wyniku kontroli przeprowadzonej w siedzibie Spółki z o.o. "C.P." przez Inspektorów Kontroli Skarbowej na podstawie postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego Nr [...] z [...] stycznia 2003 r. oraz upoważnienia do przeprowadzenia czynności kontrolnych z [...] stycznia 2003 r., wydanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W., stwierdzono deklarowanie przez Stronę w nieprawidłowej wysokości wartości celnej sprowadzanych do Polski towarów. W trakcie kontroli ujawniono faktury wystawione przez [...] firmę "C.P.", dotyczące dodatkowych obciążeń związanych z transportem towarów do Polski, zakupem usług serwisowych dotyczących obsługi klienta i zakupem usług telekomunikacyjnych.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2003 r. wszczął z urzędu w przedmiotowej sprawie postępowanie celne i podatkowe. Następnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją nr [...] z [...] marca 2004 r. uznał niniejsze zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określił wartość celną doliczając do wartości transakcyjnej koszty wynikające z ujawnionych dokumentów.

Od powyższej decyzji, pismem z dnia 5 kwietnia 2004 r. Strona odwołała się, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Wymienionej decyzji Strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 23 § 1 i § 9, art. 23 § 10, art. 30 § 1, art. 30 § 2 oraz art. 31 pkt 1 Kodeksu celnego; wadliwość formalnoprawną wynikającą z naruszenia podstawowych zasad oraz innych przepisów postępowania celnego wyrażonych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej - wszystkie w związku z art. 262 Kodeksu celnego.

Po rozpatrzeniu odwołania z dnia 5 kwietna 2004 r. Dyrektor Izby Celnej w W. na podstawie przepisów art. 233 § 1 pkt 2 lit. a, art. 53 § 1, § 3 i § 4, art. 54 § 1 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w związku z art. 262, art. 23 § 1 i § 9, art. 30 § 1 pkt 5, art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.); §1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczenia (Dz. U. Nr 143, poz. 958) zmienionego rozporządzeniem z dnia 26 czerwca 1998 r. (Dz. U. Nr 86, poz. 544) oraz art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawą - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, art. 33 ust. 2 i ust. 4, art. 34 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), decyzją z [...] października 2006 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej podstawy prawnej poboru odsetek wyrównawczych i orzekł w tym zakresie, a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił, że w siedzibie importera ujawniono faktury wystawione przez [...] firmę "C.P.", na podstawie, których obciążono firmę "C." Spółka z o.o. kosztami związanymi z transportem towarów do Polski, zakupem usług serwisowych dotyczących obsługi klienta i zakupem usług telekomunikacyjnych oraz wymienił omawiane faktury. Organ odwoławczy wskazał, że organ celny orzekający w pierwszej instancji po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego doliczył do wartości celnej towaru koszty ujęte w ww. fakturach określonych jako "freightcosts", "services charges", "call center services". Dyrektor Izby podkreślił, że pełnomocnik strony w piśmie z dnia 3 października 2005 r. (odpowiedź na pismo Dyrektora Izby Celnej w W. nr 440000EK-I-6420-564/04/982 i nast. z dnia 24 sierpnia 2005 r. zawierające m.in. prośbę o szczegółową specyfikację kosztów wyszczególnionych w ujawnionych fakturach) wyjaśnił, iż:

1. "freightcosts" są to koszy frachtu ("opłata ekspedycyjna") obejmujące całokształt kosztów związanych z przemieszczaniem towarów z magazynów C.P. w S. do poszczególnych klientów w Polsce, w tym m.in. organizacją przewozów, organizacją dystrybucji, obsługą zwrotów. Faktura nr [...] z dnia [...].12.2001 r. na kwotę [...] - dotyczy kosztów frachtu związanych z przemieszczaniem towarów ze S. do poszczególnych klientów w Polsce. Zgodnie z wyjaśnieniami koszty te od 1 stycznia 2001 r. do 30 czerwca 2001 r. wyniosły [...] . Była to opłata za wysyłkę 10644 paczek po [...] każda. Natomiast od 1 lipca 2001 r. do 31 grudnia 2001 r. koszty te wyniosły [...]. Była to opłata za wysyłkę 10050 paczek po [...]. Całkowita suma faktury po potrąceniu sumy [...] z faktury zaliczkowej numer [...] z [...] .06.2001 r. to suma [...].;

2. "services charges" są to koszty związane z obsługą klienta na terenie S., obejmujące w szczególności koszty osobowe w zakresie: przyjmowania zamówień, administrowania zamówieniami i danymi klientów na terenie S. załatwiania reklamacji. Ze względu na trudności dotyczące ustalenia nakładu pracy dotyczącego każdej z tych czynności były one rozliczane ryczałtowo, proporcjonalnie do ilości paczek wysyłanych do Polski. Niżej wymienione faktury dotyczą obsługi klienta na terenie S., rozliczane ryczałtowo, proporcjonalnie do ilości wielkości paczek wysyłanych do Polski. Była to opłata za paczki o większych rozmiarach po [...], za paczki o mniejszych rozmiarach po [...];

3. "call-center services" są to koszty centrum obsługi telefonicznej, w której przyjmowano m.in. zamówienia na towary sprzedane przez Spółkę, w szczególności koszty bezpłatnych dla klientów połączeń z call-center. Faktura nr [...] z dnia [...].07.2001 r. na kwotę [...] - dotyczy tychże kosztów.

Jak podał Dyrektor Izby Celnej w W., zdaniem pełnomocnika strony koszty ujęte w wyżej wymienionych fakturach nie powinny być doliczone do wartości celnej importowanych towarów; dalej - że nie istnieje żaden przepis umożliwiający podwyższenie wartości celnej towarów sprowadzanych przez Spółkę w roku 2001 o koszty zakupu usług telekomunikacyjnych czy koszty zakupu usług serwisowych dotyczących obsługi klienta, a przepis art. 30 Kodeksu celnego nie daje podstaw do doliczenia kosztów wynikających z faktury nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. (z wyłączeniem faktury zaliczkowej do wartości celnej).

Dyrektor Izby Celnej w W., odnosząc się do kwestii zasadności doliczenia kosztów transportu określonych jako "freightcosts", wyjaśnił, iż art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego stanowi, iż do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się poniesione przez kupującego koszty transportu (...) związane z ich transportem, poniesione do granicy państwa lub portu polskiego. Zgodnie z wyjaśnieniami pełnomocnika strony zawartymi w piśmie z dnia 3 października 2005 r. koszty zawarte w ujawnionej fakturze nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. na kwotę [...] obejmują całokształt kosztów związanych z przemieszczaniem towarów z magazynów C.P. w S. do poszczególnych klientów w Polsce, w tym m.in. organizację przewozów, organizację dystrybucji, obsługę zwrotów. Dyrektor Izby Celnej w W. podkreślił, iż pełnomocnik strony nie tylko nie kwestionował tego, iż firma "C." poniosła koszty wynikające z ujawnionej faktury, lecz również stwierdził, iż mniejszą ich część stanowią koszty, które należy doliczyć zgodnie z art. 30 § 1 pkt 5 cyt. ustawy do wartości celnej. W piśmie z dnia 1 grudnia 2003 r. pełnomocnik strony potwierdza, iż cześć kosztów objętych ogólną nazwą "freightcosts" dotyczy usług objętych dyspozycją normy art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego. Natomiast zgodnie z art. 31 pkt 1 Kodeksu celnego do wartości celnej nie wlicza się kosztów transportu przywożonych towarów, które to koszty zostały poniesione po przekroczeniu granicy państwa lub po przybyciu do portu polskiego, o ile można je wyodrębnić z ceny faktycznie zapłaconej lub należnej. Jest to jedyna i zarazem konieczna przesłanka, która musi być spełniona, aby do wartości celnej towaru nie doliczyć kosztów poniesionych na terenie kraju w sytuacji, gdy importer poniósł takie koszty. Sama spółka stała na stanowisku, iż należy wyodrębnić z faktury nr [...] z dnia [...].12.2001 r. koszty poniesione do granicy Polski, a więc te, które powinny podwyższać wartość celną oraz te poniesione już na terenie Polski; czego potwierdzeniem jest kopia pisma z dnia 27 listopada 2003 r. (załącznik do pisma z dnia 1 grudnia 2003 r.) skierowanego przez "C." do [...] firmy C.P. oraz do [...] zawierającego prośbę o udzielenie informacji dotyczących faktury nr [...], a w szczególności o wyodrębnienie z globalnej kwoty [...] pozycji mających umożliwić prawidłowe obliczenie wartości celnej. Jednakże pełnomocnik Strony nie uzupełnił akt sprawy o odpowiedź na powyższe pismo mimo wezwania zawartego w piśmie organu odwoławczego nr 440000-EK-I-6420-564/04/982 i nast. z dnia 24 sierpnia 2005 r.

Z powyższego - w ocenie Dyrektora Izby Celnej - niezbicie wynika, iż kupujący - "C." Spółka z o.o. poniósł wszystkie koszty transportu począwszy od postawienia towaru do jego dyspozycji (z magazynu w S.), aż do dostarczenia towaru na miejsce przeznaczenia (czyli do poszczególnych klientów). Dyrektor Izby Celnej w W. podkreślił, iż Spółka z o.o. "C." będąca Stroną niniejszej sprawy jako wieloletni importer towarów, znając treść przepisów art. 30 § 1 pkt 5 i art. 31 pkt 1 Kodeksu celnego, winna była zadbać, by ustalenia należności dotyczących kosztów transportu towaru były jednoznaczne i precyzyjne. W szczególności, by faktura transportowa wskazywała odrębnie wysokość tych kosztów na odcinku krajowym i zagranicznym. Jedynie na podstawie takich danych koszty transportu poniesione po przekroczeniu granicy państwa można by wyodrębnić, a w związku z tym nie wliczyć do wartości celnej towaru. Zgodnie bowiem z art. 30 § 2 Kodeksu celnego koszty dodane do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej powinny być doliczane jedynie na podstawie wymiernych i obiektywnych danych. Postanowienia cyt. przepisu mają na celu ograniczenie uznaniowości organów celnych i wyodrębnienia kosztów na innej podstawie niż dane zawarte w dokumentach transportowych. Tym samym nie można zgodzić się z zarzutami Strony dotyczącymi błędnej interpretacji art. 30 § 2 Kodeksu celnego. Mając bowiem z jednej strony dane zawarte w ujawnionych fakturach zaksięgowanych u importera, z drugiej strony - bliżej nie sprecyzowane, gołosłowne twierdzenia Strony, nie poparte żadnymi dowodami, należy stwierdzić, iż organ celny prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa doliczył do wartości celnej towaru koszty dotyczące transportu wynikających z ujawnionych faktur. Tym samym powołanie się Strony na "arbitralne" ustalenia organu celnego jest twierdzeniem całkowicie niezasadnym.

Organ celny orzekający w drugiej instancji powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że jeżeli kontrahenci ustalili, iż koszty związane z transportem towaru do miejsca przeznaczenia ponosi kupujący, ale nie ustalono jak będą faktycznie kształtowały się te koszty z wyodrębnieniem na "zagraniczne" i "wewnątrz" kraju i nie wykazano, jak faktycznie skalkulowano te koszty, to strona musi liczyć się z tym, iż cała ustalona należność za koszty transportu zostanie wliczona do wartości celnej towaru (wyrok z dnia 21.04.1999 r. sygn. akt SA/Sz 531/98, wyrok z dnia 4.09.1997 r., sygn. akt SA/Sz 508/96, wyrok z dnia 18.05.1993 r. sygn. akt SA/Lu 1570/92). Dyrektor Izby Celnej w W. pismem nr 440000-EK-M5420-564/04/982 i nast. z dnia 25 października 2005 r. zwrócił się do Strony z prośbą o wskazanie kwotowe bądź procentowe kosztów wynikających z faktury nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. poniesionych na odcinku zagranicznym i krajowym. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik strony w piśmie z dnia 17 listopada 2005 r. wyjaśnił, iż na koszt jednostkowy uwidoczniony na fakturze ([...] za każdą paczkę) składają się opłaty z tytułu dystrybucji paczek na terytorium Polski (transport towarów z centrum dystrybucyjnego Poczty Polskiej, podwykonawcy [...], do mieszkań poszczególnych osób fizycznych), tym samym ujawniona faktura dotyczy wyłącznie kosztów poniesionych na odcinku krajowym. Dyrektor Izby Celnej w W. zauważył, iż Strona zrealizowała płatność za powyższą fakturę oraz fakturę zaliczkową w koronach szwedzkich na rzecz "C.P. za pośrednictwem [...] Bank Polska SA (zgodnie z zapisami na kontach rodzajowych) w kwocie [...] i w kwocie [...] i podkreślił, iż na terenie państwa polskiego jedynym środkiem płatniczym jest złoty polski, zatem powoływanie się na zapłatę kosztów transportu w walucie obcej na terenie kraju nie znajduje uzasadnienia.

Ponadto, Dyrektor Izby Celnej w W. wskazał, iż art. 31 pkt 1 Kodeksu celnego nie dotyczy jedynie sytuacji, gdy koszty transportu zostały wliczone do wartości towaru, tzn. do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej sprzedawcy. Zgodnie bowiem z cytowanym powyżej art. 23 § 9 Kodeksu celnego ceną faktycznie zapłaconą lub należną za towar jest całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej być dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy. Nie chodzi przy tym wyłącznie o wartość towaru sensu stricte, ale o wszelkie koszty (wyszczególnione w przepisach prawa celnego) związane z towarem, które zostały zapłacone sprzedawcy i przyniosły mu korzyść. W niniejszej sprawie o wartości towaru świadczą: faktura handlowa oraz ujawniona faktura dotycząca transportu. Wobec powyższego organ celny pierwszej instancji zasadnie wliczył do wartości celnej towaru objętego zgłoszeniami celnymi w 2001 roku całą kwotę wynikającą z ujawnionej faktury.

Dodatkowo Dyrektor Izby Celnej w W. zauważył, iż pełnomocnik Strony w odwołaniu jak i pismach z dnia 8 listopada 2004 r. i z dnia 17 listopada 2005 r. podnosi, iż wydatki związane z fakturą nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. nie powinny podwyższać wartości celnej towarów, gdyż nie dotyczą żadnego z kosztów wymienionych w art. 30 Kodeksu celnego, gdyż dotyczą one w całości usług dystrybucyjnych na terenie Polski, których w żaden sposób nie można zaliczyć do kosztów podwyższających wartość celna towarów. Na potwierdzenie swojego stanowiska strona do akt sprawy przy piśmie z dnia 28 kwietnia 2004 r. załączyła: fragment umowy pomiędzy C.P. a [...] dotyczącą transportu i dystrybucji towarów do Polski, której integralnym elementem jest wykaz cen stosowanych w obrocie z Polską w roku 2001 oraz polskie tłumaczenie oświadczenia T.H. dotyczące metodologii obciążenia Spółki kosztami usług świadczonych przez [...]. I tak zgodnie z wyjaśnieniami T.H.: C.P. zaakceptował ofertę [...] dotyczącą kosztu wysyłania przesyłek do Polski, oferta ta stanowiła podstawę do wystawienia faktury przez C.P. dla C. Spółka z o.o., dotyczącą roku 2001 r. Firma [...] pokryła koszty transportu, a następnie koszty te zostały wliczone w cenę towaru wyszczególnioną w fakturach, które C.P. wystawił da C.. Natomiast koszty dystrybucji zostały oszacowane na kwotę [...] (odpowiednik paczki o średniej wadze 3 kg), do tego dodano koszty zaliczenia pocztowego [...] za paczkę, co w sumie dało kwotę [...] za paczkę (według przelicznika kursowego [...]). Kwotą [...] obciążono C. za jedną paczkę i taka cena jednostkowa za paczkę została wskazana w ujawnionej fakturze. Kwoty za dane usługi m.in. za dystrybucję paczki 3 kg - [...], koszty zaliczenia pocztowego - [...], opłatę spedycyjną - [...] wskazane w powyższym wyjaśnieniu odpowiadają cenom zawartym w wykazie stosowanym w obrocie z Polską w roku 2001 przez [...].

Dyrektor Izby Celnej w W. zauważył, iż w trakcie postępowania wyjaśniającego pełnomocnik spółki "C." twierdził, iż "freightcosts" to koszty związane z przemieszczaniem towaru ze S. do Polski. Na początku postępowania wyjaśniającego Spółka deklarowała chęć współpracy z organami celnymi i z własnej inicjatywy podjęła kroki do wyjaśnienia kwestii, które koszty z faktury nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. powinny podwyższać wartość celną oraz na te które nie powinno się do wartości celnej zaliczać (pismo skierowane do "C.P." i [...]). Następnie pełnomocnik wycofał się z wcześniejszego stanowiska i stwierdził, że koszty objęte sporną fakturą dotyczą wyłącznie dystrybucji paczek na terytorium Polski i zarzucając naruszenie zasad postępowania celnego próbuje przerzucić ciężar odpowiedzialności na orany celne. W ocenie organu odwoławczego brak spójności w wyjaśnieniach strony spowodowało to, iż zmiana przyjętego wcześniej stanowiska, jak również załączenie do akt sprawy oświadczenia T.H. są działaniami celowymi podjętymi wyłącznie na potrzeby prowadzonego przez organy celne postępowania wyjaśniającego i nie odpowiadają prawdzie.

Dyrektor Izby Celnej w W. wskazał, iż z analizy akt sprawy jak i wyjaśnień przedstawionych przez pełnomocnika Strony wynika, iż importowany towar w postaci paczek dostarczany był do poszczególnych klientów w Polsce za pośrednictwem urzędów pocztowych. A stosownie do postanowień § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 2001 r. w sprawie szczegółowego trybu ustalenia wartości celnej przywożonych towarów (Dz. U. Nr 19, poz. 227 ze zm.) w celu określenia wartości celnej z zastosowaniem art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się koszty opłat pocztowych, którym podlegają towary przesłane pocztą do miejsca przeznaczenia. Dyrektor Izby Celnej w W. pismem nr 440000EK-I-6420-564/04/982/AO i nast. z dnia 25.08.2005 r. zwrócił się do Dyrekcji Generalnej Poczty Polskiej m.in. z prośbą o przedstawienie umowy zawartej między Pocztą Polską a [...] dotyczącą obrotu przesyłek obowiązującą w 2001 roku i o udzielenie informacji, czy Poczta Polska zawarła umowę o współpracę bezpośrednio z firmą "C.". W odpowiedzi na powyższe przy piśmie z dnia 21 września 2005 r. Centrum Usług Pocztowych w Warszawie przedłożyło m.in. porozumienie zawarte w dniu 30 września 1996 r. pomiędzy [...] i Pocztą Polską o ruchu paczek grupowych; kopie rachunków wystawionych na firmę P. w S. (zgodnie z wyjaśnieniami Poczty Polskiej od dnia 1 czerwca 2000 r. nastąpiła cesja praw i obowiązków [...] na rzecz [...] o nazwie P.) za paczki nadane do Polski w 2001 roku przez firmę C. w Szwecji. I tak zgodnie z pkt 2. porozumienia [...] będzie dostarczać paczki przeznaczone dla Polski własnymi środkami transportu lub samolotami rejsowymi i na swój koszt do wyznaczonego przez Pocztę Polską urzędu wymiany. A [...] uiści opłaty za usługi: rozładunku, przedstawienia do odprawy celnej, przewozu i doręczenia, a w przypadku paczek pobraniowych - za pobranie należności i ich przelew na wskazany rachunek bankowy, jak również za zwrot paczek i za ewentualne inne usługi (punkt 6 ww. umowy). Dyrektor Izby Celnej w W. zauważył, iż zgodnie z postanowieniami umowy jak i wyjaśnieniami zawartymi w niniejszym piśmie Poczta Polska rozliczała się z tytułu wykonanych usług z [...], a po cesji również z P.a firma C. w S. uiszczała należności za te usługi [...], czy firmie P.. Następnie firma [...] "C.P." obciążała tymi kosztami polska firmę. Z powyższego zdaniem organu odwoławczego wynika, iż koszty dotyczące usług pocztowych winny być doliczone do wartości celnej towaru. Koszty te zasadnie zostały doliczone do wartości celnej zaimportowanego towaru, gdyż są one częścią składową wartości celnej.

Odnośnie kosztów związanych z zakupem usług serwisowych dotyczących obsługi klienta "services charges" i zakupem usług telekomunikacyjnych "call center services" Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił, iż przedmiotem działalności Spółki z o. o. "C.P." jest sprzedaż wysyłkowa towarów prezentowanych w katalogach [...] Domu Sprzedaży Wysyłkowej. Jak wynika z akt sprawy m.in. z faktury handlowej załączonej do zgłoszenia celnego oraz z dokumentu consignment przedmiotem importu był towar w postaci paczek zaadresowanych do poszczególnych klientów, więc pakowanie towarów zamówionych przez klientów w Polsce miało miejsce w magazynach firmy C.P. w S.. Treść zamówienia jest już znana: co, dla kogo i w jakiej ilości. Z wyjaśnień pełnomocnika Strony zawartych w piśmie z dnia 3 października 2005 r. wynika, iż klienci korzystali z bezpłatnych połączeń z call center i tą drogą dokonywali zamówienia na towary sprzedawane przez Spółkę. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w W. ww. koszty bezsprzecznie winny być doliczone do wartości transakcyjnej towaru zgodnie z cytowanym wyżej art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego, a w konsekwencji winny zwiększać wartość celną towaru. Do kosztów transportu towaru wchodzą bowiem nie tylko koszty związane ściśle z przewozem towaru ale także koszty związane z organizacją transportu, z wyładunkiem, załadunkiem, magazynowaniem, przygotowaniem towaru, tak, by odpowiadał wymogom polskiego odbiorcy (wyrok NSA z dnia 9.06.1998 r. - sygn. akt V SA 986/97, z dnia 26.08.1998 r. - sygn. akt V SA 1349/97, z dnia 2.07.1999 r. - sygn. akt I SA/Łd 60/98).

Pełnomocnik Strony w piśmie z dnia 3 października 2005 r. wskazał, iż "services charges" są to koszty związane z obsługą klienta na terenie S., obejmujące w szczególności koszty osobowe w zakresie: przyjmowania zamówień, administrowania zamówieniami i danymi klientów na terenie S., załatwiania reklamacji. Zakres kosztów rozumianych jako services charges już dużo szerszy, niż przygotowanie towaru do transportu "tak aby odpowiadał wymogom polskiego odbiorcy". Dyrektor Izby Celnej w W. zaznaczył, iż to, co należy rozumieć przez pojęcie "services charges" jest wyłącznie interpretacją pełnomocnika strony i nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym, a wręcz przeciwnie jest sprzeczne z objaśnieniami zawartymi na ujawnionych fakturach. Zgodnie z odręcznym zapisem na spornych fakturach "services charges" to koszt obsługi klienta (czyli wysyłka, pakowanie, przyjmowanie zamówienia). Zatem są to koszty, które z pewnością można uznać jako koszty związane z załadunkiem, z przygotowaniem towaru w "taki sposób aby odpowiadał wymogom polskiego odbiorcy". Są to paczki przygotowane przez pracowników [...] firmy dla klientów w Polsce, którzy dokonali zamówienia z katalogu [...] firmy wysyłkowej drogą telefoniczną. Koszty te bezsprzecznie stanowią cześć składową wartości transakcyjnej, z całą pewnością nie są to koszty, o których mowa w art. 23 § 10 Kodeksu celnego. Zatem zarzut pełnomocnika strony, iż do wartości celnej przedmiotowego towaru nie powinny być doliczone koszty zakupu usług serwisowych obsługi klienta oraz koszty zakupu usług telekomunikacyjnych jest bezpodstawny, bowiem świadczenia te w istocie były elementami kosztów zakupu towaru, warunkowały możliwość ich nabycia tym samym stanowiły faktycznie składnik wartości (ceny) transakcyjnej i z mocy art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego winny być wliczone do wartości celnej towaru, (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 1999 r. - sygn. akt V SA 1237/98).

Dalej Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił, iż przyporządkowanie ww. faktur do towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym wynikało ze związku czasowego, niniejsze zgłoszenie celne miało miejsce w styczniu 2001 r., a koszty wskazane w ujawnionych fakturach dotyczą kosztów poniesionych w 2001r. I tak faktury obciążające spółkę dotyczące obsługi klienta były wystawione przez szwedzką firmę "C.P." co miesiąc, natomiast wydatki dotyczące transportu i telefonicznej obsługi klienta były dokumentowane nieregularnie, tj: faktura za transport wystawiona została [...].12.2001 r. z rozbiciem na koszty transportu za okres 1/1-30/6 i 1/7-31/12 z wyłączeniem kwoty przedpłaty wynikającej z faktury nr [...] z dnia [...].06.2001 r.; faktura dokumentująca koszt centrum obsługi telefonicznej wystawiona została w dniu [...].07.2001 r. Koszty wynikające z tychże faktur zostały przyporządkowane proporcjonalnie do każdego miesiąca.

Organ odwoławczy wskazał, że w celu ustalenia, jaką kwotę należy doliczyć do poszczególnych zgłoszeń celnych do kosztów (dotyczących transportu i obsługi telefonicznej) otrzymanych z proporcjonalnego rozbicia do każdego miesiąca dodano koszty serwisu wynikające z faktury wystawionej na ten sam miesiąc, a następnie tak otrzymane kwoty, proporcjonalnie przyporządkowano do wszystkich dostaw w podziale na miesiące 2001 roku i poszczególne towary, (co zostało przedstawione w formie tabelarycznej na stronach 34-329 protokołu z kontroli skarbowej). Odpowiednie kwoty tych kosztów zostały ujęte w polu 12 poszczególnych zgłoszeń celnych. Dyrektor Izby Celnej w W. podkreślił, iż organ celny I instancji zastosował zaakceptowany w orzecznictwie sądów administracyjnych sposób proporcjonalnego rozliczenia kosztów wynikających z ujawnionych faktur na zgłoszenia celne z okresu, którego dotyczy faktura. Zastosowane kryterium pozwoliło na miarodajne doliczenie kosztów wynikających z ujawnionej faktury do poszczególnych zgłoszeń celnych. Wartość kosztów usług transportowych wynikających z ujawnionej faktury dotyczy bowiem wyłącznie towarów, które zostały sprowadzone a następnie sprzedane na polskim obszarze celnym. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2004r, sygn. akt V SA 1043/03 organ celny drugiej instancji stwierdził, iż proporcjonalna do wartości konkretnej dostawy (zrealizowanej w okresie obowiązywania umowy, kontraktu) część opłat za dodatkowe usługi, łącznie z należnością określoną przez eksportera w przedstawionym zgłoszeniu celnym rachunku (fakturze) z tytułu sprzedaży towaru na warunkach przewidzianych umową stanowi ceną transakcyjną w rozumieniu art.23 § 1 Kodeksu celnego.

Bezsporne zdaniem organu odwoławczego jest, iż deklarowane przez Stronę koszty dostawy towaru zgłoszonego do procedury dopuszczenia do obrotu były niezgodne z rzeczywistymi wydatkami poniesionymi przez stronę. Zgodnie z przepisami prawa za prawidłowe dokonanie zgłoszenia celnego odpowiedzialna jest strona i ona też powinna przedłożyć odpowiednie dokumenty służące do ustalenia prawidłowej wartości celnej (art. 64 § 2 Kodeksu celnego), natomiast dokonując zgłoszenia przedmiotowych towarów Strona nie przedstawiła pełnej dokumentacji. Cena faktycznie zapłacona lub należna nie jest elementem stanu towaru w dniu dokonania zgłoszenia celnego i w związku z tym może być w późniejszym czasie zmieniona, jeżeli następuje korekta wartości transakcyjnej. W sytuacji, gdy wartość celna towaru w zgłoszeniu celnym została ustalona w sposób nieprawidłowy, organ celny jest zobowiązany do dokonania korekty i obliczenia wartości celnej w prawidłowej wysokości.

Dyrektor Izby Celnej powołał art. 222 § 4 Kodeksu celnego, zgodnie z którym jeżeli przesunięcie daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu powoduje uzyskanie korzyści finansowej, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze. Powołując się na przepis art. 222 § 5 Kodeksu celnego organ wskazał, iż minister do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wypadki i warunki pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposób ich naliczania. Biorąc pod uwagę, iż zgłoszenie celne w niniejszej sprawie zostało dokonane w 2001 r., właściwym rozporządzeniem w zakresie pobranych w niniejszej sprawie odsetek wyrównawczych jest rozporządzenie z dnia 20.11.1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz. U. Nr 143, poz. 958).

W analizowanej sprawie, zdaniem organu, nie zachodzą przesłanki określone w § 1 ust. 3 pkt. 1 i 2 cyt. rozporządzenia uzasadniające odstąpienie od poboru odsetek wyrównawczych a z uwagi na fakt, iż analizowany przepis istniał w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. uchylenie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił, iż kwota odsetek wyrównawczych w decyzji organu I instancji została wskazana prawidłowo i przedstawił sposób ich wyliczenia.

W zakresie określenia w zaskarżonej decyzji kwoty podatku od towarów i usług w nowej wysokości organ odwoławczy wskazał, iż w związku z podwyższeniem przez organ celny pierwszej instancji wartości celnej towaru uległa zmianie podstawa określenia podatku od towarów i usług, a zatem i jego kwota. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. w decyzji dotyczącej należności celnych określił kwotę podatku od towarów i usług w nowej wysokości. Decyzja ta ma charakter decyzji deklaratoryjnej, powiadamiającej importera o wysokości należnego podatku i konieczności uiszczenia w określonym terminie różnicy między podatkiem należnym a zapłaconym, przy czym różnica ta stanowi zaległość podatkową w rozumieniu art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, od której należne są odsetki za zwłokę, stosownie do art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ celny I instancji, zdaniem organu odwoławczego, prawidłowo ustalił, iż w związku z uiszczeniem w przedmiotowej sprawie kwoty podatku w niższej wysokości niż należna powstała zaległość podatkowa, od której należne są odsetki za zwłokę. Biorąc pod uwagę okresy, o których mowa w art. 54 Ordynacji podatkowej, za które nie nalicza się odsetek za zwłokę, organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie (jeżeli Strona nie dokonała wpłaty niedoboru zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w terminie 10 dni od dnia doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W.) odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych powinny zostać naliczone od dnia 05.11 2001 r. do dnia 15 stycznia 2003 r., Organ II instancji wskazał, iż w dniu 16 stycznia 2003 r. zaistniała przesłanka z art. 54 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia kontroli podatkowej do dnia doręczenia decyzji w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, jeżeli postępowanie podatkowe nie zostało wszczęte w terminie 3 miesięcy od dnia zakończenia kontroli.

Następnie, w wyniku ponownego rozpatrzenia ww. odwołania Strony z 5 kwietnia 2004 r., w dniu 30 listopada 2006 r., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a, art. 21 § 3, art. 51 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w związku z art. 262, art. 23 § 1 i § 9, art. 30 § 1 pkt 5, art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.); §1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz. U. Nr 143, poz. 958) zmienionego rozporządzeniem z dnia 26 czerwca 1998 r. (Dz. U. Nr 86, poz. 544) oraz art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawą - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), art. 6 ust. 7, art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.), art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej w W. wydał decyzję nr [...] (kolejną w rozpatrywanej sprawie, dotyczącą zgłoszenia celnego z [...]października 2001 r. nr [...]), mocą której uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej podstawy prawnej poboru odsetek wyrównawczych i orzekł w tym zakresie, uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych w zaskarżonej decyzji i umorzył postępowanie w tym zakresie, a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy podzielając stanowisko organu I instancji co do zasadności doliczenia kosztów ujętych w wystawionych przez eksportera fakturach określonych jako: "freightcosts", "services charges" oraz "call-center services" do wartości celnej importowanych towarów i - przytaczając argumentację jak w ww. decyzji z [...]października 2006 r. - uznał, że koszty ujęte w fakturze "freightcosts" są poniesionymi przez importera kosztami transportu towarów od postawienia towaru do jego dyspozycji (z magazynu w S.) aż do dostarczenia na miejsce przeznaczenia (czyli do poszczególnych klientów). Natomiast koszty ujęte w fakturach "services charges" oraz "call-center services" stanowią elementy kosztów zakupu towaru; ich poniesienie warunkowało możliwość nabycia towarów i koszty te powinny być doliczone do wartości transakcyjnej na mocy art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego.

Ponadto, Dyrektor Izby Celnej wskazując na przepis art. 222 § 4 Kodeksu celnego, oraz art. 222 § 5 Kodeksu celnego wyjaśnił, że biorąc pod uwagę, iż zgłoszenie celne w niniejszej sprawie zostało dokonane w 2001 r., właściwym rozporządzeniem w zakresie pobranych w niniejszej sprawie odsetek wyrównawczych jest rozporządzenie z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz. U. Nr 143, poz. 958). Wobec powyższego skorygował decyzję organu I instancji w tym zakresie, uznając, iż właściwą podstawę prawną do poboru odsetek wyrównawczych, oprócz wymienionych powyżej przepisów Kodeksu celnego, stanowi powołane rozporządzenie Ministra Finansów.

Dalej organ wskazał, iż w analizowanej sprawie, nie zachodzą przesłanki określone w § 1 ust. 3 pkt. 1 i 2 cyt. rozporządzenia, uzasadniające odstąpienie od poboru odsetek wyrównawczych, a z uwagi na fakt, iż analizowany przepis istniał w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. uchylenie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił też, iż kwota odsetek wyrównawczych w decyzji organu I instancji została wskazana prawidłowo.

W zakresie określenia w zaskarżonej decyzji kwoty podatku od towarów i usług w nowej wysokości organ odwoławczy wskazał, iż w związku z podwyższeniem przez organ celny I instancji wartości celnej towaru uległa zmianie podstawa określenia podatku od towarów i usług, a zatem i jego kwota. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. w decyzji dotyczącej należności celnych określił kwotę podatku VAT w nowej wysokości. Decyzja ta ma charakter decyzji deklaratoryjnej, powiadamiającej importera o wysokości należnego podatku i konieczności uiszczenia w określonym terminie różnicy między podatkiem należnym a zapłaconym, przy czym różnica ta stanowi zaległość podatkową w rozumieniu art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, od której należne są odsetki za zwłokę, stosownie do art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił jednak decyzję I instancji w zakresie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych określonych w tej decyzji i umorzył postępowanie w tej części kierując się orzecznictwem WSA, zgodnie z którym art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. w postępowaniu podatkowym organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa jedynie wysokość zobowiązania podatkowego. Powyższa regulacja oznacza, iż wezwanie do uiszczenia odsetek za zwłokę zawarte w decyzji określającej podatek, wykracza poza zakres powołanego art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej.

Pismem z 4 stycznia 2007 r. "C.P." Spółka z o.o. zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] listopada 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy, co skutkowało błędnym uznaniem, że wydatki obejmujące "freight costs", "call center services" oraz "services charges" stanowią koszty, które powinny powiększać wartość celną importowanych towarów,

2. art. 123 w zw. z art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez nieustosunkowanie się przez organ do argumentów zawartych w piśmie Skarżącego stanowiącym wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz niewzięcie ich pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy;

3. art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie przesłanek faktycznych i prawnych, w oparciu o które organ wydał zaskarżoną decyzję, co skutkowało naruszeniem zasady przekonywania,

4. art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, co skutkowało uznaniem dowodów zgłaszanych przez skarżącego za nieistotne z punktu widzenia podejmowanego rozstrzygnięcia,

5. art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie przez organ obowiązku informowania skarżącego w toku postępowania o motywach, w oparciu o które organ uznał złożone przez skarżącego wyjaśnienia za niewiarygodne i odmówił tym wyjaśnieniom mocy dowodowej, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny,

6. art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji skutkujące tym, że Skarżący nie jest w stanie poznać przesłanek, jakimi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję, okoliczności uznanych przez niego za udowodnione oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności;

- naruszenie prawa materialnego:

1. niewłaściwe zastosowanie art. 23 oraz art. 30 Kodeksu celnego polegające na uznaniu, że wartość celna importowanych przez skarżącego towarów powinna zostać zwiększona o wydatki obejmujące "freight costs", "call center services" oraz "services charges";

2. niewłaściwe zastosowanie art. 30 § 1 pkt 5 w zw. z art. 31 pkt 1 Kodeksu celnego polegające na uznaniu, że wydatki obejmujące "freight costs" powinny zostać doliczone do wartości celnej importowanych towarów w sytuacji, gdy wydatki te dotyczą kosztów transportu towarów po wprowadzeniu ich na terytorium Polski, co stoi w rażącej sprzeczności z treścią powołanych przepisów;

3. niewłaściwe zastosowanie art. 30 § 2 Kodeksu celnego polegające na zwiększeniu wartości celnej towarów importowanych przez Skarżącego, w oparciu o nieobiektywne dane, co wynikało z zaniedbań organu w zakresie postępowania dowodowego w sprawie,

4. niewłaściwe zastosowanie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 marca 2001 r. w sprawie szczegółowego trybu ustalania wartości celnej przywożonych towarów, polegające na błędnym uznaniu wydatków za usługi dystrybucyjno-logistyczne poniesione przez Skarżącego na rzecz C.P. AB za wydatki na opłaty pocztowe w rozumieniu tego rozporządzenia.

Rozwijając zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej Spółka wskazała, że organ nie podjął niezbędnych działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie podano przyczyn, dla których organ uznał, że sporne opłaty winny zostać doliczone do wartości celnej importowanych towarów oraz przyczyn, dla których odmówił mocy dowodowej dokumentom przedłożonym przez Skarżącą.

Organ nie zbadał, zdaniem Skarżącej, czy wydatki "freightcosts" nie dotyczą kosztów transportu towarów, jakie Skarżąca poniosła po wprowadzeniu towarów na polski obszar celny, co ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ na mocy art. 31 pkt 1 Kodeksu celnego takie wydatki nie podlegają zaliczeniu do wartości celnej. Stanowisko organu, zdaniem Strony, pozostaje w sprzeczności z dowodami zebranymi w toku postępowania, a w szczególności z dokumentami złożonymi przez skarżącą wraz z pismem z 3 października 2005 r., z których wynika, że przedmiotowe "freightcosts" dotyczą kosztów transportu towarów po wprowadzeniu towarów na polski obszar celny. Ponadto, zgodnie z oświadczeniem T.H. faktury "freightcosts" dotyczą wyłącznie kosztów dystrybucji towarów na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, opisanych w pozycji "Distribution". Skarżąca opisała, co składało się na wymienione koszty i wskazała, że jej wyjaśnienia są zgodne z kwotami umieszczonymi na fakturze. Strona wskazała, że organ nie podał przyczyny, dla której pominął wyjaśnienia T.H. i że w toku postępowania nie zostało udowodnione, że liczby wymienione przez T.H. mają charakter przypadkowy i kwotę [...] można uzyskać wykonując inne, podstawowe działania matematyczne na wartościach zawartych w umowie pomiędzy [...] a C.P..

Skarżąca podniosła, iż organ nie uwzględnił, że składane przez Stronę w toku postępowania oświadczenia korzystają z domniemania prawdziwości, o ile w toku postępowania organy nie wykażą ich rażącej niezgodności z materiałem dowodowym, co w sprawie nie nastąpiło.

Odnośnie kosztów "services charges" Spółka podniosła, że organ pominął składane przez nią wyjaśnienia twierdząc, że nie są one prawdziwe, co poparł tym, że "zgodnie z odręcznym zapisem na spornych fakturach "services charges" to koszty obsługi klienta (czyli wysyłka, pakowanie, przyjmowanie zamówienia)". Organ nie przedstawił jednak, zdaniem Strony, żadnych innych dowodów potwierdzających jego stanowisko, nie ustalił, kto dokonał tych odręcznych zapisków na fakturach, co uniemożliwia potraktowanie tego zapisu jako wiarygodnego dowodu w sprawie.

Skarżąca podniosła także brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w odniesieniu do kwestii opłat "call center services", gdyż organ nie zbadał charakteru tych wydatków i tylko jednym zdaniem przedstawił uzasadnienie przyczyn, dla których opłaty te wliczył do wartości celnej importowanych towarów, co w ocenie Skarżącej jest niewystarczające i świadczy o rażącym naruszeniu art. 122, art. 191 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego Spółka podniosła, że art. 23 § 2 oraz art. 25-29 Kodeksu celnego, dotyczące sytuacji, w których wartość celna jest kwestionowana, nie mają w sprawie zastosowania. Biorąc pod uwagę fakt, iż w art. 30 oraz 31 Kodeksu celnego nie znajdują się kategorie odpowiadające takim pozycjom jak koszty zakupu usług telekomunikacyjnych oraz koszty zakupu usług serwisowych dotyczących obsługi klienta oraz treść art. 23 § 1 nie istnieje, zdaniem Skarżącej, przepis prawa umożliwiający podwyższenie wartości celnej o wyżej wymienione usługi.

Rozwijając zarzut naruszenia art. 30 § 1 pkt 5 w zw. z art. 31 pkt 1 Kodeksu celnego Spółka wyjaśniła, że "freightcosts" dotyczyły transportu towarów na terenie Polski, co wynika z oświadczenia T.H., wskazującego na fakt, że opłaty za koszty transportu na terenie S. i koszty spedycji towarów do Polski zostały skalkulowane w cenach towarów ujawnionych na fakturach wystawionych przez C.P..

W odpowiedzi na skargę, powołując treść art. 145 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Celnej wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z [...] listopada 2006 r. nr [...].

Organ odwoławczy podniósł, iż będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja z [...] listopada 2006 r., ponownie rozstrzyga kwestę, w której uprzednio zapadło już rozstrzygnięcie organu II instancji. Podkreślił, iż w obu decyzjach, tj. zarówno w decyzji z dnia [...] października 2006 r. jak i z [...] listopada 2006 r. rozstrzygnięto o wartości celnej towaru oraz kwocie należnych podatków wynikających z tego samego zgłoszenia celnego zawartego w [...] z [...] października 2006 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy p.p.s.a.).

Ponadto w myśl art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071) lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.).

Zgodnie natomiast z postanowieniami art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie zaś do § 2 ww. przepisu sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W takim przypadku sąd uwzględnia skargę, mimo że wydane orzeczenie pogorszy sytuację skarżącego.

Sąd kierując się wskazanymi powyżej przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, doszedł do przekonania o konieczności uwzględnienia skargi z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu niezależnie od jej treści, i stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu prawnego. Przyczyną zastosowania sankcji nieważności w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. było wydanie przez Dyrektora Izby Celnej w W. decyzji z [...] listopada 2006 r. nr [...] dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, co wypełnia przesłankę z art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej mającej zastosowanie w sprawie zgodnie z treścią art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.) oraz art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623).

Sąd zważył, iż stwierdzenie nieważności (podatkowej) decyzji ostatecznej jest instytucją procesową, dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy (od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania), jeżeli taka decyzja zawiera wadę (podstawę stwierdzenia nieważności) określoną w art. 247 Ordynacji podatkowej. Wadę taką określa się jako kwalifikowaną podstawę do wzruszenia rozstrzygnięcia w nadzwyczajnym trybie postępowania. Organ stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która m.in. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (§ 1 pkt 4). W orzeczeniu z 16 grudnia 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzje, których wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, obarczone są wadami, których enumeratywny wykaz określają przepisy art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, czy te wady nie występują. Taki zakres omawianego postępowania wiąże się niewątpliwie z treścią art. 128 cyt. ustawy, statuującego zasady trwałości ostatecznych decyzji w postępowaniu podatkowym. Ostatecznymi decyzjami są takie decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym (wyrok NSA, III SA 293/02, Biuletyn Skarbowy 2003, nr 4, poz. 30). Instytucja stwierdzenia nieważności dotyczy wyłącznie decyzji ostatecznych, a także - na podstawie art. 219 Ordynacji podatkowej - postanowień, na które przysługuje zażalenie. Ustawodawca w komentowanym art. 247 ustawy wymienia enumeratywnie osiem przesłanek będących podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji. Każda z tych przesłanek może oddzielnie stanowić samodzielną podstawę do zastosowania instytucji unieważnienia rozstrzygnięcia. Decyzja wydana w tym trybie ma charakter tzw. decyzji związanej. Nie występuje tu zatem uznanie administracyjne. Przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji, mającej zastosowanie w sprawie niniejszej jest jej wydanie w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej). Chodzi tu o sytuację, w której rozstrzygnięto dwa razy tę samą sprawę (v. wyrok NSA z 19 czerwca 2001 r., III SA 743/00, LEX nr 53971). O tożsamości sprawy w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (odpowiednik art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej) można mówić, gdy występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Jeśli zmieni się choćby jeden element tego stanu faktycznego (...) to jest oczywiste, że nie można mówić o niezmienionym stanie faktycznym (v. wyrok NSA z 28 listopada 2000 r., I SA/Ka 1458/99, LEX nr 47122).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej stwierdzić należy, iż w związku z rozpatrzeniem odwołania firmy "C." Sp. z o.o. z 5 kwietnia 2004 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] marca 2004 r. o nr [...], Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] października 2006 r. nr [...] uchylił ww. rozstrzygnięcie organu I instancji w części dotyczącej podstawy prawnej poboru odsetek wyrównawczych i orzekł w tym zakresie, w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Następnie, Dyrektor Izby Celnej w W., w wyniku ponownego rozpatrzenia ww. odwołania Strony, decyzją z [...] listopada 2006 r. nr [...] uchylił ww. decyzję organu I instancji z [...] marca 2004 r. nr [...] w części dotyczącej podstawy prawnej poboru odsetek wyrównawczych i orzekł w tym zakresie, uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych w zaskarżonej decyzji i umorzył postępowanie w tym zakresie, a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Jak wynika z akt sprawy o sygn. V SA/Wa 89/07, znanych Sądowi z urzędu, pismem z 13 grudnia 2006 r. "C." Spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] października 2006 r. nr [...] zarzucając naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] października 2006 r. Wyrokiem z 26 czerwca 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 89/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 p.p.s.a, uchylił zaskarżoną decyzję.

Jak wskazano powyżej, pismem z 4 stycznia 2007 r. "C." Spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] listopada 2006 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie w całości.

W odpowiedzi na ww. skargę organ odwoławczy wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, iż przedmiotowa w sprawie niniejszej decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] listopada 2006 r. nr [...] dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] października 2006 r. nr [...]. Organ odwoławczy w obu ww. aktach administracyjnych tj. zarówno w decyzji z [...] października 2006 r., jak i z [...] listopada 2006 r. rozstrzygnął o wartości celnej towaru oraz kwocie należnych podatków wynikających z tego samego zgłoszenia celnego zawartego w SAD [...] z [...] października 2001 r. Zaważywszy zatem, iż między sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną z [...] października 2006 r. a sprawą rozstrzygniętą decyzją z [...] listopada 2006 r. zachodzi stosunek tożsamości, uzasadnione jest stanowisko, iż w rozpatrywanej sprawie wystąpiła sytuacja procesowa, o której stanowi art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.