Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 146/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 65, art. 217 - art. 220
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Protokolant starszy referent Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi R. L. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w J. w przedmiocie wydania zaświadczenia o wysokości równoważnika pieniężnego za lata 2012 i 2013 oraz wypłacenia równoważnika za lata 2012 i 2013 oddala skargę.


UZASADNIENIE

R. L. (dalej: skarżący, strona ) pismem z dnia 31 maja 2014 r. złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w J. (dalej: Komendant Powiatowy) w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 30 grudnia 2013 r. dotyczącego wydania zaświadczenia o wysokości równoważnika pieniężnego związanego z przejazdami za lata 2012, 2013.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w jej opinii Komendant Powiatowy pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu powyższego wniosku. Zdaniem skarżącego Komendant Powiatowy nie przestrzega terminów ustawowych. Skarżący podał ponadto, że złożył zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. do organu wyższego stopnia, które nie zostało jednak uwzględnione.

W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy wniósł o jej oddalenie. Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie stwierdził, że skarga dotyczy bezczynności w przedmiocie podania skarżącego z dnia 30 grudnia 2013 r., wymienionego w zażaleniach skarżącego stanowiących załączniki: numerach od 1 do 4 do skargi (pkt. 4 skargi). Organ podkreślił, że pismem z dnia 23 stycznia 2014 r. Komendant Powiatowy Policji w J. zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie żądania zawartego w w/w podaniu. W piśmie z dnia 29 stycznia 2014 r. skarżący oświadczył, że domaga się wydania zaświadczenia o wysokości równoważnika pieniężnego za lata 2012 i 2013 r. oraz o wypłacenie: równoważnika za lata 2012 i 2013 r.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. 2011 r. Nr 287 poz. 1687 ze zm.) policjantowi i członkom jego rodziny przysługuje raz roku prawo przejazdu na koszt właściwego organu Policji środkami publicznego transportu zbiorowego do jednej z obranych przez siebie miejscowości w kraju i z powrotem. W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu osoba uprawniona otrzymuje zryczałtowany równoważnik pieniężny (art. 73 ust. 3 ustawy o Policji).

Zasady realizacji w/w świadczeń określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 2002 r. w sprawie warunków korzystania przez policjantów oraz członków ich rodzin z prawa przejazdu raz w roku środkami publicznego transportu zbiorowego na koszt właściwego organu Policji oraz warunków przyznawania zryczałtowanego równoważnika pieniężnego w razie niewykorzystania przysługującego przejazdu (Dz. U. Nr 74 poz. 683), wydane na podstawie art. 73 ust. 2 i 4 ustawy o Policji.

Zgodnie z §4 w/w rozporządzenia zwrot kosztów przejazdu w wysokości potwierdzonej posiadanymi biletami lub zryczałtowany równoważnik pieniężny wypłaca komórka finansowa jednostki organizacyjnej Policji, właściwa dla miejsca pełnienia służby uprawnionego policjanta, w terminie 30 dni od dnia złożenia przez policjanta wniosku o przyznanie świadczenia.

Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w decyzji nr 27 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 7 marca 2014r. w sprawie ustanowienia środków budżetu państwa w części 42 - sprawy wewnętrzne (Dz. Urz. MSW z 2014r. poz. 11) dysponentem środków budżetu państwa trzeciego stopnia bezpośrednio podległym Komendantowi Głównemu Policji jest Komendant Wojewódzki Policji we W.

Wobec powyższego naliczanie i wypłata wynagrodzeń oraz innych świadczeń dla funkcjonariuszy i pracowników cywilnych komend powiatowych Policji województwa dolnośląskiego, w tym również Komendy Powiatowej Policji w J., należy do Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji we W. W zakresie kompetencji Komendy Wojewódzkiej Policji we W. leży również naliczanie i wypłata równoważnika pieniężnego, o którym mowa w art. 73 ust. 3 ustawy o Policji.

Zgodnie z tak ustaloną właściwością wnioski funkcjonariuszy pełniących służbę w Komendzie Powiatowej Policji w J. o wypłatę w/w równoważnika pieniężnego przesyłane są przez Zespół Wspomagający Komendy Powiatowej Policji w J. do Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji we W. celem załatwienia.

Również w/w podanie skarżącego z dnia 30 grudnia 2013 r. wraz z w/w pismem skarżącego z dnia 29 stycznia 2014 r. zostały przekazane pismem Komendanta Powiatowego Policji w J. z dnia 31 stycznia 2014 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji we W. celem załatwienia. Także zażalenia stanowiące załączniki o numerach 1, 3 i 4 do skargi zostały przesłane do Komendy Wojewódzkiej Policji we W. celem załatwienia:

1. zał. Nr 1 do skargi - zażalenie z dnia 18 marca 2014 r. na niezałatwienie sprawy w terminie - przesłano pismem z dnia 24 marca 2014 r. ( zał. Nr 5 do nin. pisma),

2. zał. Nr 3 do skargi - zażalenie z dnia 06 maja 2014 r. w sprawie niewydania zaświadczenia w sprawie przejazdu za 2012 r. i 2013 r. przesłano pismem z dnia 13 maja 2014 r. ( zał. Nr 6 do nin. pisma),

3. zał. Nr 4 do skargi - zażalenie z dnia 07 maja 2014 r. w sprawie niewydania zaświadczenia w sprawie przejazdu za 2012 r. i 2013 r., przesłano j.w.

Natomiast zażalenie z dnia 03 marca 2014 r., stanowiące załącznik nr 2 do skargi, w ogóle nie wpłynęło do Komendy Powiatowej Policji w J.

Z uwagi na ustaloną zgodnie z art. 19 k.p.a. właściwość organu administracji publicznej i na kroki podjęte przez Komendanta Powiatowego Policji w J., zarzut bezczynności sformułowany przez skarżącego nie jest zasadny.

Skarżący w kolejnych pismach procesowych z dnia 15 lipca 2014 r., 19 września 2014 r., 26 listopada 2014 r. zawarł polemikę ze stanowiskiem Komendanta Powiatowego wyrażonym w odpowiedzi na skargę. W jego opinii organ ten winien wydać wnioskowane zaświadczenie lub wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane zostały do rozpoznawania m. in. skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Przesłanki, których jednoczesne zaistnienie warunkuje powstanie stanu bezczynności w toku postępowania administracyjnego to po pierwsze brak działania organu, przyjmujący postać "niezałatwienia sprawy" będącej przedmiotem postępowania oraz, po drugie, upływ terminu do załatwienia sprawy (zob. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, LEX 2011). W przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności sąd czyni to według stanu prawnego

i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. Sąd nie bada natomiast, w niniejszym postępowaniu, prawidłowości rozstrzygnięć wydawanych przez organy. (por. wyr. WSA w Olsztynie z dnia 3 marca 2014r. sygn.. akt I SAB/Ol 10/13 publ. Lex 1444331).

Wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie przedmiotem zarzucanej Komendantowi Powiatowemu Policji bezczynności jest wniosek z dnia 30 grudnia 2012 r. dotyczący wydania zaświadczenia w sprawie równoważnika pieniężnego za przejazdy za lata 2012, 2013.

Na wstępie zauważyć należy, że postępowanie w zakresie wydawania zaświadczeń regulują przepisy działu VII (art. 217 – 220) k.p.a. Zgodnie z art. 217 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (§ 2 pkt 1) oraz jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2 pkt 2). Z kolei stosownie do treści art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Orzecznictwo sądowoadministracyjne wypracowało jednoznaczne stanowisko, że postępowanie to ma charakter uproszczony i odformalizowany. W trakcie tego postępowania dokonywane są wyłącznie czynności materialno-techniczne polegające w szczególności na badaniu, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane i czy dane te dotyczą stanu prawnego lub faktycznego, którego potwierdzenia domaga się wnioskodawca. Charakterystyka samego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 218 § 2 k.p.a., sprowadza się do przyjęcia, iż spełnia ono tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia.

W sytuacji gdy organ dysponuje danymi zawartymi w kartotekach, ewidencjach, rejestrach lub aktach innego rodzaju, których potwierdzenia domaga się wnoszący o wydanie zaświadczenia, wówczas winien wydać zaświadczenie. W pierwszej kolejności zatem podlega ustaleniu jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, należy wskazać, że Komendant Powiatowy nie pozostawał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wskazanego na wstępie wniosku skarżącego o wydanie zaświadczenia określonej treści.

Jak bowiem wynika z nadesłanych akt administracyjnych sprawy, w efekcie wskazanego postepowania wyjaśniającego Komendant Powiatowy Policji pismem z dnia 31 stycznia 2014 r. przesłał ten wniosek Komendantowi Wojewódzkiemu jako organowi właściwemu. Wstępne badanie wniosku doprowadziło bowiem Komendanta Powiatowego do przekonania, że nie jest właściwy w sprawie, co spowodowało, że przekazał ów wniosek niezwłocznie organowi właściwemu zgodnie z art. 65 k.p.a., zawiadamiając jednocześnie o tym fakcie skarżącego.

Na powyższe powołuje się Komendant Powiatowy złożonej w tej sprawie odpowiedzi na skargę.

W konsekwencji takiego stanu sprawy Sąd doszedł do przekonania, że postawiony w skardze zarzut, bezczynności polegającej na nierozpatrzeniu wskazanego wniosku z dnia 30 grudnia 2013 r. o wydanie zaświadczenia przez Komendanta Powiatowego wobec jego skutecznego przekazania

w stosownym trybie Komendantowi Wojewódzkiemu Policji nie zasługiwał na uwzględnienie. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, skarga na bezczynność organów zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania decyzji i postanowień, bądź do dokonania określonej czynności,

z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w określonym terminie (por. wyrok WSA

w Łodzi z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Łd 140/12, publ. CBOIS).

Postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu cechuje pewna specyfika polegająca na tym, że rozpoznając tego rodzaju skargę, sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność wydanego przez organ aktu, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności. W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego adresowany do Komendanta Powiatowego Policji opatrzony datą 30 grudnia 2013 r. został przekazany według właściwości Komendantowi Wojewódzkiemu Policji pismem z dnia 31 stycznia 2014 r., co jest równoznaczne z brakiem bezczynności organu.

W tym stanie rzeczy oraz w świetle poczynionych przez Sąd rozpoznający skargę ustaleń i rozważań należało stwierdzić, że zarzuty skarżącego okazały się niezasadne. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.