Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 297/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235 (1)
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant St. sekr. sąd. Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi R.C. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r., Nr 90, poz. 575, ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stwierdził u R. C. choroby zawodowej – przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego spowodowanego sposobem wykonywania pracy – zespołu cieśni nadgarstka. W motywach tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że analiza rodzajów pracy wykonywanych przez stronę wskazuje na jej zróżnicowanie, a tym samym na brak monotypii ruchów wymaganej przy ubieganiu się o rozpoznanie przedmiotowej choroby. Nadto orzeczenia lekarskie Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. oraz Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. negują występowanie choroby zawodowej.

Odwołanie od tej decyzji wniósł R.C., który wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Zdaniem strony wykonywana przez niego praca, była ciężką pracą fizyczną nie mającą pokrycia w angażu. W odwołaniu tym przedstawił rodzaje wykonywanych prac, jak również rozwój występującego u niego schorzenia, jak też nasilający się proces chorobowy uniemożliwiający wykonywanie zatrudnienia.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art.138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W motywach podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie dowodowe w sprawie nie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, ponieważ postępowanie epidemiologiczne wymaga uzupełnienia i wyjaśnienia, a organ pierwszej instancji obowiązany jest dokonać oceny narażenia zawodowego w całym okresie aktywności zawodowej strony.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.) państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. nie stwierdził u R.C. choroby zawodowej – przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego spowodowanego sposobem wykonywania pracy – zespołu cieśni nadgarstka. Rozstrzygnięcie to wydane zostało na podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] r. Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Przychodni Chorób Zawodowych. Nadto w decyzji tej w sposób detalistyczny przedstawiono miejsca pracy strony, jak również rodzaje prac przez niego wykonywane. W dalszej części uzasadnienia przybliżono działania podejmowane w sprawie począwszy od 2005 r., a w szczególności wydawane w ramach tego postępowania orzeczenia uprawnionych placówek medycznych oraz rozstrzygnięcia organów administracji. Odnosząc się do zgromadzonego materiału dowodowego organ ten doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do rozpoznania u strony choroby zawodowej.

Z decyzją tą nie zgodził się R.C., który wniósł odwołanie. W odwołaniu tym wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia, ponownie odniósł się do różnego rodzaju wykonywanych prac, w tym również takich, które nie były ewidencjonowane. Podkreślił, że brak było pomiarów ich intensywności. Nadto podniósł, że czynności pracownicze wykonywał często w trudnych warunkach i w wymuszonych pozycjach, między innymi opierając się na łokciach bądź o barierki. Strona zarzuciła również pracodawcy nieprawidłowości w prowadzeniu dokumentacji związanej z wykonywaniem prac w kontakcie z azbestem.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ ten przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, w tym podjęte decyzje. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał na wymogi jakie muszą być spełnione aby rozpoznać chorobę zawodową i podkreślił, że niezbędne jest orzeczenie przez uprawnione placówki diagnostyczne służby zdrowia istnienia schorzenia jako choroby zawodowej, a następnie wykazanie związku przyczynowego między zdiagnozowaną chorobą a środowiskiem pracy. Postępowanie dowodowe w sprawie wykazało, że strona wykonywała prace związane z przeciążeniem kończyn górnych, jednakże nie nosiły one znamion powtarzalności i monotypii. Sposób wykonywania pracy obejmował zróżnicowane czynności manualne i nie łączył się z istotną monotypią ruchów w zakresie nadgarstków. Tym samym postępowanie epidemiologiczne wykazało, że strona nie pracowała na stanowisku stwarzającym ryzyko powstania choroby zawodowej. W dalszej części uzasadnienia, organ odwoławczy przybliżył orzeczenia wydawane przez placówki medyczne. Wskazane placówki rozpoznały u strony schorzenie odpowiadające chorobie zawodowej zamieszczonej w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 20/1, to jest zespołu cieśni nadgarstka, jednakże z uwagi na fakt, że na podstawie oceny narażenia środowiskowego przeprowadzonego przez organ inspekcji sanitarnej, wskazane schorzenie nie zostało zdiagnozowane jako choroba zawodowa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe rozstrzygnięcie wniósł R. C., który wystąpił o jej uchylenie. W motywach skargi zarzucił powyższej decyzji, że ustalenia dotyczące warunków pracy dokonywane były przez pracowników pracodawcy, którzy celowo zmniejszali lub minimalizowali ilość wykonywanych czynności. Skarżący wskazał na liczne naruszenia przepisów prawa pracy, których dopuszczał się jego pracodawca wobec pracowników narażonych na pracę w kontakcie z azbestem. Podkreślił, iż w toku prowadzonego postępowania pracodawca nie był w stanie skonkretyzować kolejności wykonywanych przezeń prac, a w konsekwencji nie sposób przyjąć, aby jego wywody o rodzaju wykonywanych wówczas czynności oraz ich liczbie były wiarygodne. W końcowej części skargi R. C. zaakcentował, że wykonywał ciężką pracę fizyczną w budownictwie przemysłowym, dodając że w ostatnim okresie zatrudnienia pracował przy azbeście po 12 godzin dziennie oraz przy obsłudze młotów pneumatycznych, a jego oświadczenia zostały przez organy administracji zbagatelizowane.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, jaką zamieścił w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 290/08 uwzględnił wniesioną skargę i uchylił zaskarżoną decyzję. W wyroku tym Sąd uznał, że organy administracji wypowiadające się w przedmiotowej sprawie dopuściły się naruszeń przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. W szczególności organy administracji nie wskazały przyczyny występującego u skarżącego schorzenia, a postępowanie dowodowe w sprawie obarczone było wadami uzasadniającymi uwzględnienie wniesionej skargi. We wskazaniach dla organu odwoławczego zamieszczono stwierdzenie, iż organ administracji publicznej winien zwrócić się do lekarzy Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., którzy wydali w tej sprawie ostatnie orzeczenie, o jego uzupełnienie w zakresie wskazań zamieszczonych w tym wyroku. W szczególności wyjaśnienia wymagają rozbieżności rozpoznania z orzeczeniem Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...] r., nadto o wskazanie jednoznacznej etiologii występującego schorzenia u strony, o ile nie są one związane z wykonywaniem zatrudnienia.

Kierując się wskazaniami zamieszczonymi w powyższym wyroku, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. pismem z dnia [...] r. wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o sporządzenie opinii uzupełniającej. Opinia taka sporządzona została w orzeczeniu powyższego podmiotu w dniu [...] r. W orzeczeniu tym powyższa placówka stwierdziła brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Nadto organ odwoławczy umożliwił skarżącemu wypowiedzenie się w sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, w tym wskazania zamieszczone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Następnie przywołano wzorzec normatywny, który legł u podstaw wydania decyzji w zakresie choroby zawodowej i odwołano się do postanowień art. 2351 Kodeksu pracy. W dalszej części uzasadnienia wskazano, że ponownie przeprowadzono dochodzenie epidemiologiczne, które wykazało, że strona pracowała w latach 1985 – 2005 w zakładzie "A S.A. w G." jako monter konstrukcji stalowych, gdzie sposób wykonywania pracy związany był z przeciążeniem kończyn górnych, jednakże nie miał znamion powtarzalności i monotypii. Oznacza to, że strona nie pracowała w warunkach istotnego ryzyka powstania przewlekłej choroby zawodowej – zespołu cieśni nadgarstka. Następnie organ odwoławczy przybliżył orzeczenie uprawnionej placówki medycznej z dnia [...] r., w którym to lekarze potwierdzili, że całokształt obrazu klinicznego zobiektywizowanego wynikami konsultacji specjalistycznych: neurologicznych i ortopedycznych oraz dodatkowych badań, w tym wykonanych 3-krotnie badań EMG uzasadnia rozpoznanie zespołu cieśni lewego nadgarstka, występującego ponownie po leczeniu operacyjnym w dniu 30 marca 2005 r. (po zakończeniu pracy zawodowej), a zaktualizowane dane dotyczące narażenia zawodowego nie wykazują wykonywania przez stronę pracy związanej z monotypią ruchów w zakresie stawów nadgarstkowych, a zatem orzekli o rozbieżności między orzeczeniami wypowiadających się w sprawie placówek medycznych. Podkreślono, że w orzeczeniu z dnia [...] r. zaistniała oczywista omyłka pisarska dotycząca strony po której występuje obecnie zespół cieśni nadgarstka. W końcowej części uzasadnienia podkreślono, że w ramach tego postępowania zastosowanie posiadają nowe przepisy zamieszczone w rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009 r., jak również zaznaczono, że w trakcie prowadzonego postępowania zapewniono stronie możliwość czynnego udziału w postępowaniu.

Z powyższą decyzją nie zgodził się R.C., w którego imieniu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł adwokat J.P. W skardze tej, zarzucono decyzji organów administracji nieuprawnione przyjęcie, że strona nie pracowała w warunkach narażenia na ryzyko powstania choroby zawodowej. W motywach skargi podkreślono, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu sanitarnego, jakoby w środowisku pracy brak było czynników szkodliwych. Jego zdaniem postępowanie sanitarne w tym przedmiocie nie zostało przeprowadzone w sposób wnikliwy. W tym zakresie organ sanitarny dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych. Przeprowadzone przez placówki orzecznicze postępowanie epidemiologiczne nie było wyczerpujące, nie wzięto bowiem pod uwagę dokumentacji warunków pracy odwołującego się.

W odpowiedziach na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, jaką zamieścił w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zauważyć, że sprawa jest powtórnie rozpatrywana przez tutejszy Sąd, zatem szczególną uwagę zwrócić należy na wskazania i zalecenia zamieszczone w pierwszym wyroku, ponieważ po myśli art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są one wiążące dla organu administracji, jak również dla sądu ponownie kontrolującego działanie organu administracji. Oznacza to, że Sąd obowiązany jest poddać kontroli działania organu administracji zmierzające do wykonania zaleceń sformułowanych w wyroku.

Mając na uwadze powyższe stwierdzenie, w pierwszej kolejności przyjdzie przedstawić stan prawny jaki stanowił podstawę do podjęcia rozstrzygnięć przez organy administracji w sprawie, ponieważ stan ten w trakcie prowadzonego postępowania uległ istotnej zmianie. Przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, że w momencie wszczęcia postępowania obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz.1115), natomiast w okresie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywało już rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Zgodnie z treścią § 11 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Unormowanie to oznacza, że w stosunku do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie wskazanego rozporządzenia zastosowanie mają przepisy tego rozporządzenia, a czynności procesowe przeprowadzone w oparciu o postanowienia rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., są prawnie skuteczne i wywołują wszystkie prawem przewidziane skutki. Tym samym opinie uprawnionych placówek medycznych wydane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. zachowują swoją moc i spełniają wymogi przewidziane treścią nowego rozporządzenia. W przypadku rozpatrywanej sprawy dostrzec należy również i tę okoliczność, że uprawniona placówka medyczna ponownie wypowiedziała się w sprawie już w nowo obowiązującym stanie prawnym.

Stosownie do postanowień art. 2351 Kodeksu pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Po myśli art. 2352 tego Kodeksu, rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.

W świetle powyższych przepisów, z chorobą zawodową spotykamy się jedynie wówczas, gdy wystąpi związek przyczynowo-skutkowy między zdiagnozowaną chorobą wymienioną w wykazie chorób zawodowych a "narażeniem zawodowym", czyli występowaniem szkodliwych dla zdrowia czynników w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Tym samym rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, bez występowania narażenia zawodowego, oznaczało będzie, że dana choroba nie została spowodowana czynnikami występującymi w środowisku pracy i nie będzie mogła być uznana za chorobę zawodową. Analogiczne rozstrzygnięcie zapadnie także wówczas, gdy pomimo rozpoznania schorzenia odpowiadającego chorobie zawodowej oraz zatrudnienia w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby uprawnione placówki medyczne wskażą w sposób nie budzący wątpliwości inne powody schorzenia niż związane z wykonywaniem pracy w warunkach narażenia. Choroba zawodowa nie zostanie rozpoznana także wówczas, gdy udokumentowane objawy choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych wystąpią po okresie zatrudnienia w warunkach narażenia i po okresie wskazanym w przepisach prawa jako uprawniającym do rozpoznania takiej choroby.

Przedstawiona powyżej analiza stanu normatywnego była niezbędna, albowiem w rozpatrywanej sprawie Sąd zetknął się z sytuacją, w której placówki medyczne rozpoznały u R. C. chorobę, która znajduje się w wykazie chorób zawodowych. W tym miejscu przyjdzie dostrzec, że w następstwie przeprowadzonego postępowania epidemiologicznego nie stwierdzono, aby skarżący pracował w warunkach narażenia na powstanie przedmiotowej choroby zawodowej. Podkreślić należy, że organy administracji prowadzące postępowanie akcentują, że wykonywana przez skarżącego praca była ciężka i silnie oddziaływała na jego kończyny górne, jednakże zarazem organy te nie stwierdziły występowania ruchów powtarzalnych i monotypowych. W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, iż w przywoływanym już wyroku tutejszego Sądu z dnia 25 listopada 2008 r. zawarto stwierdzenie, że "w trakcie postępowania administracyjnego ustalono ponad wszelką wątpliwość, że skarżący przez wiele lat wykonywał pracę obciążającą górne kończyny w obrębie nadgarstków, a zatem w przypadku rozpoznania u niego schorzenia w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka i jednoczesnego nie uznania tego schorzenia za schorzenie o etiologii zawodowej należało wskazać inne przyczyny występowania u skarżącego omawianej choroby". Zamieszczenie takiego sformułowania oznacza, że Sąd przesądził, iż w rozpatrywanym przypadku występuje sytuacja, iż pomimo braku monotypii ruchów, jednakże z uwagi na charakter wykonywanej pracy, skarżący pracował w warunkach narażenia na powstanie choroby zawodowej, a zadaniem uprawnionej placówki medycznej było wyjaśnienie występujących wątpliwości, a w szczególności wskazanie, czy zdiagnozowane u skarżącego schorzenie miało etiologię zawodową. Na tak postawione pytanie Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w orzeczeniu z dnia [...] r. udzielił wyczerpującej i pełnej odpowiedzi. W orzeczeniu tym wskazano na pozazawodową etiologię schorzenia rozpoznanego u skarżącego, jak również zaakcentowano, że po przeprowadzonym w 2005 r. zabiegu usunięcia występującego schorzenia, po dwóch latach schorzenie to powróciło, przy czym w okresie tym skarżący już nie pracował, a zatem nie występował czynnik zawodowy, który mógłby przyczynić się do powstania występującego schorzenia. Nadto w orzeczeniu tym zamieszczono stwierdzenie, że u skarżącego rozpoznano przewlekły zespół bólowy szyjny na podłożu zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa, co mogło spowodować, jak sugeruje wynik badania EMG z dnia 17 lutego 2005 r. pogorszenie przewodzenia również w nerwach obwodowych dające obustronny zespół cieśni nadgarstka i obustronny zespół rowka nerwu łokciowego, które współistnieją z obustronnym uszkodzeniem na wysokości korzeni szyjnych. W konkluzji przyjętego stanowiska, mając na uwadze brak monotypii ruchów w zakresie stawów nadgarstkowych stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

W przywołanym orzeczeniu z dnia [...] r. wyjaśniono również sytuację odnoszącą się do występującej rozbieżności między orzeczeniami uprawnionych placówek medycznych w zakresie zlokalizowania u skarżącego schorzenia odpowiadającego chorobie zawodowej. Z wyjaśnień zamieszczonych w tymże orzeczeniu wynika, że w tym zakresie nastąpiła oczywista omyłka, ponieważ z przeprowadzonych badań wynikało, że schorzenie to zlokalizowane było w tej samej kończynie górnej skarżącego.

W skardze do tutejszego Sądu pełnomocnik skarżącego podniósł zarzuty dotyczące wadliwie przeprowadzonego postępowania etiologicznego. Zarzut ten nie może być uwzględniony, ponieważ we wskazaniach zawartych w wyroku tutejszego Sądu z dnia 25 listopada 2008 r. brak jest takich, które nakazywałyby organom administracji prowadzenia postępowania w tym zakresie. oznacza to, że stanowisko przyjęte przez Sąd w tymże wyroku jest wiążące dla organu administracji ponownie wypowiadającego się w sprawie, jak również dla niniejszego składu, któremu przyszło dokonywać kontroli decyzji organu administracji wydanej po tymże wyroku. Zatem zarzut sformułowany w skardze nie mógł być brany pod uwagę, ponieważ sytuacja ta została już mocą przywoływanego wyroku prawomocnie przesądzona, a ponadto w trakcie ponownie prowadzonego postępowania nie ujawniły się żadne dodatkowe elementy dotyczące przebiegu kariery zawodowej skarżącego, które pozwoliłyby na zmodyfikowanie przyjętych ustaleń.

W świetle przeprowadzonych rozważań można stwierdzić, że w przypadku skarżącego pracował on w warunkach znacznie obciążających górne kończyny, przy czym wykonywana praca nie charakteryzowała się powtarzalnością i monotypią ruchów. Rozpoznane u skarżącego schorzenie – zespół cieśni nadgarstka nie posiada etiologii zawodowej, ponieważ rozpoznano jego pozazawodowe pochodzenie, jak również wykazano, że schorzenie to nie mogło być powiązane z wykonywaniem zatrudnienia, ponieważ wznowiło się u skarżącego po przeprowadzonym zabiegu już w okresie, kiedy nie wykonywał zatrudnienia. Nadto w sposób jednoznaczny wskazano na genezę schorzenia występującego u skarżącego. Poczynione uwagi pozwalają stwierdzić, że organ administracji w sposób prawidłowy wypełnił wskazania zawarte w wyroku tutejszego Sądu. Na marginesie niniejszych rozważań przyjdzie jedynie zwrócić uwagę na fakt, iż między przekazaniem akt organowi administracji a wydaniem rozstrzygnięcia upłynął znaczny okres czasu, jednakże okoliczność ta nie ma znaczenia na ocenę prawidłowości wydanej decyzji. Okoliczność ta mogłaby stanowić dla skarżącego podstawę wnoszenia zażalenia na bezczynność organu, jednakże skarżący w tym zakresie nie podejmował żadnych działań.

Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.

mw