Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1905/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1 i 2, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 95 ust. 3a
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska sędzia NSA Anna Lech sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2131/11 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I OSK 1905/12

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt. II SA/Wa 2131/11, oddalił skargę A. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd I instancji wskazał następujący stan sprawy:

Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu, decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nakazał A. P. opróżnić lokal mieszkalny położony w Poznaniu. W uzasadnieniu wskazano, że za zajmowany lokal mieszkalny, pozostający w dyspozycji Policji, A. P. nie uiszczał regularnie opłat czynszowych. Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych, działając w imieniu Miasta Poznania z dniem 30 grudnia 2010 r. wypowiedział A. P. umowę najmu lokalu, z uwagi na niezapłacenie zaległego czynszu. Wskazano, że zgodnie z art. 95 ust. 3a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687, ze zm.) decyzję o opróżnieniu wydaje się, jeżeli właściciel lokalu wypowiedział stosunek prawny dotyczący lokalu. Podkreślono, że wydanie takiej decyzji jest obligatoryjne, ponieważ przepisy powołanej ustawy zobowiązują właściwy organ do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu w razie wystąpienia przesłanek określonych w powołanym art. 95 ust. 3a.

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania A. P., decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podkreślono, że ustawodawca jako wyłączną przesłankę orzeczenia o opróżnieniu lokalu, wskazał wypowiedzenie przez właściciela umowy najmu, a więc czynność ta nie podlega ocenie przez organ Policji, a samo wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu jest obligatoryjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpatrując skargę A. P., stwierdził, że sporny lokal mieszkalny należy do kategorii mieszkań, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji, czyli jest lokalem będącym w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. W przedmiotowej sprawie, z uwagi na skuteczne wypowiedzenie umowy najmu lokalu mieszkalnego przez jego właściciela, zaistniała podstawa prawna wydania decyzji o opróżnieniu lokalu, określona w art. 95 ust. 3a powołanej ustawy. Wydanie takiej decyzji jest zaś obligatoryjne, ponieważ przepisy ustawy o Policji zobowiązują właściwy organ do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu w razie wystąpienia przesłanek do wydania takiej decyzji.

Sąd I instancji podkreślił, że kwestia zasadności wypowiedzenia umowy najmu przez uprawnionego do tego właściciela, znajduje się poza kognicją sądu administracyjnego, który kontroluje jedynie legalność wydanych przez organy Policji decyzji administracyjnych. Sąd administracyjny nie jest również władny orzekać w kwestii wysokości zadłużenia z tytułu nieregularnego uiszczania opłat czynszowych, która w konsekwencji spowodowała wypowiedzenie skarżącemu umowy najmu lokalu. Do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o której mowa w art. 95 ust. 3a ustawy o Policji, wystarczający jest bowiem fakt zaistnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. Taką przesłankę stanowi zajmowanie lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniósł A. P., żądając uchylenia wyroku w całości. Zarzucił on Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 95 ust. 3a ustawy o Policji. Podniesiono, że decyzja o opróżnieniu lokalu była następstwem błędnie przeprowadzonego postępowania przez właściciela lokalu w zakresie naliczenia faktycznych zaległości czynszowych, będących podstawą wypowiedzenia umowy najmu i jego dalszych konsekwencji. Skarżący podkreślił, że podjął wszelkie działania zmierzające do właściwego naliczenia ewentualnych zaległości czynszowych i cofnięcia przez właściciela oświadczenia o wypowiedzeniu umowy najmu, jednak z uwagi na opieszałość Zarządu Komunalnych Zasobów Lokalowych w Poznaniu, decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu o opróżnieniu lokalu została już wydana. Wypowiedzenie dotknięte jest więc istotną wadą prawną, tym samym zaniechanie oceny tegoż wypowiedzenia przez organ Policji stanowi naruszenie prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zaważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, a więc NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Przypomnieć na wstępie należy, że przesłanka opróżnienia mieszkania służbowego określona w art. 95 ust. 3a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687, ze zm.) została wprowadzona ustawą z dnia 21 maja 2009 r. o zmianie ustawy o Policji (Dz.U. nr 115, poz. 959). Z uzasadnienia ustawy wynika, że podstawowym celem była poprawa sytuacji prawnej właścicieli domów, w których znajdują się lokale mieszkalne, będące w dyspozycji ministra do spraw bezpieczeństwa. Chodziło bowiem o to, aby właściciele takich domów w stosunku do mieszkań będących w dyspozycji ministra do spraw bezpieczeństwa, mieli podobne uprawnienia, jak w przypadku pozostałych lokali mieszkalnych (por.: Uzasadnienie do projektu ustawy o zmianie ustawy o Policji, druk nr 1845, Sejm VI Kadencji).

Przepis art. 95 ust. 3a powołanej ustawy statuuje obligatoryjną przesłankę wydania przez właściwy organ Policji decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, w sytuacji, gdy właściciel domu, w którym jest położony lokal mieszkalny, wypowiedział stosunek prawny dotyczący tegoż lokalu. Organ Policji, wydając decyzję, nie może badać prawidłowości dokonanego przez właściciela budynku wypowiedzenia stosunku prawnego dotyczącego lokalu, natomiast zawsze, gdy takie wypowiedzenie nastąpi, organ ma obowiązek wydać decyzję o opróżnieniu lokalu.

W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych, działając w imieniu Miasta Poznania, z dniem 30 grudnia 2010 r. wypowiedział skarżącemu umowę najmu lokalu mieszkalnego położonego w Poznaniu. W toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego A. P. nie wykazał, że dokonane wypowiedzenie stosunku najmu zostało cofnięte. W aktach administracyjnych sprawy również brak jest dowodów wskazujących na to, że Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych, działając w imieniu Miasta Poznania, złożył oświadczenie o cofnięciu dokonanego wypowiedzenia. W świetle postanowień art. 95 ust. 3a powołanej ustawy organy Policji nie były uprawnione do oceny prawidłowości tego wypowiedzenia, tymczasem zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej oraz w skardze do Sądu I instancji, ograniczają się jedynie do wykazania, że wypowiedzenie dokonane zostało w sposób nieprawidłowy. Zarzut ten nie został jednak przez skarżącego w żaden sposób udowodniony. Wydane w sprawie decyzje administracyjne, jak też wyrok WSA w Warszawie, są zatem zgodne z dyspozycją art. 95 ust. 3a ustawy o Policji.

Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na fakt, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.