Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3245/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151 ppsa
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta [...] na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozowju z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...], Prezydent Miasta T. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie drogi wewnętrznej wraz z parkingami, budowie najazdowej wagi samochodowej, budowie brodzika dezynfekcyjnego, budowie budynku wagowego, magazynu odpadów posegregowanych (wiata stalowa z murami oporowymi) na działce nr [...] obręb [...] oraz kanalizacji deszczowej na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w T.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], wymierzył Prezydentowi Miasta T. karę pieniężną w wysokości 11 000 zł (słownie: jedenaście tysięcy złotych) za wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego z naruszeniem terminu określonego wart. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199, z późno zm.), zwanej dalej "ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym".

Pismem z dnia 23 grudnia 2013 r. Prezydent Miasta T. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewody [...].

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju, zwany dalej "Ministrem", uchylił postanowienie Wojewody [...] w całości i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez wymierzenie Prezydentowi Miasta T. kary pieniężnej w wysokości 10 500 zł (słownie: dziesięć tysięcy pięćset złotych) za 21 dni zwłoki w wydaniu decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...]. Minister w trakcie przeprowadzonego postępowania zażaleniowego przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, zbadał poprawność postępowania organu I instancji oraz postanowienia Wojewody [...], jak również rozpatrzył zarzuty zawarte we wniesionym zażaleniu.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 51 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organem właściwym do wymierzenia, w drodze postanowienia, kary pieniężnej za wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 51 ust. 2 ww. ustawy, jest wojewoda.

Na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 144 Kpa właściwy do rozpatrzenia zażalenia jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Stosownie zaś do treści art. 17 pkt 2 Kpa organem wyższego stopnia w stosunku do wojewody jest właściwy w sprawie minister.

W myśl § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 września 2014 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury i Rozwoju (Dz. U. poz. 1257) organ ten kieruje m.in. działem administracji rządowej budownictwo, lokalne planowanie i zagospodarowanie przestrzenne oraz mieszkalnictwo.

Mając na uwadze powyższe, organem właściwym do rozpatrzenia zażalenia Prezydenta Miasta T. na postanowienie Wojewody [...] jest Minister Infrastruktury i Rozwoju, zwany dalej "Ministrem".

W ocenie organu odwoławczego Wojewoda [...] błędnie ustalił zaś okres zwłoki w wydaniu przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej, ponieważ pominął fakt, iż koniec ustawowego 65-dniowego terminu na wydanie decyzji przypadł na dzień 22 kwietnia 2012 r., tj. na niedzielę.

Po przeanalizowaniu akt przedmiotowej sprawy wyjaśnił, że 65-dniowy termin, wskazany wart. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozpoczął swój bieg w dniu 4 lutego 2012 r., tj. w dniu następnym po dniu, w którym do Urzędu Miasta T. wpłynął wniosek inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższe wynika z art. 57 § 1 Kpa, który stanowi, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Natomiast przedmiotowy termin zakończył swój bieg w dniu wydania decyzji lokalizacyjnej, tj. w dniu [...] maja 2012 r. Dzień [...] maja 2012 r. jest zatem ostatnim dniem, który podlega uwzględnieniu przy obliczaniu okresu prowadzenia przez Skarżącego postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wobec tego, postępowanie zakończone wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego trwało łącznie 101 dni, z zastrzeżeniem art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z treścią art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do terminu, o którym mowa wart. 51 ust. 2 powyższej ustawy, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

W omawianym przypadku Prezydent Miasta T. pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego do [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. - Inspektoratu Rejonowego w T.

W myśl art. 39 Kpa, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma skierowanego do [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. - Inspektoratu Rejonowego w T. brak jest pieczęci placówki nadawczej oraz oddawczej operatora pocztowego, co wskazuje, iż pismo zawierające prośbę o uzgodnienie projektu decyzji zostało dostarczone bezpośrednio do adresata w dniu 5 kwietnia 2012 r.

[...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. - Inspektorat Rejonowy w T. nie zajął jednak stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie. Należy wskazać, że 2-tygodniowy termin, o którym mowa wart. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, upłynął w dniu 19 kwietnia 2012 r.

Z uwagi na fakt, iż w badanym przypadku pismo zawierające prośbę o uzgodnienie projektu decyzji zostało doręczone bezpośrednio do [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. - Inspektoratu Rejonowego w T., wliczeniu do 65-dniowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej nie podlega okres od dnia 6 kwietnia 2012 r., tj. od dnia następnego po dniu doręczenia wniosku o uzgodnienie projektu decyzji, do dnia [...] kwietnia 2012 r., tj. do dnia, w którym nastąpiło uzgodnienie projektu decyzji w trybie tzw. "milczącej zgody".

Mając na względzie powyższe ustalenia, należy uznać, że do terminu wskazanego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie wlicza się okresu wynoszącego 14 dni. W ocenie Ministra wystąpienie o uzgodnienie projektu decyzji stanowi bowiem termin przewidziany w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, o którym mowa wart. 51 ust. 2c ww. ustawy.

Dodatkowo organ zauważył, że pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], Prezydent Miasta T., działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 4 i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wystąpił do Biura Miejskiego Inżyniera Utrzymania Miasta o zaopiniowanie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pismem z dnia 16 kwietnia 2012 r. (złożonym we właściwej komórce organizacyjnej Urzędu Miasta T. w dniu 23 kwietnia 2012 r.), Prezydent Miasta T. zaopiniował projekt przedmiotowej decyzji. Opisana okoliczność nie podlegała jednak odliczeniu od 65-dniowego terminu na podstawie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 53 ust. 4 ww. ustawy przewiduje bowiem procedurę uzgodnienia projektu decyzji, dokonywaną w trybie art. 106 Kpa, a nie procedurę zaopiniowania projektu decyzji lokalizacyjnej. Różnica między opinią a uzgodnieniem ma zaś charakter zasadniczy, ponieważ opinia, w przeciwieństwie do uzgodnienia, nie jest wiążąca, należy się jedynie z nią zapoznać, ale nie ma obowiązku jej uwzględnienia, natomiast uzgodnienie ma charakter wiążący. Co więcej, powyższej okoliczności nie można uznać za współdziałanie, o którym mowa wart. 106 Kpa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 października 2007 r., sygn. akt II OSK 997107: "tryb współdziałania określony wart. 106 k.p.a. nie ma zastosowania do sytuacji, w której organ współdziałający i organ załatwiający sprawę to jeden i ten sam organ, a tym samym nie dotyczy również stosunków między jednostkami organizacyjnymi urzędu powołanego do obsługi tego organu".

Po odliczeniu od biegu ustawowego 65-dniowego terminu okresu związanego z uzgodnieniem projektu decyzji (tj. okresu od dnia 6 kwietnia 2012 r. do dnia 19 kwietnia 2012 r.), ostatni dzień terminu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przypadł na dzień [...] kwietnia 2012 r., tj. na niedzielę. Zgodnie z art. 57 § 4 Kpa, jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. Przepisy Kpa nie zawierają definicji dni ustawowo wolnych od pracy. Podstawą określania dnia wolnego od pracy jest ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 90). Zgodnie z art. 1 pkt 2 ww. ustawy niedziele są dniami wolnymi od pracy.

Tym samym w przypadku, gdy ostatni dzień wskazanego 65-dniowego terminu na wydanie decyzji przypadł na dzień ustawowo wolny od pracy, tj. na niedzielę, ostatnim dniem terminu był najbliższy dzień powszedni. Dlatego też 65-dniowy termin, w którym organ powinien zakończyć postępowanie i wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, upłynął w analizowanej sprawie w poniedziałek [...] kwietnia 2012 r.

W związku z powyższym, po arytmetycznym odliczeniu od okresu biegu całego postępowania, tj. od 101 dni, ustawowych 65 dni przewidzianych na wydanie decyzji lokalizacyjnej, 14 dni przeznaczonych na uzgodnienie projektu decyzji oraz 1 dnia wynikającego z art. 57 § 4 Kpa, otrzymujemy matematyczne wyliczenie ilości dni zwłoki organu w wydaniu przedmiotowej decyzji, tj. 21 dni, co przy zastosowaniu obowiązującej stawki kary wynoszącej 500 zł za każdy dzień zwłoki oznacza konieczność wymierzenia Prezydentowi Miasta T. kary pieniężnej w wysokości 10.500 zł (słownie: dziesięć tysięcy pięćset złotych).

Organ uznał zatem, że postanowienie Wojewody [...] zostało wydane z naruszeniem. art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obowiązkiem organu I instancji było określenie wysokości kary w kwocie, która odpowiada rzeczywistej zwłoce, mierzonej liczbą dni powyżej 65 dni wskazanych przez ustawodawcę, z zastrzeżeniem art. 51 ust. 2c ww. ustawy oraz art. 57 § 4 Kpa. Minister, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 Kpa, uchylił więc zaskarżone postanowienie w całości i orzekł co do istoty, wymierzając Prezydentowi Miasta T. karę pieniężną w wysokości adekwatnej do rzeczywistej zwłoki organu w wydaniu decyzji lokalizacyjnej Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r.

Na powyższe rozstrzygnięcie Prezydent Miasta T., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonemu postanowieniu Ministra Skarżący zarzucił naruszenie art. 51 ust. 2 i 2c w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późno zm.), zwanej dalej "Kpa", poprzez błędne przyjęcie, że dokonanie obwieszczenia w trybie art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wyznaczenie stronom terminu na zapoznanie się z zamierzeniem wnioskodawcy oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń i wniosków nie stanowi okoliczności przewidzianej wart. 51 ust. 2c ww. ustawy, której okres trwania mógłby podlegać odliczeniu od terminu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W uzasadnieniu niniejszej skargi Prezydent Miasta T. opisał szczegółowo powyższe zarzuty. Wobec podniesionych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Ministra z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], oraz umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w szerokim uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem w przypadku, gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od daty złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji - organ wyższego stopnia (w ust. 3 określono, że jest nim wojewoda) wymierza temu organowi, w drodze postanowienia karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Stosownie zaś do ust. 2c powyższego artykułu do terminu, o którym mowa w ust. 2 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu. Powyższe przepisy wyznaczają zatem organowi administracji publicznej standardy obowiązujące przy załatwianiu spraw. Jak jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie na gruncie analogicznego przepisu art. 35 ust. 8 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.) do czynności, o jakich mowa w ust. 8 art. 35 ustawy nie można zaliczyć zwykłych czynności procesowych, takich jak powiadomienie stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.), czy też zawiadomienie tych stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, jak też uczestniczenia w przeprowadzeniu dowodu (art. 77 § 4 k.p.a., art. 79 § 2 k.p.a., art. 81 k.p.a.), ani też czynności związanych z ustaleniem stron postępowania. Są to bowiem czynności konieczne do spełnienia w każdym postępowaniu administracyjnym i mieszczą się one w maksymalnym czasie postępowania o wydalenie pozwolenia budowlanego wyznaczonym na 65 dni. Natomiast do okresów opóźnień wskazanych w art. 35 ust. 8 ustawy Prawo budowlane należą, jak stanowi ta norma prawna, opóźnienia spowodowane z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (vide wyroki: wyrok NSA z dnia 3 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 87/08, wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 973/06, wyrok NSA z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 767/07, wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1765/10, - dostępny na stronie internetowej Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl - CBOSA).

Karę wymierza się organowi, który pozostaje w zwłoce. Pojęcie zwłoki zakłada istnienie przyczyn związanych z zaniedbaniami organu, które wywołały zaniechanie przez organ w rozpatrywaniu wniosku w terminie bez usprawiedliwienia. Zwłoka będzie zatem opóźnieniem, które powstało z winy organu bądź z przyczyn od niego zależnych (tak NSA w wyroku z 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1765/10, CBOSA).

Powyższe należy odnieść do postępowania prowadzonego w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w rozpoznawanej sprawie. Zdaniem Sądu wskazane przez skarżącego okoliczności nie mogą stanowić usprawiedliwienia niewydania przedmiotowej decyzji w terminie 65 dni.

W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia przedstawiono motywy podjętego rozstrzygnięcia, a argumentacja zawarta w ww. skardze nie zasługuje, na uwzględnienie.

Sąd nie podziela opinii Skarżącego, iż odliczeniu od terminu na wydanie omawianej decyzji lokalizacyjnej powinien podlegać okres, jaki został wyznaczony stronom na zapoznanie się z zamierzeniem wnioskodawcy oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń i wniosków, przy uwzględnieniu fikcji prawnej, jaka występuje w przypadku dokonywania doręczeń za pomocą obwieszczeń. Ustawodawca wyliczył w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przypadki terminów (okresów), których nie wlicza się do 65-dniowego terminu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Do terminów (okresów) tych należą: terminy przewidziane w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresy zawieszenia postępowania, okresy opóźnień spowodowanych z winy strony i okresy opóźnień z przyczyn niezależnych od organu. Niemniej do terminów podlegających odliczeniu na podstawie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można zaliczyć terminów, jakie pochłaniają czynności związane z tokiem każdego postępowania, czyli związanych z zawiadamianiem stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 Kpa), o przeprowadzaniu dowodu łącznie z udziałem w jego przeprowadzaniu (art. 79 Kpa), czy też zawiadamianiem stron o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań łącznie z czasem wyznaczonym na takie zapoznanie (art. 10 § 1 Kpa). Uwzględniając konieczność przeprowadzenia wymienionych wyżej czynności ustalono maksymalny czas postępowania toczącego się na wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej. Skoro czas ten przeznaczony jest na czynności podstawowe, to nieliczne tylko czynności będą przedłużały 65-dniowy termin przewidziany wart. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Jak słusznie wskazał organ zgodnie z bogatą, jednolitą linią orzeczniczą sądów administracyjnych, przepis art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stanowi podstawy do odliczenia terminów tych czynności organu administracji publicznej, które jakkolwiek wynikają z przepisów prawa, w tym z Kpa, to jednak stanowią zwykłe elementy składające się na postępowanie administracyjne, niewymagające dodatkowych, nadzwyczajnych działań zmierzających do nadania procedurze właściwego biegu (vide: wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 77/15; z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2041/14). W myśl wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 767107 oraz z dnia 23 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 973/06, nie mogą stanowić podstawy do odliczenia od biegu 65-dniowego terminu czynności polegające na zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania oraz o prawie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Są to bowiem czynności konieczne do spełnienia w każdym postępowaniu administracyjnym i mieszczą się one w maksymalnym czasie postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, wyznaczonym na 65 dni.

Wprawdzie w postępowaniu toczącym się w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiadomienie stron np. o wszczęciu postępowania następuje w drodze obwieszczenia, niemniej również jest to czynność związana z tokiem postępowania. Zatem okres jej przeprowadzania wlicza się do biegu 65-dniowego terminu, o którym stanowi art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1913/12).

Sąd podzielił zatem stanowisko przedstawione przez organ w zaskarżonym postanowieniu, że zawiadomienie stron w formie obwieszczenia o wszczęciu postępowania oraz o prawie do zapoznania się z zamierzeniem wnioskodawcy oraz zgłoszenia ewentualnych zastrzeżeń i wniosków, podobnie jak zawiadomienie doręczane drogą pocztową, nie jest czynnością o charakterze nadzwyczajnym i nie wstrzymuje biegu terminu określonego wart. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zawiadomienie dokonane na podstawie art. 53 ust. 1 ww. ustawy w zw. z art. 49 Kpa nie wymaga od organu prowadzącego postępowanie lokalizacyjne podjęcia działań wykraczających poza typowe czynności, charakterystyczne dla tego rodzaju postępowania, które to powinny być dokonane w 65-dniowym terminie przewidzianym na wydanie rozstrzygnięcia. Jak podnosi się w doktrynie, zawiadamianie stron o czynnościach organu w drodze obwieszczenia służy usprawnieniu i przyśpieszeniu postępowania, likwiduje praktyczne trudności z właściwym ustaleniem stron (Z. Niewiadomski [red.], Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, str. 416). Skoro publikacja obwieszczenia służy poinformowaniu wszystkich zainteresowanych o toczącym się postępowaniu i jego przebiegu, to nie sposób uznać, że jest to sytuacja, która w jakikolwiek sposób uniemożliwia prowadzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 187/15).

Wbrew zarzutom skargi organowi, nie można także zarzucić naruszenia art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do przekroczenia ustawowego terminu z przyczyn zawinionych przez organ. Jak słusznie wskazał Minister z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby organ miał jakiekolwiek wątpliwości co do żądania inwestora i w związku z tym podejmował jakieś działania, w sytuacji bowiem, gdy w postępowaniu niezbędnym staje się wyjaśnienie żądania wnioskodawcy lub dokonanie dodatkowych ustaleń, a ich brak stanowi okoliczność uniemożliwiającą organowi prowadzenie dalszych czynności w toku postępowania, wówczas organ powinien wystosować odpowiednie wezwanie ze wskazaniem podstawy prawnej żądanych wyjaśnień, dokumentów lub innych dowodów, wyznaczając przy tym odpowiedni termin ich przedłożenia i informując jednocześnie wzywanego o skutkach niezastosowania się do treści wezwania. Dopiero podjęcie przez organ takich czynności może skutkować odliczeniem od ustawowego terminu okresu przeznaczonego na wezwanie wnioskodawcy do uzupełniania swojego podania, jako okresu opóźnienia spowodowanego z winy strony, o którym mowa wart. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie taka sytuacja jednak nie wystąpiła.

Wbrew zarzutom skargi w przedmiotowej sprawie brak było więc podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary. Z brzmienia art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wynika bowiem, iż ustawodawca wiążąc określoną sankcję z niewydaniem przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni, nie pozostawia organowi wyższego stopnia możliwości jakiegokolwiek wyboru i uznania kwestii wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności wymierzenia, ani wysokości ewentualnej kary. Ustawodawca nie przewidział możliwości odstąpienia od wymierzenia kary, ani też nie uzależnił jej nałożenia od stanowiska wnioskodawcy, czy też stron postępowania. Wymierzenie kary jest zatem obligatoryjne.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.